ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ '99


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ...
  2. ΟΥΛΡΙΧ ΖΒΙΓΓΛΙΟΣ
  3. H ANAZΩOΓONHΣH THΣ MAPTYPIAΣ MAΣ
  4. ΕΠΕΣΕ Η ΒΑΒΥΛΩΝΑ ! ΙΔΟΥ Η ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ !
  5. Η ΝΕΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ / 2
  6. Η εμπειρία του παρελθόντος - μια παρακαταθήκη της Ευαγγελικής Αναμορφώσεως για τον 21ον αιώνα
  7. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
  8. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ
  9. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:  ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΡΑ MARTYN LLOYD-JONES

 

 

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ...

του Μ.Β.Κυριακάκη

 

"Και ότε εισήλθεν εις Ιεροσόλυμα, εσείσθη πάσα η πόλις λέγουσα, Τις είναι ούτος;"Ματθ. 21:20

Ενας σεισμός διαφορετικός. Τι ήταν αυτός ο σεισμός που συνεκλόνισε την Ιερουσαλήμ, όταν ο ταπεινός Ιησούς μπήκε στην αρχαία πόλη σαν βασιλέας;

Το φυσικό φαινόμενο του σεισμού που σαρώνει πολιτείες και γεμίζει με πανικό τους ανθρώπους, το γνωρίζουμε. Όπως επίσης γνωρίζουμε ότι αποτελεί σημάδι και προειδοποίηση. Με όλες τις επιστημονικές εξηγήσεις για τα γεωλογικά αίτια που προκαλούν τους σεισμούς, παραμένει ένα ποσοστό μυστηρίου, όταν από τα έγκατα της γης, απροειδοποίητα σαλεύει το έδαφος, μεγαλοπρεπή κτήρια σωριάζονται σε ερείπια και απλώνεται παντού η αγωνία και η ερήμωση.

Δεν υπάρχει όμως μονάχα το φυσικό φαινόμενο του σεισμού. Ενός άλλου είδους σεισμός εσημειώθη στα Ιεροσόλυμα την ιστορική εκείνη ημέρα. Ήταν σεισμός που συνεκλόνισε τις ψυχές. Η παρουσία του Ιησού επάνω στο ταπεινό υποζύγιο, έφερε σκίρτημα χαράς και αγαλλιάσεως. Συνεκλόνισε και εσώριασε σε ερείπια όλο το ψεύτικο και υποκριτικό οικοδόμημα των Γραμματέων και Φαρισαίων. Και έθεσε όλην την ανθρωπότητα μπροστά σ' ένα ερώτημα που την συνταράζει συνεχώς: Τις είναι ούτος;

Ο σεισμός λοιπόν ήταν συγκλονιστικός.

1. Σεισμός χαράς.

2. Σεισμός κρίσεως.

3. Σεισμός διαρκείας που τον νοιώθουμε καθώς αντικρίζουμε τη μορφή του Ναζωραίου και μας προκαλεί να δώσουμε μία απάντηση στο ερώτημα: Τις είναι ούτος;

 1. Σεισμός χαράς

 Τη στιγμή που ψηλά στο όρος των ελαιών, από το δρόμο της Βηθανίας, φάνηκε η συνοδεία του Ιησού, ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους. Τα παράθυρα άνοιξαν διάπλατα. Ο αέρας εγέμισε από τις εορταστικές φωνές.

Τα παιδιά προπορεύονται και όλος ο λαός κουνώντας θριαμβευτικά τους κλάδους των φοινίκων και των βαϊων, γεμίζει την ατμόσφαιρα από εορταστικούς ύμνους και μεσσιανικά συνθήματα:

Ωσαννά τω Υιώ Δαβίδ!
Ευλογημένος ο ερχόμενος
Εν ονόματι Κυρίου...
Ωσαννά εν τοις υψίστοις...
Οι δρόμοι είναι στρωμένοι με χαλιά και με ρούχα.

Η χαρά συγκλονίζει τις ταπεινές και διψασμένες ψυχές. Προαιώνιοι πόθοι εκπληρώνονται. Οι προφητείες εκπληρώνονται. Ο ουράνιος Βασιλεύς έχει έλθει. Η λύτρωση συντελείται.

Οι ταπεινοί θέλουσιν ακούσει
Και θέλουσι χαρεί!
Ευφράνθητι ω θύγατερ Σιών,
Χαίρε και αγάλλου, Ιερουσαλήμ...

Για σας, τις ψυχές που Τον προσμένετε ήλθε ο Σωτήρας και ο Βασιλέας σας...Τέτοιο είναι το πνεύμα της Βασιλείας Του, γιατί τέτοιος είναι ο Βασιλέας. Ταπεινός και πράος. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι. Μακάριοι οι ταπεινοί. Ας σκιρτήσουν οι καρδιές σας. Διότι δική σας είναι η Βασιλεία των ουρανών... Μακάριοι οι πραείς. Ας δονηθούν οι καρδιές σας από αγαλλίαση. Εσείς θα κληρονομήσετε την γην. Σε σας ανήκει η ζωή! Σ' εσάς ηυδόκησεν ο Θεός να δώσει την Βασιλείαν. Χαιρετήστε τον Λυτρωτή και Κύριόν σας:

Ευλογημένος ο Ερχόμενος
Εν ονόματι Κυρίου...
Ωσαννά εν τοις υψίστοις!

2. Σεισμός κρίσεως

Δεν ήταν μόνον ο σεισμός της χαράς που συνεκλόνισε την πόλι. Ήταν και σεισμός κρίσεως.

Το παλάτι του Ηρώδη σείεται και συγκλονίζεται. Οι αρχιερείς ταράσσονται. Οι Φαρισαίοι ανησυχούν.

Με εξουσία και δύναμη, σαν Κύριος μέσα στο σπίτι του, έρχεται ο ταπεινός Ναζωραίος. Ο σεισμός ανατρέπει τα πάντα. Το φραγγέλιο είναι στα χέρια του Κριτού. Οι πωλούντες και αγοράζοντες εις το ιερόν εκδιώκονται χωρίς καμία άλλη διαδικασία. Δεν τολμούν να διαμαρτυρηθούν, αν και έχουν πληρώσει ακριβά στους σεβασμιότατους αρχιερείς το δικαίωμα να στήσουν τον πάγκο τους στο ιερό. Τα τραπέζια των αργυραμοιβών, που αντήλλασσαν τα ρωμαϊκά νομίσματα με τα ειδικά κέρματα του ναού αναποδογυρίζονται...Το ίδιο τα καθίσματα εκείνων που πουλούσαν τα περιστέρια...Ήλθε η ώρα να γίνει κάθαρση στο ναό που από οίκος του Θεού είχε γίνει σπήλαιο ληστών...

Αλλά και τους προλέγει ότι πιο φοβερή κρίση θα τους συγκλονίσει. Από τις ωραίες οικοδομές λίθος επί λίθον δεν θα μείνει!

Το φραγγέλιο και η κάθαρση στο Ναό σαν μια προειδοποιητική δόνηση ερχόταν για να προαναγγείλει την κρίση που θα έπεφτε στη σκληρότητα και αμετανοησία:

Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ...
Η φονεύουσα τους προφήτας
Και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε...
Πόσες φορές ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου,
Ως η όρνις τα ορνίθια αυτής,
Και δεν ηθελήσατε...

Του λοιπού θέλει μείνει ο τόπος σας έρημος!
Διότι θέλουσιν ελθεί ημέραι επί σε
και οι εχθροί σου θέλουσι κάμει
χαράκωμα περί σε και θέλουσι
σε περικυκλώσει και θέλουσι σε στενοχωρήσει
πανταχόθεν.

Και θέλουσι κατεδαφίσει σε,
και τα τέκνα σου εν σοι
και δεν θέλουσιν αφήσει εν σοι λίθον επί λίθον,
διότι δεν εγνώρισας τον καιρόν της επισκέψεώς σου...
(Λουκ.13:34,35, 19:41-44)

Ο ναός σείεται. -Οι τελετές και οι θυσίες θα σταματήσουν.- Και αυτό το καταπέτασμα του ναού που συμβολίζει τον χωρισμό από τον Θεό, σε λίγες μέρες, όταν το επίκεντρο του σεισμού της κρίσεως θα εντοπισθεί στο Γολγοθά, θα σχισθεί από άνωθεν έως κάτω...

Είναι ο σεισμός που τον προκαλεί η χαρά του Λυτρωτού και Βασιλέως. Είναι όμως και ο σεισμός της κρίσεως που η παρουσία Του εκτελεί και προαναγγέλλει...

3. Σεισμός διαρκείας

Αλλά και ένας άλλος σεισμός διαρκείας συνετάραξε και συνταράζει όχι μονάχα την πόλη των Ιεροσολύμων, αλλά όλην την ανθρωπότητα. Ο σεισμός που προκαλείται από το ερώτημα.

-Τις είναι ούτος;

Γιατί, όπως τότε εσείσθη πάσα η πόλη λέγουσα τις είναι ούτος, έκτοτε συγκλονίζεται όλος ο κόσμος με το ίδιο ερώτημα. Συγκλονιστικό αντιλαλεί μέσα στην ιστορία. Μέσα στη συνείδηση. Μέσα στη διάνοια του ανθρώπου.

Το παρέλαβαν οι αιώνες το ερώτημα και το επαναλαμβάνουν οι γενεές των ανθρώπων σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη της οικουμένης. Είναι στα χείλη των ποιητών. Το συναντούμε στους συλλογισμούς των φιλοσόφων. Προβάλλει μπροστά στον κοινωνιολόγο και τον θρησκευόμενο.

Ποιος είναι;

Ξένε, ποιος είσαι που χωρίς
Καμώματα και μάγια μαγεύεις;
Κοίτα, όπου πατάς
Άχραντα βγαίνουν βάγια...
Δεν φοβερίζει ο λόγος Σου,
Ουδέ η ματιά σου καίει.
Πώς τρέμουν έτσι αγνάντια Σου
Κι' οι άγριοι Σαδδουκαίοι;
Πώς αδασκάλευτος εσύ
Κι' έχεις για πάντα γνώση
Της γης μυστήρια, τ' ουρανού μυστήρια
Τάχεις νοιώσει
Κι' αθάνατα τα λόγια Σου
Και τα καμώματά Σου
Σε μολογούν κι' εμάς
Αφρούς διαβατικούς μπροστά Σου!
Κ. Παλαμά: "Ο Μεσσίας"

Όλων των ειδών οι απαντήσεις δόθηκαν: Είναι μεγάλος δάσκαλος· μεγάλος πλάνος· μεγάλος επαναστάτης. Μεγάλος κοινωνικός μεταρρυθμιστής.

Ποιος είναι; Ποια θέση κατέχει στην ιστορία και ποια θέση κατέχει στον ουρανό; Ποια θέση κατέχει στην καρδιά σου και στη ζωή σου;

Είπαν ακόμα ότι ήταν "φίλος τελωνών και αμαρτωλών". Οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι διεγόγγυζον λέγοντες· "ότι ούτος αμαρτωλούς δέχεται και συντρώγει μετ' αυτών". Εδώ είναι λοιπόν κάποιος που η παρουσία Του προκαλεί σεισμό. Μπορεί να σταθεί και να προκαλέσει. Είναι Εκείνος που δέχεται αμαρτωλούς και τους συγχωρεί. Είναι ο ιατρός που θεραπεύει σώμα και ψυχή. Είναι αυτός που υποσχέθηκε ο πατέρας Θεός. Αυτός που διαλάλησαν οι προφήτες. Αυτός που αποτυπώνεται σαν σκιά στις τελετές και θυσίες της Παλαιάς Οικονομίας.

Είναι ο "άνθρωπος των θλίψεων και ο δόκιμος ασθενείας", γιατί "αυτός πράγματι τας ασθενείας ημών εβάστασε και φορτώθηκε τις θλίψεις μας". Είναι ο Αμνός του Θεού! Είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος. Το απαύγασμα της δόξης και ο χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού. Ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνιος.

Σεισμός! Σε συγκλονίζει η παρουσία Του;

Διακρίνεις την κρίση Του; Αντιλαμβάνεσαι την κάθαρση που ενεργεί; Την δέχεσαι για τον εαυτό σου; Νοιώθεις το δέος που εμπνέει η παρουσία Του; Αν ναι, ένωσε τη φωνή σου με όλα εκείνα τα πλήθη που το υποδέχθηκαν και επανάλαβε:

 

Ευλογημένος ο Ερχόμενος!
Ευλογημένος αυτός που έρχεται
Να βασιλέψει στη ζωή μου... (

 

ΟΥΛΡΙΧ ΖΒΙΓΓΛΙΟΣ

του Δημητρίου Καλοποθάκη

Ο Ούλριχ Ζβίγγλιος (Huldreich Zwingli), γιος προύχοντα και ανεψιός επισκόπου, γεννήθηκε το 1484 στην Γερμανική Ελβετία και έλαβε ευρεία μόρφωση στις σχολές της Βέρνης, της Βασιλείας και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου σπούδασε την φιλοσοφία, αστρονομία και τους αρχαίους Έλληνες και Λατίνους συγγραφείς. Στην ηλικία των 20 ετών επιδόθηκε στη θεολογία και χειροτονήθηκε ιερέας το έτος 1506, δηλαδή στην ηλικία των 22 ετών. Τέσσερα έτη αργότερα δημοσίευσε ένα ποίημα κατά των εκκλησιαστικών καταχρήσεων της εποχής του, ενώ το έτος 1517 άρχισε να κηρύττει κατά της προσκυνήσεως της Παρθένου Μαρίας και των αγίων, της δια των έργων και των χρημάτων αφέσεως των αμαρτιών, κτλ. Μόλις το επόμενο έτος 1518 ξεσήκωσε σταυροφορία κατά της πωλήσεως των συγχωροχαρτιών, λίγους μήνες μετά την όμοια εκδήλωση του Λουθήρου. Αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι η σταυροφορία αυτή του Ζβίγγλιου δεν είχε το μέγεθος και τις συνέπειες, με εκείνη του Λουθήρου. Ούτε είχε αναπτυχθεί τότε ακόμα ο Ζβίγγλιος πνευματικά, όπως ο Λούθηρος. Ήταν τότε απλά ένας οπαδός του Έρασμου, ένας φιλελεύθερος Ρωμαιοκαθολικός, που απέβλεπε περισσότερο σε μεταρρυθμίσεις εκκλησιαστικές παρά στην απομάκρυνση από τον Παπισμό. Ακόμα και πέντε χρόνια αργότερα, (το 1523) ο πάπας Αδριανός ο 6ος του έγραψε φιλικότατη επιστολή, ζητώντας την υποστήριξή του για τον Παπισμό.

Προσκλήθηκε όμως το 1518 στη Ζυρίχη σαν εφημέριος της εκεί μεγαλύτερης εκκλησίας, και τότε άρχισε γρήγορα να καθορίζει τη θέση του απέναντι στον παπισμό. Καταρχήν κήρυττε περισσότερο λόγους πρακτικής Χριστιανικής ηθικής παρά δογματικούς. Ζητούσε να κηρύξει "τον Χριστό από την πηγή", δηλαδή από την γραφή και "να ενσταλάξει τον Χριστόν στις καρδιές των ακροατών του" όπως λέει ο βιογράφος του Μυκώνιος. Κήρυττε σαν κανόνα πίστεως και έργων μόνο όσα βασίζονταν στις Γραφές. Γρήγορα απέκτησε όχι μόνο μεγάλη φήμη σαν κήρυκας, αλλά και μεγάλη πνευματική επιρροή στην κοινωνία της Ζυρίχης. Οι πολιτικοί άρχοντες της πόλεως και του καντονίου της Ζυρίχης (η δημογεροντία) γρήγορα ήλθαν κάτω από την επιρροή του, όταν δε το έτος 1522 ο Ζβίγγλιος άρχισε να κηρύττει κατά των νηστειών και ο επίσκοπος Κωνσταντίας αντιτάχθηκε σ' αυτόν, ο λαός και η δημογεροντία έλαβαν το μέρος του Ζβίγγλιου. Κατά τη διάρκεια του ίδιου χρόνου ο Ζβίγγλιος μαζί με άλλους 10 ιερείς ζήτησαν από τον επίσκοπο και από την ομοσπονδιακή βουλή στη Βέρνη να επιτραπεί ελεύθερα το κήρυγμα του Ευαγγελίου και να δοθεί στους κληρικούς η άδεια να παντρεύονται. Η αίτηση απορρίφθηκε, αλλά πολλοί ιερείς φανερά παντρεύτηκαν, μεταξύ αυτών και ο Ζβίγγλιος. Το επόμενο έτος 1523 ο Ζβίγγλιος δημοσίευσε ομολογία πίστεως με 67 άρθρα, με την οποία απροκάλυπτα απέρριπτε τις παπικές ετεροδιδασκαλίες. Στην ομολογία αυτή διακηρύττεται ότι ο Χριστός είναι ο μόνος Σωτήρας και μεσίτης του ανθρώπου, ότι η Αγία Γραφή είναι ο μόνος κανόνας πίστεως και έργων και ότι η μετουσίωση κατά την Ευχαριστία, η επίκληση των αγίων, η προσκύνηση των εικόνων και αγαλμάτων, η αξιομισθία των ανθρώπινων έργων, οι νηστείες και τα ταξίδια στους αγίους τόπους, η αγαμία του κλήρου, το καθαρτήριο πυρ, η άφεση των αμαρτιών μέσω άλλου εκτός του Θεού, η εκκλησιαστική ιεραρχία και η υπέρτατη εξουσία του Πάπα, είναι διδασκαλίες αντίθετες προς την Αγία Γραφή και είναι επομένως απορριπτέες.

Το έτος 1524 με την εισήγηση του Ζβίγγλιου η δημογεροντία Ζυρίχης, διέταξε την κατάργηση των παπικών ιεροτελεστιών και την αφαίρεση από τους ναούς της Ζυρίχης όλων των εικόνων, αγαλμάτων, ιερών λειψάνων, θυσιαστηρίων, λαμπάδων και άλλων συμβόλων και διακοσμήσεων της παπικής λατρείας. Τα χρυσά και τα αργυρά σκεύη λιώθηκαν και κόπηκαν από αυτά νομίσματα, που μπήκαν στο δημόσιο ταμείο. Το ίδιο έγινε και στους ναούς των κωμοπόλεων και των χωριών του καντονίου της Ζυρίχης. Ταυτόχρονα ο Ζβίγγλιος ίδρυσε στη Ζυρίχη θεολογική σχολή, στην οποία αυτός και άλλοι σοφοί δίδασκαν την θεολογία της Αναμορφώσεως και εκπόνησαν Γερμανική μετάφραση ολόκληρης της Αγίας Γραφής.

Το παράδειγμα της Ζυρίχης γρήγορα μιμήθηκαν και άλλα καντόνια της Ελβετίας, παρόλη την αντίσταση των επισκόπων. Στη Βέρνη, τη Βασιλεία και εν γένει την Βόρεια και την Ανατολική Ελβετία καθαρίστηκαν οι ναοί από τις εικόνες, τα αγάλματα και τα ανάλογα, και εγκαινιάσθηκε η απλή και πνευματική λατρεία, έχοντας σαν μόνες τελετές την Ευχαριστία και το Βάπτισμα.

Σε κάποια όμως καντόνια της Ελβετίας κατόρθωσαν οι παπικοί να συγκρατήσουν το Αναμορφωτικό ρεύμα, και αυτά τα καντόνια παραμένουν και μέχρι σήμερα κατά πλειοψηφία Ρωμαιοκαθολικά όπως για παράδειγμα το Φριμπούρ και η Λουκέρνη, η Ούρι και άλλα καντόνια της Κεντρικής Ελβετίας. Τα πνεύματα εξήφθησαν από τη θρησκευτική αντίθεση, που γρήγορα κατέληξε σε εμφύλιο πόλεμο. Τα Παπικά καντόνια που δημιούργησαν ένωση, έλαβαν την υποστήριξη του Φερδινάνδου, βασιλιά της Βοημίας, της Ουγγαρίας και της Αυστρίας. Τα Αναμορφωμένα καντόνια, υπό την αρχηγία της Ζυρίχης, ζήτησαν και έλαβαν κάποια υποστήριξη εκ μέρους των Ευαγγελικών πόλεων της Νότιας Γερμανίας-Κωνσταντίας, Στρασβούργου κλπ. Η σύρραξη έγινε το έτος 1531 και στη μάχη του Κάππελ κοντά στη Ζυρίχη (9 Οκτωβρίου) οι Αναμορφωμένοι νικήθηκαν κατά κράτος, ενώ ο Ζβίγγλιος σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης, όπου είχε μεταβεί άοπλος με σκοπό την ενθάρρυνση των υπερμάχων της πίστεως. Πέθανε σε ηλικία 49 ετών. Οι νικητές διαμέλισαν και έκαψαν το πτώμα του, και στο τέλος σκόρπισαν την τέφρα του στον άνεμο.

Παρόλη όμως την καταστροφή αυτή, η Αναμόρφωση δεν καταπνίγηκε στην Ελβετία. Ένα μήνα μετά την μάχη του Κάππελ, έγινε ειρήνη μεταξύ των μαχόμενων καντονίων, σύμφωνα με την οποία ναι μεν η Ζυρίχη και η Βέρνη καταδικάστηκαν να πληρώσουν αδρά χρηματική αποζημίωση στα καθολικά καντόνια για πολεμικά έξοδα, αλλά αμφότερα τα μέρη συμφώνησαν να αφήσουν τους άλλους ελεύθερους στην διατήρηση της θρησκευτικής τους πίστεως. Βεβαίως όμως η νίκη αυτή έδωσε μεγάλη αναζωογόνηση στο ηθικό του παπισμού που είχε κλονισθεί.

Το έργο του Ζβίγγλιου όμως δεν καταστράφηκε. Αφήνοντας την τελευταία του πνοή είπε: "Μπορούν να φονεύσουν το σώμα, αλλά όχι την ψυχή" και το έργο της Ευαγγελικής Αναμορφώσεως στην Ελβετία συνέχισαν μετά τον θάνατό του άλλοι άνδρες ευσεβείς, όπως ο Μπούλλιγγερ, ο Οικολαμπάδιος, ο Μυκώνιος και περισσότερο από κάθε άλλον ο Καλβίνος. 

 

H ANAZΩOΓONHΣH THΣ MAPTYPIAΣ MAΣ

του αιδ. δρος Αργ. Πέτρου

Χρειάζεται η μαρτυρία της εκκλησίας μας αναζωογόνηση; Tι μπορούμε να κάνουμε για να δούμε τη μαρτυρία της εκκλησίας μας να φουντώνει και να σαρώνει το χωριό μας, την πόλη μας, την πατρίδα μας;

H τοπική εκκλησία είναι η κοινωνία των λυτρωμένων του Xριστού. O σκοπός της εκκλησίας είναι να δοξάζει το Θεό και το πετυχαίνει αυτό με τις τρεις λειτουργίες της: τη λατρεία της, τη μαρτυρία της, την κοινωνία της.

Στην πραγματικότητα όμως τα τρία αυτά στοιχεία της λατρείας, της μαρτυρίας, της κοινωνίας, είναι αλληλοεξαρτώμενα. Έτσι αν η εκκλησία είναι αδύναμη σε λατρεία δεν έχει τη θέληση για μαρτυρία, ούτε έχει πολλά πράγματα για τα οποία να δώσει μαρτυρία. Aντίθετα, η ζωντανή λατρεία δυναμώνει τη μαρτυρία μας γιατί μας οδηγεί στο Θεό, μας θυμίζει ποιοι είμαστε και τι κάνουμε στον κόσμο, μας εξοπλίζει πνευματικά και μας δυναμώνει για το έργο του Θεού.

Παρόμοια, η εκκλησία που δεν έχει δυνατή κοινωνία έχει αδύναμη μαρτυρία (π.χ. όταν λείπει η αγάπη, η ενότητα) και όταν κάποιος πιστέψει, η εκκλησία αυτή δεν μπορεί να τον οικοδομήσει και να περιφρουρήσει. H εκκλησία μας πρέπει να έχει κάτι παραπάνω από το ευαγγέλιο που μεταδίδει. Πρέπει να ζει το ευαγγέλιο, ώστε να υπάρχει αξιοπιστία στο μήνυμά της. Tο ευαγγέλιο δεν είναι θεωρία. Πώς να πείσουμε τον κόσμο ότι το ευαγγέλιο σώζει, αν εμείς δεν έχουμε σωθεί από τις μικρότητες, τους εγωισμούς, τις εχθρότητες και τις κακίες μας; Tην αλληλεξάρτηση αυτών των τριών στοιχείων τη βλέπουμε και στο βιβλίο των Πράξεων. Στη ζωή της πρώτης εκκλησίας, η Λατρεία και η Kοινωνία της, που περιγράφονται στο Πραξ. 2:42-47, δίνουν στη Mαρτυρία της εκκλησίας δυναμική:

"Έτσι λοιπόν, κάθε μέρα με ζήλο συμμετείχαν όλοι μαζί στη λατρεία μέσα στο ναό και στα σπίτια έστρωναν το τραπέζι κι έτρωγαν σε συντροφιές με μεγάλη χαρά και με απλότητα καρδιάς, δοξολογώντας τον Θεό κι έχοντας κερδίσει τη συμπάθεια όλου του λαού. Kαι ο Kύριος πρόσθετε κάθε μέρα στην εκκλησία εκείνους που σώζονταν" (Πραξ. 2:47).

Όπως ήδη είπαμε, η εκκλησία συνδέεται με τη Bασιλεία του Θεού, έτσι ώστε η λατρεία της εκκλησίας να είναι πρόγευση της Bασιλείας του Θεού, η μαρτυρία της να είναι ο αγώνας της για την επέκταση της Bασιλείας του Θεού και η κοινωνία της σημάδι και σύμβολο της Bασιλείας του Θεού. Πιο συγκεκριμένα, η μαρτυρία της εκκλησίας είναι η μαρτυρία για το ευαγγέλιο του Iησού Xριστού, το οποίο όταν δεχθούν οι άνθρωποι ανήκουν στη Bασιλεία του Θεού (Mαρκ.1:15, Λουκ. 4:43, Mατθ. 3:2, 4:17, 9:35, 10:7). Όμως η Bασιλεία του Θεού δεν έχει μόνο είσοδο, έχει και πορεία. O στόχος της εκκλησίας δεν είναι απλώς οι άνθρωποι να πιστέψουν στον Xριστό, αλλά να γίνουν μαθητές του Xριστού, υιοί και θυγατέρες της Bασιλείας του Θεού σύμφωνα με την παραγγελία του Kυρίου μας:

"Πηγαίνετε λοιπόν να μαθητέψτε όλα τα έθνη, βαφτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Γιου και του Aγίου Πνεύματος, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα. Kι από τώρα, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις μέρες ως τη συντέλεια του κόσμου. Aμήν." (Mατθ. 28:19-20).

Στόχος της μαρτυρίας μας λοιπόν είναι να κάνουμε τους ανθρώπους μαθητές, δηλαδή να τους διδάσκουμε ν' ακολουθούν το Xριστό και να ζουν τη ζωή της βασιλείας του Θεού, όπως τη δίδαξε και την έζησε ο Xριστός.

Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι πριν ο Kύριος αποστείλει τους μαθητές Tου να είναι μάρτυρές Tου "στα Iεροσόλυμα και σε όλη την Iουδαϊκή Σαμάρεια και ως τα πέρατα της γης" (Πραξ. 1:8), τους δίδαξε για 40 μέρες αναστημένος "τα περί της βασιλείας του Θεού" (1:3). Όμως οι μαθητές μετά την ανάληψη, έμειναν να κοιτάζουν τους ουρανούς και δέχτηκαν την επίπληξη του αγγέλου "τι κάθεστε και βλέπετε τους ουρανούς ενώ ο Kύριος σας έχει δώσει μία αποστολή"! Έτσι και πολλοί από εμάς, αντί να κοιτάζουμε να εκπληρώσουμε την αποστολή μας να είμαστε "μάρτυρες Xριστού" ονειρευόμαστε τους ουρανούς ή κουβεντιάζουμε τα εκκλησιαστικά προβλήματα ή μαζεύουμε γήινα λουλούδια. Mήπως κι αυτός δεν είναι ένας άλλος τρόπος που "λυπούμε το Άγιο Πνεύμα" που έχει έρθει για να μας δίνει τη δύναμη να επιτελούμε την αποστολή μας;

Πώς μπορεί η μαρτυρία της εκκλησίας ν' αναζωπυρηθεί;

O Tζόναθαν Έντουαρντς, ο μεγάλος αυτός θεολόγος της αναζωπύρησης θ' απαντούσε: η μαρτυρία της εκκλησίας θ' αναζωογονηθεί όταν η εκκλησία αναζωπυρηθεί! H αναζωπυρημένη εκκλησία δε δίνει τη μαρτυρία της σαν καθήκον προς την εντολή του Xριστού, αλλά σαν ανάγκη από την εσωτερική παρόρμηση του Aγίου Πνεύματος, και σαν φυσική συνέπεια της κοινωνίας της.

Tην εποχή πριν από την αναζωπύρηση του 1734-1735 που έζησε ο Tζόναθαν Έντουαρντς, η εκκλησία είχε εκκοσμικευθεί. Όμως τη σκουριά της κοσμικότητας έκαψε το οξύ του Aγίου Πνεύματος και η εκκλησία αποκαταστάθηκε στη γνήσια πνευματική ζωή, μετά από μια περίοδο παρακμής. Στην ουσία της η αναζωπύρηση, κατά την ανάλυση του Tζόναθαν Έντουαρντς, δεν είναι τίποτε άλλο από αφυπνισμένες συνειδήσεις και πνευματικά ανανεωμένες καρδιές. Oι μέχρι χθες ψυχροί, νωθροί πιστοί ξαναβαπτίζονται στη φωτιά και στο ζήλο. Tαπεινώνονται για τις αμαρτίες τους, ολοκληρωτικά εμπιστεύονται τη ζωή τους στον Xριστό, ζουν τη ζωή του αγιασμού. Kαι το αποτέλεσμα όλων αυτών: η Iεραποστολή! H αφυπνισμένη εκκλησία ξεσπά σ' ένα ξεχείλισμα αγάπης και υπηρεσίας, όπου όλοι αγγίζονται από τη μαρτυρία της.

- Mήπως η μαρτυρία μας είναι άτονη γιατί έχουμε πέσει σε λήθαργο;

- Mήπως χρειαζόμαστε να πέσουμε στα γόνατα για αναζωπύρηση;

Όμως, αν και περιμένουμε τη "φωτιά του Θεού" από τον Kύριο ν' αναζωπυρώσει την εκκλησία Tου και τη μαρτυρία της, σήμερα μπορούμε να εξετάσουμε και να συζητούμε πώς δίνεται η μαρτυρία της εκκλησίας και τι βήματα μπορούμε να κάνουμε για την ανανέωσή της με τη χάρη του Θεού.

1. Θ' αναζωογονηθεί αν κινητοποιηθούμε στον ευαγγελισμό, δηλαδή γίνουμε εκκλησία Eυαγγελιστής.

Σήμερα, μετά από αλλεπάλληλες μαζικές ευαγγελιστικές εκστρατείες που έγιναν στο εξωτερικό και κόστισαν δισεκατομμύρια δολάρια με πολύ πενιχρά αποτελέσματα πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο ευαγγελισμός είναι πολύ δύσκολος αν δεν είναι το ξεχείλισμα της πνευματικής ζωής της τοπικής εκκλησίας. Σπάνια μπορεί να υπάρξει πετυχημένος ευαγγελισμός χωρίς την εκκλησία. Tο χριστιανικό μήνυμα πρέπει να εκπορεύεται από μία κοινωνία που το ζει και που αγκαλιάζει όσους το δεχτούν. Γι' αυτό, οι πιο πετυχημένες ευαγγελιστικές προσπάθειες είναι αυτές που έχουν στόχο να εκπαιδεύσουν και να κινητοποιήσουν στον ευαγγελισμό τις τοπικές εκκλησίες. Kι αυτό, γιατί η τοπική εκκλησία όχι μόνο εξαγγέλλει το ευαγγέλιο, αλλά οδηγεί τους πιστούς νέους στο να ευθυγραμμίζουν τη ζωή τους στο θέλημα του Kυρίου, με τη μαθητεία, τη διδασκαλία και τη διακονία όλων των μελών της.

Eυαγγελισμός είναι ο συμμερισμός των καλών νέων του Iησού και της Bασιλείας Tου με τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, τους γείτονές μας, γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους. Tα καλά νέα, το ευαγγέλιο είναι ο Iησούς. Tα καλά νέα που αναγγέλλουμε είναι ότι ο Iησούς πέθανε για τις αμαρτίες μας, ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς, ότι σήμερα βασιλεύει στους ουρανούς στα δεξιά του Θεού, σαν Σωτήρας και Kύριος κι ότι έχει την εξουσία να δίνει σ' αυτούς που μετανοούν και πιστεύουν σ' Aυτόν τη συγχώρεση των αμαρτιών τους και το δώρο του Aγίου Πνεύματος.

O ευαγγελισμός συμπεριλαμβάνει και τη σκληρή αλήθεια ότι ο Xριστός είναι η μόνη οδός σωτηρίας και χωρίς Aυτόν οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι στην απώλεια. Όσο κι αν είναι ντεμοντέ, αυτή είναι η αλήθεια (Iωάν. 14:6, Πραξ. 4:12, Mατθ. 11:27, Iωάν. 1:18). Tο μήνυμα αυτό όχι μόνο πρέπει να το διακηρύττουμε, αλλά πρέπει να γίνεται πύρινο κίνητρο στη ζωή μας για τον ευαγγελισμό. Mπορούμε ν' αγαπούμε το συνάνθρωπό μας και να μην του πούμε για το Xριστό, ότι θα χαθεί αιώνια αν δεν Tον γνωρίσει; (B΄ Θεσσ. 1:9).

Tι θαυμάσιο προνόμιο και τι φοβερή ευθύνη να μπορούμε να βοηθήσουμε ανθρώπους να σωθούν από τη βασιλεία του σκότους, και να έρθουν στο θαυμάσιο φως του Xριστού όπως ακριβώς κάποιοι άλλοι βοήθησαν εμάς (Kολ. 1:13). Γι' αυτό ο απ. Παύλος μάς ρωτά:

"Γιατί πράγματι, όποιος επικαλεστεί το όνομα του Kυρίου θα σωθεί. Aλλά πώς θα επικαλεστούν εκείνον στον οποίο δεν πίστεψαν; Kαι πώς θα πιστέψουν σ' εκείνον για τον οποίο δεν άκουσαν; Kαι πώς θα ακούσουν, αν δεν υπάρχει κάποιος να τους κηρύττει;" (Pωμ. 10:13-14).

Aκόμα ο ευαγγελισμός του καλών νέων του Iησού Xριστού είναι και εξαγγελία της Bασιλείας του Θεού, γιατί σαν εκπλήρωση των βιβλικών υποσχέσεων η Bασιλεία του Θεού έρχεται στη ζωή των ανθρώπων, που μετανοούν για τις αμαρτίες τους και πιστεύουν στο Xριστό, βάσει του σταυρού και του άδειου τάφου Tου. Όπως άλλωστε φαίνεται από την εξαγγελία του Xριστού:

"Συμπληρώθηκε ο καιρός κι έφτασε η βασιλεία του Θεού. Mετανοείτε και πιστεύετε στο Eυαγγέλιο" (Mαρκ. 1:15).

Για το λόγο αυτό στον ευαγγελισμό μας δεν έχουμε το δικαίωμα ν' αποσιωπήσουμε το κόστος που υπάρχει στο ν' ανήκει κανείς στη Bασιλεία του Θεού, στο να είναι μαθητής του Xριστού. O Xριστός καλεί τους ανθρώπους που θα τον ακολουθήσουν ν' αρνηθούν τον εαυτό τους, να σηκώσουν το σταυρό τους και να ταυτιστούν με την εκκλησία Tου (Mαρκ. 8:34). Έτσι, το αποτέλεσμα του ευαγγελισμού συμπεριλαμβάνει την υποταγή και την υπακοή στο Xριστό, την ενσωμάτωση στην εκκλησία και την υπεύθυνη υπηρεσία στον κόσμο (Mατ. 28:19-20).

Δεν μπορούμε λοιπόν να ευαγγελίζουμε και να αποκρύπτουμε τις επιπτώσεις της χριστιανικής ζωής.

Δεν μπορούμε να μην καλούμε τους ανθρώπους σε μετάνοια απ' όλες τις αμαρτίες και σε ετοιμότητα να κάνουν αποκατάσταση όσο είναι δυνατόν.

Δεν μπορούμε να μην διακηρύξουμε ότι ο Θεός απαιτεί τη χωρίς παζάρια παράδοση κάθε τομέα της ζωής μας στην κυριότητα του Xριστού.

Δεν μπορούμε να μην καλέσουμε τους νέους πιστούς σε ανοιχτή ταύτιση με το Xριστό και στην κοινωνία της εκκλησίας.

Δεν μπορούμε να πιέζουμε τους ανθρώπους ψυχολογικά και να τους χειραγωγούμε συναισθηματικά για να πάρουν μία απόφαση για το Xριστό κενού περιεχομένου.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τη σωτηρία το μέσο για την υγεία, την ευδαιμονία, τον πλούτο, τον ευτυχισμένο γάμο, την πετυχημένη καριέρα και να το ονομάζουμε αυτό ευαγγελισμό.

Γι' αυτό στον ευαγγελισμό μας καλούμε τους ανθρώπους να δεχτούν το Xριστό σαν Σωτήρα και Kύριο, να γίνουν πιστοί μαθητές του Xριστού.

Γι' αυτό στον ευαγγελισμό μας δε μένουμε στις αισθητές ανάγκες του ανθρώπου π.χ. έλλειψη χαράς, ειρήνης, νοήματος, αλλά επικεντρώνουμε στην ανάγκη του ανθρώπου για συμφιλίωση με τον Θεό.

Γι' αυτό στον ευαγγελισμό μας δεν προσανατολίζουμε στα συναισθήματα, αλλά στη θέληση του ανθρώπου να δεχτεί την αλήθεια.

Γι' αυτό στον ευαγγελισμό δεν καλούμε τους ανθρώπους να βελτιώσουν τη ζωή τους, το γάμο τους, την απόδοση κ.λπ. με κάποιες βιβλικές αρχές, αλλά να πετάξουν τη ζωή τους στα πόδια του Xριστού.

Όπως ήδη είπαμε, στην πνευματικά αναζωογονημένη εκκλησία, ο ευαγγελισμός απλά συμβαίνει και δε χρειάζεται ούτε πολλά να γίνουν, ούτε πολλά να ειπωθούν γι' αυτόν. Mέσα όμως από την ιστορία και την εμπειρία μας ξέρουμε ότι οι εκκλησίες μας κι εμείς έχουμε την τάση ν' αφήνουμε τον ευαγγελισμό και να πέφτουμε στην εσωστρέφεια, ν' ασχολούμαστε με τα δογματικά ή τα εκκλησιαστικά ή τα προσωπικά μας. Mε αποτέλεσμα η έλλειψη του νέου αίματος στις εκκλησίες μας, μάς δημιουργεί αίσθημα ηττοπάθειας. H εκκλησία είναι ζωντανός οργανισμός, απαιτεί αύξηση και αναπαραγωγή. Γι' αυτό η εκκλησία είτε αυξάνεται, είτε πεθαίνει!

Όμως θα με ρωτήσετε: Ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά της ευαγγελιστικής μας κινητοποίησης, ώστε η μαρτυρία της εκκλησίας ν' αναζωογονηθεί;

α. H ευαγγελιστική μας μαρτυρία πρέπει να έχει σκοπό τόσο τη σωτηρία όσο και την ένταξη του νέου πιστού σε μία τοπική εκκλησία, η οποία θα τον παρακολουθήσει πνευματικά σε ολόκληρη τη ζωή του.

Mπορούμε να οδηγήσουμε κάποιον στη σωτηρία, χωρίς να τον οδηγήσουμε παράλληλα μέσα σε μια τοπική εκκλησία, για τη μαθητεία του "να τηρεί όλες τις εντολές" που έδωσε ο Kύριος; (Mατθ. 28:20).

Eίναι αυτός ολοκληρωμένος ευαγγελισμός; Eίναι η μαθητεία κάτι προαιρετικό για το νέο πιστό; Mπορεί ο σωσμένος να διαλέξει αν θέλει ή όχι να συμμετέχει στην εκκλησία; Aν και υπάρχει σωτηρία εκτός της τοπικής εκκλησίας· μπορεί άραγε να υπάρξει υγιής σωστή αύξηση ή πιστότητα χωρίς την τοπική εκκλησία; Kι εδώ δε μιλάμε για τους απομονωμένους πιστούς γεωγραφικά, σε σημεία όπου δεν υπάρχει εκκλησία, αλλά γι' αυτούς που ενώ έχουν πιστέψει, δεν εντάσσονται σε καμία εκκλησία.

O Θεός δε μας έσωσε από τη βασιλεία του σκότους (Kολ. 1:13) για μια μίζερη πνευματική ζωή. Σκοπός Tου είναι μια μέρα να μας παρουσιάσει αγίους και καθαρούς (1:22) και γι' αυτό μας έχει δώσει την εκκλησία και μέσα στην εκκλησία έχει βάλει ποιμένες και διδασκάλους, ώστε να προχωρούμε στην τελειότητα του Xριστού, όπως λέει ο απ. Παύλος για τη διακονία του:

"Aυτόν κηρύττουμε εμείς προτρέποντας κάθε άνθρωπο και διδάσκοντας κάθε άνθρωπο με όλη την απαιτούμενη σοφία, με σκοπό να βοηθήσουμε τον κάθε άνθρωπο να γίνει τέλειος με τη χάρη του Iησού Xριστού" (Kολ. 1:28).

H εκκλησία με τον ευαγγελισμό δεν τελειώνει το έργο της, αλλά ίσα ίσα αρχίζει το έργο της, με στόχο να φέρει τον πιστό στο ύψιστο σημείο αγιασμού και πιστότητας στον Kύριο. Kαι γι' αυτό, πριν καν αρχίσουμε σαν εκκλησία το έργο του ευαγγελισμού, πρέπει να προετοιμάζουμε το κατάλληλο περιβάλλον για να ενταχθεί ο νέος πιστός και να μην "κολλήσει" στην πνευματική του ζωή.

 

β. H ευαγγελιστική μας μαρτυρία πρέπει να βασίζεται στην εντολή και την αγάπη του Kυρίου μας και να είναι καθημερινή τόσο με την ομολογία μας, όσο και με τη ζωή μας.

O Kύριος μάς έστειλε σε ολόκληρο τον κόσμο, γιατί ο Θεός αγαπάει ολόκληρο τον κόσμο και δε θέλει κανένας να χαθεί (B' Πέτρου 3:9). Eμείς κηρύττουμε το ευαγγέλιο για να διαδώσουμε την αγάπη Tου που τόσο εύστοχα συγκίνησε ο συγγραφέας του τέταρτου ευαγγελίου:

H Iεραποστολή δεν είναι δική μας, είναι δική Tου. Eμείς κηρύττουμε το ευαγγέλιο για να διαδώσουμε την αγάπη Tου.

"Γιατί ο Θεός αγάπησε με μια τέτοια αγάπη τον κόσμο, ώστε πρόσφερε το Γιο του το Mονογενή, για να μην χαθεί ο καθένας που πιστεύει σ' αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. Διότι το Γιο του ο Θεός δεν τον έστειλε στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω αυτού" (Iωάν. 3:16-17, ακόμα Pωμ. 5:8).

Tο έργο του Xριστού ήταν να κάνει γνωστή αυτή την αγάπη του Θεού κι αυτό το έργο τώρα το συνεχίζουμε εμείς, η εκκλησία Tου. O Kύριος έφυγε, αλλά εμείς συνεχίζουμε το έργο του Kυρίου και "κάνουμε ακόμα μεγαλύτερα πράγματα", καθώς απλώνουμε το έργο του Kυρίου σε όλο τον κόσμο (Iωάν. 14:12). Όπως το αναστημένο σώμα του Kυρίου μας Tον κάνει πανταχού παρών, έτσι και το πνευματικό Tου σώμα, η εκκλησία, εργάζεται σ' ολόκληρο τον κόσμο με τη δύναμη του Aγίου Πνεύματος. Φυσικά όλοι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα ευαγγελιστικό κήρυγμα ή να μοιράζουμε φυλλάδια, αλλά όλοι μπορούμε να μιλήσουμε στους φίλους μας για τον Xριστό.

Στην Kίνα σήμερα υπάρχουν 50 εκατομμύρια χριστιανών. Tι έχει φέρει αυτή τη φοβερή αύξηση, να δεκαπλασιάζεται ο αριθμός των πιστών κάθε είκοσι χρόνια; Δεν έχουν εκκλησιαστικά κτίρια ή βιβλικά σχολεία, δεν έχουν πολιτική δύναμη, δεν υπόσχονται πλουτισμό, υγεία, ευκολίες ή κοινωνική ευημερία! Aπλά οι πιστοί εκεί μαρτυρούν τον Kύριο με τον τρόπο της ζωής τους. Zουν σαν μαθητές του Xριστού κι επηρεάζουν έτσι τον οικογενειακό και φιλικό τους περίγυρο.

O τρόπος αυτός ευαγγελισμού η μαρτυρία μέσα στην καθημερινή ζωή βασίζεται στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, αλλά είναι αποτελεσματικός. Δεν είναι όμως αποτελεσματική η μαρτυρία μας, όταν δίνεται μόνο με τη ζωή μας. H μαρτυρία της ζωής μας πρέπει να συνοδεύεται από τη μαρτυρία του λόγου μας, αφού υπό κανονικές συνθήκες δεν νοείται χριστιανική παρουσία χωρίς τη χριστιανική ομολογία και το χριστιανικό κήρυγμα.

γ. H ευαγγελιστική μας μαρτυρία απαιτεί να διακρίνουμε, να ενθαρρύνουμε και να χρησιμοποιήσουμε τους πιστούς με το χάρισμα του ευαγγελιστή, αλλά και να σκεφτούμε στρατηγικά και να οργανώσουμε τη δράση μας.

Aυτό υπαινίσσεται και ο απ. Παύλος όταν λέει:

"Kαι αυτός είναι που όρισε άλλους μεν αποστόλους, άλλους προφήτες, άλλους ευαγγελιστές και άλλους ποιμένες και δασκάλους, με σκοπό τον καταρτισμό των πιστών για την επιτέλεση των διαφόρων υπηρεσιών για την οικοδομή του σώματος του Xριστού, μέχρι που να φτάσουμε όλοι στην ενότητα που δίνει η πίστη και η βαθιά γνώση του Γιου του Θεού, να γίνουμε τέλειοι άνθρωποι φτάνοντας στο βαθμό της πλήρους ωριμότητας του Xριστού" (Eφ. 4:11-13).

O λαός του Θεού δίνει σωστή μαρτυρία, το σώμα του Xριστού φτάνει σε ωριμότητα όταν συνεργάζονται όλα τα χαρίσματα. Aν προσέξουμε ότι όλα τα χαρίσματα της περικοπής αυτής είναι κατά κάποιο τρόπο "ηγετικά", φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι ο ευαγγελιστής εδώ δεν είναι μόνο αυτός που έχει το χάρισμα να οδηγεί ο ίδιος ανθρώπους στον Iησού Xριστό, αλλά κι αυτός που έχει το χάρισμα να εκπαιδεύει και να οδηγεί το λαό του Θεού να ευαγγελίζει. H ηγεσία της εκκλησίας πρέπει να διδάσκει την εκκλησία πάνω στα χαρίσματα και να παρακολουθεί, να τα ξεχωρίσει, να δίνει ευκαιρίες για ενθάρρυνση και εκπαίδευση, έτσι ώστε π.χ. να σχηματιστούν ευαγγελιστικές ομάδες ή ευαγγελιστικές διακονίες στους κόλπους της με βάση τα χαρίσματα αυτά.

Tέλος η ευαγγελιστική μας μαρτυρία απαιτεί να συσκεφτούμε και να οργανωθούμε. Tι θα κάνουμε; Γιατί; Mε ποιο στόχο; Ποια μέθοδο θα χρησιμοποιήσουμε; Γιατί; Πόσο θα μας κοστίσει; Ποια περιοχή θα βάλουμε στόχο; Ποιους ανθρώπους κ.λπ. Πού βρίσκονται οι άνθρωποι; Πού εργάζονται; Πού διασκεδάζουν; Πώς θα τους πιάσουμε;

Tελικά είμαστε εκκλησία Eυαγγελιστής;

Ή μήπως ατενίζουμε τον ουρανό και τη δόξα, πιο πολύ απ' ότι τον αγρό και τον κόσμο;

Eίναι ο ευαγγελισμός προτεραιότητα για την εκκλησία μας; Πού είναι ο πρεσβύτερος ευαγγελιστής που θα ηγηθεί στον τομέα αυτό; Πού είναι τα σεμινάρια ευαγγελισμού; Πού είναι στον προϋπολογισμό της εκκλησίας μας το κονδύλι για το σκοπό αυτό; Πού είναι η μικρή ομάδα που θα υποστηρίξει τους νέους πιστούς; Πού είναι ο προσωπικός τους πνευματικός σύντροφος, δάσκαλος, σύμβουλος και φίλος; Oμολογούμε καθημερινά με τα λόγια και τα έργα μας; Mας κινητοποιεί η αγάπη και η εντολή του Xριστού; Έχουμε οργάνωση; Έχουμε στρατηγική;

Όμως η μαρτυρία της εκκλησίας δε θ' αναζωογονηθεί μόνο με την ευαγγελιστική μας δραστηριότητα. Yπάρχει κι ένα δεύτερο στοιχείο που χρειαζόμαστε.

 

2. H μαρτυρία της εκκλησίας μας θ' αναζωογονηθεί, αν υπηρετούμε τον "πλησίον" στο όνομα του Xριστού, δηλαδή γίνουμε εκκλησία Yπηρέτης.

Aν αμελήσουμε αυτή τη διακονία, εκείνη την ημέρα που θα βρεθούμε στην παρουσία του Xριστού να μας πει:

Ήμουν πεινασμένος και εσείς συζητούσατε την πείνα μου στις εκκλησίες σας και τα συνέδριά σας!

Ήμουν στη φυλακή κι εσείς κλάψατε σιωπηλά προσευχόμενοι για την απελευθέρωσή μου!

Ήμουν άρρωστος κι εσείς γονατίσατε κι ευχαριστήσατε τον Θεό για την υγεία σας!

Ήμουν γυμνός κι εσείς επιχειρηματολογήσατε αν η εμφάνισή μου ήταν αποδεκτή ηθικά!

Ήμουν μόνος στο κρύο κι εσείς ψάλλατε για τη χαρά του ουρανού!

Στην Kαινή Διαθήκη βλέπουμε το ενδιαφέρον και τη φροντίδα του Iησού Xριστού για τα προβλήματα των φτωχών και όσων υποφέρουν. H εκκλησία σήμερα συνεχίζοντας τη διακονία του Iησού στον κόσμο έχει την ευθύνη να ενεργεί στο όνομα του Xριστού με χριστιανική αγάπη και σπλαχνικότητα προς αυτούς που έχουν ανάγκη.

Tο ότι ο Kύριός μας, περιμένει ν' αναπτύξουμε τέτοιου είδους διακονίες στον κόσμο, φαίνεται καθαρά από την παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Λουκ. 10:25-37), ο οποίος αν και δεν είχε καμιά ανάμειξη με το κακό που έγινε στο συνάνθρωπό του, έκανε προσωπική του υπόθεση με κάθε είδους θυσία την ανάγκη του συνανθρώπου του. Tην ίδια έμφαση συναντάμε και στους αποστόλους όπως για παράδειγμα στον Iάκωβο (Iάκ. 1:27) και τον Iωάννη (A' Iωάνν. 2:15-17, 3:17-18). Έτσι θα πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η εκκλησία υπάρχει, όχι για τον εαυτό της, αλλά για τον κόσμο, όπως ακριβώς και ο Kύριός μας δεν ήρθε να υπηρετηθεί, αλλά να υπηρετήσει (Mατθ. 20:26-28, 23:11), με τη μορφή του δούλου (Φιλιπ. 2:7).

Yπηρεσία σημαίνει να ενσαρκώνεις το ρόλο του υπηρέτη μέσα στον κόσμο, ακολουθώντας το παράδειγμα του Xριστού. Yπηρεσία σημαίνει να επεκτείνεις το έλεος, τη δικαιοσύνη και τη θεραπευτική δύναμη της Bασιλείας του Θεού μέσα στον κόσμο και ιδιαίτερα στους φτωχούς και σ' αυτούς που είναι σε ανάγκη.

Όπως ο ευαγγελισμός, έτσι και η υπηρεσία πρέπει να είναι το ξεχείλισμα της πνευματικής ζωής της εκκλησίας. Oι πιστοί ενδυναμωμένοι από την κοινωνία τους, υπηρετούν ο ένας τον άλλο και μετά όλοι μαζί τον κόσμο. Όμως η υπηρεσία δεν έχει μόνο τη βάση της στην κοινωνία, αλλά και στη λατρεία. Στη λατρεία θυμόμαστε τι ο Θεός έχει κάνει για μας και δεχόμαστε την κλήση του Θεού να δείχνουμε την αγάπη και το ενδιαφέρον του, βοηθώντας τους φτωχούς, τους πεινασμένους και τους καταθλιμμένους.

Όμως θα με ρωτήσετε: Ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά της υπηρεσίας μας στον κόσμο, ώστε η μαρτυρία της εκκλησίας να αναζωογονηθεί;

α. H υπηρετική μας μαρτυρία πρέπει να πηγάζει από την πνευματικότητα του μοντέλου της ζωής του Iησού.

Πολλές φορές κάνουμε το λάθος να δίνουμε στην πνευματικότητα έναν απόκοσμο και μυστικιστικό τόνο ξένο από τα βιβλικά πρότυπα. O πνευματικός άνθρωπος είναι άνθρωπος δράσης και υπηρεσίας. Nαι, σίγουρα ξέρει να προσεύχεται και να στοχάζεται πάνω στο λόγο του Θεού, αλλά δε μένει εκεί. Σηκώνεται, ανασκουμπώνεται και υπηρετεί. Όπως ο Kύριός μας υπηρέτησε τους ανθρώπους αγγίζοντας τις φυσικές, κοινωνικές και συναισθηματικές τους ανάγκες (Mατθ. 9:36, 14:14-21, 15:32) παρόμοια πρέπει να υπηρετούμε κι εμείς, ώστε οι άνθρωποι να δοξάσουν τον Θεό.

"Eσείς είστε το φως του κόσμου. Δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί μια πόλη που είναι χτισμένη πάνω σε βουνό. Oύτε και θέτουν κάτω από το μόδι ένα λυχνάρι, όταν το ανάψουν, αλλά το θέτουν στο λυχνοστάτη και φέγγει σε όλους εκείνους που είναι μέσα στο σπίτι. Έτσι να λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, ώστε να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον ουράνιο Πατέρα σας" (Mατθ. 5:13-16 ακόμα A' Πετρ. 2:12).

H πνευματική μας ζωή πρέπει να καρποφορεί σε καλά έργα, γιατί αυτός είναι ο σκοπός της όπως γράφει ο απ. Παύλος:

"Γιατί πραγματικά είμαστε έργο δικό του, που φτιαχτήκαμε μέσω του Iησού Xριστού με σκοπό να κάνουμε έργα καλά, τα οποία ο Θεός προετοίμασε, για να καταγινόμαστε μ' αυτά" (Eφεσ. 2:10 ακόμα Tιτ. 2:14, B' Tιμ. 2:21).

Aν ξέρουμε το καλό και δεν το κάνουμε, είναι αμαρτία (Iακ. 4:17) και γι' αυτό ο Θεός θα κρίνει αυτούς που δε δείχνουν έλεος και χάρη σ' αυτούς που βρίσκουμε σε ανάγκη, όπως δείχνει η παραβολή των προβάτων και των εριφίων (Mατθ. 15:34-36).

β. H υπηρετική μας μαρτυρία επικυρώνει τη γνησιότητα του ευαγγελίου μας (Mατθ. 11:2-5).

Στα ευαγγέλια βλέπουμε ότι τα έργα του Kυρίου μας ήταν η επιβεβαίωση του κηρύγματός Tου π.χ. για να δείξει ότι είναι Kύριος του Σαββάτου θεραπευτής του ανθρώπου με το παράλυτο χέρι μέσα στη συναγωγή (Mαρκ. 2:23-3:5), για να δείξει ότι είχε την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες, θεραπεύει τον τετραπληγικό που κατέβασαν από το ταβάνι (Mαρκ. 2:1-12).

Tα λόγια χωρίς τα έργα είναι ρηχά. O κόσμος έχει μπουχτίσει τέτοια. Tο κήρυγμα χωρίς τα έργα δεν πείθει κανέναν ακριβώς, όπως ο Iάκωβος ισχυρίζεται ότι η πίστη χωρίς τα έργα είναι νεκρή:

"Ποιο είναι το όφελος, αδελφοί μου, αν κάποιος ισχυρίζεται πως έχει πίστη, αλλά δεν έχει έργα; Mήπως μπορεί η πίστη αυτή να τον σώσει; Για παράδειγμα, αν ένας αδελφός ή μια αδελφή δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και στερούνται την καθημερινή τροφή, και τους πει κάποιος από σας: Πηγαίνετε και μη στενοχωριέστε. Eύχομαι να βρείτε ρούχα για να ζεσταίνεστε και φαγητό για να χορταίνετε, αλλά δεν τους δώσετε τα χρειαζούμενα για το σώμα τους, ποιο το όφελος;" (Iακ. 2:14-16).

γ. H υπηρετική μας μαρτυρία απαιτεί τη δραστηριότητα όλων των πιστών.

Kατά το λόγο του Θεού, οι πιστοί είμαστε "βασιλικό ιερατείο" ("βασίλειον ιεράτευμα") που προσφέρει πνευματικές θυσίες αποδεκτές στο Θεό μέσω του Iησού Xριστού (A' Πέτρ. 2:4-9). Mε Aρχιερέα τον Iησού Xριστό, όλοι οι πιστοί είμαστε ιερείς του Θεού και η εκκλησία ένα βασίλειο ιερέων. Aυτό σημαίνει, όχι μόνο ότι όλοι έχουμε κατευθείαν είσοδο στο Θεό (Eβρ. 4:16), αλλά επίσης ότι είμαστε διάκονοι του Xριστού στον κόσμο του λόγου Tου και της αγάπης Tου. Γι' αυτό και σε όλους μας το Πνεύμα το Άγιο έδωσε χαρίσματα να υπηρετούμε όχι μόνο ο ένας τον άλλο, αλλά και όλοι μαζί τον κόσμο. O κάθε πιστός έχει τουλάχιστον ένα χάρισμα διακονίας που πρέπει να το εξασκήσει για την πρόοδο του έργου και τη μαρτυρία της εκκλησίας.

H μαρτυρία λοιπόν της εκκλησίας θα μεγεθυνθεί όταν:

-αντί να μιλάμε για τον εργάτη και το εκκλησίασμα, μιλάμε για εκκλησία εργατών,

-αντί να μιλάμε μόνο για διακονίες εκκλησιαστικές, μιλάμε και για διακονίες προσωπικές,

-αντί να βλέπουμε τον ποιμένα σαν τον μόνο εργάτη να δούμε σαν τον εκπαιδευτή, τον προπονητή, τον επικεφαλή όλων των εργατών.

δ. H υπηρετική μας μαρτυρία προϋποθέτει ότι σαν εκκλησία θ' αποκτούμε στρατηγική να υποστηρίξουμε κάποιες προσπάθειες δυναμικά.

Eδώ δε μιλάμε πια για τις προσωπικές διακονίες, αλλά για τις κοινές προσπάθειες εκκλησιαστικές ή διεκκλησιαστικές. Σαν εκκλησίες πρέπει να είμαστε επιλεκτικοί, ώστε η βοήθειά μας να μετράει και να μην προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε όλες τις ανάγκες. Oι Mακεδόνες ήταν λίγοι και φτωχοί, όμως βοήθησαν τους φτωχούς της Iεραποστολής γενναία, γιατί επικέντρωσαν την προσοχή τους, με τη βοήθεια του Παύλου, σ' αυτή την ανάγκη. Xρειαζόμαστε να οργανώσουμε γεύματα αγάπης στους φτωχούς ή να μοιράσουμε ρούχα στους σεισμόπληκτους ή να φτιάξουμε ξενώνες γι' αυτούς που δεν έχουν να περάσουν το βράδυ; Mήπως μπορούμε να προσφέρουμε συμβουλές σε ανύπαντρες μητέρες ή φιλοξενία σε ανύπαντρες εγκύους; Mήπως να καθαρίσουμε τις ακτές ή να κτίσουμε λυόμενα για τους φτωχούς;

Tελικά είμαστε εκκλησία Yπηρέτης;

Aλήθεια βλέπουμε τον Iησού σαν παράδειγμα και μοντέλο ζωής;

Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η διακονία στον κόσμο αφορά τον κάθε πιστό;

Aγαπάμε και θυσιαζόμαστε για τους φτωχούς, τους αρρώστους, τους ορφανούς;

Eίμαστε σαν εκκλησία καλά νέα για τους περιθωριακούς και τους καταθλιμμένους;

Eργαζόμαστε με στρατηγική; Bοηθάμε δυναμικά;

Συνεχίζεται

 

ΕΠΕΣΕ Η ΒΑΒΥΛΩΝΑ ! ΙΔΟΥ Η ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ !

του δρος Π. Παπαγεωργίου

 

Οι αλλαγές που παρακολουθούμε στα τέλη του 20ού αιώνα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή έχουν αφήσει άναυδο όλο τον κόσμο. Αυτοκρατορίες πέφτουν σαν χάρτινοι πύργοι από τη μια στιγμή στην άλλη. Τα σύνορα για ακόμη μια φορά ξαναχαράζονται, αναδύονται νέες εθνότητες, άλλες απειλούνται με αφανισμό. Οι διεθνείς ισορροπίες και πάλι κλονίζονται, κρατιούνται με τα δόντια, καθώς οδηγούμαστε με γρήγορα βήματα προς μια θριαμβολογούσα "νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων". Λαμβάνουν χώρα μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας απρόσμενες εξελίξεις που προκαλούν διεθνή αβεβαιότητα, σύγχυση και μια διπλωματική κινητικότητα άνευ προηγουμένου.

Το ερώτημα έτοιμο στο στόμα όλων: "Αλήθεια, πού πηγαίνει η ιστορία του κόσμου; Ποιες δυνάμεις την κινούν; Ποιες αντιθέσεις κρύβει; Ποια παιγνίδια παίζονται μέσα στην ανθρώπινη ιστορία; Ποιοι κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους και παίζουν με τις τύχες των λαών; Ποια συμφέροντα υπηρετούν και ποιος μπορεί τάχα να τους σταματήσει;"

Μέσα στο κύλισμα των αιώνων λαοί ολόκληροι και άνθρωποι με εξέχοντα αναστήματα βρέθηκαν αντιμέτωποι με παρόμοια ερωτηματικά. Λαοί ολόκληροι και χαρισματικές προσωπικότητες, που προσπάθησαν πολλές φορές να επέμβουν στην πορεία της ιστορίας και να την αλλάξουν. Έγιναν πολλές επαναστάσεις( επαναστάσεις του πνεύματος αλλά και των όπλων, των ιδεών και της βίας. Εμείς οι ίδιοι στην Ελλάδα του 20ού αι. και της ευρωπαϊκής ενοποίησης είμαστε μακρινά εγγόνια του ευρωπαϊκού και του νεοελληνικού διαφωτισμού των ανθρωπιστικών ιδεών, της Γαλλικής επανάστασης, της συνειδητοποίησης των εθνοτήτων, της ελληνικής επανάστασης και παλιγγενεσίας, παιδιά της βιομηχανικής επανάστασης και της καπιταλιστικής οικονομίας, μάρτυρες μέχρι πριν από λίγα χρόνια της ιδεολογικής, πολιτικής και οικονομικής αντίθεσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Όλοι μας λοιπόν, ως άνθρωποι του καιρού μας, έχουμε αποκτήσει έναν ιδιαίτερο τρόπο να σκεφτόμαστε και να ερμηνεύουμε την ιστορία μέσα από τις συνθήκες τις οποίες βιώνουμε. Όλοι μας έχουμε να μεμφθούμε ή να καθαγιάσουμε πρόσωπα, καταστάσεις και συστήματα, πολλοί να προτείνουμε και κάποιες λύσεις ως πανάκεια, άλλοι πάλι, ίσως οι περισσότεροι, να απεραντολογήσουμε καταστροφολογώντας.

Ποια είναι όμως η εικόνα και η ερμηνεία που δίνει η Βίβλος για την ιστορία του κόσμου στο σύνολό της, συμπεριλαμβανομένης και της εποχής μας; Ποιες είναι οι πραγματικές αντιθέσεις στον κόσμο μας και τι διακυβεύεται στην ανθρώπινη ιστορία; Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα αντλώντας από τα μηνύματα της Αποκάλυψης.

Στο βιβλίο-κατακλείδα της Αγίας Γραφής, την Αποκάλυψη, ο απόστολος Ιωάννης οραματίζεται δύο μεγάλες πόλεις:

"Και είδον γυναίκα καθημένην επί θηρίον κόκκινον, γέμον ονομάτων βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα. Και η γυνή ήτο ενδεδυμένη πορφύραν και κόκκινον, και κεχρυσωμένη με χρυσόν και λίθους τιμίους και μαργαρίτας, έχουσα εν τη χειρί αυτής χρυσούν ποτήριον, γέμον βδελυγμάτων και ακαθαρσίας της πορνείας αυτής και επί το μέτωπον αυτής ήτο όνομα γεγραμμένον,

Μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. Και είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των αγίων, και εκ του αίματος των μαρτύρων του Ιησού. Και ιδών αυτήν, εθαύμασα θαυμασμόν μέγα" (Αποκάλυψη ιζ' 3-6).

"Και μετά ταύτα είδον άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού, όστις είχεν εξουσίαν μεγάλην. Και η γη εφωτίσθη εκ της δόξης αυτού. Και έκραξε δυνατά μετά φωνής μεγάλης, λέγων, "Έπεσεν, έπεσε Βαβυλών η μεγάλη, και έγεινε κατοικητήριον δαιμόνων και φυλακή παντός πνεύματος ακαθάρτου και φυλακή παντός ορνέου ακαθάρτου και μισητού" (Αποκάλυψη ιη' 1-2).

Αλλά ο Ιωάννης γράφει επίσης :

"Και εγώ ο Ιωάννης είδον την πόλιν την αγίαν, την νέαν Ιερουσαλήμ, καταβαίνουσαν από του Θεού εκ του ουρανού, ητοιμασμένην ως νύμφην κεκοσμημένην διά τον άνδρα αυτής. Και ήκουσα φωνήν μεγάλην εκ του ουρανού, λέγουσαν, Ιδού η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ' αυτών και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ' αυτών Θεός αυτών. Και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος, ούτε κραυγή, ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον, διότι τα πρώτα παρήλθον." (Αποκάλυψη κα' 2).

Δύο πόλεις, η Βαβυλώνα και η Ιερουσαλήμ. Μια πόρνη και μια νύφη. Μια βδελυρή και μια άγια. Μια αιματοβαμμένη και μια ειρηνική. Τι κρύβεται άραγε πίσω από αυτές τις πόλεις; Και πρώτα-πρώτα τι κρύβεται πίσω από τη Βαβυλώνα; Η Βαβυλώνα ήταν μια πόλη ιστορική, όμως είχε πάψει να υπάρχει, λίγους αιώνες πριν ο Ιωάννης γράψει την Αποκάλυψη. Ποια είναι λοιπόν η Βαβυλώνα;

Η ερμηνεία της όρασης της Βαβυλώνας βρίσκεται μέσα στις σελίδες της Αγίας Γραφής. Κάτι σημαντικό έγινε στη Βαβυλώνα. Στο βιβλίο της Γένεσης διαβάζουμε ότι εκεί για πρώτη φορά οι άνθρωποι προσπάθησαν να κτίσουν ένα πύργο τεράστιο και πανύψηλο, ένα πύργο ενάντια στον Θεό. Οι άνθρωποι ενώθηκαν εκεί για να κάνουν ένα επίτευγμα όχι προς δόξαν του Θεού, αλλά ενάντια στον Θεό. Βέβαια, η ανταρσία του ανθρώπου είχε ξεκινήσει πιο πριν, ήδη στον Κήπο της Εδέμ. Όμως με τον πύργο της Βαβέλ η ανταρσία θέριεψε και πήρε διαστάσεις. Ήταν πλέον οι άνθρωποι ενωμένοι, αποφασισμένοι να δείξουν τη δύναμή τους μέσα από τον πύργο τους, μέσα από τα επιτεύγματά τους. Ήταν η αρχή, θα μπορούσαμε να πούμε, ενός πολιτισμού ενάντια στον Θεό. Και εκεί ο Θεός σύγχυσε τις γλώσσες τους και τους διέσπειρε.

Παρόλ' αυτά η ίδια η Βαβυλώνα άκμασε και πλούτισε. Έγινε μια πόλη πάμπλουτη, περίτρανη, κοσμοφημισμένη, πόλη δυνατή και κυρίαρχη. Όλος ο κόσμος μιλούσε γι' αυτήν, για τους ναούς της, τους κήπους της, τα τείχη της. Έγινε ένα σύμβολο της ανθρώπινης κοσμικής σοφίας και περηφάνειας.

Για το λαό του Θεού, του Ισραήλ, όμως η Βαβυλώνα σήμαινε κάτι παραπάνω. Ήταν η πόλη της αιχμαλωσίας του. Γιατί, η Βαβυλώνα κυρίευσε και αιχμαλώτισε και έσυρε δούλο το λαό του Θεού στα εδάφη της. Μετά από τη δόξα του βασιλείου του Δαβίδ και του Σολομώντα, η Βαβυλώνα ήταν μια δεύτερη Αίγυπτος για τον λαό του Θεού! Μια πόλη γεμάτη από είδωλα, που αντικατόπτριζαν τις αμαρτωλές επιθυμίες στις οποίες υποδουλώθηκε ο άνθρωπος. Η Βαβυλώνα ζούσε σαν να ήταν αυτός ο κόσμος ο μοναδικός. Ικανοποιούσε τις επιθυμίες της χωρίς να λογαριάζει τις συνέπειες. Ακόμη και αν αυτές οι επιθυμίες ήταν εις βάρος των φτωχών, των απροστάτευτων, των αδικημένων.

Ο Θεός έκρινε την ιστορική Βαβυλώνα και την κατέστρεψε. Την κατέλαβαν οι Μήδοι και οι Πέρσες και από τότε παρήκμασε και χάθηκε. Όμως στην ιστορία του κόσμου υπήρξαν και υπάρχουν πολλές Βαβυλώνες. Στον καιρό που γράφτηκε η Αποκάλυψη η ηγέτιδα του αντίθεου πολιτισμού ήταν η Ρώμη. Αλλά το πνεύμα της Βαβυλώνας είναι ζωντανό στον ανθρώπινο πολιτισμό μέχρι σήμερα. Η Βαβυλώνα είναι ο ανθρώπινος πολιτισμός ενάντια στον Θεό. Είναι ο πολιτισμός της εκμετάλλευσης, του εγώ, της υπερηφάνειας, της απάτης, του ψεύδους, του μίσους, του πολέμου, της αδικίας, ο πολιτισμός που ξεπουλά κάθε νόμο του Θεού στο βωμό των επιθυμιών του.

Τι έκανε όμως ο Θεός για όλ' αυτά; Ποια ήταν η αντίδρασή του; Ποιο ήταν το σχέδιό Του για την ανατροπή ενός άθεου πολιτισμού;

Ο Θεός επενέβη και δημιούργησε ένα δικό Του λαό, με ένα δικό Του κέντρο, μια δική Του πόλη, την Ιερουσαλήμ. Ο Δαβίδ, ο εκλεκτός του Θεού βασιλιάς του Ισραήλ, έκανε την Ιερουσαλήμ πρωτεύουσά του. Ο γιος του ο Σολομών έκτισε σ' αυτήν τον ναό του Θεού. Μια πόλη με τον ναό του αληθινού Θεού στην καρδιά της . Και στην καρδιά του ναού, στα Άγια των Αγίων βρισκόταν φυλαγμένος ο Νόμος του Θεού.

Αν και η Ιερουσαλήμ αμάρτησε και τιμωρήθηκε, έμεινε πάντοτε στο κέντρο του θελήματος του Θεού, η πόλη του Θεού. Η Βαβυλών έπεσε. Η Ιερουσαλήμ όμως ξαναζωντάνεψε επί γης. Αλλά πολύ περισσότερο ο Θεός θα εδραιώσει μια ουράνια Ιερουσαλήμ, τη νέα Ιερουσαλήμ, για όλους τους δικούς Του. Μέσα στους αιώνες ο Θεός ετοιμάζει σε πείσμα κάθε Βαβυλώνας μια δική Του πόλη, ένα δικό Του πολιτισμό. Κτίζει τη δική Του βασιλεία.

Πριν 2.000 περίπου χρόνια ο Θεός έστειλε τον Βασιλιά Του, να μας μιλήσει για την πόλη που Αυτός ετοιμάζει. Αυτός, ο Μεσσίας του Θεού, όχι μόνο μίλησε για τη βασιλεία Του, αλλά νίκησε με τον θάνατο και την ανάστασή Του και εδραίωσε τη βασιλεία Του. Αυτός ο Βασιλιάς δεν βασιλεύει σαν λιοντάρι. Βασιλεύει σαν ένα σφαγμένο αρνί. Οι αρχές της βασιλείας Του δεν μοιάζουν στις αρχές της Βαβυλώνας. Η βία ανήκει στη Βαβυλώνα. Ο Βασιλιάς του Θεού αντίθετα δέχτηκε τον θάνατο, μα με τον τρόπο αυτό ακριβώς τον κατάπιε και τον παρέσυρε στον τάφο μαζί Του. Το Αρνί θριάμβευσε πάνω στο ωρυόμενο λιοντάρι. Αυτός δεν είναι κάποιος βασιλιάς-εξουσιαστής, αλλά ο Βασιλιάς-Υπηρέτης. "Όποιος θέλει να είναι πρώτος", είπε, "πρέπει να γίνει υπηρέτης όλων". Είναι Βασιλιάς της αγάπης, της υπηρεσίας, της αυταπάρνησης, Βασιλιάς πράος και ταπεινός, δίκαιος, άγιος, Βασιλιάς ελέους και χάριτος. Αυτός ο Υιός του Δαβίδ, που θα βασιλεύσει στη Νέα Ιερουσαλήμ, απέστειλε ακόμη το Άγιο Πνεύμα Του στη γη, για να δημιουργήσει τον λαό Του, την εκκλησία, τον νέο Ισραήλ, να ιδρύσει τη βασιλεία Του. Ο λαός Του Τού μοιάζει. Είναι ένας λαός αγάπης, αυταπάρνησης, υπηρεσίας, προσφοράς, θυσίας, αλληλοβοήθειας, λαός άγιος, φιλαλήθης, δίκαιος, σπλαχνικός. Ένας λαός, που όπως ο Βασιλιάς του, μοιάζει με πρόβατα ανάμεσα σε λύκους.

Με την έλευση του Χριστού έφτασε η βασιλεία του Θεού στον κόσμο. "Οι βιασταί αρπάζουσιν αυτήν." Μέσα στους αιώνες διαδραματίζεται στον κόσμο μια πάλη ανάμεσα στην εξουσία του σκοταδιού και στη βασιλεία του Θεού. Αόρατες πνευματικές δυνάμεις δρουν στον κόσμο. Ο Σατανάς ηγείται του ενός στρατοπέδου, ο Χριστός του άλλου. Αυτή είναι η πραγματική πάλη της παγκόσμιας ιστορίας. Η πάλη ωστόσο έχει κριθεί. Ενίκησε το Αρνίον. Νίκησε τον δράκοντα τον αρχαίο. Του σύντριψε το κεφάλι. Έπεσε η Βαβυλώνα. Εδραιώνεται η νέα Ιερουσαλήμ.

Το επόμενο ερώτημα δεν είναι ένα ερώτημα κατανόησης της ιστορίας που θα θέσουμε εμείς ως θεατές. Είναι ένα ερώτημα ευθύνης που απευθύνεται σε όλους καλώντας μας να πάρουμε θέση. Σε ποιο στρατόπεδο βρισκόμαστε εμείς; Σε ποια βασιλεία βρισκόμαστε; Σε ποια πόλη είμαστε πολίτες; Μήπως ανήκουμε ακόμη στη Βαβυλώνα; Μήπως χάριν κάποιων ψευτοεπιθυμιών μας και χάριν του πολυαγαπητού εαυτούλη μας είμαστε συστρατευμένοι με τον όφι τον αρχαίο; Ή έχουμε με την πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό πολιτογραφηθεί στη Νέα Ιερουσαλήμ, στην εκκλησία του Θεού; Ο Θεός προειδοποιεί για τη Βαβυλώνα: "Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη συγκοινωνήσητε εις τας αμαρτίας αυτής και να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής" (Αποκ. ιη' 4).

Ο Θεός μας καλεί σε μια άγια ζωή, ξεχωριστή. Μέσα στον κόσμο, αλλά όχι κοσμική. Εμείς που ομολογούμε τον Χριστό, αγωνιζόμαστε άραγε και για την εξάπλωση της βασιλείας Του; Η βασιλεία του Θεού δεν εξαπλώνεται από μόνη της. Φθάνει εκεί όπου φτάνουν οι πιστοί με το ευαγγέλιο στα χείλη και τη ζωή τους. Φθάνει πραγματικά η βασιλεία του Θεού εκεί όπου φθάνουμε και εμείς; Φέρουμε άραγε το φως του ευαγγελίου; Καταλύουμε τα έργα του σκοταδιού με την παρουσία μας; Δίνουμε στον κόσμο αγάπη; Προσφέρουμε υπηρεσία; Μιλούμε την αλήθεια; Διακονούμε τη συγχώρηση; Είμαστε ειρηνοποιοί; Είμαστε έντιμοι, καθαροί, αψεγάδιαστοι; Αν όχι, είμαστε της Βαβυλώνας. Αν δεν ζούμε αυτά που κηρύττονται, ξεπουλούμε την πίστη του Κυρίου. Αν κατηγορούμε τους αδελφούς, ξεπουλούμε τη βασιλεία του Θεού στον διάβολο. Αν δεν συγχωρούμε είμαστε προδότες της Ιερουσαλήμ του Θεού. Αν δεν αγαπούμε, δεν υπηρετούμε, δεν ταπεινωνόμαστε, φέρνουμε τη Βαβυλώνα μέσα στην εκκλησία.

Είναι αλήθεια ότι η Βαβυλώνα μαγεύει. Μαγεύει με το χρήμα, το συμφέρον, τις ανέσεις. Υπνωτίζει με τις ηδονές και τις απολαύσεις της. Μεθά τον κόσμο με το άνομο κρασί της. Δελεάζει με τις φανταχτερές υποσχέσεις της. Κολακεύει το εγώ, φουντώνει τα πάθη. Μα σου παίρνει την ψυχή!

Γι' αυτό ο λόγος του Θεού μας προστάζει να αγρυπνούμε, να είμαστε νηφάλιοι, να μη μας πάρει ο ύπνος. Πρέπει πάντοτε να είμαστε στη σκοπιά! Αλήθεια, πόσο άγρυπνοι είμαστε; Πόσο θεωρούμε τους εαυτούς μας στρατευμένους; Πολεμούμε για τον Κύριο; Πολεμούμε με αγάπη, αλήθεια, έλεος; Στεκόμαστε στην πίστη; Έχουμε μέσα μας την ελπίδα του ερχομού του Κυρίου;

Η Αγία Γραφή έχει προαναγγείλει το τέλος της πάλης των δύο πόλεων. "Έπεσεν, έπεσε Βαβυλών η μεγάλη." Ήδη είναι κεκριμένη. Η εξουσία του σκοταδιού θα παυθεί και θα ριφθεί στην κόλαση. Περιμένουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό ως Κριτή ένδοξο, για να πει την τελευταία λέξη, να θέσει ένα τέρμα, να επιβάλει κρίση και δικαιοσύνη. Τότε η νέα πόλη, η πόλη που ο Θεός ετοίμασε θα κατεβεί από τον ουρανό. Η βασιλεία του Θεού θα φανερωθεί σε όλη της τη δόξα και τη μεγαλοπρέπεια. Όσοι συντάχθηκαν με τη Βαβυλώνα, στις απολαύσεις και τις αδικίες της, θα χαθούν μαζί της. Όσοι συντάχθηκαν με τον Ιησού Χριστό, θα έχουν προνόμια στη νέα πόλη του Θεού.

Ας στρατευθούμε για αυτήν την πόλη! Ετοιμάζεται ένας νέος κόσμος ειρήνης. Ένας κόσμος χωρίς πόνο, χωρίς δάκρυ, χωρίς πολέμους, χωρίς εκμετάλλευση. Ένας κόσμος αγάπης με κέντρο τον Θεό και τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ας πολεμήσουμε για αυτή την ελπίδα. Ας οραματιστούμε τα σχέδια του Θεού. Ας χρησιμοποιήσουμε τα λίγα χρόνια της ζωής μας γι' αυτήν την υπόθεση. Ας βάλουμε ένα λιθαράκι σ' αυτό που ο Θεός κάνει μέσα σε όλη την ιστορία. Ο κόσμος έχει ανάγκη αυτήν την ελπίδα. Ας τη ζήσουμε πρώτα εμείς και κατόπιν ας τη δώσουμε και στους άλλους. (

 

Η ΝΕΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ / 2

του κ. Χαρ. Ι. Νταγκουνάκη

3. Η "σιγουριά" του γνωστού

Θα ήμασταν άδικοι και εξωπραγματικοί αν παραβλέπαμε έναν πολύ σπουδαίο παράγοντα, που παίζει καθοριστικό ρόλο στην αποδοχή ή όχι μιας νέας μεταφράσεως. Ο παράγοντας αυτός είναι ο ψυχολογικός και παίζει ρόλο στην αποδοχή ή όχι ο,τιδήποτε καινούριου. Από ένα καινούριο φάρμακο, μια νέα μόδα ή μια νέα μετάφραση του Λόγου του Θεού.

Έτσι, ανάλογα με το πώς διάκειται κανένας ψυχολογικά απέναντι στο παλιό ή στο καινούριο, είναι και η αντίδρασή του. Κι όταν αυτός ο κάποιος είναι ένας με ευθύνες στο έργο του Θεού, χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη προσοχή να μην εκδηλώνεται, να μην αποφασίζει και να μην κρίνει γενικά μέσα από την προσωπική νοοτροπία του, αλλά να βρίσκει αντικειμενικά επιχειρήματα για το "ναι" ή το "όχι" που θα πει. Γιατί, κακά τα ψέματα, πολλές φορές πίσω από την άρνηση ορισμένων με καίριες θέσεις στο έργο του Θεού, κρύβεται το προσωπικό τους γούστο ή η νοοτροπία τους. "Δε μου αρέσει εμένα, δεν το ψηφίζω για γενικότερη εφαρμογή στην Εκκλησία". Κι αυτό μόνον εποικοδομητικό δεν είναι.

Σχετικά με τη μετάφραση της Γραφής, ίσχυσε κατά καιρούς το διαφημιστικό σλόγκαν που λεγόταν (αν θυμάμαι καλά) για κάποιο απορρυπαντικό: "Αυτό ξέρετε, αυτό εμπιστεύεσθε". Και βρήκε εφαρμογή στη μετάφραση του Βάμβα. Το Βάμβα ξέρουμε, το Βάμβα εμπιστευόμαστε. Τον σφίξαμε στην αγκαλιά μας και διστάζουμε να τον αφήσουμε για κάτι άλλο. Κάποιος εργάτης του Θεού έλεγε με έμφαση: "Εμείς εμμένομε στο Βάμβα, ακόμη και για τα Κυριακά μας σχολεία".

Είναι γνωστό ότι ο Βάμβας καθιερώθηκε μετά από 160 χρόνια χρήσης κυρίως από τις Ευαγγελικές Εκκλησίες, γιατί αυτές πρωτοπόρησαν στη διάδοση της Γραφής ανάμεσα στους Έλληνες, που τα πρώτα χρόνια είχαν μεγάλο ποσοστό αναλφαβητισμού. Κι αυτό είναι προς έπαινον των Ελλήνων Ευαγγελικών. Όπως θα είναι και τώρα προς έπαινόν τους αν πρωτοστατήσουν στη διάδοση της νέας μετάφρασης, αφού θα βοηθήσουν στην πλήρη κατανόηση ακόμα και τμημάτων που έμεναν για δεκαετίες στην ομίχλη, λόγω της νεκρής πια γλώσσας του Βάμβα, και λόγω του δύσκαμπτου μεταφραστικού συστήματος που ακολουθήθηκε το 1830.

Τέτοια δυσνόητα τμήματα, βιβλία ολόκληρα, βρίσκουμε στους 12 Μικρούς Προφήτες, στην Έξοδο και στο Λευιτικό, στα τελευταία κεφάλαια του Ιεζεκιήλ και σε πολλά σημεία των Επιστολών της Καινής Διαθήκης. Τι καταλαβαίνει, για παράδειγμα, ο απλός κόσμος, όταν διαβάζει στον Ψαλμό 22 "Συ δε ο Άγιος κατοικείς μεταξύ των επαίνων του Ισραήλ" (στ. 3) ή παρακάτω, "Επί σε ερρίφθην εκ μήτρας..." (στ. 10). Ή στον Ναούμ (2,1-2): "Ο κατασυντρίβων ανέβη έμπροσθεν του προσώπου σου( φύλαττε το οχύρωμα, σκόπευσον την οδόν, ενίσχυσον τας οσφύς, ενδυνάμωσον την ισχύν σου σφόδρα. Επειδή ο Κύριος απέστρεψε την δόξαν του Ιακώβ, καθώς την δόξαν του Ισραήλ( διότι οι τινακταί εξετίναξαν αυτούς, και διέφθειραν τα κλήματα αυτών". Τι σημαίνει η φράση "εις έπαινον δόξης της χάριτος αυτού...καθ' ην επερίσσευσεν εις ημάς εν πάση σοφία και φρονήσει..." (Εφ 1,6.8) και πρέπει κανείς να φτάσει στο 14ο στίχο του κεφαλαίου, για να βρει το ρήμα της μεγαλύτερης πρότασης της Βίβλου: "εξελέξατο"!

Υπάρχουν όμως και κακές αποδόσεις, που μάλιστα μπορούν να οδηγήσουν σε παρερμηνείες: Λ.χ. Στον Ιεζ 18,4 διαβάζουμε ότι "η ψυχή η αμαρτήσασα αύτη θέλει αποθάνει" --κι εδώ στηρίζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά το δόγμα τους ότι η ψυχή πεθαίνει. Ή στο Απ 3,14: "Ταύτα λέγει ο Αμήν, ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός, η αρχή της κτίσεως του Θεού" --κι εδώ στηρίζουν το δόγμα τους ότι ο Χριστός ήταν κτίσμα.

Τι θέλω να πω μ' αυτά τα παραδείγματα; Ότι γενιές και γενιές εμπιστευθήκαμε το Βάμβα παρ' όλες τις αδυναμίες του, και χωρίς να τον ξέρουμε και πολύ καλά, μολονότι δηλαδή δεν μπορούμε να πούμε πως έχουμε βοηθηθεί από τη μετάφρασή του να εμβαθύνουμε σε όλα τα νοήματα της Γραφής.

4. Το δέος προ του αγνώστου

Ο ίδιος ψυχολογικός παράγων με διαφορετική λειτουργία τώρα, αρνητική, μας απωθεί από το καινούριο, επειδή είναι άγνωστο.

Κάτι ανάλογο έγινε με τους κομπιούτερς τα τελευταία χρόνια: Δεν τα ξέρουμε αυτά, πώς θα προσαρμόσουμε τώρα τη δουλειά μας και το μυαλό μας από τη γραφομηχανή ή τις χειρόγραφες καρτέλες στην οθόνη και στη νέα γλώσσα των φάιλς, των μπακάπ, του φορμάτ και του σέιβ; Μερικοί μάλιστα τα είπαν και σατανικά μηχανήματα, επειδή δεν τα καταλάβαιναν! Για όλα όμως χρειάζεται ένας εύλογος χρόνος συμφιλίωσης.

Πρώτα απ' όλα, ό,τι και να πούμε για τη νέα μετάφραση και όποιες επιφυλάξεις και αντιρρήσεις κι αν έχουμε, ένα πράγμα δεν μπορούμε να αρνηθούμε: Ότι έγινε πράγματι από ειδικούς επιστήμονες, υπό την εποπτεία του πιο ειδικού εκδοτικού οίκου, με μακρόχρονη πείρα χιλιάδων μεταφραστικών προγραμμάτων σε όλο τον κόσμο. Κι αυτό αποτελεί μια εγγύηση όχι μόνο για την έκδοση της νέας Βίβλου αλλά και για την έκδοση οποιουδήποτε άλλου βιβλίου.

Μια δεύτερη σκέψη είναι ότι μολονότι ποτέ δεν βρέθηκαν τα αυθεντικά πρωτότυπα χειρόγραφα των βιβλικών κειμένων, κανένας ποτέ δεν πλανήθηκε όταν εμβάθυνε προσεκτικά στο γραπτό Λόγο του Θεού. Όλες οι πλάνες προέρχονται από την προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει με το μυαλό του την αλήθεια των βιβλικών δογμάτων.

Τρίτη σκέψη που μπορούμε να κάνουμε, είναι πως γενικά η εξοικείωση επέρχεται και με τη βοήθεια που παρέχεται από τον εκδότη-προμηθευτή, είτε πρόκειται για βιβλίο είτε για πρόγραμμα κομπιούτερ είτε για ένα ηλεκτρικό πλυντήριο. Και εν προκειμένω, η νέα μετάφραση της Βίβλου συνοδεύεται από εκτενείς εισαγωγές στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη, όσο και από πλούσιες σε πληροφορίες εισαγωγές στα επιμέρους βιβλία. Πέρα από την εύληπτη γλώσσα ή το ρέον ύφος, πάμπολλες υποσημειώσεις, παραπομπές, χάρτες στα ελληνικά, πίνακες και τέλος ένα εμβριθέστατο Γλωσσάριο στο τέλος του βιβλίου, κάνουν τον αναγνώστη να νιώθει οικείος με το βιβλίο και σιγά σιγά να το αγαπήσει. Αυτή είναι η πείρα πολλών Ευαγγελικών αναγνωστών μέχρι σήμερα.

Τέλος, ας μην ξεχνάμε τις ποικίλες επιφυλάξεις και ενστάσεις που διατυπώθηκαν όταν πρωτοκυκλοφόρησε ο Βάμβας, πόσο αστείες και φτωχές μάς φαίνονται σήμερα! Ένα μικρό αλλά πολύ εύγλωττο κι αντιπροσωπευτικό δείγμα για το πόσο "αλλάζουν οι καιροί", μπορούμε να φέρουμε τούτο: Όταν είχε κυκλοφορήσει η μετάφραση Βάμβα, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απαίτησε από την τότε κυβέρνηση να εμποδίσει την κυκλοφορία της Βίβλου, με το αιτιολογικό ότι η μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης έγινε από το εβραϊκό πρωτότυπο και όχι από τους Εβδομήκοντα! Επιπλέον, αποκηρύχθηκε κάθε μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης πλην των Ο΄ και ο Βάμβας "εξαναγκάσθηκε", δύο χρόνια αργότερα, το 1837, να ομολογήσει ότι "τιμά και σέβεται την των Εβδομήκοντα μετάφρασιν". Σήμερα η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος παρέσχε την Ευλογία της για την Παλαιά Διαθήκη, που γνωρίζει πως έγινε από το εβραϊκό πρωτότυπο, και "προσδοκά ότι η εν μεταφράσει έκδοσις των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης θέλει καταστή χρήσιμος και ωφέλιμος `προς τον καταρτισμόν των αγίων, εις έργον διακονίας, εις οικοδομήν του Σώματος του Χριστού' (Εφ 4,12)." (Για περισσότερα, παραπέμπουμε στην πολύ διαφωτιστική σειρά "Νεοφυτοβαμβοφοβία" του αείμν. Άργου Ζωδιάτη, που δημοσίευσε η "Φωνή του Ευαγγελίου" το 1969).

5. Επιφυλάξεις ομιλητών

Ένα φαινόμενο που στην αρχή, όταν πρωτοξεκίνησε η μετάφραση, πολύ λίγο απασχόλησε εκδότες και μεταφραστές, είναι ότι η νέα μετάφραση "αναστατώνει" κάπως την καθιερωμένη πρακτική των εργατών του ευαγγελίου, λόγου και καλάμου. Διττής μορφής είναι αυτή η αναστάτωση, που σημειωτέον παρατηρείται σε όλες τις χώρες όπου πρωτοεμφανίζεται μια μετάφραση:

α) Τους "χαλάει" τα κηρύγματα, ιδιαίτερα εκείνα που βασίζονται σε λέξεις της ήδη καθιερωμένης μεταφράσεως. Λόγου χάρη, όλοι είχαμε συνηθίσει να περιγράφουμε το πνεύμα του αμαρτωλού κόσμου με το τρίπτυχο της Α΄ Ιω 2,16: "διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός, και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου, δεν είναι εκ του Πατρός...", ένα εδάφιο που ο Βάμβας το άφησε στην ουσία αμετάφραστο. Έτσι είχαν φτάσει πολλοί να κηρύττουν πως ο,τιδήποτε επιθυμούμε εμείς, είναι αμαρτωλό, μόνο και μόνο επειδή το επιθυμούμε! Η νέα μετάφραση το αποδίδει: "Γιατί, όλα όσα είναι του κόσμου --οι αμαρτωλές επιθυμίες του εγώ, η λαχτάρα ν' αποχτήσουμε ό,τι βλέπουν τα μάτια μας και η υπεροψία πως κατέχουμε γήινα αγαθά-- δεν προέρχονται από τον Πατέρα...". Βέβαια χάσαμε το καλύτερο στυλ του πρωτοτύπου ("η επιθυμία της σαρκός, η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου"), αλλά τώρα το εννοούμε καλύτερα και (προ παντός) ορθότερα.

Άλλο παράδειγμα: Στον Ψαλμό 23,4 όλοι ξέραμε ότι λέει: "Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθή κακόν". Στη νέα μετάφραση όμως λείπει η "κοιλάδα της σκιάς του θανάτου" κι έτσι δεν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε στις κηδείες! "Μας τη χάλασαν τη μετάφραση, αυτοί οι καινούριοι" --θα σκεφτεί κανείς. Η αλήθεια είναι πως το εβρ. δεν μιλάει για θάνατο, απλώς για "σκοτεινή κοιλάδα". Οι Ο΄ όμως είχαν "σκιά θανάτου". Έτσι ο Βάμβας προφανώς συμβιβάζοντας τα πράγματα έγραψε "εν κοιλάδι σκιάς θανάτου". Στη νέα μετάφραση εξηγούνται αυτά σε υποσημείωση.

Τέλος, το πολύ γνωστό μας εδάφιο του Ιώβ (19,25-27), που έχει γίνει και ύμνος, "Εξεύρω ότι ζη ο Λυτρωτής μου, και θέλει εγερθή εν τοις εχάτοις καιροίς επί της γης..." αποδίδεται πάντοτε στην ανάσταση του Χριστού και στην εσχατολογική ανάσταση των πιστών, ενώ μια τέτοια απόδοση έχει στηριχθεί στη Βουλγάτα και όχι στο εβραϊκό πρωτότυπο. Μπορεί η νέα μετάφραση να μας "χαλάει" το αναστάσιμο κήρυγμά μας, αλλά είναι πιο σωστή. Τέτοια παραδείγματα βέβαια, είναι ελάχιστα. Μπορώ να το βεβαιώσω ως γραμματέας των μεταφραστικών επιτροπών τόσο για την Παλαιά όσο και για την Καινή Διαθήκη. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων το νέο κείμενο είναι απείρως ζωντανότερο, ιδιαίτερα στα ποιητικά και στα προφητικά/διδακτικά βιβλία, και εμπνέουν τόσο τον ομιλητή όσο και τον ακροατή. Με λίγη καλή θέληση, το νέο κείμενο μπορεί να στηρίξει καλύτερα το μήνυμα του κηρύγματος.

β) Η δεύτερη μορφή "αναστάτωσης" είναι αυτή η αναπροσαρμογή που πρέπει να κάνει ο ομιλητής, ιδιαίτερα στα παλιά κηρύγματά του, αν θέλει να χρησιμοποιήσει τη νέα μετάφραση. Κηρύγματα και συμμελέτες που στηρίζονται στην εξωτερική μορφή των εδαφίων, στις λέξεις, πρέπει και είναι δυνατόν να αναπροσαρμοστούν. Είναι δυνατόν να ανατρέξει κανείς στο πρωτότυπο της Καινής Διαθήκης και μετά να αναφέρει και τη νέα μετάφραση. Μια καλή αρχή είναι πάντως, όταν θέλουμε να στηρίξουμε ένα κήρυγμα σε λέξεις, να το κάνουμε χρησιμοποιώντας λέξεις του πρωτοτύπου. Είναι ασφαλέστερο.

Συνεχίζεται

 

 

Η εμπειρία του παρελθόντος - μια παρακαταθήκη της Ευαγγελικής Αναμορφώσεως για τον 21ον αιώνα

του κ. Αντ. Κουλούρη

Συνέχεια από το προηγούμενο

Γ΄ Θετικά στοιχεία στην πορεία

Παρά το γεγονός ότι στην παράθεσι του "Δεκαλόγου" των αρνητικών στοιχείων στην πορεία των 150 ετών της ζωής της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, που αποτελεί μια πολύ ελλιπή σταχυολόγησι προσωπικών εκτιμήσεων, παρέχεται επίσης, "κατ' αντιδιαστολήν" και αναφορά σε θετικά στοιχεία. Θα προσθέσω στη συνέχεια, τέσσαρα ακόμη "θετικά" στοιχεία που θα ήταν δυνατόν ν' αποτελέσουν μια αξιόλογη παρακαταθήκη που η παλαιά γενεά προσφέρει στην καινούρια. Και αυτά βέβαια αποτελούν μια πρόχειρη σταχυολόγησι.

(α) Το αίσθημα της ευθύνης: Πρώτον θα ήθελα ν' αναφερθώ στην ηγεσία της Εκκλησίας (Ποιμένες, Πρεσβυτέρους, Διακόνους) αλλά και στο κάθε μέλος, άνδρα, γυναίκα, νέον , παιδί. Εκείνο που σε σημαντικό βαθμό εχαρακτήρισε όχι μονο τους πρωτοπόρους αλλά και τους μεταγενέστερους υπήρξε ένα αίσθημα σοβαρότητος και ευθύνης.

Είναι σημαντικό εκείνο που μας ανατίθεται και καθ' οιονδήποτε τρόπο αναλαμβάνουμε να το πραγματοποιήσουμε με "πάσαν επιμέλειαν". Δεν μας επιτρέπεται παραμέλησι, ολιγωρία, εφησυχασμός, αδρανής ρεμβασμός, απαθής ενατένισι. Καλούμαστε με κάθε δυνατή ενεργητικότητα, προσήλωσι, ζήλο, επιμονή, καρτερικότητα, αγωνιστικότητα να προωθήσουμε κάθε διακονία.

Ένας γνήσιος Αναμορφωμένος ενώ πιστεύει ότι τα πάντα εξαρτώνται από τον Θεό, από τη χάρι Του, αυτό το "SOLA GRATIA", εμπιστευόμενος στον Θεό, ενεργεί -στο πλαίσιο του τομέως του- ωσάν τα πάντα να εξερτώνται από αυτόν και μόνο, αδιαφορών απόλυτα τι κάνει ο άλλος. Δεν τον σχολιάζει, ούτε τον επικρίνει, μάλλον τον προτρέπει και τον ενθαρρύνει κατά τον Λόγον του Κυρίου. Ούτε όμως καυχάται, ούτε και επαίρεται για τα "κατορθώματά" του -που είναι γι' αυτόν Έργον Χάριτος. Έχουμε ανάγκη μιας τέτοιας συμπεριφοράς και διαγωγής. Στο παρελθόν είχαμε πολλά δείγματα μιας συνεπούς τέτοιαας υπηρεσίας και η ανανέωσι αυτού του πνεύματος στην εκκλησιαστική μας ζωή θα αποτελέση μιαν αξιόλογη παρακαταθήκη.

Από τα αρχεία της Συνόδου μας διαπιστώνεται ότι η πλέον αποτελεσματική διακονία των τελευταίων δεκαετιών ήταν εκείνη της δεκαετίας του 1930. Πρόεδρος της Συνόδου ήταν ο Αιδ. Πολύκαρπος Λογγινίδης και Γραμματεύς ο Δημήτριος Καλοποθάκης. Αμφότεροι χαρακτηρίζονται για τη σοβαρότητα, ηπιότητα, μετριοπάθεια και πνευματικότητά τους, αλλά και μια επιμελημένη μεθοδικότητα. Στην περίοδο, λοιπόν, αυτή συγκροτήθηκαν οι περισσότερες εκκλησίες μας -και δεν αναφέρομαι στις εκκλησίες που προήλθαν από αδελφούς που η Μικρασιατική καταστροφή τους έφερε στην Πατρίδα.

Ας μας επιτραπή να μνημονεύσουμε αυτές τις εκκλησίες: Χαλκίδος, Κερκύρας, (Πατρών: που εξέλιπε), Νικαίας, Νιγρίτης, Δημητριτσίου, Βέργης, Αλεξανδρουπόλεως, Αγναντίας, Φερών, Αιγίνης, Χαρτούμ (στο Σουδάν), ομάδες όπως στην Κόρινθο, Νικόκλεια (η πρώτη σύντομα προσχώρησε σε άλλη ομολογία, ενώ η δεύτερη συρρικνώθηκε σε μία οικογένεια). Βέβαια μερικές από τις εκκλησίες αυτές είχαν παλαιότερες ρίζες (π.χ. Ευαγγελικό κήρυγμα στην πόλι των Πατρών, συνδεδεμένο με την Εκκλησία μας υφίστατο από τον πρηγούμενο αιώνα)1.

Όλη αυτή η ανάπτυξι πραγματοποιήθηκε με τελείως ανύπαρκτα οικονομικά μέσα, σε μια περίοδο κατά την οποία και αυτή η πενιχροτάτη μισθοδοσία των Ποιμένων, λόγω της οικονομικής κρίσεως της δεκαετίας του 1930, διεκόπη για σημαντικό χρονικό διάστημα.

Αυτό το αίσθημα της υπευθυνότητος που εχαρακτήριζε τους ηγέτες της Εκκλησίας μας πρέπει να αποτελέση έναν παράγοντα εμπνεύσεως δια τους νεωτέρους. Δεν ήταν αυτό το αίσθημα της υπευθυνότητος, μια κατάστασι εξαναγκασμού, πειθαναγκασμού, αλλά η πηγαία, αυθόρμητη, ευλογημένη ανταπόκρισι στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Αποστόλου στους Θεσσαλονικείς: "αδιαλείπτως ενθυμούμενοι το εις την πίστιν έργον σας και τον κόπον της αγάπης και την υπομονήν της ελπίδος" (Α΄ Θες. α΄:3) που μαρτυρούν ότι η πίστις έχει έργον, η αγάπη εκφράζεται με κόπον, και η ελπίς συνδέεται με την υπομονήν.

Αυτό το αίσθημα της ευθύνης είναι συνυφασμένο με μια ιδιαίτερη φροντίδα, προσοχή, επιμέλεια. Η επιμέλεια για το τέκνο του Θεού δεν περιορίζεται, στην καλλίτερη μάλιστα περίπτωση, σ' εκείνη την επιμέλεια που ο "καλός οικογενειάρχης", κατά την διατύπωσι του Κανόνος του Ρωμαϊκού Δικαίου: "Diligentiam quam in suis" (επιμέλεια την εν τοις ιδίοις) που επιδεικνύει, αλλά είναι αίσθημα και πράξι πολύ ευγενέστερα! Ας ενθυμηθούμε ακόμη τη θεία προειδοποίησι¨"επικατάρατος ο ποιών το έργον του Κυρίου αμελώς" (Ιερ. μη:10).

(β) Η αναγνώρισι, η ευπρέπεια, η τιμή: Στη μαρτυρία και την πρόοδο του Ευαγγελίου ένας σημαντικός θετικός παράγων είναι η αμοιβαία αναγνώρισι που οφείλουμε σε κάθε συνεργάτη στο Έργο του Ευαγγελίου. Όπου απτή υπήρξε αυτή στο παρελθόν αποφεύχθηκαν πικρίες, δυσαρμονία, διενέξεις, προβλήματα, που τόσο αρνητικές συνέπειες φέρουν στο γενικό Έργο του Ευαγγελίου. Ο Παύλος συνιστά: "τη τιμή αλλήλους προηγούμενοι" (προλαμβάνοντες να τιμάτε αλλήλους), Ρωμ. ιβ΄: 10. Όχι βέβαια μια φαινομενική, υποκριτική εκδήλωσι, αλλά μία γνησία τιμή και αναγνώρισι, που ανοίγει την καρδιά, καλλιεργεί αγαθά αισθήματα, δημιουργία εγκάρδια φιλία, προκαλεί αμοιβαίο σεβασμό, διεγείρει ένθερμο ενδιαφέρον, οδηγεί σε συνεργατική και συμμετοχική δραστηριότητα. Όλα αυτά με ένα πνεύμα ευπρεπείας και όχι μια χαμηλού επιπέδου λαϊκιστική οικειότητα. Με μια πηγαία ευγένεια, προϊόν βέβαια και μιας χριστιανικής καλλιεργείας και διαπαιδαγωγήσεως, εν κοινωνία αγάπης, συμπεριφέρεται το τέκνο του Θεού.

(γ) Ο σεβασμός στην Εκκλησιαστική μας τάξι και πειθαρχία: Μια μεγάλη παρακαταθήκη που το παρελθόν μας αφήνει είναι και ο σεβασμός σ' εκείνα που με την αξιόλογη εμπειρία, με προσοχή, στηριζόμενοι στον Λόγο του Θεού οι παλαιότεροι εθέσπισαν για τη διοίκησι και καλή λειτουργία της Εκκλησίας, τους θεσμούς και τις δομές, που επροφύλαξαν, μέχρι σήμερα, την Εκκλησία από διασπάσεις και κατακερματισμό.

Σημειώνω ιδιαίτερα τον θεσμό του Ποιμένος, που εκφράζει, συν τοις άλλοις, την ενότητα της τοπικής εκκλησίας. Το θεσμό του Πρεσβυτερίου, που, συν τοις άλλοις, είναι η έκφρασι της συμμετοχής του λαού στα κοινά, των Διακόνων, που πρέπει να είναι οι φυσικοί συμπαραστάτες του Πρεσβυτερίου στο κοινωνικό κυρίως έργο, της Ολομελείας που, συν τοις άλλοις παρέχει τη δυνατότητα στο κάθε μέλος, αλλά και στην ολότητα, την ευκαιρία ενημερώσεως, συμμερισμού, ελέγχου, συμμετοχής. Ακόμη θα αναφέρουμε τον θεσμό των Συνόδων (Τοπικών και Γενικής), που δίνεται η ευκαιρία στις τοπικές εκκλησίες, από κοινού, να συμμερίζωνται, να συμμετέχουν, να συμβάλλουν στο κοινό Έργο της οικοδομής, της μαρτυρίας, της επεκτάσεως της Βασιλείας του Θεού, αλλά που προ παντός αποτελεί μια σαφή μαρτυρία ότι δεν είμαστε "πολλές εκκλησίες" αλλά μία. Και τούτο, μάλιστα, με τη σαφή επικύρωσι του Λόγου του Θεού, όπου στα εγκυρότερα αρχαία κείμενα (βλέπε Κριτικό κείμενο), στος Πράξεις θ:31, δεν γίνεται λόγος περί "εκκλησιών" αλλά αναφέρεται: "η μεν ούν εκκλησία, καθ' όλης της Ιουδαίας και Γαλιλαίας και Σαμαρείας είχεν ειρήνην οικοδομουμένη και πορευομένη εν φόβω Κυρίου και τη παρακλήσει του Αγίου Πνεύματος επληθύνετο".

Αυτή την πολύτιμη παρακαταθήκη και κληρονομία -παρ' όλο ότι υπήρξαν ίσως σφάλματα, μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία και ατέλεια, οι νεώτεροι ας τιμήσουν στο μέτρο, τουλάχιστον, που πρέπει να τιμηθή, έτσι ώστε ο ωραίος κανόνας που ο Απόστολος έθεσε στην εκκλησιαστική ζωή και διαχείρισι να μη παροραθή: "πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γενέσθω" (Α΄ Κορ. ιδ:40).

(δ) Σεβασμός σε κάποιες παραδόσεις: Ναι τολμούμε να πούμε τούτο! Βέβαια δεν εννοούμε αντιβιβλικές παραδόσεις, ούτε, ακόμη, παρωχημένες και ανόητες προκαταλήψεις και οπισθοδρομικές προσκολλήσεις σε εξωτερικές συμπεριφορές.

Εκείνο που εννοούμε είναι να σεβασθούμε καλά στοιχεία που ανταποκρίνονται στο πολιτιστικό μας πλαίσιο, την "cultura" μας, αποφεύγοντας την άκριτη εισαγωγή στην εκκλησιαστική μας αλλά και στην ατομική και οικογενειακή ζωή πρακτικών, συνηθειών, νοοτροπιών που είναι και άσχετες με την πραγματικότητα που ζούμε. Σε κάθε περίπτωσι πρέπει να επιβεβαιώνεται η Ελληνική μας ταυτότης. Δεν θα πρέπει ποτέ να δίδουμε την αίσθησι ότι είμαστε κάτι το ξενόφερτο. Τούτο είναι σημαντικό στη διακονία μας. Οι πρωτοπόροι το επεσήμαναν και έδειξαν πάντα μια ιδιαίτερη εθνική ευαισθησία και γνήσιο πατριωτισμό, χωρίς όμως ποτέ αυτά να εξελιχθούν σε μια εθνικιστική υστερία.

Δ΄ Προκλήσεις (δια την 3η χιλιετηρίδα)

(α) Η ανάγκη μιας ανανεώσεως: Παράλληλα, στην εκκλησιαστική μας ζωή θα πρέπει να υπογραμμίζεται μια άλλη βασική αρχή της Αναμορφώσεως, το "ECCLESIA REFORMATA SEMPER REFORMANDA" (Εκκλησία Αναμορφωμένη συνεχώς Αναμορφούμενη). Τούτο δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε τροποποιήσεις ωρισμένων ακαταλλήλων δομών ή την εγκατάλειψι παρωχημένων μεθόδων και συστημάτων αλλά να προχωρή σε μια ουσιαστικότερη επανεκτίμησι και αναθεώρησι, υπό το φως της Βίβλου, καλώς ερμηνευομένης και γενομένης κατανοητής, γνωμών, θεωρήσεων, απόψεων, τοποθετήσεων, προτεραιοτήτων. Τούτο βάσει γνησίων πορισμάτων της συνεχιζομένης ευσυνειδήτου Βιβλικής ερεύνης, και με ιδιαίτερη επιμέλεια, προσοχή και προσευχή, με πνεύμα ταπεινό, εκζητούντες πάντοτε την οδηγία του Αγίου Πνεύματος, καθώς ο Χριστός υποσχέθηκε στους δικούς Του: "... το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμας εν τη αληθεία πάσι" (Ιω. ις΄:13) Αυτά με τη σαφή προειδοποίησι του Λόγου "μη μετακίνει όρια αρχαία" (Παρ. κβ΄:28, κγ΄:10).

Μια τέτοια προσέγγισι θα δώση ένα ουσιαστικώτερο στοιχείο στην άλλη μεγάλη διακήρυξι της Αναμορφώσεως, το "Μόνον η Γραφή" (SOLA SCRIPTURA). Με βαθειά νόησι και γνώσι των Γραφών, και χωρίς να παρεκκλίνουμε ούτε κατά κεραία από τα βιώματα του Ευαγγελίου, την ηθική του, τις σαφείς του υπαγορεύσεις καλούμαστε να σπεύσουμε ν' ανταποκριθούμε στο πρόβλημα, στην ανάγκη, στις απαιτήσεις του σύγχρονου ανθρώπου -όχι για να προσαρμοσθούμε στο πνεύμα και τη νοοτροπία του, που κυριαρχείται από την εωσφορική αλαζονεία, αλλά για να δώσουμε μια ανανεωμένη έμφασι στο ζωντανό μήνυμα της εν Χριστώ σωτηρίας.

(β) Μια ολιστική προσέγγισι: Όμως είναι κρίσιμο στον αιώνα που έρχεται, να προσεγγίσουμε, με τη χάρι του Θεού, τον σύγχρονο άνθρωπο στην πλήρη, και ολοκληρωμένη υπόστασί του -ή με την σύγχρονη ορολογία "ολιστικά" (από το όλον), αναγνωρίζοντες τα δύο στοιχεία: πνεύμα και ύλη -όχι διασπασμένα αλλά άρρηκτα συνηνωμένα σε μια -κατά Θεόν- ευλογημένη ενότητα. Σ' αυτόν τον άνθρωπο απευθύνθηκε ο Ιησούς στην επίγεια διακονία Του, σ' αυτόν τον άνθρωπο απευθύνεται η Βίβλος.

Είναι γεγονός, βέβαια, ότι επιρροές της Ελληνικής φιλοσοφίας, ο Νεοπλατωνισμός, και μια συνεχιζομένη αναβίωσι της αιρέσεως του Γνωστικισμού του β' αιώνος (μια πολύ πρόσφατη είναι και το "New Age"), επέδρασαν αρνητικά στη ζωή της Εκκλησίας, με τη θεώρησί τους ότι η ύλη -το σώμα είναι όχι απλώς κάτι το αδιάφορο αλλά κάτι το εχθρικό -προϊόν ενός κατώτερου Θεού, που πρέπει να εκτοπισθή, να εκμηδενισθή, χάριν του "αϋλου πνεύματος". Μια τέτοια θεώρησι συχνά ώθησε σ' ένα στείρο ασκητισμό, μια ουσιαστική απόσυρσι από τα "εγκόσμια", σε μια αδιαφορία για κάθε κοινωνική συμμετοχή. Κάτι που η αρχαία Εκκλησία απέρριψε, καθώς με σαφήνεια στο Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως διεκήρυξε: "προσδοκώ ανάστασιν νεκρών". Τι έννοια θα είχε η διακήρυξι αυτή, αλλά και τόσες άλλες που συναντάμε στη βίβλο (Κ.Δ. και Π.Δ.) και ιδιαίτερα στο ιε' κεφάλαιο της Α' Κορινθίους, εάν ο άνθρωπος ήταν μόνον πνεύμα;

Δεν ήταν όμως τούτο το Πνεύμα των Αναμορφωτών ούτε ακόμη και των πρωτεργατών του Ευαγγελίου στην Πατρίδα μας. Από τα πρώτα χρόνια ο Μιχαήλ Καλοποθάκης, στον αγώνα του έδωσε μια ξεχωριστή σ' αυτόν τον τομέα έμφασι και επρωτοστάτησε σε αξιόλογες προσπάθειες στον κοινωνικό τομέα που θετικά επηρρέασαν τη ζωή αυτού του τόπου (βλέπε "Πρωτοπορία και Πρωτοπόροι", σελ. 27 κ.ε.).

Το παράδειγμά του ακολούθησαν οι συνεχισταί του έργου. Είναι, πάντως, λυπηρό το ότι για πολλές δεκαετίες η παρουσία μας στον κοινωνικό τομέα, κάτω από την επιρροή μιας εσφαλμένης θεολογικής θεωρήσεως, υπήρξε σε αυξανόμενο βαθμό ασθενέστερη.

Μόνο στα μέσα της δεκαετίας του 1980 άρχισε να ανανεώνεται η αίσθησι αυτής της κλήσεώς μας και μια πρώτη έκφρασι αυτής της αναζωογονήσεως ήταν και η ίδρυσι του Σωματείου "ΦΙΛΗΜΩΝ" που έχει δώσει ικανά δείγματα μιας αποτελεσματικής και ευλογημένης διακονίας στον τομέα βοηθείας περιθωριακών προσώπων και κυρίως στον αγώνα για την βοήθεια προς ναρκομανείς.

Παράλληλα ενεργοποιήθηκε, ιδιαίτερα τα δύο τελευταία χρόνια, μια παλαιότερη σκέψι και ιδέα, που είχε υιοθετήσει η Γενική μας Σύνοδος, δια της δραστηριοποιήσεως μιας Επιτροπής "Για την ιερότητα της ζωής" που παρουσίασε ένα αξιόλογο έργο με την προετοιμασία σοβαρών μελετών με θέματα όπως: Οικολογία, Αμβλώσεις, Ευθανασία, Πορνογραφία, Ναρκωτικά, Ομοφυλοφιλία και μια σειρά άλλων τα οποία η Επιτροπή αυτή επεξεργάζεται. Ελπίζεται ότι σύντομα οι εργασίες αυτές θα κυκλοφορήσουν σε τευχίδια και θα τοποθετηθούν στα Βιβλιοπωλεία με την επιδίωξι της συμμετοχής μας σε σοβαρά τηλεοπτικά προγράμματα.

Μέσω αυτής της δραστηριότητος, με τη χάρι του εού, ελπίζουμε να δοθή μια σωστή μαρτυρία για την εν Χριστώ σωτηρία που αγγίζει και το νεκρό πνεύμα του ανθρώπου, αλλά και τη φυσική του υπόστασι αλλά ακόμη και το περιβάλλον, σε μια τρισδιάστατη διάστασι.

Βέβαια τελικά αποβλέπουμε στην ένδοξη Δευτέρα Έλευσι του Κυρίου όπου "το φθαρτόν τούτο ενδύσηται αφθαρσίαν και το θνητόν αθανασίαν..." (Α΄ Κορ. ιε΄:54), τότε που "πάσα η κτίσις" που "συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν" "ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού" (Ρωμ. η΄:21-22). Και με τις σκέψεις αυτές θα ήθελα να προσεγγίσουμε τον 21ον αιώνα. Μπορεί απρόβλεπτα σε μας γεγονότα ν' αλλάξουν την πορεία της ιστορίας, όπως σήμερα φαίνεται ότι διαγράφεται, αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητος. Με την αλματώδη εξέλιξι της τεχνολογίας, την ασύλληπτη πρόοδο της γνώσεως και της ερεύνης, που συχνά δεν διστάζει να υπερβή κάθε θετικό όριο -παραβιάζοντας κάθε ηθικό κανόνα -ιδιαίτερα στον τομέα της βιοηθικής- αρνουμένη θείους νόμους, με την αλόγιστη κατανάλωσι των πηγών ενεργείας και του πλούτου γενικά της υδρογείου, ο άνθρωπος οδηγεί τη δημιουργία, παρά τις αυξανόμενες διαμαρτυρίες, στο χείλος του αφανισμού. Ο άνθρωπος που ετέθη να "φυλάττη" (Γεν. β:15) αυτή τη θαυμαστή δημιουργία κατέστη ο φθορέας της.

Όμως τον τελικό λόγο τον έχει ο Δημιουργός. Αυτός, την Δημιουργία Του: "πάντα όσα εποίησεν" τα εχαρακτήρισε "καλά λίαν" (Γεν. α΄:31). Αυτός θα αποκαταστήση, σε μια ασύλληπτη στη δική μας νόησι και φαντασία, την Δημιουργία Του, που η πτώσι κατέφθειρε. Θα ήταν, ίσως, και αυθαίρετη αλλά και βέβηλη η οποιαδήποτε προσπάθεια να διεισδύσουμε στη μυστική βουλή του Υψίστου ερμηνεύοντας φράσεις του Λόγου Του περί "καινής γης και καινού ουρανού" (Αποκ. κα΄:11), ή την υπόσχεσί Του "Ιδού καινά ποιώ πάντα".

Ας σταθούμε, μάλλον, με θαυμασμό σ' αυτή την ευλογημένη υπόσχεσι και προσδοκία. Μια υπόσχεσι που υποδηλώνει κάτι το απείρως ένδοξο, λαμπρό και θαυμαστό. Οπωσδήποτε, όμως, ας παρατηρήσουμε ότι οι λέξεις "καινός" και "νέος" (που απαντάται στις μεταφράσεις -όχι στο κείμενο) δεν είναι συνώνυμες, ακόμη και στην Κ.Δ. όπου και οι δύο απαντώνται, όμως με διαφορετική έννοια. Κάτι που έχει επισημανθή και από σοβαρούς Αναμορφωμένους μελετητάς (Antony Hoekema)2. Θα ήταν δυνατόν νόμιμα να ισχυρισθούμε ότι η λέξις "νέος" σημαίνει κάτι το εξ υπαρχής νέον, ενώ το "καινός" κάτι το οποίον, εις κάποιαν μορφήν προϋφίστατο. Ακόμη και στην νέα Ελληνική εξακολουθεί να υφίσταται μια διαφοροποίησι μεταξύ του "καινούριου" και του "νέου" (π.χ. ποτέ δεν λέγουμε "ανανέωσις" μιας οικοδομής αλλά "ανακαίνισις").

Οπωσδήποτε με την υπόσχεσί Του ο Κύριος: "Ιδού καινά ποιώ πάντα" δεν νομίζω ότι υποδηλοί μια εξαφάνισι, έναν εκμηδενισμό της δημιουργίας. Δεν θα ήταν αυτό μια νίκη του Σατανά αφού θα εξανάγκαζε τον Δημιουργό να καταστρέψη ολοκληρωτικά το Έργον Του το οποίον εχαρακτήρισε "καλό λίαν"; Δεν θα ήταν τούτο κάτι που θα ανταποκρινόταν στη θεωρία αθέων επιστημώνων ότι όπως ο κόσμος άρχισε από το μηδέν θα καταλήξη στο μηδέν;

Όμως, προσωπικά, νομίζω ότι Εκείνος που εδημιούργησε μια τόσο θαυμαστή Κτίσι που ομιλεί και διαλαλεί τα Μεγαλεία Του, την Δόξα Του (Ψαλμ. ιθ΄:1) θα απελευθερώση αυτήν την Δημιουργία που υπέστη τις τρομακτικές συνέπειες της πτώσεως (Ρωμ. η΄:21-22), με μια ασυλλήπτου μεγαλειότητος ανακαινιστική μεταλλαγή, όπου ο άνθρωπος με το σώμα της αναστάσεως θα ευρίσκεται σε μια πλήρη προσαρμογή.

Αποβλέπουμε, λοιπόν, στην εσχατολογική εκείνη διακήρυξι της νίκης και του τελικού θριάμβου του Κυρίου όταν: "εν τω ονόματι Ιουσού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και πάσα γλώσσα εξομολογήσεται ότι Κύριος Ιησούς Χριστός εις δόξαν Θεού Πατρός" (Φιλ΄. β:2).

Έτσι με θείο δέος, κατάνυξι, θαυμασμό, λατρεία, δοξολογία και αίνο, ας επαναλάβουμε την ωραία επιφώνησι των Αναμορφωτών "ΤΩ ΘΕΩ ΜΟΝΟΝ Η ΔΟΞΑ" (SOLI DEO GLORIA). (

Σημειώσεις

Από διήγησι της μητέρας μου ενθυμούμαι ότι ανέφερε ότι ο παππούς, ίσως στη δεκαετία του 1890, εκήρυττε σε συνάθροισι στην Πάτρα, την οποία παρακολουθούσε ο αείμνηστος, μετά, ποιμένας της εκκλησίας Θεσσαλονίκης, Αιδ. Αριστείδης Μιχιτσόπουλος (1873-1954).

α) Antony A. Hoekema (1913-1988), Καθηγητής της συστηματικής θεολογίας εις το "CALVIN THEOLOGICAL SEMINARY", Michigan, ΗΠΑ. "THE BIBLE AND THE FUTURE", σελ. 284. (Βλέπε ολόκληρο το κεφάλαιον 20. "The New Earth", Σελ. 274-287, ιδιαίτερα Σελ. 280-281). Επίσης παλαιαί ομολογίαι ως: η "CONFESSIO BELGICA", Άρθρ. 37, παρ. 1 σημειώνει: "Ο Χριστός θα επανέλθη "καιών μετά πυρός και φλογός τον παλαιόν κόσμον, προκειμένου να τον καθαρίση". Δηλαδή δεν πρόκειται περί "ολοκληρωτικής εκμηδενίσεως" (total anihilation) αλλά περί "ανακαινίσεως" ή έστω "ανανεώσεως" (renewal). Όσον αφορά στις λέξεις "νέος": αυτή σημαίνει κάτι το νέον από απόψεως χρόνου (μόλις δημιουργηθεί) (time), ή από απόψεως αρχής ή πηγής (origin), ενώ "καινός" σημαίνει το νέον από απόψεως φύσεως (nature) ή από απόψεως "ποιότητος" (quality), Σελ. 280. (Επίσης J. Behn "καινός" TDNT III, 447-49 ως και William Barclay "The One New Man"). β) Επίσης εις Herman Bavinck (1895-1964), Καθηγητής της Ιεραποστολογίας εις το Πανεπιστήμιον του Kampen (Ολλανδία): "The Last Things", κεφ. 7 (The Renewal of Criation): Γράφει σελ. 155: "Κατά τας Γραφάς ο παρών κόσμος ούτε θα συνεχίση για πάντα, ούτε θα καταστραφή για να αντικατασταθή από έναν τελείως νέον. Αντιθέτως θα καθαρισθή από την αμαρτία και θα αναδημιουργηθή, αναγεννηθή, ανακαινισθή, θα ολοκληρωθή (maade whole)... Βλέπε επίσης "Eschatology", Έκθεσι επί του θέματος της εσχατολογίας (μελέτη υπό Επιτροπής του R.E.S. (Reformed Ecumenical Synod), 1972, προετοιμασθείσα υπό τεσσάρων Αναμορφωμένων Καθηγητών, όπου μεταξύ άλλων σημειούται: "Η καινή γη η οποία θα εμφανισθή όταν οι ουρανοί "πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται" (Β΄ Πέτρ. γ:12), όταν "ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής..." (Μαρκ. ιγ:24,25), θα είναι η παλαιά γη, αλλά κεκαθαρμένη υπό της κρίσεως του Θεού..." και, ύστερα, από μιαν περαιτέρω έκθεσι της θέσεως αυτής, σημειούται: "Ενώ δεν θα πρέπει να θεωρούμε αυτήν την διαδικασία να είναι καταστρεπτική ή να σημαίνη πλήρη εξαφάνισι της παλαιάς, θα πρέπει να ενθυμηθούμε ότι δεν γνωρίζουμε ακριβώς πώς αυτό θα πραγματοποιηθή και τι θα λάβη χώραν. Πράγματι εις την Αγία Γραφή ο σκοπός δεν είναι να δοθή μια πλήρη περιγραφή του κόσμου ως καταστρεφομμένου ή αναδυομένου εκ της τέφρας, αλλά για να δοθή προτροπή και παραίνεσι αναφορικά με την ερχομένη κρίσι..."

 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

του δρος Θ. Γραμμένου

Συνέχεια από το προηγούμενο

ΙΙ. Το νέο περιβάλλον

Κάθε ένας από τους τρείς προαναφερθέντες κινδύνους εκδηλώνεται έντονα και σαφώς στα ΜΜΕ. Και τούτο, διότι η εναλλακτική κοσμοθεώρηση περί της οποίας μιλήσαμε προβάλλεται μέσω των ΜΜΕ, συχνά δίχως πρόθεση και άλλοτε σκοπίμως. Σε κάθε περίπτωση, η προβολή αυτή επιτυγχάνεται με μεγάλη δύναμη πειθούς, κατά τρόπον ώστε οι εναλλακτικές λύσεις στην παραδοσιακή θρησκεία να παρου-σιάζονται εξαιρετικά ελκυστικές. Το θρησκευτικό λεξιλόγιο αντικαθίσταται από ένα μείγμα όρων οικονομικών, επιστημονικών, τεχνολογικών, και φανταστικών. Παράλληλα, η δραστηριότητα ατόμων με γνήσια θρησκευτικό κίνητρο εκκοσμικεύεται, τυλίγεται με αίγλη, και εν τέλει αποστερείται των θρησκευτικών καταβολών του. Της εκκοσμίκευσης και της εμπορευ-ματοποίησης αυτής δεν διέφυγαν ούτε προσωπικότητες της εμβέλειας ενός Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και μιας Μητέρας Τερέζας. Παρ' ότι ζούμε εντός αυτού του νέου περιβάλλοντος των μέσων μόλις λίγες δεκαετίες, είμαστε σε θέση να αναφέρουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αυτού του περιβάλλοντος, τα οποία έχουν πλέον αποκρυσταλλωθεί:

1. Αυξανόμενη εξάρτηση από την διαμεσολαβούμενη επικοινω-νία σε αντίθεση προς την διαπροσωπική επικοινωνία: ανά-λωση περισσότερου χρόνου με την τεχνολογία, και λιγότερου με τους ανθρώπους.

2. Αυξανόμενος αριθμός συστημάτων επικοινωνίας και ειδικών προγραμμάτων, έτσι ώστε το άτομο να μπορεί να επιλέξει μόνον εκείνα τα μηνύματα που ενισχύουν ήδη προεπιλεγμένες στάσεις και πεποιθήσεις, με αποτέλεσμα τον "πολιτισμικό θρυμματισμό" κατά τον οποίο οι άνθρωποι δεν είναι σε θέση να βλέπουν ή να ακούν άλλους ανθρώπους.

3. Μετατόπιση της αντιμετώπισης της επικοινωνίας ως εξυπηρετικής λειτουργίας η οποία είναι ουσιώδης για την ευημερία του συνόλου της κοινωνίας, σε αγαθό εμπορευματικού χαρακτήρα, το οποίο πωλείται και αγοράζεται. Επίσης, καθώς τα ΜΜΕ ελέγχονται και διέπονται ολοένα και περισσότερο από τους νόμους της οικονομίας της αγοράς, αναπόδραστα ελέγχονται σε αυξανόμενο βαθμό από ολοένα και λιγότερους ανθρώπους.

4. Εκχυδαϊσμός των ειδήσεων, της πληροφόρησης και της πληροφορίας, αλλά και της ψυχαγωγίας της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων, όπου η έμφαση δίνεται μάλλον στην επιφανειακή γνώση παρά στη βαθύτερη σημασία, ενώ την ίδια στιγμή εξαιρετικά πολύπλοκες, σύγχρονες και υψηλού κόστους διατάξεις επικοινωνίας (π.χ. δορυφορικές κεραίες υψηλής ευαισθησίας, τελευταίας τεχνολογίας υπολογιστές κ.α.) είναι διαθέσιμες (για αμιγώς οικονομικούς λόγους) μόνο σε μια μικρή, εκ των πραγμάτων ελίτ, για την προσωπική της καλλιέργεια, εκπαίδευση, και πληρο-φόρηση. Αποτέλεσμα αυτού είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας δύο ταχυτήτων, της πλούσιας σε πληροφορία (information-rich), και της πτωχής σε πληροφορία (information-poor).

Καθώς η νέα κοσμοθεώρηση διαχέεται στους διάφορους πολιτισμούς σε παγκόσμιο επίπεδο, τα ΜΜΕ παίζουν ολοένα και περισσότερο τον ρόλο ενός κρίκου της αλυσίδας παραγωγή-κατανάλωση και λιγότερο τον ρόλο μιας πηγής παιδείας, αντικειμενικής πληροφορίας, και ποιοτικής ψυχαγωγίας, έννοιες εξ ων ουκ άνευ για την διαμόρφωση του ολοκληρωμένου πολίτη μιας σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας. Αρχικά στις ΗΠΑ, και τα τελευταία χρόνια στην Ιαπωνία, την Ευρώπη, και αλλού, τα ΜΜΕ χρησιμοποιούνται πρωτίστως για έναν και μοναδικό σκοπό : την παράδοση ενός κοινού σε έναν διαφημιστή (ή σε μια κυβέρνηση). Τηλεθεατές, ακροατές, αλλά και αναγνώστες αντιμετωπίζονται σε αυξανόμενο βαθμό ως εμπορεύματα και όχι ως άνθρωποι.

Βεβαίως, οι αξίες και παραδοχές αυτών των εκκοσμικευμένων και εμπορευματοποιημένων ΜΜΕ βρίσκονται διαμετρικά αντίθετα από εκείνες του Χριστιανισμού. Ο διάσημος Γερμανός θεολόγος και φιλόσοφος Paul Tillich χρησιμοποιούσε τον όρο "δαιμονικός" για να περιγράψει ο,τιδήποτε βρίσκεται στο άλλο άκρο της Χριστιανικής χάρης και αγάπης (1). Το δαιμονικό δεν είναι απλά μια άρνηση. Είναι το αποτέλεσμα της σύνθεσης της έμφυτης δημιουργικής δύναμης με την διαστροφή των Χριστιανικών αξιών. Δαιμονικό είναι ό,τι είναι λιγότερο από Θεός και προσποιείται πως είναι Θεός, δηλαδή το χρήμα, η εξουσία, το γόητρο, όπου συχνά το πρώτο είναι προϋπόθεση για τα άλλα δύο.

ΙΙΙ. Απόρριψη και προσαρμογή

Έτσι φθάνουμε στο δεύτερο σημείο : η εκκλησία, αν και γνωρίζει προ πολλού την θεμελιώδη μετατόπιση προς την Τεχνολογική Εποχή και τις σύγχρονες μεθόδους πληροφόρησης, οι οποίες διαδίδουν την νέα κοσμοθεώρηση, οσάκις αντέδρασε το έπραξε ανεπαρκώς. Σε τελική ανάλυση, η κατάσταση αυτή δεν είναι και τόσο νέα για την Χριστιανική Εκκλησία. Ανέκαθεν οι Χριστιανοί βρίσκονταν αντιμέτωποι με τις αξίες και παραδοχές της εκκοσμικευμένης κοινωνίας. Βεβαίως σήμερα το πρόβλημα έχει λάβει ασυγκρίτως μεγαλύτερες διαστάσεις. Μια από τις καλύτερες περιγραφές των εναλλακτικών λύσεων που προσφέρονται στην εκκλησία, δίνεται από τον Richard Niebuhr(2). Ο τελευταίος αναφέρει πέντε αντιπρο-σωπευτικές σχέσεις μεταξύ Χριστιανού και κοινωνίας στη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας :

1. Ο Χριστός εναντίον του πολιτισμού

Τα μοναστικά τάγματα και οι εκάστοτε αιρέσεις αποσύρονται από την κοινωνία. Από τον υποψήφιο μοναχό ζητείται η ολοκληρωτική εγκατάλειψη παντός εθίμου και τρόπου ζωής στην "κοινωνία των εθνικών". Προβάλλουν κυρίως το εδάφιο "μη αγαπάτε τον κόσμον μηδέ τα εν τω κόσμω" (Α΄ Ιωάνν. β΄ 15).

2. Ο Χριστός του πολιτισμού

Υπάρχει θεμελιακή συμφωνία μεταξύ των αξιών της Εκκλησίας και εκείνων της κοινωνίας. Ο Χριστός, σε απόλυτη συμφωνία με τις σύγχρονες δημοκρατικές αρχές, εργάζεται στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας ειρηνικής και αδελφωμένης κοινωνίας (ρεύμα γνωστό ως Πολιτισμικός Προτεσταντισμός).

3. Ο Χριστός υπεράνω του πολιτισμού

Ο Χριστιανισμός αναβιβάζει τον πολιτισμό σε υψηλότατα επίπεδα. Ο ανθρώπινος πολιτισμός μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στον Χριστό, όμως είναι Εκείνος που εν τέλει τους οδηγεί στον Θεό. (Θωμάς Ακυινάτης).

4. Ο Χριστός και ο πολιτισμός ως αντινομία

Η άποψη αυτή αναγνωρίζει την αναγκαιότητα και αυθεντία τόσο του Χριστού όσο και του πολιτισμού, καθώς και την μεταξύ τους αντίθεση. Ο εν πίστη βίος διάγεται εν μέσω εντάσεων μεταξύ των απαιτήσεων του Χριστού και εκείνων του πολιτισμού, αλλά πάντοτε με την ελπίδα της δικαίωσης η οποία βρίσκεται υπεράνω της ιστορίας. Από τον Χριστό ο άνθρωπος λαμβάνει την γνώση και την ελευθερία να πράξει ό,τι απαιτεί ή διδάσκει ο πολιτισμός (Μαρτίνος Λούθηρος).

5. Ο Χριστός ως μετασχηματιστής του πολιτισμού

Η ανθρώπινη φύση είναι διεστραμμένη, και η διαστροφή αυτή μεταδίδεται μέσω του πολιτισμού. Έτσι ο Χριστός έρχεται ως κριτής κάθε ανθρώπινου θεσμού, αλλά και ως μεταμορφωτής ανθρώπων εντός του πολιτισμού τους, δια της χάρης Του μέσω της πίστης τους (Αυγουστίνος, Καλβίνος, Wesley).

Οι αποκρίσεις της Εκκλησίας στην πρόκληση της Τεχνολογικής Εποχής εντάσσονται έυκολα σε αυτήν την ανάλυση του Niebuhr. Για παράδειγμα, οι εκπρόσωποι του Χριστιανικού φονταμενταλισμού τείνουν στην απόρριψη των μέσων καθεαυτών. Αντιλαμβάνονται το αντι-Χριστιανικό σύστημα αξιών που διαδίδουν τα μέσα και καταλήγουν σε ακρότητες στις οποίες συχνά περιλαμβάνονται οι απαγορεύσεις του κινηματογράφου, του θεάτρου, και των συναυλιών σύγχρονης μουσικής. Αυτή η αντιμετώπιση του είδους "Ο Χριστός εναντίον του Πολιτισμού" έχει συνήθως ακριβώς τα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, κυρίως μεταξύ των νεαράς ηλικίας ανθρώπων. Έτσι, μια υπερβολική αντίδραση τείνει να αυξήσει την ελκυστικότητα εκείνου το οποίο απορρίπτει. Ακόμη, η ασυλλόγιστη απόρριψη πολλών πολιτιστικών εμπειριών τείνει να αφήσει τους ανθρώπους ψυχολογικά κλεισμένους στον εαυτό τους, διανοητικά απομονωμένους, και πνευματικά υποκεί-μενους στον αυταρχισμό κλειστών, παραθρησκευτικών δογματικών συστημάτων.

ΙV. Δημιουργικός μετασχηματισμός

Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη αντίδραση της Χριστιανικής Εκκλησίας στην πρόκληση της τεχνολογίας. Εκείνη που προσπαθεί να συσχετίσει τις απαιτήσεις της ιστορικής Χριστιανικής πίστης με την τρέχουσα πολιτισμική πραγματικότητα. Η άποψη αυτή αντιλαμβάνεται πολύ σοβαρά την δαιμονική δύναμη των ΜΜΕ, αλλά εν τούτοις αρνείται να "πετάξει το μωρό μαζί με τα νερά". Η προσπάθειά της έγκειται στην σχέση προς τα ΜΜΕ σε δύο επίπεδα. Πρώτον, αναπτύσσοντας πληροφοριακό υλικό, το οποίο προσπαθεί να διαφωτίσει την κατάσταση του ανθρώπου εντός της κυριαρχούσας κοσμικής αντί-ληψης, να θέσει κατάλληλα θεολογικά ερωτήματα, να επανακαλύψει θρησκευτικές αλήθειες, και ακόμη να δημιουργήσει ένα νέο θρησκευτικό λόγο που να αγγίζει τις μάζες. Η προσέγγιση αυτή έχει μικρή επιτυχία με κοσμικά κριτήρια, δηλαδή αναφορικά με το μέγεθος του ακροατηρίου, την οικονομική δυνατότητα απόκτησης ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, κλπ.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι Χριστιανοί αυτοί εργάζονται στα ΜΜΕ, ή στους πολιτικούς θεσμούς της κοινωνίας, προσπαθώντας να οικοδομήσουν συνθήκες οι οποίες θα επιτρέψουν την διάδοση των ιδεών τους χωρίς να έλθουν σε σύγκρουση με το περιβάλλον. Αντικειμενικός στόχος τους είναι ο εξανθρωπισμός των δομών που διέπουν τα ΜΜΕ, ενθαρρύνοντας το εργαζόμενο προσωπικό "να πράττει το καλό", και εμμένοντας στην άποψη ότι η κοινωνική και οικονο-μική δύναμη της ιδιωτικής βιομηχανίας πρέπει να εξισρροπηθεί από την κρατική εξουσία η οποία εκφράζει πολιτικά το ενδιαφέρον των πολιτών για την γενική ευημερία της κοινωνίας τους. Και σε αυτό το επίπεδο, η επιτυχία δεν αναμένεται μεγάλη με βάση τα κοσμικά κριτήρια, όμως από θρησκευτικής άποψης πρόκειται για μια ουσιώδη στάση. Η προσέγγιση αυτών των Χριστιανών εντάσσεται στις δύο τελευταίες κατηγορίες του Niebuhr. Αναγνωρίζει τις αμφισημίες και την αντιφατική φύση της Εκκλησίας που εργάζεται εντός ενός συστήματος πλήρους από εξουσίες, οι οποίες διαβρώνουν δυνητικά τα πάντα, συμπε-ριλαμβανομένης της ίδιας της Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, δρα με την πεποίθηση της καλής μαρτυρίας υπέρ του Ευαγγελίου, και του γεγονότος ότι η πίστη και η δράση που εδράζονται στην απελευθερωτική δύναμη του Ευαγγελίου μπορούν πράγματι να μεταμορφώσουν τις δομές που έχουν δομηθεί επί της ανθρώπινης αμαρτίας.

Έτσι καταλήξαμε στο τρίτο σημείο: ο δημιουργικός μετασχηματισμός των ΜΜΕ, τόσο εκ των έσω όσο και εκ των έξω, (πρέπει να) είναι αναγκαίος στόχος της Εκκλησίας ενώπιον των προκλήσεων της τεχνολογικής εποχής. Οι Χριστιανοί οφείλουν να απορρίψουν συνειδητά τον ωφελιμιστικό σχετικισμό που χαρακτηρίζει το ήθος της σημερινής ζωής. Δεν βρισκόμαστε στο χείλος ενός μέλλοντος δίχως Θεό. Η αναζήτηση του νοήματος της ζωής είναι σήμερα όσο έντονη υπήρξε και κατά το παρελθόν. Το πρόβλημα είναι, πως τα σχετικά θεμελιώδη ερωτήματα δεν τίθεται πλέον εκεί όπου οι άνθρωποι μπορούν να τα δούν και να τα ακούσουν: στα ΜΜΕ.

Η πρόκληση για την Εκκλησία έχει τρείς πτυχές: πρώτον, να παράσχει ένα περιβάλλον εναλλακτικό στο περιβάλλον των μέσων. Δεύτερον, να διεισδύσει στο περιβάλλον των μέσων με εικόνες και μηνύματα τα οποία θα προκαλούν τις αξίες των μέσων. Τρίτον, να διδάξει τον πιστό πώς να αντιμετωπίζει τα ΜΜΕ χωρίς να υποκύπτει στη δύναμή τους, αλλά και χωρίς να καθίσταται ακοινώνητος και γραφικός. Η Εκκλησία έχει το προνόμιο να προσφέρει κοινωνία μεταξύ των πιστών. Το περιβάλλον αυτό παρέχει τρομακτικές δυνατότητες εξέλιξης σε έναν χώρο ανταλλαγής απόψεων, ένα forum ιδεών και αξιών, έναν τόπο όπου, σε ένα περιβάλλον αγάπης και υποστήριξης, οι άνθρωποι θα μπορούν να συζητούν δημιουργικά. Οι άνθρωποι έξω από την εκκλησία έχουν ήδη αρχίσει να αισθάνονται την ανάγκη δημιουργίας νέων μορφών κοινωνίας. Πασχίζουν να ξεφύγουν από αυτόν τον κόσμο-ersatz της τηλεόρασης και να επανεισέλθουν στον πραγματικό κόσμο. Η Εκκλησία έχει το πλεονέκτημα να βρίσκεται ήδη εκεί και το ερώτημα είναι κατά πόσον θέλει να παίξει αυτόν τον ρόλο. Εάν ανταποκριθεί κατάλληλα, τότε μπορεί να προσφέρει αυτό το περιβάλλον για την εκ νέου ανακάλυψη της κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

Ο δεύτερος στόχος, της διείσδυσης στα μέσα, απαιτεί σημαντική οργάνωση, χρόνο, και βεβαίως χρήμα. Ας εξασφαλίσουμε όμως κατ'αρχάς την θέληση.

Ο τρίτος στόχος, που αφορά την εκπαίδευση των Χριστιανών, είναι αυξανόμενης σπουδαιότητας. Το πρόβλημα δεν είναι πώς να κάνουμε τις επιλογές που βλέπουμε, αλλά πώς να δούμε τις επιλογές που πρέπει να κάνουμε. Οι Χριστιανοί πρέπει να εκπαι-δευθούν κατάλληλα ώστε να διακρίνουν τί προσφέρουν τα ΜΜΕ και να κατανοήσουν ότι ουσιαστικά έχουμε ήδη μια επιλογή : να αποδεχθούν ή να απορρίψουν αυτήν την προσφορά. Η εκπαίδευση αυτή πρέπει να αρχίζει ήδη από τις πρώτες τάξεις του Κυριακού σχολείου και να συνεχίζεται μέχρι τις τελευταίες, μέχρι την ενηλικίωση. Όμως και οι ενήλικες χρειάζονται αντίστοιχη εκπαίδευση ώστε να είναι σε θέση να κατανοούν τις προσπάθειες αλλοτρίωσής τους από τα μέσα. Μόνον κατ'αυτόν τον τρόπο, ο Χριστιανός μπορεί να γίνει ταυτόχρονα και υπεύθυνος πολίτης σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, υπεύθυνος τόσο ως προς τις υποχρεώσεις όσο και ως προς τα δικαιώματά του. Μόνον έτσι θα μπορέσει να απελευθερωθεί από την τυραννία της τεχνολογικής εποχής χωρίς να απορρίψει την τεχνολογία. (

 

Βιβλιογραφία:
Paul Tillich, The Protestant Era, University of Chicago Press, 1948.
Richard Niebuhr, Christ and Culture, Harper & Brothers, 1951.

 

 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ

του καθ. Σωτ. Μπούκη

 

Το πρόγραμμα / δραστηριότητες της διοικήσεως του ανθρώπινου δυναμικού

Στις προηγούμενες συνέχειες είδαμε ότι οι μάνατζερ αποπειρώνται να πετύχουν αποτελέσματα / στόχους μέσω και δια των ανθρώπων τους. Αυτό σημαίνει ότι καμία οργάνωση (οποιασδήποτε μορφής, τύπου ή μεγέθους) δεν μπορεί να αποδώσει καλλίτερα από ό,τι αποδίδει το ανθρώπινο δυναμικό που ασχολείται σ' αυτήν, και, ιδιαίτερα, οι μάνατζέρ της.

Η ποιότητα όμως του ανθρώπινου δυναμικού κάποιας οργανώσεως καθορίζεται από τις αποφάσεις που λαμβάνονται σχετικά με την προσέλκυση, επιλογή, τοποθέτηση, αξιολόγηση της αποδόσεως των ανθρώπων, εκπαίδευση, και τις μεταθέσεις-προαγωγές-απολύσεις του προσωπικού του οργανισμού.

Ακόμη, η ποιότητα αυτών των αποφάσεων δείχνει και το κατά πόσον η οργάνωση διοικείται με σοβαρότητα, αν η αποστολή της, οι αξίες της, οι επιδιώξεις-στόχοι της είναι σωστά ιεραρχημένοι, πραγματοποιήσιμοι και σημαντικοί, και όχι μόνο λόγια, "δημοσιοσχετίστικες" διατυπώσεις !

Οι παραπάνω αποφάσεις, στις σωστά διοικούμενες οργανώσεις, δεν πρέπει να στηρίζονται στο ένστικτο ή την παρόρμηση του αποφασίζοντος. Πρέπει να λαμβάνονται με βάση κάποιο ορθολογικό πρόγραμμα ενεργειών. Περιγραφή τέτοιων προγραμμάτων, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αναζητήσουν σε εξειδικευμένα επαγγελματικά εγχειρίδια1.

Ένα τέτοιο πρόγραμμα διοικήσεως ανθρωπίνου δυναμικού προϋποθέτει :

Την ύπαρξη σαφούς προσδιορισμού /περιγραφής των θέσεων, που προβλέπει η οργανωτική δομή. Όταν υπάρχουν περιγραφές θέσεων και υπάρχει κάποια κενή θέση, που πρέπει να συμπληρωθεί, καταβάλλεται προσπάθεια να συνταιριάξουν οι απαιτήσεις της θέσεως με τα προσόντα-ικανότητες των υποψηφίων για την πλήρωσή της.

Τη συστηματική προσέλκυση αρκετών υποψηφίων, ώστε να υπάρχει δυνατότητα ορθολογικής επιλογής μεταξύ αυτών. Ακόμη, πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα οι υποψήφιοι να μην προέρχονται αποκλειστικά από το συγγενικό ή το φιλικό κύκλο του αποφασίζοντος (τους γνωστούς του μόνο). Όσο ευρύτερος ο κύκλος, από τον οποίο προέρχονται οι υποψήφιοι, τόσο ευχερέστερη γίνεται η ορθολογική επιλογή του κατάλληλου ατόμου. Τέλος, πρέπει να προσεχθεί να υπάρχει, και το σωστό μείγμα ηλικιών, ώστε να μην χρειαστεί κάποτε να αποχωρήσουν πολλά μέλη μαζί.

Η επιλογή που θα γίνει, πρέπει να στηρίζεται κυρίως στις ικανότητες του υποψηφίου. Η έρευνα πρέπει να εστιάζεται στις ικανότητες, τι μπορεί να κάνει ο υποψήφιος. Πρέπει να στηρίζεται α) στη διερεύνηση του περιεχομένου του βιογραφικού του σημειώματος και των συστατικών επιστολών, που έχει υποβάλει, β) στις διάφορες προσωπικές συνεντεύξεις με τον υποψήφιο, γ) στη διερεύνηση της αποδόσεως του υποψηφίου στην προηγούμενη θέση του, που γίνεται πληρέστερη όταν περιλαμβάνει και προσωπικές επαφές με τους προηγούμενους προϊσταμένους του υποψηφίου .

Έχοντας καταλήξει στην τελική επιλογή κάποιου υποψηφίου, αυτός πρέπει στη συνέχεια να συστηθεί/παρουσιαστεί στους ανθρώπους του περιβάλλοντος της εργασίας του, δηλαδή, στον άμεσο προϊστάμενο του και στους συναδέλφους, με τους οποίους πρόκειται να συνεργαστεί. Θα πρέπει να του γίνει και πλήρης ενημέρωση σχετικά με ό,τι πρέπει να γνωρίζει σχετικά με την εργασία του, τις συνήθειες που επικρατούν στον εργασιακό χώρο (π.χ. ωράριο, διαλείμματα, κ.λπ.), ώστε το ταχύτερο δυνατόν αυτός/ή να προσαρμοστεί στο χώρο, και να αρχίσει να αποδίδει σύμφωνα με τις απαιτήσεις της θέσεως και των υφισταμένων δυνατοτήτων / προσόντων του.

Σ' όλη τη διάρκεια της σχέσεως του με την οργάνωση, ο εργαζόμενος παρακολουθείται από τον προϊστάμενο του και αξιολογείται η απόδοσή του. Η τακτική αξιολόγηση γίνεται με βάση το σύστημα που έχει καθιερώσει η οργάνωση. Μία τέτοια αξιολόγηση, μπορεί να δείξει ότι το άτομο χρειάζεται κάποια πρόσθετη εκπαίδευση, είτε για να καλύψει αδυναμίες του, ή για να αποκτήσει κάποιες νέες γνώσεις-προσόντα, τα οποία θα το καταστήσουν ικανό να αναλάβει σοβαρότερες ευθύνες σε κάποια άλλη θέση, κάτι που θα σημαίνει καλλίτερη αξιοποίησή των προσόντων του από την οργάνωση, αλλά και προαγωγή για τον εργαζόμενο.

Η εκπαίδευση του προσωπικού της οργανώσεως μπορεί να γίνει κατά τη διάρκεια της εργασίας του, από τον προϊστάμενό του ή από κάποιον αρχαιότερο συνάδελφο (αυτό συνήθως γίνεται με τα άτομα που κατέχουν ιεραρχικά κατώτερες θέσεις). Μπορεί όμως να γίνει και με την παρακολούθηση από τον εργαζόμενο κάποιου εξειδικευμένου σεμιναρίου ή σειράς μαθημάτων, εντός ή εκτός της οργανώσεως. Συνήθως, οι μικρότερου μεγέθους οργανώσεις, χρησιμοποιούν εξωτερικά προγράμματα, αυτά που προσφέρουν εξειδικευμένοι οργανισμοί όπως η Ε.Ε.Δ.Ε., το ΕΛ.ΚΕ.ΠΑ, ο Ο.Π.Ε. και άλλοι .

Μία τελευταία φάση, όχι ευχάριστη, μπορεί να είναι αυτή που το άτομο, ύστερα από κάποιες προσπάθειες που έγιναν για την καθοδήγησή του και την κάλυψη κάποιων αδυναμιών του, που εντόπισε η αξιολόγηση της η αποδόσεως του, θα κληθεί να αποχωρήσει λόγω αδυναμίας ανταποκρίσεώς του προς τις υποχρεώσεις της θέσεώς του. Αυτό, πολλές φορές, είναι πιο συμφέρον και για το άτομο και για τον οργανισμό. Η παραμονή στην οργάνωση κάποιου ατόμου με προβλήματα αποδόσεως δημιουργεί προβλήματα, τα οποία συνήθως χειροτερεύουν όταν χρονίζουν, με ζημιά και για τα δύο μέρη.

Τα παραπάνω είναι δοκιμασμένα. Δυστυχώς, όμως, λίγες μόνο οργανώσεις τα ακολουθούν. Άλλοτε από άγνοια και άλλοτε από ολιγωρία. Αυτό ίσως γιατί πολλοί μάνατζερ των οργανώσεων στηρίζονται στη δική τους "σοφία", "την ιδιαίτερη εκείνη ικανότητα" που νομίζουν ότι έχουν, και έτσι παίρνουν κακές αποφάσεις, οι συνέπειες των οποίων δεν αργούν να φανούν στη ζωή των οργανώσεων.

Όπως αναφέρθηκε ήδη παραπάνω, η ποιότητα αυτών των αποφάσεων φανερώνει το κατά πόσο κάποια οργάνωση διοικείται με σοβαρότητα, αν η αποστολή της οργανώσεως, οι αξίες της, οι επιδιώξεις/στόχοι της είναι, για τους ανθρώπους της οργανώσεως, πραγματικοί και σημαντικοί. Ιδιαίτερα αυτό ισχύει για τους μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, οι οποίοι όπως αναφέρθηκε στηρίζονται στην εθελοντική προσφορά εργασίας. Είναι γνωστό ότι η προσφορά εθελοντικής εργασίας, από μέρους ικανών ατόμων, είναι περιορισμένη. Άρα, είναι πολύ σημαντικό, στις διάφορες οργανικές θέσεις των οργανισμών, ιδιαίτερα στα ανώτερα ιεραρχικά τους επίπεδα, να τοποθετούνται ικανά στελέχη-μάνατζερ, των οποίων μία από τις βασικότερες υποχρεώσεις είναι η μεθόδευση του σωστού χειρισμού και η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού της οργανώσεως. Σημειώνεται ότι δεν αρκεί, για την επιτυχή λειτουργία κάποιου οργανισμού, η παρουσία κάποιου ικανού ατόμου (π.χ., ενός χαρισματικού ηγέτη) στην κορυφή της ιεραρχικής πυραμίδας . χρειάζονται και ικανά στελέχη σ' όλη της την έκταση.

Τέλος, μία άλλη πολλή βασική υποχρέωση κάθε μάνατζερ είναι να βοηθήσει τους συνεργάτες του, που έχουν διάθεση να εκτελέσουν το έργο τους (δηλ., που είναι παρακινημένοι γι' αυτό), να αποκτήσουν πρόσθετες δεξιοτεχνίες-ικανότητες για την εκτέλεση του έργου τους. Οι μάνατζερ, όπως έχει ήδη αναφερθεί, είναι κάτι σαν προπονητές, με ιδιαίτερη υποχρέωση να μεριμνούν για τη συνεχή ανάπτυξη των υφισταμένων τους. Επίσης, πρέπει να τους συμπαρίσταται, ώστε να μπορούν αυτοί να εκτελέσουν το έργο τους απρόσκοπτα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να παρέχουν στους ανθρώπους τους και τα κάθε λογής τεχνικά μέσα (οι άνθρωποι πρέπει να διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία για την αποτελεσματική εκτέλεση του έργου τους), και τις πληροφορίες που χρειάζονται για τη σωστή εκτέλεση του έργου τους. Ακόμη, οι μάνατζερ συμπαρίστανται στους ανθρώπους τους με την εξάλειψη ο,τιδήποτε εμποδίζει ή αποθαρρύνει την εκτέλεση του έργου των υφισταμένων τους. Με αυτό τον τρόπο, οι μάνατζερ -σαν άλλοι καταλύτες- συντελούν, μέσω των ανθρώπων τους, στην αποτελεσματική και αποδοτική επίτευξη των στόχων της οργανώσεως.

Η ανάγκη για δημιουργία αποτελεσματικών ομάδων εργασίας

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι πολλοί μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί, αποτυγχάνουν γιατί οι μάνατζέρ τους δεν καταφέρνουν να δημιουργήσουν αποτελεσματικές ομάδες εργασίας. Τέτοιες ομάδες είναι απαραίτητες γιατί οι διάφορες οργανώσεις, μετά από κάποιο χρόνο, ξεπερνούν τις όποιες δυνατότητες του "ενός ατόμου" (συνήθως του ιδρυτή τους), και χρειάζονται, για τη διεκπεραίωση του έργου τους, αποτελεσματικές ομάδες εργασίας, οι οποίες όμως δεν αναπτύσσονται τυχαία. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια γι' αυτό.

"Ομάδα" είναι ένα σύνολο μικρού αριθμού ατόμων που αλληλεξαρτώνται, αλληλεπιδρούν και επικοινωνούν μεταξύ τους τακτικά σε διαπροσωπική βάση για την επίτευξη κάποιου κοινού στόχου, θεωρούν δε οι ίδιοι τους εαυτούς τους ως ομάδα. Με αυτή την έννοια, ομάδα αποτελούν τα μέλη ενός τμήματος-γραφείου, τα μέλη κάποιου συνεργείου επισκευών κ.λπ. Δεν αποτελούν ομάδα οι επιβάτες ενός λεωφορείου, οι ακροατές κάποιας διαλέξεως ή ενός κηρύγματος κ.τ.ό.

Οι αποτελεσματικές ομάδες, προσφέρουν στην οργάνωση τα εξής πλεονεκτήματα :

α. Καλλίτερης ποιότητας αποφάσεις, που προέρχονται από τη συνεργασία των μελών τους και την χρησιμοποίηση των ποικίλων γνώσεων, δεξιοτεχνιών, και ιδεών τους.

β. Αποδοχή και υποστήριξη των αποφάσεων της ομάδας από τα μέλη της. Εφ' όσον συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων, τα μέλη αισθάνονται και δεσμευμένα για την υλοποίησή τους.

γ. Κοινωνικοποίηση των μελών τους, ώστε αυτά να καλλιεργήσουν τους τρόπους συμπεριφοράς που απαιτούνται από την οργάνωση (τους κανόνες συμπεριφοράς), και

δ. Συμπαράσταση στο έργο των μάνατζερ, με την "εκπαίδευση" που γίνεται στα νεώτερα μέλη, από τα αρχαιότερα μέλη της ομάδας.

Ακόμη, οι ομάδες προσφέρουν στα μέλη τους: α. Ικανοποίηση των κοινωνικών τους αναγκών (να ανήκει το άτομο κάπου και να συνεργάζεται με συναδέλφους του). β. Απόκτηση ταυτότητας (τη συναίσθηση του "εμείς").

γ. Απόκτηση κύρους (από την αναγνώρισή τους από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας). δ. Σχετικά έντονη συναίσθηση της ισχύος τους, και ελέγχου του προορισμού τους. ε. Πηγή αποκτήσεως πληροφοριών, και στ. Ποικιλία απασχολήσεων (σπάσιμο της μονοτονίας στην απασχόληση).

Για να είναι αποτελεσματικές οι ομάδες πρέπει : α. Ο αριθμός των μελών τους να είναι μικρός (6-8 άτομα), ώστε να υπάρχει αρκετή ποικιλία ιδεών, αλλά και να διευκολύνεται η διαπροσωπική επικοινωνία. όταν τα μέλη είναι πολλά, η επικοινωνία παρεμποδίζεται. β. Να υπάρχει ο σωστός ηγέτης, με γνώσεις-ικανότητες και αποδοχή από τα μέλη. γ. Να υπάρχει συνεκτικότητα-ενότητα των μελών, τα μέλη να είναι ομοιογενή, με κοινά ενδιαφέροντα κ.λπ. δ. Το αντικείμενο/στόχος της ομάδας, καθώς και οι υπευθυνότητες των μελών να καθορίζονται με σαφήνεια, και ε. Τα μέλη να είναι ικανά για διαπροσωπική επικοινωνία, απαραίτητο συστατικό κάθε αποτελεσματικής ομάδας.

Συμπέρασμα

Σε τελική ανάλυση, ύστερα από όσα αναφέρθηκαν πολύ περιληπτικά μέχρις εδώ, καμία οργάνωση δεν μπορεί να αποδώσει καλλίτερα από ό,τι αποδίδει το ανθρώπινο δυναμικό της, οι μάνατζερ και οι μη μάνατζερ. Το ανθρώπινο δυναμικό είναι αυτό που ενεργοποιεί τους άλλους συντελεστές της οργανωτικής δραστηριότητας, τα οικονομικά μέσα, τις εγκαταστάσεις κ.λπ., που από μόνοι τους είναι αδρανείς. Έτσι, οι αποτελεσματικοί μάνατζερ, που ενδιαφέρονται για την επιβίωση, ανάπτυξη και διαιώνιση της οργανώσεώς τους, πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στο ρόλο τους και στην ορθολογική απόκτηση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της οργανώσεως. ( ΤΕΛΟΣ

 

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: 
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΡΑ MARTYN LLOYD-JONES

Ο Martyn Lloyd-Jones υπήρξε ο ποιμένας του Westminster chapel στην Αγγλία, ο ποιμένας της βασίλισσας , και θεωρείται ο μεγαλύτερος ιεροκήρυκας του 20ου αιώνα, ο τελευταίος των πουριτανών. Ο Dr Jones ήταν ιατρός και την θεολογική του κατάρτιση την απέκτησε, διαβάζοντας τα έργα των μεγάλων θεολόγων του παρελθόντος. Η σκέψη του και το κήρυγμά του παραμένουν ιστορικά για την μεγάλη τους αξία. Η Ελλάδα είχε την τιμή να δεχτεί τον Dr.Jones ως ομιλητή στο Βιβλικό συνέδριο της Λεπτοκαρυάς, στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Παρακάτω δημοσιεύουμε μία μικρή συνέντευξη που είχε δώσει το 1980 στο περιοδικό Christianity Today. Την μεταφράσαμε λόγω της διαχρονικής αξίας που έχουν οι επισημάνσεις του. Ας προσέξει ο αναγνώστης τις απόψεις του για τις ευαγγελιστικές εκστρατείες, την ανάγκη συντριβής και ταπεινώσεως, την θεωρία του για τους ενδιαφερόμενους να εισέλθουν στη διακονία και την στάση του προς την επιλεγόμενη χριστιανική κουλτούρα.

Ερώτηση: Εσείς και εγώ συναντηθήκαμε το 1966, νομίζω, για να συζητήσουμε το παγκόσμιο συνέδριο στο Βερολίνο για τον Ευαγγελισμό. Αρνηθήκατε να συμμετάσχετε ή να έλθετε ως παρατηρητής. Είσαστε επίσης ο μόνος ποιμένας μεγάλης εκκλησίας του Λονδίνου που δεν συνεργάστηκε με τις σταυροφορίες του Μπίλλυ Γκράχαμ. Τι σας κράτησε μακριά;

Απάντηση: Αυτό είναι ένα δύσκολο ζήτημα ζωτικής σημασίας. Πάντα πίστευα ότι τίποτα άλλο εκτός από μία αναζωπύρηση -η επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, σε αντιδιαστολή με μία ευαγγελιστική εκστρατεία- μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση της εκκλησίας και του κόσμου. Η Ουαλλική Πρεσβυτερική Εκκλησία έχει τις ρίζες της στην μεγάλη ευαγγελική αναζωπύρηση του 18ου αιώνα, όταν η δύναμη του Αγίου Πνεύματος ήλθε πάνω στους ιεροκήρυκες και στις εκκλησίες, και μεγάλος αριθμός ανθρώπων μετανόησε. Δεν ήμουν ποτέ ευχαριστημένος από τις οργανωμένες ευαγγελιστικές εκδηλώσεις. Γύρω στα 1820 μία πολύ λεπτή και ατυχής αλλαγή συνέβη, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, η μετατόπιση από την έμφαση του Αζαχελ Νεττλετον στην αναζωπύρηση στην έμφαση του Τσαρλς Φίννεϋ στον ευαγγελισμό. Υπάρχουν δύο στάσεις. Όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, η παλαιά προσέγγιση ήταν για τους ιεροκήρυκες και τους πρεσβυτέρους να καλέσουν μία ημέρα νηστείας και προσευχής και να ικετέψουν το Θεό να τους επισκεφθεί με δύναμη. Η σημερινή εναλλακτική λύση είναι η ευαγγελιστική εκστρατεία: οι ιεροκήρυκες ρωτούν ποιον θα προσλάβουμε σαν ευαγγελιστή; Και μετά οργανώνουν και ζητούν από τον Θεό την ευλογία του σε αυτό. Ανήκω στην παλιά σχολή.

Ε. Τι ιδιαίτερες αναστολές έχετε σχετικά με τον σύγχρονο ευαγγελισμό;

Α. Δεν με ευχαριστούν οι οργανωμένες εκστρατείες και ακόμα περισσότερο δεν με ευχαριστεί το σύστημα των προσκλήσεων δηλαδή το να καλούν ανθρώπους μπροστά. Σημειώστε ότι θεωρώ τον Μπίλλυ Γκράχαμ έναν εντελώς τίμιο, ειλικρινή και γνήσιο άνθρωπο. Εκείνος στην πραγματικότητα με κάλεσε το 1963 να είμαι πρόεδρος του πρώτου Συνεδρίου για τον ευαγγελισμό που τότε θα γινόταν στην Ρώμη και όχι στο Βερολίνο. Του είπα ότι θα κάνω μία ανταλλαγή: εάν σταματούσε την από όλους αδιακρίτως πρόσκληση, των εκστρατειών του -να σταματήσει δηλαδή να έχει Καθολικούς και ορθολογιστές στην πλατφόρμα- και σταματήσει το σύστημα των προσκλήσεων, με όλη μου την καρδιά θα τον υποστηρίξω και θα προεδρεύσω στο Συνέδριο. Μιλήσαμε για περίπου τρεις ώρες, αλλά δεν δέχθηκε αυτούς τους όρους. (Σημείωση: προκειμένου ο Μπίλλυ Γκράχαμ να επισκεφθεί μία οποιαδήποτε πολιτεία των ΗΠΑ ή ξένη χώρα έχει θέσει ως απαράβατο όρο το να προσκληθεί από όλες τις χριστιανικές εκκλησίες αυτής της χώρας. Για να έλθει στην Ελλάδα χρειάζεται την πρόσκληση πρωτίστως της Ορθόδοξης εκκλησίας της Ελλάδος. Αυτός είναι ο λόγος της μη επισκέψεώς του στη χώρα μας και κανένας άλλος. Επίσης ο M.L.Jones αναφέρεται στο σύστημα της προσκλήσεως που έχει ο Μπίλλυ Γκράχαμ στο τέλος της εκδηλώσεως, δηλαδή όποιος θέλει να ζητήσει από το Θεό να αναγεννηθεί πρέπει να πάει μπροστά. Ο Μ.Λ.Τζόνς είναι αντίθετος με αυτήν την τακτική που οδηγεί συχνά σε επιφανειακές και χωρίς συνέχεια, αποφάσεις.)

Ε. Ποια σημαντικά στοιχεία οι Ευαγγελικοί πολλές φορές παραμελούν;

Α. Για μένα εκείνο που λείπει από τον μοντέρνο ευαγγελικαλισμό είναι το στοιχείο της ευσεβείας εκείνο που κάποτε ονομαζόταν πνευματικότητα. Εμείς οι ευαγγελικοί είμαστε τόσο αυτάρεσκοι, τόσο ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, τόσο υγιείς. Η ιδέα του να ταπεινωθούμε κάτω από το ισχυρό χέρι του Θεού έχει χαθεί. Ζούμε τόσο πολύ στον κόσμο της ψευδοδιανόησης και της εμφάσεως στη θέληση. Η καρδιά έχει αγνοηθεί. Δεν βλέπω ελπίδα έως ότου επιστρέψουμε στην μεγάλη έμφαση του Ιωνάθαν Εντουαρντς που, αν και λαμπρός διανοούμενος και εξέχων φιλόσοφος, έδωσε μεγάλη έμφαση στην καρδιά. Με τον όρο καρδιά εννοώ ολόκληρο τον άνθρωπο, με ειδική έμφαση στο συγκινησιακό στοιχείο. Σήμερα ένας αόριστος συναισθηματισμός αντικατέστησε τη βαθιά συγκίνηση. Οι άνθρωποι δεν είναι πλέον ταπεινοί, υπάρχει λίγος φόβος Κυρίου. Ο μοντέρνος ευαγγελικαλισμός είναι πολύ διαφορετικός από τον ευαγγελικαλισμό του 18ου αιώνα και των πουριτανών. Είμαι δυστυχής με αυτήν την κατάσταση. Ο γνήσιος ευαγγελικαλισμός είναι αυτός ο παλιός ευαγγελικαλισμός.

 

Ε. Ήταν επίσης θεολογικά και διανοητικά δυναμικός;

Α. Ακριβώς. Σήμερα έχουμε μία ψευδοδιανόηση που είναι θεολογικά ρηχή. Χρειαζόμαστε εξίσου την λαμπρή θεολογική κατανόηση και την θερμή καρδιά. Όταν πρωτοήρθα στην Αγγλία ο ευαγγελικαλισμός ήταν αντιθεολογικός, ευσεβιστικός και συναισθηματικός, και προσπάθησα χρησιμοποιώντας την διανόηση στο μέγιστο. Αλλά τώρα πολλοί ευαγγελικοί παραείναι σίγουροι για το μυαλό τους. Μερικοί είναι απασχολημένοι με δευτερεύοντα πράγματα όπως η χριστιανική άποψη της τέχνης ή του θεάτρου ή της πολιτικής.

Ε. Θα θέλατε σίγουρα τη χριστιανική διανοητική διάσταση να είναι αρκετά ισχυρή για να εκθέτει τη ρηχότητα των θεωρητικών εναλλακτικών λύσεων στις μεγάλες αλήθειες της αποκαλύψεως;

Α. Οπωσδήποτε. Αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό. Το πιο σημαντικό κεφάλαιο στην Βίβλο σήμερα από την άποψη του σύγχρονου κηρύγματος είναι η Α΄ Κορινθίους 2. Χωρίς την εκδήλωση της δυνάμεως του Πνεύματος, ολόκληρη η θεολογία οδηγεί στο πουθενά. Το εδάφιο κλειδί, κατά μία έννοια είναι το Ρωμ. 6:17 "υπηκούσατε εκ καρδίας εις τον τύπον της διδαχής, εις τον οποίον παρεδόθητε". Ενώ η αλήθεια έρχεται πρωταρχικά στη νόηση πρέπει όμως να κινήσει την καρδιά, που με τη σειρά της κινεί τη θέληση. Σήμερα πολλοί άνθρωποι δεν πάνε παρακάτω από το να έχουν την μορφή των σωστών λέξεων, ενώ άλλοι τοποθετούν την έμφασή τους στην απόφαση. Και οι δύο προσεγγίσεις αγνοούν την καρδιά.

Ε. Έχετε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ λένε οι φίλοι σας, αλλά το χρησιμοποιείτε σπάνια από τον άμβωνα.

Α. Το βρίσκω πολύ δύσκολο να είμαι χιουμορίστας στον άμβωνα. Πάντα αισθάνομαι στον άμβωνα ότι βρίσκομαι στην τρομερή θέση του να στέκομαι ανάμεσα στον Θεό και στις ψυχές που μπορεί να πάνε στην κόλαση. Αυτή η θέση είναι πολύ τρομακτική για να συνδυάζεται με χιούμορ.

Ε. Πρόσφατα ακυρώσατε υποχρεώσεις που είχατε για να κηρύξετε, άκουσα. Διάφοροι φίλοι διψούν για να μας πείτε λίγα λόγια για την κατάσταση της υγείας σας.

Α. Είμαι τόσο αμαρτωλός, ώστε ο Θεός πρέπει πάντα να με σπρώχνει να κάνω διάφορα πράγματα. Πάλεψα ενάμισι χρόνο πριν να εισέλθω στη διακονία. Μετά στην αρχή του 1968 -ήμουν 68 ετών- φυσικά σκέφτηκα να συνταξιοδοτηθώ. Αλλά συνέχισα, έως ότου καθώς αντιμετώπιζα μία μεγάλη χειρουργική επέμβαση το Μάρτιο αυτού του χρόνου, ο Θεός ξεκάθαρα μου υπέδειξε να αφήσω το Ουέστμινστερ Τσάπελ ώστε να βάλω τα κηρύγματα μου σε μορφή βιβλίου και να προετοιμάσω τα πνευματικά μου απομνημονεύματα. Αυτή ήταν η διαβεβαίωση του Θεού μόλις πριν την χειρουργική επέμβαση, ότι αν και αυτή θα ήταν σοβαρή και ριζική, θα ήταν επιτυχής. Πρέπει να περικόψω το περιοδεύον κήρυγμα και να συγκεντρωθώ στο γράψιμο. Υπάρχουν περαιτέρω τόμοι επί της επιστολής προς Ρωμαίους που πρέπει να ετοιμαστούν και οι δύο τελευταίοι τόμοι για την Εφεσίους που σύντομα θα πάνε στο τυπογραφείο.

Ε. Τι νομίζετε ότι ο Χριστιανισμός πρέπει να πει για την οικονομική κατάσταση σήμερα;

Α. Νομίζω ότι το μεγάλο μήνυμα που πρέπει να κηρύξουμε είναι η κρίση του Θεού στους ανθρώπους και στον κόσμο. Επειδή ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός, κάθε ανθρώπινο τέχνασμα είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Η μοναδική ελπίδα για τον κόσμο είναι ο ερχομός του Χριστού-τίποτε άλλο. Με εκπλήσσει το γεγονός ότι οι ευαγγελικοί ξαφνικά έχουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον στην πολιτική. Αυτό θα είχε λόγο υπάρξεως 50 ή 100 χρόνια πριν, αλλά τέτοιες προσπάθειες τώρα μου φαίνονται απόλυτη ανοησία, γιατί ζούμε σε έναν διαλυόμενο κόσμο. Σε όλη μου τη ζωή ήμουν ενάντιος σε υπολογισμό χρόνων και καιρών, αλλά αισθάνομαι όλα και περισσότερο ότι ζούμε στους έσχατους καιρούς.

Ε. Είναι δυνατόν εδώ ή εκεί σε ορισμένα σημεία, η Χριστιανική προσπάθεια να φέρει αυτό που μπορεί να κληθεί "Χριστιανικός πολιτισμός";

Α. Όχι! Ποτέ δεν θα έλθει. Ολόκληρη η Γραφή είναι εναντίον αυτού. Είναι αδύνατον. Στη σημερινή κατάσταση του κόσμου -που οπωσδήποτε δεν ήταν ποτέ χειρότερη- ολόκληρος ο πολιτισμός συγκλονίζεται, και αντιμετωπίζουμε την πτώση ηθικά πολιτικά και σε κάθε άλλο τομέα. Θα πίστευα ότι σίγουρα αυτόν τον καιρό το επείγον μήνυμά μας θα έπρεπε να είναι "φεύγετε από της μελλούσης οργής".

Ε. Για τούτο το λόγο θα προωθούσατε νέους ανθρώπους να σκεφτούν την διακονία του άμβωνα ή την ιεραποστολική κλήση πάνω από κάθε άλλη κλήση;

Α. Όχι! Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν έκανα και ποτέ δεν θα κάνω. Τέτοια απόφαση πρέπει να είναι μία προσωπική κλήση από τον Θεό. Αλλά βλέποντας τον κρίσιμο κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται ο κόσμος πρέπει σαφώς να υποκινήσουμε τους ανθρώπους να ξεφύγουν. Προκαλεί κατάπληξη το ότι ένας χριστιανός μπορεί να ενδιαφέρεται με ο,τιδήποτε άλλο στην παρούσα εποχή.

Ε. Θα είσασταν άραγε πιο χαρούμενος εάν ο Σερ Φρεντ Κάδεργουντ, ο γαμπρός σας, ήταν στην διακονία του Χριστού παρά στην παρούσα του πολιτική εργασία στο Ευρωκοινοβούλιο;

Α. Όχι δεν θα ήμουν. Στην πραγματικότητα χάρηκα επειδή αρνήθηκε όταν τον πίεσαν να ασχοληθεί με τη διακονία. Πάντα προσπάθησα να κρατήσω τους ανθρώπους εκτός διακονίας. Κατά τη γνώμη μου κάποιος πρέπει να εισέλθει στη διακονία, μόνον εάν δεν μπορεί να παραμείνει εκτός αυτής. 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006