ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]

 

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2003

Η Δύναμη του Λόγου του Θεού

του αιδ. Γιώργου Αδάμ

 

Ιησούς του Ναυή α΄: 7-8

Το μόνο πρόσωπο που αγαπούσε πιο πολύ από τον γιο της η Μόνικα, ήταν ο Θεός της, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Όταν ο γιος της ήταν μικρός, ακόμη και την ώρα που τον θήλαζε, του έψαλλε ύμνους. Τον αφιέρωσε στο Θεό με την ευχή να γίνει μια ευλογία στη Βασιλεία του Θεού.

Η πίστη της Μόνικας ήταν γνωστή σε όλη την κοινότητα και στην πόλη που έμενε. Καθώς μεγάλωνε ο γιος, γινόταν γνωστή και η εξυπνάδα του. Δυστυχώς όμως, μαζί με το δυνατό του μυαλό γίνονταν γνωστές η ασωτία του και η εχθρότητα του για τον Θεό. Ο γιος της, παρ' όλες τις προσευχές της είχε γίνει ένας μέθυσος. Ήταν τόσο έξυπνος και μορφωμένος όμως, ώστε με τις φιλοσοφίες του, οδηγούσε τους ανθρώπους μακριά από τον Θεό. Ακόμη και οι πιο εκπαιδευμένοι χριστιανοί διανοητές, δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν. Η Μόνικα, συνέχισε να προσεύχεται.

Όταν ο γιος της ήταν 19 χρονών, ο Θεός με ένα όνειρο την ενθάρρυνε να συνεχίσει να προσεύχεται. Όμως περνούσαν τα χρόνια και το παιδί της απομακρυνόταν περισσότερο από τον Θεό.

Κάποτε επισκέφτηκε την πόλη τους ένας γνωστός άνθρωπος του Θεού. Και επειδή η Μόνικα συνέχιζε να είναι παράδειγμα πίστης και όλοι την είχαν πολύ ψηλά στη συνείδησή τους, μπόρεσε να τον συναντήσει. Τον παρακάλεσε να μιλήσει στο γιο της. Αυτός αρνήθηκε λέγοντας πως το μόνο που θα κάνει η κουβέντα τους είναι να σκληρύνει την καρδιά του ακόμη περισσότερο.

"Πώς όμως θα σωθεί ο γιος μου," του είπε αυτή με κλάματα. Ο άνθρωπος αυτός την κοίταξε με τρυφερότητα και είπε: "είναι αδύνατον να χαθεί ο γιος τόσων δακρύων." Τέλειωσε η κουβέντα τους και η Μόνικα συνέχισε να προσεύχεται.

Χρόνια πέρασαν πάλι και ο γιος της, ακόμη άπιστος, άσωτος και φιλόσοφος καθόταν στο κήπο τους. Άκουσε μια φωνή να του λέει, "πάρε και διάβασε." Η φωνή ήταν σαν τραγουδάκι μικρού παιδιού. Σηκώνεται, κοιτάζει γύρω του, δεν υπάρχουν παιδιά. Άρχισε να καταλαβαίνει πως ίσως αυτή ήταν μια θεϊκή φωνή. Δεν είχε ακούσει κάτι τέτοιο.

Παίρνει μια Γραφή που είχε η μητέρα του και ανοίγει στο Ρωμαίους 13:13-14, Ας περιπατήσωμεν ευσχημόνως ως εν ημέρα, μη εις συμπόσια και μέθας, μη εις κοίτας και ασελγείας, μη εις έριδα και φθόνον· αλλ' ενδύθητε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και μη φροντίζετε περί της σαρκός εις το να εκτελήτε τας επιθυμίας αυτής.

Η καρδιά του ασώτου άλλαξε. Δεν τον ήξεραν πια σαν άσωτο. Στην ιστορία έμεινε γνωστός με το όνομα Άγιος Αυγουστίνος. Ένας από τους μεγαλύτερους θεολόγους που η ιστορία γνώρισε ποτέ. Η Μόνικα, πέθανε 9 μέρες μετά. Αυτή η ιστορία μας διδάσκει το πώς ο Θεός μαζί με την προσευχή χρησιμοποιεί το Λόγο Του για να αλλάξει ζωές.

*****

Είμαι σίγουρος πως, οι πιο πολλοί μεγαλώνοντας μέσα στην εκκλησία, έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες σαν και αυτή της Μόνικας και του γιου της. Ίσως, όμως, αναρωτιόμαστε γιατί αυτό δεν συμβαίνει και με εμάς. Γιατί και σε εμάς ο Θεός δεν μιλάει με τρόπο θαυμαστό, υπερφυσικό; Ή γιατί δεν αλλάζει η δική μου ζωή; Δεν ξέρω βέβαια τι είδους αλλαγή περιμένει κάποιος στη ζωή του, γιατί πολλές φορές διαβάζουμε τον Λόγο του Θεού και δεν θέλουμε να αλλάξουμε, δεν θέλουμε να γίνουμε πιο ταπεινοί, πιο συγχωρητικοί, πιο υπηρέτες, να κάνουμε το δεύτερο μίλι.

Τι μπορώ εγώ να κάνω ώστε ο Λόγος του Θεού να με αλλάζει; Να ενεργεί με δύναμη στη ζωή μου; Θέλω να διαβάσουμε τα πολύ γνωστά εδάφια από τον Ιησού του Ναυή, 1:7-8. Ο διάδοχος του Μωυσή, ο Ιησούς ήταν μπροστά σε ένα μεγάλο ξεκίνημα:

Μόνον ίσχυε και ανδρίζου σφόδρα, διά να προσέχης να κάμνης κατά πάντα τον νόμον, τον οποίον προσέταξεν εις σε Μωϋσής ο θεράπων μου μη εκκλίνης απ' αυτού δεξιά ή αριστερά, διά να φέρησαι μετά συνέσεως πανταχού όπου αν υπάγης. Δεν θέλει απομακρυνθή τούτο το βιβλίον του νόμου από του στόματός σου, αλλ' εν αυτώ θέλεις μελετά ημέραν και νύκτα, διά να προσέχης να κάμνης κατά πάντα όσα είναι γεγραμμένα εν αυτώ διότι τότε θέλεις ευοδούσθαι εις την οδόν σου, και τότε θέλεις φέρεσθαι μετά συνέσεως.

Πώς να συνεχίσεις με ένα λαό τόσο δύσκολο, όταν μάλιστα ο προκάτοχος σου ήταν ο Μωϋσής! Που να συγκριθείς εσύ με τον Μωϋσή; Και όχι μόνο αυτό. Αν ο Μωϋσής, τελικά δεν μπήκε στη γη, επειδή ο Θεός δεν το επέτρεψε, ίσως να αναρωτήθηκε ο Ιησούς αν θα μπορέσει να τους βάλει εκείνος. Ο Θεός όμως του δίνει μια υπόσχεση καταπληκτική! Ας διαβάσουμε και το εδάφιο 5: Δεν θέλει δυνηθή άνθρωπος να σταθή εναντίον σου πάσας τας ημέρας της ζωής σου καθώς ήμην μετά του Μωϋσέως, θέλω είσθαι μετά σου δεν θέλω σε αφήσει, ουδέ σε εγκαταλείψει. Κανένας δεν θα μπορέσει να σου αντισταθεί όσο είσαι ζωντανός. Θα είμαι μαζί σου.

Παρόλα αυτά, φαίνεται πως ο Ιησούς ήταν αρκετά διστακτικός για την αποστολή αυτή. Και τρεις φορές ο Θεός επαναλαμβάνει, "ίσχυε και ανδρίζου." Μία στο εδάφιο 6, μία στο 7, (βάζει και το "σφόδρα"), μία στο 9.

Προσέξτε, όμως, του μιλάει ο Θεός, του δίνει τις υποσχέσεις και από το σημείο αυτό, ξεκινάει το μέρος του Ιησού. Οι υποσχέσεις του Θεού είναι οι εξής: (1) θα είμαι μαζί σου, μη φοβάσαι, (2) κανένας δεν θα σου αντισταθεί. Το μέρος του Ιησού του Ναυή για να πραγματοποιηθούν οι υποσχέσεις αυτές και να τις απολαύσει, είναι η σχέση του με τον Λόγο του Θεού.

Και εδώ είναι το σημαντικό και το ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη εντολή, σε αυτό τον άνθρωπο, εκείνη την περίοδο. Του ζητάει να μελετά τον Λόγο αυτό κάθε μέρα, να τον σκέφτεται και να προσέχει να κάνει όλα όσα είναι γραμμένα (εδ.8). Για σκεφτείτε: Ο Ιησούς του Ναυή ήξερε το Νόμο, την Πεντάτευχο, πιο καλά από τον οποιοδήποτε Ισραηλίτη. Είναι πολύ πιθανόν να ήταν ο γραμματέας του Μωϋσή. Σαράντα χρόνια τα ξόδεψε πλάι στον Μωϋσή, τον άνθρωπο του Θεού και μελέτησε το Λόγο του Θεού. Ίσως εσείς και εγώ να σκεφτόμασταν, ότι πρέπει να ξέρει τον Λόγο του Θεού τόσο καλά που θα μπορούσε να 'χαλαρώσει' λίγο. Στο κάτω-κάτω ήταν μόνο 5 βιβλία, όχι όλη η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη που έχουμε εμείς σήμερα!

Επιπλέον ίσως κάποιος σκεφτεί: ο άνθρωπος αυτός έχει δει τον Θεό να κάνει τρομερά πράγματα, όλα αυτά τα χρόνια. Ο Θεός του μίλησε με ζωντανή φωνή και του έδωσε τις υποσχέσεις. Τι την θέλει την καθημερινή μελέτη;

Η απάντηση βρίσκεται στο δεύτερο μισό του εδαφίου 8: διά να προσέχης να κάμνης κατά πάντα όσα είναι γεγραμμένα εν αυτώ. Το ζητούμενο, όταν διαβάζουμε το Λόγο του Θεού είναι η υπακοή. Του δίνει ο Θεός την εντολή να μην απομακρυνθεί το βιβλίο από το στόμα του, όχι γιατί πρέπει να μπορεί να παριστάνει το σοφό στους υπόλοιπους. Αλλά για να μπορεί να υπακούει.

Για να μπορέσεις να υπακούς το Λόγο του Θεού στη ζωή σου, δεν φτάνει να τον ακούς μόνο την Κυριακή, ή όποτε σου περισσεύει χρόνος. Όταν τον μελετάμε ημέρα και νύχτα, όταν τον σκεφτόμαστε, τότε μπορούμε να υπακούμε. Χρειαζόμαστε συνεχή επαφή με τον Λόγο του Θεού ώστε να μας αλλάζει σαν πιστούς. Έχουμε ανάγκη να ξοδεύουμε χρόνο με την Αγία Γραφή.

Δεν θα καταφέρεις ποτέ να υπακούσεις τον Λόγο του Θεού, και δεν θα έρθει ελευθερία στη ζωή σου από τη δύναμη της αμαρτίας, αν το πρώτο μέρος του εδαφίου 8, δεν είναι πραγματικότητα στη ζωή σου: Δεν θέλει απομακρυνθή τούτο το βιβλίον του νόμου από του στόματός σου, αλλ' εν αυτώ θέλεις μελετά ημέραν και νύκτα. Πολύ θα θέλαμε όλοι μας να μπορούμε να φερόμαστε με σύνεση, ή να έχουμε επιτυχία σε ό,τι κάνουμε έτσι δεν είναι; Για τον χριστιανό όμως, αυτό είναι το αποτέλεσμα της υπακοής. Και η υπακοή έρχεται μετά από τη μελέτη.

Καθώς ξοδεύεις χρόνο με το Βιβλίο αυτό, το Πνεύμα το Άγιο σε διδάσκει. Σε ελέγχει, σε ενθαρρύνει, σου θυμίζει τι χρειάζεται να κάνεις, σε οδηγεί. Για να μπορείς να ακούς το Πνεύμα του Θεού να σου μιλάει, να καταλαβαίνεις τη φωνή του Θεού στη ζωή σου, όπως ο Ιησούς του Ναυή, θα πρέπει να έχεις πολύ στενή σχέση με τον Λόγο του Θεού.

Μαζί με την δύναμη για υπακοή έρχονται και άλλες ευλογίες. Γινόμαστε σαν άνθρωποι, σταθεροί εσωτερικά, άνθρωποι που καρποφορούμε συστηματικά σε όλες τις περιόδους της ζωής μας. Ο Ψαλμός 1:3 λέει: Και θέλει είσθαι ως δένδρον πεφυτευμένον παρά τους ρύακας των υδάτων, το οποίον δίδει τον καρπόν αυτού εν τω καιρώ αυτού, και το φύλλον αυτού δεν μαραίνεται και πάντα, όσα αν πράττη, θέλουσιν ευοδωθή. Όταν είμαι νέος και ελεύθερος, δίνω χριστιανικό καρπό σαν νέος, με τους φίλους μου. Όταν αποκτήσω οικογένεια, ο Λόγος αυτός με κάνει να είμαι γονιός με καρπό, να μεγαλώνω τα παιδιά μου σωστά. Για να είμαι, όμως έτσι, υποδεικνύει το εδάφιο 2: αλλ' εν τω νόμω του Κυρίου είναι το θέλημα αυτού, και εν τω νόμω αυτού μελετά ημέραν και νύκτα.

Άλλη ευλογία μεγάλη που έρχεται στη ζωή μου όταν διαβάζω το βιβλίο αυτό κάθε μέρα, είναι η προφύλαξη από την αμαρτία. Στον Ψαλμό 119 (ριθ΄): 9-11 γράφει: Τίνι τρόπω θέλει καθαρίζει ο νέος την οδόν αυτού; φυλάττων τους λόγους σου.Εξ όλης της καρδίας μου σε εξεζήτησα μη με αφήσης να αποπλανηθώ από των προσταγμάτων σου.Εν τη καρδία μου εφύλαξα τα λόγιά σου, διά να μη αμαρτάνω εις σε.

Μια τρίτη ευλογία που έρχεται στη ζωή μου είναι η δύναμη μέσα στα προβλήματα. Διαβάστε στον Ψαλμό 119:92: Εάν ο νόμος σου δεν ήτο η τρυφή μου, τότε ήθελον χαθή εν τη θλίψει μου. Η μελέτη μου, μου θυμίζει πως ο Θεός είναι μεγαλύτερος.

Όσο ξοδεύεις χρόνο στη μελέτη και περισυλλογή, τόσο αρχίζεις να Τον αγαπάς. Στον Ψαλμό 19:9β-10, λέει ο Ψαλμωδός: αι κρίσεις του Κυρίου αληθιναί, δίκαιαι εν ταυτώ πλέον επιθυμηταί παρά το χρυσίον, μάλιστα παρά πλήθος καθαρού χρυσίου, και γλυκύτεραι υπέρ το μέλι και τους σταλαγμούς της κηρήθρας. Μπορείς εσύ να πεις, "Κύριε κάθε φορά που μελετάω το Λόγο Σου, είναι πιο γλυκός και από το μέλι. Τον επιθυμώ πιο πολύ απ' το χρυσάφι; Τόσο πολύ που δεν με νοιάζει, ας χάσω την τηλεόραση. Ας κοιμηθώ λιγότερο το πρωί. Ας δουλέψω λιγότερο αν χρειαστεί.

Ο Ιησούς του Ναυή είχε ολόκληρο λαό να οδηγήσει. Κανείς δεν ήταν πιο απασχολημένος από αυτόν. Η σχέση του όμως με τον Λόγο του Θεού ήταν αναντικατάστατη. Γιατί αυτή θα τον κρατούσε. Θέλεις να δεις τον Θεό να δουλεύει με δύναμη στη ζωή σου; Θέλεις ο Λόγος του Θεού να φέρει αλλαγή και σε σένα; Θέλεις να έχεις επιτυχία σε ό,τι κάνεις σαν χριστιανός; Θέλεις η ζωή σου να είναι καθαρή, να έχεις ειρήνη μέσα στη θύελλα;

Το βιβλίο αυτό δεν θα πρέπει να απομακρυνθεί από το στόμα σου. Θα το μελετάς μέρα και νύχτα και θα το σκέφτεσαι.

Είμαστε μια γενιά χριστιανών που μελετά αποσπασματικά και περιστασιακά. Όποτε προλάβουμε, αν προλάβουμε όσο προλάβουμε. Είμαστε μια γενιά χριστιανών που διαβάζει λίγο στα πεταχτά, για να θάψει τις ενοχές της και να κάνει τις δουλειές της. Δεν εκζητούμε τον Θεό. Είμαστε μια γενιά χριστιανών που δεν ξέρουμε καλά-καλά τις ιστορίες της Γραφής.

Γι' αυτό δεν έχουμε επιτυχία σε πολλά από αυτά που κάνουμε, δεν φερόμαστε με σύνεση, δεν έχουμε νίκη κατά της αμαρτίας. Δεν θέλουμε να συγχωρούμε. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μην γίνεται το δικό μας, δεν μας αρέσει η ταπείνωση και η υπομονή.

Ζούμε σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από την ταχύτητα. Γρήγορα τρώμε, γρήγορα μαγειρεύουμε, γρήγορα έχουμε τον καφέ έτοιμο, στην τράπεζα δεν υπάρχουν ουρές. Και πιστεύουμε πως όλα γίνονται γρήγορα. Όλα, όμως, δεν γίνονται γρήγορα. Η χριστιανική ζωή για να γίνει απόλαυση περνάει μέσα από την μελέτη, που μοιάζει με το γυμναστήριο. Πας στο γυμναστήριο, αρχίζεις και κάνεις ασκήσεις, προσέχεις τι τρως και μετά από καιρό αρχίζουν να φαίνονται τα αποτελέσματα. Το ίδιο και η Γραφή. Λίγη μελέτη δεν θα κάνει τίποτα. Χρειάζεσαι κάθε μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο. Να μελετάς την Αγία Γραφή και να την σκέφτεσαι.

Τι πρέπει τώρα να κάνουμε; Πρώτα-πρώτα να μετανοήσουμε. Όχι γιατί δεν μελετάμε καθόλου, αλλά για την αμαρτία να δίνουμε στον Θεό τα περισσεύματα του χρόνου μας. Να ζητήσουμε συγνώμη και να βρούμε την καλύτερη μας ώρα μέσα στη μέρα για να την ξεχωρίσουμε για μελέτη και προσευχή.

Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές για πνευματική αύξηση. Ούτε για την αύξηση της εκκλησίας. Στο μέτρο που ο καθένας μας μεγαλώνει πνευματικά, σε αυτό το μέτρο μεγαλώνει η εκκλησία (Εφεσίους 4:16). Πάρε την απόφαση το βιβλίο αυτό να μην απομακρύνεται από εσένα, αλλά να το μελετάς και να το σκέφτεσαι μέρα και νύχτα.

Κάνε τη ζωή σου να γυρνάει γύρω από τη σχέση σου με τον Θεό. Όχι να είσαι εσύ το κέντρο και ο Θεός ένα από τα πράγματα με τα οποία ασχολείσαι. Αν θες να δεις τη δύναμη του Θεού στη ζωή σου, τη δύναμη που έχει Λόγος του Θεού, την ευλογία που υπάρχει, τη χαρά όταν υπακούς, μην το απομακρύνεις από κοντά σου. Νύχτα-μέρα, διάβαζέ το. I

adam@gec.gr

Ο αιδ. Γ. Αδάμ είναι ποιμένας στην Β' Ε.Ε.Ε. Αθηνών.

 

 

 

Εντοπίζοντας και
Αντιμετωπίζοντας την πλάνη


του αιδ. Π. Κανταρτζή

 

 

Β΄ Ιωάννου

Στην μικρή αυτή επιστολή συναντούμε μία οδηγία η οποία προβληματίζει πολλούς καθώς μοιάζει να αντιβαίνει στην βιβλική διδασκαλία περί αγάπης και στην ανθρώπινη προσδοκία περί στοιχειώδους ευγένειας. Μιλώντας λοιπόν ο Ιωάννης σε μία τοπική εκκλησία που αντιμετώπιζε προβλήματα από διάφορους αιρετικούς και πλανεμένους, την συμβουλεύει ως εξής:

"Εάν τις έρχηται προς εσάς, και δεν φέρη την διδαχήν ταύτην, μη δέχεσθε αυτόν εις οικίαν, και μη λέγετε εις αυτόν το χαίρειν·" (Β΄ Ιωάννου 10)

Πώς αυτή η οδηγία συμβιβάζεται με την διδασκαλία του Κυρίου στην επί του όρους ομιλία όπου διαβάζουμε, "Εγώ όμως σας λέγω, Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι· δια να γείνητε υιοί του Πατρός σας του εν τοις ουρανοίς, διότι αυτός ανατέλλει τον ήλιον αυτού επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους"

(κατά Ματθαίον 5:44 - 45)

Για να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση θα μελετήσουμε όλη την επιστολή για να καταλάβουμε στο σύνολό της την στάση την οποία ο Ιωάννης συστήνει απέναντι στον κίνδυνο της πλάνης. Ξεκινά λοιπόν την επιστολή του λέγοντας: " Εχάρην κατά πολλά, ότι εύρηκα εκ των τέκνων σου τινάς περιπατούντας εν τη αληθεία" (εδ. 4).

Η χαρά και η ικανοποίησή του οφείλεται στο γεγονός ότι όπως εξηγεί στο εδ. 7, πολλοί πλάνοι εισήλθον εις τον κόσμον. Πώς θα μπορέσουμε να είμαστε προσηλωμένοι στην αλήθεια; Δύο είναι οι οδηγίες του Ιωάννη. Πρέπει, πρώτον, να είμαστε ικανοί να εντοπίσουμε την πλάνη και πρέπει, δεύτερον, να είμαστε αποφασισμένοι να την αντιμετωπίσουμε. Ας δούμε τα δύο αυτά σημεία αναλυτικά.

1. Προσήλωση στην αλήθεια σημαίνει

ότι αντιλαμβάνομαι τον κίνδυνο

της πλάνης

Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει την πλάνη στην οποία αναφέρεται εδώ ο Ιωάννης;

Α. Αφορά θεμελιώδη ζητήματα της πίστης

Στο εδ. 7 διαβάζουμε: "Διότι πολλοί πλάνοι εισήλθον εις τον κόσμον, οίτινες δεν ομολογούσιν ότι ο Ιησούς Χριστός ήλθεν εν σαρκί·" Ποιο ήταν το περιεχόμενο της πλάνης; Η άρνηση της ενσάρκωσης! Μιλώντας λοιπόν για πλάνη δεν αναφερόμαστε σε κάθε διαφορετική αντίληψη από τη δική μας. Μιλούμε για θέματα που αγγίζουν τον πυρήνα του ευαγγελίου, αγγίζουν τη φύση του Θεού, αγγίζουν το περιεχόμενο της αποκάλυψης του Θεού. Για παράδειγμα υπάρχουν αρκετές απόψεις σχετικά με το γεγονός της δεύτερης έλευσης του Κυρίου. Υπάρχει η προχιλιαστική άποψη, η μεταχιλιαστική άποψη, η αχιλιαστική άποψη. Υπάρχει στην προχιλιαστική άποψη η παραλλαγή που μιλά για αρπαγή προ της επταετούς θλίψεως, η παραλλαγή που μιλά για αρπαγή στη μέση της θλίψεως, η παραλλαγή που μιλά για αρπαγή στο τέλος της θλίψεως. Αυτές όλες είναι απόψεις για θέματα που είναι δευτερευούσης σημασίας. Σε αυτά τα θέματα ας είμαστε ανεκτικοί.

Αν όμως έρθει κάποιος που θα αρνηθεί ότι ο Κύριος Ιησούς θα ξαναέρθει τότε κάτι το σημαντικό θίγεται. Εκεί δεν μπορούμε να πούμε, "αδελφέ μου αν και διαφωνώ σε αγαπώ και σε αποδέχομαι". Εκεί καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει μία πλανεμένη άποψη από την οποία πρέπει να πάρουμε αποστάσεις.

Β. Χαρακτηρίζεται από απομάκρυνση από την αρχική διδασκαλία

Το δεύτερο στοιχείο σχετικά με την πλάνη είναι ότι από τη φύση της είναι "καινοτόμα". Πιστεύω ότι οι περισσότερες αιρέσεις και πλάνες ξεπήδησαν από την φιλοδοξία διαφόρων διδασκάλων να πρωτοτυπήσουν. Να πουν κάτι που είναι εντελώς καινούργιο, διαφορετικό, ρηξικέλευθο. Προσέξτε το ρήμα που χρησιμοποιεί ο Ιωάννης για να περιγράψει την τάση των ψευδοδιδασκάλων. Στο εδ. 9 ο Βάμβας μεταφράζει, Πας όστις παραβαίνει και δεν μένει εν τη διδαχή του Χριστού, Θεόν δεν έχει· Στο κείμενο διαβάζουμε, Πας ο προάγων και μη μένων εν τη διδαχή του Χριστού Θεόν ουκ έχει· "Ο προάγων"! Η Νέα Μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας αποδίδει το εδάφιο ως εξής: "Όποιος δεν μένει πιστός στη διδασκαλία του Χριστού αλλά την παραβαίνει, προχωρώντας δήθεν πέρα απ' αυτή..." Αυτή είναι η ιδέα. Η πλάνη στηρίζεται στην ψευδαίσθηση ότι κάτι για να είναι αυθεντικό πρέπει να είναι καινούργιο. Κάτι για να είναι από τον Θεό πρέπει να είναι της στιγμής, "φρέσκο". Αξίζει λοιπόν πριν βιαστούμε να υιοθετήσουμε κάτι επειδή μας φαίνεται πρωτότυπο ας θυμηθούμε την προειδοποίηση του απ. Παύλου στον Τιμόθεο: "Ω Τιμόθεε, την παρακαταθήκην φύλαξον, αποστρεφόμενος τας βεβήλους ματαιολογίας, και τας αντιλογίας της ψευδωνύμου γνώσεως·"

(Α΄ προς Τιμόθεον 6:20)

Γ. Η πλάνη θέτει σε κίνδυνο τις αιώνιες

ευλογίες που ο Θεός υπόσχεται στους δικούς Του

Διαβάζουμε στο εδ. 8, Προσέχετε εις εαυτούς, δια να μη χάσωμεν εκείνα τα οποία ειργάσθημεν, αλλά να απολάβωμεν πλήρη τον μισθόν. Το εδάφιο αυτό παρουσιάζει μία πολυπλοκότητα. Αυτό όμως που πιστεύω ότι διδάσκει είναι ότι η μη προσήλωσή μας στην αλήθεια θα έχει αιώνιες συνέπειες. Ποιες όμως θα είναι αυτές;

Πιστεύω ότι αυτό για το οποίο μας προειδοποιεί το εδ. 8 είναι ότι η επιπολαιότητά μας σε θέματα διδασκαλίας θα έχει κάποια αιώνια επίπτωση. Περπατώ με προσήλωση στην αλήθεια λοιπόν σημαίνει ότι παίρνω στα σοβαρά το πρόβλημα της πλάνης. Αντιλαμβάνομαι τον κίνδυνο της πλάνης, την εντοπίζω.

2. Προσήλωση στην αλήθεια σημαίνει

ότι αντιστέκομαι στη διάδοση

της πλάνης

Τώρα ερχόμαστε στα εδάφια που μας παρακίνηαν στην μελέτη μας. Σε αυτά βλέπουμε τον τρόπο με τον οποίο ο Ιωάννης μας διδάσκει να αντιμετωπίσουμε την πλάνη. Διαβάζουμε στα εδ. 10 - 11: "Εάν τις έρχηται προς εσάς, και δεν φέρη την διδαχήν ταύτην, μη δέχεσθε αυτόν εις οικίαν, και μη λέγετε εις αυτόν το χαίρειν· διότι ο λέγων εις αυτόν το χαίρειν, γίνεται κοινωνός εις τα πονηρά αυτού έργα".

Πως αυτή η συμβουλή μπορεί να συμβιβαστεί με την εντολή της αγάπης; Δεν είναι αγένεια να μην λεω ούτε "καλημέρα" σε κάποιον; Εδώ αξίζει να καταλάβουμε ότι τα εδάφια αυτά δεν αφορούν τον κάθε συνάνθρωπό μας που βρίσκεται μέσα σε πλάνη. Αναφέρονται σε ανθρώπους που είναι προπαγανδιστές της πλάνης. Η φράση στο εδ. 7 είναι σημαντική. Πολλοί πλάνοι "εξήλθον". Η λέξη αυτή χρησιμοποιείται συχνά σε σχέση με την αποστολή. Πολλοί πλάνοι έχουν αποσταλεί για να διαδώσουν τις απόψεις τους. Είναι αυτοί λοιπόν που "έρχονται", όπως διαβάζουμε στο εδ. 10 προς εμάς για να "φέρουν" κάποια άλλη διδαχή. Το πρώτο σημείο λοιπόν που αξίζει να σημειώσουμε είναι το ότι δεν έχουμε να κάνουμε με απλούς ανθρώπους αλλά με "ιεραποστόλους της πλάνης". Το δεύτερο σημείο είναι ότι αυτό που εδώ περιγράφεται δεν είναι η ιδιωτική στάση του κάθε πιστού αλλά η συλλογική, δημόσια στάση της εκκλησιαστικής κοινότητας. Δηλαδή, όταν στο εδ. 10 ο Ιωάννης λεει "μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν" το πιο πιθανό είναι ότι αναφέρεται στην "κατ' οίκον" σύναξη. Μην δέχεστε κάποιον που είναι περιοδεύων διδάσκαλος πλάνης στην λατρευτική σας σύναξη. Μην τον καλωσορίζεται στην σύναξή σας και μην μετά από τη διδασκαλία του του λέτε "ο Θεός να σε ευλογεί" γιατί τότε είναι σαν να συμφωνείτε με τις πλανεμένες απόψεις του. Αυτό για το οποίο μιλά λοιπόν εδώ ο Ιωάννης είναι για την ανάγκη να αντισταθούμε στη διάδοση της πλάνης. Δεν μας καλεί να πάψουμε να είμαστε ευγενικοί και να δείχνουμε αγάπη προς εκείνους που έχουν πέσει σε μία πλάνη. Αντίθετα μας καλεί να αρνηθούμε να δώσουμε "άμβωνα", δηλαδή ευκαιρία και ανοιχτή πόρτα σε κάποιον που τον θεωρούμε προπαγανδιστή της πλάνης. Η κλήση του Θεού λοιπόν είναι να βαδίζουμε προς την τελειότητα, προσηλωμένοι στην αλήθεια. Στην πορεία αυτή ας λάβουμε στα σοβαρά τον κίνδυνο της πλάνης και ας αντισταθούμε σθεναρά στη διάδοση της πλάνης. I

Ο αιδ. Π. Κανταρτζής είναι ποιμένας της Α΄ Ε.Ε.Ε. Αθηνών.

 

 

Μεγάλες Αλήθειες από τους Μικρούς Προφήτες
Σοφονίας
Ο Θεός που καταστρέφει για να αναδημιουργήσει


του αιδ. Στ. Δεληγιάννη

 

Ποιο, αλήθεια, είναι το ενδιαφέρον του Θεού για τον κόσμο; Μήπως αυτό περιορίζεται σε κάποιο και μόνο εθνικό σύνολο, ή εκτείνεται και στα υπόλοιπα έθνη της γης; Ποια η στάση Του απέναντι στα δεινά του κόσμου, απέναντι στους πτωχούς και τεθλιμμένους, απέναντι στην κοινωνική και όποια άλλη αδικία, απέναντι στην αμαρτία, από οπουδήποτε κι αν αυτή προέρχεται; Είναι, άραγε, ο Θεός ως εκείνος ο "δημιουργός" που θέλει να παρουσιάζει μια κοσμική θεωρία, ότι, αφού έφτιαξε τον κόσμο και όλο το σύμπαν, τα άφησε όλα στην τύχη τους χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον για αυτά, ως κάποιος να έχει κουρντίσει κάποιο ρολόι και να το έχει αφήσει να δουλεύει...μόνο του;

Αυτοί είναι μερικοί από τους προβληματισμούς, που ο προφήτης Σοφονίας, (σύγχρονος του προφήτη Ιερεμία), στο σύντομο βιβλίο του, προσπαθεί να απαντήσει με τη μοναδική εξουσία που πηγάζει από τον Κυρίαρχο Θεό και Δημιουργό του σύμπαντος, και που κάθε σκεπτόμενος και ορθά προβληματισμένος άνθρωπος διαχρονικά έχει.

Το μήνυμα του Θεού μέσω του Σοφονία δόθηκε στα χρόνια που βασίλευε ο Ιωσίας (640-609 π.Χ., Β΄ Βασ. 22:1-23:30), σε μια εποχή άκρως δεινή, από κάθε άποψη, για τον Ιούδα, μετά τις περίπου πέντε σκοτεινές δεκαετίες της βασιλείας του Μανασσή (697-642 π.Χ.) και του Αμών (642-640 π.Χ.), όπου η άκρατη ειδωλολατρία και πνευματική και ηθική σήψη και διαφθορά (π.χ. ανθρωποθυσίες, κάθε είδους αδικίες) είχαν οδηγήσει το νότιο βασίλειο του Ιούδα σε μία τελματώδη και μη αναστρέψιμη πνευματική κατάσταση. Η προφητεία του Σοφονία έγινε, πιθανότατα, μετά την ανεύρεση του βιβλίου του Νόμου στο Ναό, το 622 π.Χ., (Robertson) και συνέβαλε στην περαιτέρω προώθηση των μεταρρυθμιστικών μέτρων του νεαρού βασιλιά Ιωσία, παράλληλα με το γεγονός ότι ως βασιλικός γόνος ο Σοφονίας, (πιθανότατα απόγονος του βασιλιά Εζεκία - 1:1), είχε εύκολη πρόσβαση στη βασιλική αυλή.

Προσκήνιο Εντός κι Εκτός Συνόρων:

Απόλυτο Σκοτάδι...

Μέσα σε αυτό το πολύ "μαύρο", από πνευματική, ηθική, θρησκευτική, κοινωνική και πολιτική άποψη, προσκήνιο, έρχεται ο Σοφονίας να διακηρύξει το "λόγο του Γιάχβε" (1:1). Οι άρχοντες της Ιερουσαλήμ παρουσιάζονται ως "λιοντάρια ωρυόμενα", οι δικαστές της "λύκοι νυχτερινοί", οι προφήτες της άνθρωποι "δόλιοι και προπετείς". Παράλληλα, οι ιερείς "βεβηλώνουν το ναό" και αθετούν το νόμο (3:1-4), ο λαός γίνεται θύμα του συγκρητισμού στη θρησκευτική ζωή της χώρας, με συνέπεια, υπό το όνομα του Γιάχβε, του Θεού της Διαθήκης τους, να προσφέρουν τη λατρεία και προσοχή τους σε ξένους κυρίους - θεούς και σε δεισιδαιμονίες: ορκίζονται από τη μία στον Γιάχβε ενώ ταυτόχρονα ορκίζονται και στο Μαλχόμ (1:5), πηδούσαν πάνω από τα κατώφλια των σπιτιών τους από το φόβο να μην έλθουν σε επαφή με πονηρά πνεύματα που ενδεχομένως φώλιαζαν εκεί, ενώ ταυτόχρονα το ίδιο αυτό σπίτι το γέμιζαν με καρπούς αρπαγής και δόλου (1:9). Παράλληλα, η ματαιότητα του πλούτου και του χρήματος (1:8, 11-13, 18α), τυφλώνει το λαό και τον οδηγεί σε ένα πνεύμα αλαζονείας απέναντι στο Θεό και σε μια στάση αδιαφορίας και κατάθλιψης του πλησίον (1:12β, 3:1-7, πρβλ. 3:12).

Στη διεθνή σκηνή, η Ασσυρία καταρρέει και φεύγει σιγά σιγά από το προσκήνιο, επιβεβαιώνοντας έτσι το λόγο της κρίσης του Θεού εναντίον της (2:13-15, Ησα. 10:12, Ιεζ. 31:3-11, Ναούμ 1:1, 2:10, 3:15-18), ενώ η Βαβυλώνα, πριν κι αυτή κριθεί (δες Ιερ. 50:18), ανέρχεται στη θέση της ως υπερδύναμη της εποχής, στην περιοχή της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.

Μέσα σε αυτό το τόσο σκοτεινό, εξαθλιωμένο και αβέβαιο από κάθε άποψη εθνικό και διεθνές περιβάλλον, ο Σοφονίας γίνεται ο χρονικά και διαχρονικά "εθνικός" και "υπερεθνικός" (παγκόσμιος) κήρυκας των βουλών του Γιάχβε (1:2-3, 12-13, 2:1-13), του Κυρίαρχου Θεού όλου του Σύμπαντος, που με στεντόρεια φωνή στέκεται και τις διακηρύττει (1:1).

Η Ημέρα του Κυρίου η Μεγάλη

Αμέσως μόλις ο προφήτης εισάγει το βιβλίο του, βρισκόμαστε ξαφνικά εμπρός σε αυτό που θα αποτελέσει το κεντρικό του θέμα (όπως αποτελεί και σε άλλους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης): ένα σκηνικό τρομερού "πολέμου", "εκδίκησης" και καταστροφής, στο οποίο όμως, ιδιαίτερη έμφαση και γλαφυρότητα δίνει ο Σοφονίας, με τον ιδιαίτερο τρόπο που το προσεγγίζει: την Ημέρα του Κυρίου.

Η "Ημέρα του Γιάχβε/ Κυρίου είναι εγγύς" (1:17). Θα είναι η "Ημέρα της θυσίας Του" (1:7,8) η "Μεγάλη Ημέρα Του", της "οργής, θλίψης και στενοχώριας", της "ερήμωσης" και του "αφανισμού", "Ημέρα σκότους, γνόφου και "νεφέλης", της "ομίχλης", της "σάλπιγγας" και του "αλαλαγμού" (1:14-16).

Το ιδιαίτερο της προφητείας του Σοφονία σε σχέση με την "Ημέρα του Κυρίου" δεν είναι τόσο το στοιχείο της κρίσης του Γιάχβε, που ξεσπά σε τοπικό επίπεδο, είτε επάνω στο λαό Του είτε ακόμη και σε κάποια μεμονωμένα γειτονικά με αυτόν έθνη (πρβλ. Αμώς 1-4, Σοφ. 1:2-6, 1:14-18), ή, ακόμη, και αυτή η ελπίδα και προσμονή της θείας σωτηρίας και ευλογίας, που ενυπάρχουν και πηγάζουν μέσα από την εκτέλεση της κρίσης αυτής (πρβλ. Αμώς 9:11-12, Μιχ. 7:18-19, Σοφ. 3:8α, 9, 11-20), αλλά είναι η έμφαση που δίδεται, ιδιαίτερα από τον προφήτη αυτό, στην παγκοσμιότητα της κρίσης του Θεού (1:2-3, 2:4-13, 3:8β), καθώς και - εκπληκτικό - στην παγκοσμιότητα της Σωτηρίας Του, με την επιστροφή και σωτηρία των εθνών (3:9-10).

Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο βλέπει ο προφήτης Σοφονίας: 1. την κάθε είδους εξαθλίωση, τοπική και μη, της εποχής του, και 2. την Ημέρα του Κυρίου, όπως επίσης και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί (δες 1:2-3), απηχούν και παραπέμπουν, αναμφίβολα, στο βιβλίο της Γένεσης, και ιδιαίτερα στις παγκοσμίου χαρακτήρα συνέπειες της πτώσης του ανθρώπου. Συγκεκριμένα: α. στην πρωταρχική κρίση του Θεού μετά την πτώση (πρβλ. Γεν. 3:8, όπου η απόδοση του ομολογουμένως δύσκολου αυτού εδαφίου, δεν είναι ακριβής. Έχει δειχτεί ότι ο Κύριος, στην πραγματικότητα, έρχεται, αμέσως μετά την πτώση, για κρίση και όχι για μια οποιαδήποτε συνηθισμένη συνάντηση με τον άνθρωπο, η οποία κρίση και παίρνει τη μορφή "θύελλας"/ "καταιγίδας". Η ίδια λέξη και ιδέα υπάρχει και στο Σοφ. 2:2α. Niehaus, God at Sinai, 155-59, 330), β. στις συνθήκες της πνευματικής και ηθικής εξαθλίωσης του ανθρώπου, που οδήγησαν στον Κατακλυσμό (πρβλ. Γεν. 6:5-7), και γ. σε αυτό το γεγονός του Κατακλυσμού (Γεν. 7) (Kaiser, Toward an Old Testament Theology, 223).

Τώρα, στη σύγχρονη εποχή του, ο Σοφονίας, "βλέπει" και πάλι την τρομακτική παρουσία και εμπειρία της παγκοσμιότητας του κακού, της ειδωλολατρίας και του ξεχειλίσματος της αμαρτίας. Όμως, αλίμονο και δυστυχώς, "βλέπει" επίσης, ότι από αυτό το "μαύρο" φουσκωμένο ποτάμι της πνευματικής και ηθικής σήψης και εξαθλίωσης συμπαρασύρεται και ο λαός της Διαθήκης μέσα σε μία άκρατη κακία και ειδωλολατρία (1:4-13,18, 2:3,8,10, 3:1-7). Η στάση όλου του κόσμου, σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και του λαού Ισραήλ, σε τοπικό/ εθνικό επίπεδο, ισοδυναμούν με παραβίαση των θείων Διαθηκών, (παγκόσμιο επίπεδο: Αδαμική, Νωαϊκή - εθνικό επίπεδο: Αβρααμική, Μωσαϊκή).

Μέσα σε αυτό το "μαύρο" και θλιβερό - τοπικό και παγκόσμιο - περιβάλλον, ο Σοφονίας βλέπει το Γιάχβε, τον Κυρίαρχο Δημιουργό και Ζηλότυπο Θεό της Διαθήκης (πρβλ. Έξοδ. 20:5, 34:14, Δευτ. 5:9), να οργίζεται, και η φωτιά του Ζήλου του θυμού Του να εξάπτεται, κι αυτό όχι άδικα, όπως κάποτε ενάντια στους πρωτόπλαστους (Γεν. 3:8, πρβλ. Σοφ. 2:2α). Όχι, ο Δημιουργός Θεός δεν ξέχασε τη δημιουργία Του και ιδιαίτερα τον άνθρωπο, εξαιτίας των δεσμών Διαθήκης που είχε μαζί του και πριν (1:26-28, 2:15) και μετά την πτώση, όπου και "γεννήθηκε" η Διαθήκη της Χάρης (Γεν. 3:21,15). Ναι, ο Δημιουργός Θεός, για το Σοφονία, πάντα θυμάται (εβρ. ζακάρ) τον άνθρωπο και τη δημιουργία (πρβλ. Γεν. 8:1, 9:15,16 κ.ά.), το λαό Ισραήλ και τις θείες υποσχέσεις Του προς αυτόν (πρβλ. Έξοδ. 2:24, 6:5, 105:8,42, 106:45). Επειδή λοιπόν, ο Θεός θυμάται τις Διαθήκες της-Πιστής και Ζηλότυπης-Αγάπης Του, γι' αυτό και η Κρίση Του εκπορεύεται με σκοπό να προσφέρει καθαρισμό, ώστε να υπάρξει επιστροφή και σωτηρία, αποκατάσταση και ευλογία σε όλους όσοι Τον εμπιστεύονται (Σοφ. 3:8-9, 10-17).

Ο Σοφονίας βλέπει μέσα από την άμεση και τοπική εκπλήρωση της Ημέρας του Κυρίου (δες 1:4-13, 1:14-2:2, 2:4-5, 2:13-3:6) επάνω στην υπερχείλιση της αμαρτίας της εποχής του, μία απώτερη, τελική εκπλήρωσή της σε παγκόσμια κλίμακα (1:2-3, 3:8β) επάνω στην τελική, εσχατολογική υπερχείλιση της αμαρτίας, όπου ο Ζήλος της Αγάπης και της Δόξας του Θεού θα εγερθεί για τελευταία φορά για να τιμωρήσει και αφανίσει κάθε είδους αμαρτίας, αδικίας, κακίας και πνευματικής και ηθικής διαφθοράς (1:2-6, 14-18, 3:8-13, 19-20), και να καθαρίσει και κερδίσει για το Θεό, ένα λαό, "υπόλοιπο" από όλα τα έθνη, και το λαό Ισραήλ, (2:7, 11β, 3:8-13: μήπως, άραγε, ο εσχατολογικός αυτός θείος ζήλος για τα έθνη είναι για να παρακινήσει το ίδιο το έθνος σε ένα εσχατολογικό ζήλο προς το Θεό; - πρβλ. Ρωμ. 11:11κοκ), με σκοπό αυτός ο λαός να χαίρεται, ν' αναπαύεται και να ευφραίνεται στην Αγάπη και Σωτηρία του Θεού του και ο Θεός στην αγάπη του (3:14-17)! Με άλλα λόγια, ο Σοφονίας "αναπολεί" την αρχή του βιβλίου της Γένεσης, το ιδεώδες της Εδέμ, και "αφουγκράζεται" την Τελική Νίκη του Θεού στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Σοφονίας: Ο Διαχρονικός και

Παγκόσμιος Κήρυκας του Θεού

της Νέας Δημιουργίας

Το βαθύτερο θεολογικό απόσταγμα και μάθημα που παίρνουμε απ' το βιβλίο του Σοφονία, έρχεται μέσα από την προσεκτική θεώρηση δύο άκρως σημαντικών στοιχείων του βιβλίου, τα οποία και σκιαγραφούν αποφασιστικά το χαρακτήρα της Ημέρας του Κυρίου: α. το κίνητρο της Κρίσης/ Ημέρας του Γιάχβε, που αποτυπώνεται με την αποφασιστική χρήση της λέξης "ζήλος" (εβρ. κανά) (του Γιάχβε, δες 1:18, 3:8β) και β. το αποτέλεσμα που αυτή η Ημέρα θα φέρει σε όλα τα έθνη (και στο λαό Ισραήλ), που είναι καθαρισμός/ αποκατάσταση, σωτηρία και ευλογία, που αποτυπώνεται με τη χρήση των λέξεων "επίκληση" (εβρ. καρά) και "υπηρεσία" (εβρ. αβάδ) (του Γιάχβε, δες 3:9). Η χρήση των λέξεων αυτών, μεμονωμένα ή μαζί, απαντάται συχνά όπου υπάρχουν ή υπονοούνται σχέσεις διαθήκης, τήρησης ή παραβίασής τους (π.χ. "Υπηρεσία"/"λατρεία": Γεν. 2:15, Εξοδ. 10:26, 20:5, Αριθμ. 4:26, 18:7, Ψαλμ. 102:22, Ιερ. 11:10, Σοφ. 3:9. "Ζήλος": Έξοδ. 20:5, 34:14, 4:24, 5:9, 6:15, Ησα. 9:7, 37:22, Σοφ. 1:18, 3:8. "Επίκληση": Γεν. 4:26, 12:8, 13:4, Α΄ Βασ. 18:24, Ιωήλ 2:32, Ψαλμ. 80:18, Ησα. 64:6, Σοφ. 3:9).

Θεωρώ ότι αυτό που προσπαθεί ο "παγκόσμιος" αυτός ιεροκήρυκας του Θεού, ο Σοφονίας, να δείξει και να μας πει, είναι ότι ο Θεός ο Γιάχβε, ο Θεός της Διαθήκης, μέσα από τις διαχρονικές εκπληρώσεις και, ιδίως, μέσα από την τελική εκπλήρωση της Ημέρας Του, επιθυμεί να οδηγήσει και πάλι, όχι απλά και μόνο ένα έθνος, το Ισραηλιτικό, αλλά ολόκληρη την αποστατημένη απ' Αυτόν ανθρωπότητα, και πάλι πίσω, στην αρχική, ιδεώδη Εδεμική κατάσταση, όπου ο άνθρωπος με αγνότητα "επεκαλείτο το όνομα του Κυρίου" (πρβλ. Σοφ. 3:9), ζούσε κάτω από το ζυγό της δικής Του αγάπης και μόνο, και Τον υπηρετούσε οικειοθελώς. Αυτός όμως, ο ευλογημένος καρπός της Σωτηρίας και Αναδημιουργίας του Θεού "που εργάζεται σωτηρία εν μέσω της γης" (Ψαλμ. 74:12), θα μπορούσε να έρθει μόνο μέσα από την Καταστροφή που η Κρίση του Θεού θα επέφερε, με σκοπό να υπάρξει καθαρισμός και ξεχωρισμός όλων εκείνων που Τον εμπιστεύονται (3:8-9, 11-12), ώστε: α. αυτοί να χαίρονται και ευφραίνονται στην αγάπη του Γιάχβε και ο Γιάχβε στη δική τους (3:17) και β. Αυτός, ο Θεός, να είναι ο Πρώτος και Έσχατος, ο Μοναδικός Βασιλιάς των δικών Του και της Δημιουργίας Του, που θα λατρεύεται αποκλειστικά, μοναδικά. Συνεπώς, δεν είναι χωρίς σημειολογική σημασία η αναφορά του ονόματος του Γιάχβε, του Θεού της Διαθήκης, στο πρώτο και στο τελευταίο εδάφιο του προφητικού αυτού βιβλίου (1:1, 3:20, πρβλ. Αποκ. 1:8, 21:6α, 22:13). Ο "τα πάντα εν πάσι Θεός" (Α΄ Κορ. 15:28), Αυτός που είναι "το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος" (Αποκ. 1:8, 21:6α, 22:13) είναι το Επίκεντρο και ο Σκοπός του βιβλίου του Σοφονία. Έτσι, ο Θεός της Διαθήκης φέρει ασφαλώς και με θαυμαστά σοφό και θριαμβευτικό τρόπο τη Διαθήκη της Χάρης Του (κι όλες τις επιμέρους διαθήκες) σε Τελική Έκβαση, με αποκλειστικό σκοπό τη Δόξα Του.

Και Τώρα Τι;...

Σε όλα αυτά ποια είναι η διαχρονικά επίκαιρη πρόκληση και η πρόσκληση του βιβλίου του προφήτη Σοφονία προς όλους μας; α. Πρώτα από όλα, να στεκόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη προς το Θεό για την ενθύμησή Του προς εμάς, η οποία (ενθύμηση) προμήθευσε θαυμαστά ένα Σωτήρα και μέσο σωτηρίας, το Χριστό, ώστε να μας επαναφέρει και πάλι κοντά Του, μέσα στη Βασιλεία και Νέα Δημιουργία Του (Ιωάν. 3:16, 14:6, Β΄ Κορ. 5:17, πρβλ. Σοφ. 3:17α). β. Να εμπιστευόμαστε, χαιρόμαστε και αναπαυόμαστε στην εν Χριστώ Αγάπη Του (Σοφ. 3:14). γ. Να αφήνουμε διαρκώς την Αγάπη αυτή του Θεού να μας καθαρίζει (αγιάζει) και αλλάζει προς το καλύτερο σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, και να μας καθιστά υπάκουους απέναντι σε Αυτόν και το άγιο θέλημά Του και υπεύθυνους απέναντι στον κόσμο. Έτσι, θα μπορέσουμε να στεκόμαστε με αληθινό πνεύμα σεβασμού και υπακοής προς Αυτόν και το Άγιο θέλημά Του (Σοφ. 2:3, 3:8α) και με περισσή ευαισθησία, καλοσύνη, ευθύνη και αλληλεγγύη απέναντι σε όλους τους συνανθρώπους μας (Σοφ. 3:5, 12-13), προετοιμαζόμενοι για την τελική έκβαση που Αυτός έχει για το λαό Του και όλη τη Δημιουργία Του (Β΄ Πετρ. 3:10-14).

Ζώντας με αυτό τον τρόπο (πρβλ. Εφεσ. 2:10), ουσιαστικά, θα βιώνουμε στο παρόν κάτι μοναδικά ευλογημένο και ξεχωριστό από αυτόν το νέο κόσμο και Δημιουργία που ο Θεός κτίζει εν Χριστώ και που πρόκειται να αποκαλύψει στους δικούς του θαυμαστά στο μέλλον. Ένα νέο κόσμο, μία νέα δημιουργία, όπου ο Θεός θα είναι ο Μόνος, ο Μεγάλος Βασιλιάς (Σοφ. 2:11α, 3:15β, Ψαλμ. 102:22), ο "τα πάντα εν πάσι Θεός" (Α΄ Κορ. 15:28), του Οποίου η μοναδική ένδοξη λαμπρότητα θα επισκιάζει τα πάντα (Σοφ. 3:15β-17, Αποκ. 21:10-11,23) και η οποία θα αποτελεί τη μοναδική έμπνευση της αιώνιας ανάπαυσης, ευφροσύνης και λατρείας του λαού Του (Σοφ. 3:9,13-17, Αποκ. 21:24-26, 22:1-5). I

sdeligiannis@gec.gr

Ο αιδ. Στ. Δεληγιάννης είναι ποιμένας

των Ε.Ε.Ε. Μυλοτόπου και Γιαννιτσών.

 

 

 

Οι Ευαγγελικοί

 

του κ. Ιωάννη Ο. Ιατρίδη

 

Για τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, των οποίων η εθνική αυτοσυνειδησία είναι πλήρως συνώνυμη με την Ανατολική Ορθόδοξη πίστη, η ύπαρξη στους κόλπους τους θρησκευτικών μειονοτήτων που το σύνολο τους είναι λιγότερο του 3 τοις εκατό του πληθυσμού, δύσκολα θα θεωρούνταν λόγος σοβαρής ανησυχίας. Για να είμαστε ακριβείς, κατά περιόδους, οι μουσουλμάνοι της ελληνικής Θράκης θεωρούνται ως το όργανο μιας επιθετικής Τουρκίας, ενώ ο ελληνικός Καθολικός κλήρος θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι εξυπηρετεί τους παγκόσμιους σκοπούς του Βατικανού. Ωστόσο, και στις δυο αυτές περιπτώσεις είναι το ξένο αφεντικό παρά ο έλληνας πελάτης που θεωρείται πως αποτελεί μιαν εθνική απειλή. Με την ουσιαστική εξολόθρευση των ελλήνων Εβραίων, οι άλλες θρησκευτικές κοινότητες της χώρας είναι πολύ μικρές, απομονωμένες κι ασήμαντες ώστε να ενοχλήσουν το γενικό πληθυσμό. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε η αποφασιστικότητα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να ξεριζώσει την 'αίρεση' και τον 'προσηλυτισμό', η θρησκευτική ελευθερία δεν θα αποτελούσε ένα ζήτημα στην Ελλάδα. Όμως, η επικρατούσα επιρροή της Ορθοδόξου Εκκλησίας (επίσημα, της Εκκλησίας της Ελλάδος) πάνω στους κρατικούς θεσμούς και την κοινωνία, συχνά υποβιβάζει τις θρησκευτικές μειονότητες στην κατάσταση πολιτών δεύτερης κατηγορίας ή και χειρότερα. Και παρότι οι διαμαρτυρόμενοι της Ελλάδας δεν αποτελούν τον κύριο στόχο της μισαλλοδοξίας, ωστόσο αισθάνονται τα αποτελέσματά της, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, λόγω της διαδεδομένης άγνοιας και σύγχυσης που υπάρχει σχετικά με την ταυτότητα και τις πεποιθήσεις τους. Όπως το εξέφρασε ένας ξένος διαμαρτυρόμενος επίσημος, 'η θρησκευτική ελευθερία στην Ελλάδα φαίνεται να είναι στη θεωρία μάλλον παρά στην πράξη'.1

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1983, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος εγκαινίασε μια νέα 'αντί-αιρετική εκστρατεία' με εγκύκλιο που απέστειλε σε όλες τις Ορθόδοξες ενορίες και στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας προειδοποιώντας για 'προκλητική δραστηριότητα προσηλυτισμού από πράκτορες πολυεθνικών και προτεσταντικών οργανώσεων, εταιρίες και ανατολικές θρησκείες'. Κατονομάζοντας πρώτους τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, η εγκύκλιος περιλάμβανε ανάμεσα 'στις αιρέσεις προτεσταντικής προέλευσης' τους ακόλουθους: 'Αντβεντιστές, Βαπτιστές, Μεθοδιστές, Πεντηκοστιανούς, Εκκλησίες Ελεύθερων Ευαγγελικών, Πρεσβυτερικούς κλπ.' Στον κατάλογο υπήρχαν επίσης 'τελετές μύησης όλων των ειδών, οργανώσεις, ειδικά Ινδουιστικής προέλευσης, παραψυχολογία, μέντιουμ και μαγεία'. Εντός επτά ημερών από την ημερομηνία λήψης της εγκυκλίου οι αποδέκτες θα έπρεπε να υποβάλλουν στο γραφείο του Αρχιεπισκόπου πληροφορίες για όλες τις παρόμοιες ομάδες 'καθώς επίσης για το πώς αντιμετωπίζουν το πρόβλημα'.2 Έτσι, στα μάτια των ανώτατων Ορθόδοξων αρχών, οι παγκόσμια αναγνωρισμένες Διαμαρτυρόμενες Εκκλησίες συγκαταλέχθηκαν με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, τους Χάρε Κρίσνα, τη μαγεία και την παραψυχολογία, κι οι τοπικοί ιερείς κι οι ομάδες υποστήριξης τους, καθώς επίσης κι οι στρατιωτικοί της χώρας, υποκινούνταν να προβούν σε ενέργειες εναντίον όλων αυτών. Όπως φαίνεται καθαρά από την εγκύκλιο, ένα από τα πιο επίμαχα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι έλληνες διαμαρτυρόμενοι των κύριων Διαμαρτυρόμενων Εκκλησιών είναι η άρνηση της Ορθόδοξης ιεραρχίας, άσχετα ακόμα κι από δικαστικές αποφάσεις, να τους αναγνωρίσουν ως μέλη ιστορικών, παγκοσμίως γνωστών χριστιανικών εκκλησιών. Αν ο επικεφαλής της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας θα μπορούσε με μια μονοκονδυλιά να ακυρώσει την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, δε θα ήταν καθόλου παράδοξο αν τον ακολουθήσουν σε αυτό ο κατώτερος κλήρος κι οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Μάλιστα, ενθαρρυμένοι από τους ανωτέρούς τους, αλλά επίσης δρώντας με δική τους πρωτοβουλία, εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι συχνά υποβάλλουν μηνύσεις ενώπιον των δικαστηρίων κατά μη-Ορθοδόξων ομάδων, τις δραστηριότητες των οποίων βρίσκουν ενοχλητικές. Έτσι, το Ιούλιο του 1984 ο Μητροπολίτης Καβάλας απαίτησε από την αστυνομία να εμποδίσει τη συνέχιση των συγκεντρώσεων της οργάνωσης 'Ελληνική Ιεραποστολική Ένωση' που είχε ανεβάσει στη σκηνή στην πλατεία της πόλης μια μουσική παράσταση με τον τίτλο, 'Ελευθερία και Χαρά'. Σύμφωνα με την έκθεση του Μητροπολίτη προς τις δικαστικές αρχές, 'η μελέτη του έντυπου υλικού (που είχε διανεμηθεί) και οι μέθοδοι δράσης (της ομάδας) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα προτεσταντικό παρακλάδι, ενεργό σε έντονο προσηλυτισμό σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας'.3

Συχνά, η βαθύτερη ρίζα του προβλήματος φαίνεται να είναι η επιθυμία των Ορθοδόξων ιεραρχών να ελκύσουν την προσοχή προς τους εαυτούς τους ως υπέρμαχοι του έθνους έναντι των ξένων επιρροών. Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή που είχε εμπλέξει τους Ευαγγελικούς της Κατερίνης, οι δυσκολίες των οποίων με τις αρχές κατά τη δεκαετία του ΄60 είχαν ελκύσει την προσοχή της Βρετανικής κυβέρνησης, επειδή ο ποιμένας, που δεχόταν την επίθεση, ήταν Ελληνοκύπριος και κατ' επέκταση Βρετανός υπήκοος. Σύμφωνα με το Βρετανό διπλωμάτη που εξέτασε το ζήτημα, οι Ευαγγελικοί της Κατερίνης ήταν μια κοινωνία πρότυπο 'τόσο καλά οργανωμένη κοινωνικά, κι η συνοχή που υπήρχε ανάμεσα τους τόσο ισχυρή, ώστε σπάνια να γίνει γνωστό ότι κάποιο από τα μέλη της είχε καταστεί δημόσιο βάρος -εκτός στην ίδια την κοινότητα του- λόγω ασθένειας, φτώχιας ή ανεργίας'. Ωστόσο, η επιτυχία της εκκλησίας να προσελκύει μέλη είχε εξεγείρει την εχθρότητα του τοπικού Ορθοδόξου ιεράρχη ο οποίος 'εκτός από άλλους υπολογισμούς (ο Μητροπολίτης είναι κάποιος που αρέσκεται στο να ελκύει την προσοχή, μια ισχυρή και εξαιρετικά φιλόδοξη προσωπικότητα, πρόθυμος να υπερασπιστεί οποιοδήποτε σκοπό που θα ενίσχυε τη δημόσια του εικόνα), ως ζήτημα πολιτικής ο Μητροπολίτης Βαρνάβας πολύ εύλογα θεώρησε καθήκον του να καταπολεμήσει την πρόκληση της Ευαγγελικής Εκκλησίας'. Κατά συνέπεια, αφού φρόντισε ώστε οι πολιτικές αρχές να απαλλοτριώσουν το μικρό πάρκο της Ευαγγελικής κοινότητας, ο Μητροπολίτης κατηγόρησε τον ποιμένα για προσηλυτισμό πετυχαίνοντας τον χαρακτηρισμό του ως 'ανεπιθύμητου', επισπεύδοντας με τον τρόπο αυτό την απέλαση του από τη χώρα. Η έκθεση της αστυνομίας, που υποβλήθηκε με την υποκίνηση του Μητροπολίτη, συμπεριλάμβανε την κατηγορία ότι ο ποιμένας είχε λάβει 'υπολογίσιμα ποσά χρημάτων από το Βρετανικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη, χωρίς να αποκλείεται η χρήση τους για κάποιο άλλο σκοπό...'.4

Το πρόβλημα που δημιουργείται από τη στάση της Ορθόδοξης ιεραρχίας και των ελαστικών δημόσιων αρχών είναι πολύ πιο σοβαρό σε σύγκριση με το μέγεθος των θρησκευτικών κοινοτήτων που επηρεάζονται. Ως το μόνο Ανατολικό Ορθόδοξο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίζει να αγνοεί με ατιμωρησία το διεθνή έλεγχο και τις αυξανόμενες κατηγορίες για το ότι δεν παρέχει επαρκή προστασία στις θρησκευτικές της μειονότητες. Η πλήρης ενσωμάτωση στην κατεξοχήν κοσμική και πολύ-πολιτισμική Δυτικοευρωπαϊκή κοινότητα απαιτεί την εγκατάλειψη των ξεπερασμένων σοβινιστικών πρακτικών που δεν εξυπηρετούν κάποιο χρήσιμο σκοπό και που αποξενώνουν τους εταίρους της Ελλάδας. Τα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κι οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (αναφορικά με τη συμπεριφορά απέναντι στους Μάρτυρες του Ιεχωβά) έχουν ήδη θέσει την Ελλάδα υπό προειδοποίηση για το ότι οι προσπάθειές της στο ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας υπολείπονται των απαιτήσεων της κοινότητας.5

Επιπλέον, παρόλη την πρακτική της σημασία, η συμμόρφωση με τις διεθνείς συμβάσεις δεν είναι το μοναδικό ζητούμενο. Η θρησκευτική μισαλλοδοξία στην περίπτωση αυτή αποκαλύπτει αυθαίρετες και οπισθοδρομικές εικόνες της εθνικής ταυτότητας και του πατριωτισμού και υπονομεύει το σεβασμό για τα θεμελιώδη δικαιώματα όλων των ελλήνων πολιτών, άσχετα από τους θρησκευτικούς τους δεσμούς. Η βασική ερώτηση είναι η ακόλουθη: ποιος αποφασίζει το τι ορίζει την ελληνικότητα, και με ποια κριτήρια; Μπορεί ένας μη-Ορθόδοξος πολίτης της Ελλάδας, που αισθάνεται και συμπεριφέρεται ως έλληνας, να αναμένει να αντιμετωπίζεται από τις αρχές της χώρας του ως έλληνας με πλήρη δικαιώματα;

Το παρόν δοκίμιο ασχολείται κυρίως με τους Έλληνες Ευαγγελικούς. Οι άλλες διαμαρτυρόμενες ομάδες, καθώς κι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, αναφέρονται μόνο ευκαιριακά, όταν οι εμπειρίες τους στην Ελλάδα εγείρουν ερωτήματα ευρύτερης σημασίας. Θα πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι το ζήτημα της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ελλάδα μοιάζει με κινούμενο στόχο. Παρά τον αριθμό των δικαστικών αποφάσεων, η επίδραση των σχετικών διατάξεων του Συντάγματος του 1975 παραμένει ασαφής. Παρομοίως, η ουσιαστική επίδραση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου πάνω στο ελληνικό σύστημα παραμένει επί του παρόντος άδηλη.6

Αρχές, πρωτοπόροι, αντιξοότητες

Η ιστορία των ελλήνων Ευαγγελικών, η απαρχές της οποίας συμπίπτουν με την απελευθέρωση του έθνους από την Οθωμανική κυριαρχία, είναι μια ιστορία έντονων αντιθέσεων κι αντιφάσεων, της περιστασιακής αποδοχής των ατόμων και της πλήρους απόρριψης της θρησκευτικής τους κοινότητας. Έτσι, παιδί στην Κρήτη, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο χαρισματικός πολιτικός που κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική ζωή κατά το πρώτο τρίτο του εικοστού αιώνα, ήταν τακτικός συνδρομητής της Εφημερίδος των Παίδων που εκδιδόταν από τον πρώτο διαπρεπή έλληνα Ευαγγελικό, τον Μιχαήλ Καλοποθάκη, έναν προστατευόμενο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη κι εκδότη του περιοδικού Αστήρ της Ανατολής. Αλλά η εκκλησία την οποία ο Καλοποθάκης ανέγειρε στην Αθήνα και στην οποία κήρυξε για σαράντα χρόνια (1871-1911) υπήρξε τακτικός στόχος λιθοβολισμών και θορυβώδους παρενόχλησης, ενώ απειλήθηκε κι η ίδια του η σωματική ακεραιότητα. Το 1895 όταν το εκκλησίασμα του τοποθέτησε στην πρόσοψη της εκκλησίας την πινακίδα 'Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία', ο Μητροπολίτης Αθηνών απαίτησε από την αστυνομία την αφαίρεση της λέξης 'Ελληνική' με την αιτιολογία ότι αποτελούσε προσηλυτισμό και πιθανή εξαπάτηση των ανυποψίαστων περαστικών.7

Ο διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων στην αποφασιστική μάχη του Σκρά, κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνταγματάρχης (κατόπιν στρατηγός) Αθανάσιος Κυριακού, ήταν ένας διακεκριμένος κι ευσεβής Ευαγγελικός. Παρασημοφορήθηκε από την Ελλάδα, τη Βρετανία και τη Γαλλία κι η ταφή του έγινε με μεγάλες τιμές στο περίβλεπτο Πρώτο Νεκροταφείο των Αθηνών.8 Αλλά όταν κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου ένας στρατιώτης σκοτώθηκε έχοντας λάβει μέρος στην εκστρατεία του Γράμμου εναντίον των κομμουνιστών στασιαστών, ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως δεν επέτρεπε την ταφή του στο δημόσιο νεκροταφείο επειδή ήταν Ευαγγελικός. Αφού το ζήτημα πήρε αρκετή δημοσιότητα κατόρθωσαν τελικά να εναποθέσουν το σκήνωμα του νέου σε μιαν απόμακρη γωνιά του νεκροταφείου μακριά από τους άλλους τάφους.9 Κι αυτό συνέβαινε σε καιρούς που οι προτεσταντικές εκκλησίες σε όλη την επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών συνέλεγαν εκατομμύρια δολάρια για την ανοικοδόμηση 1.000 Ελληνορθόδοξων ναών που είχαν υποστεί ζημιές ή είχαν καταστραφεί εξαιτίας των βιαιοτήτων της δεκαετίας του ΄40, καθώς και για την παροχή υφάσματος για τα άμφια των ιερέων και τροφή για το ποίμνιο τους, ενώ οι Ορθόδοξες αρχές στην Έδεσσα δεν επέτρεπαν σε ένα πολύ μικρό Ευαγγελικό εκκλησίασμα να κάνει χρήση της μικρής εκκλησίας που είχαν κτίσει.10 Τέλος, ενώ η διεθνής κοινότητα, με την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας, πασχίζει να καθιερώσει πρότυπα για την προστασία των ατομικών ανθρώπινων δικαιωμάτων παντού, συμπεριλαμβανομένης της θρησκευτικής ελευθερίας, υπάρχουν σήμερα έλληνες δικαστές που αποφαίνονται πως το να υποσχεθείς σε ένα πρόσωπο μια θέση ανάμεσα στους εκλεκτούς του Θεού μετά θάνατο αποτελεί μια προσπάθεια προσηλυτισμού 'με ψευδείς και απατηλούς τρόπους' και συνεπώς είναι παράνομη.11

Η γένεση του Ελληνικού Ευαγγελικού κινήματος κατά τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου ένατου αιώνα συνέβη ανεξάρτητα αλλά σχεδόν ταυτόχρονα στην ηπειρωτική Ελλάδα και στις ελληνικές κοινότητες που ήταν διάσπαρτες καθόλη την έκταση της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ειδικά στη Μικρά Ασία, υπήρξε το πολύ μέτριο υπό-προϊόν ενός φιλόδοξου αν όχι αφελούς σχεδίου των Αμερικανικών και Βρετανικών ιεραποστολικών εταιριών να φέρουν το Χριστιανισμό στις Μωαμεθανικές μάζες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό θα πετύχαινε μέσω της 'αφύπνισης' και της αποκατάστασης της Ελληνορθόδοξης πίστης στην αρχική της 'καθαρότητα και ζωντάνια', αφού η επίδραση των οπαδών της θα απλωνόταν στον Μωαμεθανικό κόσμο ακόμα κι όταν αυτοί παρέμεναν κάτω από Οθωμανική υποτέλεια.12 Αντί να κάνουν προσήλυτους στον προτεσταντισμό, οι Δυτικοί αυτοί ιεραπόστολοι έλπιζαν να αναμορφώσουν, να φωτίσουν και να ενδυναμώσουν την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία, πείθοντας τα μέλη της να εγκαταλείψουν την τυπολατρία, το μυστικισμό και τη λατρεία των εικόνων υπέρ μιας ατομικής Χριστιανικής πίστης που να βασίζεται αποκλειστικά στο μήνυμα του Ευαγγελίου. Η επίτευξη της ατομικής σωτηρίας θα γινόταν μέσω της προσωπικής επικοινωνίας με το Δημιουργό, με την κατανόηση κι αποδοχή του Ευαγγελίου ως εντολή του Θεού παραδομένη στον άνθρωπο απλά κι άμεσα, μέσω του Χριστού και των Αποστόλων του.

Μια παρόμοια αναμόρφωση κι αλλαγή προσανατολισμού απαιτούσε κάποιο επίπεδο αλφαβητισμού και διαθεσιμότητα του Ευαγγελίου σε κατανοητά ελληνικά. Συνεπώς, οι ιεραπόστολοι συνδύασαν την παραδοσιακή φιλανθρωπία με την εκπαίδευση στα βασικά, ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, έτσι ώστε το άτομο να μπορούσε να διαβάσει και να σκεφτεί για τον εαυτό του, και τη μετάφραση και διανομή της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Χρησιμοποιώντας το κοσμοπολίτικο λιμάνι της Σμύρνης ως την κύρια βάση των δραστηριοτήτων τους, όπου ίδρυσαν ορισμένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Εγγύς Ανατολής, απλώθηκαν σε όλη την έκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ιδρύοντας σχολεία, ορφανοτροφεία, σταθμούς παροχής βοήθειας, εκπαιδεύοντας και πιστοποιώντας δασκάλους ελληνικών, και διανέμοντας ελληνικές εκδόσεις της Βίβλου. Παρότι δίδασκαν τη Βίβλο, θεωρούσαν την αποστολή τους ως αποστολή διαφώτισης, όχι μεταστροφής στον προτεσταντισμό. Πίστευαν πως βοηθούσαν τους αδελφούς τους χριστιανούς να ανακαλύψουν ξανά και να επιστρέψουν σε αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν πως είναι η πραγματική σημασία του χριστιανισμού, όπως ορίζεται από το Χριστό και καταγράφεται από τους αποστόλους του.

Συχνά, οι απόφοιτοι των ιεραποστολικών σχολείων προσκαλούνταν από τις ελληνικές πόλεις και τα χωριά απομακρυσμένων περιοχών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δεν είχαν ποτέ δει ξένο ιεραπόστολο, να έρθουν και να λειτουργήσουν ένα ελληνικό σχολείο. Οι περισσότεροι από αυτούς τους νέους δασκάλους απλά και μόνο δίδασκαν τα βασικά και τίποτε άλλο. λίγοι έγιναν επίσης οι κήρυκες όχι μιας 'ξένης' θρησκείας, αλλά μιας προσωπικής χριστιανικής πίστης που βασιζόταν στη Βίβλο κι ειδικά στην Καινή Διαθήκη. Δεν αντιλαμβάνονταν οποιαδήποτε αλλαγή στην ταυτότητα τους ως έλληνες, που να συντελείται εξαιτίας της συγκεκριμένης τους κατανόησης της χριστιανικής πίστης. Επιπλέον, η λειτουργία τους ως 'ευαγγελιστές' ήταν συχνά απρογραμμάτιστη.

Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του 1870, το χωριό Σεμέν κοντά στον Εύξεινο Πόντο, που αποτελούνταν από περίπου 140 οικογένειες, προσέλαβε ένα δάσκαλο (τον Ιωάννη Βαλαβάνη) για το δημοτικό του σχολείο. Λίγο καιρό μετά την άφιξη του οι χωριανοί είδαν το δάσκαλο να τρώει αυγά και βούτυρο σε μέρα νηστείας. Το ζήτημα αναφέρθηκε στην Επιτροπή του Σχολείου που όρισε δυο από τα μέλη της να διερευνήσουν το ζήτημα και να υποδείξουν τη δέουσα τιμωρία. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει τη συμπεριφορά του, ο δάσκαλος παρουσίασε ένα αντίτυπο της Καινής Διαθήκης στα ελληνικά και διάβασε φωναχτά από την Πρώτη προς Κορινθίους επιστολή, 8:8, 'Δεν είναι οι τροφές που θα καθορίσουν τη θέση μας απέναντι στο Θεό. ούτε αν δε φάμε κάποια απ' αυτές χάνουμε κάτι ούτε αν φάμε αποκτάμε κάτι παραπάνω.' Και από το Κατά Ματθαίον, 15:11, 'Τον άνθρωπο δεν τον κάνει ακάθαρτο ό,τι μπαίνει στο στόμα, αλλά ό,τι βγαίνει από το στόμα, αυτό κάνει τον άνθρωπο ακάθαρτο.'

Οι αγράμματοι αλλά ευσεβείς χωρικοί παραδέχθηκαν πως αυτή ήταν η πρώτη φορά στη ζωή τους που πραγματικά κατανόησαν ένα απόσπασμα από τη Βίβλο. Προσκάλεσαν το δάσκαλο να τους διαβάζει και να τους εξηγεί τις γραφές σε τακτικές συγκεντρώσεις. Το 1887, παρά τις έντονες αντιρρήσεις των τοπικών Ορθοδόξων ιερέων κι ορισμένων χωριανών, κτίσθηκε μια Ευαγγελική Αίθουσα Συνάξεων, που χρησίμευε επίσης ως μονοτάξιο δημοτικό σχολείο για τα παιδιά του εκκλησιάσματος. Ένας νέος δάσκαλος, με πιο σοβαρή θρησκευτική εκπαίδευση (ο Γεώργιος Λεμονόπουλος) ήρθε να εργαστεί ως δάσκαλος και ποιμένας. Το 1917, στις τραγωδίες που επέφερε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, όταν οι Τουρκικές αρχές κατάστρεψαν το χωριό, περίπου πενήντα έως εξήντα οικογένειες Ευαγγελικών μετακόμισαν στην κοντινή πόλη Κοτύωρα (Ορδού), όπου υπήρχε μια Ευαγγελική κοινότητα από το 1880.13 Παρότι δεν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί, κατά το χρόνο της 'Μεγάλης Καταστροφής', την ήττα το 1922 των ελληνικών στρατευμάτων στη Μικρά Ασία, και την προκύπτουσα ανταλλαγή πληθυσμών, υπήρχαν περίπου τριάντα έως σαράντα Ελληνικές Ευαγγελικές εκκλησίες και πολύ περισσότερες οικογένειες-ομάδες σε όλη την έκταση της Μικράς Ασίας. 14

Περιττεύει να ειπωθεί ότι, οι Ευαγγελικοί της Μικράς Ασίας που διέσχισαν το Αιγαίο ψάχνοντας για μια καινούρια πατρίδα ήταν ένα αριθμητικά ασήμαντο τμήμα των ελλήνων προσφύγων. Παρά τον πνευματικό τους χωρισμό από την Ορθόδοξη Εκκλησία, και την εχθρότητα την οποία συχνά αντιμετώπιζαν ως αποτέλεσμα, θεωρούσαν τους εαυτούς τους ακραιφνείς έλληνες, συμμεριζόμενοι τις βαριές συμφορές των ομοεθνών τους. Δεν θεώρησαν τους εαυτούς τους ως οπαδούς ενός διεθνούς Προτεσταντικού κινήματος και δεν επιζήτησαν προνομιακή αντιμετώπιση από τις κατά κύριο λόγο προτεσταντικές οργανώσεις περίθαλψης των προσφύγων που δραστηριοποιούνταν τότε στην Ελλάδα. Η μοναδική τους έκκληση προς τις Ελληνικές αρχές ήταν να τους δοθεί η άδεια να επανεγκατασταθούν μαζί, ως θρησκευτικές κοινότητες, αλλά αυτό έγινε σε πολύ λίγες περιπτώσεις. Εκτός από τα περίχωρα των Αθηνών, όπου πολλοί προσπάθησαν να αρχίσουν ξανά τη ζωή τους, άλλοι πήγαν στη Θεσσαλονίκη (όπου μια μικρή Ευαγγελική ομάδα συναθροιζόταν από το 1865), στη Λάρισα, το Βόλο, την Κατερίνη, την Έδεσσα, τη Βέροια, την Κομοτηνή, τα Ιωάννινα, την Αλεξανδρούπολη. Άλλοι κατευθύνθηκαν προς τα νησιά, την Κέρκυρα, την Κρήτη, την Άνδρο όπου ενώθηκαν με τις μικρές ομάδες των Ευαγγελικών. Στις νέες τους κατοικίες δημιούργησαν αυτό-συντηρούμενες, αυτό-διοικούμενες εκκλησίες που υφίστανται μέχρι και σήμερα.

Οι εμπειρίες των Ευαγγελικών που προέρχονταν από την ηπειρωτική Ελλάδα ήταν βασικά παρόμοιες, με μια αξιοσημείωτη διαφορά του ότι ορισμένοι από τους ηγέτες τους ήταν μορφωμένοι και διαπρεπείς Αθηναίοι. Η παλαιότερη και περισσότερο γνωστή των Ελληνικών Ευαγγελικών εκκλησιών ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1858 από τον Μιχαήλ Καλοποθάκη, (1825-1911), ιδρυτή και για πολλά χρόνια εκδότη του Αστέρος της Ανατολής, του κυριότερου Ευαγγελικού περιοδικού, η έκδοση του οποίου συνεχίζεται μέχρι σήμερα κι αποτελεί ένα πολύτιμο χρονικό της ιστορίας των ελλήνων Ευαγγελικών.

Γεννημένος στη Μάνη στο οικογενειακό περιβάλλον του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, ο Καλοποθάκης φοίτησε στο δημοτικό σχολείο στην Αρεόπολη (που ιδρύθηκε από τους αμερικανούς ιεραπόστολους G.W. Leyburn και Samuel Houston) κι ανέπτυξε ένα σοβαρό ενδιαφέρον για τη Βίβλο. Απεφοίτησε από γυμνάσιο των Αθηνών και έλαβε το πτυχίο ιατρικής το 1853 από το Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Μετά από μια σύντομη υπηρεσία ως στρατιωτικός γιατρός, πήγε στη Νέα Υόρκη και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Columbia και αποφοίτησε από το Union Theological Seminary. Πίσω στην Αθήνα, αποφάσισε να αφιερώσει τον εαυτό του στο Ευαγγελικό έργο. Το σύνθημα του ήταν 'το έθνος χρειάζεται πνευματική αναμόρφωση και η αναμόρφωση αυτή θα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στη Βίβλο'.15 Μετά την επανάσταση της Κρήτης του 1869, ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για μια ακόμα φορά, για την υπεράσπιση των σκοπών του Ελληνισμού.

Ενώ ακόμα φοιτητής της ιατρικής, ο Καλοποθάκης είχε ελκυστεί στη διακονία του ευαγγελίου από τις διώξεις ενώπιον διαφόρων ελληνικών δικαστηρίων και την καταδίκη με την κατηγορία της αίρεσης του διακεκριμένου αμερικανού ιεραπόστολου και φιλέλληνα από τη Μασαχουσέτη Ιωνά Κιγκ, (1792-1869), τον οποίο ο Καλοποθάκης είχε γνωρίσει κι είχε θαυμάσει. Όπως ο ίδιος είπε αργότερα, μπήκε στο δικαστήριο ως ευσεβής Ορθόδοξος αλλά βγήκε ως ένας Ευαγγελικός διαμαρτυρόμενος.16 Αρχικά καλοδεχούμενος θερμά από τις Ελληνικές αρχές κατά τα τελευταία χρόνια του πολέμου της ανεξαρτησίας, φίλος του Καποδίστρια κι άλλων ελλήνων ηγετών, ο Κιγκ υπηρέτησε για κάποιο χρονικό διάστημα ως σύμβουλος της Ελληνικής κυβέρνησης σε εκπαιδευτικά θέματα. Ίδρυσε το Ευαγγελικό Γυμνάσιο (1831), το πρώτο γυμνάσιο των Αθηνών, όπου φοίτησαν τέκνα πολλών επιφανών ελληνικών οικογενειών. Το 1827 είχε παρακινήσει αμερικανούς ηγέτες και φιλάνθρωπους να ιδρύσουν στη Μάνη ή τη Σπάρτη ένα κολέγιο της ποιότητας του αγαπημένου του Amherst College της Μασαχουσέτης, κι αργότερα είχε την επιθυμία να ιδρύσει ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο στην Αθήνα. Κατά τα χρόνια 1851-58 υπήρξε ο Αμερικανός πρόξενος στην Ελληνική πρωτεύουσα.17 Αλλά, παρόλο το έργο του στην εκπαίδευση και τη φιλανθρωπία, ο Κιγκ ενδιαφερόταν πρωτίστως για τη διάδοση του μηνύματος της Βίβλου. Πριν περάσει πολύς χρόνος, τα κηρύγματα του, τα θρησκευτικά του άρθρα και το έργο του για τη διάδοση της Βίβλου διέγειραν την οργή των Ορθόδοξων αρχών που τον κατηγόρησαν για προσβολή του προσώπου της Παρθένου Μαρίας και για άλλα αδικήματα. Στον τύπο κατηγορήθηκε ότι πρωτοστατούσε σε όργια.18 Το 1854 καταδικάστηκε για αίρεση, αφορίστηκε και διατάχθηκε η απέλαση του, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της Αμερικανικής κυβέρνησης. Παρότι το ένταλμα της απέλασης του ανακλήθηκε από το βασιλιά Όθωνα, έφυγε για το εξωτερικό για ορισμένα χρόνια αλλά επέστρεψε στην Αθήνα όπου και πέθανε μετά από δυο χρόνια.19

Παρά τις ενεργητικές θρησκευτικές του δραστηριότητες, ο Κιγκ δεν επιθυμούσε να ιδρύσει επίσημα μιαν εκκλησία. Ωστόσο, τα κηρύγματα του και τα Βιβλικά του μαθήματα έλκυσαν έναν αριθμό Αθηναίων, συμπεριλαμβανομένου του Καλοποθάκη, που υπήρξε μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του Κιγκ.20 Ήταν ο Καλοποθάκης που συγκέντρωσε ορισμένους από τους οπαδούς του Κιγκ και δημιούργησε την Πρώτη Ευαγγελική Εκκλησία των Αθηνών. Το 1871 η ομάδα οικοδόμησε την αίθουσα σύναξης της στις (τότε) ελεύθερες εκτάσεις απέναντι από την Πύλη του Αδριανού, κάτω από την Πλάκα, όπου η εκ νέου αναγερμένη εκκλησία υπάρχει σήμερα. Αυτό ήταν το κτήριο από το οποίο το Νοέμβριο του 1895 η λέξη 'Ελληνική' είχε αφαιρεθεί από την αστυνομία, για να τοποθετηθεί ξανά μερικές εβδομάδες αργότερα κατόπιν εντολής δικαστηρίου.21

Ο γιος του Καλοποθάκη, Δημήτριος, στυλοβάτης κι ο ίδιος της Πρώτης Ευαγγελικής Εκκλησίας, αποφοίτησε από το Harvard, δίδαξε ιστορία στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών κι είχε μια διακεκριμένη καριέρα ως ανταποκριτής των Times του Λονδίνου στην Ελλάδα. Στη διάρκεια της πολυκύμαντης δεκαετίας του 1920 υπήρξε Γενικός Διευθυντής της Διεύθυνσης Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών, έχοντας τιμηθεί και παρασημοφορηθεί από τις Ελληνικές και Βρετανικές κυβερνήσεις. Όταν πέθανε τον Ιούλιο του 1946, η νεκρολογία της εφημερίδας Το Βήμα τον ανέφερε ως έναν διακεκριμένο δημοσιογράφο και κυβερνητικό αξιωματούχο κι έναν 'περίβλεπτο Έλληνα πατριώτη που υπηρέτησε τα συμφέροντα της Ελλάδος'.26 Απαντώντας σε άρθρο εφημερίδας που είχε χαρακτηρίσει την πίστη του ως μια 'προτεσταντική πλάνη', είχε γράψει:

'Όπως η Ακρόπολις των Αθηνών ανέλαμψε με όλην την ωραιότητα και μεγαλοπρέπειαν της αρχικής της μορφής, όταν απεμακρύνθησαν από αυτήν όλα τα μεσαιωνικά και τουρκικά κτίσματα, έτσι και η Εκκλησία των πατέρων μας θα φανή με όλην την αρχικήν αυτής αποστολικήν επιβολήν εις τα μάτια του κόσμου, όταν αφαιρεθούν όλα εκείνα τα πρόσθετα ανθρώπινα εντάλματα και θεσμοί που επεσώρευσαν οι αιώνες του σκότους και της αμάθειας επάνω στο λαμπρόν οικοδόμημα το οποίον εθεμελίωσαν αρχικώς τόσον στερεά οι απόστολοι με ακρογωνιαίον λίθον τον Ιησούν Χριστόν.

Είθε να μη βραδύνη να έλθη η ευλογημένη εκείνη ημέρα, κατά την οποίαν η Εκκλησία των πατέρων μας θα επανέλθη εις την απλότητα και καθαρότητα των αποστολικών χρόνων ... Και τότε και ημείς οι Έλληνες Ευαγγελικοί Χριστιανοί θα επανέλθωμεν εις τους κόλπους της ...' 23

Με λίγα λόγια, ενώ επωφελήθηκαν από το έργο των Δυτικών ιεραποστόλων, οι έλληνες Ευαγγελικοί δεν εμφανίστηκαν στο ελληνικό σκηνικό ως 'ουρά' των ισχυρών ξένων εκκλησιών και οργανώσεων. Αντιπροσωπεύουν ένα πολύ μικρό αλλά αυτόχθον κίνημα γνήσιων ελλήνων που, διαμέσου διαφόρων περιστάσεων, κατέληξαν να πιστεύουν πως το πνευματικό τους καλό κι η σωτηρία τους μπορεί να εξασφαλιστεί μέσω της απευθείας επικοινωνίας με το Δημιουργό τους, κάτι για το οποίο η Βίβλος είναι το μοναδικό όχημα. Ωστόσο, η αναμορφωμένη τους πίστη συγκρούστηκε με την ιστορική κι επικρατούσα έννοια της ελληνικότητας, που ορίζει την εθνική ταυτότητα με όρους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αντικατοπτρίζοντας τη στάση αυτή, ο βουλευτής Στέλιος Παπαθεμελής, αργότερα Υπουργός Δημόσιας Τάξης, τον Σεπτέμβριο του 1992 χαρακτήριζε το έργο των τηλευαγγελιστών ως 'αντί-Ορθόδοξη και κατά συνέπεια ανθελληνική προπαγάνδα'.24

Συνέχεια και τέλος στο επόμενο

Σημειώσεις:

1. Στρατηγός, Sir Arthur F. Smith, Πρόεδρος, της Ευαγγελικής Ένωσης, Λονδίνο, επιστολή 18 Σεπτεμβρίου 1963, προς N.J.A. Cheetham, Νότιο Τμήμα, Υπουργείο Εξωτερικών. Αρχεία Υπουργείου Εξωτερικών Ην. Βασιλείου, 169099, CE1781/6.

2. Εκκλησιαστική Αλήθεια, Ζ (Αριθ. 168) 1 Οκτωβρίου 1983.

3. Μητροπόλεις Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου, Αριθ. 813, 13 Ιουλίου 1984, αναφορά του Μητροπολίτου Προκοπίου προς το Γενικό Εισαγγελέα Καβάλας.

4. Αρχεία Υπουργείου Εξωτερικών Ην. Βασιλείου, 169099, έγγραφα CE1781/4, CE1781/6, CE1781/11. Στην έκθεση της η Βρετανική Πρεσβεία στην Αθήνα απέρριψε ως 'εντελώς ανόητο' τον ισχυρισμό για το ότι ο ποιμένας της Κατερίνης είχε λάβει χρήματα από το Προξενείο της Θεσσαλονίκης και κατέληγε ' ... είναι σχεδόν βέβαιο πως το κλειδί της υπόθεσης είναι ότι (ο ποιμένας) υπήρξε πολύ δραστήριος στη έλκυση υποστήριξης για το ποίμνιο του και ότι για το λόγο αυτό (ή, βέβαια, πιθανόν για κάποια άλλη αιτία) ήρθε σε σύγκρουση με την τοπική Ορθόδοξη ιεραρχία ...' Murray προς Dodson, 28 Αυγούστου 1963, CE1781/6.

5. Στέφανος Σταύρος, 'Ο προσηλυτισμός και το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία', Ποινικά Χρονικά, Οκτώβριος 1993, 964-77. Στέφανος Σταύρος, 'Η Νομική Θέση των Μειονοτήτων στην Ελλάδα Σήμερα: Η επάρκεια της προστασίας τους υπό το φως των σύγχρονων αντιλήψεων περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων', εργασία που παρουσιάστηκε σε συμπόσιο της Ένωσης Σύγχρονων Ελληνικών Σπουδών, San Francisco, 30 Οκτωβρίου-1 Νοεμβρίου 1993.

6. Σταύρος, 'Ο προσηλυτισμός'. Σε ορισμένες υποθέσεις, κατόπιν ακροάσεων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ένας 'φιλικός διακανονισμός' επιτεύχθηκε ανάμεσα στους έλληνες Ευαγγελικούς ως μηνυτές και τις Ελληνικές κρατικές αρχές. Βλέπε, για παράδειγμα, τις περιπτώσεις του Χαρίλαου Πολύζου, Αριθ. 13271/87, που αποφασίστηκε από την Επιτροπή στις 13 Μαΐου 1988, και του Αργύρη Ιορδάνογλου, Αριθ. 13270/87, που αποφασίστηκε από την Επιτροπή στις 18 Δεκεμβρίου 1987.

7. Μ.Β. Κυριακάκης, Πρωτοπορία και πρωτοπόροι (Αθήνα, 1985), 19

8. Κυριακάκης, 38

9. Διατί καταπιέζεται η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία (Αθήνα, 1954), 61-2. Στην Ελλάδα τα νεκροταφεία ανήκουν στις τοπικές πολιτικές αρχές και δεν είναι κτήμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

10. Διατί καταπιέζεται, 13-14, για την υπόθεση Μυλοτόπου. Το επίσημο όργανο της Ορθοδόξου Εκκλησίας που δημοσίευσε την εγκύκλιο του Αρχιεπισκόπου που αναφέρθηκε παραπάνω εξέφρασε τη βαθιά του ευγνωμοσύνη προς το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών για 'το πολύ μεγάλο ποσό χρημάτων' που δωρίστηκε στην Εκκλησία της Ελλάδος. Εκκλησιαστική Αλήθεια, Ζ, Αριθ. 169, 16 Οκτωβρίου 1983.

11. Ανδρέας Ν. Λοβέρδος, 'Προσηλυτισμός: μια ελληνική αποκλειστικότητα', Ελευθεροτυπία, 20 Δεκεμβρίου 1992. Βλέπε επίσης του ίδιου Προσηλυτισμός. Για την αντισυνταγματικότητα της σχετικής με τον προσηλυτισμό ποινικής νομοθεσίας (Αθήνα, 1986).

12. Γεράσιμος Αυγουστίνος, '"Enlightened" Christians and the "Oriental" Churches: Protestant missions to the Greeks in Asia Minor, 1820-1860' Journal of Modern Greek Studies, IV (1986) 130.

13. Ιωάννης Αγαπίδης, Ελληνικαί ευαγγελικαί κοινότητες του Πόντου (Θεσσαλονίκη, 1948), 9-17.

14. Αγαπίδης, 5.

15. Κυριακάκης, 11-15.

16. Περιληπτική Ιστορία της Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ελλάδος (Αθήνα) 2.

17. Γεώργιος Δ. Δράγας, Ιωνάς Κίγκ (Αθήνα, 1972), 65, 92.

18. Δράγας 90

19. Δράγας 86-101. Για μια εξιστόρηση από έναν αμερικανό σύγχρονο και έντονα επικριτικού του Κιγκ, βλέπε Charles K. Tuckerman, The Greeks of Today (New York, 1878), 211-17.

20. Δράγας 92.

21. Κυριακάκης 19.

22. Κυριακάκης 29.

23. Κυριακάκης 31.

24. Εικόνες, 16 Δεκεμβρίου 1992,18.

Κείμενο εισήγησης σε συνέδριο του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης το 1994. Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο "Minorities in Greece. Aspects of a plural society", που είχε ως γενικό επιμελητή έκδοσης τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κ. Richard Clogg (London:Hurst & Co., 2002). Αναδημοσιεύεται κατόπιν ευγενικής αδείας του συγγραφέα και του επιμελητή. Την μετάφραση από το αγγλικό έκανε ο Γεώργιος Τασίογλου.

Ο Ιωάννης Ο. Ιατρίδης σπούδασε στην Ελλάδα, στην Ολλανδία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπηρέτησε στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμυνας και στο Γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού (1955-58). Είναι Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Κοννέτικατ, και έχει διδάξει μαθήματα σχετικά με τη σύγχρονη Ελλάδα στα Πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Γαίηλ, Πρίνστον και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Οι δημοσιεύσεις του συμπεριλαμβάνουν: Το Τρίγωνο των Βαλκανίων: γέννηση και πτώση μιας συμμαχίας διαμέσου των ιδεολογικών συνόρων (1968), Εξέγερση στην Αθήνα: ο ελληνικός κομμουνιστικός δεύτερος γύρος 1944-1945 (1972), Αναφορές του πρέσβεως ΜακΒέη: Ελλάδα 1933-1947 (1980), Η Ελλάδα την δεκαετία του 1940: ένα έθνος σε κρίση (1981), και Η Ελλάδα στο σταυροδρόμι: ο εμφύλιος πόλεμος και η κληρονομιά του (1995). Σήμερα ασχολείται με μελέτη σχετική με την Ελλάδα στον ψυχρό πόλεμο.

 

 

 

 

 

Η Θέση και η Πορεία του Χριστιανού στην
εποχή της «Νέας Τάξης»

 

 

 

του κ. Στ. Κατσάρκα

Η παρακάτω ομιλία δόθηκε στο φετινό ανοιξιάτικο συνέδριο νεολαίας της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας Θεσσαλονίκης.

Έχω την αίσθηση ότι στα 26 χρόνια που είμαι ομιλητής σ΄ αυτό το συνέδριο, το σημερινό μου θέμα θα είναι το πιο αμφιλεγόμενο κι ίσως και το πιο δύσκολο, και υποθέτω, όπως είναι φυσικό, πως θα προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις ή αντιδράσεις. Και να σκεφτεί κανείς πως μέχρι τώρα έχω πραγματευτεί πολλά θέματα που "καίνε" και που είναι αρκετοί εκείνοι που δεν τολμούν να τα θίξουν. Τόσο που έχω αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου που περπατά "πάνω σε τεντωμένο σκοινί". Είναι γιατί έχω τη γνώμη πως ένα χριστιανικό συνέδριο, και μάλιστα νεανικό, δεν επιτελεί τον προορισμό του αν περιοριστεί αποκλειστικά σε θέματα από εκείνα που ονομάζουμε καθαρά "πνευματικά", κι όπου όλοι λίγο-πολύ συμφωνούμε. Τέτοιες όμως ομιλίες-κηρύγματα ακούμε αμέτρητα στις εκκλησίες μας, κι όσο κι αν αυτά είναι χρήσιμα κι απαραίτητα, δεν ολοκληρώνουν το σκοπό και την αποστολή ενός συνεδρίου. Υπάρχουν βλέπετε πολλοί τομείς της ζωής μας όπου ο καθένας από έλλειψη σοβαρής καθοδήγησης ενεργεί και σκέπτεται ευκαιριακά, αυτοσχεδιάζοντας σχεδόν σύμφωνα με τις εντυπώσεις της στιγμής και -το χειρότερο- ανεξάρτητα από τη χριστιανική του πίστη και από εκείνα που του υπαγορεύει ο Λόγος του Θεού. Κι αυτό γίνεται για θέματα σημαντικά όπως είναι π.χ. το θέαμα ή η μουσική ή η τέχνη γενικά, κι ακόμη γενικότερα ο πολιτισμός, όπου ακούγονται στους κύκλους μας του κόσμου οι ανεύθυνες κουβέντες και γράφονται του κόσμου οι προχειρότητες, ή τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα του καιρού μας όπου τις πιο πολλές φορές διαμορφώνουμε τη γνώμη μας αποκλειστικά από αυτά που γράφουν και λένε οι δημοσιογράφοι, μια ομάδα με μεγάλη κοινωνική δύναμη και επιρροή που σε ένα μεγάλο όμως ποσοστό είναι εντελώς ακατάλληλη να καθοδηγήσει σωστά και υπεύθυνα τις μάζες, προπάντων στη δική μας τη χώρα. Κι αυτό είναι ολέθριο ειδικά για νέους ανθρώπους που δεν έχουν ασχοληθεί με κάποια σοβαρά προβλήματα και που παρασύρονται από την πρώτη ανεύθυνη κουβέντα που ακούγεται στην τηλεόραση, ή από το πρώτο ανόητο σύνθημα -κι έχουμε γεμίσει από τέτοια στη χώρα μας (ας θυμηθούμε μονάχα εκείνο το απερίγραπτο "η Μακεδονία είναι ελληνική", που δημιούργησε τόσες παρεξηγήσεις και τόσες παρανοήσεις). Να γιατί πιστεύω πως θέματα σαν το σημερινό θάπρεπε ν΄ ακούγονται και να συζητούνται πολύ συχνά στις εκκλησίες και στα συνέδριά μας, εντελώς αντίθετα απ΄ ό,τι δυστυχώς συμβαίνει. Τι να πρωτοπεί και τι να πρωτοσυμμαζέψει μέσα σ΄ ελάχιστο χρόνο ένας άνθρωπος που στο κάτω-κάτω δεν διεκδικεί το αλάθητο και μονάχα προσωπικές γνώμες μπορεί να εκφράσει! Μακάρι η σημερινή ομιλία να δώσει τουλάχιστον κάποια ερεθίσματα για παραπέρα συζήτηση και προβληματισμό.

Έχει λοιπόν το σημερινό μας θέμα στο μεγαλύτερο ποσοστό του πολιτικό και κοινωνικό χαρακτήρα. Πρόκειται ουσιαστικά για τη θέση που πρέπει να παίρνει ένας χριστιανός στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας. Και μη μου πείτε ότι σ΄ ένα χριστιανικό συνέδριο δεν έχει θέση μια ομιλία σχετικά με την πολιτική. Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα χριστιανών που ισχυρίζονται ότι τα πολιτικά θέματα, καθώς και αρκετά άλλα που σχετίζονται με την καθημερινή μας ζωή, δεν έχουν καμιά θέση για συζήτηση σε χριστιανικούς κύκλους γιατί "δεν είμαστε εκ του κόσμου τούτου", όπως έλεγαν οι παλιότεροι (άσχετα αν στην ιδιωτική τους ζωή οι περισσότεροι απ΄ αυτούς παθιάζονταν και παθιάζονται για το κόμμα και την πολιτική παράταξη που υποστηρίζουν). Ωστόσο, όπως πολύ σωστα ακούγεται ιδιαίτερα στη δική μας εκκλησία, για όλα τα θέματα και για όλες τις δραστηριότητες υπάρχει ο χριστιανικός και μη χριστιανικός τρόπος αντιμετώπισής τους. Μ΄ άλλα λόγια ο χριστιανός οφείλει σαν χριστιανός να σπουδάζει και να γράφει εξετάσεις, σαν χριστιανός να ασκεί το υπαλληλικό ή επιχειρηματικό του έργο, σαν χριστιανός ν΄ αντιμετωπίζει τις σχέσεις και τη συμπεριφορά του προς το άλλο φύλο ή πιο γενικά προς τους άλλους ανθρώπους, προπάντων προς αυτούς που δεν ανήκουν στην ίδια ομάδα μ΄ αυτόν, στο ίδιο έθνος ή στην ίδια φυλή, σαν χριστιανός να αθλείται και να ψυχαγωγείται, σαν χριστιανός να διαμορφώνει τις κοινωνικές και πολιτικές του αντιλήψεις, σαν χριστιανός να ψηφίζει. Κι αυτά όλα δε γίνονται αυτόματα. Είναι αποτέλεσμα διδασκαλίας, διαλόγου, μακροχρόνιας διεργασίας. Οι πρώτοι μεγάλοι χριστιανοί μεταρρυθμιστές, ο Λούθηρος, ο Καλβίνος, ο Μελάγχθονας, ο Ζβίγγλιος, ο Καστελιόν και όλοι οι άλλοι το ήξεραν πάρα πολύ καλά αυτό το σπουδαίο κεφάλαιο, άσχετα αν δεν συμφωνούμε σήμερα με όλες τις αντιλήψεις και ενέργειές τους. Και κληροδότησαν αυτή τη νοοτροπία στους επιγόνους τους στους κατοπινούς αιώνες. Με αποτέλεσμα να μεγαλουργήσουν οι χριστιανοί ευαγγελικοί σ΄ όλους τους τομείς της επιστήμης, της τέχνης και της δημόσιας ζωής. Δυστυχώς αργότερα ήρθαν άλλοι χριστιανοί που μας έμαθαν άλλα. Μας δίδαξαν πως σαν χριστιανοί οφείλουμε να ζούμε και να πετούμε κάπου ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, πάνω στα σύννεφα. Με αποτέλεσμα ν΄ αφήσουμε όλους τους τομείς της ζωής να τους κατάκτήσουν και να τους νέμονται άνθρωποι άσχετοι με την πίστη του Χριστού, που αυτοί πια -αναπόφευκτα- διαμορφώνουν τις αντιλήψεις μας πάνω στο σύνολο των θεμάτων που αντιμετωπίζουμε εκτός από εκείνα που τα χαρακτηρίζουμε σαν καθαρά "πνευματικά". Κι αυτό έχει σαν φυσικό επακόλουθο τις πιο πολλές φορές να μην μπορούμε να προφέρουμε ούτε μια πρακτική κουβέντα, να μην μπορούμε να κάνουμε ούτε μια πρακτική σκέψη, -που από τέτοιες πρακτικές κουβέντες και σκέψεις είναι γεμάτος ο Λόγος του Θεού- και να καθόμαστε και να περιμένουμε την "εξ ύψους βοήθεια" (είναι γνωστή και χιλιοειπωμένη η φράση: " ας μην κάνουμε τίποτε, ας μη σχεδιάσουμε τίποτε. Ας αφήσουμε απλά το Πνεύμα του Θεού να ενεργήσει", σαν να μη χρησιμοποιεί ο Θεός ανθρώπους -εσάς, εμένα- για να πραγματοποιήσει τα σχέδιά Του).

Πριν από δυο χρόνια είχα εισηγηθεί στο Συνέδριο Θεσσαλονίκης το θέμα "η Ειρήνη και η Ομόνοια στην Εκκλησία". Ένα κεφάλαιο όπου δυστυχώς αρκετές από τις τοπικές εκκλησίες κι αρκετοί από τους χριστιανούς κάθε ηλικίας έχουν δώσει εξετάσεις με πολύ κακή βαθμολογία. Έχοντας από τα νεανικά μου χρόνια μια σημαντική εμπειρία από τέτοιου είδους καταστάσεις, έδωσα μεγάλη έμφαση στο πρακτικό μέρος του θέματος με συγκεκριμένες προτάσεις και συγκεκριμένες συμβουλές. Στο τέλος της ομιλίας σηκώθηκε κάποιος γνωστός πνευματικός εργάτης με ηγετική θέση μέσα στις εκκλησίες, και ουσιαστικά ακύρωσε την ομιλία μου με τούτα τα λόγια: "Καλά όλα αυτά, αδελφοί. Αλλά δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία. Ένα είναι μονάχα το μυστικό: να πεθάνει το "εγώ" μας. Αν Δε γίνει αυτό, ας μην κοπιάζουμε άδικα"! Άποψη βέβαια απόλυτα βιβλική, αν όμως σταθούμε μονάχα στη θεωρητική αυτή τοποθέτηση, όπως συνήθως γίνεται, δεν πρόκειται να έχουμε κανένα απολύτως πρακτικό αποτέλεσμα. Οι διαμάχες θα συνεχίζονται, οι εγωισμοί θα φουντώνουν, κι εμείς σαν άλλοι δον κιχώτες θα μιλάμε για το θάνατο του "εγώ" και του "παλαιού ανθρώπου". Κάτι ανάλογο ισχύει και με το σημερινό μας θέμα. Και γενικότερα νομίζω ότι είναι καιρός να πάψουμε να ξεφεύγουμε με ένα-δυο εδάφια που εκφράζουν αόριστα μια γενική αρχή, και ν΄ αρχίσουμε να βλέπουμε τα προβλήματα σε βάθος με βιβλική βάση καθώς ταιριάζει σε αληθινούς χριστιανούς, αλλά συγχρόνως και με τρόπο χειροπιαστό, πατώντας και με τα δυο μας πόδια στο έδαφος.

Πριν λίγες μέρες, για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας, αμολήθηκαν στους δρόμους μαθητές και φοιτητές κατενθουσιασμένοι που γλίτωσαν μαθήματα, για να εκφράσουν τη θλίψη τους για τα παιδιά του Ιράκ που σκοτώνονταν στους βομβαρδισμούς, με το σύνθημα που τόχουμε πια μάθει απ΄ έξω και ανακατωτά, και που κάθε τόσο βγαίνει απ΄ το συρτάρι με τα είδη καθημερινής χρήσης: "Φονιάδες των λαών, αμερικάνοι"! Πόσο δίκαιη ή πόσο άδικη είναι μια τέτοια στάση απέναντι σ΄ ένα πρόβλημα σύνθετο με πολλές παραμέτρους και πολλές προεκτάσεις, που βέβαια δεν μπορεί να λυθεί ή ν΄ αντιμετωπιστεί με μια μονάχα φράση ή μ΄ ένα σύνθημα; Κάθε φορά που μαζεύονται πρωθυπουργοί και πρόεδροι κρατών σε μια διεθνή συνδιάσκεψη -άλλο παράδειγμα- όπως έγινε πρόσφατα στην Αθήνα και θα γίνει τον Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη και στη Χαλκιδική, συγκεντρώνεται ένα ετερόκλητο πλήθος κάθε νοοτροπίας, κάθε ιδεολογίας και κάθε επιπέδου, για να διαδηλώσουν -όχι με τρόπο ιδιαίτερα ειρηνικό και ευπρεπή- ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, τουλάχιστον με τον τρόπο που αυτή -η παγκοσμιοποίηση- φαίνεται να πραγματοποιείται. Τι θέση παίρνει ο χριστιανός απέναντι σε φαινόμενα σαν κι αυτό; Και πιο γενικά -όπως περίπου το διατυπώνει και ο τίτλος της ομιλίας μας: ποιος είναι ο δρόμος που πρέπει ν΄ ακολουθήσει και η θέση που πρέπει να πάρει ο χριστιανός μέσα στην ολοένα και περισσότερο παγκοσμιοποιούμενη κοινωνία μας; -και ας μη χρησιμοποιήσουμε τον όρο "νέα τάξη", γιατί για μας τουλάχιστον τους πιο παλιούς ο όρος αυτός συνδέεται με τη "νέα τάξη" (neue Οrdnung) που σκόπευε να εγκαθιδρύσει στον κόσμο ο Χίτλερ, κι αυτό μας προκαλεί ανατριχίλες.

Λέμε λοιπόν πως θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απάντηση στο ερώτημά μας πάνω σε βιβλική βάση, καθώς ταιριάζει σε αληθινούς χριστιανούς. Κι ακριβώς αυτό το τελευταίο είναι που κάνει τη διαφορά. Ένας αληθινός χριστιανός δεν μπορεί να 'χει καμία σχέση μ΄ έναν εβραίο της Παλιάς Διαθήκης εκτός απ΄ το ότι και οι δύο λατρεύουν τον ίδιο Θεό. Σ΄ όλα τα άλλα, στην προσωπική ηθική, στις κοινωνικές και πολιτικές αντιλήψεις, στις σχέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους, σε θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων, με κανένα τρόπο ο χριστιανός δεν έχει δικαίωμα να επικαλεσθεί διατάξεις της Παλιάς Διαθήκης ή να πάρει παράδειγμα από το πώς συμπεριφέρθηκε ένας πιστός στην εποχή της Παλιάς Διαθήκης, εκτός εάν αυτά συμφωνούν με όσα δίδαξε και όρισε ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Αυτό φαίνεται σε πρώτο άκουσμα αυτονόητο, ωστόσο τίποτε δεν έχει αποπροσανατολίσει και δεν έχει βασανίσει και δεν έχει στιγματίσει τόσο πολύ την εκκλησία του Χριστού, όσο η απόκλιση από αυτόν τον φαινομενικά αυτονόητο κανόνα. Και δε μιλάμε μονάχα για εκκλησίες που τυπικά μόνο φέρουν το όνομα του Χριστού, αλλά και για αληθινά ζωντανές πνευματικά εκκλησίες και για πιστούς με αναγέννηση, με συνεπή κατά τα άλλα μαρτυρία στην προσωπική τους ζωή, με ζήλο και με αγαθά αποτελέσματα, κι αυτό σε κάθε εποχή και δυστυχώς και στη δική μας.

Ας πούμε ένα-δύο χοντρά παραδείγματα για να αποφύγουμε κατ΄ αρχήν τις "χοντρές" παρανοήσεις. Δεν μπορείς να επικαλεστείς πιστούς ανθρώπους της Παλιάς Διαθήκης που έχουν παραπάνω από μια γυναίκες για να κάνεις κι εσύ το ίδιο, όταν η Καινή Διαθήκη μας διδάσκει τελείως διαφορετικά πράγματα. (Δεν είναι φανταστικό το παράδειγμα· συνέβη πράγματι.) Δεν μπορείς να πάρεις σαν παράδειγμα τον Αβραάμ που είπε ψέματα ή τον Ιακώβ που έστησε μια ολόκληρη απάτη -και τελικά ευλογήθηκε- για να δικαιολογήσεις τις ψευδολογίες σου και τις απάτες σου. Κι ακόμη δεν έχεις το δικαίωμα να δηλώνεις ότι όπως έσφαξε ο Ηλίας τους ιερείς του Βάαλ στο χείμαρρο Κεισών, θά 'κανες κι εσύ το ίδιο ευχαρίστως με κάποιους ιερείς που θυμίζουν τους ειδωλολάτρες της Παλιάς Διαθήκης, αν είχες την εξουσία και τη δυνατότητα να το κάνεις (ειπώθηκε κι αυτό πριν από πολλά χρόνια σε κάποια ιδιωτική συζήτηση. Βλέπετε, ζω αρκετές δεκαετίες μέσα στις εκκλησίες κι έχω ακούσει πολλά και διάφορα).

Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν πρόκειται να διατυπώσουμε το "πιστεύω" μας σχετικά με τα θέματα που εξετάζουμε σήμερα, δεν μπορούμε να αντλούμε το 50% από τους ισχυρισμούς μας από την Παλιά Διαθήκη -κι ας έρχονται αυτά ολοφάνερα σε αντίθεση με το πνεύμα του Χριστού- το άλλο 50% από την Καινή, και στο τέλος να πούμε "αυτά λέει ο Λόγος του Θεού, αυτά κάνουμε" και να κλείσουμε τη συζήτηση με ήσυχη συνείδηση.

Ας κοιτάξουμε όμως πιο συγκεκριμένα το σημερινό μας θέμα. Θα προσπαθήσουμε να διατυπώσουμε -και να συζητήσουμε- ορισμένες βασικές αρχές που προκύπτουν μέσα από την Αγία Γραφή με βάση όσα είπαμε μέχρι τώρα, και που θα μας χρησιμέψουν σαν πυξίδα για να βαδίζουμε σωστά και σταθερά, χωρίς σκαμπανεβάσματα, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μας, ανεξάρτητα από τις όποιες εξελίξεις και διεργασίες, ανεξάρτητα από τη μορφή που θα πάρει τελικά η συνεχώς εξελισσόμενη και μεταβαλλόμενη παγκόσμια κοινωνία. Κι είναι οι αρχές αυτές διαχρονικές και αναλλοίωτες γιατί ο Λόγος του Θεού είναι διαχρονικός και αναλλοίωτος και τα λόγια και το πνεύμα του Χριστού όχι μονάχα ταιριάζουν σε κάθε εποχή, αλλά είναι πιο μπροστά κι από κάθε εποχή, και φυσικά κι απ΄ τη δική μας, κι εμείς Σα χριστιανοί δεν έχουμε ακόμη συλλάβει ολόκληρο το Χριστό κι έχουμε ίσως αρκετό δρόμο να περπατήσουμε ακόμη για να Τον προσεγγίσουμε. Έχουμε λοιπόν:

Αρχή πρώτη. Ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος είναι πλασμένος κατ΄ εικόνα και ομοίωση του Θεού. Η αλήθεια αυτή που διατυπώνεται στα πρώτα εδάφια της Παλιάς Διαθήκης, είναι μια από τις πιο θεμελιακές μεσα στο Λόγο του Θεού, κι ίσως δεν έχει προσεχτεί τόσο από τους πιστούς όσο της πρέπει. Κι η παράλειψη αυτή έχει επισωρεύσει αρκετά δεινά μέχρι τώρα Βλέπετε, ο Θεός δεν κάνει καμιά διάκριση όταν μιλά για ανθρώπους. Ούτε στα φύλα, ούτε στις φυλές. Το ίδιο κι ο Χριστός, που μιλά τιμητικά για το σαμαρείτη και συζητά σοβαρά θεολογικά θέματα με τη σαμαρείτισσα -και γυναίκα, και κακής διαγωγής, και από "κατώτερη" φυλή, όπως θάλεγαν σήμερα οι ρατσιστές. Και τιμά τις γυναίκες το ίδιο με τους άντρες, πράγματα αδιανόητα για την εποχή Του. Δεν είναι δυνατόν νάχουμε μπει στον 21ο αιώνα, να μιλάμε για πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα ακόμη και για τις πιο απομακρυσμένες χώρες -κάτι εντελώς άγνωστο μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες- κι εμείς να καθόμαστε να συζητάμε μέσα στις εκκλησίες αν πρέπει οι γυναίκες να προσεύχονται δημόσια, αν πρέπει να λένε δημόσια τη γνώμη τους ή και πολλά άλλα παρόμοια. Κι αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι μ΄ αυτή τη νοοτροπία και μ΄ αυτές τις αντιλήψεις έχουν μάθει ακόμη και νέοι άνθρωποι μέσα στις εκκλησίες να νιώθουν υπεροχή απέναντι στο γυναικείο φύλο, και να το εκδηλώνουν σε κάθε ευκαιρία. Από πού αντλείτε αυτό το αίσθημα της υπεροχής, αδέλφια μου; Απ΄ το ότι οι γυναίκες μας έχουν περάσει σ΄ ένα σωρό τομείς της ζωής και κοντεύουν να μας περάσουν και στους υπόλοιπους; Πόσες ομιλήτριες, για παράδειγμα, προτείνετε στα νεανικά σας συνέδρια; Πόσο ενεργό ρόλο έχουν οι κοπέλες στη λήψη αποφάσεων στα συνέδρια και στις όποιες άλλες δραστηριότητες των νέων μέσα στις εκκλησίες; Κάποτε η εκκλησία του Χριστού βρισκόταν στην κοινωνική πρωτοπορία. Μπορεί ο Παύλος να ζητούσε από τις γυναίκες να σιωπούν στις εκκλησίες -πράγμα που συνέβαινε και σε οποιαδήποτε άλλη δημόσια συγκέντρωση την εποχή εκείνη- εξύψωνε όμως τη γυναίκα και της έδινε ενεργό ρόλο, κι αυτός και οι υπόλοιποι συνεργάτες του, πολύ περισσότερο από τους εβραίους της εποχής που ευχαριστούσαν το Θεό που τους είχε κάνει άντρες κι όχι γυναίκες. Από τότε η ανθρώπινη κοινωνία έχει κάνει άλματα σε θέματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ανθρώπινων δικαιωμάτων, ενώ αρκετοί από τους χριστιανούς έχουν μείνει ακόμη στην εποχή του Παύλου. Και φυσικά μιλώ για την υγιή πρόοδο, κι όχι για αρρωστημένα φαινόμενα όπως ο φεμινισμός.

Έχει όμως ακόμη κι άλλες προεκτάσεις η πληροφορία πως ο Θεός μας έπλασε -όλους- κατ΄ εικόνα και ομοίωσή Του. Αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες φυλές, ανώτερα και κατώτερα έθνη, ανώτεροι άνθρωποι με πιο πολλά δικαιώματα κι ανθρωποι δεύτερης κατηγορίας με λιγότερα δικαιώματα. Κι αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά μέσα στο μυαλό μας, να μας γίνει συνείδηση, αν θέλουμε να ζήσουμε σαν σωστοί πολίτες και σαν σωστοί χριστιανοί μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Αν διαβάσετε προσεκτικά την Παλιά Διαθήκη, θα παρατηρήσετε πόσο εκεί κυριαρχεί η έννοια της συλλογικής ευθύνης, και πόσο απουσιάζει στην Καινή Διαθήκη. Αν ο βασιλιάς αμαρτήσει, τιμωρούνται και οι υπήκοοί του, ολόκληρο το έθνος. Το ίδιο γίνεται και σ΄ όλες τις ανθρώπινες ομάδες, ακόμη και στις οικογένειες. Ωστόσο ήδη από την Παλιά Διαθήκη, ο Θεός διακηρύττει ότι τα παιδιά δε θα τιμωρούνται εξαιτίας των γονέων, ούτε οι γονείς εξαιτίας των παιδιών τους. Κι έρχεται μετά ο Χριστός και χύνει άφθονο φως και σ΄ αυτό το θέμα, κι είναι ολόκληρη η διδασκαλία του βασισμένη μόνο και αποκλειστικά στην προσωπική μας ευθύνη και βγάζει τους μαθητές Του από την πλάνη πως τάχα ένας άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί τυφλός επειδή αμάρτησαν οι γονείς του (Βέβαια, εδώ δε μιλάμε για τους φυσικούς νόμους που δεν μπορούν ν΄ αλλάξουν. Μιλάμε για άμεση τιμωρία από μερους του Θεού). Υπάρχει λοιπόν μέσα στη Γένεση η ιστορία του Νώε που μέθυσε κι έμεινε γυμνός και ο γιος του Χαμ, πατέρας του Χαναάν, τον κορόιδεψε αντί να τον σκεπάσει, όπως έκαναν τα άλλα δυο του αδέλφια. Τότε ο Νώε τον καταράστηκε και είπε: "Καταραμένος να είναι ο Χαναάν! Χειρότερος κι από δούλος να γίνει για τα αδέρφια του! Ευλογημένος να είναι ο Κύριος ο Θεός του Σημ! Ο Χαναάν να είναι δούλος του. Να αυξήσει ο Θεός το λαό του Ιάφεθ. Οι απόγονοί του να κατοικούν μαζί με το λαό του Σημ, κι ο Χαναάν να είναι δούλος του Ιάφεθ." Ε, λοιπόν, πάνω σ΄ αυτή την ιστορία στηρίχτηκε -και δικαιολογήθηκε- από χριστιανούς ο θεσμός της δουλείας, και στη συνέχεια μετά την κατάργηση της δουλείας οι φυλετικές διακρίσεις και η θεωρία ότι οι μαύροι -που γενάρχης τους είναι, δήθεν, ο Χανααν ο γιος του Χαμ- είναι κατώτεροι από τους λευκούς, και οι λευκοί έχουν εξουσιοδότηση από το Θεό να κυριαρχούν πάνω στους μαύρους. Να λοιπόν που έχει οδηγήσει η ανάμιξη Παλιάς και Καινής Διαθήκης, η κατάχρηση της αρχής της συλλογικής ευθύνης που δεν έχει καμιά ισχύ στην εποχή της χάρης του Χριστού, η αρκετά κακόπιστη ερμηνεία της πρώτης ( της Π.Δ.), και η ακύρωση ολόκληρης της διδασκαλίας του Χριστού. Μ΄ άλλα λόγια: παίρνουμε ό,τι μας βολεύει από την Παλιά Διαθήκη, αποσιωπούμε ό,τι δε μας συμφέρει από την Καινή και κάνουμε έναν "αχταρμά" που εξυπηρετεί τα σχέδιά μας. Παραείναι κυνικό για χριστιανούς, δε νομίζετε; Κι όμως δεν είναι το μοναδικό που γίνεται μ΄ αυτή τη συνταγή. Υπάρχουν κι άλλα, που θα τα δούμε στη συνέχεια. Και το χειρότερο είναι ότι οι μάζες ούτε που παίρνουν είδηση ότι όλες αυτές οι αλχημείες δεν έχουν καμιά σχέση με το αληθινό ευαγγέλιο. Κι ακόμη έχω την υποψία ότι κανείς δεν είναι τόσο σατανικός για να δημιουργήσει εν ψυχρώ τέτοιες θεωρίες για το συμφέρον του και για να παρασύρει τους πολλούς. Απλά, όλα αυτά είναι αποτέλεσμα διεργασίας σε λάθος κατεύθυνση και με λάθος παράδοση. Ναι, αλλά κάποτε πρέπει οι χριστιανοί -όλοι οι χριστιανοί, σ΄ ολόκληρο τον κόσμο- ν΄ ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν την πραγματικότητα. Κι όσο για μας, είναι πολύς καιρός τώρα που ο ρατσισμός χτυπά την πόρτα μας. Θα θυμάστε ίσως μερικοί πως πριν από λίγα χρόνια ο αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών της ελληνικής κυβέρνησης εξαναγκάσθηκε σε παραίτηση γιατί "ανακαλύφτηκε" πως είναι εβραϊκής καταγωγής, κι επομένως ακατάλληλος να χειρισθεί εθνικά θέματα. Εξάλλου κρούσματα αντισημιτισμού, είτε ομαδικά είτε μεμονωμένα, δεν είναι και τόσο σπάνια στην ελληνική κοινωνία. Κι ας μην ξεχνάμε πως κι εμείς οι Έλληνες ευαγγελικοί έχουμε πικρή γεύση από φαινόμενα θρησκευτικού ρατσισμού απέναντί μας. Είναι ακόμη ανησυχητικό το γεγονός ότι στη δική μας πόλη, τη Θεσσαλονίκη, -δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες πόλεις- λειτουργούν τρεις τουλάχιστον τηλεοπτικοί σταθμοί που καλλιεργούν το ρατσισμό και το μίσος προς τους ξένους μετανάστες και που καπηλεύονται κατά τον πιο κακόπιστο τρόπο της έννοιες του έθνους και της ορθοδοξίας. Έφτασαν μάλιστα κάποιοι να υποστηρίζουν πως ο Χριστός ήταν έλληνας, κατ΄ απομίμηση του Χίτλερ που υποστήριζε πως ο Χριστός ανήκε στην άρια φυλή. Κι ασφαλώς το πρόβλημα οξύνεται ακόμη περισσότερο με το κύμα των ξένων μεταναστών που έχει πλημμυρίσει τη χώρα μας. Ο Ταχάρ Μπεν Τζελούν, γνωστός γάλλος δημοσιογράφος, συγγραφέας και ποιητής μαροκινής καταγωγής, δίνει έναν εύστοχο ορισμό του ρατσισμού στο βιβλίο του "Ο Ρατσισμός Όπως τον Εξήγησα στην Κόρη μου", γράφει: "Ρατσισμός σημαίνει καχυποψία, ακόμα και περιφρόνηση, απέναντι στα πρόσωπα που έχουν φυσικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά διαφορετικά από τα δικά μας" Και παρακάτω διευκρινίζει στην κόρη του, που είναι ακόμη μαθήτρια: "Αν κάποιος, ας πούμε ο άτακτος ξάδερφός σου, εισβάλει στο δωμάτιό σου, σου σκίσει τα τετράδια και σ΄ εμποδίσει να παίξεις μόνη σου, δεν είσαι ρατσίστρια αν τον βγάλεις από το δωμάτιό σου. Αντίθετα, αν ένας συμμαθητής σου, ας πούμε ο Αμπντού από το Μάλι, έρθει στο δωμάτιό σου, συμπεριφερθεί καλά κι εσύ τον βγάλεις έξω μόνο και μόνο γιατί είναι μαύρος, τότε βέβαια είσαι ρατσίστρια".

Θέλετε να το μεταφέρουμε στα "καθ΄ ημάς"; Αν καταδικάζουμε έναν εγκληματία ή νιώθουμε αισθήματα αποστροφής για την εγκληματική του πράξη, είτε αυτός είναι έλληνας, είτε ξένος, π.χ. Αλβανός, τότε, φυσικά, δεν είμαστε ρατσιστές. Δεν είμαστε ακόμη ρατσιστές αν ζητούμε να αστυνομεύονται περισσότερο περιοχές όπως η πλατεία Βάθη ή η Ομόνοια ή ορισμένα χωριά όπου παρατηρείται κάποια αυξημένη εγκληματική δράση από μέρους αλβανών μεταναστών. Αυτά γίνονται, δυστυχώς, όταν συστηματικά σ΄ ένα λαό καλλιεργούνται για πολλά χρόνια οι ιδέες του αθεϊσμού και η απουσία οποιασδήποτε ανθρώπινης αξίας. Αν όμως αρχίζουμε και μισούμε όλους τους αλβανούς μόνο και μόνο επειδή είναι αλβανοί, τότε φυσικά είμαστε ρατσιστές. Τη στιγμη μάλιστα που σ΄ ένα μεγάλο ποσοστό τους -το μεγαλύτερο ίσως- δεν ζητούν τίποτε άλλο από το να βγάλουν ένα κομμάτι ψωμί με τη δουλειά τους, κι έχουν συμβάλει και συμβάλλουν σημαντικά στην ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας. Δυστυχώς, ο ρατσισμός είναι βαθιά ριζωμένος στην ανθρώπινη φύση. Θυμάστε την παλιά φράση, γνωστή από συστάσεως ελληνικής κοινωνίας : "Μην της δίνεις λεφτά. Είναι γύφτισσα"! Είναι κάτι ανάλογο μ΄ αυτό που συμβαίνει -για να ξαναθυμηθούμε την ανισότητα των φύλων- όταν κάνει κάποια ανοησία ένας άντρας. Το πολύ-πολύ να πούμε: "τι ανόητος ανθρωπος", ή "τι ανόητο άτομο", όπως το λέει σήμερα η νεολαία. Αν όμως την ίδια ανοησία την κάνει γυναίκα, τότε συνήθως δηλώνουμε: "τι ανόητες που είναι οι γυναίκες"!

Συνέχεια και τέλος στο επόμενο

Ο κ. Στ. Κατσάρκας είναι π. μηχανικός και διευθυντής της χορωδίας της Ελευθέρας Ε.Ε. Θεσσαλονίκης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Δίκαιος εξαιτίας της
Πίστεώς του θα ζήσει

 

του αιδ. Θ. Κοσμάδη

 

 

Ρωμ. 1:17. Γαλ. 3:11. Εβρ. 10:38 .βλέπε Ιακ. 1:23

Επειδή τον Οκτώβριο εορτάζεται η επέτειος της Ευαγγελικής Αναμόρφωσης, είναι επίκαιρο να ασχοληθούμε με αυτή τη ζωτική αλήθεια το μήνα αυτό. Κάθε αναγνώστης της Βίβλου έρχεται αντιμέτωπος με τη θεία αυτή αλήθεια πρώτα στο βιβλίο της Γένεσης, 'Και επίστευσεν εις τον Κύριον. και ελογίσθη εις αυτόν εις δικαιοσύνην' (Γεν. 15:6). Χωρίς αμφιβολία, η αναλλοίωτη αυτή αρχή είναι ένας από τους σημαντικότερους θησαυρούς που έχουν καταγραφεί στο Λόγο του Θεού. Από αυτόν πηγάζει η βαθύτερη Χριστιανική αλήθεια και αρχή: 'ο δε δίκαιος θέλει ζήσει δια της πίστεως αυτού' (Αβ. 2:4β). Η πρωταρχική αυτή αλήθεια παρατίθεται σε τρεις ή τέσσερις επιστολές. Όλες την αντλούν από τα χωρία της Γένεσης και του Αββακούμ.

Η δικαίωση του Άβραμ με την πίστη, με συνέπεια να γίνει ο πατέρας όλων όσων πιστεύουν, αναγγέλθηκε αφού βασίστηκε στην υπόσχεση του ΓΙΑΧΒΕ για τη γέννηση του γιου του, Ισαάκ. Η γέννηση ενός γιου ήταν πρώτιστης μέριμνας για τον πατριάρχη. Ωστόσο, ταυτόχρονα ο ΓΙΑΧΒΕ του έδωσε τη βεβαιότητα της δικαίωσης. Στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ένα ζήτημα ύψιστης σημασίας στη σκέψη του Άβραμ. Η άσκηση πίστης από μέρους του, κάλυπτε ένα ευρύτερο και σημαντικότερο πλαίσιο. Η πίστη του επεκτάθηκε πρώτα στην απόκτηση δικαιοσύνης, αναγκαίας για τη ζωή του, και κατά δεύτερο λόγο στη λήψη μιας υπόσχεσης για ένα γιο. Ωστόσο, θα αντιμετώπιζε αναπόφευκτα εμπόδια, όπως συμβαίνει σε όλους μας. Ο ΓΙΑΧΒΕ, ικανοποιημένος επειδή ο Άβραμ άσκησε πίστη, του υποσχέθηκε ένα γιο (Γεν. 15:4), και επιπλέον απογόνους αναρίθμητους όπως τα άστρα.

Κατά πρώτο λόγο, ο Άβραμ δικαιώθηκε από την αμαρτία και έτσι έγινε δίκαιος ενώπιον του Θεού. Το να κάνει το γιο της επαγγελίας σε πολύ προχωρημένη ηλικία, εξαρτήθηκε από τη δικαίωση του από την πίστη του. Η αποτελεσματικότητα της πίστης του Άβραμ στον ΓΙΑΧΒΕ έκανε διαθέσιμα μια σειρά από προνόμια. Με αρχή τη δικαίωση, κάθε επιδαψίλευση από τον ουράνιο Πατέρα μας είναι το επακόλουθο της χάρης. Εμείς οι αμαρτωλοί και γεμάτοι ελαττώματα άνθρωποι, δεν δικαιούμαστε ο,τιδήποτε δίχως τη χάρη, που τα περικλείει όλα. Οι σχέσεις του Θεού με τους αμαρτωλούς ανθρώπους, ξεκινούν από τη χάρη και ολοκληρώνονται στη χάρη. Φυσικά δώρα όπως η βροχή, η τροφή, η ένδυση κλπ. θα πρέπει παρομοίως να θεωρούνται στο πλαίσιο της θείας χάρης.

Η παράθεση περικοπής από τον προφήτη Αββακούμ σε τρεις επιστολές της Καινής Διαθήκης, έλκυσε την προσοχή των θεολόγων και ευαγγελιστών. Αυτό βέβαια αποδεικνύει την πρωτεύουσα θέση αυτού του μεγαλειώδους δόγματος. Στο εδάφιο αυτό η ύπαρξη τριών σημαντικών προτύπων δεν μπορεί να ξεφύγει από την προσοχή κανενός, δίκαιος, ζωή, πίστη. Αυτά αποτελούν τον πυρήνα του ευαγγελίου. Ο Λόγος του Θεού προσφέρει τον τρόπο με τον οποίο αποκτούμε δικαιοσύνη στη ζωή δια της πίστης. Θα πρέπει να τονιστεί πως η πίστη δεν είναι 'έργο', 'θρησκευτικό καθήκον', ή 'εντολή', όπως είναι το βάπτισμα και η θεία κοινωνία, αλλά είναι μια σφαιρική κατανόηση και υποταγή στο μεγαλύτερο των δώρων. Το πρώτο από τα τρία πρότυπα είναι το γενικό θέμα της επιστολής προς Ρωμαίους. Το δεύτερο είναι το βασικό θέμα της επιστολής προς Γαλάτας. Ενώ το τρίτο είναι η πλήρης εστίαση της προσοχής της επιστολής προς Εβραίους. Συνεπώς, θα άξιζε να προσεγγίσουμε τα τρία ζωτικά θέματα εντός του πλαισίου των τριών αυτών επιστολών.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Το να δικαιωθείς από την αμαρτία ενώπιον του δίκαιου Κριτή και να ανακηρυχθείς δίκαιος είναι μια αλήθεια ειδική στη Χριστιανική πίστη. Ψάξτε σε όλες τις άλλες θρησκείες και προσπαθήστε να βρείτε έστω και μια στην οποία ο αμαρτωλός - ο παραβάτης του άγιου Προσώπου του Θεού - να συγχωρείται μέσω της πλέον γενναιόδωρης προσφοράς του Θεού της αγάπης και μετά να κηρύσσεται δίκαιος. Επιπλέον, η βεβαιότητα της αιώνιας ζωής είναι μέρος αυτού του μοναδικού σχεδίου της απολύτρωσης. Η χαρμόσυνη βεβαιότητα πηγάζει μόνο από τις Γραφές και περισσότερο εμφατικά από την επιστολή προς Ρωμαίους. Το κεντρικό θέμα της πραγματείας βρίσκεται στο 1: 16, 17. Η δικαιοσύνη του Θεού προς κάθε ανθρώπινο ον αποκαλύπτεται επάνω στη μοναδική βάση της πίστης. Ο δίκαιος Κριτής (βλέπε Β΄ Χρον. 12:6. Ψαλμ.7:9. Ιερ. 11:20) ενεργεί με απόλυτη δικαιοσύνη απέναντι στο νόμο του που έχει κατάφωρα παραβιαστεί και που κράζει για δικαίωση. Με ένα παρόμοιο τρόπο ο Θεός ενεργεί με απίστευτη δικαιοσύνη προς τον άνθρωπο, το φανερό παραβάτη, και τον κηρύσσει δίκαιο. Πώς; Αμφότερα τα ιλιγγιώδη επιτεύγματα βρίσκουν την έκφραση τους στο λυτρωτικό θάνατο του Υιού του Θεού, 'του δίκαιου': 'Έτσι ο Θεός φανερώνει την αγάπη του τον έσχατο αυτό καιρό, και δείχνει καθαρά ότι είναι δίκαιος και δικαιώνει όσους πιστεύουν στον Ιησού' (Ρωμ. 3:26. βλέπε Κολ. 1:20. Ησ. 53:11. Πραξ. 3:14, 7:52, 22:14).

Η λέξη του τίτλου εμφανίζεται, μαζί με τα παράγωγα της, εξήντα επτά φορές στην επιστολή αυτή. Η σωτηρία του ανθρώπου πηγάζει από τη δικαιοσύνη του Θεού, δηλαδή δικαιοσύνη προς τον εαυτό του με βάση το δικό του νόμο και προς τον αμαρτωλό άνθρωπο, τον Ιουδαίο πρώτα και μετά τον Εθνικό. Ο Παύλος, και ειδικά ο Ησαΐας στην Παλαιά Διαθήκη, προσεγγίζουν το ζήτημα της δικαιοσύνης του Θεού από την άποψη της δικανικής αξίωσης. Κάποιος με νομική κατανόηση δε θα αντιμετώπιζε οποιαδήποτε δυσκολία να αποδεχθεί μια τόσο πειστική λογική εκ μέρους του παγκόσμιου Κριτή. Τίποτε άλλο δεν είναι αναγκαίο για την οικειοποίηση της δικαιοσύνης του Θεού, εκτός από τον πειραματισμό της με πίστη.

Ο Αββακούμ χρησιμοποιεί τον όρο 'πιστότητα'. Αυτό σημαίνει την αποδοχή της δικαιοσύνης του Θεού με υποταγή εμπιστοσύνης για όλες της τις προεκτάσεις. Δεν μπορεί να γίνει πρόσμιξη σε αυτή - προσθήκη, αφαίρεση ή προσαρμογή της - με οποιοδήποτε ανθρώπινο συστατικό. Στην Παλαιά Διαθήκη, ο δικαιωμένος αμαρτωλός ενεργεί δίκαια προς το συνάνθρωπό του (βλέπε Δευτ. 24:13. Α΄ Σαμ. 24:17. Ιερ. 22:3). Η γνήσια δικαιοσύνη ανάμεσα σε άτομα σε αυτό τον άδικο κόσμο μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσω της δικαίωσης ενώπιον του δίκαιου Θεού, η επιθυμία του οποίου είναι όλοι οι άνθρωποι να ζουν ειρηνικά (βλέπε Ρωμ. 12:18). Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η εβραϊκή λέξη 'sedeqa' (δικαιοσύνη) έχει τη συνεκδοχή της ελεημοσύνης. Η αλήθεια αυτή προβάλλεται από τον Κύριο μας στην επί του Όρους Ομιλία (βλέπε Ματ. 6:1,2). Η δικαιοσύνη του Θεού φθάνει στον ενδεή αμαρτωλό σαν ένα απελπιστικά αναγκαίο δώρο. Ο απολυτρωμένος αμαρτωλός το μεταδίδει στο συνάνθρωπό του, δίχως οποιαδήποτε φορτικότητα, θεωρώντας πάντοτε τη δική του κατάσταση στέρησης (βλέπε Αμώς 5:24).

Η δικαιοσύνη του Θεού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα ηθικά Του γνωρίσματα, ιδιαίτερα με την αγιότητά Του. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός με τη σπονδή του λυτρωτικού Του αίματος πάνω στο σταυρό, αποκατέστησε την ηθική τάξη, κάθετα αλλά και οριζόντια, αποτελεσματική για όλους, και ειδικά γι αυτούς που τον πιστεύουν. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να εγερθεί ένα επίκαιρο ερώτημα: Τι συμβαίνει με αυτούς που δεν πιστεύουν; Η δικαιοσύνη του Θεού αποκαλύπτεται στο Ευαγγέλιο. Υπάρχει όμως και η άμεση υπόμνηση στον αναγνώστη για το ότι με τον ίδιο τρόπο αποκαλύπτεται και η οργή του Θεού (βλέπε 1:17, 18. 2:5. 5:9. 8:1). Είναι κίβδηλο ευαγγέλιο αυτό που αναιρεί τη θεία ανταπόδοση. Ένα μήνυμα με προσέγγιση 'ευαισθησίας προς τον αναζητητή', που είναι της μόδας στους καιρούς μας, δεν προσφέρει οποιαδήποτε υπηρεσία στη 'θεία δικαιοσύνη'. Ο άδικος θα χαθεί εξαιτίας της απιστίας του.

Η δικαιοσύνη του Θεού που έχει κατάφορα παραβιαστεί είναι βέβαιο πως θα απαιτήσει από τον αμετανόητο αμαρτωλό τη δίκαιη ανταπόδοση της. Η δικαιοσύνη Του ποτέ δε συμβιβάζεται. Απονεμήθηκε δίκαια στο σταυρό. Αυτούς που απορρίπτουν την απαράμιλλη προσφορά του Θεού περιμένει η 'δίκαιη ανταπόδοση'. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κηρύττουμε το Ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού Χριστού, εκτός του οποίου δεν υπάρχει ελπίδα για συγχώρεση και βεβαιότητα αιώνιας ζωής.

ΖΩΗ

Η επιστολή προς Γαλάτας είναι μια απολογητική επιστολή που εκθέτει τη σύγκρουση ανάμεσα στη ζωοδότρα χάρη και το θανατηφόρο νομικισμό. Πόσο πόνο θα πρέπει να υπέφερε ο Παύλος κατά τη σύνταξη της επιστολής αυτής με τη θεία έμπνευση! Η πραγματεία αυτή που είναι γνωστή ως 'Χάρτα Ελευθερίας' απεικονίζει τη διαμάχη ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, θεωρούμενη από τη σκοπιά της μάχης ανάμεσα στο Πνεύμα και τη σάρκα (βλέπε 5:17). Ο συγγραφέας προσπαθεί να οδηγήσει τους Γαλάτες από τα πλοκάμια του νόμου που τους οδηγούν στον τάφο, στο ζωοδότη Χριστό. Είναι γενικά αποδεκτό πως μαζί με την προς Ρωμαίους, η προς Γαλάτας είναι μια από τις πλέον δυναμικές επιστολές που συνέγραψε ο Απόστολος των Εθνών. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να εξασφαλίσει πρόσβαση στο έργο του Λουθήρου 'προς Γαλάτας', θα βγει κερδισμένος. Ο ίδιος ο Λούθηρος έδωσε τη μάχη ανάμεσα στον παράδεισο και την κόλαση, και βγήκε νικητής.

Μεταφερόμαστε από τον Παύλο σε ένα κυριολεκτικό πεδίο μάχης ανάμεσα στην πίστη και την τρομακτική θρησκευτικότητα, στην ελευθερία και τη δουλεία, στην απελευθερωτική χάρη και το δεσμευτικό νομικισμό. Τα πρώτα οδηγούν στη ζωή, τα τελευταία στο θάνατο. Ο νόμος φέρνει κατάκριση και θάνατο, ο Χριστός προσφέρει απελευθέρωση και ζωή. Η ουσία του μηνύματος επικεντρώνεται στην ανικανότητα του Μωσαϊκού Νόμου να εισαγάγει τον αμαρτωλό στη δικαίωση και τη ζωή. Οποιοδήποτε άτομο που επιθυμεί μια καλής πίστης ζωή θα πρέπει να είναι διατεθειμένο να πεθάνει ως προς το νόμο (βλέπε 2:19. 3:12, 21), δηλαδή, να σταυρωθεί με το Χριστό. Με αυτό εξυπακούεται ο θάνατος του αυτό-δημιουργούμενου κόπου, προσπάθειας για θρησκευτική επιβολή (βλέπε 2:20. 5:24. 6:14). Ο σταυρός του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι το καύχημα του Παύλου επειδή αντιπροσωπεύει την ήττα της σάρκας (βλέπε 6:14). Ο Παύλος είναι διατεθειμένος να διωχθεί γι αυτό (βλέπε 5:11. 6:12). Φυσικά, αυτό ήταν ένα σκάνδαλο, που παραμένει μέχρι τις μέρες μας (βλέπε 5:11). Για να χαρεί τη γνήσια ζωή και να αποσπάσει νίκη από την ήττα, το άτομο θα πρέπει να σταυρωθεί με το Χριστό (βλέπε 2:20). Αυτό οδηγεί τον αναγνώστη στην αρχή που εκτίθεται από το Χριστό: 'Ακούστε καλά: αν του σταριού ο σπόρος δεν πέσει στη γη και δεν πεθάνει, μένει ένας μοναχός σπόρος. αν όμως πεθάνει φέρνει άφθονο καρπό' (Ιαν. 12:24). Η ανώτερη μας κλήση είναι να παραχωρήσουμε τους εαυτούς μας στο Άγιο Πνεύμα, και να πορευθούμε με την καθοδήγηση του Πνεύματος (βλέπε 5:25). Η σπορά στο Πνεύμα ισούται με τη συγκομιδή αιώνιας ζωής (βλέπε 6:8). Με τον τρόπο αυτό ο συγγραφέας μας οδηγεί στο αναλλοίωτο αξίωμα ότι ο δίκαιος θα ζήσει εξαιτίας της πίστεως του (βλέπε 3:11). Οποιαδήποτε προσπάθεια αντίθετη με αυτό αναλογεί προς το θάνατο, δηλαδή, το αντίθετο της ζωής.

Ο Μωυσής νουθετεί τη σύναξη του λαού '... έθεσα ενώπιον σας την ζωήν και τον θάνατον, την ευλογίαν και την κατάραν. Δια τούτο εκλέξατε την ζωήν' (Δευτ. 30:19). Ο Ιώβ, μέσα στη θυελλώδη του δοκιμασία ξανά και ξανά εγείρει το φλέγον ερώτημα: 'Ο άνθρωπος θέλει είσθαι δικαιότερος του Θεού; Πώς ο άνθρωπος θέλει δικαιωθεί ενώπιον του Θεού; Πώς δύναται να είναι καθαρός ο γεγεννημένος εκ γυναικός;' (4:17. 9:2. 25:4). Το πιθανότερο είναι πως ο Αββακούμ έζησε και έγραψε μετά τον Ιώβ. Αν συνέβαινε οι δυο τους να είχαν συναντηθεί θα είχαν μιαν εκπληκτική ανταλλαγή αληθειών πάνω στο θέμα αυτό. Θα χαιρόντουσαν μια συζήτηση πάνω στο Ιώβ 19:25 και Αββακούμ 2:4β. Συναρπαστική αλήθεια!

Το να εγκολπωθείς τη ζωή που πηγάζει από τις πληγές του Σωτήρα, είναι μια απόφαση ύψιστης σπουδαιότητας για την αιωνιότητα. Η ζωή κινείται. ο θάνατος είναι στατικός. Το να είναι κάποιος άνθρωπος, ισούται με το να είναι κάτω από τη συνεχή απειλή του θανάτου. Ο,τιδήποτε απειλεί τη ζωή -για παράδειγμα, η υποταγή στο νομικισμό- είναι μια προκλητική εισβολή του θανάτου στην ψυχή. Η λύση του θανάτου είναι στη δικαιοδοσία εκείνου που είπε, 'Εγώ είμαι η ζωή' (Ιωαν. 14:6). Πρόσφερε τη δική του ζωή για αμαρτωλούς που όδευαν στο θάνατο. Ο Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διαφορετικά από τους θεούς όλων των άλλων θρησκειών, αποκαλείται 'ο ζωντανός Θεός'. Ο Ιησούς είπε, 'Ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών αλλά ζωντανών, γιατί απ' αυτόν όλοι παίρνουν ζωή' (Λουκ. 20:38). Μια ψυχή και ζωή αποκομμένη από το ζωντανό Θεό στερείται αυτή καθαυτή την ουσία του πνεύματος και της ζωής. Ο Ιησούς Χριστός διαβεβαιώνει τον ακόλουθο του: 'Σας βεβαιώνω, αν κάποιος τηρήσει το λόγο μου, ποτέ δε θ' αντικρίσει το θάνατο' (Ιωαν. 8:51). Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στο Χριστό γιατί έχει αφαιρέσει το κεντρί του θανάτου και μας έχει περιβάλλει με το άρωμα της ζωής Του.

ΠΙΣΤΗ, ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

Η πίστη παραδίδει το άτομο στον Χριστό, δηλαδή στο Ζωντανό Λόγο. Οι αμέτρητες ευεργεσίες του Θεού αποκτώνται με τον τρόπο αυτό. Η επιστολή προς Εβραίους ξετυλίγει την υπεροχή και το αμετάβλητο του Κυρίου Ιησού Χριστού καλώντας σε μια ανεπιφύλακτη πίστη σε εκείνον. Η πίστη στον Πατέρα και στον Υιό του, Ιησού Χριστό, είναι το συνεχές θέμα της επιστολής. Ο ιερός συγγραφέας παραθέτει ξανά τη δήλωση του Αββακούμ, όπως αποδίδεται από τους Ο΄: 'Ο δίκαιος εξαιτίας της πίστεως του θα ζήσει' (Εβρ. 10:38). Η παράθεση στην επιστολή είναι σχετικά με τον 'ερχόμενο' που 'δε θ' αργήσει' (10:37). Η υπόσχεση λαμβάνεται από τον Ησαΐα 26:20 (Ο΄).

Όπως σημειώθηκε, υπάρχει μια εσχατολογική απόχρωση στην παράθεση αυτή στην επιστολή. Η δυσκολία που αντιμετώπιζαν αυτοί οι πιστοί ήταν ο κλονισμός τους αναφορικά με τον οριστικό και αμετάβλητο χαρακτήρα του Ιησού Χριστού. Αντιμετώπιζαν τον έντονο πειρασμό να αποδεχθούν ξανά τις Ιουδαϊκές παραδόσεις και τα θρησκευτικά πρότυπα, ερχόμενοι αντιμέτωποι με σκληρό διωγμό. Ως αποτέλεσμα της δυσκολίας των περιστάσεών τους φαίνεται να έχουν χάσει την υπομονή τους στην αναμονή της επιστροφής του Χριστού. Έναντι αυτού του εντεινόμενου πειρασμού, ο συγγραφέας μετατοπίζει την επιμονή τους στην οριστικότητα της πίστης ώστε να κατανοήσουν τις μελλοντικές υποσχέσεις. Αφού τους έχει προειδοποιήσει σχετικά με τη διστακτικότητά τους, ολοκληρώνει το τμήμα αυτό με ένα τόνο εμπιστοσύνης (βλέπε 10:39). Η πίστη στην οποία ο συγγραφέας επιθυμεί να τους οδηγήσει είναι η τελική και προεξέχουσα πύλη προς τον αόρατο Θεό.

Το ενδέκατο κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής είναι ένα δημοφιλές απόσπασμα της Καινής Διαθήκης. Σε αυτό οι ήρωες της πίστης εκθειάζονται και προβάλλονται σαν παράδειγμα για τον καθένα μας, ώστε να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο. Ο συγγραφέας προσκαλεί τους αναγνώστες του με θέρμη να ακολουθήσουν τα βήματα της πίστης. Ο καθένας που αναφέρεται στο κεφάλαιο αυτό, δεν είναι ένα τέλειο πρότυπο. Υπάρχουν ονόματα που οι ζωές τους υπήρξαν τρικυμιώδεις: οι Γεδεών, Σαμψών και Ιεφθάε ξεχωρίζουν ως αμφιλεγόμενοι ήρωες, όχι και τόσο διαφορετικοί από τους Εβραίους πιστούς, αποδέκτες της επιστολής. Ωστόσο, η πίστη τους οδήγησε στον τελικό θρίαμβο! Η 'πίστη' στην ονομαστική μορφή εμφανίζεται τριάντα δυο φορές στην επιστολή, και μόνο δυο φορές σε ρηματική μορφή (βλέπε 4:3. 11:6). Με ένα εντυπωσιακό τρόπο το ευαγγέλιο του Ιωάννη χρησιμοποιεί τη ρηματική μορφή ενενήντα έξη φορές, αλλά μια φορά τη λέξη ως ουσιαστικό. Οι αποδέκτες του Ιωάννη καλούνται να πιστέψουν στο Χριστό, ενώ οι αποδέκτες της παρούσας επιστολής ενθαρρύνονται να ανακαλύψουν ξανά τη σπουδαιότητα της πίστης. Γι' αυτό έχουμε την ονομαστική μορφή. Η Παλαιά Διαθήκη είναι μια έκθεση που αναφέρεται στις νίκες που πραγματοποιούνται από την πίστη. Με ένα παρόμοιο τρόπο, η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτη με το θέμα της πίστης - περισσότερες από τρεις χιλιάδες φορές με τα παράγωγα της. Πίστη είναι η άσκηση του μεταβαλλόμενου όντος που ανακαλύπτει το αμετάβλητο του Χριστού (βλέπε Ρωμ. 10:6-8). Η πίστη ελευθερώνει το άτομο από το συνωστισμό των αβεβαιοτήτων, τοποθετώντας το στα χέρια του Χριστού. Η πίστη είναι μια συνεχής στάση, που επιβεβαιώνει την πραγματικότητα του Χριστού στη ζωή του ακόλουθού Του.

Η γνήσια πίστη θα πρέπει να εδράζεται στο Σωτήρα που είναι ο μοναδικός που φέρνει το άτομο σε μια ζωτική σχέση με το ζωντανό Θεό. Συνεπώς. 'ο δίκαιος θα ζήσει εξαιτίας της πίστης του'. Έχεις έναν ειλικρινή σύνδεσμο με τον ουράνιο Πατέρα μέσω της πίστης στον Υιό του που τον πρόσφερε για σένα; I

Ο αιδ. Θ. Κοσμάδης είναι μεταφραστής της Καινής Διαθήκης στα τουρκικά.

 

 

 

Ιωνάθαν Βασιλειάδης

"Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου

ο θάνατος των οσίων Αυτού"

Ψαλμός ρις: 15

 

Ένας τέτοιος πολύτιμος δια τον Κύριον ήτο και ο αγαπητός μας αδελφός και εργάτης της Εκκλησίας μας, ο Ιωνάθαν Βασιλειάδης, τον οποίον ο Κύριος ηθέλησεν να τον καλέση κοντά του νεώτατον, επάνω στην ακμή της διακονίας του και της ευλογημένης υπηρεσίας του στην Εκκλησία μας.

Ο αδελφός μας γεννήθηκε το 1965, εις την Ελβετίαν, όπου κατοικούσαν οι γονείς του και ήλθε μικρός στην Ελλάδα. Με τους γονείς του αρχικά εγκατεστάθησαν στην Μακεδονίαν και εις την πόλιν του Μυλοτόπου, κατόπιν εις την Θεσσαλονίκην. Εκεί πέρασε τα περισσότερα χρόνια του.

Κατόπιν προσκλήσεως της Εκκλησίας μας και αφού είχε τελειώσει τις θεολογικές του σπουδές, ήλθε οικογενειακώς και εγκατεστάθη εις την Χαλκίδα, αναλαβών το έργον της διακονίας του Άμβωνος της Εκκλησίας μας τον Αύγουστο του 1996. Τον Οκτώβριον του 1998 έγινε εις την Εκκλησία μας η χειροτονία του.

Κατά τον Οκτώβριον του 2002 ήρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της ασθενείας του. Στην αρχή ελαφρά με αδιαθεσίες, αλλά πολύ γρήγορα η κατάστασίς του επεδεινώθη, ώστε μετά από διάφορες εξετάσεις, διεπιστώθη καρκίνος και εισήλθε εις το Νοσοκομείον "Άγ. Λουκάς" Θεσσαλονίκης. Εκεί υπεβλήθη εις εγχείρησιν η οποία απέδειξεν την σοβαρότητα της καταστάσεως. Εν συνεχεία μετέβη εις Η.Π.Α., αλλά και εκεί οι ιατροί εδήλωσαν αδυναμία θεραπείας.

Επιστρέψας από τις Η.Π.Α., εισήλθεν πάλιν εις το Νοσοκομείον "Αγ. Λουκάς", όπου και παρέμεινεν επί 4 μήνες ταλαιπωρούμενος υπό της νόσου. Τέλος δε ο Κύριος τον εκάλεσε στην παρουσία Του την 21/9/2003. Η κηδεία του έγινε την επομένην 22/9/2003 εις τον Μυλότοπον.

Καθ' όλο το διάστημα της βασανιστικής του ασθένειας έμεινε πιστός εις τον Κύριον τον οποίον εις όλην του την ζωήν ελάτρευε και υπηρετούσε.

Σε όλη αυτή τη δοκιμασία πολύτιμος συμπαραστάτης εστάθη η πιστή και αφοσιωμένη σύζυγός του Ζέτα.

Η Εκκλησία μας εδρομολόγησε λεωφορείον δια να μεταβούν πολλοί αδελφοί εις τον Μυλότοπον και κατά την κηδεία του απεχαιρέτησαν τον νεκρόν οι αδελφοί Θεόδωρος Δεληγιάννης (πρεσβύτερος της Εκκλησίας) και Μάκης Τσιντσικλόγλου (εκ μέρους του Ομίλου Νέων). Παρόντες ήσαν και όλοι οι Ποιμένες των Εκκλησιών μας από όλη την Ελλάδα.

Ο πρεσβύτερος αδελφός Δεληγιάννης ετόνισεν εις τον χαιρετισμόν του ότι ο αδελφός Ιωνάθαν ήρχισεν το πνευματικόν του έργον από την Εκκλησία μας την οποίαν ηγάπησεν και πιστώς υπηρέτησεν. Ετόνισεν το μεγάλο του ενδιαφέρον για κάθε τι που αφορούσε την Εκκλησία. Ενώ υπέφερε φοβερά κατά το τελευταίο στάδιον της ασθενείας του, πάντοτε ρωτούσε όσους τον επεσκέπτοντο για την Εκκλησία, αλλά και για κάθε αδελφόν ξεχωριστά.

Είχε επίσης από τον Κύριο την χάριν να μην κατηγορή κανένα και να μη μεταδίδη τίποτε το αρνητικόν· ήξερε να εφαρμόζη το του Παύλου "μη δεχόμενος ονειδισμόν κατά του πλησίον αυτού".

Ο αδελφός Τσιντσικλόγλου ως εκπρόσωπος του Ομίλου Νέων ετόνισεν το πόσον επέδρασεν στη ζωή των νέων μας η πιστότητα και η παραδειγματική ζωή του εργάτου και η προθυμία του να συμμετέχη σε κάθε εργασία, όχι μόνο πνευματική, αλλά και χειρωνακτική, και εβεβαίωσεν ότι το παράδειγμά του θα το ακολουθούν πάντοτε.

Σύντομο ήτο το πέρασμα του αδελφού από τούτη τη ζωή. Άφησε όμως παράδειγμα πιστού και ταπεινού Εργάτου. Αγάπησε το ποίμνιόν του και αγαπήθηκε απ' αυτό. Κυρίως τον διέκρινε Πνευματικό ενδιαφέρον για τις νέες και αστήρικτες ψυχές της Εκκλησίας.

Στην αγαπητή του σύζυγον Ζέτα η οποία τόσον τον εβοήθησε εις το Έργο του μέσα στην Εκκλησία μας, αλλά και εις την Κατασκήνωσιν Καλάμου την οποίαν διακόνησαν, στα παιδιά του και εις όλους τους οικείους Του, εκφράζομεν την βαθειάν μας συμπάθειαν και την ευχή ο Κύριος να παρηγορή.

Εκείνος με το παράδειγμά του, "καίτοι αποθανών έτι λαλεί".

Χαλκίδα, 30/9/2003

Χρήστος Γερογιάννης

Καλή Αντάμωση Φίλε

Νέος Μυλότοπος, Γιαννιτσών

22 Σεπτεμβρίου 2003 , ώρα 12:00 το μεσημέρι.

Πως έπεσον οι δυνατοί εν μέσω της μάχης! Ιωνάθαν, επί τους υψηλούς τόπους σου τετραυματισμένε!

Περίλυπος είμαι δια σε, αδελφέ μου Ιωνάθαν·

Προσφιλέστατος εστάθης εις εμέ· η προς εμέ αγάπη σου ήτο εξαίσιος· υπερέβαινε την αγάπη των γυναικών. Πως έπεσον οι δυνατοί, και απωλέσθησαν τα όπλα του πολέμου!

(Β΄ Σαμ. α΄ 25-27)

Ήτανε κάποιο έλατο, κάποια φορά,

περήφανο, στητό, καμαρωμένο

πέρασε απ' την πύλη την στερνή

και τώρα στην Εδέμ την μακρινή

φυτεύτηκε γερό, ξανανιωμένο.

 

Μέσα σε μια φορτισμένη συγκινησιακά, αλλά ένδοξη και συγκλονιστική ατμόσφαιρα πίστης και δοξολογίας, αποχαιρετήσαμε και παραδώσαμε στους Αιώνιους Βραχίονες για το ταξίδι προς τη δόξα, τον καλό δούλο του Κυρίου, άξιο συνεργάτη στον αγρό του Σωτήρα και καρδιακό φίλο και αδελφό στην πίστη και στην υπόθεση της Βασιλείας του Θεού, Ιωνάθαν Βασιλειάδη.

Μετά από 7 μήνες υπέρμετρου πάθους (εξαιτίας της ασθένειάς του), αμείωτης υπομονής, ακμαίας και σθεναρής πίστης στο Λυτρωτή, στα 38 του χρόνια άφησε την τελευταία του πνοή στην Κλινική "Άγιος Λουκάς" στη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2003, ώρα 10:30 το πρωί.

Χυμοί ευλογίας ξεπήγαζαν από μέσα του όλη αυτή την περίοδο, μαρτυρία της απόλαυσης της γνώσης του προσώπου του Κυρίου που αγάπησε και υπηρέτησε με σεμνότητα, αταλάντευτα, χωρίς εξάρσεις και τυμπανοκρουσίες. Σε πλήρη συνείδηση της σοβαρότητας της κατάστασής του, επιθυμία του ήταν να μεγαλυνθεί ο Χριστός είτε δια της ζωής του, είτε δια του θανάτου του. Και ο Κύριος εκπλήρωσε την επιθυμία του. Το σώμα του Χριστού στην πατρίδα μας και σ' άλλα μέρη του κόσμου ενωμένο μπροστά στον Πατέρα των οικτιρμών τον καθήμενο επί του θρόνου με διακαή, εκτενή, διαρκή προσευχή, εκζητούσε, αγωνιζόταν, πρόσμενε. Και μετά ήσαν όλοι εκεί. Βαθιά συγκλονισμένοι. Τα λόγια των συνεργατών του διαλεκτά, το μήνυμα εμπνευσμένο, το λουλούδι από τη γη φυτεύτηκε στον ουρανό, οι ύμνοι της χορωδίας κατανυκτικοί, θεραπευτικοί, η εικόνα των συναδέλφων του να τον κουβαλάνε στους ώμους τους από την εκκλησία στο κοιμητήριο αξεπέραστη, η συνοδεία του πλήθους ατελείωτη. Το σώμα του κατέβηκε στη γη, αλλά το πνεύμα του το είχε ήδη δεχτεί ο ουρανός. Σαν τον Στέφανο είδε την δόξα του Θεού κι εκεί τον περίμενε ο Υιός του Ανθρώπου. Κι εκεί στην αυλή της εκκλησίας πιστές αδελφές πρόσφεραν σ' όλους μας γεύμα τιμής, αγάπης κι αποχαιρετισμού για το παιδί τους που 'φυγε.

Η σύντροφος και συνεργάτιδα της ζωής του, η Ζέτα, μητέρα των παιδιών του Τιμόθεου και Ανανία, ευλογημένη κόρη του Υψίστου, απτόητη, σθεναρή, ανυποχώρητη, με τεράστια αποθέματα γλυκύτητας και δύναμης, δίπλα του κάθε στιγμή, πηγή ανεξάντλητης ενθάρρυνσης, τον ευλογούσε, τον ύψωνε και προσδοκούσε μέχρι την τελευταία στιγμή που το χώμα της γης της Πέλλας τον έκρυψε από την θέα της. Τις ατέλειωτες νύκτες που τα δάκρυά της θα μουσκεύουν το μαξιλάρι της αναζητώντας τον, θα θυμάται, μνήμες ανεξίτηλα χαραγμένες μέσα της θα τη συνοδεύουν, θα ξαναζεί εκείνες τις στιγμές και θα συνεχίζει το δρόμο, την αποστολή, το κάλεσμα, του Πατέρα την αγάπη θα μεταγγίζει στις καρδιές των γιων της. Τώρα τη θέση της πίστης την πήρε η ελπίδα.

Φιγούρες πονεμένες, σοβαρές, ξεχωριστής αξιοπρέπειας η μητέρα του Κορίνα και ο πατέρας του Ανανίας. Από την αρχή καταλάβαιναν τα πάντα. Ώρες που τους φαίνονταν αιώνες, αφουγκράζονταν, ρουφούσαν τον πόνο του παιδιού τους που μεταδιδόταν στις ψυχές τους. Θα προτιμούσαν εκατό φορές να 'ταν εκείνοι. Υποτάχθηκαν. Τα ταραγμένα στήθη αναζητούν γαλήνη και ακούνε τον Ιησού να τους λέει "Μη φοβείσθε, εγώ είμαι".

Το δρόμο του τον τελείωσε. Άφησε το στίγμα της ψυχής του στους αδελφούς των Ελλ. Ευαγγ. Εκκλησιών του Ακροποτάμου και της Χαλκίδας, στις ζωές πολλών παιδιών στις κατασκηνώσεις του Καλάμου και της Λεπτοκαρυάς, σ' όλους εμάς που άρρηκτα συνδεθήκαμε μαζί του. Ο Κύριος θα του απονείμει το στεφάνι της δικαιοσύνης και της νίκης εκείνη τη μέρα. Αλλά τώρα ανάμεσα από το πλήθος κάποιοι σηκώνονται. Ήταν εκεί στο Νέο Μυλότοπο, παρακολουθούσαν. Ο Κύριος τους συναντάει στη δική τους Δαμασκό. Τους καλεί να πάρουν τη σκυτάλη από το χέρι του Ιωνάθαν. Να τον αναπληρώσουν, να συνεχίσουν, να γίνουν Παύλοι. Ο θάνατός του σε ανάσταση ενότητας, μαρτυρίας, υπηρεσίας, καρποφορίας.

Πιστός στην Υπόσχεση

Γιάννης Υφαντίδης

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006