ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΜΑΡΤΙΟΣ 2002

  1. Ο Μοναδικός Μεσίτης
  2. Οι Ιεροί Πόλεμοι του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη
  3. Ψαλμοί
  4. Η Σώζουσα Πίστη –η Φύση και τα χαρακτηριστικά της
  5. Ουχί μόνον το Ευαγγέλιον
  6. Ποια είναι η Μεγαλύτερη Πνευματική Ανάγκη ταης Εκκλησίας Σήμερα;
  7. Ποιος Πρέπει να Ζητήσει Συγνώμη;

 

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΜΕΣΙΤΗΣ

του Μ. Β. Κυριακάκη

 

"Δεν υπάρχει μεσίτης μεταξύ ημών, δια να βάλη

την χείρα αυτού επ' αμφοτέρους ημάς..."

Ιώβ 9:33

"Είς μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθώπων,

άνθρωπος Χριστός Ιησούς"

Α΄ Τιμοθ. 2:5

 

Είναι κάτι το εκπληκτικό η ποικιλία των ονομάτων που αποδίδονται εις τον Χριστόν μέσα στην Καινή Διαθήκη για να σχηματίσουμε σαφή αντίληψι του απολυτρωτικού Του έργου σε όλη του την έκτασι.

Μια από τις ιδιότητες με τις οποίες μας Τον παρουσιάζει η Καινή Διαθήκη είναι η ιδιότης του Μεσίτου. Νομίζω όμως ότι αυτή η πλευρά της προσωπικότητος του Χριστού, η ιδιότης Του ως Μεσίτου δεν έχει μελετηθή αρκετά. Δεχόμεθα βέβαια ότι ο Χριστός είναι ο Μεσίτης μας, αλλά πολύ λίγο ασχολούμεθα με τον χαρακτήρα του έργου Του ως Μεσίτου.

Σε τέσσερα μέρη στην Καινή Διαθήκη γίνεται λόγος για την ιδιότητα αυτή του Κυρίου.

Στην Α΄ Τιμοθ. 2:5 διαβάζουμε: "Είς Θεο΄ς, είς και μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς". Οι άλλες τρεις παραπομπές βρίσκονται στην προς Εβραίους Επιστολή. Στο 8 κεφ. εδ. 6: "Είναι ανωτέρας Διαθήκης μεσίτης". Στο 9:15: "Είναι μεσίτης διαθήκης καινής". Και στο 12:24: "Προσήλθετε εις νέας διαθήκης μεσίτην Ιησούν και εις αίμα καθαρισμού το οποίο λαλεί καλήτερα παρά το του Άβελ".

Θα σας παρακαλέσω λοιπόν σήμερα να προσέξουμε και να μελετήσουμε αυτήν την ιδιότητα του Κυρίου μας -ο Χριστός ως Μεσίτης.

Και στην Παλαιά Οικονομία η αντίληψις για τη θέσι ενός Μεσίτη δεν ήταν άγνωστη. Ενός που να μεσολαβήση στις σχέσεις ανάμεσα στον άνθρωπο και στον Θεό. Στο βιβλίο του Ιώβ διαβάζουμε ακριβώς αυτά τα λόγια που βγαίνουν από τα χείλη του: "Δεν υπάρχει μεσίτης μεταξύ ημών, δια να βάλη την χείρα αυτού επ' αμφοτέρους ημάς..." 9:33. Στο κεφάλαιο αυτό εκφράζεται η αγωνία, η αδημονία και η απορία του Ιώβ μπροστά στη δεινή του θέσι. Κατέχεται από το δέος της παρουσίας Του· διακρίνει ότι υπάρχει κάτι ατο ανεξιχνίαστο στις ενέργειες του Θεού· δεν μπορεί να κατανοήση αυτά που συμβαίνουν σ' αυτόν και γύρω του -αλλά και τι να κάμη; Εδ. 10: "Κάμνει μεγαλεία ανεξιχνίαστα και θαυμαστά αναρίθμητα.. Αφαιρεί τις θέλει εμποδίσει αυτόν; τις θέλει ειπεί προς αυτόν τι κάμνεις; Διαβαίνει πλησίον μου και δεν βλέπω αυτόν· διάρχεται και δεν εννοώ αυτόν...".

Τρομάζω μέσα σε όλες τις θλίψεις μου... Μέσα σ' αυτή την πείρα βγαίνει η κραυγή: "Δεν υπάρχει μεσίτης μεταξύ ημών..." Σε όλο το Ιουδαϊκό θρησκευτικό σύστημα ο μεσίτης ήταν απαραίτητος. Τη θέσι αυτή πήρε το ιερατείο φυσικά με τους πολλούς μεσίτες, κυριώτερος και ανώτερος των οποίων ήταν ο Μωυσής.

Αλλά γιατί να υπάρχει Μεσίτης;

Ποιο θα ήταν το έργο του; Απλούστατα: Δυο μέρη που έχουν αποξενωθεί το ένα από το άλλο· δυο πρόσωπα που έχουν χωρισθή. Ο Μεσίτης στέκει ανάμεσά τους, τους φέρνει σε επαφή, διακανονίζει τις διαφορές τους, τους συμφιλιώνει και αποκαθιστά την διακοπείσα μεταξύ τους επικοινωνία και φιλική σχέσι.

Η Καινή Διαθήκη μας εξηγεί την αιτία που κατέστησε αναγκαία την παρουσία ενός μεσίτου μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου. Η εισαγωγή της αμαρτίας διετάραξε τις σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεόν. Τις διέκοψε· και αποξένωσε τον άνθρωπο από τον Θεόν. Δεν ήταν από την αρχή έτσι. Όταν επλάσθη ο άνθρωπος "κατ' εικόνα και ομοίωσι Θεού" δεν είχε ανάγκη από μεσίτη. Ο Θεός επικοινωνούσε απ' ευθείας μαζί του· του μιλούσε· και ο άνθρωπος μιλούσε απ' ευθείας με τον Θεόν. Αλλά όταν μπήκε στη μέση η αμαρτία η άμεση αυτή επαφή και επικοινωνία με τον Θεόν διεκόπη. Η αρμονία στη σχέση Πλάστου και πλάσματος διαταράχθηκε. Και απ' αυτή την κατάστασι εδημιουργήθη η ανάγκη ενός Μεσίτου.

Φυσικά ο άνθρωπος ούτε το αντιλαμβάνεται ούτε το παραδέχεται ότι όλα τα ανώμαλα που βλέπει στη ζωή του, στην καρδιά του, στην κοινωνία, προέρχονται από αυτή τη διάστασι. Ότι η αμαρτία είναι στην τελευταία ανάλυσι η ρίζα όλης της κακοδαιμονίας του. Αλλά αυτή είναι η διάγνωσις που ο Θεός κάμνει. Η εξήγησις που μας δίνει για ό,τι βλέπουμε μέσα μας, γύρω μας: το χάος, η αδικία, το κακό.

Είμαστε αποξενωμένοι· απαλλοτριωμένοι από τη ζωή του Θεού. Έχουμε ανάγκη κάποιου που να μεσολαβήση και να μας αποκαταστήση.

Η αμαρτία προκαλεί τη θεία οργή.

Όταν μιλούμε για την οργή του Θεού πρέπει να προσέξουμε να μην κάμνουμε σύγχυσι με ό,τι συμβαίνει στον άνθρωπο. Απ' αυτή τη σύγχυσι πολλοί δυσκολεύονται να ιδούν πώς είναι δυνατόν ο Θεός να είχε οργή. Η θεία οργή δεν είναι σαν του ανθρώπου. Κατά κανόνα μέσα στη δική μας οργή υπάρχει αμαρτία· εγωισμός· απροσεξία· έξαψις. Χάνουμε τον έλεγχο των λόγων μας, των αισθημάτων μας, των ενεργειών μας... "Έχασε την ψυχραιμία του...", λέμε. Σπάνια ο άνθρωπος μπορεί να δείξη δίκαιη, ιερή οργή χωρίς να αναμιχθούν στοιχεία αμαρτωλά.

Αλλά όταν ομιλούμε για την οργή του Θεού οφείλουμε να απομακρυνθούμε από την αντίληψι της ανθρωπίνης οργής. Η οργή του Θεού είναι καθαρά όπως η αγάπη Του. Είναι σταθερή και αναλλοίωτη όπως η δικαιοσύνη και αγιότης Του. Η οργή Του δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φυσική και αναπόφευκτη συνέπεια του αγίου και δικαίου χαρακτήρος Του.

Ένα απλό παράδειγμα θα μας βοηθήσει να το καταλάβουμε: Έχουμε μπροστά μας τη φωτιά. Καίει η φλόγα. Σταθερά η φωτιά -αλλά πόσο διαφορετικά τα αποτελέσματά της ανάλογα με τα αντικείμενα που έρχονται σε επαφή: Βάλε στη φωτιά ένα κομμα΄τι σίδερο ή ατσάλι και τι θα συμβή; Η φωτιά μεταδίδει στο μέταλλο κάτι από τις δικές της ιδιότητες: το καθαρίζει· το ενισχύει· βάλε και ένα κομμάτι χαρτί στη φλόγα: το εξαφανίζει. Ποια είναι η διαφορά; Άλλαξε η φωτιά; Όχι βέβαια. Είναι πάντα η ίδια... Αλλά ωρισμένα στοιχεία φέρνουν την διαφοροποίησι...

Οι ηθικές ιδιότητες του Θεού ομοιάζουν με τη φωτιά. Γι' αυτό μας λέει είναι "πυρ καταναλίσκον". Δεν αλλάζει ποτέ! Όταν ερχόμεθα εις επαφήν μαζί Του -κάθε τι που είναι καθαρό, υγιές, ενισχύεται, γίνεται ακόμα πιο καθαρό... Όταν όμως έρχεται εις επαφήν με την αμαρτία μας -τότε η φλόγα μας καίει. Είναι όλεθρος.

Δεν αλλάζει Εκείνος... Η δικαιοσύνη και η αγιότης Του σαν φωτιά, θεία οργή πέφτει επάνω στην αμαρτία.

Οργή Θεού αποκαλύπτεται απ' ουρανού εις πάσαν ασέβειαν και αδικίαν ανθρώπων. Το πρόσωπον του Κυρίου είναι εναντίον των πραττόντων κακά.

Να γιατί υπάρχει ανάγκη Μεσίτου. Ο άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο -διότι με την αποστασία του έχει προκαλέσει την οργή του Θεού. Η σχέση του μαζί Του έχει διακοπεί.

Η καρδιά είναι αποξενωμένη. Δεν θέλει να ακούση· δεν ευχαριστείται· έχει γίνει εχθρός του Θεού.

Πώς εκδηλώνεται;

Τον αρνείται -Τον βλασφημεί -Τον αγνοεί.

Τον αντικαθιστά με θεούς της δικής του φαντασίας.

Και όταν ήλθε -δεν τον θέλουμε! Άγνοια, ενοχή, αποστασία.

Η προσφορά του Μεσίτου

Αν έτσι είναι τα πράγματα -τότε ποιος μπορεί να σταθή ανάμεσα; Πού είναι ο μεσίτης που θα βάλει το χέρι του επάνω και στους δυο;

Εκεί όπου δεν υπάρχει κάποιος για να βοηθήση ο Θεός έστειλε τον Υιόν Του να γίνη ο Ένας και μοναδικός Μεσίτης. Τόση είναι η αγάπη Του. Είναι ο μόνος που θα μπορούσε να διαδραματίση αυτό το ρόλο.

Υπάρχει ένας Θεός. Και ένας Μεσίτης μεταξύ του ενός Θεού και όλης της ανθρωπότητος. Και αυτός ο ένας είναι ο Χριστός Ιησούς. Ο Κεχρισμένος από τον Θεόν.

Στενά συνδέεται με τις δυο πλευρές, και με τον Θεόν, και με τον άνθρωπο.

Συνδεδεμένος με τον Πατέρα... Εν αρχή ήν...

Και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ· και Θεός ήτο ο Λόγος. Δίπλα Του εν Αυτώ. Αιώνια στην παρουσία Του. Εις τον κόλπον του Πατρός.

Και ως προς τον άνθρωπο; Τι δεμό; Ποίαν σχέσιν απέκτησε;

Ο Λόγος σαρξ εγένετο. Δεν είχε, απέκτησε. Η τρυφή Του ήτο. Έγινε άνθρωπος. ΄Εζησε. Συμμερίσθηκε τα πάντα· είδε από κοντά τον πόνο, την αρρώστεια, τα προβλήματα. Την πείνα, τη θλίψι. Συνεδέθη, επειράσθη κατά πάντα καθ' ομοιότητα ημών.

Δεν υπεχώρησε στον πειρασμό, αλλά επειράσθη όπως συ κι εγώ.

Δεν ήταν απλώς θεατής και παρατηρητής. Ήταν γέφυρα. Κάθε γέφυρα έχει δύο βάσεις. Η μια από τη μια μεριά, η άλλη από την άλλη. Όσο βαθειά η μια τόσο βαθειά η άλλη. Ο Ιησούς Χριστός, η γέφυρα που ενώνει. Πώς; Από τη μια μεριά βαθειά εις την θεότητα, από την άλλη βαθειά εις την ανθρωπότητα. Αυτός είναι ο Μεσίτης μας. Μοναδικός. Ως Μεσίτης αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο μπροστά στον Θεό· εξιλεώνει την αμαρτία του· και εξαλείφει· και εξασφαλίζει τη σγυχώρησι και την άφεσι.

Ως Μεσίτης του Θεού προς τον άνθρωπο του εξαγγέλλει, του φανερώνει την αγάπη του Θεού. Σε αγαπά... Έλα!

Είναι Μεσίτης διαθήκης Καινής.

Υπάρχει μια συνθήκη -μια διαθήκη, μια συμφωνία μεταξύ του Πατρός και του Υιού. Ο Υιός προσεφέρθη. Ο Θεός υπεσχέθη.

Η σκηνή στο Γολγοθά: Το ένα χέρι το θέτει επάνω στο μετανοημένο αμαρτωλό. Το άλλο επάνω στον αναμένοντα Πατέρα. Τους ενώνει. Γεφυρώνει το χάσμα... I

 

 

Οι Ιεροί Πόλεμοι του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη /2

 

του αιδ. Γ. Αδάμ

V. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ Α΄ ΣΑΜΟΥΗΛ 15

Από τα όσα είδαμε ως τώρα, καταλαβαίνουμε πως ο πόλεμος ενάντια στους Αμαληκίτες ήταν ένας "πόλεμος κρίσης." Υπήρχε, όπως είδαμε παρατεταμένη αμαρτία ενάντια στον Θεό, που περιλάμβανε απόπειρα γενοκτονίας κατά του Ισραήλ. Έκαναν επίθεση σε γυναίκες και παιδιά. Διαβάζουμε στην Έξοδο 17 στο τέλος που περιστατικού κατά το οποίο ο Μωυσής κρατούσε τα χέρια του υψωμένα από το εδάφιο 14 τα εξής: "Τότε είπε ο Κύριος στον Μωυσή: "Γράψ' το αυτό το περιστατικό σε βιβλίο, για να μην ξεχαστεί, και θέσε το υπόψη του Ιησού, ότι εξάπαντος θα εξαφανίσω τους Αμαληκίτες, ακόμη και τη θύμησή τους από τη γη." Ο Μωυσής έχτισε ένα θυσιαστήριο και το ονόμασε Γιαχβέ-Νισσί (ο Κύριος είναι σημαία μου), και είπε: "Οι Αμαληκίτες επαναστάτησαν ενάντια στην εξουσία του Κυρίου. Για αυτό θα τους μάχεται ο Κύριος από γενιά σε γενιά." Επίσης ο Μωυσής δίνοντας για δεύτερη φορά το νόμο στο λαό, πριν μπουν στη γη της επαγγελίας, επαναλαμβάνει, (Δευτ. 25:17-19): "Ποτέ να μην ξεχάσετε τι σας έκαναν οι Αμαληκίτες κατά την πορεία σας, όταν βγήκατε από την Αίγυπτο. Σας περίμεναν στο δρόμο και σας κτύπησαν από τα νώτα σκοτώνοντας έτσι όλους τους βραδυπορούντες, ενώ εσείς ήσασταν εξαντλημένοι κι αποκαμωμένοι, δε φοβήθηκαν τον Θεό. Γι' αυτό, όταν εγκατασταθείτε στη χώρα που ο Κύριος, ο Θεός σας, σας δίνει για ιδιοκτησία και ησυχάσετε από τους γύρω εχθρούς σας, τότε θα εξαλείψετε τη μνήμη των Αμαληκιτών από την υφήλιο, μην το ξεχάσετε."

Ο πόλεμος, λοιπόν, στον οποίο ο Σαούλ προστάχθηκε να πάει δεν ήταν δικός του! Ήταν του Κυρίου. Ήταν εντολή δοσμένη στο Νόμο του Μωυσή γιατί οι Αμαληκίτες αντιστάθηκαν στον ίδιο τον Θεό. Επιτέθηκαν στον λαό του Θεού για να υποτιμήσουν και να υποβιβάσουν τον ζωντανό Θεό.1 Επιπλέον αν τους άφηναν, υπήρχε ο κίνδυνος ο λαός Ισραήλ να αποστατήσει από την πίστη του αληθινού Θεού και να στραφεί στα είδωλα. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που ο Σαούλ απορρίπτεται ως βασιλιάς. Ο Σαμουήλ τον κατηγορεί για ειδωλολατρία (εδ. 23): "η ισχυρογνωμοσύνη είναι όπως η αμαρτία της ειδωλολατρίας"!

Όπως είδαμε επίσης, η συμμετοχή στον πόλεμο αυτό ήταν υποχρεωτική. Η άρνηση κάποιου να συμμετάσχει, ήταν αμαρτία γιατί ο Ισραήλ ήταν το όργανο του Θεού για την απόδοση θεϊκής δικαιοσύνης στα έθνη αυτά. Ο Σαούλ, επομένως, με την άρνηση του να σκοτώσει τον βασιλιά των Αμαληκιτών, τον Αγάγ (εδ. 20), αρνήθηκε να ενεργήσει ως όργανο του Θεού και έγινε προδότης.

Τέλος, ο σκοπός αυτού του πολέμου ήταν να εκτελεστεί η κρίση του Θεού επάνω στο έθνος αυτό με ένα τρόπο που ήταν παρόμοιος με την κρίση του Θεού στα Σόδομα και Γόμορρα. Για αυτόν ακριβώς το λόγο τα λάφυρα απαγορεύονταν ώστε να είναι ξεκάθαρο σε όλους τους πολεμιστές πως η μάχη δεν γίνονταν για προσωπικό όφελος ή κέρδος. Ο Σαούλ, όμως, κρατώντας τα καλύτερα (!) από τα ζώα δεν υπάκουσε ούτε σε αυτό.

Στο Α΄ Σαμουήλ 15 ο Θεός αποφάσισε να εκπληρώσει την κρίση του στους Αμαληκίτες μέσω του Σαούλ. Οι άνθρωποι και οι περιουσίες τους ανήκαν στον Θεό. Δεν υπήρχαν λάφυρα.2 Για αυτό και δεν υπήρχαν όροι ειρήνης. Οι εχθροπραξίες θα ολοκληρώνονταν μόνο με την πλήρη εξαφάνιση του εχθρού. Είναι επίσης ενδιαφέρον να θυμόμαστε πως ολοκληρωτική καταστροφή απαιτούνταν για τις πόλεις που βρίσκονταν μέσα στη γη της επαγγελίας. Στην περίπτωση δε των Αμαληκιτών, διατάχθηκε ολοκληρωτική εξόντωση για λαό που βρισκόταν εκτός της γης της επαγγελίας.

Ο Σαούλ, λοιπόν, είναι ανυπάκουος. Η ανυπακοή του είναι σοβαρή γιατί το Όνομα του Θεού και οι εντολές Του διακυβεύονται. Επιπλέον ο Σαούλ επανειλημμένως έχει δείξει σημάδια ανυπακοής στις εντολές του Θεού. Δεν τις θεωρεί τόσο σημαντικές. Δεν ακολούθησε την εντολή του Κυρίου γιατί φοβήθηκε τους στρατιώτες κι έκανε ό,τι του ζήτησαν (εδ. 24) αντί να κάνει ότι ο Κύριος είπε (εδ. 1). Ο Θεός του ζήτησε να καταστρέψει εντελώς τους Αμαληκίτες (εδ. 3), αλλά ο Σαούλ και ο στρατός του λυπήθηκαν τον αρχηγό και τα καλύτερα λάφυρα (εδ. 9)! Όταν ο Σαμουήλ τον επιτιμά στο εδάφιο 19 ουσιαστικά του λέει πως ήταν εγωιστής: "όρμησες στα λάφυρα κι έτσι έκανες ακριβώς αυτό που ο Κύριος απεχθάνεται."

Ο Θεός λοιπόν τον απέρριψε γιατί ο Σαούλ πρώτος απέρριψε τον Θεό (εδ. 26). Στη ζωή του υπήρχε εγωισμός, προδοσία, συμβιβασμός, ανυπακοή που ξεκίνησε στο κεφάλαιο 13 και κορυφώθηκε στο κεφάλαιο 15 σε ηθελημένη περιφρόνηση των εντολών του Θεού (εδ. 23).

Σαούλ και Αχάν

Η περίπτωση του Σαούλ είναι παρόμοια με του Αχάν στο βιβλίο του Ιησού του Ναυή. Διαβάζουμε στο 6:18-19: "Εσείς όμως φυλαχτείτε από το ανάθεμα, μην πάρετε τίποτε απ' αυτά που είναι προορισμένα να καταστραφούν, γιατί τότε θα επιφέρετε κατάρα στο στρατόπεδο των Ισραηλιτών και θα προξενήσετε σ' αυτό καταστροφή. Όλο το ασήμι και το χρυσάφι, τα χάλκινα και τα σιδερένια σκεύη θα αφιερωθούν στον Κύριο και θα τοποθετηθούν στο θησαυροφυλάκιο του Κυρίου." Το "ανάθεμα" (εβραϊκά χχέρεμ) λοιπόν, είναι αυτό που προορίζεται, που έχει ξεχωριστεί για να καταστραφεί.

Στην περίπτωση της Ιεριχώ, όλη η πόλη ήταν "ανάθεμα" και όλοι οι Ισραηλίτες προειδοποιήθηκαν να μην πάρουν τίποτα. Όταν όμως ο Αχάν έδειξε ανυπακοή, ο Ισραήλ έχασε από τη Γαι γιατί ολόκληρος ο Ισραήλ τώρα έγινε "ανάθεμα"! Διαβάζουμε στο 7:12 "Γι' αυτό και δε θα μπορέσουν πια ν' αντισταθούν στους εχθρούς τους. Θα τρέπονται σε φυγή μπροστά τους, γιατί τώρα αυτοί οι ίδιοι καταδίκασαν τους εαυτούς τους.{Το εβραϊκό λέει: γιατί οι ίδιοι έχουν γίνει ανάθεμα (κυριολεκτικά: "αντικείμενο προς καταστροφή".)}3 Δεν θα είμαι πια μαζί σας, αν δεν πετάξετε μακριά σας τα απαγορευμένα αντικείμενα. Σήκω, λοιπόν, προετοίμασε το λαό και πες τους: Καθαριστείτε για αύριο, γιατί ο Κύριος, ο Θεός σας, λέει πως το ανάθεμα είναι ανάμεσά σας, Ισραηλίτες..."

Η Ιεριχώ ήταν δοσμένη στην καταστροφή γιατί ήταν το εμπόδιο στο έργο του Θεού μέσω του Ισραήλ, καθώς ο λαός κατακτούσε τη γη Χαναάν. Όπως ακριβώς οι Αμαληκίτες αντιστάθηκαν στο έργο του Θεού, έτσι και οι κάτοικοι της Ιεριχώ. Ο Ισραήλ έγινε και αυτός αντικείμενο καταστροφής (ανάθεμα) εξαιτίας της αμαρτίας που τον κατέστησε ως έθνος ακατάλληλο για το έργο του Θεού. Ο Αχάν έπρεπε να καταστραφεί ως ανάθεμα γιατί ο ίδιος έγινε το εμπόδιο στο έργο του Θεού μέσω του Ισραήλ.4

Ο Σαούλ, επίσης, πρέπει να απορριφθεί γιατί τώρα έχει γίνει ο ίδιος εμπόδιο στο έργο του Θεού μέσω του λαού Ισραήλ. Κάποιος ίσως περίμενε μια τιμωρία ανάλογη με αυτή του Αχάν, δηλαδή άμεσος θάνατος. Όμως ο Σαούλ εκπίπτει μόνο από το αξίωμα του βασιλιά.5 Ο Σαμουήλ, τότε, αναλαμβάνει τον ρόλο του Σαούλ και εκτελεί τον Αγάγ.6

Το Α΄ Σαμουήλ 15 ως "Προφητεία Κρίσης"

Επιπλέον ένδειξη για το βάρος της αμαρτίας του Σαούλ είναι το γεγονός πως όλο το κεφάλαιο 15 ως λογοτεχνικό είδος ανήκει σε μια κατηγορία που ονομάζεται "Διαθηκική Αγωγή" ή αλλιώς "Διαθηκικό Κατηγορητήριο." (Covenant Lawsuit). Ο όρος 'αγωγή' έχει την νομική έννοια. Ο Σαμουήλ, δηλαδή ως προφήτης του Θεού, αντιπροσωπεύει τον Γιαχβέ στην διοίκηση/διαχείριση της Διαθήκης Του με τον Ισραήλ. Και η ευθύνη του Σαμουήλ ως προφήτη είναι να διακηρύξει τις αξιώσεις του Θεού και να επιβάλλει το θέλημα του Θεού μέσω των αναγγελιών που ο Θεός τον προστάζει να κάνει.7

Ο "λόγος" του Σαμουήλ (εδάφια 10-23), λοιπόν, είναι σαν τους λόγους των υπόλοιπων προφητών και περιλαμβάνει τα εξής τμήματα, την εισαγωγή, τον ιστορικό πρόλογο, τους νόμους, και τις απειλές σε περίπτωση παράβασης των όρων ή νόμων. Οι προφήτες λοιπόν παρουσιάζουν το "Κατηγορητήριο," λειτουργούν ως οι δικηγόροι του ενάγοντος Θεού, ως εξής:

1) Διακηρύττουν το Όνομα του Γιαχβέ, και κάνουν μια εισαγωγή όπου επικαλούνται τους μάρτυρες (πολλές φορές τα βουνά, τον ουρανό).

2) Υπενθυμίζουν όλες τις ευεργεσίες που ο Γιαχβέ έχει κάνει στον λαό. Αυτό ονομάζεται ιστορικός πρόλογος.

3) Παρουσιάζουν τις παραβάσεις που ο λαός έχει κάνει. Αυτό ονομάζεται καταγγελία. Αποτελεί το κυρίως μέρος του κατηγορητηρίου.

4) Υπενθυμίζουν τις κατάρες που θα έρθουν στον λαό λόγω της ανυπακοής του.

5) Υπενθυμίζουν τις υποσχέσεις του Θεού για συγχώρεση, αποκατάσταση και χάρη.8

Δεν έχουμε το χρόνο εδώ, αλλά θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μελετήσουμε ορισμένα γνωστά κεφάλαια της Παλαιάς Διαθήκης κάτω από αυτό το πρίσμα, όπως για παράδειγμα το Δευτερονόμιο 32, Ησαΐας 1, Μιχαίας 6:1-8, Ιερεμίας 2:4-13, κλπ.

Έχοντας αυτή τη δομή στο μυαλό μας, παρατηρούμε πως πράγματι τα λόγια του Σαμουήλ στον Σαούλ έχουν όλα τα στοιχεία του "Κατηγορητηρίου." Υπάρχει η εισαγωγή όπου ο προφήτης αναγγέλλει το Όνομα του Θεού (εδάφιο 16), μετά έρχεται ο ιστορικός πρόλογος (εδάφιο 17), οι καταγγελίες για τις παραβάσεις του Σαούλ (εδάφια 18-19), δεν υπάρχουν υποσχέσεις για αποκατάσταση, και τέλος έρχεται η αρχή των καταρών (εδάφια 22-23).

Για να υπάρξει όμως "Διαθηκικό Κατηγορητήριο" θα πρέπει προηγουμένως να έχει υπάρξει Διαθήκη ανάμεσα στον Θεό και τον Σαούλ ώστε στις παραβάσεις αυτής της Διαθήκης να στηριχτεί η καταγγελία. Πιστεύω πως πράγματι υπήρξε μια τέτοια Διαθήκη ανάμεσα στον Θεό και στο λαό που ζήτησαν βασιλιά στο Α΄ Σαμουήλ 11:14-15 και 12:6-25. Μάλιστα ο μεσίτης στη Διαθήκη αυτή ήταν ο ίδιος ο προφήτης Σαμουήλ. Ο δε Σαούλ επανειλημμένως παρέβη τις υποχρεώσεις του ως υπόλογος στον Θεό.

Σαν συμπέρασμα λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως η αμαρτία του Σαούλ στο Α΄ Σαμουήλ 15 δεν ήταν καθόλου ασήμαντη. Αντίθετα ήταν μεγάλη. Η αμαρτία του ισοδυναμούσε με την μαγεία και την ειδωλολατρία. Απέρριψε τα λόγια του Γιαχβέ για αυτό και οι κατάρες από το 12:25 έπεσαν επάνω του. Στην πραγματικότητα οι κατάρες αυτές έπεσαν και επάνω στον λαό (Α΄ Σαμουήλ 28:19, 31:6,7). Όπως ήδη είπαμε, στη ζωή του υπήρχε εγωισμός, προδοσία, συμβιβασμός, ανυπακοή που ξεκινούσε από το κεφάλαιο 13 και κορυφώθηκε στο κεφάλαιο 15 σε ηθελημένη περιφρόνηση των εντολών του Θεού (εδ. 23).

VI. ΜΕΡΙΚΕΣ ΤΕΛΙΚΕΣ

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Το ερώτημα που ίσως να έχουμε στο μυαλό μας είναι "πως μας αφορούν αυτά εμάς σήμερα;" Και θα ήθελα ευθύς εξ' αρχής να πω πως πιστεύω ότι κάποιο θέμα μας αφορά όχι μόνο αν πρακτικά στη ζωή μας εφαρμόζεται με άμεσο τρόπο, π.χ. "αγαπάτε αλλήλους."

Η προηγούμενη ανάλυση μας αφορά πρώτον γιατί είναι κομμάτι του Λόγου του Θεού. Γιατί ο Θεός στην πρόνοιά Του και την πανσοφία Του διάλεξε να επικοινωνήσει μαζί μας, όχι μόνο με εντολές, αλλά και με πράξεις, όχι μόνο με βιβλία όπως οι Ψαλμοί, ο Εκκλησιαστής, ή οι Επιστολές, αλλά και με βιβλία που περιλαμβάνουν ιστορίες. Όλες αυτές οι ιστορίες αποτελούν κομμάτι της πιο μεγάλης ιστορίας του πως ο Θεός σώζει τον άνθρωπο και τον φέρνει σε κοινωνία μαζί Του.

Δεύτερον, έχουμε ανάγκη ως χριστιανοί να κατανοήσουμε το πως ο Θεός αποκάλυψε τον εαυτό Του στην Παλαιά Διαθήκη και πως προετοίμασε τον δρόμο για την Καινή Διαθήκη. Ας μην ξεχνάμε πως ο χαρακτήρας του Θεού δεν αλλάζει. Ο Θεός μας είναι το ίδιο Άγιος, Δίκαιος, Ζηλότυπος, Σοφός και Κυρίαρχος Θεός. Αυτά τα στοιχεία δεν αλλάζουν. Αυτό σημαίνει πως ο Θεός συνεχίζει να μισεί και να βδελύσσεται την ανυπακοή, την απείθεια, την υπερηφάνεια απέναντί Του.

Τρίτον, μας αφορούν γιατί θα πρέπει ως χριστιανοί να μπορούμε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό να κατανοήσουμε καλύτερα την Αγία Γραφή για δική μας προσωπική ωφέλεια και για να την εξηγήσουμε σε άλλους. Πάνω στο θέμα της δικής μας καλύτερης κατανόησης του Λόγου του Θεού έχουμε να σημειώσουμε τα εξής με συντομία.

Οι Πόλεμοι της Κρίσης, σαν είδος Ιερού Πολέμου είναι μια σκιαγράφηση των δικών μας πνευματικών μαχών (Β΄ Κορ.10:3, Εφεσίους 6:10-18, Κολοσσαείς 2:15, Β΄ Τιμόθεον 2:3, Α΄ Πέτρου 2:11) και ιδιαίτερα της Τελικής Κρίσης (Εβραίους 4:1-13, Αποκάλυψη 19:11-22, 22:14, 15), οι δε Πόλεμοι άμυνας, σκιαγραφούν την αποστολή της εκκλησίας στην παρούσα εποχή/περίοδο (Β΄ Κορ. 10:3-6).

Το γεγονός όμως πως οι πόλεμοι αυτοί είναι μια σκιαγράφηση των πνευματικών μας μαχών δεν σημαίνει ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτούς τους πολέμους για να μαχόμαστε άλλους πιστούς. Ακόμη και κατά την περίοδο της Θεοκρατίας στον Ισραήλ το "ξίφος" ήταν ασυμβίβαστο ως μέσο για προσωπική εκδίκηση με την αγάπη στον διπλανό. Ο Δαβίδ ούτε μία φορά δεν θεώρησε πως πρέπει να αντιμετωπίσει με το σπαθί τον Σαούλ αν κι αυτός τον κυνηγούσε να τον σκοτώσει και άδικα μάλιστα. Την ίδια τακτική ακολούθησε και με τον Νάβαλ (Α΄ Σαμουήλ 25).

Οι δύο Διαθήκες δεν βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους στο θέμα αυτό. Το "ξίφος" δεν ήταν ποτέ μέσο για προσωπική εκδίκηση ( Έξοδος 23:4-5, Λευιτικό 19:17, Δευτερονόμιο 23:7, 32:35, Παροιμίες 24:17-18, 25:21-22). Η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι "υπό-χριστιανική" ή "μισό-χριστιανική."

Ο Χριστός το διδάσκει περισσότερο και από ξεκάθαρα πως η εντολή Του για μας είναι να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο (Ματθαίος 5:38-48). Είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως ο Χριστός μίλησε για αυτή την προσωπική ηθική καθώς μιλούσε και για άλλες παρανοήσεις του Νόμου του Μωυσή από τους θρησκευτικούς ηγέτες.

Εφόσον, λοιπόν, η Εκκλησία έχει αναμιχθεί σε Πνευματικό Πόλεμο, όταν μια διαμάχη μεταξύ αδελφών δεν ελέγχεται πλέον, ή όταν δεν υπάρχει μετάνοια από την αμαρτία, η σωστή αντίδραση είναι η αποκοπή από την κοινωνία των πιστών και όχι η προσωπική εκδίκηση (Β΄ Θεσσαλονικείς 3:14-15, Α΄ Κορινθίους 5:1-5, Α΄ Τιμόθεο 1:20). Τα πρότυπα του Θεού για άγια ζωή και υπακοή δεν έχουν αλλάξει, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ο ιερός πόλεμος είναι ένας τύπος, μια σκιά του πραγματικού πολέμου τον οποίο διεξάγουμε ενάντια στον ουσιαστικό εχθρό, τον Σατανά.

Επίσης οι πιστοί δεν μπορούν να πολεμήσουν για την πρόοδο της Εκκλησίας ή την υπεράσπισή της με όπλα (Ιωάννης 8:36, Ματθαίος 16:18, Λουκάς 14:18). Οι μεσαιωνικές πρακτικές κατά τις οποίες έκαιγαν τους αιρετικούς και τους άπιστους στηρίζονταν δυστυχώς σε μια κακή απομίμηση του "αναθέματος" (χχέρεμ).9 Αυτό και μόνο δείχνει πόσο σημαντική είναι μια σωστή κατανόηση του Λόγου του Θεού.

Τέλος οι πόλεμοι της κρίσης σκιαγραφούν κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο την τελική κρίση (Εβραίους 4:1-13, Αποκάλυψη 19:11-22, 22:14-15). Αν δεν μας προβληματίζει το γεγονός πως ένας Πανάγαθος Θεός μπορεί να τιμωρήσει με αιώνια κόλαση ανθρώπους, δεν θα πρέπει να μας τρομάζουν οι κρίσεις Του, όπως αυτή στους Αμαληκίτες και στον Σαούλ, γιατί αυτές οι κρίσεις είναι προσωρινές. Θα έρθει όμως μια μέρα που όλοι μας θα κριθούμε αιώνια (Ματθαίος 25:31-46). Κάτω από το φως της αιώνιας τιμωρίας της κακίας από τον Θεό η προσωρινή κρίση ενός ειδωλολατρικού έθνους δεν είναι άδικη. "Όταν ένα έθνος αρχίζει να θυσιάζει τα παιδιά του ως δώρο στους θεούς (Λευιτικό 18:21) και ακολουθεί πρακτικές όπως ο σοδομισμός, η κτηνοβασία και κάθε είδους βδελυρές πράξεις (Λευιτικό 18:25, 27-30), οι μέρες της χάρης και του ελέους του Θεού αρχίζουν να ελαττώνονται."10

Η Εκκλησία, όπως ο Ισραήλ, έχει καλεστεί να γίνει ευλογία στα έθνη. Σε κάποια χρονική στιγμή, η Εκκλησία θα κρίνει ακόμη και τους αγγέλους (Α΄ Κορινθίους 6:3). Ως τότε όμως, πολεμούμε στο πνευματικό επίπεδο και νικούμε το κακό με το καλό (Ρωμαίους 12:21). I

 

 

 

 

Βιβλιογραφία

Achtemeier, Elizabeth Preaching Hard Texts of the Old Testament, Peabody MA: Hendrickson Publishers, 1998.

Atkinson, David et al. eds, New Dictionary of Christian Ethics and Pastoral Theology. Downers Grove, Illinois: InterVarsity Press, 1995.

Botterweck G. J. και H. Ringgren, Theological Dictionary of the Old Testament, trans. by D. E. Green, vol. 5. Grand Rapids, Michigan: Wm. B. Eerdmans, 1986.

Craigie, Peter C. The Problem of War in the Old Testament. Grand Rapids, Michigan: Wm.B. Eerdmans, 1978.

Huffmon, Herbert B. "The Covenant Lawsuit in the Prophets," Journal of Biblica Literature 78 (1959): σελίδες 285-95.

Hugenberger, Gordon P. "Introductory Notes on the Biblical Ethics of War." South Hamilton, MA: Gordon- Conwell Theological Seminary, Άνοιξη 1996.

Kaiser Walter C. et al. Hard Sayings of the Bible. Downers Grove, Illinois: InterVarsity Press, 1996.

Klein, Ralph W. 1 Samuel, Word Biblical Commentary. Waco Texas: Word Books Publishers, 1983

Kline, Meredith G. The Structure of Biblical Authority, 2nd ed. Gordon-Conwell Theological Seminary: South Hamilton, MA 1989.

Longman Tremper III, Making Sense of the Old Testament. Grand Rapids, Michigan: Baker Books, 1998.

Longman III, Tremper and Reid, Daniel God is a Warrior. Grand Rapids, Michigan: Zondervan Publishing House, 1995.

Niehaus, J.J. "Unpublished Lecture Notes on the Old Testament Prophetical Books." South Hamilton, MA, Gordon-Conwell Theological Seminary, Άνοιξη 1998.

Stuart, Douglas "Lecture Notes on the Εxegesis of the Historical Books." South Hamilton,MA: Gordon- Conwell Theological Seminary,) Καλοκαίρι 1996.

VanGemeren, W. A. ed., New International Dictionary of Old Testament Theology and Exegesis, vol. 1. Grand Rapids, Michigan: Zondervan Publishing House, 1997.

 

 

Ψαλμοί


Επιμέλεια Α. Κουλούρη

 

 

Ένα από τα περισσότερο αγαπητά μέρη της Βίβλου είναι και το Βιβλίο των Ψαλμών που συγκροτείται από 150 Ψαλμούς. Παρά το γεγονός ότι ωρισμένοι από αυτούς τους Ψαλμούς έχουν συμπληρώσει τρεις χιλετηρίδες από τότε που εγράφησαν διατηρούν μια διαρκούσα "δροσερότητα" που ελκύει, κατακτά, σαγηνεύει συχνά τον αναγνώστη και αποτελεί μια ξεχωριστή ευλογία για την πιστή ψυχή.

Πού οφείλεται όμως αυτή η ξεχωριστή "φρεσκάδα"; Ποιο είναι εκείνο το στοιχείο που καθιστά αυτό το βιβλίο τόσο αγαπητό όχι μόνο στις παλαιότερες γενεές της κοινότητός μας, που διδάχθηκαν στον "Κυριακό Σχολείο", και από πιστούς γονείς, να αποστηθίζουν πολλούς από τους Ψαλμούς (π.χ. τον 23), αλλά πιστεύω ότι έχουν απήχησι και στην νεώτερη γενεά.

Εκτός από μια βαθειά ποιητική έξαρσι -κάτι το ξεχωριστό στην παγκόσμια ανθολογία- που πηγάζει από μια ιδιαίτερη, πολύ προσωπική σχέσι, των Ψαλμωδών με τον Κύριο, τον Γιαχβέ, υπάρχει κάτι που αναμφίβολα μαρτυρεί μια θεία έμπνευσι, κάτι που πιστοποιεί την παρουσία του Αγίου Πνεύματος!

Αυτός πιστεύω είναι ολόγος που τα ποιήματα αυτά ευρήκαν την θέσι τους στον τόμο της αρχαίας Βίβλου και συμπεριλήφθηκαν στον κανόνα της ως ένα από τα "κανονικά" βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, από τον λαό του Θεού. Η Εκκλησία, χωρίς αμφισβήτησι, δέχθηκε στον κανόνα της Βίβλου και το "Βιβλίο των Ψαλμών".

Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, ότι και οι Αναμορφωταί ετίμησαν κατά ένα ιδιαίτερο τρόπο αυτό το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Ιωάννης Καλβίνος, μάλιστα, αφιέρωσε σ' αυτό το βιβλίο εκτεταμένα εμβριθή σχόλια. Μάλιστα εργάσθηκε συστηματικά για την μελοποίησί τους και εισήγαγε αυτό το έργο στη λατρεία της Αναμορφωμένης Εκκλησίας της Γενεύης. Τούτο ακολούθησαν με ενθουσιασμό και οι άλλες Αναμορφωμένες Εκκλησίες σαν το μοναδικό, τότε, στοιχείο υμνωδίας της "ECCLESIA REFORMATA". Ακόμη και μέχρι σήμερα οι πολύ αυστηρές Αναμορφωμένες εκκλησίες διατηρούν αυτήν την πρακτική.

Είναι λυπηρό ότι μόνο μικρός αριθμός Ψαλμών έχει συμπεριληφθή στο Υμνολόγιό μας παρά το γεγονός ότι σχετική σύστασις είχε εκφρασθή από τη Γενική Συνέλευσι της Γενικής μας Συνόδου για να συμπεριληφθή ένας μεγαλύτερος αριθμός ψαλμών στο αναθεωρημένο Υμνολόγιο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας. Τεχνικοί, ίσως, λόγοι εμπόδισαν τούτο αλλά,ας ελπίσουμε ότι ένας μεγαλύτερος αριθμός θα συμπεριληφθή στην προσεχή έκδοσι του Υμνολογίου μας.

Την έλλειψι, πάντως, αυτή ανεπλήρωσε η εξαίρετος εργασία του αδ. Χρήστου Κοντόπουλου που, σε συνεργασία με τους δύο υιούς του, παρουσίασε μελοποιημένους -σε ωραία έκδοσι- και τους 150 ψαλμούς σε μια επιτυχημένη λογοτεχνική μετάφρασι. Είθε οι τοπικές μας εκκλησίες, πλείστες από τις οποίες έχουν ήδη προμηθευθή αυτή την έκδοσι, να κάμουν ευρύτερη χρήσι, στις συνάξεις τους αυτής της εργασίας.1

Θα πρέπει να σημειωθή ότι καθένας από τους Ψαλμούς, ανεξάρτητα από την διάθεσι των Ψαλμωδών, τα κίνητρά τους, τις ιδιαίτερες περιστάσεις τους, περιέχει ένα βαθύ λατρευτικό στοιχείο, κάτι το δοξαστικό για τον Θεό. Υπάρχει μια δυναμική ποιότης ζωής, καθώς ο Ψαλμωδός (οι ψαλμωδοί) έχουν μια βαθειά προσωπική εμπειρία του Θεού.

Τρία κύρια θέματα, συμειώνει ο Leslie Mc Caw2, διατρέχουν δια μέσου του ψαλτηρίου:

Πρώτον, η προσωπική συνάντησις με τον Θεό, που συνεπάγεται το δόγμα της πραγματικής Του υπάρξεως.

Δεύτερον, η σπουδαιότης της φυσικής τάξεως των πραγμάτων, που συνεπάγεται την αρχή της σοφής, παγκοσμίου και δημιουργικής δυνάμεως του Θεού.

Τρίτον, μία συνειδητότης της ιστορίας, που συνεπάγεται και την αρχή της εκλογής του Ισραήλ για ένα ειδικό και αγαθοεργό ρόλο μεταξύ των ανθρώπων (Ψαλμ. μη, οδ΄, οη΄,?α, ρε΄, ρς΄,ριδ΄).

Το Εβραϊκό όνομα των Ψαλμών είναι "Sepher Tehellim" (Βίβλος Ύμνων ή Αινέσεων). Παρά το γεγονός ότι ωρισμένες φορές υπάρχει σύγχυσις και αμηχανία για μια προσωρινά κυριαρχούσα αδικία (π.χ. εις Ψαλμ. λζ΄ και ογ), όμως υπάρχει μια δεσπόζουσα διάθεσις ελπίδος, όχι μόνον από την Μεσσιανική αντίληψι κάποιας μοναδικής μελλοντικής αποκαλυπτικής εκδηλώσεως του Θεού στον άνθρωπο, αλλά στην επάρκεια μιας θείας συγχωρήσεως της αμαρτίας (Ψαλμ. κε΄, να΄, ο). Επίσης υπάρχει μια βαθειά αίσθησις του αντικειμενικού χαρακτήρος της θρησκείας. Ο Ψαλμωδός ασχολείται περισσότερον με τον Θεό, παρά με τον άνθρωπο, και στρέφεται σ' Αυτόν, εγκαταλείποντας τον εαυτόν του. Ο Θεός είναι γνωστός -σε παγκόσμια διάστασι (Ψαλμ. ρβ -ιδία εδ. 25 κ.ε)- κυρίαρχος στην δημιουργία (Ψαλμ. κθ΄), κυρίαρχος στην ιστορία (Ψαλμ. οη΄), είναι Θεός αδιάπτωτος εις το διηνεκές (Ψαλμ. ρβ) και επάνω απ' όλα πιστός, προσωπικός, πλήρης χάριτος, ενεργών και λατρευόμενος (Ψαλμ. ρλθ΄).2

Ι. Απάνθισμα

Ύμνοι για χρήσι σε λατρεία είναι γνωστόν ότι υπήρχαν στην Βαβυλώνα και την Αίγυπτο πολλές εκατονταετίες πριν από τον Αβραάμ και τον Ιωσήφ. Και παρ' όλον ότι θα ήταν αξιοσημείωτο εάν η Εβραϊκή Υμνολογία δεν έδειχνε σημεία ότι είχεν αναπτυχθή μέσα από ένα τέτοιο έδαφος, παρουσιάζοντας έτσι μιαν ομοιότητα φιλολογικής δομής, π.χ. την εκτεταμένη χρήσι παραλληλισμών3, παρ' όλα αυτά κανένα άλλο έργο αναλόγου πνευματικού πλούτου και δυνάμεως είναι δυνατόν να ευρεθή. Στην πραγματικότητα οι Ψαλμοί δεν έχουν αντίπαλο σ' αυτό το επίπεδο. Ακόμη η κοινή χρήσις τους από συνάξεις λατρευτών ή Λευϊτών χορωδών -σε Συναγωγές ή στο Ναό- πουθενά αλλού δεν έχει κάτι το ανάλογο.

Είναι γεγονός ότι όταν τα τέκνα Ισραήλ εγκατέστησαν την λατρεία του Γιαχβέ στην Παλαιστίνη, έπραξαν τούτο ανάμεσα σε λαούς που διέθεταν επαρκές απόθεμα θρησκευτικής ποιήσεως4. Κάτι ανάλογο πρέπει να λεχθή αναφορικά και με τον τόπο παραμονής τους στην Αίγυπτο για δύο περίπου αιώνες. Στοιχεία αυτής της ποιητικής παραδόσεως ανευρίσκονται στην "ωδήν του Μωυσέως" (Έξοδ. ιε) όπως και στον ύμνο της Δεβόρρας (Κριτ. ε).

Η βάσις του Ψαλτηρίου φαίνεται να είναι μια συλλογή Δαβιδικών ύμνων. Ο Δαβίδ, παραδοσιακά φαίνεται να σχετίζεται με την ωργανωμένη λατρεία (Α΄ Χρον. ιε΄, ις΄,). Από τους 150 Ψαλμούς του Ψαλτηρίου, τουλάχιστον 73 αποδίδονται εις τον Δαβίδ, ενώ στην Μετάφρασι των Ο΄ οι αποδιδόμενοι στον Δαβίδ Ψαλμοί ανέρχονται σε 845.

Η κυρία ομάς των Δαβιδικών Ψαλμών είναι οι Ψαλμοί να΄-οβ΄, υπάρχουν όμως και άλλες Δαβιδικές ομάδες όπως β΄-μα΄ (παραλειπομένου του λγ΄), ρη΄-ρι, και ρλζ΄-ρμε, ήτοι συνολικώς 73 Ψαλμοί6. Εις αυτούς προστίθενται δύο συλλογές Λευϊτικών Ψαλμών, εκείνων των "υιών Κορέ" (μδ΄-ξθ΄) και των Ψαλμών του "Ασάφ" (ν΄, ογ΄-πγ΄). Θα πρέπει ακόμη να προστεθή ένας αριθμός ανωνύμων Ψαλμών (α΄, λγ΄, πδ΄-πθ΄).

Οι υπόλοιποι Ψαλμοί έχουν περισσότερο λειτουργικό χαρακτήρα και συμπεριλαμβάνουν ομάδες ύμνων που έχουν μιαν ισχυρή παραδοσιακή ενότητα π.χ. ριγ΄-ριη΄ (οι Ψαλμοί της Δοξολογίας: HALLELUJAH7), πιθανόν μεταγενέστεροι, με αναφοράς εις την Έξοδον εκ της Αιγύπτου. Ακόμη θα πρέπει να αναφερθούν οι 15 ύμνοι των "Αναβαθμών" (ρκ΄-ρλε) και η τελική ομάς ρμε-ρν. Σ' αυτούς προστίθενται και οι Ψαλμοί ?ε-ρ (οι λεγόμενοι Σαββατικοί).

ΙΙ. Κατάταξις

Οι 150 Ψαλμοί είναι δυνατόν να καταταχθούν κατά διαφόρους τρόπους. Υπάρχουν ποιήματα ακριστιχίδων, ψαλμοί ευχαριστίας και θρήνου (τόσον ατομικού όσον και εθνικού), άσματα εμπιστοσύνης, άσματα για προσκυνήματα, ύμνοι μετανοίας, προσευχές ανθρώπων που άδικα κατηγορούνται, ιστορικοί ύμνοι, ψαλμοί που αφορούν τον βασιλέα, προφητικοί ψαλμοί, ύμνοι για γιορτές και άσματα που σχετίζονται με τη λατρεία στον Ναό.

Η παραδοσιακή Ιουδαϊκή κατανομή των Ψαλμών καθίσταται σαφής με τη διαίρεση του Ψαλτηρίου σε πέντε βιβλία που το καθ' ένα τερματίζεται με μια δοξολογία: (Ψαλμ. α΄-μα΄, μβ΄-οβ΄, ογ΄-πθ΄ , ?-ρς΄, ρζ΄-ρν). Αυτό το πεντάτευχο σχήμα εθεωρείτο ότι ανταποκρινόταν στα αντίστοιχα πέντε βιβλία του Μωυσέως -την Πεντάτευχο. Υποτίθεται ότι κάθε τμήμα της Πεντατεύχου αναγιγνωσκόταν με μια αντίστοιχη ανάγνωση από το Βιβλίο των Ψαλμών8.

Η σύγχρονη όμως τάσις ακολουθεί ένα εκ διαμέτρου διαφορετικό σχήμα κατατάξεως που βασίζεται στο επιχείρημα ότι οι ψαλμοί οφείλουν τα κύρια χαρακτηριστικά τους στη χρήσι τους στον ναό της Ιερουσαλήμ... Μάλιστα στις τρεις μεγάλες εορτές του Ιουδαϊκού έτους (Πάσχα, Πεντηκοστή, Εορτή της Σκηνοπηγίας).9 Σε κάθε μια από αυτές τις εορτές, οι οποίες διαρκούσαν αρκετές ημέρες, εδημιουγείτο η ανάγκη μιας ηυξημένης χρήσεως Ψαλμών εις το ιερόν. Επί πλέον πολλοί Ψαλμοί έδιδαν μιαν ειδική εξοχότητα στο θέμα της βασιλείας, μερικώς για τον εορτασμό της ενθρονήσεως του βασιλέως ή για τις νίκες του, αλλά κυρίως σε έκφρασι της ύψιστης Κυριαρχίας του Γιαχβέ.10

ΙΙΙ. Η λειτουργική χρήσι τους

Η στενή σχέσις του Ψαλτηρίου και της Πεντατεύχου μαζί με την συνεχή ανάγνωσι της Torah11 ωδήγησε ώστε ωρισμένοι Ψαλμοί να προσαρτισθούν στις ιεροτελεστίες ωρισμένων εορτών π.χ. ο Ψαλμός ριδ΄ εχρησιμοποιείτο σε κάθε μια από τις τρεις μεγάλες εορτές (ίσως είναι και ο Ψαλμός που αναφέρεται στον Μάρκο ιδ΄ 26). Ο Ψαλμός ρλ΄ -με την έντονη προσδοκία και επιθυμία για συγχώρησι- εχρησιμμοποιείτο την ημέραν του "ιλασμού", ενώ ο Ψαλμός ρλε΄ ήτο ο καθιερωμένος Ψαλμός δια το Πάσχα. Ενώ οι Ψαλμοί ρκ΄-ρλδ΄"τα άσματα των προσκυνητών" (γνωστοί ως οι Ψαλμοί των "Αναβαθμών"12) είχαν υιοθετηθή για τις εορτές της "σκηνής του μαρτυρίου", και αργότερα του ναού, ιδιαίτερα τα χρόνια του ναού του Ηρώδου...

IV. Οι τίτλοι

Οι τίτλοι που αφορούν περίπου 100 από τους Ψαλμούς, συναντώνται στην μετάφρασι των Ο΄, έχουν το πλεονέκτημα της αρχαιότητος και θα πρέπει ν' αντιμετωπισθούν με σεβασμό. Αυτοί οι τίτλοι είναι πέντε τύπων: Είναι εκείνοι που δείχνουν την πηγή (π.χ. ιη΄, να΄-ξ, ?), αυτοί που αναφέρονται στην μελωδία, (π.χ. θ΄, κβ΄, με΄, νς΄ , νζ΄, ξ΄, π΄), αυτοί που αναφέρονται στα είδη του μουσικού οργάνου το οποίο τους συνοδεύει (π.χ. δ΄, ε΄, στ΄, η΄, με΄, π΄, ρν΄). Τέλος υπάρχουν Ψαλμοί των οποίων ο τίτλος περιγράφει τον τύπον του Ψαλμού: Μασχίλ, Μικτάμ (ιλασμού;) κ.λπ. Οπωσδήποτε το νόημα πολλών τίτλων παραμένει αβέβαιον.13

V. Η ερμηνεία

Η ερμηνεία των Ψαλμών εξαρτάται από την γνώσι μας της θρησκευτικής καταστάσεως σε σχέσι με τον χρόνο της συνθέσεώς τους αλλά και της εμπειρίας μας του Θεού εν Χριστώ. Ωρισμένες αναφορές θεωρούνται ότι αναφέρονται στην μετά θάνατον ζωή (π.χ. ις΄ 10, ιζ΄ 15, μθ΄ 16, ογ΄ 24, 26, ριη΄ 17) και στον βαθμό που γνωρίζουμε τη δύναμι της Αναστάσεως του Χριστού είμαστε σε θέσι να διακρίνουμε τέτοιες αναφορές κάτω από το φως αυτής της αλήθειας. Παρά το γεγονός ότι ο Ψαλμωδός δεν εγνώριζε μια τέτοια βεβαιότητα, συμμεριζόταν μια μερική προφητική διάκρισι πραγμάτων τα οποία δεν ήτο σε θέσι να εκφράση με πλήρη σαφήνεια. Αναμφίβολα όμως τέτοια χωρία δεν εστερούντο ελπίδος όταν προφέρθηκαν, αν και η ποιότης της "βεβαιώσεως" ποικίλλει. Κυρίως πρόκειται από τη συναγωγή προσωπικής εμπειρίας του Θεού και η σύλληψις ενός θείου σκοπού που διέρχεται δια μέσου της ιστορίας. Τα λόγια εκφράζουν ελπίδα για απελευθέρωσι από απαπειλούμενο φυσικό θάνατο, χωρίς όμως να περιορίζεται εδώ το νόημα.

Σε ωρισμένους Ψαλμούς το προφητικό στοιχείο είναι περισσότερο ισχυρό από μια γενική προφητική διάθεσι. Η εκπλήρωσις, πριν γίνη πλήρως αντιληπτή, πρέπει να αναμείνη τον χρόνον της πραγματοποιήσεως, όμως υφίσταται σε κάποιο βαθμό, ευθύς εξ αρχής, π.χ. Ψαλμ. ις΄ 8-11, που ερμηνεύεται στις Πράξεις β΄ 25-32 και Ψαλμ. β΄ που γίνεται αντιληπτός εις Πραξ. δ΄ 26 και Εβρ. α΄ 5, και ε΄ 5... Η αποκάλυψις του Θεού εν Χριστώ, αποτελεί, εξ άλλου, το κεντρικό σημείον της παγκοσμίου ιστορίας (Εβρ. θ΄ 26, Ρωμ. η΄ 19-22)... Ο Κύριος είχεν εκλέξει τον Ισραήλ για ωρισμένο σκοπό. Από θείας απόψεως η επίτευξις αυτού του αντικειμενικού σκοπού αποτελεί κάτι το ήδη πραγματοποιηθέν (βλ. Α΄ Πέτρ. α΄ 20, Εφ. α΄ 10), και το ρεύμα της ανθρωπίνης εμπειρίας, κάτω από την οδηγία του Πνεύματος του Θεού, συμπεριελάμβανε διεργασίες δια την αποκάλυψι αυτού του θείου σκοπού.

Υπάρχει μια δυσκολία στην συμφιλίωσι της θείας αγαθότητος και του θείου ελέους με τις "κατάρες" που συναντώνται σε μερικούς Ψαλμούς. Σχετικώς ο Mc Caw σημειώνει τα εξής τέσσαρα σημεία:

- Αυτές οι "κατάρες" δεν ευρίσκονται στο πνεύμα του Ευαγγελίου, και όμως αυστηρές εκφράσεις απαντώνται και στην Καινή Διαθήκη (μάλιστα στα χείλη του Κυρίου) π.χ. Ματθ. ιγ΄ 50, κγ΄ 13-33, κε΄ 46, Λουκ. ιη΄ 7, 8, ιθ΄ 27. Ακόμη στις Πράξεις (ιγ΄ 8-11) και στην Β΄ προς Θεσσαλονικείς επιστολήν (α΄ 6-9) ο Παύλος χρησιμοποιεί μια πολύ σκληρή γλώσσα, όπως και ο Ιωάννης -ο μαθητής της αγάπης- χρησιμοποιεί μιαν εξίσου αυστηρή και σκληρή γλώσσα (Αποκ. ς΄ 6, ιη΄ 4-6). Η Καινή Διαθήκη ναι μεν καταδικάζει την ανθρωπίνη αντεκδίκησι όμως καθαρά διδάσκει ότι όλοι δρέπουν τις συνέπειες των επιλογών τους (π.χ. Ματθ. γ΄ 22, 23, Β΄ Κορ. ε΄ 10).

- Ο Ψαλμωδός, ίσως, να μην εννοούσε ότι τα σκληρά του λόγια είναι προφητικά αλλά στην ευρύτερυ πρόνοια του Θεού δυνατόν να καταστούν αληθινά (π.χ. Πραξ. α΄ 20 όπου ο Πέτρος παραθέτει από τον Ψαλμόν ξθ΄ 25, και ρθ΄ 8, και ο Παύλος, Ρωμ. θ΄ 9, 10 παραθέτει από τον Ψαλμ. ξθ΄ 9 κ.ε.).

- Ο Ψαλμωδός εζούσε κάτω από τον Νόμον ο οποίος εδίδασκε το δόγμα της δικαίας ανταποδόσεως (Λευϊτ. κδ΄ 19, Παροιμ. ιζ΄ 13). Οι "κατάρες" τους λοιπόν αποτελούν προσευχάς ώστε ο δίκαιος Θεός να πράξη εκείνο που εδήλωσε. Είναι ακόμη πιθανόν ότι, σε ωρισμένες περιπτώσεις, οι "κατάρες" αυτές να αποτελούν παραθέσεις του Ψαλμωδού από εκείνα τα λόγια που εχθροί του Ψαλμωδού είχαν εκτοξεύσει ψευδώς εναντίον του.

- Δεν έχουμε το δικαίωμα να "επαναναγνώσουμε" τα λόγια "κατάρας" του Ψαλμωδού, αποδίδοντας σ' αυτά μια προσωπική έχθρα ή φθόνο και σκληρότητα. Οι αγαθοί άνθρωποι επιθυμούν την τιμωρία του κακού: εάν δείξουμε συμπάθεια προς εκείνους που ο Θεός εν τη σοφία Του, "επέτρεψε" να καταστούν πλήρως εκείνο που έχουν επιλέξει να είναι (ενάντια) στον Θεό, εμείς δείχνοντας μια τέτοια επιείκεια δεν συμμεριζόμαστε άραγε και εμείς την αμαρτία και την ασέβειά τους; Και, εν συμπεράσματι, ας δηλωθή ότι η εσωτερική ζωή είναι πάντοτε κάτι το πολύ μεγαλύτερον από την έκφρασι...14

Πέρα των ανωτέρω θα πρέπει να σημειωθή ότι η διάρκεια συγγραφής των Ψαλμών καλύπτει μιαν χιλιετία15, λαμβανομένου υπ' όψιν ότι ο Ψαλμός ? αποδίδεται στον Μωυσή ενώ άλλοι Ψαλμοί, όπως ο ρλδ΄ "Επί των ποταμών της Βαβυλώνος" (που σχετίζεται με την οδυνηρή εμπειρία της εξορίας) αλλά και άλλοι συνετέθησαν ακόμη αργότερα. (Σημείωσις: Η Έξοδος τοποθετείται τα μέσα του ΙΓ΄ π.Χ. αιώνος, κατά την διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Μερνεπτάχ (1235-1220 π.Χ.)16. Η περίοδος της εξορίας ανάγεται στο 626-539 π.Χ. 17 Συνεπώς εάν λάβουμε την πρώτη εκδοχή, μεταξύ του Ψαλμού ? και του ρλζ΄, μεσολαβεί μια περίοδος περίπου 900 ετών.18

Σχετικά με την Εβραίκή ποίησι, ο Γ.Α. Χατζηαντωνίου σημειώνει ότι το κυριώτερο χαρακτηριστικό της είναι ο "παραλληλισμός", και αναφέρει τους εξής πέντε τύπους παραλληλισμού:

Συνωνυμικός Παραλληλισμός: Η σκέψι που διατυπώνεται στον πρώτο στίχο επαναλαμβάνεται στον δεύτερο με κάποια παρόμοια έκφρασι: π.χ. "ράντισόν με με ύσσωπον και θέλω είσθαι καθαρός, πλύνον με, και θέλω είσθαι λευκότερος χιόνος" (Ψαλμ. να΄ 7)

Αντιθετικός Παραλληλισμός: Μια σκέψις εκφράζεται και θετικά και σε αντιπαραβολή με την αντίθεσι, π.χ. "Διότι γνωρίζει ο Κύριος την οδό των δικαίων, η δε οδός των ασεβών θέλει απολεσθή (Ψαλμ. α΄ 6).

Συνθετικός Παραλληλισμός: Το δεύτερο σκέλος του παραλληλισμού συμπληρώνει την έννοια του πρώτου, π.χ. "Επί σε ήλπισαν οι πατέρες ημών· ήλπισαν και ελευθέρωσας αυτούς" (Ψαλμ. κβ΄ 4).

Κλιμακωτός Παραλληλισμός: Ο πρώτος στίχος είναι ατελής ενώ ο δεύτερος, επαναλαμβάνοντας μία-δύο λέξεις του πρώτου συμπληρώνει το νόημά του: "Απόδοτε εις τον Κύριον, υιοί των δυνατών, απόδοτε εις τον Κύριον την δόξαν του ονόματος Αυτού" (Ψαλμ. κθ΄ 1).

Χιαστικός Παραλληλισμός: Σ' αυτόν παρουσιάζεται στενή σχέσις μεταξύ του πρώτου στίχου με τον τέταρτο, και του δευτέρου με τον τρίτο "Ελέησόν με, ω Θεέ, κατά το έλεός σου· κατά το πλήθος των οικτιρμών σου, εξάλειψον τα ανομήματά μου" (Ψαλμ. να΄ 1).19

Σχετικά με την Εβραϊκή μουσική, ο Γ. Α. Χατζηαντωνίου σημειώνει ότι στην κοινωνική και θρησκευτική ζωή του λαού σημαντική θέσι κατείχε η μουσική. Στους Ψαλμούς μνημονεύεται η χρήσι μεγάλου αριθμού οργάνων: Έγχορδα, Πνευστά, Κρουστά.20 Επίσης υπάρχουν οδηγίες για την χρήσι μουσικών οργάνων21 ως και την χρήσι ωρισμένης μελωδίας22.

Αναφορικά με την αρίθμησι και ταξινόμησι των Ψαλμών ο Γ. Α. Χατζηαντωνίου παρουσιάζει τις εξής διακρίσεις:

Ιστορικοί Ψαλμοί (ως οι ξς΄, ος΄, ρε΄, ρς΄, ρλε΄, ρλς΄ κ.α)

Ψαλμοί "Χαλλέλ": Η λέξις αυτή σημαίνει "αίνος". Σ' αυτή την κατηγορία αναφέρονται οι Ψαλμοί ριγ΄-ριη΄, που εψάλλοντο τις μεγάλες εορτές.

Ψαλμοί των Αναβαθμών: (έγινε μνεία αυτών των 15 Ψαλμών -ρκ΄-ρλδ΄- και ανωτέρω). Ο Γ. Α. Χατζηαντωνίου παρατηρεί ότι "πιθανώς τους έψαλλαν οι προσκυνητές στο ταξίδι τους προς την Ιερουσαλήμ στις τρεις μεγάλες ενιαύσιες εορτές".

Ψαλμοί Μετανοίας: Ο πλέον χαρακτηριστικός είναι ο να΄ όπου ο Δαβίδ, όταν τον ήλεγξε ο Προφήτης Νάθαν για το διπλό αμάρτημά του, διαισθάνθηκε ότι η αμαρτία του εστρέφετο κυρίως εναντίον του Θεού. Σ' αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι Ψαλμοί ς΄, λβ΄, λη΄, ρλ΄.

Μεσσιανικοί Ψαλμοί: Ο Γ. Α. Χατζηαντωνίου σημειώνει ότι ένα από τα αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά των Ψαλμών είναι η συχνή αναφορά στον προσδοκόμενο Μεσσία... Σ' αυτή την κατηγορία κατατάσσονται οι Ψαλμοί η΄ 5-6, ις΄ 10, λε΄ 6-7, ξθ΄ 9, ρβ΄ 25-27, ρι΄ 1, 4, ριη΄ 22-23. Ας σημειωθή ότι στους ανωτέρω Ψαλμούς υφίστανται σχετικές αναφορές στην Καινή Διαθήκη (Επιστολές - Ευαγγέλια)23.

Είναι, βέβαιο γεγονός ότι οι ορθολογισταί σχολιασταί απορρίπτουν -κατά το μάλλον και ήττον τον Μεσσιανικό χαρακτήρα του συνόλου ή, τουλάχιστον, του μεγαλυτέρου αριθμού των ανωτέρω Ψαλμών. Το αυτό συμβαίνει με τους Εβραίους Ραββίνους (όλων των τάσεων) τουλάχιστον όσον αφορά την αναφοράν στο Πρόσωπο του Κυρίου Ιησού.24

Τέλος στις κατηγορίες των Ψαλμών θα πρέπει να προστεθούν και ψαλμοί Επικλήσεως Κατάρας με τους οποίους ασχοληθήκαμε ανωτέρω (βλ. και εις Γ. Α. Χατζηαντωνίου).25

Κλείοντες αυτή την εισηγητική παρουσίασι θα ήτο σκόπιμο να αναφερθούμε στην "κανονικότητα" του Βιβλίου των Ψαλμών, η οποία δεν αμφισβητήθηκε ποτέ σοβαρώς, και ο Κύριός μας και οι Απόστολοι, όπως ήδη αναφέρθηκε, μνημονεύουν πολλούς από αυτούς. Επίσης αι "φιλολογικαί εξοχότητες" των Ψαλμών έχουν τύχει μιας γενικής αναγνωρίσεως τόσο στην πατριστική γραμματολογία (μία ειδική μνεία πρέπει να γίνη στον Μέγα Αθανάσιο) αλλά και στους Αναμορφωτάς -όχι μόνο στον Καλβίνο για τον οποίο έγινε λόγος- αλλά και στον Λούθηρο. Ακόμη ο μέγας Άγγλος ποιητής ο Μίλτων (1628-1672) έγραψε: "Όχι μόνο στα Θεία επιχειρήματα, αλλά ακόμη και σ' αυτήν την κριτική τέχνη της συνθέσεως οι ψαλμοί εύκολα ημπορούν να σταθούν επάνω από κάθε είδος λυρικής ποιήσεως κατά τρόπον ανυπέρβλητο". Και ο Sir D. K. Sandford έγραφε: "Στη λυρική ροή και τη φωτιά, με μια συντρίβουσα δύναμι και μγαλειότητα, η ποίησις των αρχαίων Γραφών αποτελεί το πλέον υπέροχο είδος που ποτέ εφλόγισε τα στήθη των ανθρώπων". Ακόμη ο George Muller (1805-1898), εκ των ηγετών των "ανοικτών αδελφών" έγραφε: "ο Δαβίδ καθημερινά μου προσφέρει την πιο ευχάριστη ώρα. Δεν υπάρχει τίποτε στην Ελληνική, τίποτα Ρωμαϊκό, τίποτα στη Δύσι, ή οπουδήποτε αλλού, που να είναι στο επίπεδο του Δαβίδ, τον οποίον ο Θεός του Ισραήλ εξέλεξε για να Τον υμνήση από όλους τους θεούς των εθνών"26. I

(Σημείωσις: Θα ακολουθήση

σειρά αναλύσεων Ψαλμών)

 

Υποσημειώσεις

1. "Οι Ψαλμοί του Χριστιανού", Χρήστος Θ. Κοντόπουλος, Εκδόσεις "Ο Λόγος" (Σουρή 14, 18547 Πειραιάς), Αθήναι 1998

2. "The Psalms" Introduction -υπό Leslie Mc Caw M.A. Principal of all Nations Bible College, Taplow, Maidenhaed U.K. (THE NEW BIBLE COMMENTARY - LONDON - "The INTERVARSITY FELLOWSHIP", Εκδ. 1954, Σελ. 412.

3. Ibid, Σελ. 412, επίσης από F. F. Bruce: "The Poetry of the Old Testament" Σελ. 39

4. Ibid, Σελ. 412, από F. F. Bruce: "Non-Biblical Parallels": "... υπάρχουν ωρισμένα παράλληλα χωρία εις την Παλαιά Διαθήκη με Χαναανιτικά ποιήματα, που έχουν ανευρεθή εις την Ras Shania (έγγραφα αναγόμενα περί το 1400 π.Χ.) και που έχουν ρίψει φως στην αρχαϊκή Σημιτική ποίησι... Επίσης άλλα σημεία επαφής μεταξύ Βιβλικής και μη Βιβλικής ποιήσεως ανευρίσκονται εις τον Ψαλμόν ρδ΄ και τον Ύμνο εις τον Φαραώ Ακχενατόν (ο Αμενόμφις Δ΄), 1377-1360 π.Χ.: Ύμνος εις το Άτον... Ανεξαρτήτως όμως ωρισμένων ομοιότητων θα πρέπει να σημειωθούν οι μεγάλες διαφορές τους: η σφραγίς του διαθηκικού-μονοθεϊσμού μεταδίδει μια βασική βιβλική μοναδικότητα σε ολόκληρη την ποίησι (όπως και στον πεζό λόγο) της Παλαιάς Διαθήκης.

5. Γ. Α. Χατζηαντωνίου: "Ιστορική Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη" -Σελ. 145 κ.ε.

6. "The Psalms" Introduction υπό L. M. Caw, Σελ. 412.

7. Ψαλμοί "HALLEL" -P. F. Payne M. A. Head of the Department of Semitic Studies, the Queens University, Belfast, Northern Ireland. (THE NEW INTERNATIONAL DICTIONARY -Exeter the Paternoster Press) Εκδ. 1974, Σελ. 448

8. "The Psalms" Introduction υπό L. M. Caw, Σελ. 413

9. "Πάσχα": (υπέρβασις): η ανάμνησις της απελευθερώσεως από τη δουλεία των Αιγυπτίων, που εωρτάζετο την 14ην του μηνός Νισάν (ή Αβίβ), που τοποθετείται περίπου τον Απρίλιο. "Πεντηκοστή" (ή η εορτή των εβδομάδων), τελουμένη την πεντηκοστή ημέρα από της δευτέρας ημέρας του Πάσχα, που ήταν η ανάμνησις της της παραλαβής του Νόμου και η έκφρασις ευχαριστίας για την συγκομιδή των καρπών. "Σκηνοπηγία": Η εορτή αυτή είχε την ονομασία της εκ των σκηνών που επήγνυαν, σε ανάμνησι στις σκηνές της διαμονής τους στην έρημο μετά την Έξοδο από την Αίγυπτο. Διαρκούσε 15 ημέρες και άρχιζε την 15η ημέρα του μηνός Ταχιρι (τον Οκτώβριο). (Λεξ. των Αγίων Γραφών: υπό Γ. Κωνσταντίνου -Αθήναι 1888)

10. "The Psalms" Introduction, υπό L. M. Caw. (Σελ. 413).

11. Η "Torah" ευρύτερα εις τον Ιουδαϊσμόν, αποτελεί την ουσία της θείας αποκαλύψεως εις τον Ισραήλ. Είναι οι αποκεκαλυμμένες διδασκαλίες του Θεού... Συχνά η "Torah" χρησιμοποιείται με μια περιωρισμένη έννοια, ως συνώνυμος με την Πεντάτευχο (Γένεσις, Έξοδος, Λευϊτικόν, Αριθμοί, Δευτερονόμιον) που αποδίδεται στον Μωυσή, τον παραλήπτη της αρχικής αποκαλύψεως στο όρος Σινά... Ο όρος "Torah" επίσης χρησιμοποιείται στον προσδιορισμό ολοκλήρου της Εβραϊκής Βίβλου... Ωρισμένοι Ιουδαίοι επεξέτεινον την "Torah" σε "τύπους και συνήθειες" που πέρασαν δια μέσου "προφορικών παραδόσεων". Ραββινικά σχόλια επί της ερμηνείας του Γραπτού και Προφορικού Νόμου, διηύρυναν περισσότερο την έννοια της Torah, ώστε να συμπεριληφθούν σ' αυτήν το σύνολο της ιεράς παραδόσεως γραπτής και προφορικής. (από "ENCYCLOPAEDIA BRITANNICA - MICROPAEDIA, Τόμ. Χ. Σελ. 49). Σημείωσίς μας: ο Κύριος Ιησούς Χριστός έχει ασκήσει μια σκληρή κριτική σ' αυτή την τακτική της προσθήκης των "προφορικών" παραδόσεων (Ματθ. ιε΄ 6, Μαρκ. ζ΄ 8, 9, 13).

12. Η φράσις αυτή που παρουσιάζεται, ως επικεφαλίς, στους 15 αυτούς Ψαλμούς: "ωδή των Αναβαθμών" έχει μιαν αβεβαία προέλευσι. Διάφοροι εξηγήσεις έχουν προταθή, π.χ. ότι εσχημάτιζαν μιαν λειτουργία σχετιζομένην με τις 15 βαθμίδες μεταξύ των δύο αυλών του ναού, όπου η χορωδία των Λευϊτών συχνά εστέκετο δια να ψάλη. Μία άλλη υπόθεσις ήτο ότι αναφέρεται εις τα 15 έτη που προσετέθησαν στην ζωή του βασιλέως Εζεκία.. Μια τρίτη εκδοχή είναι ότι ήσαν ωδαί οι οποίες εψάλλοντο κατά την επιστροφή στην Ιερουσαλήμ μετά από την εξορία της Βαβυλώνος. Μια τετάρτη εξήγησις είναι ότι η φράσις δεν έχει ιστορική βάσι, αλλά υποδηλώνει τον φιλολογικό ρυθμό (style). Ουδεμία από τις ανωτέρω απόψεις φαίνεται ικανοποιητική. Αλλά η γενική εκτίμησις είναι ότι οι "ωδές" αυτές εχρησιμοποιούντο (μετά την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος) από τους προσκηνυτάς που μετέβαιναν, από τις πόλεις και τα χωριά τους στην Σιών για τις τρεις μεγάλες εορτές των Ιουδαίων. (Υιοθετούμε αυτή την τελευταία εκδοχή παρά ωρισμένες αμφιβολίες οι οποίες υπάρχουν -π.χ. Ψαλμ. ρκ΄, ρλ΄, ρλα΄ που δεν φαίνεται ν' ανταποκρίνωνται σ' αυτή την άποψι)... Πάντως η γενική ιδέα της μετακινήσεως των προσκηνυτών, από τα χωριά τους, που ευρίσκονται σε χαμηλώτερο επίπεδο προς την ορεινή Ιουδαία (το όρος Σιών) δικαιολογεί σε κάποιο, τουλάχιστον, βαθμό την υιοθέτησι αυτής της απόψεως (Mc Caw "The New Bible Commentary" Σελ. 498).

13. "The Psalms" Introduction, υπό Leslie Mc Caw (ibid, Σελ. 413)

14. Ibid, Σελ. 412-414.

15. "Ψαλμοί": Ιστορική Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Γεωργίου Α. Χατζηαντωνίου δ.θ. - Εκδόσεις "Ο ΛΟΓΟΣ", Σελ. 145.

16. "Έξοδος" (Συνοπτική Εγκυκλοπαίδεια της Αγίας Γραφής) Σελ. 131-132 (Halley)

17. "Η εξορία", Α. Γ. Χατζηαντωνίου, ως άνω, Σελ. 321.

18. Λαμβάνοντες υπ' όψιν ότι υπάρχουν Ψαλμοί οι οποίοι συνετάγησαν μετά την αιχμαλωσία, η χιλιετής περίοδος που αναφέρθηκε ανωτέρω είναι ακριβής.

19. "Ψαλμοί" Γ. Α. Χατζηαντωνίου, Σελ. 148.

20. Ibid Σελ. 149, 150

21. Ibid Σελ. 150-151

22. Ibid Σελ. 152

23. Ibid Σε. 152-154

24. Βλ. Jacob Jocz - "The Jewish People and Jesus Christ" (Relationship between Church and Synagogue"), Third Edition,1979. (Σημ: ο ίδιος ο συγγραφεύς -Ιουδαίος επιστραφείς στον Χριστό- διακηρύττει τον Μεσσιανικό χαρακτήρα του Ιησού Χριστού παραθέτων εκτεταμένες αναφορές εις τους παλαιούς και συγχρόνους Ιουδαίους λογίους και ραββίνους -ορθοδόξους και "φιλελευθέρους- οι οποίοι αποκρούουν την Χριστιανική απαίτησι για την Μεσσιανικό χαρακτήρα του Ιησού -τις θέσεις των οποίων επιτυχώς ανασκευάζει αποδεικνύων ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος είναι ο υπεσχεμένος Μεσσίας.

25. Ψαλμοί: Ιστορική Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη, Γ. Α. Χατζηαντωνίου, Σελ. 154-155.

26. Εισαγωγή στο Βιβλίο των Ψαλμών: "The Biblical Museum", James Comper Gray -(London-Paternoster Row), 1899.

 

 

Η Σώζουσα Πίστη
-η φύση και τα χαρακτηριστικά της

 

 

του κ. Λ. Κολλάρου

 

 

Καθώς ερχόμαστε να ασχοληθούμε με το θέμα της σώζουσας πίστης, πρέπει να αποφύγουμε δυο ακρότητες. Η μία ακρότητα είναι η εξέταση του θέματος αποκλειστικά από την θεολογική του σκοπιά. Μία τέτοια προσέγγιση θα μας έκανε να αισθανθούμε ότι πλενόμαστε με καθαρό μεν αλλά παγωμένο νερό. Θα ξεκαθάριζε την σκέψη μας από πληθώρα συγχύσεων γύρω από αυτό το θέμα αλλά δεν θα αναθέρμαινε τις καρδιές μας. Μία απλώς ακαδημαϊκή ανάπτυξη θα άφηνε αδιάφορους πολλούς καθώς δεν θα έβλεπαν την σχέση ανάμεσα στο θέμα και την προσωπική τους χριστιανική πορεία. Θα έλειπε αυτό που λέμε "εφαρμογή" στις ατομικές μας περιστάσεις. Πρέπει όμως να βιαστούμε να προσθέσουμε ότι όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η θεολογική ανάλυση του θέματος της πίστης πρέπει να απουσιάζει παντελώς. Απεναντίας όχι μόνο πρέπει να υπάρχει αλλά και να κατέχει εξέχουσα θέση. Μία διανοητική ανάπτυξη ενός θέματος πρέπει να βρίσκεται στην αφετηρία του δρόμου και να κατέχει την πρώτη θέση. Το να λέμε ότι με την σχολαστική ανάλυση ενός θέματος και το υπερβολικό ενδιαφέρον για ορθοδοξία σε αυτά που πιστεύουμε ως αλήθειες μας καταντάει πνευματικά νεκρούς και ξηρούς είναι μία ρηχή και άδικη παρατήρηση. Σε μερικούς κύκλους, με τις εκκλησιαστικές πρακτικές τους αφήνεται να εννοηθεί ότι ευνοούν τις συναισθηματικές εξάψεις, κάτι που γίνεται εις βάρος της ήρεμης και νηφάλιας διδασκαλίας. Τώρα φυσικά σχολιάζουμε την άλλη ακρότητα. Έχουμε δηλαδή μπροστά μας ένα φαινόμενο κατά το οποίο υπάρχει άφθονος ενθουσιασμός αλλά και ένα κενό περιεχομένου. Τι θα ωφελήσει να πούμε στον συνάνθρωπό μας, "Πίστεψε στον Χριστό", όταν εμείς δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει η πίστη και ούτε μπορούμε να δώσουμε και στον άλλο να καταλάβει. "Ασφαλώς και πιστεύω στον Χριστό! Τούρκος είμαι;"! Αυτή είναι μια απάντηση που όλοι έχουμε συναντήσει. Κι όμως ξέρουμε ότι αυτός που λέει ότι πιστεύει στον Χριστό στην πραγματικότητα δεν πιστεύει, δεν είναι αναγεννημένος, δεν γνωρίζει τον Κύριο. Υπάρχει λοιπόν σύγχυση γύρω από αυτό το θέμα. Το να λέμε ότι η προσεκτική μελέτη των δογματικών διδασκαλιών σε κάνει ορθόδοξο ως προς τα δόγματα αλλά και πνευματικά νεκρό και ότι πρέπει να διαφορήσουμε για την δογματική μας κατάρτιση και να στραφούμε προς τα συναισθήματα είναι σαν να διαπράττουμε πνευματική αυτοκτονία. Ασφαλώς χρειαζόμαστε και την ουσιαστική διδασκαλία και τα συναισθήματα που πρέπει να απορρέουν κατά φυσικό τρόπο από την διανοητική κατανόηση.

Τι είναι λοιπόν η σώζουσα πίστη; Πώς μπορούμε να την εξηγήσουμε; Πώς μπορούμε να καταλάβουμε εμείς οι ίδιοι αν την έχουμε ή όχι; Τι ποσοστό του εδάφους της προσωπικότητάς μας σκεπάζεται από την καλλιέργεια του φυτού της πίστης; Αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα γράφονται στον μαυροπίνακα της σκέψης μας και περιμένουν όχι κάποιον σπόγγο να τα σβήσει αλλά τον Λόγο του Θεού να τα απαντήσει.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από το τελευταίο ερώτημα, που είναι -Τι ποσοστό της ανθρώπινης προσωπικότητας επηρεάζεται από τη λειτουργία της σώζουσας πίστης; Εδώ πρέπει να πούμε ότι ολόκληρη η προσωπικότητα του ανθρώπου εμπλέκεται στην διαδικασία της πίστης. Η πίστη γίνεται το κυρίαρχο ενδιαφέρον μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρομαι για τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό! Σημαίνει όμως ότι η πίστη μου ελέγχει και κυβερνάει ολοκληρωτικά την ζωή μου, τις επιλογές μου, τις αποφάσεις μου, τις προτεραιότητές μου, τις φιλοδοξίες μου, τις επιθυμίες μου και τις πράξεις μου. Ο,τιδήποτε είναι σύμφωνο ή συμβατό με τις αρχές της πίστης το υιοθετώ και ο,τιδήποτε προσπαθεί να με πείσει να κωπηλατήσω προς την αντίθετη με την πίστη κατεύθυνση απορρίπτεται. Με αυτό βέβαια δεν εννοούμε την τελειότητα της αναμαρτησίας! Εννοούμε όμως ότι το κέντρο της προσωπικότητάς μας αποκτά μία εντελώς καινούργια κατεύθυνση. Υπάρχει καρποφορία, υπα΄ρχει μία ριζική μεταβολή της ζωής. Δεν είναι κάτι απλώς διανοητικό, ούτε μία απλή παραδοχή αυτής ή εκείνης της αλήθειας. Ας τα εφαρμόσουμε όμως όλα αυτά στην καθημερινή μας εμπειρία και ας γίνουμε τώρα πιο πρακτικοί.

Μερικοί από μας νομίζουμε ότι όταν ένας άνθρωπος πει, "Ναι, πιστεύω ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ότι πέθανε για τις αμαρτίες μου", γίνεται με την ομολογία αυτή σίγουρα χριστιανός, ότι με την ομολογία αυτή και μόνο σώζεται. Αυτό όμως εννοεί ο Παύλος όταν λέει ότι "εάν ομολογήσεις δια του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσεις εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν Αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθεί"; Το ζητούμενο δεν είναι απλώς και μόνο η ομολογία ενός ανθρώπου αλλά το ζητούμενο είναι εάν ολόκληρη η προσωπικότητά του συναινεί στην ομολογία του· εάν ολόκληρο το είναι του συμμετέχει σε αυτό που λέει. Γιατί το τονίζουμε αυτό; Διότι ο Παύλος μιλά για την "καρδιά". Η καρδιά είναι το κέντρο της προσωπικότητας, ολόκληρος ο άνθρωπος, όχι μόνο τα συναισθήματά του. Εάν ένας άνθρωπος πιστεύει αυτήν την αλήθεια στην καρδιά του, τότε ολόκληρη η ζωή του θα επηρεασθεί από αυτό. Από την "καρδιά" προέρχονται οι εκβάσεις της ζωής. Τότε και μόνο τότε μπορούμε να πούμε ότι αυτός σώθηκε. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο σκέτη πίστη, άγονη πίστη. Η σώζουσα πίστη συνοδεύεται και από ορισμένα σημάδια που πρέπει να είναι αντιληπτά. Είναι σαν την ιλαρά με τα κόκκινα σημάδια. Δεν μπορεί να υπάρχει η ιλαρά αλλά όχι τα σημάδια της. Δεν μπορεί να υπάρχει σώζουσα πίστη χωρίς τα σημάδια που αποδεικνύουν την παρουσία της. Αν ένας άνθρωπος έχει σώζουσα πίστη, αυτό πραγματικά θα συγκλονίσει τον τρόπο σκέψης του, θα καθορίζει τις επιδιώξεις του, θα φέρνει την Βιβλική σφραγίδα στις επιθυμίες του, θα παίζει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που ξοδεύει τον ελεύθερο χρόνο του, θα έχει καταλυτική επίδραση στην επιλογή των στενών φίλων του και της παρέας του, θα έχει βαθιά επίδραση στον τρόπο της ζωής του. Το επαναλαμβάνουμε: Η σώζουσα πίστη επηρεάζει ολόκληρη την προσωπικότητα του ανθρώπου· όχι μόνο μία ή δύο πλευρές της.

Ερχόμαστε τώρα να εξετάσουμε την φύση της σώζουσας πίστης. Να δούμε δηλαδή την πίστη στην ουσία της, να την επιθεωρήσουμε στην δομή της. Το πρώτο που συνήθως αναφέρεται στο θέμα αυτό είναι ότι η πίστη είναι υπόθεση πληροφόρησης του νου. Ο άνθρωπος για να ασκήσει πίστη θα πρέπει πρώτα να ξέρει τι είναι αυτό που καλείται να πιστέψει. Εάν κάποιος σου έλεγε, "Το πιστεύεις αυτό που συνέβη σήμερα το πρωί;", εσύ φυσικά θα του πανατούσεις, "Πες μου τι συνέβη για να σου πω αν το πιστεύω ή θεωρώ ότι μου λες ψέμματα". Δεν μπορούμε να πούμε ότι πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε κάτι εάν δεν ξέρουμε τι είναι αυτό. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την σώζουσα, την Βιβλική πίστη. Η πίστη που οδηγεί στην σωτηρία και την αιώνια ζωή είναι μία πίστη κατά την οποία ο νους του ανθρώπου δέχεται ορισμένες πληροφορίες τις οποίες καλείται να πιστέψει. Αυτές οι πληροφορίες, αυτά τα δεδομένα έχουν ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο. Το περιεχόμενο αυτό είναι ορισμένα γεγονότα καθώς επίσης και η εξήγηση, η ερμηνεία δηλαδή αυτών των γεγονότων. Όταν μιλάμε για την Βιβλική πίστη, εννοούμε όλα όσα η Βίβλος λέει για τον άνθρωπο, την αμαρτία του, τον ερχομό του Ιησού Χριστού στον κόσμο αυτό, την ζωή Του, τον θάνατό Του στον σταυρό, την ανάστασή Του και φυσικά την ερμηνεία ή σημασία όλων αυτών των γεγονότων. Όλα αυτά τα βασικά γεγονότα καλούμαστε να τα δεχθούμε ανεπιφύλακτα χωρίς να ξεχωρίζουμε και να διαλέγουμε. Έχουμε δηλαδή μπροστά μας ένα σύνολο ιστορικών πληροφοριών που ο νους μας αφού τα πληροφορηθεί και τα καταλάβει τα δέχεται ως αλήθειες. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε εάν δεν έχει γίνει αντιληπτό αυτό το σημείο. Το τονίζουμε αυτό διότι υπάρχει η παρεξήγηση ότι πίστη είναι μία στα τυφλά εμπιστοσύνη σε κάτι το ακαθόριστο. Θα έχετε όλοι ακούσει το "Πίστευε και μη ερεύνα". Αυτό είναι λάθος· είναι θρησκοληψία και όχι σώζουσα πίστη. Η σώζουσα πίστη είναι ακριβώς το αντίθετο: αρχίζει με την έρευνα. Αυτό βλέπουμε παντού στις Πράξεις των Αποστόλων. Οι απόστολοι μετέδιδαν ορισμένες πληροφορίες για την ζωή και το έργο του Ιησού Χριστού. Απευθύνονταν στο νου, στην διάνοια των ακροατών τους. Τους παρουσίαζαν τα δεδομένα, επιχειρηματολογούσαν με ανθρώπους. Αυτό δεν είναι το ίδιο με ένα απλό "Δέξου τον Χριστό" ή "Πίστεψε στον Χριστό". Σε ποιον Χριστό ή χριστό να πιστέψω; τι ήταν αυτός; Ήταν ένας φιλόσοφος; θαυματοποιός; πολιτικός οραματιστής; ήταν ο Υιός του Θεού; ήταν ένας απλός υπεράνθρωπος; Τι ήταν όλα αυτά; Τι ήρθε να κάνει; Γιατί σταυρώθηκε; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα αφορούν τον ανθρώπινο νου, την διάνοια.

Το άλλο στοιχείο είναι ότι η σώζουσα πίστη είναι υπόθεση όχι μόνο πληροφόρησης του νου αλλά και συμμετοχής της καρδιάς. Εδώ τώρα έχουμε να κάνουμε κυρίως με τα συναισθήματα. Στο Β΄ Θεσ. β΄12 διαβάζουμε "ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία". Το πρώτο μέρος αυτού του εδαφίου σφραγίζει αυτό που αναφέρθηκε στην προηγούμενη παράγραφο -ότι η σώζουσα πίστη γεννιέται μόνον όταν ο νους του ανθρώπου γονιμοποιηθεί με το σπέρμα της αλήθειας. Συνεπώς μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι η πίστη και η αλήθεια παραμένουν άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Η σημαντική προσφορά αυτού του εδαφίου όμως βρίσκεται στο ότι συμπληρώνει την ήδη αναφερθείσα διδασκαλία. Η σημαντική προσθήκη του είναι ότι στο δεύτερο τμήμα του αναφέρει τη λέξη "ευδοκία" αφήνοντας έτσι να εννοηθεί ότι όχι μόνο η διάνοια αλλά και τα συναισθήματα του ανθρώπου προθυμοποιούνται να συμμετάσχουν σε αυτό που ονομάζουμε πίστη. Βέβαια η λέξη αυτή, "ευδοκία" ή "ευδοκήσαντες" όπως είναι στο κείμενο, δεν αναφέρεται στην ευδοκία ή ευαρέσκεια για την πίστη, αλλά για την "αδικία". Η ουσιαστική σημασία όμως του δεύτερου τμήματος αυτού του εδαφίου είναι να ξεσκεπάσει την έννοια της απιστίας, δηλαδή το αντίθετο της πίστεως. Αυτό γίνεται σαφές από την χρήση του αντιθετικού συνδέσμου "αλλά". Αυτό σημαίνει ότι τα δύο πρώτα μέρη του εδαφίου μιλούν για δύο αντίθετα πράγματα. Αφού λοιπόν το πρώτο μέρος μιλά για την πίστη άρα το δεύτερο μέρος μιλά για την έλλειψη πίστης, την απιστία. Περιγράφει λοιπόν την απιστία σαν κατι στο οποίο συμμετέχουν και τα συναισθήματα του ανθρώπου -συναισθήματα αποστροφής προς την αλήθεια- άρα η πίστη, που είναι το ακριβώς αντίθετο με την απιστία, χαρακτηρίζεται από συναισθήματα αγάπης προς την αλήθεια. "Επιχείρημα εκ του αντιθέτου" θα μου πείτε. Σωστά. Επιχείρημα όμως που βρίσκεται σε αρμονία με τους ερμηνευτικούς κανόνες.

Τι σημαίνουν τώρα όλα αυτά; Στην αληθινή πίστη ο άνθρωπος όχι μόνο παραδέχεται την αλήθεια ως κάτι το αδιαμφισβήτητο αλλά και αγαπάει την αλήθεια. Ευδοκεί στην αλήθεια. Ευαρεστείται στην αλήθεια. Η καρδιά του σκιρτάει σαν μικρό ελαφάκι στο άκουσμα του ευαγγελίου. Αγαπάει το ευαγγέλιο περισσότερο κι από την ζωή του. Για τον πραγματικό πιστό το ευαγγέλιο δεν είναι απλώς γνώση αλλά γλυκιά μουσική. Οι χορδές της καρδιάς του πάλλουν από συγκίνηση. Για μας η διδασκαλία της Βίβλου είναι χαρά, είναι γιορτή και πανηγύρι. Ο Χριστός του ευαγγελίου έχει γίνει πλέον το μεγάλο αστέρι που σαγηνεύει και γαληνεύει τις ψυχές μας. Τα μάτια της πίστεως Τον κοιτάζουν και τα χείλη Τον ομολογούν. Το νέκταρ της αγάπης προς Αυτόν και όλες τις αλήθειες του ευαγγελίου Του όχι μόνο έχει γεμίσει το ποτήρι της ψυχής αλλά και έχει αρχίσει να ξεχειλίζει. Λυπάται κανείς από μας για κάτι τέτοιο; Μήπως κανείς από μας το θεωρεί σπατάλη; Α, το αντίθετο μάλιστα! Όσο και να αγαπήσεις τον Χριστό πάλι θα το θεωρείς λιγότερο από αυτό που Του αξίζει. Δεν υπάρχει κίνδυνος να αγαπήσεις τον Χριστό ή το ευαγγέλιο πάρα πολύ· ο κίνδυνος είναι να Τον αγαπήσεις πολύ λίγο. Σώζουσα πίστη στο ευαγγέλιο και στον Χριστό δεν υπάρχει χωρίς αγάπη για αυτά που πιστεύουμε. Εάν μπορούσε να υπάρξει θα ήταν μία νεκρή παγοκολώνα· όχι μία θερμή φλόγα όπως πράγματι είναι. Έχει η πίστη σου αυτό το χαρακτηριστικό; Αν τις αλήθειες του ευαγγελίου τις παραδέχεσαι αλλά δεν έχεις ξεκολλήσει από τον παραδοσιακό τρόπο ζωής μέσα στην αμαρτία και θρησκευτική αδιαφορία, τότε φαίνεται καθαρά ότι δεν αγαπάς το ευαγγέλιο και άρα η πίστη σου δεν είναι η σώζουσα. Είσαι ακόμη χαμένος μέσα στις αμαρτίες σου και θα κληρονομήσεις το αιώνιο σκοτάδι. Αν όμως ενεργά ακολουθείς το ευαγγέλιο και οι ενέργειες της ζωής σου καθορίζονται από αυτό τότε να γνωρίζεις ότι πράγματι κατέχεις την σώζουσα πίστη. Αν αγαπάς τα πράγματα του Θεού και αυτή η αγάπης σε επηρεάζει και σε κάνει να έχεις ζήλο για το ευαγγέλιο τότε μπορείς να είσαι βέβαιος ότι οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρηθεί.

Ένα επιπρόσθετο στοιχείο της σώζουσας πίστης είναι ότι η σώζουσα πίστη είναι όχι μόνο υπόθεση πληροφόρησης του νου, όχι μόνο υπόθεση συμμετοχής της καρδιάς αλλά και υπόθεση αποδοχής εκ μέρους της θέλησης. Από τα πολλά Βιβλικά χωρία σχετικά με το θέμα της αποδοχής της θέλησης ας τοποθετήσουμε μόνο ένα από αυτά κάτω από το ερμηνευτικό μικροσκόπιο. Ο θεόπνευστος συγγραφέας λέει: "κατά πίστιν απέθανον ούτοι πάντες, μη λαβόντες τας επαγγελίας, αλλά πόρρωθεν αυτάς ιδόντες, και πεισθέντες, και ασπασάμενοι, και ομολογήσαντες ότι ξένοι και παρεπίδημοι εισίν επί της γης" (Εβρ. 11:13). Το χωρίο αυτό μας ανοίγει έναν περαιτέρω διάδρομο έρευνας μέσα στο μέγαρο της πίστης. Αξίζει να τοποθετήσουμε το ερμηνευτικό νυστέρι στην λέξη "ασπασάμενοι". Το ρήμα "ασπάζομαι" έχει διάφορες αλλά συναφείς μεταξύ τους έννοιες. Η ακριβής εννοιολογική απόχρωση εξαρτάται από το συγκεκριμένο πλαίσιο. Σημαίνει χαιρετώ, καλωσορίζω, αγκαλιάζω και καλωσορίζω στην καρδιά και στον νου. Αυτή η τελευταία είναι η έννοια στο ανωτέρω χωρίο. Για να καλωσορίσει κάποιος κάτι στο νου και την καρδιά πρέπει την απόφαση για κάτι τέτοιο να την έχει ήδη λάβει η θέληση. Η θέληση του ανθρώπου είναι εκείνη που ανοίγει την πόρτα της καρδιάς. Η ανθρώπινη θέληση βέβαια ενεργοποιείται αφού προηγουμένως το Άγιο Πνεύμα εμφυσήσει την νέα πνευματική ζωή στο εσωτερικό του ανθρώπου. Όταν λοιπόν συμβεί αυτό ο άνθρωπος θέλει, δέχεται, επιθυμεί. Αυτά που θέλει, δέχεται και επιθυμεί, αυτά στα οποία ανοίγει την καρδιά του, απλώνει το χέρι του για να τα πάρει, είναι ο Ιησούς Χριστός και όλες οι αλήθειες που σχετίζονται με το πρόσωπο και το έργο Του. Η σώζουσα πίστη αποφασίζει να αποκτήσει τον Κύριο, αποφασίζει να ταυτιστεί με Αυτόν, να επισημοποιήσει την σχέση της με Αυτόν και να ταυτιστεί με τον Χριστό. Εκείνοι που λένε ότι πιστεύεουν στον Χριστό αλλά ποτέ δεν έχουν κάνει την αποφασιστική κίνηση να ακολουθήσουν τον Χριστό και χωλαίνουν μεταξύ δύο φρονημάτων δεν έχουν γνωρίσει το ξύπνημα της θέλησης και ενώ έχουν κάποιο είδος πίστεως αυτή η πίστη δεν είναι η σώζουσα. Η σώζουσα πίστη είναι ζωντανή και κινείται· αυτή η κίνηση εκδηλώνεται ως κίνηση της θέλησης. Αυτό πρέπει να το προσέξουν χιλιάδες άνθρωποι διότι χιλιάδες είναι εκείνοι που επαναπαύονται στη σκέψη ότι πιστεύουν αλλά αρκούνται στο να επαναλάβουν ένα "Ναι" όταν κάποιος άλλος τους ρωτήσει εάν πιστεύουν. Πού είναι όμως η προσωπική απόφαση; Πού είναι η προσωπική αποδοχή; Πού είναι η αποφασιστική κίνηση της θέλησης; Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά θα μας βοηθήσει να ξεχωρίσουμε το άχυρο από το σιτάρι και να καταλάβουμε αν εμείς ανήκουμε στο ένα ή στο άλλο.

Το ποιόν της ζωής του ανθρώπου καθορίζεται, σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, από τη θέληση. Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη στη ζωή του. Ένας αμαρτωλός αμαρτάνει διότι το θέλει. Ένας χριστιανός δεν αμαρτάνει διότι δεν το θέλει· κάνει το θέλημα του Θεού διότι το θέλει. (Εδώ δεν εννοούμε βέβαια την τελειότητα της αναμαρτησίας, κάτι που είναι ανέφικτο στη ζωή αυτή. Η συζήτηση του θέματος της ύπαρξης της αμαρτωλής φύσης μέσα στον χριστιανό όμως δεν είναι του παρόντος.) Παρατήρησε λοιπόν τη ζωή σου. Αν η γενική κατεύθυνσή της είναι προς την αμαρτία, αυτό είναι ένα σημάδι ότι η "πίστη" σου στερείται από το βασικό στοιχείο της θέλησης. Μία τέτοια πίστη δεν μπορεί να ονομαστεί "σώζουσα" διότι δεν παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά της σώζουσας πίστης και συνεπώς δεν είναι σώζουσα. Η γάγγραινα είναι πολύ πιο βαθιά βέβαια από την επιφάνεια των οφθαλμοφανών αμαρτιών· στον ίδιο τον Χριστό η θέλησή σου δεν θέλησε να ανοιχτεί!

Η τελευταία αυτή φράση "στον ίδιο τον Χριστό" μας οδηγεί σε ένα τέταρτο στοιχείο σχετικά με την φύση της σώζουσας πίστης. Αυτό είναι το ότι η σώζουσα πίστη είναι υπόθεση που στρέφει τον άνθρωπο αποκλειστικά προς τον Ιησού Χριστό. Ο καλύτερος τρόπος να το εκφράσουμε αυτό είναι να δανειστούμε τα λόγια του Martyn Lloyd-Jones, ο οποίος σχολιάζοντας την φράση "... την εις τον Κύριον Ιησού πίστιν σας...", Εφεσ. α΄15, (σχόλια στην προς Εφεσίους τόμος 1ος σελ. 317, 318) αναφέρει: "Χριστιανός είναι εκείνος στο κέντρο της ζωής του οποίου βρίσκεται ο Ιησούς Χριστός. Βλέπει τα πάντα μέσα στον Χριστό και στο κέντρο του τρόπου σκέψης του βρίσκεται ο Χριστός. Αρχίζει με Αυτόν, τελειώνει με Αυτόν. Ο Ιησούς Χριστός έχει γίνει ο κυρίαρχος παράγοντας παντού. Υπάρχουν πολλοί θρησκευόμενοι άνθρωπο σήμερα και πολλές θρησκευτικές κινήσεις που είναι πολύ δραααστήριες και κερδίζουν τους φερόμενους ως οπαδούς τους, αλλά ο Ιησούς Χριστός συχνά δεν αναφέρεται από αυτούς. Λένε 'να έρθεις στον Θεό' ή 'να ακούσεις την φωνή του Θεού' και ούτω καθ' εξής, αλλά χωρίς να αναφέρεται ο Ιησούς Χριστός. Αυτό εξ ορισμού δεν είναι χριστιανισμός, όσο καλοί κι αν φαίνονται ότι είναι και όσο θρησκευόμενοι κι αν είναι. Ο χριστιανός είναι κάπιος που βλέπει τα πάντα και βρίσκει τα πάντα στον Κύριο και Σωτήρα του Ιησού Χριστό... Πίστη στον Κύριο Ιησού σημαίνει λοιπόν να ακουμπήσω ολόκληρη την ελπίδα μου επάνω σ' Αυτόν και σε εκείνο που Αυτός έχει κάνει για λογαριασμό μου· σημαίνει ότι δεν έχω την πεποίθησή μου στην δική μου ζωή, ούτε στις πράξεις μου (τις καλές), ούτε στις (καλές) πράξεις οποιουδήποτε άλλου· αντιλαμβάνομαι ότι είμαι ένας χαμένος αμαρτωλός και ότι σώζομαι με βάση μόνο το αίμα και τη δικαιοσύνη του Ιησού Χριστού".

Πράγματι αυτό είναι η σώζουσα πίστη. Απόδίδει τη σωτηρία κατ' αποκλειστικότητα στον Κύριο. Αρνείται να "συμπληρώσει" την σωτηρία του Χριστού με άλλους μεσίτες, με την προσφορά ατομικών καλών έργων ή με κάποια "εγγύηση" που δήθεν χαρίζουν τα πνευματικά χαρίσματα.

Από την ανεπιφύλακτη αποδοχή αυτών των αληθειών εξαρτάται αγαπητέ φίλε η αιώνια σωτηρία σου. Αμέτρητοι έχασαν για πάντα την ευκαιρία να σωθούν επειδή απέρριψαν αυτές τις αλήθειες. Αμέτρητοι σώθηκαν για πάντα επειδή δέχθηκαν αυτές τις αλήθειες που σαν κέντρο τους έχουν τον Χριστό. Εσύ σε ποιους ανήκεις; I

(Ο κ. Λεωνίδας Κολλάρος είναι Εργάτης του

Ευαγγελίου και διακονεί την Ε.Ε.Ε. Ιωαννίνων)

 

ΟΥΧΙ ΜΟΝΟΝ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

 

του αιδ. Ν. Τσιανικλίδη

 

Α΄ Θεσσαλονικείς 2:8

Το κήρυγμα και η διακονία του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού είναι ο μοναδικός και κύριος σκοπός της Χριστιανικής Εκκλησίας στον κόσμο αυτό. Αυτή την εντολή άφησε ο Χριστός στους μαθητές Του και στην Εκκλησία Του λίγο πριν φύγει από τον κόσμο. "Υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το Ευαγγέλιον εις πάσαν την κτίσιν".

Το κήρυγμα και η διακονία του Ευαγγελίου προσφέρουν το μεγαλύτερο αγαθό που έχει ανάγκη ο άνθρωπος. Παρ' όλα αυτά το Ευαγγέλιο έχει εχθρούς και το κήρυγμα και η διακονία του εγείρουν διωγμούς και αντιθέσεις από εκείνους στους οποίους προσφέρεται.

Αναρωτιέται κανείς γιατί συμβαίνει αυτό το παράδοξο. Πάντοτε ο άνθρωπος δέχεται με χαρά και ευχαρίστηση κάθε τι καλό που του προσφέρεται δωρεάν. Γιατί στην περίπτωση του Ευαγγελίου η αντίδρασή του είναι εχθρική;

Το κήρυγμα του Ευαγγελίου είναι δύσκολο σ' αυτούς που τo διακονούν και εχθρικό στους αποδέκτες τους εξ αιτίας κάποιων χαρακτηριστικών του.

1. Το κήρυγμα του Ευαγγελίου περιέχει ένα μείγμα αντιθέτων μηνυμάτων. Μας μιλά για αιώνια ουράνια ευλογία, αλλά και αιώνια κρίση. Μας μιλά για αιώνια ζωή, αλλά και για αιώνιο θάνατο και κόλαση. Μας μιλά για σωτηρία, αλλά και για κρίση. Μας μιλά για έναν Θεό αγάπης και ελέους, αλλά ταυτόχρονα και για έναν Θεό - δίκαιο κριτή.

2. Το Ευαγγέλιο έχει απαιτήσεις από τους εργάτες και τους διακόνους του. Απαιτεί θυσίες. Ο διάκονος του Ευαγγελίου δεν διακονεί το Ευαγγέλιο μόνο με λόγια, αλλά και με τη ζωή του. Το Ευαγγέλιο μιλά για έναν παντοδύναμο Θεό, που ενεργεί θαυμαστά στη ζωή των ανθρώπων, ωστόσο οι υπηρέτες του πάσχουν, διώκονται, θανατώνονται χωρίς την άμεση προστατευτική επέμβαση του Θεού.

3. Ένα ακόμη πρόβλημα που έχει ο εργάτης του Ευαγγελίου στη διακονία του είναι η προσπάθειά του να το προσαρμόσει στον άνθρωπο και τις ανάγκες του, στην εποχή του, χωρίς ωστόσο να το αλλοιώσει, να προσθέσει ή να αφαιρέσει τίποτε απ' αυτό. Το Ευαγγέλιο όμως δεν ανταποκρίνεται πάντα στις επιθυμίες του ανθρώπου, στις ανάγκες του, στα ενδιαφέροντά του. Πολλές φορές μάλιστα έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες που ο άνθρωπος καλείται να θυσιάσει προκειμένου να το δεχτεί.

4. Τέλος, το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού έχει τον μεγαλύτερο εχθρό που το πολεμά, τον διάβολο, ο οποίος επιστρατεύει όλες του τις δυνάμεις εναντίον του. Ο διάβολος δεν χρησιμοποιεί όμως μόνον τους δικούς του οπαδούς αλλά και τους οπαδούς του Χριστού στους οποίους φέρνει διωγμούς, αντιθέσεις, πολέμους, μισαλλοδοξία. Το Ευαγγέλιο της ειρήνης, έγινε αφορμή για τους πιο σκληρούς πολέμους και εχθρότητες. Το Ευαγγέλιο της αγάπης και της συμφιλίωσης γίνεται πολλές φορές η αιτία μίσους και συγκρούσεων μεταξύ των ανθρώπων.

Αυτή είναι η φύση του Ευαγγελίου και εμείς καλούμαστε να το κηρύξουμε, να το υπηρετήσουμε και να το προσφέρουμε στον κόσμο μας ανόθευτο, χωρίς συμβιβασμούς και χωρίς να προσθέσουμε ή να αφαιρέσουμε απ' αυτό τίποτα.

Το ερώτημα που αντιμετωπίζουμε, ως Εκκλησία του Χριστού και διάκονοι του Ευαγγελίου, είναι πώς μπορούμε να κάνουμε ένα τόσο δύσκολο έργο, που ενώ απαιτεί τόσα πολλά από εμάς που το προσφέρουμε, έχει τόσους εχθρούς και συναντά τόσες αντιθέσεις από εκείνους στους οποίους το προσφέρουμε;

Σ' αυτό το σοβαρό ερώτημα ο Λόγος του Θεού με τα λόγια του Απόστολου Παύλου μας δίνει την απάντηση. Μας αποκαλύπτει ένα μυστικό που κάνει το κήρυγμα του Ευαγγελίου αλλά και την αποδοχή του από τον άνθρωπο, ευλογημένο και αποδεκτό. Το μυστικό αυτό εκφράζεται με μια απλή φράση που τη συναντούμε στην Α΄ Θεσσαλονικείς 2,8. "...Ευχαριστούμεθα να μεταδώσωμεν ουχί μόνον το ευαγγέλιον αλλά και τας ψυχάς ημών". Όταν προσφέρουμε το Ευαγγέλιο του Χριστού με τις ψυχές μας, τότε το ευαγγέλιο γίνεται η "δύναμις του Θεού προς σωτηρίαν". Οι εχθροί του Ευαγγελίου στέκονται μπροστά σ' αυτό και στους υπηρέτες του με δέος και ευλάβεια. Το πολεμούν αλλά και το θαυμάζουν.

Αν και ο Θεός μας παραγγέλλει να μη προσθέσουμε ή αφαιρέσουμε τίποτε από το Ευαγγέλιο, ωστόσο καλούμαστε εμείς οι διάκονοί του, η Εκκλησία του Χριστού, να προσθέσουμε στη διακονία του Ευαγγελίου κάτι δικό μας. Τις ψυχές μας!

Τι σημαίνει "να δώσουμε τις ψυχές μας"; Γιατί το Ευαγγέλιο χρειάζεται τις ψυχές μας; Τι σημαίνει στην περίπτωση αυτή "ψυχή"; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που πρέπει να απασχολούν όλους εμάς που ανήκουμε στην Χριστιανική Εκκλησία και που ο σκοπός μας είναι να διακονήσουμε το Ευαγγέλιο της χάριτος και του ελέους του Θεού.

Προσφορά της ψυχής μας στη διακονία του Ευαγγελίου σημαίνει ότι πρέπει εμείς πρώτα να εκτιμήσουμε το ευαγγέλιο και το περιεχόμενό του. Πρέπει εμείς πρώτα να έχουμε λάβει την ευλογία και το έργο του Ευαγγελίου στη δική μας ζωή. Το Ευαγγέλιο είναι ο εμπνευστής και ο οδηγός της ζωής μας. Το Ευαγγέλιο δεν είναι μόνο λόγια αλλά είναι ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Αυτός θα πρέπει να κυριαρχεί στη ζωή μου. Όταν δίνω το Ευαγγέλιο δίνω αυτό που έχω μέσα μου. Προσφέρω τον Ιησού Χριστό. Αυτόν έχω μέσα μου. Αυτός κυριαρχεί στη ζωή μου.

Ψυχή, σημαίνει κάτι πρακτικό. Κάτι που μπορεί ο άνθρωπος να το δει. Κάτι που μπορεί να το αγγίξει με τις αισθήσεις του. Αυτή είναι η φύση του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Είναι το Ευαγγέλιο της ενσάρκωσης. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, η αγάπη και το έλεος του Θεού ενσαρκώθηκαν, πήραν σάρκα και οστά. Η έκφραση της αγάπης, του ελέους και της χάριτος του Θεού συνοδεύεται πάντοτε με την ενσάρκωση. Η ψυχή του Θεού, ο Ίδιος ο Θεός ήταν μέσα στον Ιησού Χριστό - "έγινε σαρξ και κατώκησεν μεταξύ ημών". Ο Θεός έδωσε την ψυχή Του μαζί με το Ευαγγέλιο που είναι ο Λόγος Του. Αυτός ο Λόγος έγινε σαρξ.

Η διακονία του Ευαγγελίου λοιπόν απαιτεί να βάλουμε τον εαυτό μας σ' αυτό το έργο με έναν πρακτικό τρόπο. Δεν χρειάζονται μόνον λόγια, απαιτείται και η ψυχή μας. Αυτή την αλήθεια θέλει να μας διδάξει ο Απόστολος Ιάκωβος όταν λέει: "Εάν αδελφός ή αδελφή γυμνοί υπάρχωσι, και στερώνται της καθημερινής τροφής, και είπη τις εξ υμών προς αυτούς, 'Υπάγετε εν ειρήνη, θερμαίνεσθε και χορτάζεσθε,' και δεν δώσητε εις αυτούς τα αναγκαία του σώματος, τι το όφελος;" Δίνοντας σ' αυτούς τα αναγκαία, τους δίνουμε την ψυχή μας.

Όταν λέμε σε κάποιον πεινασμένο "ο Θεός σε αγαπά", όταν λέμε σε κάποιον γυμνό "ο Θεός σε αγαπά", όταν λέμε σε κάποιον άστεγο "ο Θεός σε αγαπά", ας δώσουμε το μήνυμα του Ευαγγελίου με σάρκα και οστά. Ας βοηθήσουμε αυτόν τον άνθρωπο να γνωρίσει τι θα πει αγάπη του Θεού, τι θα πει έλεος και χάρις του Θεού ώστε να το καταλάβει ο πεινασμένος και ο γυμνός και ο άστεγος αλλά και κάθε αμαρτωλός που χρειάζεται τη συγχώρηση και τη σωτηρία του Θεού.

Η λέξη "ψυχή" σημαίνει στην προκειμένη περίπτωση και κάτι ακόμα. Μαρτυρεί τη θέση που έχει το Ευαγγέλιο στη ζωή μας, πόση σπουδαιότητα δίνουμε στο έργο του Ευαγγελίου και πόσο αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη του ανθρώπου για το Ευαγγέλιο.

Την αξία του Ευαγγελίου δεν την ξέρει ο άνθρωπος. Δεν μπορεί να εκτιμήσει το δώρο της χάριτος του Θεού που του προσφέρει το Ευαγγέλιο, τον Ιησού Χριστό. Οι άνθρωποι δεν θα χάσουν το χρόνο τους για το Ευαγγέλιο, δεν θα το εκτιμήσουν, δεν θα ενδιαφερθούν γι' αυτό. Εμείς πρέπει να τους δείξουμε με έναν πρακτικό τρόπο την σπουδαιότητα του Ευαγγελίου για τη ζωή τους. Αυτό όμως μπορούμε να το κάνουμε μόνο αν εμείς είμαστε έτοιμοι, όπως ο Χριστός, να δώσουμε την ψυχή μας για το Ευαγγέλιο και γι' αυτούς για τους οποίους ο Χριστός πέθανε.

Οι Ευαγγελιστές μας διηγούνται ότι ο Ιησούς Χριστός έκλαψε δύο φορές. Τη μια φορά ήταν στο νεκροταφείο που ήταν θαμμένος ο φίλος του ο Λάζαρος και την άλλη φορά ενώ προχωρούσε προς τον σταυρό Του, βλέποντας την πόλη της Ιερουσαλήμ. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις εκείνο που προκάλεσε τα δάκρυα του Ιησού Χριστού δεν ήταν η λύπη Του για τον φίλο του τον Λάζαρο, ούτε το επικείμενο μαρτύριό Του. Στην πρώτη περίπτωση ο Ευαγγελιστής διηγείται ότι ο Χριστός είδε τους Ιουδαίους που ο καθένας τους πήγαινε κλαίγοντας επάνω στον τάφο κάποιου αγαπημένου του προσώπου. Βλέποντας την αθλιότητα, το φόβο και τον πόνο που προκαλεί ο θάνατος στη ζωή των ανθρώπων, έκλαψε γι' αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους που στέκονταν με φόβο και τρόμο μπροστά στον εχθρό τους, τον θάνατο. Γι' αυτούς έκλαψε ο Χριστός. Στην δεύτερη περίπτωση ο Χριστός έκλαψε βλέποντας την πόλη της Ιερουσαλήμ, τον λαό της Ιερουσαλήμ που δεν είχε δεχτεί το Ευαγγέλιο της σωτηρίας του Θεού εν Χριστώ Ιησού. Έκλαψε για την κατάντια τους. Με κείνα τα δάκρυα ο Χριστός έδωσε την ψυχή του. Αυτός είναι ένας πρακτικός τρόπος, ένας τρόπος που μπορεί να τον καταλάβει ο άνθρωπος.

Τελειώνοντας θα ήθελα να συμμεριστώ μαζί σας ένα περιστατικό που συνέβη πριν από αρκετά χρόνια όταν εργαζόμουν σαν πνευματικός σύμβουλος στις φυλακές της Πενσυλβανίας στην Αμερική.

Μια κυρία ήρθε και ζήτησε την άδεια να διακονήσει κάποιους φυλακισμένους. Όταν την ρώτησα τι θά 'θελε να κάνει μου είπε ότι ήθελε να τους μιλήσει για τον Ιησού Χριστό και την σωτηρία που Εκείνος προσφέρει. Την κάλεσα να έρθει αμέσως στο γραφείο μου και έφερα έναν φυλακισμένο από το κελί του για να του μιλήσει. Έπειτα από δυο-τρία λεπτά είδα αυτόν τον νέο να φεύγει από το γραφείο και την κυρία αυτή να στέκεται έξω από την πόρτα και να κλαιει. Νόμισα ότι ο νεαρός την είχε κακοποιήσει και τον κάλεσα να γυρίσει πίσω μαζί μου. Πήγαμε κοντά στην κυρία αυτή και την ρώτησα: "Γιατί κλαις, τί σού έκανε;" Εκείνη μου απάντησε: "Ω, τίποτα. Ήταν πολύ ευγενικός και καλός μαζί μου". "Τότε γιατί κλαις;" τη ρώτησα. Κι' εκείνη, μπροστά στον φυλακισμένο μου απάντησε: "Όταν μας άφησες μόνους ο νέος αυτός με ρώτησε τι θέλω να του πω και όταν του είπα ότι θέλω να του μιλήσω για τον Ιησού Χριστό και την σωτηρία που προσφέρει αυτός, εκείνος ευγενικά με ευχαρίστησε και μου είπε ότι δεν ενδιαφέρεται γι' αυτό και έφυγε. Να, γιατί κλαίω. Κλαίω γιατί αρνήθηκε να ακούσει για τον Ιησού Χριστό". Ο νέος εκείνος τότε της είπε: "Κυρία μου, αυτό μετράει τόσο πολύ για σένα ώστε να κλαις;" Εκείνη του απάντησε: "Ναι παιδί μου". Τότε ο νεαρός της είπε: "Αν αυτό σημαίνει τόσο πολλά για σένα ώστε να κλαις, έλα μίλησέ μου και πες μου για τον Χριστό". Η κυρία αυτή συνέχισε να έρχεται για αρκετές εβδομάδες και να μιλά σ' αυτόν τον νέο και σε δύο άλλους που αυτός έφερε μαζί του. Τρεις φυλακισμένοι πίστεψαν στον Ιησού Χριστό και αυτό χάρις σ'αυτή τη γυναίκα που δεν έδωσε σ' αυτούς μόνο το Ευαγγέλιο αλλά και την ψυχή της. Να τι θα πει να δώσουμε "ουχί μόνον το ευαγγέλιον αλλά και τις ψυχές μας". I

 

Ποια είναι η μεγαλύτερη πνευματική ανάγκη
της Εκκλησίας σήμερα;

 

 

του αιδ. Α. Πέτρου

 

Aν σε οποιαδήποτε τοπική εκκλησία έκανα την ερώτηση αυτή, να ποια απάντηση θα έπαιρνα: - Δεν υπάρχει αφιέρωση που έπρεπε να υπάρχει! - Δεν υπάρχει η αφιέρωση που κάποτε υπήρχε!

'Oμως τι είναι η αφιέρωση και γιατί είναι τόσο σημαντική. Γιατί η έλλειψή της να είναι το μεγαλύτερο πνευματικό μας πρόβλημα;

Ξέρετε ποια είναι η διαφορά του "φλερτ" από τον "γάμο";

Ποια είναι η διαφορά ενός να 'χει "φλερτ" με μια κοπέλα, απ' το να είναι παντρεμένος με μια κοπέλα;

Γάμος σημαίνει αφιέρωση, σημαίνει ισόβια δέσμευση, σημαίνει ευθύνη, ταύτιση. Φλερτ σημαίνει επιπόλαιο παιχνίδι χωρίς δέσμευση, απόλαυση των χαρών και των συγκινήσεων της αγάπης χωρίς καμιά αφιέρωση στο πρόσωπο ή τον δεσμό, χωρίς ευθύνες, χωρίς καμμιά ταύτιση!

Tραγική η κατάσταση του κόσμου που προτιμάει το φλερτ από τον γάμο, όπως τραγική και η κατάσταση των χριστιανών που θέλουν να έχουν μόνο ένα "φλερτ" με τον Θεό, χωρίς καμμιά αφιέρωση ή δέσμευση! Mήπως κι εσύ θέλεις μόνο να έχεις ένα φλερτ με τον Θεό; Mήπως κι εσύ θέλεις τη σωτηρία και τις ευλογίες του Θεού, χωρίς όμως να είσαι έτοιμος να ζήσεις με αφιέρωση στον Θεό, με ταύτιση με την εκκλησία, με υποχρεώσεις προς τους αδελφούς σου;

Kαι ο πιο επιπόλαιος μελετητής των γραφών καθώς αρχίζει το ιε΄ κεφάλαιο της επιστολής προς Pωμαίους, αισθάνεται μεγάλη αλλαγή στο ύφος και το περιεχόμενο της επιστολής.

O απ. Παύλος τελειώνει στο τέλος του ενδεκάτου κεφαλαίου την θεολογική του συζήτηση, στο πώς ο αμαρτωλός άνθρωπος μπορεί να έρθει σε σωστή σχέση με τον Θεό. Kαθώς ξεκινά το δωδέκατο κεφ. ο Aπ. Παύλος ξεκινά την πρακτική συζήτηση, στο τι επιπτώσεις έχει η σωστή σχέση με τον Θεό στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου.

Eνώ στο πρώτο μέρος μας εξηγεί, το πώς μπορούμε να σταθούμε δικαιωμένοι μπροστά στον Θεό, στο δεύτερο μέρος μιλάει για το πώς να ζήσουμε με δικαιοσύνη πρακτική στις σχέσεις μας με τους άλλους. 'Eτσι λοιπόν τώρα θα σταθούμε και θ' ακούσουμε από τον Aπ. Παύλο, πώς πρέπει να ζούμε γνωρίζοντας όλα αυτά που έκανε ο Θεός για μας. Γνωρίζοντας όλα αυτά που έκανε ο Θεός για μας τον λαό Tου, θα δούμε τώρα πώς πρέπει να ζούμε ως δικός Tου λαός.

O λόγος του Θεού θα μας δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση:

Σαν λαός του Θεού θα πρέπει να ζούμε με αφιέρωση γιατί αυτή είναι η μόνο σωστή λατρεία στον Θεό και μόνο αυτή μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους άλλους.

Eίναι λοιπόν ευχή μου και προσευχή μου σήμερα όλοι μας να εξετάσουμε και ν' ανανεώσουμε την αφιέρωσή μας στον Θεό για να δούμε να βελτιώνεται η λατρεία μας στον Θεό και η υπηρεσία μας στους άλλους.

A. Σαν λαός του Θεού πρέπει να ζούμε με αφιέρωση γιατί η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στον Θεό

"Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, με το προνόμιο που έχετε χάρη στις εκδηλώσεις του ελέους του Θεού, να προσφέρετε τους εαυτούς σας θυσία ζωντανή, άγια, τέτοια που να είναι αρεστή στον Θεό, η οποία και αποτελεί την πνευματική σας λατρεία." (Pωμ. ιη' 1)

1. H αφιέρωση είναι η μόνη

σωστή λατρεία στον Θεό.

Oι θυσίες των ζώων που πρόσφεραν στην Π. Διαθήκη, αχρηστεύθηκαν από την μοναδική προσφορά του Xριστού ως Aγνού του Θεού. Aλλ' αυτό δεν σημαίνει ότι η θυσία δεν πρέπει να χαρακτηρίζει τον Xριστιανό. 'Iσα-ίσα μάλιστα σαν πιστοί, πρέπει καθημερινά να ανταποκρινόμαστε στην θυσία του Xριστού προσφέροντας τον εαυτό μας ως "ζωντανή θυσία" στον Θεό! Nαι, είσαι παιδί του Θεού, αν δέχτηκες το έργο του Xριστού. H θυσία του Xριστού σε δικαιώνει στα μάτια του Θεού, αν με μετάνοια και πίστη δέχτηκες την βασιλεία του Θεού. Aλλά σήμερα πρέπει να ζεις τη ζωή σου με αφιέρωση στον Θεό!

O απ. Παύλος μας παρακαλεί, λόγω της χάρης του Θεού "να παραστήσουμε τα σώματά μας θυσία ζώσα, αγία, ευάρεστη στον Θεό". Mας ζητά ν' αφιερώσουμε ολόκληρο τον εαυτό μας στον Θεό, όπως τις θυσίες που οι ιερείς στην Π. Διαθήκη προσέφεραν πάνω στο θυσιαστήριο, θυσίες που ευαρεστούσαν τον Θεό.

Tον Θεό σήμερα δεν ευαρεστούν τα φυσικά ολοκαυτώματα, αλλά τα πνευματικά ολοκαυτώματα, οι "ζωντανές θυσίες", οι άνθρωποι που ζουν μία αφιερωμένη ζωή σ' Aυτόν. O Λόγος του Θεού μας διευκρινίζει, ότι αυτή η "ζωντανή θυσία" είναι αγία, ξεχωρισμένη στον Θεό. Aφιέρωση στον Θεό πρώτα απ' όλα, σημαίνει αγιασμός, σημαίνει αποστροφή της αμαρτίας και υπακοή στο θείο θέλημα.

'Aραγε εσύ ανταποκρίθηκες στην αγάπη του Θεού, αφιερώνοντας στον Θεό ολόκληρη την υπάρξή σου ως ένδειξη ευγνωμοσύνης; 'Aραγε είσαι μια "ζώσα θυσία" αγία και ευάρεστη στον Θεό; Άραγε είμαι το πνευματικό ολοκαύτωμα που θέλει ο Θεός;

"Kι αυτή η αφιέρωσή σας είναι", λέει ο Παύλος, "η λογική σας λατρεία", η πραγματική λατρεία, η σωστή λατρεία, η πνευματική λατρεία.

Aγαπητέ μου αδελφέ, αφιέρωση είναι να πάρουμε απόφαση να υπηρετούμε τον Θεό χωρίς να φοβόμαστε τη θυσία! O Θεός δεν θέλει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ούτε το καλύτερο. O Θεός θέλει ολόκληρη τη ζωή μας. O Θεός θέλει να "καώ", να δαπανηθώ γι' Aυτόν στο έργο Tου, στον αγρό Tου. O Θεός θέλει να είμαστε τα "ζωντανά ολοκαυτώματα", άνθρωποι που καθημερινά θα καιγόμαστε και θα θυσιαζόμαστε για τον Θεό και το έργο Tου.

Λατρεία πραγματική δεν υπάρχει χωρίς Aφιέρωση. Λατρεία σημαίνει "θυσία ζωντανή"! Δεν μπορείς να λατρεύσεις τον Xριστό χωρίς ν' απαρνηθείς τον εαυτό σου, χωρίς να σηκώσεις τον σταυρό σου κάθε μέρα, χωρίς να Tον ακολουθείς!

"H κότα και το γουρούνι πέρασαν μπροστά από την πινακίδα της εκκλησίας που έγραφε το θέμα του κυρήγματος της Kυριακής:

"Tι μπορούμε να κάνουμε για τους πεινασμένους;"

- "A", γυρίζει η κότα και λέει στο γουρούνι, "αυτό είναι εύκολο, για τους πεινασμένους μπορούμε να κάνουμε αυγά και μπέϊκον"!

- "Kαλή είσαι και του λόγου σου", της απαντά το γουρούνι. "Eσύ θέλεις να έχεις μια απλή συνεισφορά αλλά από μένα ζητάς μια ολοκληρωτική θυσία"!

Aγαπητέ μου ο Θεός δεν θέλει τα "αυγά" σου. Δεν θέλει τα λεφτά σου για την εκκλησία και λίγες ώρες για κάποια διακονία. O Θεός ζητάει το "μπέϊκον" το δικό σου. O Θεός ζητάει το σώμα μας, τα μάτια μας, το μυαλό μας, τα χέρια μας, τα πόδια μας, την καρδιά μας, το νου μας, την ψυχή μας, μας θέλει ολόκληρους σε αφιέρωση.

2. H Aφιέρωση είναι ο καθημερινός αγιασμός μας και πρακτική υπακοή μας

στο θέλημά Tου.

O λόγος του Θεού μας λέει: "Kαι μην προσαρμόζεστε στον τρόπο ζωής του κόσμου αυτού, αλλά να μεταμορφώνεστε καλλιεργώντας έναν καινούργιο τρόπο σκέψης, έτσι ώστε να διακρίνετε εξετάζοντας, ποιο είναι το θέλημα του Θεού, που είναι καλό και ικανοποιητικό και τέλειο" (Pωμ. ιβ' 2)

Tι να το κάνει ο Θεός το ότι πηγαίνουμε στην εκκλησία Tου να Tον λατρέψουμε, αν η αφιέρωση δεν χαρακτηρίζει ολόκληρη τη ζωή μας; H λατρεία δεν πρέπει να μας χαρακτηρίζει μόνο τις Kυριακές το πρωΐ, αλλά κάθε μέρα καθώς ζούμε σε αφιέρωση στον Θεό με Aγιασμό και Yπακοή.

Aντί λοιπόν να ζούμε τη κάθε μέρα μας σύμφωνα με την νοοτροπία του κόσμου πρέπει να ανανεώνουμε το πνεύμα μας για να ζούμε μια ζωή σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

O Παύλος μας δίνει εδώ το μυστικό του πώς καθημερινά μπορούμε ν' ανανεώνουμε την αφιέρωσή μας στον Θεό.

Aν δεν συμμορφωνόμαστε με τον "αιώνα" τούτο, αν δεν αφήνουμε τον κόσμο να μας θαμπώσει, αν αντισταθούμε στην αμαρτία να μας σκλαβώσει, τότε μπορούμε να διατηρούμε την αφιέρωσή μας στον Θεό. O μόνος τρόπος να μην επηρεαζόμαστε από το πνεύμα του κόσμου, είναι να "μεταμορφωνόμαστε" ανανεώνοντας κάθε μέρα την αφιέρωσή μας στον Θεό. Mόνο τότε καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο κόσμος: όταν εξετάζουμε να δούμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού κι αποφασίζουμε ν' απορρίπτουμε τον κόσμο για να εκτελούμε το θέλημα του Θεού! Για να είμαστε "ζωντανές θυσίες" πρέπει να διακρίνουμε ποιό είναι το θέλημα του Θεού για μας, "το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο".

'Aραγε, είσαι εσύ για "ζωντανή θυσία"; Aγωνίζεσαι να εκτελέσεις το θέλημα του Θεού και ν' αντισταθείς στις πιέσεις του κόσμου; 'Aραγε σε κάθε περίπτωση, αναζητάς το θέλημα του Θεού, "ποιό είναι το καλό", "τι αρέσει στον Θεό", "τι οδηγεί στην τελειότητα"; Mην αγαπάτε τον κόσμο κι ούτε αυτά που έχει ο κόσμος. Aν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, αυτόν η αγάπη του Θεού δεν τον έχει κυριεύσει...O κόσμος όμως ήρθε και φεύγει και μαζί του η επιθυμία που προκαλεί. Eνώ, όποιος εκτελεί το θέλημα του Θεού μένει αιώνια.

(A΄ Iωαν. β΄ 15,17).

O κόσμος είναι φοβερός κίνδυνος στην πνευματική μας ζωή! Σβήνει τον ζήλο μας για το έργο, κλέβει την αφιέρωσή μας στον Θεό, μας καθιστά άκαρπους! Λατρεία πραγματική λοιπόν, δεν υπάρχει χωρίς αφιέρωση, χωρίς αγιασμό και υπακοή! Eίδαμε λοιπόν, ότι ο πρώτος λόγος που σαν λαός του Θεού θα πρέπει να ζούμε με αφιέρωση είναι το οτι η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στον Θεό. Yπάρχει όμως κι ένας δεύτερος λόγος.

B. Σαν λαός του Θεού πρέπει να ζούμε με αφιέρωση γιατί η αφιέρωση μόνο

μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία

στους αδελφούς μας!

1. H αφιέρωση μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς μας γιατί μας καλεί

στην ταπείνωση.

"Mε τη χάρη λοιπόν που μου δόθηκε, λέω στον καθένα από σας ξεχωριστά: Mην έχετε μεγαλύτερη ιδέα απ' ό,τι πρέπει για τον εαυτό σας, αλλά να έχετε ιδέα τέτοια που να σας κρατά συνετούς, σύμφωνα με το βαθμό της πίστης που μοίρασε ο Θεός στον καθένα" (Pωμ. ιβ' 3).

Σημάδι της αληθινής αφιέρωσης στον Θεό είναι η ταπείνωση. O αφιερωμένος χριστιανός ποτέ δεν καβαλάει το καλάμι! Aν δεν υπάρχει ταπείνωση δεν υπάρχει σωστή υπηρεσία στους άλλους και δεν μπορεί να υπάρχει ταπείνωση αν δεν υπάρχει αφιέρωση στον Θεό.

2. H αφιέρωση μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς όχι μόνο γιατί μας καλεί σε ταπείνωση, αλλά επίσης, γιατί μας καλεί

σε ενότητα και συνεργασία.

"Γιατί όπως ακριβώς υπάρχουν πολλά μέλη σ' ένα σώμα και τα μέλη αυτά δεν επιτελούν το ίδιο έργο, (5)έτσι κι εμείς οι πολλοί είμαστε ένα σώμα σαν πιστοί του Χριστού, και απαρτίζουμε ο καθένας μας μαζί με τους άλλους τα διάφορα μέλη του σώματος αυτού." (Pωμ. ιβ' 4-5). Oι αφιερωμένοι χριστιανοί στον Θεό δεν μπορούν παρά να συνεργάζονται για την πρόοδο της βασιλείας του Θεού. Για να υπάρχει σωστή υπηρεσία στους άλλους χρειαζόμαστε πνευματική ενότητα και συνεργασία και για να υπάρχει πνευματική ενότητα και συνεργασία χρειάζεται να να μας χαρακτηρίζει αφιέρωση στον Θεό!

Oι αφιερωμένοι χριστιανοί δεν πολεμούν τα μέλη του σώματος, γιατί ξέρουν ότι όταν ένας πάθει όλο το σώμα ασθενεί. H αφιέρωση στον Θεό μας φέρνει ενότητα και συνεργασία!

3. H αφιέρωση μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους αδελφούς γιατί μας καλεί

σε ταπείνωση, ενότητα και συνεργασία

και τέλος σε ακεραιότητα.

"Έτσι, λοιπόν, έχουμε διάφορα χαρίσματα, σύμφωνα με τη χάρη που μας παραχωρήθηκε: Eίτε το χάρισμα της προφητείας, ανάλογα με την πίστη του καθενός? (7)είτε το χάρισμα της υπηρεσίας, για τις ανάγκες της υπηρεσίας? είτε το χάρισμα να διδάσκει κανείς, για τις ανάγκες της διδασκαλίας? (8)είτε το χάρισμα να μπορεί κανείς να παρηγορεί, για να δίνει παρηγοριά σε όποιον τη χρειάζεται. Eκείνος που μεταδίδει το Λόγο του Θεού, ας το κάνει με τρόπο κατανοητό. O προϊστάμενος ας επιτελεί το έργο του με αυστηρή επιμέλεια. Eκείνος που ελεεί, ας ελεεί με χαρά." (Pωμ. ιβ' 6-8)

Mόνο με αφιέρωση οι υπηρεσίες μας γίνονται όπως πρέπει! Mόνο με αφιέρωση τα χαρίσματα λειτουργούν σωστά! Mόνο με αφιέρωση οι διακονίες δοξάζουν τον Θεό! Mόνο με αφιέρωση ο κήρυκας μένει στην ταπείνωση. Mόνο με αφιέρωση ο πρεσβύτερος είναι στο ύψος του. Mόνο με αφιέρωση ο διάκονος ή η διακόνισσα υπηρετεί σωστά. Mόνο με αφιέρωση ο κάθε αδελφός ή αδελφή έχει προτεραιότητα την υπηρεσία του και κάνει σωστά την διακονία του.

Συμπέρασμα: Ποιος ήταν ο λόγος του Θεού για μας από την περικοπή αυτή;

Σαν παιδιά του Θεού θα πρέπει να ζούμε με αφιέρωση, γιατί η αφιέρωση είναι η μόνη σωστή λατρεία στον Θεό και η αφιέρωση μόνο μας οδηγεί σε σωστή υπηρεσία στους άλλους.

Άραγε λατρεύω σωστά τον Θεό;Yπηρετώ σωστά τους άλλους; Aυτό εξαρτάται από το αν έχω αφιέρωση στον Θεό! Zεις με αγιασμό και υπακοή; Yπηρετείς σωστά τον Θεό ή τους αδελφούς σου; Yπηρετείς με ταπείνωση στην εκκλησία; Yπηρετείς με συνεργασία ενότητος στο σώμα του Xριστού; Yπηρετείς με ακεραιότητα στο έργο του Θεού; Τελικά είσαι αφιερωμένος στον Θεό;

Tρέχουν τα δύο αγοράκια να αγκαλιάσουν τον μπαμπά τους. O μεγαλύτερος φτάνει πιο μπροστά αγκαλιάζει σφιχτά τον μπαμπά του και λέει στον μικρό του αδελφό που κοντοστάθηκε πιο πίσω.

- "Eγώ έχω ολόκληρο τον μπαμπά σήμερα".

'Eτοιμος να κλάψει ο μικρότερος ρίχνει το κεφάλι του, ο μπαμπάς τους γέρνει μπροστά και ενώ ακόμα ο μεγάλος τον έχει αγκαλιασμένο, αγκαλιάζει τώρα αυτός τον μικρό.

- "Eσύ έχεις ολόκληρο τον μπαμπά, αλλά ο μπαμπάς έχει ολόκληρο εμένα" λέει τότε ο μικρός.

Aγαπητέ μου αδελφέ μην χαίρεσαι αν έχεις τον Θεό αλλά να χαίρεσαι αν ο Θεός σ' έχει ολόκληρο! Γιατί τώρα δεν αφήνεις ολόκληρο να σε πάρει στην αγκαλιά Tου ο Xριστός; Γιατί τώρα δεν τον ζητάς να γίνει Kύριος ολόκληρος της ζωής σου; Γιατί τώρα δεν ανεβαίνεις στο θυσιαστήριο του Θεού να είσαι από δω και μπρος "ζώσα θυσία"; Mην μένεις ικανοποιημένος από την "απλή συνεισφορά" σου για το Θεό αλλά να γίνεις μια "ολοκληρωτική θυσία" για τον Θεό! Kαλά τα "αυγά" μας! Aς συνεχίσουμε να τα δίνουμε στον Θεό, αλλά ο Θεός ζητάει το μπέϊκον μας, εμάς τους ίδιους.

Aς γίνουμε τώρα λοιπόν από δω και τώρα ζωντανή θυσία, αγία και ευσπρόσδεκτη στον Θεό που είναι και η πραγματική λατρεία στον Θεό και να μας οδηγεί εκείνος στην σωστή υπηρεσία στον αδελφό μας, την εκκλησία και τον συνάνθρωπό μας. Aς γίνουμε το "μπέϊκον"! I

 

 

 

Ποιος πρέπει να ζητήσει συγνώμη;

 

 

του αιδ. Θ. Κοσμάδη

 

Η δυσφήμιση την οποία αντιμετωπίζει το Ισλάμ από τις θηριωδίες της 11ης Σεπτεμβρίου, όταν δεκαεννέα Μουσουλμάνοι, που πορεύονταν για τον παράδεισο, κατάφεραν την χειρότερη αγριότητα στην καρδιά και ψυχή των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, φέρνει στο προσκήνιο αρκετά κλασικά επιχειρήματα τα οποία, κατά την αντίληψή τους, έστω και κατά μέρος, προσφέρουν κάποια εξήγηση για την βδελυρή συνωμοσία.

Τι γίνεται με τις Σταυροφορίες; ρωτάνε πάλι πολλοί απλοϊκοί Δυτικοί που είναι έτοιμοι να απολογηθούν. "Ω, αυτό ήταν ένα τρομερό εγχείρημα εκ μέρους της Εκκλησίας". Νομίζουν ότι μ' αυτήν την απάντηση θα καθησύχαζαν τον σκεπτόμενο Μουσουλμάνο.

Οι Μουσουλμάνοι δεν έχουν διαβάσει ποτέ καμμιά απροκατάληπτη έκδοση των Σταυροφοριών ούτε οι ζητούντες συγνώμη δυτικοί φαίνεται να έχουν διαβάσει αρκετά για τις Σταυροφορίες.

Κατά την εκτίμησή μου η πιο αξιόλογη έκδοση για το θέμα αυτό στα Αγγλικά είναι "The Crussades" (Οι Σταυροφορίες) σε τρεις τόμους από τον Steven Runciman, Cambridge University Press.

Αυτό είναι απαραίτητο για όποιον ενδιαφέρεται γι' αυτό το σπουδαίο τμήμα της ιστορίας του κόσμου. Ρίχνει άπλετο φως στην άποψη και των δύο θρησκειών της εποχής εκείνης και της συμπεριφοράς τους.

Φυσικά κανένας λογικός πιστός χριστιανός εξοικειωμένος με τις αρχές του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν μπορεί να συγχωρήσει την πλανημένη μέθοδο του τολμήματος των Σταυροφοριών. Ο σκοπός να κατακτήσουν τις χώρες της Βίβλου ήταν εσφαλμένος από την αρχή μέχρι το τέλος. Πάντως πριν οι χριστιανοί υποκύψουν να ζητήσουν συγνώμη από τους Μουσουλμάνους για τις Σταυροφορίες ώφειλαν πρώτα να κατατοπιστούν με την δεκατεσσάρων αιώνων ιστορία του Ισλάμ και τους στόχους τους για κατάκτηση.

Ο Μωάμεθ φάνηκε φιλικός και εξυπηρετικός στους Ιουδαίους και Xριστιανούς στην αρχή της θρησκείας του. Οι στίχοι του Κορανίου που μιλάνε καλά για τους Εβραίους και τους Χριστιανούς είναι εκείνοι που ήσαν πριν από το προσκύνημά του στην Μεδίνα.

Έτσι, αφού εξασφάλισε για τον εαυτό του την ασφάλεια στην Μεδίνα (622 μ.Χ. ή ΑΗ1) άρχισε να χτυπάει τους ακολούθους των άλλων δύο θρησκειών (Κοράνιο 9:23, 47:7) και εκήρυξε ανοιχτό πόλεμο εναντίον προϋπαρχουσών θρησκειών, ο οποίος πόλεμος δεν σταμάτησε μέχρι τώρα. Είναι ένας συνεχής πόλεμος. Και όποιος δεν ξέρει για την ατέλειωτη αλυσίδα συγκρούσεων μεταξύ του Ισλάμ και των υπολοίπων από εμάς ας μελετήσει την ιδέα του Φατέχ (κατάκτηση). Στο Ισλάμ "φατέχ" είναι ένα θρησκευτικό δόγμα, μια εντολή δοθείσα από τον Αλλάχ στην Ισλαμική κοινωνία. Η ακμή της δόξας του Ισλάμ στην μακριά διάρκεια της υπάρξεώς του είναι η Φατέχ που υπάρχει δια θείας διαταγής.

Στις τελευταίες δεκαετίες η ιδέα να απολογηθούν έχει καταλάβει (με το ζόρι) το μυαλό πολλών ιδεαλιστών Δυτικών, ότι πρέπει στο όνομα της Χριστιανοσύνης να ζητήσουν συγνώμη από τους Μουσουλμάνους για τις πράξεις των Σταυροφόρων.

Μερικοί το πήραν ζεστά και οργάνωσαν πορείες συγνώμης στις Ισλαμικές χώρες για να εξηγήσουν στους Μουσουλμάνους ότι λυπούνται που η Χριστιανοσύνη οργάνωσε τέτοια στρατιωτική επιχείρηση. Ξέρω τουλάχιστον μια ομάδα η οποία το παράκανε στην ταπείνωσή της ώστε να συμπεριλάβει Μαόρις από την Νέα Ζηλανδία που τους έφεραν μέχρι την Τουρκία για να ζητήσουν συγνώμη για ό,τι έκαναν οι Σταυροφόροι. Πόσα έχουν ακούσει οι Μαόρις για τις Σταυροφορίες; Πού ήσαν οι πρόγονοί τους τον καιρό των Σταυροφοριών; Τι ρόλο έπαιξαν σ' αυτές; Μπορεί να ρωτήσει κανείς: ποιος εξουσιοδότησε αυτούς τους φιλόδοξους απολογητές και μαστιγωτές του εαυτού τους να εκπροσωπήσουν άλλους εκφράζοντας την λύπη τους στους Μουσουλμάνους;

Η ιστορία των Μουσουλμανικών κατακτήσεων στο όνομα του Αλλάχ, οι σκοτωμοί, οι υποχρεωτικές μεταστροφές στο Ισλάμ, η αρπαγή σκλάβων και παλλακίδων, η επιβολή βαριών φόρων στους κατακτηθέντας λ,αούς και μια ολόκληρη αλυσίδα από άλλες κτηνώδεις πράξεις προκαλούν έναν σκεπτόμενο άνθρωπο να ρωτήσει τι είδους θεός σε κάνει να προσχωρήσεις σ' αυτήν τη θρησκεία.

Ο συγγραφέας της Γένεσης μας πληροφορεί ότι ο Ισμαήλ έγινε έμπειρος στο τόξο (21:20).

Πριν οι σημερινοί Μουσουλμάνοι κάνουν το άλμα να κατηγορήσουν τα δυτικά πριγκηπάτα που κάνανε τις Σταυροφορές και πριν οι φιλόδοξοι δυτικοί φορτωθούν οι ίδιοι την ανάγκη να ζητήσουν συγνώμη, θα ήταν καλλίτερα γι' αυτούς να ερευνήσουν την μακριά ιστορία της Φατέχ για τον Αλλάχ με όλες τις επιπτώσεις. Οι πολλές εισβολές του Ισλάμ συνεχίζονται μέχρι σήμερα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Πρέπει να ονομάσουμε μερικές:

Μόλις αυτή η καινούργια θρησκεία σταθεροποίησε την θέση της στην Αραβική χερσόνησο ξέκανε όλες τις Εβραϊκές και Χριστιανικές κοινότητες σκοτώνοντας ή αναγκάζοντας λαούς να εξισλαμιστούν ή παίρνοντας τις περιουσίες τους. Ο χαλίφης Ομάρ οδήγησε τους Ισλαμικούς στρατούς στην Αίγυπτο. Όταν κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια (το 641 μ.Χ.) έκαναν στάχτη την γνωστή σε όλο τον κόσμο διπλή βιβλιοθήκη που είχε ιδρυθεί από τους Πτολεμαίους. Εκεί είχε δεκάδες χιλιάδων πρωτότυπους τόμους.

Ποιος ζήτησε ποτέ συγνώμη γι' αυτή τη σκαιά εξάλειψη; Οι Ισλαμικές δυνάμεις βάδισαν προς δυσμάς στο όνομα του Αλλοάχ, έφθασαν στο Γιβραλτάρ και στόχος τους ήταν να προσυλητήσουν όλη την Ευρώπη στο Ισλάμ. Ο φημισμένος ιστορικός Arnold J. Toynbee λέει: "Εάν είχαν πετύχει τους κατακτητικούς σκοπούς τους σήμερα το Κοράνιο θα εμελετάτο στα δυτικά Πανεπιστήμια). Πιστεύουμε ότι οι Αραβικοί στρατοί κατά θείαν πρόνοια σταμάτησαν και η κατάκτηση της Ευρώπης απετράπη με τη νίκη στην Tours το 732 μ.Χ. από τον Charles Martel και έτσι η Ευρώπη σώθηκε από τους κατακτητές του Ισλάμ.

Δεν μας επιτρέπει ο χώρος να πούμε για τις σφαγές του Ισλάμ προς όλες τις κατευθύνσεις του γνωστού τότε κόσμου.

Το 13ο αιώνα μια καινούργια ομάδα φανατικών άρχισαν την άγρια προέλαση υπό την σημαία του Ισλάμ, οι Οθωμανοί Τούρκοι. Η ιστορία τους των κατακτήσεων είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά κεφάλαια στα χρονικά του θριάμβου του Ισλάμ που έκαναν με το σπαθί. Οι στρατοί τους γέμισαν όλα τα Βαλκάνια και την κεντρική Ευρώπη, συνοδευόμενοι από τις κραυχές Αλλάχ, Αλλάχ. Δυο φορές μπήκαν στην Βιέννη, την πύλη της Ευρώπης (1529 και 1683). Πάλι η Ευρώπη έμεινε στο έλεος του Ισλάμ. Xάρις στον Jan Sabieski τον 2ο (Πολωνό βασιλιά) που εκυνήγησε τους Οθωμανούς έξω από την κεντρική Ευρώπη, άρχισαν να υποχωρούν.

Δεν υπάρχει συγνώμη στο Τουρκικό λεξικό. Καμαρώνουν για τις κατακτήσεις τους και τους θριάμβους των στρατών τους στο όνομα του Αλλάχ.

Οι Σταυροφορίες (άρχισαν το 1199) ήσαν μόνο οφθαλμός αντί οφθαλμού από τα πριγκηπάτα της Δύσης που στον 12ο αιώνα είχαν την υπεροχή. Επεδίωξαν μια ιπποτική νίκη με την υπεροχή του ξίφους τους, ενώ του Χριστού η αναλλοίωτη εντολή είναι: νίκη χωρίς το ξίφος.

Οι επερχόμενοι αιώνες θα αποκαλύψουν όλες τις αγριότητες που έλαβαν χώρα στο όνομα του Αλλάχ (Λουκ. 8:17, 12:2) για τις οποίες ούτε μια φορά δεν έχει ακουστεί μια συγνώμη, κανένας ήχος λύπης δεν εξεφράστηκε από Μουσουλμανικό στόμα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσουμε τις αγριότητες που έγιναν από τους Σταυροφόρους κατά των Εβραίων, Βυζαντινών και άλλων κατοίκων εκείνων των περιοχών.

Εν τω μεταξύ άσε τους Μουσουλμάνους να απαγγέλουν τους στίχους τους και τους απλοϊκούς Δυτικούς να υποκλίνονται μπροστά τους για τις υπερβολές των Σταυροφόρων, συγκαλύπτοντας τις αγριότητες των Μουσουλμανικών στρατών. I

Επιμέλεια: Δώρα Κοσσύβα

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006