ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002

  1. Ο Χριστός, το παιδί κι εμείς
  2. Μια Προσευχή Αγωνίας (Ψαλμός 6)
  3. Ιεριχώ, τα Τείχη της: Το Ανθρωπίνως Ακατόρθωτο
  4. Υπάρχει ακόμα χώρος! 304
  5. Η Αρπαγή -Μια άλλη άποψη
  6. Η μέλλουσα κρίση
  7. Η Προσευχή της Ευχαριστίας

 

Ο Χριστός, το παιδί κι εμείς

του Μ. Β. Κυριακάκη

 

 

"Και προσκαλέσας ο Ιησούς παιδίον έστησε αυτό εν τω μέσω αυτών."

Ματθ. 18:2

 

Ο κόσμος σήμερα το θεωρεί πολύ φυσικό να προσέχει το παιδί, να το προστατεύει και να το φροντίζει. Ξεχνάμε όμως ότι αυτή την προνομιακή θέση και την ευαισθησία ως προς το παιδί την έχει εμπνεύσει ο Χριστός. Δεν είχε πριν από το Χριστό την ίδια θέση. Εκείνος έστησε το παιδί μπροστά στους μεγάλους και το έθεσε σαν παράδειγμα.

Από τη μια μεριά στέκει Εκείνος και από την άλλη εμείς -γονείς, φίλοι, γενικά όλοι οι μεγάλοι που αντιμετωπίζουμε το παιδί. Και στη μέση το παιδί, εκεί το τοποθετεί ο Χριστός. Βέβαια το περισσότερο ενδιαφέρον που έχει ο κόσμος για το παιδί αφορά τη σωματική του ανάπτυξη και τη διανοητική του κατάρτιση. Ο Χριστός όμως ενδιαφέρθηκε για όλη την προσωπικότητα του παιδιού. Ένα από τα πιο συγκινητικά και συναρπαστικά φαινόμενα της Καινής Διαθήκης είναι ακριβώς η στάση του Ιησού απέναντι στο παιδί. Ο ίδιος υπήρξε παιδί. Μέσα στη συγκατάβασή του, κατά τη θαυμαστή ενσάρκωσή Του και παρουσία Του σ' αυτή τη ζωή, πέρασε από το στάδιο της παιδικής ηλικίας. Βρέφος στην αγκαλιά της κατά σάρκα μητέρας Του -της Παρθένου Μαρίας. Υπόδειγμα παιδιού στο σπίτι, στην οικογένεια. Δώδεκα χρονών εμφανίζεται στο ναό. Μεγαλώνει σε χάρη και σοφία. Δουλεύει στο ξυλουργικό εργαστήριο του Ιωσήφ. Εξοικειώνεται με όλες τις συναρπαστικές φάσεις της παιδικής και εφηβικής ηλικίας. Και έπειτα είναι μαζί με τα παιδιά. Τα δέχεται. Τα προσκαλεί. Τα αγκαλιάζει. Τα χαϊδεύει και τα ευλογεί.

"Αφήστε τα παιδιά να έρχονται σε Μένα και μη τα εμποδίζετε. Όποιος δεχθεί ένα απ' αυτά τα μικρά παιδιά στο όνομά μου, εμέ δέχεται. Όποιος σκανδαλίσει ένα από τους μικρούς τούτους, είναι καλύτερα να κρεμάσει μια μυλόπετρα στο λαιμό του και να πέσει στη θάλασσα να πνιγεί..." (Μαρι. 10:13-16, 9:42).

Με ευχαρίστηση τα παρακολουθούσε να παίζουν στο δρόμο και στις πλατείες. Έβλεπε τα χαρούμενα πρόσωπά τους καθώς πηδούσαν δεξιά και αριστερά. Τα απολάμβανε. Παρακολουθούσε ακόμη και τα ιδιότροπα παιδιά που ήταν έτοιμα να καυγαδίσουν και στο παιχνίδι επάνω (Λουκ. 7:3). Και όχι μόνο τα παρακολουθούσε, αλλά και τα χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα για τους μεγάλους.

Ο Χριστός ακόμα συνεργάστηκε με τα παιδιά. Πήρε τα ψάρια και τα ψωμιά που είχε στο καλάθι του ένα παιδί και αυτά εχρησιμοποίησε για να χορτάσει τα πλήθη που ήταν στην εξοχή και παρακολουθούσαν τη διδασκαλία Του. Δέχθηκε τα θριαμβευτικά "ωσαννά" από τα παιδιά όταν μπήκε στα Ιεροσόλυμα.

Η μεγαλύτερη τιμή που έκαμε στο παιδί ήταν όταν το έστησε στη μέση και είπε: "Αληθώς σας λέγω, εάν δεν επιστρέψητε και γίνητε σαν τα παιδιά δεν μπορείτε να εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών". Το παιδί λοιπόν έχει να μας δώσει. Και έχει να μας διδάξει. Έχουμε όμως και χρέος προς το παιδί. Τι μπορούμε να διδαχθούμε; Και τι εμείς χρωστάμε στο παιδί;

Πρώτα ν' ανοίξουμε τα μάτια μας και να ιδούμε τη σημασία του παιδιού. Να ιδούμε τη σημασία της παιδικής ηλικίας. Στο πρόσωπο του παιδιού βλέπουμε την αυριανή γενεά και το μέλον που διαμορφώνεται... Το παιδί αποτελεί ένα κεφάλαιο που μπορεί να αξιοποιηθεί και τώρα καις το μέλλον. Τώρα μας διδάσκει. Μας τονίζει ότι η ζωή βρίσκεται σε αδιάκοπη ανάπτυξη. Χθες το παιδί ήταν ένα αδύνατο βρέφος που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Σήμερα πηδάει. Χθες μόλις έβγαζε άναρθρες κραυγές. Τώρα μιλάει καθαρά. Συνεχώς μεγαλώνει. Η ζωή αναπτύσσεται μέσα του σε όλες τις διαστάσεις.

Αυτή την ιδιότητα έχει ο άνθρωπος που είναι προορισμένος για τη βασιλεία του Θεού. Έχει δίψα για τη ζωή και διψά για μάθηση. Ακούει την προτροπή: "Επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα δια να αυξηθήτε δι' αυτού" (Α΄ Πετρ. 2:2). Στενοχωρούμεθα κάποτε όταν το παιδί μάς βομβαρδίζει με τα πιο απίθανα ερωτήματα. Όμως είναι το πιο φυσικό. Και θα είναι το πιο φυσικό για τον άνθρωπο που είναι αρμόδιος για τη βασιλεία του Θεού να θέλει να μάθει. Να μάθει για τον ουρανό, την αιώνια πατρίδα του. Για το Χριστό. Για όλη την έκταση της αγάπης του Θεού. Ερευνά, μελετά, κρούει, αιτεί, ζητεί. "Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην γιατί αυτοί θα χορτασθούν".

Το παιδί μας τονίζει ακόμα την ανθρώπινη αδυναμία. Είναι ο άνθρωπος το τελειότερο πλάσμα στον κόσμο μας, αλλά γεννιέται τελείως αδύνατο. Τόσο που η ζωή του εξαρτάται απόλυτα από τους άλλους. Έτσι ο άνθρωπος που είναι προορισμένος για τη βασιλεία των ουρανών, όχι μόνο είναι αδύνατος, αλλά και ομολογεί την αδυναμία του και την πλήρη εξάρτησή του από το Θεό.

Το παιδί δέχεται πρόθυμα τα δώρα που του προσφέρουμε. Τα περιμένει χωρίς να λογαριάζει αν είναι άξιο. Και ο άνθρωπος που είναι για τη βασιλεία του Θεού δέχεται τη σωτηρία του σαν δώρο από το χέρι του Χριστού. Δεν εξαγοράζεται η σωτηρία. "Κατά χάριν είσθε σεσωσμένοι... και τούτο δεν είναι από σας, Θεού το δώρον..." (Εφεσ. 2:8). Θα τη δεχθείς σαν δώρο ή δεν θα την έχεις ποτέ!

Η εμπιστοσύνη που δείχνει το παιδί σε κείνους που ξέρει ότι το αγαπούν είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό που μας διδάσκει. Εμπιστεύεται τον πατέρα του. Και αυτή η εμπιστοσύνη διαλύει κάθε φόβο. Έχει το αίσθημα της ασφάλειας στην αγκάλη της μητέρας του ή όταν σφίγγει το χέρι του πατέρα του. Διασταυρώνει το δρόμο όπου υπάρχουν τόσοι κίνδυνοι. Κρατιέται όμως από το χέρι του πατέρα και χωρίς δισταγμό περνά τον πολυσύχναστο δρόμο. Τέτοια εμπιστοσύνη έχει το παιδί του Θεού στον ουράνιο Πατέρα του. Ξέρει ότι τον κρατά από το χέρι και είναι σε ασφάλεια. Αν δεν αποκτήσετε αυτή την εμπιστοσύνη που έχει το παιδί στον επίγειο πατέρα του δεν μπορείτε να εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών.

Το παιδί λοιπόν θα μας διδάξει τι είναι ζωντανή πίστη. Ο Λόγος του Θεού μας λέει ότι "η πίστις είναι ελπιζομένων υπόστασις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων". Το παιδί έχει τέτοια πίστη. Του υπόσχεσαι ότι θα του χαρίσεις κάτι. Πριν το δει και πριν το πάρει αυτό το κάτι, το χαίρεται και το απολαμβάνει.

Αλλά ενώ το παιδί είναι ανάμεσά μας, θα ιδούμε όχι μονάχα τι μπορούμε να διδαχθούμε απ' αυτό, αλλά και τι θα κάνουμε εμείς για το παιδί. Από πότε αρχίζει η φροντίδα μας για το παιδί; Μερικοί παιδαγωγοί μας λένε ότι τα πρώτα χρόνια είναι τα αποφασιστικά και κρίσιμα για τη διαμόρφωση του χαρακτήρος του παιδιού. Μερικοί άλλοι υποστηρίζουν ότι τα χρόνια της εφηβικής ηλικίας θα πρέπει να προσέξουμε περισσότερο. Ο Λόγος του Θεού μας το λέει καθαρά: "Από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, τα δυνάμενα να σε σοφίσωσιν εις σωτηρίαν..." Και στο βιβλίο των Παροιμιών (22:6) διαβάζουμε: "Δίδαξε το παιδί στην αρχή της πορείας του· και δεν θα απομακρυνθεί ούτε όταν γεράσει". Να το χρέος μας! Για την εκπλήρωση αυτού του χρέους μας έχει δώσει ο Θεός όλα τα απαραίτητα μέσα: την δημοσία λατρεία στην οποία μετέχουμε με τα παιδιά μας. Το Κυριακό Σχολείο. Την προσευχή και όλα τα άλλα.

Ο Λόγος του Θεού μας φανερώνει πως το χρέος μας για το παιδί αρχίζει πριν αυτό γεννηθεί: Μήπως ο Θεός δεν προνοεί τα καλά πριν έλθουμε στη ζωή; Δεν είναι τυχαίο ότι γεννηθήκαμε σε μια χώρα όπου είναι γνωστό το όνομα του Χριστού. Δεν είναι τυχαίο αν έχουμε το προνόμιο να είναι πιστοί οι γονείς μας. Οφείλεται στην αγαθή πρόνοια του Θεού. Ο Παύλος λέει: "Ο Θεός που με προώρισε από την κοιλιά της μητέρας μου..." (Γαλάτ. 1:15).

Μήπως για όλες τις άλλες ανάγκες του παιδιού δεν φροντίζουν προκαταβολικά οι γονείς; Κυττάξετε την οικογένεια που περιμένει παιδί. Όσο πλησιάζουν οι μέρες τόσο εντείνονται οι προετοιμασίες: το κρεβατάκι του· το μπανάκι· οι πάννες, όλα έχουν προβλεφθεί. Ο Θεός όμως θέλει όχι μόνο να προβλέψουμε για τις ανάγκες του σώματός του, αλλά και για το πνεύμα του.

Ο Μανωέ, ο πατέρας του Σαμψών, περίμενε με λαχτάρα να γεννηθεί παιδί στην οικογένειά του. Η ώρα επλησίαζε. Ο άγγελος του Κυρίου το είχε φανερώσει στη γυναίκα του: Θα αποκτούσαν το επιθυμητό παιδί. Και ο Μανωέ υψώνει αυτή την προσευχή προς τον Κύριο:

"Ας έλθει ο άνθρωπος του Θεού, τον οποίον απέστειλας και ας μας διδάξει τι να κάμουμε στο παιδί που μέλλει να γεννηθεί..." (Κριτ. 13).

Μεγάλη ευλογία και μεγάλη ευθύνη το παιδί που μας εμπιστεύεται ο Θεός. Η ευθύνη μας δεν τελειώνει με το τι όνειρα πλάθουμε για το παιδί μας -όνειρα που μπορεί να πραγματοποιηθούν ή μπορεί να διαψευσθούν. Το σπουδαιότερο είναι τι μαρτυρία θα δώσουμε στο παιδί, τι παράδειγμα θα δείξουμε. Θα είναι παράδειγμα αγάπης, στοργής, ταπείνωσης, υπομονής; Μόνο ο Χριστός μπορεί να μας διδάξει ποια στάση να τηρήσουμε. Και Εκείνος μας λέει: Σεβασθείτε το παιδί! Είναι δικό μου. Σας το εμπιστεύθυηκα, αναγνωρίστε το. "Οι άγγελοι αυτων στους ουρανούς διαπαντός βλέπουν το πρόσωπο του Πατρός μου του εν ουρανοίς" (Ματθ. 18:1). Είναι μέσα στη διαθήκη του Θεού τα παιδιά των πιστών. Και είναι "άγια" -δηλαδή ξεχωρισμένα από τον ίδιο το Θεό και για το Θεό (Α΄ Κορινθ. 7:14).

Η μεγαλύτερη ανάγκη του παιδιού είναι η φωτισμένη αγάπη. Αυτή την αγάπη την εμπνέει ο Χριστός.

Ένα πλούσιο ζευγάρι πήγε στο ορφανοτροφείο να υιοθετήσει ένα παιδί. Ξεχώρισαν ένα αγόρι, αλλ' αυτό έδειχνε κάποια απροθυμία να ακολουθήσει τους υποψήφιους θετούς γονείς του. Εκείνοι με όση γλυκύτητα διέθεταν του έλεγαν: παιδί μου, έλα μαζί μας· έχουμε ωραίο σπίτι και ωραίο δωμάτιο για σένα· έχουμε μεγάλο ωραίο κήπο και παιχνίδια άφθονα για να παίζεις. Έλα!

Και το παιδί απάντησε: Εγώ θέλω μια θερμή αγκαλιά και αγάπη! I

Ο Μ. Β. Κυριακάκης (1905-1989) υπήρξε τρίτος εκδότης του περιοδικού.

 

 

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΑΓΩΝΙΑΣ (Ψαλμός 6)

του κ. Α. Κουλούρη

 

Στον Ψαλμό αυτό θα ήτο ορθόν να δώσουμε τον τίτλο "Μία προσευχή αγωνίας". Ο Ψαλμωδός κατέχεται από μια βαθειά ανησυχία, μια αγωνία τον συνέχει. Φόβος, ταραχή, απελπισία κυριαρχούν στην ψυχή του. Μία συρροή δυσαρέστων, επωδύνων, απειλητικών περιστατικών έχουν προκαλέσει στον Δαβίδ εκείνη την ιδιαίτερη ψυχολογική καταθλιπτική εμπειρία που έχει χαρακτηρισθή ως "η παράλυσις της απελπισίας"1, της οποίας η μόνη θεραπεία είναι μια απεριόριστη εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού.

Ο Ψαλμός αυτός είναι ο πρώτος από επτά Ψαλμούς (ς΄, λβ΄, λη΄, να΄, ρβ΄, ρλ΄, ρμγ΄ ) που αποκαλούνται "Ψαλμοί μετανοίας"2. Είναι προσευχή ενός που έχει βαθειά ταλαιπωρηθή και ευρίσκεται σε τρομερή ανησυχία. Και αυτό το στοιχείο καλύπτει τα πρώτα 6 εδάφια. Αρχικά ένας βαθύς σταναγμός κυριαρχεί, που όμως τελικά μεταβάλεται σ' ένα ξέσπασμα μιας ορμητικής πίστεως.

Σχετικά με τον τίτλο του Ψαλμού, το πρώτο μέρος, "Εις τον πρώτον μουσικόν επί Νεγινώθ" αναφέρεται στον "ηγέτη" των εγχόρδων μουσικών οργάνων ενώ το άλλο μέρος "επί Σεμινίθ" που σημαίνει "οκτώ" (Α΄ Χρον. ιε΄ 21) πιθανώς αφορά την τοποθέτησι του μουσικού τόνου μια οκτάβα χαμηλότερα του συνήθους.3

Ποία είναι τα περιστατικά τα οποία προεκάλεσαν αυτή την ψυχική κατάθλιψι στον Δαβίδ δεν είναι απολύτως σαφή. Μια πολύ πιθανή, πάντως, υπόθεσι είναι ότι και ο Ψαλμός αυτός σχετίζεται με την ανταρσία του υιού του Αβεσσαλώμ -ιδιαίτερα στο προπαρασκευαστικό της στάδιο (Β΄ Σαμ. ιε΄ 1-6: "... και υπέκλεπτε ο Αβεσσαλώμ τας καρδίας των ανδρών Ισραήλ..."). Αυτή την άποψι αποδεχόμαστε.

Ο Ψαλμός αυτός είναι δυνατόν να διαιρεθή σε τέσσαρα τμήματα:

α) Η τοποθέτησις (εδ. 1-3)

Τα πρώτα εδάφια αυτού του Ψαλμού εκφράζουν μια αγωνιώδη εκζήτησι του θείου ελέους. Η συνείδησις του Ψαλμωδού είναι ταραγμένη, κατέχεται από φόβους, αισθάνεται μιαν ανείπωτη αδυναμία, η ταραχή του έχει έναν αγχώδη χαρακτήρα. Και μέσα σ' αυτή τη σύγχυσι σκέψεων, αισθημάτων, φόβων, βλέπει και αυτη την σωματική του ικανότητα και ικμάδα να τον έχουν εγκαταλείψει. Το αίσθημα της ανασφαλείας και της αβεβαιότητος έχουν κυριαρχήσει. Η όλη ψυχολογική του κατάστασις έχει φθάσει στην εσχάτη βαθμίδα, στο ναδίρ. Δεν είναι άραγε συχνά η ίδια ψυχική κατάστασις πολλών, στις ημέρες μας, με όλα τα εκπληκτικά επιτεύγματα, αλλά και την αδυσώπητη κυριαρχία του άγχους;

Εδ. 1. Το πρώτο σημείο που πρέπει να υπογραμμισθή είναι η επανάληψις και ο παραλληλισμός που δημιουργεί ένα αίσθημα εντάσεως αλλά και πόνου και απελπισίας: "Κύριε, μη με ελέγξης εν τω θυμώ σου, μηδέ εν τη οργή σου παιδεύσης με". Είναι η τραγική περίπτωσις της εξυφαινομένης συνωμοσίας, πρωτοστατούντος του υιού του Αβεσσαλώμ. Πιθανόν ο Δαβίδ αναλογίζεται το παρελθόν. Μήπως αυτός υπήρξε ο αίτιος της στάσεως του υιού του; Μήπως ο Κύριος τον τιμωρεί; Μήπως η ανταρσία του Αβεσσαλώμ ήταν απότοκος των σφαλμάτων του ιδίου του Δαβίδ στην όλη οικογενειακή του ζωή, στην συμπεριφορά του και τώρα έρχεται η σκληρή θεία κρίσις;

Το όνομα του "Αβεσσαλώμ" σημαίνει "πατήρ ειρήνης". Τι πράγματι ειρωνεία! Αντί ειρήνης ο Αβεσσαλώμ φέρνει αναταραχή, πόνο, πόλεμο... Υιός του Δαβίδ και της Μααχά, που ήταν θυγατέρα του Θαλμαΐ, βασιλέως της Γεσσούρ στη Συρία (Β΄ Σαμ. γ΄ 3) -μιας ειδωλολάτριδος...

-Τι ωραίος νέος ο Αβεσσαλώμ! "Εις πάντα δε τον Ισραήλ δεν υπήρχεν άνθρωπος ούτω θαυμαζόμενος δια την ωραιότητα αυτού... από του ίχνους του ποδός αυτού, έως της κορυφής αυτού δεν υπηρχεν εν αυτώ ελάττωμα·" Και τι κόμη! "εις το τέλος εκάστου έτους εκούρευεν αυτήν... εζύγιζεν τας τρίχας της κεφαλής αυτού, και ήσαν διακοσίων σίκλων..."4 (Β΄ Σαμ. ιδ΄ 25 κ.ε.). Όμως ήδη είχε προκαλέσει ένα οικογενειακό δράμα, μια τραγωδία είχε εκτυλιχθή. Είχε γίνει ο φονεύς του ετεροθαλούς αδελφού του, πρεσβυτέρου υιού του Δαβίδ, του Αμνών, ο οποίος είχε "ταπεινώσει" την ομοπάτριο αδελφή του Αβεσσαλώμ, την Θάμαρ. Είχε ακολουθήσει η αυτοεξορία του Αβεσσαλώμ, που είχε καταφύγει στον παππού του, τον βασιλέα της Γεσσούρ, φοβούμενος την δίκαιη οργή του πατέρα του, του Δαβίδ. Η αγάπη όμως του πατέρα και η μεσολάβησις του Ιωάβ επέτρεψε την επιστροφή του Αβεσσαλώμ... (Β΄ Σαμ ιδ΄) και την συγχώρησι και αποκατάστασί του.

Πιθανόν όλα αυτά έρχονται στο νουν του Δαβίδ στις δύσκολες αυτές ώρες. Διερωτάται, ίσως, για την ιδική του ευθύνη, σφάλματα, αμαρτήματα στην οικογενειακή και προσωπική του ζωή και τις τρομερές άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις τους. Όσα όμως και εάν διακρίνη, διαβλέπη, αναγνωρίζη από τα σφάλματα και τις αμαρτίες του, ο Ψαλμωδός γνωρίζει ότι ο Θεός πολύ περισσότερα διακρίνει: "οι οφθαλμοί αυτού βλέπουσι, τα βλέφαρα αυτού εξετάζουσι τους υιούς των ανθρώπων" (Ψαλμ. ια΄4β), και με ένα θείον δέος ανακράζει: "... μη με ελέγξης εν τω θυμώ σου, μηδέ εν τη οργή σου παιδεύσης με".

Ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε και ως άτομα, και ως οικογένειες αλλά και ως εκκλησιαστικές κοινότητες μήπως η ανταρσία ή και η αποστασία νεωτέρων προσώπων -παρά τις προσευχές μας- οφείλονται και στη δική μας απροσεξία, ασοφία, αμέλεια...

Εδ. 2. Το δεύτερο σημείο που πρέπει να επισημανθή είναι η ολιστική προσέγγισις την οποία διακρίνουμε στον πόνο του Δαβίδ. Η τρομερή ταλαιπωρία του είναι ψυχολογική αλλά και φυσική. "Ελέησον με Κύριε, διότι είμαι αδύνατος· ιάτρευσον με, Κύριε διότι εταράχθησαν τα οστά μου".

Στην κρίσιμη αυτή, την φοβερή του δοκιμασία, αναζητά καταφύγιο. Οι λίγοι πιστοί φίλου του και συνεργάται του (οι περισσότεροι έχουν στραφεί στον φιλόδοξο υιό του), δεν είναι σε θέσι να του προσφέρουν βοήθεια και συμπαράστασι· ούτε αυτός ακόμη ο πιστός στρατηγός του (και ανηψιός) ο Ιωάβ, σ' αυτή τη φάσι, θα έχη την δυνατότητα να του συμπαραστασθή αποτελεσματικά. Ο Ψαλμωδός όμως γνωρίζει το ασφαλές καταφύγιο, που δεν είναι ένα κρυσφύγετο, ένας "κρυψώνας" που με μια διάθεσι "στρουθοκαμιλισμού" καταφεύγουμε, αλλά ο "ισχυρός βραχίων". Με μία βαθειά εκζήτησι καταφεύγει σ' Αυτόν, και η κραυγή του είναι: "Ελέησον με Κύριε..." Η κραυγή όμως αυτή δεν αποτελεί μια θλιβερή, θρηνώδη, απαισιόδοξη επίκλησι, αλλά υπάρχει ένα θείο στοιχείο, μία ζωντανή ελπίδα, γιατί ο Δαβίδ -με όλα του τα ελαττώματα, σφάλματα, αμαρτήματα- γνωρίζει το Έλεος του Κυρίου, έχει εμπειρία της χάριτός Του.

Δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της ικεσίας του:

(α) Ο ψυχολογικός παράγων: "διότι είμαι αδύνατος". Έχει έλθη στη συναίσθησι της αδυναμίας του, της ανεπαρκείας του, της κάμψεως του αγωνιστικού και δυναμικού του πνεύματος. Ο ψυχολογικός παράγων αποτελεί πάντοτε το πρωταρχικό στοιχείο σε κάθε αγωνιστική προσπάθεια. Η κατάρρευσις του ηθικού οδηγεί σε μια αναπόφευκτη ήττα σε κάθε διάστασι. Και στη συγκεκριμένη περίστασι του Δαβίδ αυτή η ψυχολογική κατάθλιψις του έχει επιφέρει και αυτήν την φυσική, σωματική κατάπτωσι:

(β) Ο φυσικός παράγων: ".. διότι εταράχθησαν τα οστά μου". Η ιατρική επιστήμη έχει συχνά οδηγηθή στο συμπέρασμα ότι πλήθος φυσικών ασθενειών, παθήσεων, ανωμαλιών έχουν βαθύτερα ψυχολογικά αίτια. Ακόμη η έλλειψις ηθικού στην αντιμετώπισι κάποιας ασθενείας αποτελεί, ίσως, τον σοβαρώτερο παράγοντα επιδεινώσεως και, όχι σπάνια, καταλήξεως μιας παθήσεως.5

Η έκφρασις "τα οστά μου" υποδηλοί την όλη φυσική υπόστασι. Επίσης θα πρέπει να επισημανθή μία στενή συσχέτισις μεταξύ αμαρτίας και ασθενείας6 τουλάχιστον σ' αυτή την περίπτωσι. Τούτο, βέβαια, δεν μας επιτρέπει μια γενίκευσι, κάτι το οποίο και ο Κύριος απεδοκίμασε (περίπτωσις του εκ γενετής τυφλού: Ιωάννης θ΄ 2).

Εδ. 3. Το τρίτο σημείο που απαιτεί μιαν ιδιατίερη υποσημείωσι είναι εκείνο το αίσθημα στο οποίο φθάνει ο πάσχων άνθρωπος όταν και η τελευταία ικμάδα δυνάμεως και αντιστάσεως φαίνεται να εξαντλείται και μια έντονη κραυγή απογνώσεως εξέρχεται από τα χείλη: "Και η ψυχή μου εταράχθη σφόδρα· αλλά συ Κύριε, έως πότε". Η αγωνία της ψυχής του υπερβαίνει τώρα κάθε όριο. Συλλαμβάνεται μέσα στην έντασι της ταραχής του, μέσα στην αβεβαιότητα της αιτίας, ακόμη και στην διάρκεια μιας αγωνιώδους αναμονής για την τελική έκβασι. Ο Ψαλμωδός αισθάνεται τον εαυτό του σαν να ευρίσκεται σε μια αρπάγη που τον περικλείει από παντού, χωρίς προοπτική, καθώς δεν διακρίνεται φως στο τέρμα μιας σήραγγος, ή όταν τόση είναι η αγωνία ώστε και τα λίγα λεπτά της ώρας φαίνονται αιώνες, αυτό το συγκλονιστικό "έως πότε". Ας θυμηθούμε εκείνα τα συνταρακτικά λόγια του Ιώβ: "ούτως εγώ έλαβον δια κληρονομίαν μήνας ματαιότητος, και οδυνηραί νύκται διωρίσθησαν εις εμέ. Όταν πλαγιάζω, λέγω, Πότε θέλω εγερθή, και θέλει περάσει η νυξ; και είμαι πλήρης ανησυχίας έως αυγής. Η σαρξ μου είναι περιενδεδυμένη σκώληκας και βώλους χώματος·..." (Ιώβ ζ΄ 3-6).

(β) Το αίτημα του Δαβίδ (εδ. 4-5)

Η βάσις των αιτημάτων του στον Θεό μεταφέρεται τώρα από την προσωπική του εμπειρία και την ανθρώπινη ανάγκη -όχι πλέον σε προσωρινά θέματα, αλλά στον θείο χαρακτήρα.

Εδ. 4. "Επίστρεψον Κύριε· λύτρωσον την ψυχήν μου· σώσον με δια το έλεός σου": Ο Ψαλμωδός έχει μίαν ευλογημένη εμπειρία του παρελθόντος: Επίστρεψον. Έρχονται στην ενθύμισί του μία σειρά από περιστατικά, επεμβάσεις του Θεού, θαυμαστές απελευθερώσεις από θανασίμους κινδύνους. Συχνά με μεμψίμοιρο τρόπο, με πνεύμα απαισιοδοξίας, με επικριτική διάθεσι των πάντων, με γενικευμένη αμφισβήτησι προσώπων και καταστάσεων αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Πόσο σημαντικό θα ήταν εάν ενθυμούμεθα τις τόσες θείες ευεργεσίες, εάν εψάλαμε συχνότερα στις συνάξεις μας εκείνο τον παλαιό ευλογημένο ύμνο με την επωδό: "Έν προς έν τα δώρα του Θεού Απαρίθμει ευσεβώς πιστέ κ' έκθαμβος θα βλέπης τας προς σε παμμεγίστας ευλογίας του Θεού"7..., και προ παντός την εν Χριστώ σωτηρία μας! Τούτο ο Ψαλμωδός το βασίζει, όχι σε οποιαδήποτε ιδική του αξία ή αξιομισθία αλλά μόνον στο έλεος του Θεού: "σώσον με δια το έλεός σου". Για να διακηρυχθή ακόμη και από την Παλαιά Διαθήκη το θεμελιώδες "Παυλιανόν δόγμα" της "κατά χάριν σωτηρίας"!

Εδ. 5. Στη συνέχεια ο Ψαλμωδός εισάγει την αιτία της ικεσίας του, καθώς βλέπει να τον περιβάλλουν τα πλοκάμια του θανάτου. Βέβαια θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Δαβίδ δεν έχει ακόμη το πλήρες φως της μετά θάνατον ζωής και γι' αυτό η αγωνία του είναι μεγαλύτερη: "Διότι εν τω θανάτω δεν υπάρχει ενθύμισις περί σου· εν τω άδη τις θέλει σε δοξολογήσει;" Παρά το γεγονός ότι στην Παλαιά Διαθήκη η έμφασις που δίδεται στον θάνατο είναι ως του μεγάλου ισοπεδωτού (Ιώβ γ΄ 13-19) όμως σε σπάνιες στιγμές ο Ψαλμωδός έχει αμυδρές ενοράσεις διασώσεως από τον άδην (Εβρ. Sheol) π.χ. "Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχή μου εν τω άδη, ουδέ θέλεις αφήσει τον Όσιον σου να ίδη διαφθοράν" -Ψαλμ. ις΄ 10 (επίσης ιζ΄ 15, μθ΄ 15, ογ΄ 24) και τουλάχιστον δύο φορές στην Παλαιά Διαθήκη αυτές οι ελπίδες εκφράζονται κατά καταφανή τρόπο: "Οι νεκροί σου θέλουσι ζήσει, μετά του νεκρού σώματος μου θέλουσι αναστηθή· εξεγέρθητε και ψάλλετε, σεις οι κατοικούντες εν τω χώματι· διότι η δρόσος σου είναι ως η δρόσος των χόρτων, και η γη θέλει εκρίψει τους νεκρούς" (Ησαΐας κς΄ 19) και "... και πολλοί εκ των κοιμωμένων εν τω χώματι της γης θέλουσι εξεγερθή οι μεν εις αιώνιον ζωήν, οι δε εις ονειδισμόν και εις καταισχύνην αιώνιον..."8

(γ) Οι καταθλιπτικές περιστάσεις (εδ. 6-7)

Οι νύκτες αντί να είναι ώρες αναπαύσεως, γαλήνης, ηρεμίας, ανανεώσεως των φυσικών και πνευματικών δυνάμεων γίνονται ώρες αγρυπνίας, πόνου, αναμνήσεως, δεινών, στεναγμών, δακρύων:

Εδ. 6. "Απέκαμον εν τω στεναγμώ μου· όλην την νύκτα λούω την κλίνην μου· με τα δάκρυά μου καταβρέχω την στρωμνήν μου": Η κατάθλιψις έχει ως φυσικό επακόλουθο μια ψυχική και σωματική εξάντλησι "απέκαμον εν τω στεναγμώ μου". Πόσην ενόχλησι, πόσο άγχος και πόνο, πόση θλίψι και ταραχή, πόση απογοήτευσις αλλά και αποτροπιασμός, από τη διαγωγή του παιδιού του! Τι μεγαλύτερο πλήγμα για έναν πατέρα από την ύπουλη, υπονομευτική πολιτεία του ίδιου του υιού του εναντίον του. Ύστερα από λίγο καιρό ο πατέρας θα θρηνήση για τον τραγικό θάνατο του στασιαστού υιού του μάλιστα με άμεση αιτία αυτό το κόσμημα της ωραιότητός του, την τόσο θαυμαστή πλούσια κόμη του... Πικρά και τότε θα κλαύση ο πατέρας: "Και εταράχθη ο βασιλεύς, και ανέβη εις το υπερώον της πύλης, και έκλαυσε· και ενώ επορεύετο, έλεγεν ούτως Υιέ μου Αβεσσαλώμ! Είθε να απέθνησκον εγώ αντί σου, Αβεσσαλώμ, υιέ μου, υιέ μου!" (Β΄ Σαμ. ιη΄ 33).

Εδ. 7. Τέτοιες εξουθενωτικές περιστάσεις δεν είναι δυνατόν παρά να επιφέρουν μια καταλυτική επίδρασι στην φυσική υγεία. Με μία εντυπωσιακή απεικόνισι ο Ψαλμωδός περιγράφει αυτήν του την θλιβερή κατάστασι μέσα στην φρικτή τραγωδία του: "Ο οφθαλμός μου εμαράνθη εκ της θλίψεως· εγήρασε εξ αιτίας πάντων των εχθρών μου". Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μία από τις αιτίες της γηράνσεως, αν όχι η σπουδαιότερη έιναι μια βαθειά κατάθλιψις. Τότε γηράσκει ο άνθρωπος, μάλιστα πρόωρα. Θεωρείται ότι ο ψυχολογικός παράγων αποτελεί μια πρωταρχική αιτία τόσο στη βιολογική ζωογόνησι, όσον, και αντίστροφα, στο πρόωρο γήρας.

(δ) Η ενόρασι της πίστεως (εδ. 8-10)

Όμως ο Ψαλμός δεν τερματίζεται μ' αυτόν τον θλιβερό, απαισιόδοξο, καταθλιπτικό τόνο και τρόπο. Κάποιος άλλος, διαφοροποιός παράγων υπεισέρχεται και αυτός είναι η πίστις. Ο Δαβίδ επέρασεν από μια εμπειρία θανάτου. Όμως υπάρχει η ενόρασις, η ενατένισις της ζωής, η παρηγοριά της μακαρίου ελπίδας, η ανάστασις!

Εδ. 8. Οι εχθροί του τον περιστοιχίζουν -αυτοί είναι οι "εργάται της ανομίας". Όμως ο Δαβίδ έχει τώρα την βεβαιότητα ότι ο Κύριος είδε την ταλαιπωρία του, την αγωνία του, τον πόνο του, ήκουσε την κραυγή του: "Απομακρύνθητε απ' εμού, πάντες οι εργάται της ανομίας, διότι ήκουσεν ο Κύριος την φωνήν του κλαυθμού μου". Τι είναι άραγε εκείνο που χορηγεί μια τέτοια κατανόησι, μια τέτοια ζωογόνο πνοή, μια τέτοια ακράδαντη βεβαίωσι; Τι άλλο από τη γνήσια, πηγαία, ζωντανή πίστι! Έχει το δώρο αυτό, το τόσο πολύτιμο της θείας χάριτος: "... χάριτι εστε σεσωσμένοι δια πίστεως· και τούτο ουκ εξ υμών, θεού το δώρον·" (Εφ. β΄ 8).

Έτσι ο Δαβίδ εγείρεται μέσα από μια κατάστασι φόβου, καταθλίψεως, απογοητεύσεως και ενώ οι εχθροί του εξακολουθούν απ' όλες τις πλευρές να τον περιβάλλουν και να τον περισφίγγουν, αδυσώπητοι και απειλητικοί, αυτός τώρα διακατέχεται από ένα διαφορετικό πνεύμα. Η όλη ψυχική του διάθεσις, μέσα στην ίδια πραγματικότητα, έχει ριζικά μεταβληθή. Είναι αυτο κάτι που συνδέεται με τις συνήθεις ψυχολογικές μεταπτώσεις μας, που συχνά είναι απροσδιορίστου προελεύσεως; Είναι κάτι το τελείως υποκειμενικό; Χωρίς να παραγνωρίσουμε και να απορρίψουμε τον υποκειμενικό παράγοντα, στην περίπτωσι αυτή, και στο πλαίσιο των υπερβατικών πραγματικοτήτων, θα πρέπει να διακρίνουμε, την μυστική ενέργεια του Πνεύματος, την άμεση απάντησι στην προσευχή: "ήκουσεν ο Κύριος την φωνήν του κλαυθμού μου".

Είναι, όμως, επίσης αξιοσημείωτο το ότι ο Κύριός μας παρέθεσε τα λόγια αυτά του Ψαλμωδού σε μια από τις ομιλίες του, αναφερόμενος στον εαυτό του: "... αποχωρείτε απ' εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν" (Ματθ. γ΄ 23).9 Τούτο κατά τον Derek Kidner υπονοεί ότι ο Δαβίδ εδώ ομιλεί ως βασιλεύς. Δεν πρόκειται απλώς για ένα σκληρά καταπιεσμένο πάσχοντα, περιβαλλόμενο από τους βασανιστάς του, αλλά για έναν ηγεμόνα που βεβαιώνει την εξουσία του να εκκαθαρίση το βασίλειά του από κακοποιούς, καθώς ο βασιλικός του όρκος το απαιτεί.10

Εδ. 9. Ο Δαβίδ έχει την πληροφορία, την βεβαίωσι και την βεβαιότητα (αντικειμενικά και υποκειμενικά) ότι η προσευχή του εισακούσθηκε. Δεν είναι αυτός ο Κεχρισμένος του Κυρίου; Έτσι για δεύτερη φορά το επεναλαμβάνει: "Ήκουσεν ο Κύριος την δέησίν μου· Ο Κύριος εδέχθη την προσευχήν μου". Στα εδάφια 2-5 είχαμε ιδεί την γεμάτη πάθος, αίτησι, ικεσία του Δαβίδ. Τώρα ο Ψαλμωδός έχει ήδη λάβει την απάντησι, την ανταπόκρισι στην προσευχή του. Ένα πνεύμα πλήρους βεβαιότητος και εμπιστοσύνης κυριαρχεί στο είναι του.

Εδ. 10. Στο τελευταίο αυτό εδάφιο βλέπουμε αυτη τη διαδικασία της απελευθερώσεως. Ενώ στην αρχή του Ψαλμού, τόσον το σώμα του όσο και η ψυχή του ήσαν στο έπακρο ταραγμένα, κυριολεκτικά ο Δαβίδ φαίνεται να έχη περιέλθη στο έσχατο σημείο εξουθενώσεως (εδ. 3-4) τώρα ο Ψαλμωδός διακρίνει ότι οι εχθροί του είναι εκείνοι που θα οδηγηθούν στην πλήρη και οριστική εξουθένωσι.11 "Ας αισχυνθώσι, και ας ταραχθώσι σφόδρα, πάντες οι εχθροί μου· ας στραφώσι εις τα οπίσω· ας καταισχυνθώσιν αιφνιδίως". Ο Κύριος θα αντιστρέψη και θα ανατρέψη όλα τα σχέδια των πονηρών δυνάμεων. Ο Δαβίδ ήτο ο τύπος του Χριστού. Η συνωμοσία του Αβεσσαλώμ και των συνεργατών του, "των εργατών της ανομίας" θα καταρρεύση. Ο Δαβίδ θα θριαμβεύση. Ο Σατάν επεχείρησε να εξοντώση τον Ιησού, τον Κεχρισμένο Του, τον Χριστόν, αλλά Εκείνος Ανέστη, εθριάμβευσε, κατενίκησε τις δυνάμεις του άδου και του θανάτου. Ναι, Ανέστη. Και ο Απόστολος Παύλος θα διακηρύξη: "και υμάς νεκρούς όντας (εν) τοις παραπτώμασιν και τη ακροβυστία της σαρκός υμών, συνεζωοποίησεν υμάς συν αυτώ, χαρισάμενος ημίν πάντα τα παραπτώματα εξαλείψας το καθ' ημών χειρόγραφον τοις δόγμασιν ό ήν υπεναντίον υμίν, και αυτό ήρκεν (αφήρεσεν) εκ του μέσου προσηλώσας αυτό τω σταυρώ· απεκδυσάμενος τας αρχάς εδειγμάτισεν (Παραδειγμάτισεν) εν παρρησία, θριαμβεύσας αυτούς εν αυτώ" (Κολ. β΄ 13-15).

 

Υποσημειώσεις

1. Από Leslie S. McCaw - Psalms, The Bible Commentary - London - "InterVarsity Fellowship", Σελ. 417 (1954)

2. Από Derek Kinder, Psalms, Tyndale Old Testament Commentaries - Intervarsity Press, Leicester, England (1973) - Η αρχαία Εκκλησία εχρησιμοποίει αυτόν τον Ψαλμό ως και τους άλλους έξι, ως Ψαλμούς μετανοίας που εψάλοντο παραδοσιακά την Καθαρή Τετάρτη (Peter C. Craigie "World Biblical Commentary, Psalms", Α΄ Τομ. Σελ. 91 -World Books Publisher, Waco, Texas - 1983). Βλέπε και παρατήρησί μας στην Εισαγωγή της παρούσης μελέτης (ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ -τεύχος 3 - Μαρτίου 2002, Σελίς 78 "Ψαλμοί Μετανοίας")

3. Από Leslie S. McCaw - ibid - ο οποίος σημειώνει παρατήρησιν του James Moffat (1870-1944) -διακεκριμένου Σκώτου μεταφραστού της Βίβλου -ο οποίος αποδίδει την φράσι "άρπες τοποθετημένες σε βαθύφωνες (bass) φωνές".

4. Σίκλος: Μονάδα βάρους, ίση με τριάντα περίπου γραμμάρια (Εργασία Κ. Βώσσου: "Μελετώντας τον Λόγο του Θεού", Αθήνα, Μάιος 2002, Σελ. 29) κατά τον Γ. Κωνσταντίνου, με 141/4 "Γαλλικά" γραμμάρια, Λεξ. Αγίων Γραφών, Αθήνα 1888, δηλ. ένα βάρος από kgs 2,9 έως 6;.)

5. Γ. Χριστοδούλου, "Ψυχιατρική", Α΄ Τομ., σελ. 413-416

6. Από Peter C. Craigie (World Biblical Commentary, Psalms -Βιβλ. 19) - World Books, Publisher, Waco, Texas (1983)

7. Υμνολόγιον Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, Ύμνος υπ' αριθμ. 268: "Επί των μεγάλων της ζωής δεινών Όταν συ περίτρομος σαλεύεσαι..."

8. Derek Kinder -Psalms, Σελ. 62

9. Απόδοσις μεταφράσεως των Ο΄: "Απόστητε απ' εμού πάντες οι εργαζόμενοι την ανομίαν"

10. Ibid. Derek Kidner -Psalms, Σελ. 62

11. Ibid. Peter C. Craigie - Psalms, Σελ. 95

 

 

ΙΕΡΙΧΩ, ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ:
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ


του αιδ. Μελ. Μελετιάδη

 

Προτού αναπτύξουμε το θέμα και για να μη πέσουμε στον πειρασμό αλλά και στον κίνδυνο να περιορίσουμε την προσοχή μας σε μια όμορφη ιστοριούλα από την οποία θα αντλήσουμε κάποια ηθικοπλαστικά διδάγματα τα οποία δεν θα έχουν κανένα αντίκρυσμα στην καθημερινότητα αλλά και στην κοσμοθεωρία μας, είναι απαραίτητο να τοποθετήσουμε την ιστορία της Ιεριχώ μέσα στο ιστορικό της πλαίσιο. Ένα πλαίσιο απίστευτης βαρβαρότητας, αποκρουστικής σε ποσότητα αιματοχυσίας και εθνικών εκκαθαρίσεων ολόκληρων λαών, καθώς μας παρουσιάζει τον Ιερό Πόλεμο του Λαού Ισραήλ απέναντι στους "άπιστους" της Χαναάν.1 Αυτό το ιστορικό πλαίσιο, της απίστευτης βαρβαρότητας, χαρακτηρίζει ολόκληρο το βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Ένα βιβλίο, που ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέσα στην ΠΔ μνημονεύει με ιδιαίτερα έντονη και αποκρουστική σκληρότητα το ιστορικό αφανισμό ολόκληρων λαών και πολιτισμών. Κάποια κεφάλαια, όπως το 10 και το 11 θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν "Ακατάλληλα για Ανηλίκους".

Στη σημερινή κοινωνία των ανθρωπίνων αλλά και των Δικαιωμάτων των Ζώων, ιστορίες σαν κι αυτές προκαλούν αν όχι απέχθεια, τουλάχιστον πολλά αναπάντητα ερωτήματα. Πρέπει ως Χριστιανοί να αναγνωρίσουμε ότι κι αυτοί ήσαν άνθρωποι με αισθήματα, είχαν οικογένειες και όνειρα για τους εαυτούς τους και για τα παιδιά τους, όπως είχαν οι προελαύνοντες Εβραίοι και όπως έχουμε κι εμείς σήμερα. Δεν ήσαν σκουπίδια για κατανάλωση. Η καρδιά τους πονούσε εξ ίσου με του οποιοδήποτε Εβραίου και από τα μάτια τους έτρεχαν τα ίδια καυτά δάκρυα του πόνου και της απόγνωσης, μπροστά στην καταστροφή.

Το βιβλίο του Ιησού του Ναυή, αλλά και οι ιστορίες του, όπως αυτή της Ιεριχώ η οποία ως "πρωτογέννημα" του αναθέματος (χέρεμ) που θα αποτελέσει την απαρχή μιας συστηματικής και ολοκληρωτικής εξαφάνισης όλων των μέχρι τότε λαών που κατοικούσαν την Χαναάν, θέτουν μερικά σοβαρά ερωτήματα τα οποία ταυτοχρόνως είναι τρομερά και σύγχρονα.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Α. Ηθικά Ερωτήματα

Μήπως το γεγονός ότι ο Ιησούς του Ναυή εκτελώντας την εντολή του Θεού Του για ολοκληρωτικό αφανισμό λαών και πολιτισμών ενθαρρύνει έναν τυφλό φανατισμό που δεν γνωρίζει άλλο τρόπο να αντιμετωπίσει τη διαφορετικότητα (εθνική, φυλετική, θρησκευτική, γλωσσική, κλπ) από του να εξαφανίζει τον αντίπαλο και να τον οδηγεί σε γενοκτονία;

Όλοι οι παρακάτω στο όνομα του δικού τους οποιουδήποτε θεού δικαιολόγησαν και μερικοί συνεχίζουν να δικαιολογούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: π.χ. Ο εθνικισμός του Μιλόσεβιτς στην Γιουγκοσλαβία. Ο εθνικός καθαρισμός των Τούρκων εναντίων των Αρμενίων και Ελλήνων στις 10ετίες του '10 και του '20. Ο θρησκευτικός φανατισμός των Ταλιμπάν. Ο εθνικιστικός μεγαλοϊδεατισμός του Αριέλ Σαρόν που με την υποστήριξη Φονταμενταλιστών Ευαγγελικών γέννησαν την σφαγή χιλιάδων αμάχων στη Σάμπρα και στη Σατίλλα στις αρχές της 10ετίας του '80 και πρόσφατα στην Τζενίν.2

Μήπως οι ιστορίες αυτές θέτουν ένα παράδειγμα σε ανθρώπους και εκλαμβάνονται ως πρότυπο συμπεριφοράς για την υλοποίηση κάποιων Μεγάλων Ιδεών;3

Β. Θεολογικά Ερωτήματα

Η μελέτη των ιστοριών του βιβλίου του Ιησού του Ναυή, αν όχι ολόκληρης της Παλαιάς Διαθήκης, γεννά πολλά θεολογικά ερωτήματα.

Ερωτήματα σχετικά με:

Το Πρόσωπο και το Χαρακτήρα του Θεού

α. Ποιος και τι είδους Θεός είναι Αυτός ο Θεός;

β. Που είναι το έλεός Του;

γ. Μήπως τελικά είναι προσωπολήπτης σε αντίθεση με τις διακηρύξεις Του;

Τη Σωτηρία

Είναι στην ΠΔ που ο Θεός διακηρύττει,

"Δεν θέλω το θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει και να σωθεί". Εάν αυτός είναι ο κανόνας, τότε υπήρξε ποτέ η ευκαιρία για την Ιεριχώ ή τα εφτά έθνη της Χαναάν να σωθούν; Ή μήπως αυτοί οι λαοί είχαν δημιουργηθεί για καταστροφή, άρα ήσαν ΑΝΑΛΩΣΙΜΗ ΥΛΗ, σύμφωνα με κάποιες δοξασίες που κυκλοφορούσαν μέσα στο λαό Ισραήλ;

Την Παλαιά Διαθήκη

Όμως, τα ερωτήματα αυτά ξεφεύγουν το Βιβλίο του Ιησού του Ναυή και ίσως στο μυαλό κάποιων προκαλούν την ανομολόγητη σκέψη, "εάν είναι έτσι τότε για ποιο λόγο να μελετούμε την Παλαιά Διαθήκη; Σε τι ωφελούν όλες αυτές οι αιματοβαμμένες ιστορίες; Δεν είναι καλύτερα να περιοριστούμε στην Καινή Διαθήκη της Χάρης, της αγάπης, της ανεκτικότητας;" 4

Άλλοι πάλι, επειδή θεωρούν ότι υπάρχει μια διαφοροποίηση του Θεού στις δυο Διαθήκες, δηλαδή στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουν ένα σκληρό Θεό ενώ στην Καινή Διαθήκη βλέπουν ένα Θεό της Αγάπης, προτιμούν την Καινή Διαθήκη.

Είναι, όμως, έτσι; Μπορεί μια τέτοια διαφοροποίηση να σταθεί βιβλικά; Πιστεύω, όχι! Ακόμη κι αυτή η διαφοροποίηση και διχοτόμηση του Θεού της Αγίας Γραφής που επιχειρείται από κάποιους είναι λανθασμένη, διότι, "Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αυτός χθες και σήμερον, και εις τους αιώνας" (Εβρ. 13.8)

Πιστεύω ότι δεν έχουμε ούτε την ελευθερία, αλλά ούτε και την πολυτέλεια να αρνηθούμε τη μελέτη της Παλαιάς Διαθήκης διότι,

α. Ο Ιησούς Χριστός Δεν την Απέρριψε Αλλά την Χρησιμοποίησε

Ο Κύριος επανειλημμένα μέσα στη διδασκαλία Του μνημόνευσε και άντλησε απ' όλα τα φιλολογικά της είδη. Ο Ίδιος είπε σχετικά με την ΠΔ, "Μη νομίσητε ότι ήλθον να καταλύσω τον νόμον και τους προφήτας. Δεν ήλθον να καταλύσω αλλά να εκπληρώσω. Διότι αληθώς σας λέγω, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν, ή μία κεραία δεν θέλει παρέλθει από του νόμου, εωσού εκπληρωθώσι τα πάντα. Όστις λοιπόν αθετήση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων, και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος θέλει ονομασθή εν τη βασιλεία των ουρανών. Όστις δε εκτελέση και διδάξη, ούτως μέγας θέλει ονομασθή εν τη βασιλεία των ουρανών" (Μτ. 5.17-19).

β. Οι Απόστολοι Δεν την Απέρριψαν Αλλά την Χρησιμοποίησαν

Στα γραπτά τους και στα κηρύγματά τους συνεχώς αντλούν μέσα από την ΠΔ. Σχεδόν καμιά από τις επιστολές του Παύλου, ή ακόμα και η προς Εβραίους επιστολή, δεν μπορούν να ερμηνευτούν στην απουσία καλής κατανόησης της ΠΔ. Το ίδιο ισχύει και με την Αποκάλυψη. Θεωρώ ότι η αιτία που υπάρχουν τόσες ερμηνευτικές τραγωδίες πάνω στην Αποκάλυψη είναι διότι αγνοείται ολόκληρη η ΠΔ, εκτός από κάποια κεφάλαια του Δανιήλ.

γ. Οι Απόστολοι την Συστήνουν στην Εκκλησία

Ο Παύλος συστήνει όλη τη θεόπνευστη Γραφή στην Εκκλησία, Β΄ Τιμ.3.16-17. Η λέξη "γραφή" την οποία χρησιμοποιεί εκεί αναφέρεται όχι στην ΚΔ αλλά σ' ολόκληρη την ΠΔ. Για επιβεβαίωση κοιτάξτε πως χρησιμοποιεί τη λέξη "Γραφή" στο Α΄ Τιμ. 5.18 και ο Πέτρος στη Β΄ Πέτρ. 1.20-21

δ. Η Πρώτη Εκκλησία την Χρησιμοποίησε

Το παράδειγμα θα μας το δώσει ο Παύλος στη Θεσσαλονίκη, μια τακτική που θα είναι δεδομένη για τον Παύλο και τους υπόλοιπους αποστόλους. Δηλαδή να ξεκινούν από την ΠΔ και να καταλήγουν στον ΙΧ, Πρ. 17.1-2, 10-11. Αλλά, και μετά την περίοδο των Αποστόλων η Εκκλησία δεν κλείδωσε την ΠΔ στο χρονοντούλαπο. Αντίθετα, την μελέτησε, στήριξε τη Θεολογία της σ' αυτήν και την συμπεριέλαβε στο Σύμβολο της Πίστεώς της. Έτσι, όλα τα Χριστολογικά άρθρα τα στήριξε στη φράση "... κατά τας Γραφάς".

ε. Η ΠΔ Αποτελεί την Ερμηνευτική Βάση της ΚΔ

Ένας σημαντικός παράγοντας (δεν είναι ο μοναδικός) που υπάρχουν τόσες πολλές ερμηνείες πάνω σε χωρία της ΚΔ και εξ αυτού διαιρέσεις μέσα στον ευαγγελικό κόσμο, είναι διότι αγνοείται η συστηματική Βιβλική θεολογία της ΠΔ. Με άλλα λόγια, αγνοείται το ίδιο της το ιστορικό και φιλολογικό υπόβαθρο. Έτσι, είναι σαν να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε φιλοσοφία και να αρνούμαστε τη μελέτη του Σωκράτη και του Αριστοτέλη. Το καλύτερο ερμηνευτικό βιβλίο για την ΚΔ είναι η ΠΔ.

ζ. Η ΠΔ Αποτελεί το Εποπτικό Μέσο της Θεολογίας της ΚΔ

Εάν η ΚΔ είναι η εκπλήρωση των προσδοκιών της ΠΔ, τότε αυτή είναι το παράδειγμα για τη δική μας νουθεσία μέσα στη ζωή της πίστης. Στην ιστορία του λαού της ΠΔ πρέπει να δούμε τον εαυτό μας, της Εκκλησίας ως του λαού της ΚΔ. Πρέπει να δούμε τον δικό μας πνευματικό πόλεμο και το κάλεσμα σε μας για την κατάκτηση της δικής μας "Χαναάν". Στις πτώσεις τους πρέπει να δούμε τις δικές μας πτώσεις, Στις αποτυχίες τους τις δικές μας αποτυχίες. Στις αγωνίες και δυσκολίες της πορείας προς τη Χαναάν τις δικές μας αγωνίες και δυσκολίες στον πνευματικό αγώνα. Στις νίκες που ο Θεός τους έδινε, τις δικές μας νίκες. Γράφει μεταξύ άλλων ο θείος Συγγραφέας, "Ταύτα έγειναν παραδείγματα ημών δια να μη ήμεθα ημείς επιθυμηταί κακών, καθώς εκείνοι επεθύμησαν... και εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν" (Α΄ Κορ. 10.6, 11/ διάβασε 10.6-12).

Συμπέρασμα

Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω, ότι επιβάλλεται μια συστηματική μελέτη της ΠΔ και όχι μόνο κάποιες μεμονωμένες ιστορίες οι οποίες έχουν αφαιρεθεί από το ιστορικό και λογοτεχνικό τους πλαίσιο, ή κάποιοι Ψαλμοί, ή κάποια κεφάλαια από τον Δανιήλ που γαργαλίζουν την φαντασία μας και την ακόρεστη μελλοντολαγνεία μας.

Έχοντας πει όλα αυτά, θα ήθελα να επανέλθουμε στην Ιεριχώ και στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Το οποίο είναι όντως ένα αιμοσταγές βιβλίο. Ένα βιβλίο που θέτει δύσκολα αλλά και σύγχρονα ερωτήματα. Ένα βιβλίο που εξ αιτίας των εξελίξεων στην Μέση Ανατολή είναι τρομερά επίκαιρο. Για να μπορέσουμε, όμως, να το δούμε έτσι και να αντλήσουμε διδάγματα για τον αγώνα της πίστης πρέπει να ελευθερωθούμε από την παγίδα της μυθοποίησης. Το βιβλίο αυτό δεν είναι παραμυθένιες ιστοριούλες, αλλά είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ!

ΙΕΡΙΧΩ, ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ:

ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ

Στο Ιησούς του Ναυή 5 διαβάζουμε ότι ο Λαός έχει ήδη περάσει τον Ιορδάνη και βρίσκεται στην Δυτική Όχθη, στα Γάλγαλα όπου αφού έχουν κάνει την απαραίτητη Περιτομή και το Δείπνο του Πάσχα, είναι έτοιμοι σύμφωνα με το Θείο κάλεσμα να ξεκινήσουν την κατάκτηση της Χαναάν με πρώτη την Ιεριχώ. Η Ιεριχώ, η οποία στην πραγματικότητα ήταν ένα στρατιωτικό προπύργιο παρά μια πόλη. Η Ιεριχώ η οποία έστεκε εμπόδιο στην κατάκτηση της Γης της Επαγγελίας. Δεν θα ήταν σοφό να παρακάμψουν αυτό το "απόρθητο" κάστρο και να προχωρήσουν προς την ενδοχώρα διότι έτσι θα είχαν την πλάτη τους ακάλυπτη και ευάλωτη.

Το πρόβλημα, όμως, ήταν τα ανθρωπίνως απόρθητα τείχη της Ιεριχώ. Αυτή ακριβώς ήταν η μαρτυρία των 10 από τους 12 κατασκόπους που πριν από 38 χρόνια είχε στείλει ο Μωϋσής να κατασκοπεύσουν την Γη με σκοπό να την κατακτήσουν, Αριθμ. 13.28, 31. Ποια, άραγε, θα ήταν η στρατηγική την οποία ο ΙτΝ έπρεπε να ακολουθήσει για να υπερβεί το ανθρωπίνως ακατόρθωτο και να κυριεύσει την απόρθητη Ιεριχώ;

Ως Λαός του Θεού, καθώς έχουμε περάσει τα αναγεννητικά νερά του πνευματικού Ιορδάνη, στην όχθη του οποίου κληθήκαμε σε χριστιανική περιτομή ως σημείου της Διαθήκης και στον εορτασμό της Θείας Ευχαριστίας, ανοίγεται μπροστά μας η Γη Χαναάν της Διαθήκης, στην οποία καλούμαστε να προχωρήσουμε ως Στρατιώτες Χριστού και να κατακτήσουμε απόρθητα φρούρια τα οποία υψώνονται μπροστά μας.

Πως, λοιπόν, πολεμάμε ως άτομα; Πως κατακτάμε και "καταστρέφουμε" εκείνα τα πνευματικά εμπόδια που τοποθετεί ο Εχθρός της Πίστης μας με σκοπό να μας εμποδίσει να προχωρήσουμε και να απολαύσουμε της ευλογίες της Χαναάν; Αλλά, και σαν Εκκλησία πως πολεμάμε; Πως κατακτάμε και "καταστρέφουμε" εκείνα τα πνευματικά και κοινωνικά κακά που ορθώνονται μπροστά μας, κρατούν ανθρώπους δέσμιους και εμποδίζουν να κατακτήσουμε την υποσχεθήσα κληρονομιά;

Εάν ο ΙτΝ καλούσε Στρατιωτικό Συμβούλιο φαντάζομαι οι Στρατηγοί του θα του έδιναν διάφορες στρατηγικές επίθεσης. Στρατηγικές σοβαρές και δοκιμασμένες από ειδικούς στην πολεμική τέχνη.

Όμως ο ΙτΝ δεν συμβουλεύεται κανέναν, διότι έχει λάβει τις οδηγίες του από τον Κύριό Του ο Οποίος όχι μόνο του υπόσχεται την απόρθητη πόλη (6.2) αλλά του καθορίζει και την στρατηγική της επίθεσης (6.3-5, 8-21) που δεν είναι τίποτε άλλο από μια ΠΟΡΕΙΑ.

Μια στρατηγική η οποία έχει;

Α. Τη Διάταξη της Πορείας (6.2,7)

Εμπροσθοφυλακή (6.7)

Επτά Ιερείς με επτά σάλπιγγες

Η Κιβωτός της Διαθήκης

Οπισθοφυλακή

Ο Λαός

Β. Τη Στρατηγική της Πορείας

Πορεία 1 φορά την ημέρα περιμετρικά της πόλης

Την 7η ημέρα επτά φορές

Απόλυτη σιωπή σ' όλη τη διάρκεια (6.10)

Έπρεπε να φωνάξουν όταν ο ΙτΝ τους καλούσε να φωνάξουν.

Αλλά, εάν το καλοσκεφτούμε αυτή είναι μια ανθρωπίνως παράξενη, αν όχι παράλογη, στρατηγική. Τα υψηλά τείχη και τα απόρθητα φρούρια δεν πέφτουν ούτε με τις πορείες αλλά ούτε και με τις σάλπιγγες. Αυτά πέφτουν μόνο με τις συμβατικές τέχνες του πολέμου. Όμως, ο Θεός δεν είναι Θεός της ανθρώπινης συμβατικότητας. Ως Κυρίαρχος Θεός υπάρχει έξω από τα δεδομένα του ανθρώπου και γι' αυτό οι λύσεις που προτείνει ξεφεύγουν τα ανθρώπινα δεδομένα. Σήμερα η Εκκλησία καλείται να αντιμετωπίσει την αμαρτία, από την οποία ξεπηδούν όλα τα κοινωνικά κακά, όχι θυμιάζοντας εσαεί στα "Γάλγαλα", αλλά προχωρώντας στο να καταρρίψει απόρθητα φρούρια του Σατανά όχι με συμβατικές στρατηγικές των κοινωνικών επιστημών ή της τεχνολογίας, αλλά με εκείνη του Κυρίαρχου Θεού.

Α. Το Μυστικό της Επιτυχίας Τους

Το πρώτο βήμα για την επιτυχία τους ήταν η απαίτηση του Θεού για Σιωπή

Σιωπή

Έπρεπε να παραμείνουν σε ολόκληρη τη διάρκεια της πορείας, σιωπηλοί, 6.10. Βέβαια, αυτό το διαβάζουμε και το προσπερνάμε, αλλά ας σκεφτούμε πόσο δύσκολο πράγμα τους ζητούσε ο Θεός. Διότι,

α. Είναι τρομερά δύσκολο ο άνθρωπος να σιωπά για πολύ ώρα.

β. Το μέγεθος του πλήθους ήταν τέτοιο (2.000.000) που ήταν σχεδόν αδύνατο κάποιος να μη μιλήσει. Μόνο οι μάνες να έλεγαν στα παιδιά τους "Μη μιλάς" αρκούσε να δημιουργηθεί ένας μεγάλος θόρυβος.

γ. Το μεγάλο χρονικό διάστημα της επιχείρησης καθιστούσε τη σιωπή δύσκολη. Στη διάρκεια αυτής της χρονοβόρας διαδικασίας, με όλο το λαό, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά, καθ' οδόν και στην απουσία έως και της 13ης περιφοράς κάποιου σημείου στα τείχη ότι κλονίζονται και επίκειται η άμεση πτώση τους, ο πειρασμός θα ήταν δυνατός να εκφράσουν την απογοήτευσή τους, την κούρασή τους, τον γογγυσμό τους και την παραίτησή τους. Προσπαθήστε να τους φανταστείτε την έβδομη ημέρα στο τέλος του 6ου γύρου πριν τον 7ο. Κουρασμένοι και χωρίς κανένα σημάδι ότι ο Θεός θα επενέβαινε, χωρίς κανένα πετραδάκι από τα τείχη να έχει πέσει. Για ποιο λόγο να προχωρήσουν; Τι θα πετύχαιναν με μια ακόμη φορά όταν οι προηγούμενες 12 δεν το είχαν καταφέρει;

δ. Δεν ήσαν μόνο ενδογενείς παράγοντες που καθιστούσαν τη σιωπή σχεδόν αδύνατη, αλλά και εξωγενείς. Οι κάτοικοι της Ιεριχώ, που στην αρχή φοβισμένοι θα παρακολουθούσαν από τις πολεμίστρες των τειχών τους αυτόν τον λαό που ήρθε να τους αφανίσει, στη συνέχεια και στην απουσία της επίθεσης, θα άρχισαν να τους κοροϊδεύουν:

"Τι νομίζετε ότι θα πετύχετε περπατώντας γύρω από τα τείχη;"

"Τι είδους στρατός είστε;"

"Είστε δειλοί, γι' αυτό δεν πολεμάτε;", κοκ

Θα ήταν πολύ δύσκολο μπροστά σε τέτοιες κοροϊδίες οι στρατιώτες να κλείσουν το στόμα τους και να συνεχίσουν να περπατούν και ιδιαίτερα στην απουσία σημείων επέμβασης του Θεού.

Πιστεύω, ότι υπάρχει εδώ ένα μήνυμα σε μας σαν πιστούς και σαν Εκκλησία. Σιωπή μπροστά στο κάλεσμα του Κυρίου, έστω και στην απουσία σημείων επέμβασής Του. Πόσες φορές εγκαταλείψαμε τον αγώνα, την "πορεία" γύρω από κάποιο "απόρθητο φρούριο" επειδή δεν βλέπαμε σημεία επέμβασης του Θεού; Κι αυτό διότι στην απουσία σημείων επέμβασης του Θεού γεννιούνται οι αμφιβολίες, οι ολιγοψυχίες, οι ταλαντεύσεις. Κι έτσι απογοητευτήκαμε, και κουραστήκαμε και πια δεν αντέξαμε και μιλήσαμε, ότι δεν έχει νόημα το περπάτημα γύρω από την Ιεριχώ.

Τι, άραγε, θα συνέβαινε εάν απογοητευμένοι είχαν σταματήσει στο 12ο γύρο; Εμείς ως Εκκλησία έχουμε περπατήσει γύρω από την κάθε "Ιεριχώ" των πόλεών μας, γύρω από τα κοινωνικά κακά, την 13η φορά για να πέσουν τείχη της αμαρτίας που κρατούν ανθρώπους δέσμιους; Ή μήπως, αλίμονο, καθόμαστε στα "Γάλγαλα" και "θυμιατίζουμε" όταν η Γη μας περιμένει και το κάλεσμα είναι να προχωρήσουμε;

Αυτό μας οδηγεί στο 2ο μέρος του μυστικού της επιτυχίας τους:

Υπακοή Μέχρι Τέλους

Ο Λαός αυτός πέτυχε με τη στρατηγική του Θεού, δίχως να χαθεί κανένας από ανάμεσά τους επειδή υπάκουσαν μέχρι το τέλος.

Κι εδώ πολλές φορές είναι το πρόβλημά μας στον αγώνα της πίστης απέναντι στους πειρασμούς, στις επιθέσεις, ή και ως εκκλησία στον αγώνα της εναντίων της ατομικής και κοινωνικής αμαρτίας.

Παρατηρούμε ότι ο ΙτΝ δεν πληροφορεί τον Λαό,

α. Ούτε πόσες φορές θα περπατήσουν γύρω από την πόλη

β. Ούτε τι θα συμβεί στο τέλος της 7ης ημέρας

γ. Ούτε τι θα συμβεί μετά που φωνάξουν

Τις οδηγίες μάλλον τις έπαιρναν επί καθημερινής βάσεως και μετά την πορεία επέστρεφαν στα Γάλγαλα (τόπος λατρείας του Θεού), δίχως βέβαια κανένα τείχος να ραγίσει. Αυτή η διαδικασία συνεχίστηκε όχι μόνο για έξι ημέρες αλλά για εφτά και την έβδομη ημέρα για άλλες έξι φορές. Η φαινομενική αποτυχία δεν τους οδήγησε να αλλάξουν πορεία ή τακτική.

Την 6η φορά της 7ης ημέρας δεν φαινόταν να έχουν πετύχει έστω και το παραμικρό, δεν φαινόταν καμιά πρόοδος. Αντίθετα, πόσο παράλογο φαινόταν. Όπως, παράλογο φαινόταν ο Νεεμάν να βουτήξει 7 φορές στον Ιορδάνη για να γιατρευτεί, ο Ηλίας να τρέφεται από μια χήρα και φτωχή γυναίκα, ο Πέτρος να πιάνει τη μεγαλύτερή του ψαριά μέρα μεσημέρι, και τα πρόβατα μέσα στο κόσμο να επιφέρουν μια οντολογική αλλαγή στους λύκους και να τους κάνουν αρνάκια.

Ο Θεός που τους είχε υποσχεθεί και την Γη Χαναάν, αλλά και την Ιεριχώ, θα μπορούσε να τους τις είχε δώσει δίχως αυτοί να κινηθούν από τα Γάλγαλα, όπου έγιναν ο Λαός Του και κοινώνησαν μαζί Του. Αλλά δεν το έκανε. Ήθελε να βιώσουν την διαδικασία της νίκης όσο επώδυνη, κουραστική και δοκιμαστική κι αν ήταν. Το ίδιο ισχύει και με εμάς. Κανένα κάστρο της αμαρτίας δεν πέφτει χωρίς τη συμμετοχή μας και την έως τέλους υπακοή μας.5

Το Τρίτο Μυστικό, Η Πίστη τους

Η πίστη τους ήταν ο παράγοντας εκείνος που τους ικάνωσε να περπατήσουν περιμετρικά της πόλης, σ' αυτόν τον δύσκολο και παράλογο δρόμο της νίκης.

*13 φορές

*δίχως να βλέπουν κάποιο σημάδι επέμβασης

*με σιωπή

*δείχνοντας υπακοή μέχρι τέλους

Αυτό ακριβώς μας πληροφορεί και ο συγγραφέας της Προς Εβραίους Επιστολής όταν λεει, "Δια πίστεως έπεσον τα τείχη της Ιεριχώ" (11.30). Όταν "πίστη σημαίνει σιγουριά γι' αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι' αυτά που δε βλέπουμε" (Εβρ. 11.1)

Εάν αναλύσουμε την πίστη τους θα παρατηρήσουμε ότι ήταν:

α. Τολμηρή

Με τα νερά του πλημμυρισμένου Ιορδάνη να έχουν επανέλθει κόπηκε κάθε προοπτική για πισωγύρισμα. Στην απουσία κάποιας γέφυρας για φυγή ή κάποιου φρουρίου για προστασία η μοναδική επιλογή που είχαν ήταν να προχωρήσουν προς τα εμπρός. Αυτή, η προς τα εμπρός κίνηση μέσα σ' ένα εχθρικό περιβάλλον ήταν το αποτέλεσμα μιας τολμηρής πίστης η οποία τόλμησε να διακινδυνεύσει,

την ευκολία της

την υπόληψή της

την άνεσή της

το βόλεμά της

Κανένα "τείχος" της αμαρτίας δεν θα πέσει εάν δεν το πλησιάσουμε και δεν το περικυκλώσουμε με μια "τολμηρή" πίστη που διακινδυνεύει! Με μια πίστη η οποία δεν είναι φυγόπονη. Με μια πίστη η οποία διακινδυνεύοντας τα πάντα πολεμά για να κατακτήσει την Κληρονομιά.

β. Η Δοκιμασία της

Πίστης τους

Η σιωπή στην οποία ο ΙτΝ τους καλούσε (6.10) δεν είχε σκοπό να κρατήσει την παρουσία τους μυστική από τους Ιεριχωρίτες, αλλά αποτελούσε μια μεγάλη και δυνατή δοκιμασία της πίστης τους σε κάτι απλό, όσο η γλώσσα, όμως ταυτόχρονα και τόσο δύσκολο.

Κάποιες φορές η πίστη μας θα κληθεί να εξασκηθεί σε απλά μεν πράγματα αλλά και ταυτόχρονα δύσκολα για εμάς. Και φοβάμαι ότι είναι σ' αυτά τα απλά πράγματα που η πίστη μας αποτυχαίνει να νικήσει.

Ακόμη, προκαλεί εντύπωση ότι είναι στη διάρκεια του τελευταίου γύρου της 7ης ημέρας που ο ΙτΝ τους αποκαλύπτει την υπόσχεση του Θεού, (6.16). Πως μπορούμε να εξηγήσουμε το γεγονός ότι στην απουσία αποκάλυψης για την επικείμενη νίκη αυτοί οι άνθρωποι δείχνουν υπομονή και συνεχίζουν να προχωρούν τον ίδιο πολυπερπατημένο και "βαρετό" δρόμο; Την εξήγηση μας την δίνει το Εβρ. 11.30: Ήταν η πίστη τους!

Μερικές φορές ο Θεός μας καλεί με πίστη να περιμένουμε και να περπατάμε τον ίδιο "πολυπερπατημένο και βαρετό δρόμο" του αγώνα εναντίον της αμαρτίας ή κάποιου κοινωνικού κάστρου δίχως Εκείνος να μας αποκαλύπτει το χρόνο και το αποτέλεσμα της επέμβασής Του.

Όταν ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον Ισαάκ δεν του υποσχέθηκε προκαταβολικά ότι θα του τον έδινε πίσω. Ο Αβραάμ, ωστόσο, δια πίστεως περπάτησε μέχρι το σημείο της θυσίας κι εκεί τον πρόσφερε, (Εβρ. 11.19). Το ίδιο με τον Δαυίδ και τον Γολιάθ, ή τον Δανιήλ και τα λιοντάρια. Ο Θεός συχνά επιτρέπει να δοκιμαστεί η υπομονή της πίστης μας.

γ. Ο Θεός της Πίστης τους

Το αντικείμενο της πίστης τους ήταν ο Θεός τους και όχι η πίστη τους. Δεν εξασκούσαν πίστη με σημείο αναφοράς τις εσωτερικές τους δυνάμεις και τη θετική τους σκέψη. Η πίστη τους δεν είχε ένα ανόητο και ανθρωποκεντρικό βάθρο υπόστασης, αλλά τον Ίδιο τον Θεό. Ο Οποίος απεκάλυψε το θέλημά Του μέσα στον γραπτό Του Λόγο και όχι μέσα από τα όνειρα, οράματα και ψυχολογικές ή υπερβατικές φαντασιώσεις του οποιουδήποτε. Ο Γραπτός Λόγος Του μέσα στον οποίο απεκάλυπτε το θέλημά Του, αποτελούσε για τον Λαό Ισραήλ τη Μοναδική Σταθερά. Η πίστη τους ήταν αγκυροβολημένη στον Θεό των Πατέρων τους τον Οποίο είχαν πολύ καλά γνωρίσει μέσα από τις εμπειρίες της ερήμου και του Ιορδάνη. Γι αυτούς τα λόγια του ύμνου ήσαν βίωμα ζωής,

Και αν ημέρας ευτυχείς

Επί της γης θα ζω

Ή θλιβεράς και ατυχείς

Και τούτο αγνοώ

Άλλ' εξεύρω σε ποιόν πιστεύω

Και ότι δύναται να φυλάξη

Ως τέλους την παραθήκην

Που ανέθεσα σ' Αυτόν.

Κατάφεραν να Τον εμπιστευτούν παρά την φαινομενική αποτυχία όλων των 13 κύκλων γύρω από την πόλη. Η πίστη μετέτρεπε κάθε αποτυχημένο κύκλο σε βεβαιότητα ότι η πόλη δεν θα έπεφτε με τις ανθρώπινες στρατηγικές και δυνάμεις, αλλά μόνο με του Θεού. Είχαν γνωρίσει τον Θεό της πίστης τους τόσο καλά που η κάθε αποτυχία αντί να γίνει αιτία να απογοητευτούν και να απομακρυνθούν από τον Θεό, τους επιβεβαίωνε την πεποίθηση ότι αυτή η πόλη θα πέσει μόνο με την ενέργεια του Θεού. Το ποσοστό γνωριμίας τους με τον Θεό καθόριζε τον βαθμό της πίστης τους σ' Αυτόν.

Πόσο η γνωριμία μας μαζί Του θα καθορίσει σε περίοδο φουρτούνας όταν η βάρκα της ζωής μας κλυδωνίζεται, την αντίδρασή μας προς Αυτόν που κοιμάται στην πρύμνη; Θα Τον ξυπνήσουμε φοβισμένοι για να Τον ακούσουμε να μας επιπλήττει για την ολιγοπιστία μας; Και τότε περισσότερο φοβισμένοι θα αναρωτηθούμε "ποιος είναι Αυτός;" ωσάν να μην Τον είχαμε γνωρίσει ποτέ; Ή θα επαναπαυτούμε στην παρουσία Του, βέβαιοι ότι επειδή Αυτός είναι μέσα στη βάρκα της ζωής μας αυτή η βάρκα είναι ασφαλής; Πόσο η γνωριμία μας μαζί Του καθορίζει την πίστη μας ώστε ως Εκκλησία να μπορούμε να καθαιρούμε φρούρια της αμαρτίας, όχι με ανυπόστατους αφορισμούς, αλλά με περπάτημα και πολιορκία πίστης;

Ναι, ο Κύριος είπε στους μαθητές Του μετά την απομάκρυνση του πλούσιου νέου, "... 'Πως δυσκόλως θέλουσιν εισέλθει εις την βασιλείαν του Θεού οι έχοντες τα χρήματα. Διότι ευκολώτερον είναι να περάση κάμηλος δια τρύπης βελόνης, παρά πλούσιος να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού.'

Είπον δε οι ακούσαντες, 'Και τις δύναται να σωθή;' Ο δε είπε, 'Τα αδύνατα παρά ανθρώποις είναι δυνατά παρά τω Θεώ.'" (Λκ. 18.24-27). Αλλά αμέσως μετά απέδειξε το ανθρωπίνως ακατόρθωτο, να μπορέσει η καμήλα να περάσει από την τρύπα της βελόνας, έσωσε τον Ζακχαίο. Ναι, για τον Θεό η "καμήλα", τελικά, περνάει! Η "Ιεριχώ" πέφτει!

Ποια είναι η δικιά σου (μας) απροσπέραστη "καμήλα", ή η ακατόρθωτη "Ιεριχώ"; Όσοι έχουμε περάσει τα αναγεννητικά νερά του "Ιορδάνη", γνωρίσαμε και λατρεύουμε τον Θεό στα "Γάλγαλα", καλούμαστε να μη μένουμε εκεί εσαεί λιβανίζοντες τις μυστικιστικές μας ανάγκες, αλλά να σηκωθούμε, να περπατήσουμε και να κυριεύσουμε την Κληρονομιά γκρεμίζοντας τα κάστρα της αμαρτίας.

Η "καμήλα" περνάει, η "Ιεριχώ" πέφτει! I

Ο αιδ. Μ. Μελετιάδης είναι ποιμήν της Ε.Ε.Ε. Βόλου.

 

 

 

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΧΩΡΟΣ!
Σύγχρονη εφαρμογή μιας παλιάς εντολής


του κ. Χάρη Ι. Νταγκουνάκη

 

"και έτι τόπος εστί"

Αν μας ρωτούσε κανείς τι ξέρουμε για τη Μαδαγασκάρη, πολύ λίγοι θα μπορούσαν να δώσουν μια ολοκληρωμένη απάντηση. Να 'ναι άραγε μια λίμνη; Να 'ναι μια πόλη; Να 'ναι μια χώρα; Λίγοι ενδεχομένως θα γνώριζαν πως είναι μεν μια χώρα αλλά μια χώρα-νησί, που βρίσκεται απέναντι από τη νοτιοανατολική ακτή της Αφρικής. Η έκτασή της είναι 4,5 φορές μεγαλύτερη από της χώρας μας, αλλά ο πληθυσμός της είναι μόνο 14,5 εκατομμύρια κάτοικοι περίπου.

Φτωχή χώρα, όπου οι αφρικανικοί πολιτισμοί συναντώνται με τους ασιατικούς, το Ισλάμ και ο Χριστιανισμός έρχονται αντιμέτωποι με τις παραδοσιακές θρησκείες, και η δημοκρατία προσπαθεί να συγκλίνει με τη γαλλική αποικιοκρατία και τον κομμουνισμό. Κι όλες αυτές οι καταστάσεις έχουν αφήσει τη σφραγίδα τους στον πληθυσμό του νησιού. Κάτι παραπάνω από τους μισούς είναι χριστιανοί, κι απ' ό,τι απομένει ένα 2% είναι μουσουλμάνοι κι οι υπόλοιποι είναι διάφορες παραδοσιακές θρησκείες.

Στους δρόμους μπορεί κανείς να δει παλιά ρωσικά αυτοκίνητα, που τώρα πια με μεγάλη δυσκολία επισκευάζονται, γαλλικά ντεσεβώ, δίτροχα αμάξια (με κινέζικες πινακίδες) μεταφοράς προσώπων, που τα σύρουν άνθρωποι και ούτω καθεξής.

Όταν η Μαδαγασκάρη συγκροτήθηκε σε έθνος, πριν από μερικούς αιώνες, απορρόφησε το μίγμα των ασιατικών και των αφρικανικών πολιτισμών και δημιουργήθηκε ένας ενιαίος πολιτισμός του λαού των Μαλαγκάσι, με μια ενιαία γλώσσα, των Μαλαγκάσι. Και πρέπει να έχει κάποια σημασία το γεγονός ότι ο όρος "φιρενένα", που σημαίνει έθνος, προέρχεται από τη ρίζα "ρένε", που σημαίνει μητέρα.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, Βρετανοί ιεραπόστολοι εργάστηκαν στη χώρα, κήρυξαν το ευαγγέλιο και πολλοί από τους γηγενείς έγιναν χριστιανοί. Ιδρύθηκαν σχολεία, και ειδικοί επιστήμονες κατέγραψαν σε αλφάβητο τη γλώσσα Μερίνα, που μέχρι τότε μόνο προφορικά χρησιμοποιόταν. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Ραντάμα Α΄, τον διαδέχτηκε στον θρόνο η γυναίκα του, η οποία δεν έβλεπε με καλό μάτι τους ξένους, κι έτσι το 1835 κήρυξε τον χριστιανισμό παράνομη θρησκεία, και σταμάτησε στην ουσία να ενθαρρύνει το ξένο εμπόριο.

Σήμερα βέβαια η Μαδαγασκάρη απολαμβάνει θρησκευτική ελευθερία, και ο οραματισμός της τοπικής Βιβλικής Εταιρίας της Μαδαγασκάρης είναι να δει όλη τη χώρα να ασπάζεται τον χριστιανισμό μέσα από τον γραπτό Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή.

Βιβλικό Έργο

Το έργο της Βιβλικής Εταιρίας της Μαδαγασκάρης πλήττεται σήμερα από το ασταθές πολιτικό κλίμα που επικρατεί στη χώρα, επακόλουθο των προεδρικών εκλογών του Δεκεμβρίου 2001. Πολλές από τις δημόσιες υπηρεσίες δεν λειτουργούν, και υπάρχει ευρύτατα διαδεδομένη διαφθορά στην πρωτεύουσα της χώρας, το Ανταναναρίβο, γιατί υποστηρικτές του κύριου αντιπάλου του τωρινού προέδρου, έχουν βγει μαχητικά στους δρόμους.

Έτσι, το πρόγραμμα διανομής Γραφών της Βιβλικής Εταιρίας συναντάει αφάνταστα εμπόδια. Για παράδειγμα, Γραφές που έρχονται από το εξωτερικό βρίσκονται καθηλωμένες στο λιμάνι ή δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα να συνεδριάσει το διοικητικό συμβούλιο της Εταιρίας. Διάφορες εθνικές διαμάχες έχουν ξεσπάσει σε πολλά μέρη της χώρας και υπάρχουν φόβοι ότι θα ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Το προσωπικό της Εταιρίας διατηρεί το ηθικό του μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση και προσπαθεί να φέρει σε πέρας το μεγάλο του έργο.

Οργανωμένο βιβλικό έργο στη χώρα έχει ξεκινήσει από το 1872, ενώ η τοπική Βιβλική Εταιρία ιδρύθηκε το 1965, κι από το 1972 αποτελεί πλήρες μέλος των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιριών. Το έργο διάδοσης της Βίβλου διεξάγεται δύσκολα, αλλά συνεργάζονται όλες οι Εκκλησίες της χώρας (Καθολική και Διαμαρτυρόμενη). Το 2001 ολοκληρώθηκε η μετάφραση της Αγίας Γραφής στη δημοτική γλώσσα και γίνονται ετοιμασίες για την έκδοσή της. Μεγάλη είναι η συμβολή των ραδιοφωνικών προγραμμάτων (ημερήσιων ή εβδομαδιαίων) με τα οποία μεταδίδονται εκπομπές σχετικές με τη Βίβλο.

Μεγάλη διάδοση έχουν εκεί οι κασέτες με βιβλικά κείμενα. Για τους ανθρώπους που δεν ξέρουν γράμματα, που είναι πολλοί, οι εκκλησίες οργανώνουν ομαδικές "ακροάσεις" σε μεγάλες αίθουσες. Κάθονται μια ορισμένη ώρα κυκλικά και ακούν από το κασετόφωνο περικοπές από τον Λόγο του Θεού. Το πρόγραμμα αυτό έχει εφαρμοστεί από 324 εκκλησίες και ονομάζεται "Πίστις εξ Ακοής", κατά τη ρήση του αποστόλου Παύλου.

Σοβαρό εμπόδιο, αν και όχι ανυπέρβλητο, είναι οι μεταφορές στη χώρα. Οι πιο συνηθισμένες είναι τα δημόσια μέσα μαζικής μεταφοράς, που οι άνθρωποι της Βιβλικής Εταιρίας τα χρησιμοποιούν για τη μεταφορά βιβλίων από τις κεντρικές αποθήκες στα απομακρυσμένα κέντρα διανομής. Πολλές φορές όμως, στη μεγάλη ανάγκη, επιστρατεύονται ακόμη και κάρα με βόδια, για τη μεταφορά του Λόγου του Θεού.

Η δύναμη του Ενός Βιβλίου

Όμως η Μαδαγασκάρη δεν είναι η μόνη απομακρυσμένη χώρα, όπου διεξάγεται, και μάλιστα με δυσκολίες, το έργο της διάδοσης της Γραφής. Το Πνεύμα του Θεού εργάζεται με τους ανθρώπους του σε πολλές άλλες χώρες.

Στη Ρουάντα, για παράδειγμα, η οποία τόσο απασχόλησε στο πρόσφατο παρελθόν ολόκληρο τον κόσμο με τις διαμάχες ανάμεσα στις φυλές των Τούσι και Χούτου, που τόσο άγρια ταλαιπώρησαν τον άμαχο πληθυσμό της χώρας (αναφέρονται περί τις 800.000 νεκροί). Οι άνθρωποι της Βιβλικής Εταιρίας εκεί μιλάνε για μια πραγματική αναζωπύρωση στις φυλακές της Ρουάντα, καθώς από το 1998 μέχρι τον Ιούνιο του 2001 έχουν δοθεί στον Χριστό γύρω στις 6.500 φυλακισμένοι, που κατηγορούνται για γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος. Άφησαν την αμαρτία, που μάλιστα τους είχε οδηγήσει σε φοβερά εγκλήματα, και δέχτηκαν τη χάρη του Θεού.

Σε μια από τις 19 φυλακές της χώρας, στην πόλη Νκομέρο, στη νότια Ρουάντα, οργανώθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο μια ειδική τελετή, κατά την οποία περί τους 370 φυλακισμένοι ομολόγησαν τα εγκλήματά τους και ζήτησαν δημόσια συγγνώμη από τους συγγενείς των θυμάτων τους! Κι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα των Γραφών που οι εκκλησίες προμηθεύτηκαν από την τοπική Βιβλική Εταιρία και τις μοίρασαν στους φυλακισμένους.

Όπως διαπιστώνει ένας από τους υπεύθυνους της διανομής, "Η Βίβλος είναι ένα βιβλίο που έχει δύναμη μέσα του. Είναι το μόνο μέσον που μπορεί ν' αλλάξει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτός είναι ο λόγος που η διακονία μας προσφέρει στους φυ-λακισμένους την Αγία Γραφή".

Σε απρόσιτα μέρη

Αλλά και στην παγωμένη περιοχή της λίμνης Τιτικάκα στη Βολιβία, σε υψόμετρο 3.812 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, φτάνει κι εκεί ο Λόγος του Θεού! Εκεί πάνω ο αέρας είναι τόσο αραιός, που όσοι προέρχονται από τα πεδινά μέρη συχνά υποφέρουν από ισχυρούς πονοκεφάλους. Σ' εκείνα τα απρόσιτα μέρη προωθούνται Γραφές σε μορφή βιβλίων αλλά και σε κασέτες.

"Έβαλα στο αμάξι μου ένα μεγάλο μεγάφωνο", διηγείται ο Ιλαριόν Κουΐσπ, ένας κάτοικος της περιοχής που αγόρασε κασέτες με κείμενα της Αγίας Γραφής, "και κυκλοφορούσα στα χωριά ν' ακούσουν και άλλοι τον Λόγο του Θεού". Εμείς στις γειτονιές μας αναστατωνόμαστε κάθε μέρα από διάφορους τύπους που κυκλοφορούν με τ' αυτοκίνητά τους παίζοντας στη διαπασών λαϊκά άσματα. Είναι κι αυτό μια τρέλα της εποχής. Αυτός ο αμόρφωτος, όμως, χαμένος στα υψίπεδα της Βολιβίας, θέλει οι συγχωριανοί του ν' ακούσουν τον Λόγο του Θεού, και κάνει ό,τι μπορεί γι' αυτό!

Στην περιοχή αυτή οι Γραφές, οι κασέτες και τα κασετόφωνα συχνά μεταφέρονται μέσω της λίμνης Τιτικάκα με ειδικά πλεούμενα από καλάμια. Και οι άνθρωποι εκεί είναι ευγνώμονες στην τοπική Βιβλική Εταιρία, που τους προμηθεύει Γραφές. "Δεν μπορώ πια να διαβάζω", λέει η ογδοντάχρονη Μαρία Πασέσα Ταλλακάγκουα, "αλλά όταν ο εγγονός μου ακούει τα αγαπημένα μου εδάφια να διαβάζονται στην εκκλησία, μού τα υπογραμμίζει στη Γραφή μου, να μην τα ξεχάσει, και μετά μου τα ξαναδιαβάζει στο σπίτι".

"Κάποτε ο ιεροκήρυκας της εκκλησίας μου με ρώτησε τι μπορώ να δώσω ως "δέκατο" για τον Κύριο", διηγείται η δεκαοκτάχρονη Μαρισόλ Φλορές. "Κι εγώ του απάντησα: Δεν θέλω να δώσω ένα μόνο δέκατο. Θέλω να δώσω τα πάντα στον Κύριο, ολόκληρη τη ζωή μου!" Η κοπέλα αυτή εργάζεται εθελοντικά για τη διάδοση της Βίβλου μέσα σε φτωχά χωριά της περιοχής της στη Βολιβία.

Σε όλο τον κόσμο

Σε διεθνές επίπεδο οι Ηνωμένες Βιβλικές Εταιρίες κυκλοφόρησαν το 2001 σε όλο τον κόσμο 23.210.404 Άγιες Γραφές, 19.020.747 Καινές Διαθήκες και 513.315.300 διάφορα άλλα αποσπάσματα και περικοπές από τον Λόγο του Θεού, συνολικά 525.555.451 αντίτυπα του γραπτού θείου Λόγου σε μορφή κάθε είδους.

Διεθνώς διατέθηκαν 11.464.754 δολάρια για την παραγωγή βιβλίων. Κι όλα αυτά τα χρήματα, μαζί με τα άλλα λειτουργικά έξοδα θα αντιμετωπιστούν και από προαιρετικές συνεισφορές χριστιανών από όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από την επιμέρους δογματική τους τοποθέτηση.

Μέχρι σήμερα ο γραπτός Λόγος του Θεού, από ολόκληρες Γραφές μέχρι τευχίδια με βιβλικές περικοπές, έχει μεταφραστεί από τις Βιβλικές Εταιρίες σε 2.287 γλώσσες και διαλέκτους.

Ευχαριστούμε τον Θεό, που η Ελληνική Βιβλική Εταιρία συνέβαλε κι αυτή στη διάδοση του γραπτού Λόγου του Θεού, κυκλοφορώντας στην πατρίδα μας 98.784 αντίτυπα του Λόγου του Θεού, από τα οποία 17.326 είναι Άγιες Γραφές, και 68.170 Καινές Διαθήκες.

Από το σύνολο των βιβλίων αυτών, 12.600 Γραφές και 49.517 Καινές Διαθήκες αφορούν τη νέα μετάφραση στη δημοτική, τη γνωστή ως "Νέα Μετάφραση της Βίβλου" (ΝΜΒ).

Χωρίς τέλος

Παρ' όλη αυτή την πολύπλευρη δραστηριότητα των Ηνωμένων Βιβλικών Εταιριών σε όλο τον κόσμο, έντονη είναι η αίσθηση ότι υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος να διανυθεί. Το έργο είναι τεράστιο. Θα 'λεγε κανείς ότι μοιάζουμε μ' εκείνο τον δούλο της παραβολής του μεγάλου δείπνου (Λουκάς 14,15-24):

Βγήκε ο δούλος να καλέσει "τους φτωχούς, τους ανάπηρους, τους τυφλούς και τους κουτσούς" στο βασιλικό δείπνο, και όλοι αυτοί μπήκαν και στρογγυλοκάθισαν πανευτυχείς στη ζεστασιά του παλατιού, έτοιμοι να γεμίσουν το άδειο τους στομάχι με τα καλομαγειρεμένα εδέσματα. Μετά λέει στο αφεντικό του: "Κύριε, τέλειωσα. Η διακονία μου εκπληρώθηκε. Ήρθαν όλοι αυτοί που προσκάλεσες, αλλά υπάρχει ακόμα χώρος".

Και τότε ο βασιλιάς, λέει ο Χριστός, τον πρόσταξε να ξαναβγεί στις λεωφόρους αλλά και στα καλντερίμια της πόλης και να φέρει κι άλλους, ακόμα και με το ζόρι, για να γεμίσει το παλάτι του.

Φίλοι μου, το μεγάλο θέμα δεν είναι αν υπάρχει χώρος στη βασιλεία του Θεού. Η διαβεβαίωση του λόγου του είναι πως υπάρχει. Το μεγάλο θέμα είναι αν υπάρχει χώρος στη δική μας την καρδιά. Αν φλεγόμαστε από ενδιαφέρον και ζήλο για την εξάπλωση του Λόγου του Θεού με κάθε μέσον στην πατρίδα μας και στον κόσμο.

Κι αν υπάρχει χώρος στην καρδιά μας για τους άσωτους που θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι του Πατέρα, ο Θεός θα μας βρει τρόπους να συμβάλουμε κι εμείς, και να γίνουμε συνεργοί του στο μεγάλο έργο του ευαγγελισμού και της ιεραποστολής. I

 

 

 

Μια άλλη άποψη

Η ΑΡΠΑΓΗ

του αιδ. Ν. Τσιανικλίδη

 

 

Υπάρχουν πολλές Βιβλικές αλήθειες τις οποίες καθαρά ο Λόγος του Θεού παρουσιάζει με έναν απόλυτο τρόπο, ώστε να μην υπάρχει θέση για οιαδήποτε άλλη άποψη και ερμηνεία. Υπάρχουν όμως και πολλές άλλες διδασκαλίες του Λόγου του Θεού που ερμηνεύονται διαφορετικά από διάφορες θεολογικές σχολές και εκκλησιαστικές αποχρώσεις. Στη στήλη αυτή παρουσιάζουμε τέτοιες αλήθειες για τις οποίες ο καθένας μας ακολουθεί την ερμηνεία που διδάχτηκε από την εκκλησία στην οποία ανήκει. Καλά θα κάνουμε όμως να εξετάσουμε και την άλλη άποψη, προτού καταλήξουμε σε μια τελική τοποθέτηση επί του θέματος.

Σε μία από αυτές τις διδασκαλίες αναφέρεται και το παρόν άρθρο, στη διδασκαλία της αρπαγής. Η λέξη αρπαγή εν σχέσει με την δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού, συναντάται μόνο μια φορά στην Καινή Διαθήκη, στην Α΄ Θεσσαλονικείς 4:17. Η όλη διδασκαλία για την αρπαγή όπως διαμορφώθηκε στην ιστορία της Εκκλησίας είναι εκτενής, αλλά για τον σκοπό του παρόντος άρθρου αρκεί να αναφέρουμε τη βασική θέση και άποψη αυτής της διδασκαλίας.

Σύμφωνα με αυτήν ο Ιησούς Χριστός θα επιστρέψει και θα παραλάβει (θα αρπάξει) μόνο τους πιστούς, ενώ οι υπόλοιπο, οι μη σεσωσμένοι θα συνεχίσουν τη ζωή τους στον κόσμο αυτό, σαν να μη συνέβη τίποτε γι' αυτούς. Απλώς θα παρατηρήσουν ότι μερικοί από ανάμεσά τους θα εξαφανιστούν. Έτσι, εάν οι πιλότοι ενός αεροπλάνου είναι πιστοί και αρπαγούν, εκείνο το αεροπλάνο θα μείνει ακυβέρνητο και θα πέσει, θα καταστραφεί μαζί με τους επιβάτες του. Το ίδιο θα συμβεί και με τα αυτοκίνητα που θα οδηγούνται από πιστούς.

Αυτή η διδασκαλία στηρίζεται επίσης στην περικοπή του Ματθαίου 24:40, όταν ο Ιησούς λέει: "Δύο θέλουσιν είσθε εν τω αγρώ, ο εις παραλαμβάνεται ο άλλος αφίνεται. Δύο γυναίκες θέλουσιν αλέθει εν τω μύλω, μία παραλαμβάνεται, η άλλη αφίνεται". Αυτή η διδασκαλία ακόμη βεβαιώνει τους πιστούς ότι αυτοί δεν θα γνωρίσουν τη μεγάλη θλίψη για την οποία ομιλεί ο Ιησούς Χριστός στο Ματθ. 24:29-31, γιατί αυτή θα γίνει μετά την αρπαγή. Οποιαδήποτε όμως διδασκαλία κι αν δεχόμαστε σε σχέση με τη μεγάλη θλίψη, η παραγματικότητα είναι ότι σ' αυτήν θα συμμετέχουν και οι πιστοί, διότι ο Χριστός συνεχίζοντας λέει σχετικά: "Θέλουσιν θρηνήσει πάσαι αι φυλαί της γης, και θέλουσιν ιδεί τον υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών... και οι άγγελοι θέλουσι συνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων, απ' άκρων ουρανών έως άκρων αυτών".

Στην πραγματικότητα εκείνο που μας φανερώνουν αυτά τα δύο παραδείγματα των ανθρώπων που θα είναι στον αγρό και των γυναικών που θα είναι στο μύλο, είναι η ίδια αλήθεια για την οποία μίλησε επανειλημμένα ο Ιησούς με τις παραβολές των δέκα παρθένων, την παραβολή των ζιζανίων και του σιταριού, του δικτύου. Όπως σε όλες αυτές τις παραβολές έτσι και στο παράδειγμα των δύο γυναικών στο μύλο και των δύο ανθρώπων στον αγρό, εκείνο που τονίζει ο Ιησούς Χριστός είναι ο αποχωρισμός των πιστών από τον υπόλοιπο κόσμο, καθώς θα τους πει: "Έλθετε οι ευλογημένοι του πατρός μου κληρονομήσατε την ητοιμασμένην εις εσάς βασιλείαν". Και στους εξ' αριστερών θα πει: "Υπάγετε απ' εμού οι καταραμένοι εις το πυρ το αιώνιον..." (Ματθαίος 25:31-46). Γι' αυτόν τον αποχωρισμό ομιλεί ο Ιησούς Χριστός.

Αλλά ας επιστρέψουμε στην περικοπή όπου αναφέρεται αυτή καθεαυτή η λέξη "αρπαγή".

Στην Α΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς 4:17 διαβάζουμε σχετικά: "... έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών (των αναστημένων πιστών που είναι νεκροί) εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα, και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου".

Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε αυτή τη διδασκαλία του λόγου του Θεού, θα πρέπει να καταλάβουμε το πλαίσιο της όλης περικοπής και το θέμα για το οποίο ομιλεί ο Απόστολος.

Το θέμα της δεύτερης έλευσης του Χριστού είναι ένα ευρύ θέμα με πολλές παραμέτρους και πολλά σημαντικά γεγονότα σχετίζονται μ' αυτό. Για να μπορέσουμε να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα αυτού του γεγονότος θα πρέπει να μελετήσουμε όλες τις περικοπές από τον λόγο του Θεού που αναφέρονται στο γεγονός αυτό.

Έτσι διαβάζοντας την περικοπή Α΄ Θεσσαλονικείς 4:13-18 αμέσως καταλαβαίνουμε ότι οι Θεσσαλονικείς αδελφοί του πρώτου αιώνα είχαν ένα πρόβλημα εν σχέσει με την δεύτερη έλευση του Χριστού. Εκείνοι νόμιζαν ότι ο Χριστός θα ερχόταν στις ημέρες τους, ενώ ζούσαν. Μια άλλη πλάνη και άγνοιά τους σχετικά με την δεύτερη έλευση του Χριστού ήταν το ότι νόμιζαν πως μόνο εκείνοι που ήσαν ζωντανοί την ώρα εκείνη θα απολάμβαναν τις ευλογίες της δεύτερης έλευσης. Γι' αυτό ελυπούντο για τους πιστούς που πέθαιναν ανάμεσά τους.

Σ' αυτό το ιδιαίτερο πρόβλημα των Θεσσαλονικέων απαντά ο Απόστολος Παύλος ώστε να τους βγάλει από την άγνοια. Γι' αυτό αρχίζει την περικοπή αυτή με τα λόγια: "Δεν θέλω δε να αγνοήτε, αδελφοί, περί των κεκοιμημένων" (δηλαδή των νεκρών). Και συνεχίζοντας τους λέει ότι όταν θα έρθει ο Χριστός στην δεύτερή Του έλευση "... οι αποθανόντες εν Κυρίω (δηλαδή οι πιστοί) θέλουσιν αναστηθεί πρώτον". Και συνεχίζοντας τους λέει: "Έπειτα ημείς οι ζώντες όσοι απομένομεν, θέλομεν αρπαχθή μετ' αυτών εν νεφέλαις εις απάντησιν του Κυρίου εις τον αέρα και ούτω θέλομεν είσθαι πάντοτε μετά του Κυρίου".

Εκείνο που θέλει να διδάξει στους Θεσσαλονικείς και σε μας ο Απόστολος, είναι ότι "οι αποθανόντες εν Χριστώ" δεν θα στερηθούν καμμιά από τις ευλογίες που οι ζώντες θα απολαύσουν στην δεύτερη παρουσία του Χριστού.

Στην δεύτερη επιστολή προς Θεσσαλονικείς, στην οποία ασχολείται ξανά ο Απόστολος Παύλος με το ίδιο αυτό θέμα, η ερώτηση τώρα δεν είναι πια τι θα γίνουν οι πιστοί νεκροί, αλλά τι θα γίνουν οι άπιστοι, νεκροί και ζώντες, στην δεύτερη έλευση του Χριστού. Σ' αυτή την ερώτηση απαντά ο Απόστολος Παύλος στη Β΄ Θεσσαλονικείς 1:6-10. Σ' αυτήν την περικοπή διαβάζουμε ότι "όταν ο Χριστός θα 'ρθη να δοξασθή εν τοις αγίοις αυτού και θαυμασθή εν πάσει τοις πιστεύουσιν", τότε, "... θα αποκαλυφθή απ' ουρανού μετά των αγγέλων της δυνάμεως αυτού, εν πυρί φλογός, κάμνων εκδίκησιν εις τους μη γνωρίζοντας τον Θεόν, και εις τους μη υπακούοντας εις το ευαγγέλιον του Κυρίου".

Όταν θα 'ρθει ο Χριστός να παραλάβει τους πιστούς Του, την Εκκλησία Του, την νύμφη του την εκλεκτή, τότε θα γίνει ο μεγάλος και ο αιώνιος απόχωρισμός των απίστων. Τότε ο Χριστός δεν θα ασχοληθεί μόνο με τους πιστούς που θα παραλάβει για να είναι για πάντα μαζί Του, αλλά και με αυτούς που δεν πιστεύουν σ' Αυτόν. Σ' αυτούς αναφέρεται όταν λέει: "... οίτινες θέλουσι τιμωρηθή με όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου, και από της δόξης της δυνάμεως αυτού". Και αυτό θα γίνει, μας λέει ο Απόστολος συνεχίζοντας, "όταν έλθη να ενδοξασθή εν τοις αγίοις αυτού" (Α΄ Θεσσαλονικείς 4:7-10).

Έτσι πολύ καθαρά βλέπουμε ότι δεν πρόκειται για δύο δεύτερες ελεύσεις του Ιησού Χριστού, μια φορά για να αναστήσει τους πιστούς μόνο και για να παραλάβει τους ζωντανούς πιστούς, και ύστερα μια δεύτερη για τους υπόλοιπους, όπως διδάσκει αυτή η διδασκαλία της αρπαγής.

Ο λόγος του Θεού ομιλεί καθαρά μόνο για μια δεύτερη έλευση του Χριστού, οπόταν θα συμβούν αυτά τα τρία γεγονότα: Πρώτον, η ανάσταση όλων των νεκρών, πιστών και απίστων. Δεύτερον, η μεγάλη κρίση, όταν ο Χριστός θα χωρίσει όλη την ανθρωπότητα σε δύο κατηγορίες, τους εκ δεξιών και τους εξ αριστερών. Τρίτον, θα ιδρύσει νέα γη και νέο ουρανό, την αιώνια βασιλεία του Θεού, στην οποία θα εισέλθουν μόνο εκείνοι των οποίων τα ονόματα είναι γραμμένα στο βιβλίο της ζωής. Και αυτοί που είναι εξ αριστερών, "όσων τα ονόματα δεν είναι γραμμένα εν τω βιβλίω της ζωής θα ριφθούν εις την λίμνην του πυρός" (Αποκάλυψις 20:11-15).

Το βασικό μήνυμα που έχει ο Θεός για τον κάθε άνθρωπο σχετικά με την δεύτερη έλευση του Χριστού, δεν είναι να ασχοληθούμε με τον χρόνο και τον τρόπο αυτής της έλευσης. Ο Χριστός ύστερα από κάθε διδασκαλία του σχετικά με την δεύτερη έλευσή Του, προτρέπει τον κάθε άνθρωπο να είναι έτοιμος.

Αυτό είναι το βασικό μήνυμα της δεύτερης έλευσης του Χριστού: Ο Χριστός θα έρθει ξανά ως ένδοξος Βασιλιάς για να παραλάβει την Εκκλησία Του, τους πιστούς, την νύμφη Του την εκλεκτή και να κρίνει τον κόσμο. Γι' αυτό μας παραγγέλλει να είμαστε έτοιμοι, δηλαδή να είναι το όνομά μας γραμμένο στο βιβλίο της ζωής. I

            Ο αιδ. Ν. Τσιανικλίδης είναι ποιμήν της Ε.Ε.Ε. Βοστώνης.

 

 

Η μέλλουσα κρίση

του κ. Λ. Κολλάρου

 

"Και είδον θρόνον λευκόν μέγαν, και τον καθήμενον επ' αυτού, από προσώπου του οποίου έφυγεν η γη και ο ουρανός· και δεν ευρέθη τόπος δι' αυτά. Και είδον τους νεκρούς μικρούς και μεγάλους, ισταμένους ενώπιον του Θεού και τα βιβλία ηνοίχθησαν· και βιβλίον άλλο ηνοίχθη, το οποίον είναι της ζωής· και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών... και όστις δεν ευρέθη γεγραμμένος εν τω βιβλίω της ζωής, ερρίφθη εις την λίμνην του πυρός".

Αποκάλ. κ΄ 11-15

Εδώ κυττάζουμε ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων. Και μάλιστα όχι ένα πλήθος ανθρώπων που έτυχε να ζουν εκείνη την χρονική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας αλλά πλήθος νεκρών να είναι αναστημένοι και να στέκονται σε κάποιο σημείο. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε συγκεντρωθεί ένα παρόμοιο σε όγκο πλήθος ανθρώπων· σε καμμία ροκ συναυλία δεν μαζεύτηκαν τόσοι άνθρωποι· σε κανένα ποδοσφαιρικό αγώνα δεν συγκεντρώθηκαν τόσοι άνθρωποι· καμμία προεκλογική εκστρατεία δεν κατάφερε να φέρει μαζί τόσους ανθρώπους.

Άνθρωποι που ήταν νεκροί από εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια, μικροί και μεγάλοι, ασήμαντοι και σπουδαίοι, όσοι έζησαν από την αρχή της ύπαρξης του ανθρώπινου γένους μέχρι εκείνη τη στιγμή, όσοι είδαν τον κόσμο αυτόν και περπάτησαν στα χώματα αυτής της γης, όσοι πέθαναν ή δεν πρόλαβαν μέχρι εκείνη τη στιγμή να πεθάνουν, χωρίς καμμία απολύτως εξαίρεση, χωρίς καμμία απολύτως απουσία, όλοι αυτοί είναι τώρα συγκεντρωμένοι μπροστά σε κάποιο θρόνο. Τον θρόνο αυτό η Βίβλος τον περιγράφει σαν "λευκόν μέγαν" θρόνον. Και είναι πάλι η Βίβλος που μας αποκαλύπτει ότι το τεράστιο αυτό πλήθος και των ζωντανών και των νεκρών που τώρα πια δεν είναι ξαπλωμένοι μέσα στα ιδιαίτερα μνήματά τους αλλά είναι όρθιοι, είναι ζωντανοί και στέκονται όλοι αυτοί μπροστά στον λευκό και μεγάλο αυτόν θρόνο. Πολλοί από αυτούς, μπορούμε να τους φαντασθούμε ότι δεν θέλουν νε τραβηχτούν προς τον φοβερό αυτόν θρόνο· Τι συμβαίνει; τι γίνεται; Τι είναι αυτό το οποίο εδώ η Βίβλος μας αποκαλύπτει; Η απάντηση είναι ότι βρισκόμαστε στην μέλλουσα κρίση. Η ανωτέρω περικοπή είναι αυτή που μαζί με πολλές άλλες μας μιλούν για την μέλλουσα κρίση -μία κρίση φοβερή, φοβερή διότι ο κάθε άνθρωπος θα κληθεί για να κριθεί ενώπιον του Θεού. Αυτή θα είναι μία κρίση που όλοι όσοι κατάλαβαν στο παρελθόν και όσοι καταλαβαίνουν τώρα στο παρόν τι σημαίνει, δεν μπορούν παρά να τρέμουν μπροστά στο μελλοντικό αυτό αναπόφευκτο γεγονός. Κάποτε ένας άνθρωπος, στα χρόνια της Καινής Διαθήκης, ένας Ρωμαίος αξιωματούχος που το όνομά του ήταν Φήλιξ, που είχε μεγάλη δύναμη στον κόσμο αυτόν, είχε συναντηθεί με τον απόστολο Παύλο. Σχετικά με την αφήγηση αυτής της συνάντησης η Βίβλος λέει, ότι ο Φήλιξ "μετεκάλεσε τον Παύλον, και ήκουσε παρ' αυτού τα περί της εις Χριστόν πίστεως". Και προσθέτει: "Ενώ δε αυτός ωμίλει περί δικαιοσύνης και εγκρατείας και περί της μελλούσης κρίσεως, ο Φήλιξ γενόμενος έμφοβος απεκρίθη, 'Κατά το παρόν ύπαγε, και όταν λάβω καιρόν, θέλω σε μετακαλέσει'." Όταν εκείνος ο άνθρωπος άκουσε την αλήθεια για την μέλλουσα κρίση καταλήφθηκε από φόβο. Άρχισε να τρέμει, να φοβάται, άρχισε να νοιώθει μέσα στην καρδιά του κάτι από την απερίγραπτη φοβερότητα εκείνης της ημέρας, παρά το γεγονός ότι είχε κατά κόσμον τεράστια δύναμη και εξουσία και δεν είχε κανένα λόγο να φοβάται τίποτα, όταν ο απόστολος Παύλος του άνοιξε τα μάτια σε αυτήν την αλήθεια τότε εκείνος ο άνθρωπος άρχισε να φοβάται τον Θεόν, άρχισε να αναγνωρίζει ότι είναι υπόδικος ενώπιον του Θεού και ότι μία μέρα θα σταθεί μαζί με όλους τους ανθρώπους μπροστά σε αυτόν τον θρόνο για να λογοδοτήσει προσωπικά για τις αμαρτίες του.

Η μέλλουσα κρίση θα είναι φοβερή διότι θα κληθείς να κριθείς και να λογοδοτήσεις, όχι μπροστά σε κάποιο ανθρώπινο δικαστήριο -αυτά μπορεί ακόμα και να τα περιφρονεί κάποιος σ' αυτή τη ζωή- αλλά μπροστά στο δικαστήριο του Θεού. Πολλοί άνθρωποι είναι εκείνοι που δεν διστάζουν, δεν φοβούνται -ακόμα και σαν κατηγορούμενοι- να σταθούν μπροστά σε κάποιο δικαστήριο. Αλλά κανείς δεν μπορεί να περιφρονήσει και να αγνοήσει το δικαστήριο του Θεού. Εκείνο το οποίο θα πρέπει πρώτα απ' όλα να προσέξουμε είναι η πληροφορία ότι είναι οι νεκροί εκείνοι οι οποίοι στάθηκαν μπροστά στον λευκό, μεγάλο θρόνο. Το χωρίο 12 λέει: "Και είδον τους νεκρούς, μικρούς τε και μεγάλους ισταμένους ενώπιον του θρόνου του Θεού". Αυτό δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι κάποτε ζούσαν και αυτοί οι άνθρωποι κάποτε πέθαναν. Και όταν ήρθε η ημέρα της δευτέρας Παρουσίας και της κρίσεως του Θεού, αναστήθηκαν και προσήχθηκαν από τους αγγέλους ενώπιον αυτού του θρόνου. Τότε για πρώτη φορά αυτοί οι άνθρωποι θα κατάλαβαν ότι ο θάνατος δεν μπορεί να σε απαλλάξει από το να σταθείς μπροστά στο θρόνο του Ιησού. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι όταν αποχαιρετήσεις, όπως όλοι θα το κάνουμε μία μέρα, τον κόσμον αυτόν, όταν σε αγκαλιάσει ο θάνατος, τότε, νομίζουν, ότι μπορείς να είσαι βέβαιος ότι όλα όσα έκανες στον κόσμο αυτόν, όλα σβύνουν, ότι πέφτεις σε μία κατάσταση αιώνιας εκμηδένισης και συνεπώς η φιλοσοφία τους περί ζωή είναι, "Ας φάμε, ας πιούμε, ας γλεντήσουμε, ας αμαρτήσουμε διότι μία ζωή έχουμε κι αν την χάσουμε, τι θα καταλάβουμε!" Αλλά τότε οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι η έξοδος από τη ζωή αυτή δεν θα σε γλυτώσει από αυτό για το οποίο μιλάμε. Ο θάνατος μπορεί να κάνει πολλά άλλα πράγματα -μπορεί να σε χωρίσει από την απόλαυση των αμαρτιών σου- αυτό ο θάνατος μπορεί να το κάνει· αυτό οι γύρω σου άνθρωποι μπορεί να μη μπορούν να το κάνουν, κανείς δεν έχει την δυνατότητα ίσως να σε χωρίσει από τις αμαρτίες σου και από την ευχάριστη ζωή της αμαρτίας, αλλά υπάρχει κάποιος που μπορεί να κόψει αυτό το νήμα -και αυτός είναι ο θάνατος. Υπάρχει όμως κάτι που ο θάνατος δεν μπορεί να το κάνει -και αυτό είναι ότι δεν μπορεί να σε κρύψει ούτως ώστε να μη σταθείς μπροστά στον Θεό. Αυτό ο θάνατος δεν μπορεί να το κάνει για κανέναν! Οι ευθύνες που προκύπτουν από μία ολόκληρη ζωή παραβίασης των εντολών του Θεού συνεχίζουν να βαραίνουν τον χωρίς κάλυμμα πλέον άνθρωπο. Πώς το ξέρουμε αυτό; Το γνωρίζουμε διότι η Βίβλος λέει: "Και είδον τους νεκρούς... ισταμένους..." -τους αμαρτωλούς νεκρούς, τους δίκαιους νεκρούς, τους ασεβείς νεκρούς, τους χριστιανούς νεκρούς, όλους τους νεκρούς να στέκονται μπροστά στον θρόνο και να είναι υποχρεωμένοι να αντιμετωπίσουν το τελικό δικαστήριο. Αυτό είναι μία σαφής αλήθεια της Αγίας Γραφής. Για ό,τι άλλο, όσον αφορά στο μέλλον, θέλουμε να αμφιβάλλουμε, ας αμφιβάλλουμε· γι' αυτό όμως δεν μπορούμε να αμφιβάλλουμε.

Καθώς οι άνθρωποι αρχίζουν να μαθαίνουν ή να συναισθάνονται την δύναμη αυτής της αλήθειας, τότε αρχίζουν να προσπαθούν και να πιαστούν από κάποια σανίδα σωτηρίας. Για μερικούς η σανίδα αυτή της σωτηρίας είναι το να εξορίσουν από το μυαλό τους την σκέψη του θανάτου, την προοπτική του θανάτου. Κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να αποφύγουν τον θάνατο, ή τουλάχιστον να απομακρύνουν όσο το δυνατόν περισσότερο το μοιραίο. Έτσι αποφασίζουμε να ζούμε με έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Ασφαλώς δεν υπάρχει τίποτε το κακό με αυτό και είναι ευχή μας να ζούμε όλοι έτσι. Για πολλούς όμως, πίσω από τέτοιες προσπάθειες ίσως να κρύβεται ο προβληματισμός του θανάτου και τρόμος μιας ένοχης συνείδησης. Τώρα μπορύμε να καταλάβουμε καλύτερα την τραγική κατάσταση των μη-Χριστιανών· εκείνων που ζουν χωρίς ευαγγέλιο, χωρίς Χριστό, χωρίς εξιλεωτική θυσία για τις αμαρτίες τους.

Υπάρχει ένα χωρίο στην Βίβλο που δείχνει ότι ο θάνατος είναι η πρόγευση της κρίσεως. Στην προς Εβραίους επιστολή λέει: "Είναι αποφασισμένο εις τους ανθρώπους άπαξ να αποθάνωσι, μετά δε τούτο είναι κρίσις". Εδώ η κρίση και ο θάνατος αναφέρονται μαζί. Στην ουσία το ένα είναι η πρόγευση του άλλου. Ο άνθρωπος που είναι χωρίς Χριστό αποστρέφεται τον θάνατο διότι υποσυνείδητα γνωρίζει ότι πίσω από αυτόν κρύβεται μία φοβερή πραγματικότητα -η κρίση του Θεού.

Ας προχωρήσουμε όμως. Η περικοπή συνεχίζει λέγοντας, "Τα βιβλία ηνοίχθησαν, και άλλο βιβλίο ηνοίχθη, το οποίο είναι της ζωής. Και εκρίθησαν... εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτων". Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια αυτής της εικόνας, ούτε λεπτομέρεια της μέλλουσας κρίσης αλλά είναι μία φοβερή πραγματικότητα. Θα ανοίξουν τα βιβλία εις τα οποία είναι γραμμένες όλες οι πράξεις των ανθρώπων. Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι αφού η αμαρτία διαπραχθεί, δεν μπορεί πια να σβύσει! Αυτό είναι το κακό με την αμαρτία, λέει ο άνθρωπος που δεν γνωρίζει τον Χριστόν. Άπαξ και η αμαρτία γραφτεί δεν σβύνει· το μελάνι με το οποίο γράφεται η αμαρτία στα βιβλία του Θεού είναι ανεξίτηλο. Δεν υπάρχει γομολάστιχα που να μπορέσει να σβύσει την αμαρτία του ανθρώπου. Η μνήμη του Θεού είναι τόσο δυνατή που δεν είναι δυνατόν να ξεχάσει ακόμη και την πιο μικρή και ασήμαντη αμαρτία του ανθρώπου. Δεν υπάρχει δυνατότητα για τον άνθρωπο να βάλλει τα χέρια του και να αρπάξει αυτά τα βιβλία του Θεού στα οποία είναι γραμμένες οι αμαρτίες του, να ανοίξει το βιβλίο στο οποίο είναι γραμμένες οι αμαρτίες της δικής του ζωής, να βρει τη σελίδα και με τα χέρια του να σκίσει την σελίδα αυτή, να την τσαλακώσει και να την πετάξει στα βάθη των ωκεανών. Δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα διότι αφότου η αμαρτία διαπραχθεί, δεν σβύνει. Πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι θυμόμαστε τις αμαρτίες μας. Ο Θεός δεν θα τις θυμάται λέτε; Αν η μνήμη του ανθρώπου είναι αρκετά δυνατή ούτως ώστε μέχρι την ώρα του θανάτου του να θυμάται τις αμαρτίες του -τουλάχιστον μερικές από αυτές- νομίζουμε ότι ο Θεός πάσχει από αμνησία ούτως ώστε να μην τις θυμάται; Ο Θεός έχει καλύτερη μνήμη από μας και όσες αμαρτίες εμείς δεν μπορούμε να τις θυμηθούμε και έχουν σβύσει από τη δική μας τη μνήμη από τη μνήμη του Θεού δεν έχουν σβύσει. Όταν προσαχθείς, αγαπητέ φίλε, την μεγάλη εκείνη ημέρα ενώπιον του θρόνου για να κριθείς τότε θα θυμηθείς θες δεν θες όλες τις αμαρτίες σου.

Το τέταρτο στο οποίο θα στρέψουμε τώρα την προσοχή μας είναι μία φράση που δείχνει ότι η κρίση του Θεού δεν θα είναι χαριστική αλλά θα είναι σύμφωνη με τα αυστηρά κριτήρια της θείας δικαιοσύνης. Αυτή η φράση είναι στο χωρίο 13 και λέει: "εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών". Τέτοιες φράσεις δείχνουν ξεκάθαρα την αρχή πάνω στην οποία θα στηριχθεί η μέλλουσα κρίση. Αυτή η αρχή δεν θα είναι η αρχή της χάριτος του Θεού αλλά η αρχή της άτεγκτης δικαιοσύνης. Με άλλα λόγια, θα είναι με βάση τις αρχές της δικαιοσύνης του Θεού και όχι με βάση τη χάρη του Θεού. Η κρίση δεν θα είναι χαριστική· θα είναι με βάση τα αυστηρά κριτήρια της δικαιοσύνης. Τότε η δικαιοσύνη θα φοράει -όπως μερικές φορές αναπαριστάνεται από μας τους ανθρώπους- ένα μαντήλι που δένει τα μάτια της, στο δεξί χέρι κρατάει ένα σπαθί και στο αριστερό χέρι κρατάει μία ζυγαριά στην οποία θα κριθούν με απόλυτη αμεροληψία όλες οι πράξεις των ανθρώπων. Βλέπουμε ότι υπάρχει μία πολύ σαφής αντίθεση μεταξύ της μέλλουσας κρίσης και της ζωής αυτής· μεταξύ του σήμερα και του τότε. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του σήμερα και του τότε; Η μεγάλη διαφορά είναι ότι σήμερα η σωτηρία είναι κατά τη χάρη του Θεού· τότε όμως η κρίση θα είναι κατά τα έργα των ανθρώπων. Σήμερα η σωτηρία προσφέρεται δωρεάν και αναγγέλλει στους ανθρώπους ότι υπάρχει τρόπος, αγαπητέ φίλε, η αμαρτία σου να σβύσει. Αυτός ο τρόπος δεν βρίσκεται στη δική σου δικαιοδοσία, βρίσκεται μόνο σ' αυτό που ο Χριστός έκανε για αμαρτωλούς επάνω στο σταυρό του Γολγοθά. Είναι μόνο το αίμα που ο Χριστός έχυσε επάνω στο σταυρό το οποίο μπορεί να καθαρίσει τον άνθρωπο απ' όλες τις αμαρτίες του, ούτως ώστε να μην υπάρχει ούτε μία αμαρτία που να τον καταδικάζει στο δικαστήριο του Θεού. Τώρα η σωτηρία σου προσφέρεται κατά χάρη· τότε η κρίση θα είναι κατά τα έργα σου. Με άλλα λόγια, εάν τώρα, στο σήμερα, αρνηθείς να δεχθείς τη χάρη του Θεού και να ζητήσεις το αίμα του Ιησού Χριστού, που έχυσε για αμαρτωλούς πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, να σε καθαρίσει, να σε απαλλάξει από κάθε αμαρτία και από την ενοχή που η αμαρτία συνεπάγεται, τότε την ημέρα της κρίσεως δεν θα μπορείς να το κάνεις διότι εκείνη την ημέρα θα κριθείς σύμφωνα με την δικαιοσύνη του Θεού.

Στο χωρίο 15 διαβάζουμε για τα αποτελέσματα της κρίσης. Εκεί λέει ότι όποιος δεν βρέθηκε γραμμένος στο βιβλίο της ζωής (εκεί είναι γραμμένα τα ονόματα όλων εκείνων που σε κάποια στιγμή της ζωής τους αναγεννήθηκαν, των ανθρώπων που κάλεσαν τον Χριστό στη ζωή τους και μόνο τον Χριστό να τους καθαρίσει από κάθε αμαρτία τους-δεν αναφέρομαι εδώ στην "μεταλαβιά", η μεταλαβιά δεν μπορεί να σώσει κανέναν απολύτως άνθρωπο ο οποίος δεν έχει ζητήσει από τον Ιησού Χριστό, ζωντανή πίστη, να τον σώσει από τις αμαρτίες του- εννοούμε λοιπόν τα ονόματα των αληθινών πιστών) θα ριφθεί εις την λίμνη του πυρός. Μας φαίνονται σκληρά τα λόγια αυτά; Πιο σκληρή και άδικη εναντίον του Θεού είναι η αμαρτία μας. Όλα αυτά είναι οι αλήθειες της Βίβλου και οφείλουμε να μη ρίξουμε καθόλου νερό στο κρασί· οφείλουμε να αναλογισθούμε σοβαρά αυτές τις αλήθειες της Αγίας Γραφής, να αναλογισθούμε σοβαρά την αναπόφευκτη προοπτική της μέλλουσας κρίσης. Εάν δεν υπάρχει η λίμνη του πυρός, εάν δεν υπάρχει η οργή του Θεού κατά της αμαρτίας του ανθρώπου, τότε για πιο λόγο ο Φήλιξ έτρεμε όταν ο απόστολος Παύλος του μίλησε για την επερχόμενη κρίση;

Τώρα γιατί τα λέμε όλα αυτά; Τα λέμε διότι από το να γνωρίζει ο άνθρωπος σήμερα τα της μέλλουσας κρίσης εξαρτάται το εάν ο άνθρωπος θα στραφεί στο ευαγγέλιο του Χριστού ή όχι. Κανείς δεν σώζεται με το να κλειδωθεί μέσα στην άγνοια· κανείς δεν σώζεται αγνοώντας την αλήθεια της κρίσης. Δεν είναι η άγνοια αυτή που διασώζει τους ανθρώπους αλλά η γνώση της Βιβλικής αλήθειας. Εάν τολμήσουμε να αποκρύψουμε την αλήθεια θα έχουμε διαπράξει το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορεί να διαπραχθεί στη ζωή αυτή. Το έγκλημα αυτό δεν θα κριθεί από κανένα ανθρώπινο δικαστήριο αλλά θα κριθεί από το δικαστήριο του Θεού. Δική μας υποχρέωση ενώπιον του Θεού είναι να κηρύξουμε την αλήθεια. Κανένας δεν σώζεται κλείνοντας τα μάτια του στην αλήθεια. Σώζεται εκείνος που ανοίγοντας τα μάτια του τα στρέφει προς τον Ιησού Χριστό και του λέει: Κύριε Ιησού, σώσε με τον αμαρτωλό. Εσύ έχεις καλέσει τον Χριστό στη ζωή σου; Είναι τώρα καιρός να το κάνεις. Υπάρχει τρόπος να σωθείς, να σβύσει η αμαρτία σου και αυτός ο τρόπος περιγράφεται στην Αγία Γραφή που λέει ότι αφού ο Χριστός προσφέρθηκε μία φορά για να σηκώσει τις αμαρτίες πολλών, θα φανεί και δεύτερη φορά, χωρίς αμαρτίες (δεν θα έρθει δηλαδή για να σηκώσει πάλι τις αμαρτίες μας), γι' αυτούς που τον προσμένουν για σωτηρία. Θα υπάρξουν και σωσμένοι και χαμένοι. Εσύ σε ποιους θα είσαι; Θα ζητήσεις από τον Χριστό σήμερα να σου εξασφαλίσει την ευλογημένη αιωνιότητα; I

            Ο κ. Λ. Κολλάρος είναι ιεροκήρυκας στην Ε.Ε.Ε. Ιωαννίνων.

 

Η Προσευχή της Ευχαριστίας

του κ. Ιω. Έρτσου

 

Σύμφωνα με τα όσα ειπαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, η προσευχή της λατρείας προηγείται της προσευχής της ευχαριστίας και της προσευχής της δέησης. Ήδη αναπτύξαμε σε συντομία το περιεχόμενο της προσευχής της λατρείας και τώρα θ' ασχοληθούμε με την προσευχή της ευχαριστίας.

Ο άνθρωπος στην Εδέμ, προ της πτώσης του, λάτρευε τον Θεό θαυμάζοντάς Τον και αυθόρμητα στην συνέχεια ευχαριστώντας Τον. Ήταν γι' αυτόν ο Θεός το μόνο αντικείμενο λατρείας, το μόνο αντικείμενο ευχαριστίας. Όταν τα δειλινά ο Θεός κατέβαινε στον κήπο να τον συναντήσει και να μιλήσει μαζί του, Αυτός μεν του φανέρωνε τον Εαυτό Του, στο βαθμό βέβαια που ο άνθρωπος μπορούσε να χωρέσει αυτή τη φανέρωση, προσκαλώντας τον έτσι να Του απονείμει την όλη λατρεία κι ευχαριστία του, που Του ανήκε. Αυτό και γινόταν κι ο Θεός το απολάμβανε.

Το καθεστώς τούτο δεν διάρκεσε πολύ, διότι στο μεταξύ ο διάβολος πέτυχε να φέρει τον άνθρωπο σε απιστία κι ανυπακοή στον Θεό Δημιουργό του. Έκτοτε, όλα άλλαξαν. Λόγια θαυμασμού και δοξολογίας έλειψαν πια απ' το στόμα του ανθρώπου. Εκείνο, που ο Θεός προόριζε τον άνθρωπο να βιώνει διαρκώς χάθηκε.Όμως, έπρεπε να ξαναποχτηθεί. Η πραγματοποίηση του έργου της σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού, στο διάστημα των αιώνων που ακολούθησαν, αποσκοπούσε να σώσει τον άνθρωπο, κι έτσι να ξανακουστεί απ' το στόμα του ο θαυμασμός, η λατρεία κι η ευχαριστία στον Θεό και Σωτήρα του, πλέον.

Ο άνθρωπος, λοιπόν, κατά τη Βιβλική σειρά πρώτα λατρεύει θαυμάζοντας τον Θεό και τα έργα Του και μετά ευχαριστεί.

Η ευχαριστία είναι μια δύναμη που κινεί τον άνθρωπο προς τον Θεό και τον Θεό προς τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο για να παίρνει τη σωστή θέση απέναντί Του, και τον Θεό για να κινείται ελεύθερα στην εκτέλεση θαυμάτων στη ζωή του ανθρώπου. Τι άλλο απ' την ευχαριστία, μπορεί να γεμίζει χαρά μια καρδιά, κι όταν ακόμα δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός συναισθηματικός ερεθισμός; Τι άλλο από ευχαριστία μπορεί να παρακινήσει μια συντριμμένη καρδιά να ψέλνει, μια αμαρτωλή ψυχή να πέσει στα γόνατα; Τι άλλο από ευχαριστία μπορεί να κάνει τους αγγέλους να χαίρονται και τους θόλους τ' ουρανού ν' αντηχούν γλυκιά μουσική; Τι άλλο από ευχαριστία μπορεί ν' ανεβάζει τη σκέψη μου γύρω απ' το Θρόνο του Θεού και ν' αποσπάει τα μάτια μου απ' τις μάταιες ομορφιές κι αξίες της γήινης ζωής μου;

Η ευχαριστία μπορεί να βάλει φωτιά Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μου, όταν ο κάποιος "σκόλοπας" με φθείρει και με αναλίσκει. Η ευχαριστία μπορεί να μου δώσει τη νίκη που νικάει την αμαρτία, το διάβολο, τον κόσμο. Η ευχαριστία που διαρκώς ανεβαίνει στο Θρόνο, μπορεί να μου εξασφαλίζει τη βεβαιότητα πως οι αμαρτίες μου είναι συγχωρημένες και πως ο Θεός ενθυμείται πως "είμαι χώμα" και ποτέ δεν το ξεχνάει. Η ευχαριστία θ' ανεβάζει στα χείλη μου κάθε φορά κι ένα καινούριο άσμα, και θα στεριώνει όλο και πιο πολύ τα βήματά μου πάνω στην Πέτρα που είναι ο Χριστός. Η ευχαριστία θα 'ναι η δύναμη της μαρτυρίας μου για Κείνον, που Αναστημένος και Ζωντανός βρίσκεται στη ζωή μου, ώστε οι γύρω μου να Τον βλέπουν και να Τον επικαλούνται. Η ευχαριστία, θα γεμίζει τις μονότονες ώρες μου, καθώς μόνος θα διασχίζω το τελευταίο μίλι της επί γης ζωής μου. Η ευχαριστία θα μείνει, ενώ τότε όλα τ' άλλα θα με έχουν εγκαταλείψει, καθώς θα κατηφορίζω στην κοιλάδα γεμάτος ειρήνη και χαρά, κι ενώ ακουμπισμένος στον ένα σύντροφό μου, τον Κύριό μου, θα διαβαίνω με ηρεμία στην άλλη όχθη.

Η ευχαριστία είναι μια πανίσχυρη δύναμη, όταν οδηγείται απ' το Πνεύμα του Θεού. Μοιάζει μ' ένα αμάξι που το κινεί ο Θεός, ενώ πάνω του φέρνει όλα τα βάρη της ζωής που Εκείνος επιτρέπει να 'χουμε, και που θα μας φέρει σε κάποια "ευτυχή αλλαγή" που Αυτός ετοιμάζει για μας.

Στο Λόγο του Θεού, η προσευχή της ευχαριστίας είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, γι' αυτό και διαρκώς αναφέρεται και τονίζεται σε κάθε βιβλίο του κι από κάθε άνθρωπο του Θεού.

Ο ενανθρωπισμένος Κύριός μας αποτελεί το μεγαλύτερο παράδειγμα σ' αυτό. "Και λαβών τους επτά άρτους και τα οψάρια, αφού ευχαρίστησεν έκοψεν και έδωκεν", μας λέει ο Ματθαίος, αφηγούμενος το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων (Ματθ. ιε΄ 36). "Πάτερ, ευχαριστώ σοι, ότι με ήκουσας", είπε πάνω απ' τον τάφο του Λαζάρου, πριν τον αναστήσει (Ιωάν. ια΄ 41). "... και λαβών το ποτήριον και ευχαριστήσας έδωκεν εις αυτούς...", κατά την ώρα του τελευταίου δείπνου με τους μαθητές του, μας λέει ο Ματθαίος στο κς΄ 27.

Στις πρώτες μέρες της Πεντηκοστής, οι νέοι Χριστιανοί όπως ο Λουκάς μας αφηγείται στις Πράξεις, κεφ. β΄ 46-47: "... μετελάμβανον την τροφήν εν αγαλλιάσει και απλότητι καρδίας, δοξολογούντες τον Θεόν...".

Ο Απόστολος Παύλος, σε κάθε του επιστολή, είτε στην αρχή είτε ενδιάμεσα, απένεμε ευχαριστίες στον Θεό για καθετί και για όλα. Πρώτιστα βέβαια για το ότι έσωσεν ημάς δια του αίματος του Χριστού. "... μετά χαράς ευχαριστούντες τον Πατέρα, όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί, ... εις τον οποίον έχομεν την απολύτρωσιν δια του αίματος αυτού, την άφεσιν των αμαρτιών..." (Κολ. α΄ 12-14).

"Πρώτον μεν ευχαριστώ τον Θεόν..." (Ρωμ. α΄ 8). "Ευχαριστώ πάντοτε εις τον Θεόν..." (Α΄ Κορ. α΄ 4). "Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών..." (Β΄ Κορ. α΄ 3). "... κατά πάντα ευχαριστείτε..." (Α΄Θεσ. ε΄ 18). "... ευχαριστούντες πάντοτε υπέρ πάντων εις τον Θεόν..." (Εφ. ε΄ 24). "... πάντα όσα αν πράττητε... ευχαριστούντες..." (Κολ. γ΄ 17). "Παρακαλώ λοιπόν πρώτον πάντων να κάμνητε... ευχαριστίας υπέρ πάντων ανθρώπων, υπέρ βασιλέων και πάντων των όντων εν αξιώμασι... διότι τούτο είναι καλόν και ευπρόσδεκτον ενώπιον του σωτήρος ημών Θεού..." (Α΄ Τιμ. β΄ 1-3).

Όπως φαίνεται κι απ' τις επιστολές των λοιπών συγγραφέων της Καινής Διαθήκης, το πνεύμα της ευχαριστίας στον Θεό, διαπότιζε κάθε τους λέξη και φράση. Το δε βιβλίο της Αποκάλυψης γέμει ευχαριστιών λυτρωμένων, πρεσβυτέρων, αγγέλων και καθενός που βρίσκεται μπροστά στο Θρόνο του Θεού, λεγόντων: "Ευχαριστούμεν σοι Κύριε Θεέ Παντοκράτωρ, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος.." (Απ. ια΄ 17). Όμως, και η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από ευχαριστίες εις τον Θεόν. Ιδιαίτερα το βιβλίο των Ψαλμών (Ψαλ. ρμζ΄ 7, κ.λπ., Β΄ Χρον. κθ΄ 31, Ιερ. ιζ΄ 26 κ.λπ.).

Η ευχαριστία μπορεί να 'ναι έκφωνη ή άφωνη. Όμως όταν εκφράζεται με ταπείνωση, με αναγνώριση μηδαμινότητας, με πέσιμο στα πόδια του Κυρίου, με ζωή υπακοής και εμπιστοσύνης είναι οπωσδήποτε δεκτή απ' τον Θεό. Αντίθετα, όταν αυτή είναι υποκριτική, όπως εκείνη του Φαρισαίου: "ευχαριστώ σοι Θεέ, ..." (Λουκ. η΄ 11), απορρίπτεται ολοκληρωτικά κι οριστικά απ' τον Κύριο (εδ. 14). Επομένως, σ' αυτή την περίπτωση δεν είναι δύναμη η ευχαριστία, είτε έκφωνα γίνεται είτε έφωνα, αλλά επιστρέφει σαν τιμωρία σε κείνον που νομίζει πως μπορεί μ' αυτήν να ξεγελάσει και τον Θεό. Όμως ο Θεός δε λογαριάζει το φαινόμενο, αλλά την προαίρεση της καρδιάς (Α΄ Σαμ. ις΄ 7).

Η ευχαριστία, στο σωστό της περιεχόμενο, περιλαμβάνει όλο το ΠΑΡΕΛΘΟΝ κι όλο το ΠΑΡΟΝ κι όλο το ΜΕΛΛΟΝ του ανθρώπου. Διότι έτσι αποδίδεται όλη η κυριαρχικότητα τον Θεό, που είναι πίσω και πάνω και μέσα σε κάθε περίστασή μας και παράλληλα μας τοποθετεί απέναντί Του, όπως Εκείνος θέλει να είμαστε. "... εις ουδέν υπήρξα κατώτερος των πρωτίστων αποστόλων, αν και είμαι ουδέν", γράφει στους Κορινθίους, Β΄ επιστ. ιβ΄ 11, ο απόστολος Παύλος, και κάπου αλλού γράφει: "μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς και εγώ του Χριστού" (Α΄ Κορ. ια΄ 1).

Καταλήγουμε, ευχαριστούντες τον Κύριο "πάντων ένεκεν", όπως έλεγε ο Ιωάννης Χρυσόστομος. I

Ο κος Ι. Έρτσος είναι ιδρυτής του προγράμματος "Λίγες στιγμές με την Αγία Γραφή".

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006