ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]

Αστήρ της Ανατολής – ΜΑΪΟΣ '99

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ
  2. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ
  3. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ /3
  4. Οι Εορτές του Κυρίου
  5. Η Δύναμη του Λόγου του Θεού
  6. Παγκόσμια Χριστιανικά Νέα
  7. Το ταξίδι μιας μητέρας

 

 

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΟΡΑΤΟ

του Μιχαήλ Β. Κυριακάκη

Όλη η χριστιανική πείρα, τόσο η πίστη όσο και η ζωή, στηρίζεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Είναι λοιπόν απαραίτητο να έχουμε σωστή αντίληψη για το πρόσωπο του Κυρίου. Από αυτή την αντίληψη εξαρτάται η πνευματική μας πορεία και πρόοδος.

Πρέπει όμως να παραδεχθούμε πως όσο καλά και αν είμαστε κατατοπισμένοι, η αντίληψή μας για το πρόσωπο του Χριστού, είναι περιορισμένη.

Αυτό πρέπει να το παραδεχθούμε, αφού ο Λόγος του Θεού μας βεβαιώνει ότι "κανένας δεν γνωρίζει τον Υιό ειμή ο Πατήρ"(Ματθ.11: 27). Και είναι φυσικό αυτό αφού ο Υιός, ο Χριστός, είναι ο αιώνιος Λόγος, δηλαδή είναι ο ίδιος ο Θεός.

Όσα λοιπόν ξέρουμε και όσα μπορούμε να μάθουμε, μας τα φανερώνει ο ίδιος. Μας τα φανερώνει στην Γραφή και το Άγιο Πνεύμα έρχεται να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τη Γραφή και έτσι να σχηματίσουμε μία όσο γίνεται ολοκληρωμένη εικόνα του προσώπου του Κυρίου. Αποβλέπουμε στη μακάρια ημέρα που θα τον ιδούμε πρόσωπο προς πρόσωπο. Θα αντικρίσουμε τη δόξα Του και όπως ο Παύλος λέει θα γνωρίσουμε καθώς και εγνωρίσθημεν! Τώρα όμως, στην παρούσα οικονομία, που κατά μέρος γνωρίζουμε, συνθέτουμε την προσωπικότητα του Κυρίου μας από όσα μας αποκαλύπτει στο Λόγο Του.

Στα εδάφια 15-20 του πρώτου κεφαλαίου, της επιστολής προς Κολοσσαείς, έχουμε την πιο ολοκληρωμένη εικόνα της προσωπικότητας του Κυρίου μας.

Προβάλλει η μορφή Του:

1. Στη σχέση Του με τον Πατέρα Θεό.

2. Στη σχέση Του με τη δημιουργία.

3. Στη σχέση Του με την εκκλησία.

4. Στη σχέση Του με τον καθένα από μας.

 

1. Στη σχέση Του με τον Πατέρα

Είναι "εικών του Θεού του αοράτου"(15). Ο ίδιος πρόβαλε αυτή τη σχέση όταν είπε: “όποιος είδε εμένα, είδε τον Πατέρα…". Ο Ιωάννης μας βεβαιώνει πως αυτό που ήταν ο Θεός, αυτό το ίδιο ήταν πάντα ο Λόγος. "Ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ και Θεός ήτο ο Λόγος". Και ο Παύλος προσθέτει: είδαμε τη δόξα του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ο Θεός είναι πνεύμα· είναι αόρατος. Η εικόνα είναι κάτι το ορατό. Και εδώ ακριβώς έχουμε το παράδοξο, το ακατάληπτο μυστήριο. Πώς ο αόρατος έγινε ορατός; Πώς ήταν δυνατό να παρουσιασθεί μπροστά στα ανθρώπινα μάτια μια μορφή που να αντανακλά και να φανερώνει το Θεό με ορατή πραγματικότητα; Και όμως αυτό έγινε με τον Ιησού τον Ναζωραίο!

Αλλά πώς την βλέπουμε την εικόνα του Θεού; Σε όλο το είναι του Χριστού. Στον τρόπο με τον οποίο έζησε· στις πνευματικές και ηθικές ιδιότητες του χαρακτήρα Του. Θα λέγαμε πως βλέπουμε τη δόξα του Θεού στο πρόσωπο του Ιησού την ώρα που μπροστά στα έκθαμβα μάτια των τριών μαθητών Του, του Πέτρου, του Ιακώβου και του Ιωάννη, μετεμορφώθη. Πραγματικά τότε ακούστηκε η μαρτυρία του Πατέρα -Αυτός είναι· σ’ Αυτόν ευαρεστήθηκα· Αυτόν ακούετε!

Περισσότερο όμως βλέπουμε την λάμψη του θείου χαρακτήρα στην αγάπη Του προς τους ταπεινούς και καταφρονεμένους, στην συγχωρητικότητά Του προς τους αμαρτωλούς. "Θεόν ουδείς είδε ποτέ, ο Ων εις τον κόλπον του Πατρός, Εκείνος τον εφανέρωσε."(Ιωάν. 1: 18). Και Τον εφανέρωσε με το τι ήταν και με το τι έκαμε.

Τον ονομάζει πρωτότοκο πάσης κτίσεως, που σημαίνει πως πριν να υπάρξει χρόνος και πριν να αρχίσει η ιστορία, Εκείνος υπήρχε. Πριν να υπάρξει ο Αβραάμ εγώ είμαι. Και η ομολογία μας είναι “γεννηθέντα ου ποιηθέντα". Δεν είναι κτίσμα όπως όλη η κτίση. Δεν Τον ονομάζει πρωτόκτιστο ή πρωτοδημιούργητο. Είναι πρωτότοκος. Και ο όρος αυτός υποδηλώνει την υπεροχή του Χριστού επάνω από όλη την δημιουργία. Και ακόμη όπως θα ιδούμε την κυριότητα του Χριστού επάνω σε όλη τη δημιουργία. Στη σχέση Του λοιπόν με τον Πατέρα είναι ένα: Εγώ και ο Πατήρ εν είμεθα.

2. Ποια η σχέση Του με τη δημιουργία

"Δι’Αυτού και δι’ Αυτόν" εκτίσθησαν τα πάντα. Τα ορατά και τα αόρατα. Τα πάντα, χωρίς καμμία εξαίρεση είναι έργο του Χριστού. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην ανήκει στη δημιουργική δύναμή Του. Και τα πάντα βρίσκουν το νόημά τους μονάχα όσο θεωρούνται απ’ αυτή τη σκοπιά.

Όχι μόνο δι’ Αυτού αλλά και “δι’ Αυτόν". Για ποιο σκοπό δημιουργήθηκαν; Υπάρχει κάποιος εις τον οποίον ανήκει αυτός ο κόσμος και εις τον οποίον τελικά θα καταλήξει; Τι θα συμβεί με τον πλανήτη μας; Ποιος θα μοιρασθεί και ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο μέρος; Ποιος θα κατακτήσει τους άλλους πλανήτες και όλο το απέραντο διάστημα;

Η Γραφή μας φανερώνει ότι ο σκοπός και το σχέδιο του Θεού είναι να συγκεφαλαιώσει τα πάντα εν τω Χριστώ. Αυτός είναι που Τον έθεσε "κληρονόμον πάντων"και Αυτός "βαστάζει τα πάντα με τον λόγον της δυνάμεώς του"(Εβρ.1: 2-3).

Ο,τιδήποτε και να συμβεί -σταθμοί στο διάστημα, δορυφόροι τεχνητοί, κατάκτηση της σελήνης, μοίρασμα του πλανήτη μας από τους ισχυρούς της γης. Τα πάντα κινούνται στην τελική υποταγή τους σ’ Εκείνον δια τον Οποίον εκτίσθησαν. Μια ημέρα μπροστά Του θα κλίνει παν γόνυ επιγείων, ουρανίων και καταχθονίων…

Και στην παρούσα τους θέση τα πάντα συντηρούνται δι’ αυτού “συνέστηκε εν αυτώ"-όπως λέγει το κείμενο. Δηλαδή τα υλικά σύμπαντα στέκουν σ’ αυτό το ρυθμό που τώρα βρίσκονται με τη δική Του δύναμη. Είναι συναρμολογημένα και λειτουργούν με θαυμαστή αρμονία γιατί Εκείνος τα κατευθύνει.

Γιατί η προσωπικότης του ανθρώπου δεν έχει αρμονία; Γιατί έχει αυτήν την αρρυθμία; Γιατί λείπει από την τέχνη, από την κοινωνική ζωή, από όλα τα ανθρώπινα γενικά, εκείνη η ολοκλήρωση, η αρμονία που αναπαύει και χορταίνει; Γιατί ο άνθρωπος κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας που του έδωσε ο Θεός, δεν υποτάσσεται στον Κύριο του ουρανού και της γης; Μόνον όταν τα συγκρατεί Εκείνος, όταν Του τα παραδώσουμε, όταν βρεθούμε εν Χριστώ, τότε ανακτούμε τη χαμένη αρμονία. Όταν συμφιλιωθούμε με το Θεό δια του Χριστού, συμφιλιωνόμαστε με τον εαυτό μας, με τον πλησίον μας και με όλη τη φύση. Τώρα όλα είναι εχθρικά, ανώμαλα γιατί ο άνθρωπος είναι έξω από την πνοή και τη διακυβέρνηση του Χριστού. Θέλει και μένει απέξω.

3. Η σχέση του Χριστού με την εκκλησία.

Και η εκκλησία είναι δημιουργία του Θεού. Στην Καινή Διαθήκη μάλιστα χαρακτηρίζεται σαν νέα δημιουργία. Σ’ αυτή τη νέα δημιουργία, στο σώμα της εκκλησίας, ο Χριστός είναι κεφαλή. Ό,τι είναι η κεφαλή στο ανθρώπινο σώμα, αυτό είναι ο Χριστός στην εκκλησία. Δεν είναι μόνο ο δημιουργός της. Στην υλική κτίση είναι ο Δημιουργός χωρίς να είναι μέρος της δημιουργίας. Στην εκκλησία είναι Αυτός δημιουργός της και ταυτόχρονα είναι μέσα ο Ίδιος. Είναι θεμέλιο και κεφαλή. Δεν υπάρχει χωρίς Αυτόν. Στον κόσμο ο Ίδιος φανερώνεται τώρα δια της εκκλησίας. Αν πρόκειται ο κόσμος να δει τον Χριστόν, θα Τον δει στην εκκλησία, γιατί η εκκλησία είναι το ορατό σώμα Του. Αν δεν Τον δει στην εκκλησία δεν πρόκειται να Τον δει. Όπως ο Χριστός έκανε ορατό τον αόρατο Πατέρα, έτσι οι πιστοί και σαν άτομα, αλλά και σαν σύνολο, σαν σώμα, κάμνουν ορατό στον κόσμο τον αόρατο Σωτήρα τους. Εκείνος είναι η κεφαλή, ο νους, το κέντρο από το οποίο ξεκινούν όλες οι ενέργειες του σώματος. Υπάρχουν χριστιανοί που θέλουν να διευθύνουν και να κατευθύνουν ώστε να παρουσιάζουν στον Θεό τετελεσμένα γεγονότα. Δεν υποτάσσονται στον Κύριό τους, αλλά έχουν την απαίτηση να τα αναγνωρίζει Εκείνος.

Αν όμως αναγνωρίζουμε το Χριστό σαν κεφαλή στην οικογένειά μας και στην εκκλησία, είναι φυσικό να υποτασσόμαστε στην κεφαλή. Και είναι αρχή ως προς την εκκλησία, πρωτότοκος εκ των νεκρών.

Ο Τατιανός, ένας χριστιανός απολογητής του 2ου αιώνα, στο βιβλίο του "Προς Έλληνας λόγος" λέει για τον Χριστό “μόνος άναρχος ων και αυτός υπάρχων των όλων αρχή". Στην πνευματική ζωή της εκκλησίας και στη ζωή του πιστού είναι η πηγή και το ξεκίνημα. Επειδή γεύτηκε το θάνατο και ανέστη εκ των νεκρών, είναι πρωτότοκος και απαρχή των κεκοιμημένων. Είναι το σημείο απ’ όπου ξεκινά η νέα ζωή. Και αποτελεί πρότυπο όσο και πρωταρχικό πρωτεύοντα ρόλο σε όλα. Να γίνει αυτός πρωτεύων εις τα πάντα. Κρατεί αυτή τη θέση και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να την διεκδικήσει για τον εαυτό του.. Κατέχει και πρέπει να κατέχει αυτή τη θέση γιατί έχει όλο το πλήρωμα, όλες τις ιδιότητες, το σύνολο της θείας προσωπικότητος.

4. Η σχέση Του με τον καθένα και την κάθε μία από εμάς.

Αυτή η σχέση καθορίζεται από το εδάφιο 20: “δι’ αυτού να συνδιαλλάξει τα πάντα προς εαυτόν, ειρηνοποιήσας δια του αίματος του σταυρού αυτού…"

Σ’ αυτό συμπεριλαμβανόμαστε όλοι –χωρίς καμμία εξαίρεση. Και συ και εγώ και όλοι μας. Η δόξα του Χριστού, που έχει όλο το πλήρωμα του Θεού, κατεβασμένη στο επίπεδό μας. Λάμπει αυτή η δόξα στο Γολγοθά, για να λάμψει επάνω μας. Για να μας ελκύσει, να μας φέρει και να μας συμφιλιώσει με τον Πατέρα. Όπως το είπε: “και εγώ εάν υψωθώ εκ της γης θέλω ελκύσει πάντας προς εμαυτόν". Και υψώθηκε. Και έκτοτε είλκυσε και ελκύει. Από τους πρώτους ο ληστής που βρέθηκε στο διπλανό σταυρό. Πώς ελκύστηκε και ειρήνεψε…

“Και εσάς", λέει ο Παύλος στους Κολοσσαείς. Και εσάς που ήσασταν κάποτε αποξενωμένοι και εχθροί με τα έργα τα πονηρά, τώρα σας διήλλαξε, σας συμφιλίωσε με τον εαυτό Του.

Σε είλκυσε εσένα προσωπικά; Περιλαμβάνεσαι μέσα σ’ αυτούς που ο Χριστός ειρηνοποίησε;

Δεν είναι ολοκληρωμένη η εικόνα του Χριστού για μας παρά μόνο όταν θέσουμε τον εαυτό μας μέσα. Όχι θεωρητικά, αλλά εμπειρικά μπορούμε να γνωρίσουμε τον Χριστό σαν Σωτήρα και Κύριο.

Είδες συ τον αόρατο;

Θα τον δεις μόνο στο πρόσωπο του Χριστού.

Και όταν δεις τον αόρατο, τότε θα βλέπεις και όλα τα ορατά στις πραγματικές τους διαστάσεις. Τότε αποκτούν το νόημά τους και τη σημασία τους –όταν συνδεθούμε με εκείνον που είναι ο ποιητής ορατών και αοράτων! 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ

του καθ. Σωτ. Δ. Μπούκη

Α΄ Η ΕΝΝΟΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΑΤΖΜΕΝΤ

Εισαγωγή

Ευχαριστώ την Επιτροπή Συντάξεως του Α.τ.Α. για την πρόσκληση που μου έκανε να παρουσιάσω από τις στήλες του περιοδικού το ζωτικής σημασίας θέμα "Αποτελεσματική Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού". Για να γίνει όμως αυτό το θέμα πληρέστερα κατανοητό, είναι χρήσιμο να αναπτυχθεί ξεχωριστά το θέμα μάνατζμεντ-διοίκηση1, στα πλαίσια του οποίου λαμβάνονται οι αποφάσεις που αφορούν τον ανθρώπινο παράγοντα στις οργανώσεις. Έτσι, το θέμα μας, πολύ περιληπτικά, θα αναπτυχθεί σε τρεις συνέχειες.

Το θέμα "μάνατζμεντ" στους κύκλους μας, δεν είναι ακόμη γνωστό. Μερικούς μάλιστα, υποψιάζομαι ότι και μόνο το διάβασμα των τεχνοκρατικών όρων "μάνατζμεντ" και "μάνατζερ" θα τους ξαφνιάσει και θα τους προκαλέσει κάποιες ανησυχίες γιατί, πολλές φορές, τέτοια θέματα θεωρούνται ως κοσμικά, ή μοντερνιστικά, μη πνευματικά. Σε άλλους το θέμα προκαλεί συνειρμούς επιχειρηματικότητας, παρ’ όλο ότι τρεις από τους πρώτους μάνατζερ που γνώρισε η ανθρωπότητα είναι ο Μωυσής2,3, ο Ιωσήφ4 και ο Νεεμίας5, κάτι που σπάνια αναφέρεται, ή αγνοείται παντελώς. Γι’ αυτό, θα ήταν χρήσιμο οι αναγνώστες του περιοδικού, ύστερα από την κατανόηση της ερμηνείας της εννοίας "μάνατζμεντ" που ακολουθεί, να ξαναδιαβάσουν προσεκτικά τις σχετικές βιβλικές περικοπές.

Τι όμως συμβαίνει στην πραγματικότητα; Πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο και να είμαστε αποξενωμένοι από ό,τι συμβαίνει σ’ αυτόν. Αυτό θα αποτελούσε λάθος, και μάλιστα ολέθριο. Βέβαια, δεν ακολουθούμε τον κόσμο σε θέματα που ο Λόγος του Θεού ρητά μας αποτρέπει. Όχι! Πρέπει όμως να βρούμε και εμείς κάποιο τρόπο να κάνουμε το δικό μας έργο όσο καλλίτερα μπορούμε. Ένα εργαλείο που προσφέρεται γι’ αυτό, είναι το μάνατζμεντ. Κατά την ανάπτυξη του θέματος, κάποια επιχειρήματά μας, θα προσπαθήσουμε να τα στηρίξουμε σε παραδείγματα από την Αγία Γραφή.

Τέλος, είναι προφανές, ότι οι μάνατζερ στους οποίους αναφερόμαστε εδώ (αυτοί που ασχολούνται με το μάνατζμεντ των διαφόρων θρησκευτικών και άλλων συναφών οργανώσεων) πρέπει να είναι άνθρωποι πιστοί, οι οποίοι δεν προβάλλουν δικές τους περγαμηνές ή αξία. Ό,τι είναι το χρωστούν στον Κύριο τους, τον δωρητή παντός δωρήματος τελείου προς τον άνθρωπο. Δεν μπορώ όμως να μη διερωτηθώ, γιατί τα επιτεύγματα άλλων τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας, όπως π.χ. της ιατρικής επιστήμης, της μηχανικής, της ηλεκτρονικής, της πληροφορικής κ.λπ. τα αποδεχόμεθα και πρόθυμα τα χρησιμοποιούμε στη ζωή μας, ενώ είμαστε τόσο επιφυλακτικοί και απορρίπτουμε τα επιτεύγματα του μάνατζμεντ; Το "μάνατζμεντ" είναι ένα εργαλείο, με το οποίο μπορεί να μεθοδευτεί από χριστιανούς μάνατζερ η καλή λειτουργία των διαφόρων οργανισμών, νοσοκομείων, ιεραποστολών, κάποιων τομέων δραστηριότητας των εκκλησιών κ.λπ. Καιρός είναι, λοιπόν, να ξεπεράσουμε τις όποιες φοβίες για ό,τι σύγχρονο συμβαίνει γύρω μας. Οφείλουμε να χρησιμοποιήσουμε ό,τι καλλίτερο υπάρχει για την πετυχημένη διεξαγωγή του έργου του Κυρίου, μέσω των εκκλησιών και των διαφόρων χριστιανικών οργανώσεων και οργανισμών που λειτουργούν στη χώρα μας. Αυτοί οι οργανισμοί, όπως όλοι οι άλλοι οργανισμοί, αντιμετωπίζουν δύσκολα λειτουργικά προβλήματα, που πρέπει να ξεπερνιούνται για να πετυχαίνουν τους στόχους τους αποτελεσματικά και αποδοτικά. Εργαλείο γι' αυτό το σκοπό είναι το μάνατζμεντ.

Ας μη λησμονούμε ότι, στις μέρες μας, ακόμη και για τους Δημόσιους Οργανισμούς αναζητούνται έμπειροι, επαγγελματίες μάνατζερ, για να αναλάβουν τη διοίκησή τους. Εμείς γιατί να μένουμε πίσω ; Μήπως, γιατί, όπως λέει ο ίδιος ο Χριστός, οι άνθρωποι του σκότους είναι εξυπνότεροι από τα τέκνα του φωτός; (Λουκ. 16: 8).

Η εφαρμογή του μάνατζμεντ επιτρέπει σε φυσιολογικούς ανθρώπους να πραγματοποιούν μεγάλα αποτελέσματα! Άρα, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε ότι, και το μάνατζμεντ μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα παιδιά του Θεού για τη δόξα Του!

Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το μάνατζμεντ στις χριστιανικές οργανώσεις και οργανισμούς πρέπει να ασκούν άνθρωποι του Θεού, που ακολουθούν τις επιταγές του Ευαγγελίου, που έχουν το χάρισμα της διοικήσεως, που είναι ειδικά καταρτισμένοι στα σχετικά με αυτό θέματα, δηλαδή, είναι ικανοί να σχεδιάζουν-προγραμματίζουν τις δραστηριότητες της οργανώσεως, να τις οργανώνουν και να τις στελεχώνουν σωστά, να χειρίζονται κατάλληλα το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό τους, και να ασκούν τον έλεγχο κάθε αναλαμβανόμενης δραστηριότητας. Αυτοί οι τεχνοκρατικοί όροι θα εξηγηθούν στη συνέχεια αυτού του άρθρου.

Αυτοί οι άνθρωποι (οι μάνατζερ) δεν είναι απαραίτητο να είναι ικανοί κήρυκες του Ευαγγελίου, ούτε καλοί ερμηνευτές των ιερών κειμένων, ή απολογητές της χριστιανικής πίστεως. Αυτά είναι έργα των Ποιμένων, οι οποίοι όμως δεν είναι απαραίτητο να είναι οι ίδιοι καλοί και στην εφαρμογή του μάνατζμεντ. Έτσι, σε τελική ανάλυση, και οι Ποιμένες θα είναι πολύ πιο αποτελεσματικοί στο πνευματικό τους έργο (Πραξ. 6: 2-4), όταν παύσουν να ασχολούνται με θέματα που τους "κλέβουν" πολύτιμο χρόνο, που δύσκολα επαρκεί για τις τόσες άλλες υποχρεώσεις τους. Ακόμη, σήμερα ζούμε στην εποχή της εξειδικεύσεως και πρέπει να είμαστε σε θέση να την αξιοποιούμε και εμείς.

Ας μη λησμονούμε ότι, ιδιαίτερα στις μέρες μας, οι εκκλησίες είναι και οργανώσεις και, μάλιστα, αρκετά πολύπλοκες. Έπαψαν να είναι μικρά σύνολα αδελφών, που κάποτε συνερχόντουσαν άτυπα (και πολλές φορές καταδιωγμένοι) για τη μελέτη του Λόγου του Θεού και αδελφική συναναστροφή. Σήμερα, κάποιες από τις εκκλησίες μας αποτελούν ολόκληρη κοινότητα με πολλά μέλη, ποικίλες δραστηριότητες και αρκετά οικονομικά μέσα. Οι δραστηριότητες τους, πέρα από τις καθαρά πνευματικές δραστηριότητες, περιλαμβάνουν προγράμματα θρησκευτικής παιδείας, ειδικά προγράμματα νεολαίας (συνέδρια, κατασκηνώσεις), μουσικές και άλλες εκδηλώσεις, φιλανθρωπικό, κοινωνικό, εκδοτικό, ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό έργο, έργο ανάμεσα σε περιθωριακούς κ.λπ. Ακόμη, οι εκκλησίες αντιμετωπίζουν σήμερα πρωτόγνωρες και πολύπλοκες καταστάσεις, και τις επιπτώσεις των Μ.Μ.Ε. στη ζωή των μελών τους. Πως, λοιπόν, μπορεί κανείς να αρνηθεί την ανάγκη εφαρμογής του μάνατζμεντ και σε κάποιους τομείς δραστηριότητας των εκκλησιών μας ;

Πρέπει ακόμη να σημειωθεί ότι όταν, ως πιστοί, εκτελούμε κάποιο καθήκον, στα πλαίσια της εκκλησιαστικής μας δραστηριότητας, αυτό δε σημαίνει ότι κάνουμε εμείς το έργο του Θεού. Ο Θεός εργάζεται μέσω ημών (Φιλ. 2: 13, Β΄ Κορ. 6: 1). Εμείς απλά είμαστε τα εργαλεία Του, που συνεργαζόμαστε με Εκείνον, στο έργο Του (Α΄ Κορ. 3: 6-9). Άρα, είναι φανερό ότι, δίχως τη δική Του καθοδήγηση και έγκριση τίποτε δεν πετυχαίνεται. Το έργο διεξάγεται με τη δύναμη του Θεού, αλλά και με τη συνειδητή και δεξιότεχνη προσπάθεια του ανθρώπου. Ο Θεός χρησιμοποιεί τους ανθρώπους Του για την πραγματοποίηση του έργου Του. Μία προσεκτική μελέτη των παρακάτω περικοπών: Α΄ Κορ. 3: 10-13 (για τον κτίστη του κτιρίου), Ματθ. 9: 37,38 (για το θερισμό των χωραφιών), και Ρωμ. 12: 4-8 (για την αύξηση του σώματος του Χριστού) δείχνει το ρόλο του ανθρώπου στο έργο του Θεού.

Βέβαια, ως άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι, και μόνοι μας διαλέγουμε να Τον υπηρετούμε . αυτό όμως πρέπει να το κάνουμε ως καλοί οικονόμοι Του. Ό,τι γίνεται πρέπει να γίνεται για τη δόξα Του. Το τελευταίο δεν συμβαίνει, όταν εμείς ενεργούμε σπασμωδικά, ενστικτωδώς, χωρίς στόχους και πρόγραμμα, χωρίς οργάνωση και χωρίς έλεγχο των δραστηριοτήτων μας. Ο Θεός επιτάσσει το έργο Του να γίνεται από ειδικούς. Ανθρώπους προικισμένους με ειδικά χαρίσματα Πνεύματος Αγίου, μεταξύ των οποίων και το μάνατζμεντ (Α΄ Κορ. 12: 28).

Τέλος, φαίνεται ότι αυτός ο σκεπτικισμός κάποιων αδελφών οφείλεται σε κάποια σύγχυση που επικρατεί σχετικά με τη στάση μας απέναντι στην παντοδυναμία και στην κυριαρχία του Θεού, και στο κατά πόσον επιτρέπεται εμείς, ως χριστιανοί, να κάνουμε κάτι για να οργανώσουμε τις δραστηριότητες μας. Όσοι αποτολμούν να προτείνουν οργάνωση της εργασίας, κατηγορούνται ως "μη πνευματικοί", ως μοντερνιστές, ενώ εκείνοι, που υποτίθεται ότι αφήνουν το κάθε τι στο Άγιο Πνεύμα, θεωρούνται "πνευματικοί". Το παράδοξο όμως είναι ότι, όταν πρόκειται για θέματα υγείας τους, οι ίδιοι αναζητούν τον καλλίτερο εξειδικευμένο γιατρό. ή όταν πρόκειται να οικοδομήσουν το σπίτι τους, τότε αναζητούν τους καλλίτερους μηχανικούς όλων των ειδικοτήτων κ.λπ. Γιατί, λοιπόν, δύο μέτρα και δύο σταθμά; Ακόμη φοβούμαι ότι μερικοί, σκόπιμα ή λαθεμένα (δεν έχει πολλή σημασία αυτό), φαντάζονται ότι όσοι ασχολούνται με το μάνατζμεντ καυχώνται και αποδίδουν την όποια επιτυχία τους στις ικανότητές τους, στις μεθόδους και τεχνικές που χρησιμοποιούν. Δυσκολεύονται ή δεν θέλουν να δουν ότι, και οι χριστιανοί μάνατζερ, όπως όλοι οι άλλοι χριστιανοί επαγγελματίες, ό,τι είναι και ό,τι πετυχαίνουν το χρωστούν στο Θεό! Ακόμη, λησμονούν ότι ο Κύριος θέλει τα παιδιά Του να είναι πετυχημένα (Παρ. 22: 29), και να χρησιμοποιούν αποδοτικά τα τάλαντα που Εκείνος τους έχει δώσει (Ματθ. 25: 14-30). Δηλαδή, δυσκολεύονται να δουν ότι και οι χριστιανοί μάνατζερ, πριν από κάθε τους ενέργεια, ζητούν την οδηγία του Θεού. Αυτό αποτελεί βασική παραδοχή / θέση κάθε παιδιού του Θεού. Γιατί αυτό να διαφέρει στην περίπτωση των μάνατζερ; Φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν, σε κάποια οργάνωση, ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε, όπως δυστυχώς τακτικά συμβαίνει. Η ανοργάνωτη εργασία δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική και προς δόξαν Θεού. Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο Θεός είναι Θεός τάξεως, όχι αταξίας. "Όλα να γίνονται με ευπρέπεια και τάξη" (Α΄ Κορ. 14: 40). Το μάνατζμεντ μεθοδεύει την τάξη!

Τι είναι το "μάνατζμεντ"

Ο τεχνοκρατικός όρος "μάνατζμεντ", άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτερα από το δεύτερο ήμισυ του λήγοντος αιώνα και εντεύθεν. Δηλώνει δε, τη συστηματική προσπάθεια που καταβάλλεται από κάποιον ή κάποιους, στα πλαίσια οποιασδήποτε οργανωμένης συλλογικής προσπάθειας (οργανισμών, οργανώσεων κ.λπ.), η οποία δημιουργείται για την ορθολογική, αποτελεσματική και αποδοτική επίτευξη προκαθοριζόμενων στόχων. Δηλαδή, δε νοείται μάνατζμεντ εκτός των πλαισίων κάποιας συλλογικής δραστηριότητας / οργανώσεως.

Ακόμη και για τον Μπιλ Γκέιτζ, ιδιοκτήτη - πρόεδρο της γνωστής και πολύ πετυχημένης διεθνούς εταιρίας Μαικροσόφτ, και τα άλλα αφεντικά των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων, το μάνατζμεντ αποτελεί δύσκολη υπόθεση. Για να διατηρήσουν τις εταιρίες τους στην πρωτοπορία χρειάζεται αυτοί να διαθέτουν ευφυία, χρόνο, δεξιοτεχνίες μάνατζμεντ και ανάληψη/ κατανόηση του ρόλου και των ευθυνών τους ως μάνατζερ. Σήμερα, χιλιάδες επαγγελματίες κερδίζουν το μισθό τους από την άσκηση του μάνατζμεντ.

"Μάνατζμεντ" λοιπόν, είναι μία πολυσήμαντη έννοια, που δηλώνει μια ιδέα. έναν γνωσιολογικό τομέα (ένα αντικείμενο που σπουδάζει κάποιος). έναν πειθαρχημένο τρόπο ενέργειας (κάτι που κάνουν αυτοί που εφαρμόζουν το μάνατζμεντ). ένα επάγγελμα (μία ενασχόληση που παράγει εισόδημα), και μία ομάδα ανθρώπων (όσοι ασκούν το μάνατζμεντ σε κάποια οργάνωση).

Σε εξειδικευμένα λεξικά, ο όρος "μάνατζμεντ" ερμηνεύεται ως η συνεχής και συντονισμένη προσπάθεια που καταβάλλεται για τη δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών, που θα διευκολύνουν τη μεθόδευση των υποθέσεων κάποιας συλλογικής δραστηριότητας για την επίτευξη προκαθοριζόμενων στόχων, με την αποδοτική και αποτελεσματική συνένωση και χρησιμοποίηση των διατιθέμενων μέσων –οικονομικών, τεχνικών και ανθρώπινου δυναμικού, πληροφοριών κ.λπ.

Άρα, "μάνατζμεντ" είναι μία ξεχωριστή διαδικασία, ένα σύνολο συνεχών και συντονισμένων δραστηριοτήτων, με τις οποίες κάποιοι (οι μάνατζερ) επιδιώκουν να πετύχουν οργανωτικούς στόχους.

Τι είναι "οργανώσεις"

"Οργάνωση" είναι ένα σύνολο ανθρώπων, οι οποίοι συνεργάζονται συνειδητά, σε μία δομημένη κατάσταση (έχοντες κατανεμημένους ρόλους-ευθύνες), για την πραγματοποίηση κάποιου προκαθοριζόμενου κοινού στόχου. Δύο στοιχεία αυτού του ορισμού πρέπει να υπογραμμιστούν. Η δομημένη συνεργασία, και η ύπαρξη κοινού στόχου. Αν, δηλαδή, κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν συγκεκριμένο κοινό στόχο, ή δε διαθέτουν συγκεκριμένη δομή (δεν ενεργούν με βάση συγκεκριμένους ρόλους, συντονισμένα), δεν αποτελούν οργάνωση αλλά πλήθος, μάζα.

Η κοινωνία μας είναι "κοινωνία οργανώσεων". Η ευημερία των αναπτυγμένων χωρών εξαρτάται από την αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα των διαφόρων οργανώσεων που λειτουργούν στα πλαίσια τους. Η αποτελεσματικότητα και η αποδοτικότητά τους εξαρτώνται από την ποιότητα του μάνατζμεντ που εφαρμόζεται σ' αυτές. Έτσι, σήμερα τα παιδιά μας γεννιούνται σε μαιευτήρια και οι ασθενείς μας θεραπεύονται σε νοσοκομεία. Εξαρτώμεθα από το εκπαιδευτικό σύστημα για τη μόρφωσή μας. Οι τροφές μας προέρχονται από την παραγωγή γεωργικών, κτηνοτροφικών μονάδων κ.λπ., που μεταφέρονται στα διάφορα κανάλια διανομής με μεταφορικά μέσα διαφόρων εταιριών. Για την ένδυση και υπόδησή μας, για τη διασκέδαση και την κάλυψη των ποικίλων αναγκών μας εξαρτόμαστε από κάποιας μορφής οργανώσεις. Αυτό είναι που κάνει τόσο σημαντικές τις οργανώσεις και τη λειτουργία του μάνατζμεντ απαραίτητη για την επιτυχία τους.

Ακόμη, πέρα από την ικανοποίηση των ατομικών αναγκών μας, οι οργανώσεις ικανοποιούν και τις ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας. Έτσι το μάνατζμεντ πρέπει να εξασφαλίζει την προαγωγή της υγείας από το Σύστημα Υγείας και, όταν χρειαστεί, την αποκατάστασή της από το ίδιο σύστημα. Επίσης, το μάνατζμεντ πρέπει να εξασφαλίζει την παραγωγή, από επιχειρήσεις και οργανισμούς, προϊόντων και υπηρεσιών ποιότητας, σε ανταγωνιστικές τιμές, για την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνίας. Το μάνατζμεντ πρέπει να εξασφαλίζει την προσφορά, από το εκπαιδευτικό σύστημα στους νέους, των γνώσεων και δεξιοτεχνιών που θα τους καταστήσουν χρήσιμα και παραγωγικά μέλη της κοινωνίας. Τέλος, αποτελεί ευθύνη του μάνατζμεντ να εξασφαλίζει την προσφορά, από τις διάφορες οργανώσεις, θέσεων εργασίας για το συνεχώς αυξανόμενο ανθρώπινο δυναμικό της κοινωνίας. Άρα, όλες οι οργανώσεις πρέπει να πραγματοποιούν το έργο τους με τη σωστή χρησιμοποίηση των ποικίλων παραγωγικών μέσων της κοινωνίας, προκειμένου αυτή να ευημερεί. Αυτό δείχνει πόσο στενή είναι η διασύνδεση μεταξύ κοινωνίας, οργανώσεων και μάνατζμεντ.

Σε μία τέτοια κοινωνία, όταν κάποιες οργανώσεις αποτυγχάνουν, οι υπόλοιπες οργανώσεις απειλούνται και αυτές. Για να συνεχίσουμε τα παραπάνω παραδείγματα, όταν το Σύστημα Υγείας / τα νοσοκομεία δε λειτουργούν αποτελεσματικά, το κράτος αναγκάζεται να δαπανά περισσότερα μέσα για τους οικονομικά ασθενέστερους και τους ηλικιωμένους. Όταν το εκπαιδευτικό σύστημα δε λειτουργεί σωστά, οι διάφορες οργανώσεις (επιχειρήσεις-οργανισμοί) δεν μπορούν να βρουν το κατάλληλο προσωπικό για την επάνδρωσή τους, κάτι που έχει επίπτωση στη λειτουργικότητά τους και στη ζήτηση θέσεων εργασίας. Όταν, τέλος, οι επιχειρήσεις δε διοικούνται σωστά, πολλές φορές αναγκάζονται να συρρικνωθούν, και έτσι δημιουργείται ανεργία και ποικίλα άλλα κοινωνικά προβλήματα.

Παρ’ όλο ότι, όλες οι οργανώσεις δεν είναι όμοιες, διαφέρουν σε πολλά, δεν παύουν να είναι οργανώσεις. Τις οργανώσεις παρακάτω θα τις κατατάξουμε σε δύο πολύ γενικές κατηγορίες: τις κερδοσκοπικές και τις μη-κερδοσκοπικές.

Κερδοσκοπικές οργανώσεις - επιχειρήσεις

Κερδοσκοπική οργάνωση-επιχείρηση είναι εκείνη που δημιουργείται για να κερδίσει χρήματα για τους μετόχους της, άσχετα από τη νομική της μορφή ή το μέγεθός της. Π.χ., μία Α.Ε., μία κρατική επιχείρηση όπως ο ΟΤΕ, ή μία ατομική επιχείρηση (μία καντίνα που πουλάει αναψυκτικά, τυρόπιτες κ.λπ.). Οι επιχειρήσεις, κι όταν ακόμα δεν είναι κερδοφόρες, παραμένουν κερδοσκοπικοί οργανισμοί, γιατί αυτός είναι ο στόχος τους.

Μη-κερδοσκοπικές οργανώσεις

Οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί εστιάζουν τις προσπάθειές τους σε κοινωνικούς, εκπαιδευτικούς, πολιτιστικούς, φιλανθρωπικούς, θρησκευτικούς κ.λπ. στόχους, και όχι στο κέρδος. Το κέρδος δεν αποτελεί κύριο στόχο τους. Ούτε έχουν μετόχους, οι οποίοι προσδοκούν από τη δραστηριότητά τους μέρισμα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί δεν μπορεί ή δεν πρέπει να έχουν κάποιο πλεόνασμα - κέρδος. Το πλεόνασμα, όμως, που μπορεί να προκύψει από τη δραστηριότητά τους, δεν χρησιμοποιείται για την καταβολή μερισμάτων. Χρησιμοποιείται για την χρηματοδότηση νέων επενδύσεων, βελτιώσεων, επεκτάσεων κ.λ.π.

Όταν τελείωνα τις σπουδές μου, ο κόσμος πίστευε ότι η κοινωνία κυριαρχείτο από μεγάλες επιχειρήσεις και κρατικούς οργανισμούς. Οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί βρίσκονταν στο περιθώριο, δεν τους δίνανε πολλή σημασία. Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι και οι ίδιοι, οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί, δέχονταν αυτή τους την περιθωριοποίηση. Σήμερα, οι γνωρίζοντες, βλέπουν ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι, και ότι οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί αποτελούν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας. Η ομαδοποίηση όλων αυτών των οργανισμών γίνεται ως αναγνώριση τού ότι κάτι κοινό υπάρχει σ’ αυτούς, αυτό δε το "κάτι "είναι ότι αυτοί δεν αποβλέπουν στο κέρδος. Ακόμη, το αντικείμενο τους είναι διαφορετικό από τις επιχειρήσεις και τους κρατικούς οργανισμούς. Οι επιχειρήσεις αποβλέπουν στην παραγωγή και διάθεση αγαθών και υπηρεσιών. Οι κρατικοί οργανισμοί αποβλέπουν στην καθοδήγηση και την άσκηση ελέγχου. Οι επιχειρήσεις πετυχαίνουν στο έργο τους όταν οι πελάτες τους αγοράζουν το προϊόν τους, το πληρώνουν, είναι ικανοποιημένοι με αυτό και είναι διατεθειμένοι να επαναλάβουν στο μέλλον την αγορά του. Οι κρατικοί οργανισμοί επιτυγχάνουν στην αποστολή τους, όταν οι κανονιστικοί νόμοι και διατάξεις που καθιερώνουν, πετυχαίνουν το ποθούμενο αποτέλεσμα.

Οι μη-κερδοσκοπικοί οργανισμοί δεν παράγουν αγαθά ή κανονιστικές διατάξεις. Αποβλέπουν στην εσωτερική βελτίωση του ανθρώπου, όπως είναι η προστασία από αρρώστιες, η θεραπεία ασθενιών, η απόκτηση γνώσεων από τους εκπαιδευόμενους, η ικανοποίηση ποικίλων αναγκών ασθενέστερων τάξεων, η καλλιέργεια και η ανάπτυξη του ανθρώπου , η προσωπική γνωριμία του ανθρώπου με τον Πλάστη του κ.λπ. Δηλαδή, όλοι αυτοί οι οργανισμοί είναι παράγοντες αλλαγής.

Στους κύκλους των μη-κερδοσκοπικών οργανισμών –ιδιαίτερα των θρησκευτικών -εκκλησιαστικών, η χρησιμοποίηση του όρου "μάνατζμεντ "είναι περίπου απαγορευμένη. Έτσι, συχνά ακούγεται "Εμείς δεν είμαστε επιχειρήσεις, δεν αποβλέπουμε σε κέρδος". Δε θα ξεχάσω ποτέ την αντίδραση δύο φωτισμένων πρώην ποιμένων εκκλησιών μας, της περιοχής των Αθηνών (και οι δύο βρίσκονται με τον Κύριο σήμερα), όταν κάποτε τόλμησα να τους μιλήσω για το μάνατζμεντ. Ο ένας, με μία φράση, μου το ξέκοψε. "Εμείς δεν είμαστε επιχειρήσεις…". Ο άλλος, προφητικά μου είπε "αυτό θα χρειαστεί μερικές δεκαετίες για να αναγνωριστεί στο χώρο μας".

Αν μου έδιναν την ευκαιρία να επιχειρηματολογήσω θα τους έλεγα ότι, ναι μεν δεν είναι επιχειρήσεις οι εκκλησίες μας, δεν παύει όμως κάποια μέρη τους να είναι και ανθρώπινοι οργανισμοί, όπως όλοι οι άλλοι. Βέβαια, οργανισμοί με ξεχωριστή αποστολή, να αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων, βοηθώντας τους να πιστέψουν στο Χριστό, να μορφώσουν χριστιανικό χαρακτήρα και χριστιανική ποιότητα ζωής.

Ιδιαιτερότητες των μη κερδοσκοπικών οργανισμών

Όλοι οι οργανισμοί, ασχέτως μορφής, τύπου ή μεγέθους κ.λπ., αποτελούνται από ανθρώπους, οι οποίοι για να παρακινηθούν να προσφέρουν συνειδητά και σύμφωνα με τις δυνατότητές τους για την πραγματοποίηση των στόχων του οργανισμού στον οποίο απασχολούνται, χρειάζονται ειδικό χειρισμό. Ιδιαίτερα αυτό ισχύει για τους μη-κερδοσκοπικούς οργανισμούς, στους οποίους θα πρέπει να προσελκυσθούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους και εθελοντές. Ακόμη, όλοι οι οργανισμοί λειτουργούν στα πλαίσια ενός δυναμικού περιβάλλοντος, που όλο αλλάζει και δεν μπορούν να πετυχαίνουν την αποστολή τους, χωρίς να εισάγουν καινοτομίες και αλλαγές, ώστε να γίνεται η προσαρμογή τους στα καινούρια δεδομένα.

Τέλος, μία άλλη κατάταξη των οργανώσεων μπορεί να γίνει με βάση το καθεστώς της ιδιοκτησίας τους, σε ιδιωτικούς και δημόσιους οργανισμούς. Σήμερα γίνονται πολλές συζητήσεις για την αλλαγή του καθεστώτος σε πολλές κρατικές-δημόσιες επιχειρήσεις. Έτσι μιλάμε για ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων οργανισμών, τραπεζών κ.λπ.

Συμπερασματικά, άσχετα από την όποια κατάταξη των οργανώσεων, οι οργανώσεις χρειάζονται μάνατζμεντ και μάνατζερ που χρησιμοποιούν τις λειτουργίες, τα εργαλεία και τις τεχνικές του μάνατζμεντ για να πραγματοποιήσουν τους όποιους στόχους τους. Ενώ όμως το έργο των μάνατζερ είναι πάντα το ίδιο, το αντικείμενο των διαφόρων οργανώσεων διαφέρει κατά περίπτωση, ανάλογα με τους επιδιωκόμενους στόχους τους. Έτσι, διαφέρουν οι λειτουργίες ενός νοσοκομείου, ενός εκδοτικού οίκου, μιας ιεραποστολής κ.λπ. Σ’ όλες όμως τις δραστηριότητες-λειτουργίες των κάθε μορφής οργανισμών εφαρμόζεται το μάνατζμεντ.

Αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητατων οργανώσεων

Όλες οι οργανώσεις συνεχώς αξιολογούνται, για να επιβεβαιώνεται η πραγματοποίηση των στόχων τους. Η αξιολόγηση γίνεται με βάση την απόδοσή τους, δηλαδή, το βαθμό στον οποίο πετυχαίνουν τους στόχους τους αποτελεσματικά και αποδοτικά. Η "αποτελεσματικότητα" δείχνει το βαθμό στον οποίο μία οργάνωση πετυχαίνει τους στόχους της. Η "αποδοτικότητα" μετράει το κατά πόσον τα διατιθέμενα μέσα της οργανώσεως χρησιμοποιούνται σωστά. Όταν αυτό δε συμβαίνει, η οργάνωση δεν είναι αποδοτική. Ακόμη κι όταν κάποια οργάνωση είναι αποτελεσματική, μπορεί να είναι "μη αποδοτική", γιατί χρησιμοποιεί τα διατιθέμενα μέσα για να κάνει τα λάθος πράγματα ή τα σπαταλάει. Για να έχει, λοιπόν, υψηλή απόδοση μία οργάνωση, πρέπει να έχει και τα δύο: αποτελεσματικότητα και αποδοτικότητα.

Πέρα όμως από την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα τους, οι οργανώσεις πρέπει να παρέχουν ικανοποιήσεις στα μέλη τους, και να εξασφαλίζουν την επιβίωση και τη συνεχή ανανέωσή τους.

Μάνατζμεντ και λήψη αποφάσεων

Οι μάνατζερ, από τη φύση του έργου τους, αντιμετωπίζουν καταστάσεις και προβλήματα, τα οποία απαιτούν την από μέρους τους λήψη αποφάσεων. Όλες οι λειτουργίες του μάνατζμεντ περιλαμβάνουν λήψη αποφάσεων. Η ποιότητα των αποφάσεων των μάνατζερ είναι καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία του έργου τους.

Η διαδικασία λήψεως των αποφάσεων δεν αποτελεί πάντοτε ούτε ευχάριστη ούτε εύκολη υπόθεση. Αυτός είναι ο λόγος που πολλές φορές οι μάνατζερ αποφεύγουν να παίρνουν αποφάσεις, ή που τις αναβάλλουν με το πρόσχημα ότι θέλουν να συγκεντρώσουν περισσότερα στοιχεία, ή ακόμα ότι περιμένουν σύντομα εξελίξεις οι οποίες θα ξεκαθαρίσουν την υφιστάμενη ασάφεια. Έρχεται όμως η στιγμή που πρέπει να ληφθούν αποφάσεις και, αλίμονο, τις περισσότερες φορές, αυτό πρέπει να γίνει κάτω από συνθήκες έκτακτης ανάγκης (χρονικών πιέσεων, με ελάχιστα διαθέσιμα στοιχεία και ελάχιστα περιθώρια ελιγμών), οπότε οι αποφάσεις γίνονται πιο δύσκολες και οδυνηρές.

Για να φτάσει όμως κανείς στο σημείο να κάνει επιλογή μεταξύ των διαθέσιμων εναλλακτικών τρόπων ενεργείας (να πάρει απόφαση) προηγείται μία ολόκληρη διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει τα εξής στάδια:

- Την αναγνώριση υπάρξεως του προβλήματος

- Τη συγκέντρωση και κατάταξη στοιχείων

- Τον εντοπισμό των εναλλακτικών λύσεων

- Την αξιολόγηση των εναλλακτικών λύσεων

- Την επιλογή της προσφορότερης λύσεως

- Την υλοποίηση της επιλεγείσας λύσεως.

- Την επαναπληροφόρηση-αξιολόγηση των πραγματοποιηθέντων αποτελεσμάτων.

Σκοπός των αποφάσεων είναι να γίνει επιλογή μεταξύ δύο ή περισσότερων εναλλακτικών τρόπων ενεργείας, εκείνου (ή εκείνων) που πράγματι υπόσχεται να παράγει το μεγαλύτερο αριθμό επιθυμητών συνεπειών, και το μικρότερο αριθμό ανεπιθύμητων συνεπειών. Άρα, δεν υπάρχει λήψη αποφάσεως εκεί που δεν υφίστανται δύο τουλάχιστον εναλλακτικές λύσεις, μεταξύ των οποίων να γίνει η επιλογή!

Τύποι αποφάσεων

Οι αποφάσεις αυτές που παίρνουν οι μάνατζερ μπορεί να καταταγούν σε: τυποποιημένες αποφάσεις, που καλύπτουν προβλήματα επαναλαμβανόμενων καταστάσεων, όπως είναι οι καθιερωμένες διαδικασίες και οι μέθοδοι που καθορίζουν το τι και πως πρέπει να γίνει το κάθε τι για συγκεκριμένα θέματα (π.χ., μισθοδοσία). Τέτοιες προκαθορισμένες αποφάσεις εξοικονομούν χρόνο και ενέργειες και συμβάλλουν στην ορθολογική και τυποποιημένη αντιμετώπιση επαναλαμβανόμενων προβλημάτων. Άλλη κατηγορία είναι οι πρωτόφαντες αποφάσεις, αυτές που λαμβάνονται σε καταστάσεις που είναι άγνωστες και πρωτόγνωρες για την οργάνωση. Τέτοιες αποφάσεις είναι οι περισσότερες αποφάσεις αρμοδιότητας του ανώτερου και ανώτατου μάνατζμεντ. Αυτές οι αποφάσεις είναι συνήθως πολύπλοκες, μεγάλης σημασίας και στηρίζονται πολύ στην υποκειμενική κρίση και στη διαίσθηση του αποφασίζοντος.

Συνθήκες κάτω από τις οποίες λαμβάνονται οι αποφάσεις

Οι αποφάσεις στις οργανώσεις λαμβάνονται κάτω από: Συνθήκες βεβαιότητας, όταν ο αποφασίζων μπορεί να προβλέψει το αποτέλεσμα των ενεργειών του. Τέτοιες περιπτώσεις, τη σημερινή εποχή, σπανίζουν. Συνθήκες κινδύνου, όταν ο αποφασίζων να πιθανολογήσει μόνο μπορεί τη συμπεριφορά των παραγόντων που υπεισέρχονται στη διαμόρφωση και στην επίλυση του προβλήματός του. Τέτοιες είναι οι περισσότερες σημαντικές αποφάσεις του μάνατζμεντ. Συνθήκες αβεβαιότητας, όταν ο αποφασίζων δεν μπορεί να προβλέψει την έλευση των γεγονότων, ούτε τη συμπεριφορά των παραγόντων που υπεισέρχονται στη διαμόρφωση και την επίλυση των προβλημάτων του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όλα τα ενδεχόμενα μπορεί να συμβούν.

Λήψη αποφάσεων και ορθολογισμός

Όλοι συμφωνούν ότι οι αποφάσεις των μάνατζερ πρέπει κατά το δυνατόν να διέπονται από ορθολογισμό. Σε τι όμως έκταση μπορεί να ορθολογίζονται οι μάνατζερ;

Χωρίς να υπεισέλθουμε σε πολλές λεπτομέρειες, μπορούμε να πούμε ότι οι μάνατζερ (όπως όλοι οι άνθρωποι) είναι πεπερασμένα όντα και υπόκεινται σε περιορισμούς, σχετικά με τις ικανότητες τους για ορθολογισμό. Δηλαδή, έχουν περιορισμένες γνώσεις, τα δε μέσα και ο χρόνος που διαθέτουν είναι και αυτά περιορισμένα. Άρα, η δυνατότητα των μάνατζερ να ορθολογίζονται είναι εκ των πραγμάτων περιορισμένη. Ένα σημαντικό εργαλείο που βοηθάει τους μάνατζερ στη λήψη των αποφάσεών τους είναι η χρήση της στατιστικής.

Ατομικές ή ομαδικές αποφάσεις;

Οι μάνατζερ συχνά διερωτώνται ποιες αποφάσεις είναι καλλίτερες, εκείνες που παίρνουν αυτοί μόνοι τους ή εκείνες που λαμβάνουν συλλογικά μαζί με άλλους, π.χ. τους συνεργάτες-υφιστάμενούς τους ;

Σήμερα, υπογραμμίζεται ιδιαίτερα η ανάγκη για την άσκηση συμμετοχικού στυλ μάνατζμεντ, στο οποίο η συμμετοχή των συνεργατών-υφισταμένων σ’ όλες τις ζωτικές διαδικασίες του οργανισμού, και στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων, κρίνεται ωφέλιμη, περίπου απαραίτητη.

Με τις ομαδικές αποφάσεις επιτυγχάνονται τα εξής κτήματα:

- Oι πληροφορίες-στοιχεία που χρησιμοποιούνται για τη λήψη αποφάσεων είναι περισσότερα και αξιοποιούνται καλλίτερα οι ικανότητες των μελών.

- Οι προσεγγίσεις στα προβλήματα είναι περισσότερες, και έτσι οι πιθανότητες επιλογής της καλλίτερης λύσεως περισσότερες, και

- Βελτιώνεται ο βαθμός αποδοχής και υποστηρίξεως των αποφάσεων, από αυτούς που θα τις υλοποιήσουν.

Βέβαια, οι συλλογικές αποφάσεις έχουν και κάποιο τίμημα – χρόνου, κόστους, προσπάθειας και κινδύνου. Γι’ αυτό τέτοιες αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται εκεί όπου, λόγω της σπουδαιότητας κάποιου θέματος, δικαιολογείται αυτό το κόστος. Τέλος, σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, η ατομική απόφαση κάποιου ειδικού μπορεί, και συνήθως, είναι η καλλίτερη!

Γιατί αποτυγχάνουν οι διάφορες οργανώσεις

Οι κάθε μορφής και μεγέθους οργανώσεις αποτυγχάνουν γιατί το μάνατζμέντ τους αποτυγχάνει! Κάθε χρόνο, χιλιάδες επιχειρήσεις και άλλες οργανώσεις αποτυγχάνουν–κλείνουν σ’ όλο τον κόσμο. Υπάρχουν όμως και πάρα πολλές οργανώσεις που, ενώ συνεχίζουν να λειτουργούν, δεν πετυχαίνουν τους στόχους τους, κατασπαταλώντας πολύτιμους παραγωγικούς πόρους (τεχνικούς, οικονομικούς, ανθρώπινου δυναμικού κ.λπ.), οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν αποδοτικότερα αλλού. Αυτά ισχύουν για τις οργανώσεις σ’ όλους τους τομείς δραστηριότητας –κερδοσκοπικού ή μηκερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Συμπέρασμα

Όταν κάποια οργάνωση επιτυγχάνει ή αποτυγχάνει, αυτό οφείλεται στο μάνατζμεντ. Κι αυτό γιατί ό,τι συμβαίνει στα πλαίσια των κάθε λογής οργανώσεων δεν τυχαίνει συμπτωματικά. Κάποιοι το μεθοδεύουν να γίνει έτσι, ή το εμποδίζουν από το να γίνει διαφορετικά. Αυτοί οι κάποιοι είναι οι μάνατζερ, ή κάποιοι άλλοι που επιβλέπονται και ελέγχονται από μάνατζερ.

Στην επόμενη συνέχεια θα αναλυθούν οι λειτουργίες (το έργο) των μάνατζερ.

 

Υποσημειώσεις

  1. Οι όροι μάνατζμεντ και διοίκηση σ’ αυτό το κείμενο χρησιμοποιούνται ως συνώνυμοι.
  2. Οι βιβλικές παραπομπές αυτού του κειμένου, εκτός αν προσδιορίζεται διαφορετικά, είναι από τη νέα μετάφράση της Βίβλου, που κυκλοφορεί η Ελληνική Βιβλική Εταιρία, Μπενάκη 50, Αθήνα.
  3. Έξοδος 18: 13 – 26.
  4. Γένεσις 41: 14 – 57.
  5. Νεεμίας 4: 9-16.

Ο κύριος Σωτ. Μπούκης είναι καθηγητής Μάνατζμεντ στο Deree College.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ /3

του Αιδ. Θ. Κοσμάδη

Η μαρτυρία του Χριστού στον Μουσουλμάνο

Ο Friedrich von Schlegel (1772-1829) στις γνωστές διαλέξεις που έκαμε στη Βιέννη (1811) με το θέμα "Περί της Νέας Ιστορίας", έκανε την εξής παρατήρηση στην αναφορά περί ισλαμισμού: "προφήτης χωρίς θαύματα, θρησκεία χωρίς μυστήρια, ηθική χωρίς αγάπη, που ενθαρρύνει τη δίψα για αίμα, που ξεκίνησε και τελείωσε με έκλυτη ηδυπάθεια".

Ο γνωστός ιεραπόστολος του πρώτου μισού του αιώνα μας, Samuel Zwemer (1867-1952), συγγραφέας πολλών βιβλίων περί Ισλαμισμού, που έκανε πολλές προφητικές δηλώσεις σχετικά με την αναφερόμενη θρησκεία, είπε: "Το Ισλάμ πρέπει να αντιμετωπιστεί μόνο με πνευματικά μέσα, με τρόπο πνευματικό".

Ο πιστός της ισλαμικής θρησκείας είναι πιστός σε ένα βιβλίο για το οποίο καυχάται, μάλιστα το υπερασπίζεται με υπερβολικό ζήλο ως προς το αλάθητό του. Να υπενθυμίσουμε εκ των προτέρων ότι οι δηλώσεις του Κορανίου έρχονται σε άμεση αντίθεση με τις βασικές διακηρύξεις της Χριστιανικής διδαχής και πίστης: Αρχικά ο Σταυρός και η αντικαταστατική προσφορά του Χριστού υπέρ του προπατορικώς αμαρτωλού ανθρώπου, η θριαμβευτική ανάσταση, η μεσιτική διακονία του Χριστού μπροστά στο δίκαιο Πατέρα, η μοναδική σωτηρία δια της χάριτος, η άφεση των αμαρτιών, η εξασφάλιση της αιωνίου ζωής και η ένδοξη έλευση του Χριστού σαν παντοκράτορα. Ενώ η εσχατολογία του Κορανίου αναγνωρίζει την επιστροφή του Ιησού Χριστού, αρνείται όλα τα περιγραφόμενα στην Αγία Γραφή. Η Ισλαμική παράδοση λέει ότι ο Ιησούς θα 'ρθει ξανά, θα ασπασθεί το Ισλάμ, θα καλέσει τους ανθρώπους σε αυτή τη θρησκεία, θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά, θα κατακρίνει όλους που αρνήθηκαν την τελευταία θρησκεία και τον Μωάμεθ σαν προφήτη του Αλλάχ. Μετά θα πεθάνει και μετά θα αναστηθεί!

Επιπλέον, η Ισλαμική εμμονή επικεντρώνεται στον ισχυρισμό ότι η Εβραϊκή και η Χριστιανική Γραφή είναι ακυρωμένες, επειδή ανθρώπινες αναμίξεις στη Βίβλο την έχουν διαφθείρει.

Κάποια Ισλαμική παράδοση ισχυρίζεται ότι η Σύνοδος της Νίκαιας (325) συγκλήθηκε για συζήτηση του προβλήματος των ποικίλων αντιφατικών Ευαγγελίων που κυκλοφορούσαν. Για τούτο κλήθηκαν οι Πατέρες ώστε να ελέγξουν όλα τα Ευαγγέλια. Μετά από μακροχρόνια συζήτηση κατέληξαν στα γνωστά τέσσερα, τα δε γνήσια τα πέταξαν στην κοντινή λίμνη!

Συνεπώς με διατυπώσεις τέτοιου είδους, μπορούμε να καταλάβουμε την άρνηση της Αγίας Γραφής από τον Μουσουλμάνο και την απόκρουση της μαρτυρίας περί Ιησού Χριστού ως μοναδικό Σωτήρα του ανθρώπου. Έχουμε ήδη αναφερθεί σε γενικές αρνήσεις του Ισλαμισμού γύρω από το πρόσωπο και το σωτηριακό έργο του Ιησού Χριστού. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη θρησκεία στο παγκόσμιο θρησκευτικό προσκήνιο –εκτός από τις γνωστές αιρέσεις της εποχής μας – που να αρνείται επίμονα και κοφτά το ξεχωριστό πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι ένα από τα βασικά στοιχεία της Ισλαμικής δογματικής είναι η απόρριψη των θεμελιωδών της χριστιανικής πίστεως, που έρχονται από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ενώ το πρόσωπο του Χριστού παρουσιάζεται στο Κοράνι με ωραία χαρακτηριστικά στα οποία ήδη αναφερθήκαμε, αλλού επιμένει ότι "ο γιος της Μαριάμ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας προφήτης"(5:78). Επιπλέον ο Μουσουλμάνος είναι ο πλέον υπερήφανος άνθρωπος. Αυτή η αταραξία πηγάζει από την απόλυτη ορθότητα της θρησκείας του, που τον κυριαρχεί και του δίνει ένα σύμπλεγμα ανωτερότητος.

Και ο Μουσουλμάνος είναι στόχος της θείας αγάπης

Όπως κάθε άνθρωπος υπό την κυριαρχία της προπατορικής και ατομικής αμαρτίας, έτσι και ο Μουσουλμάνος, βρίσκεται σε επείγουσα ανάγκη ευαγγελισμού και σωτηρίας. Αυτός είναι στόχος της θείας χάριτος, ουράνιας αγάπης, λύσεως των δεσμών της αμαρτίας. Αν πιστεύουμε αληθινά στην διακήρυξη του Ιησού Χριστού καθώς παρουσιάζεται στο κατά Ιωάννην 14:6, είμαστε χρεώστες (Ρωμ. 1:14) να προσφέρουμε το μοναδικό Ευαγγέλιο και στον μουσουλμάνο συνάνθρωπό μας.

Αυτός που διακηρύττει τη μαρτυρία του Σωτήρα Χριστού στον Μουσουλμάνο, έχει την υποχρέωση να εφοδιαστεί με γενικές γνώσεις σχετικά με τη θρησκεία, το βιβλίο και τα χαντίθ (παραδόσεις), τον προφήτη και τις Ισλαμικές πράξεις. Επίσης να αποφεύγει την επιθετικότητα στην θρησκεία και τον ιδρυτή της. Το μήνυμα του Ιησού Χριστού είναι θετικό και υπερβολικά πλούσιο ώστε να μην χρειάζεται ανάμειξη αρνητικών εκδηλώσεων στις συζητήσεις μας.

Στην προσπάθεια ευαγγελισμού του Μουσουλμάνου, αυτός θα εκδηλωθεί με αντιρρήσεις στο μήνυμα του Σωτήρα, εμπνεόμενος από τις κλασικές αντιρρήσεις που του επιβλήθηκαν από την μικρή του ηλικία.

Ο συνομιλητής του μουσουλμάνου θα αισθανθεί πολλές φορές τις δυνάμεις του σκότους να αντιμάχονται την γνήσια μαρτυρία του, μάλιστα με αέρα χλευασμού ή επιθετικότητας. Απέναντι σε αυτήν την αρνητική συμπεριφορά, ο φέρων την ομολογία του Ιησού Χριστού οφείλει να είναι εμβαπτισμένος στην αγάπη Του, και να οδηγείται από το Άγιο Πνεύμα.

Η άμεση αντίρρηση του μουσουλμάνου στην μαρτυρία του Χριστού είναι ότι ο ίδιος πιστεύει στον Ιησού σαν προφήτη του Αλλάχ, όμως η σφραγίδα των προφητών είναι ο Μωάμεθ. Σε πολλές περιπτώσεις όταν έδιδα την μαρτυρία μου σε Μουσουλμάνο αυτός αντιδρούσε λέγοντάς μου: "εμείς πιστεύουμε στον προφήτη Ισσα (Ιησού)". Χωρίς να χάνω χρόνο προέβαλλα ένα ερώτημα: "πηγαίνεις σε τζαμί"-"Ελχαμτουλάχ (δόξα στο Θεό)"μου απαντούσε. "Θα σου κάνω μία ερώτηση. Τόσα χρόνια που συχνάζεις στο τζαμί, έχεις ακούσει ποτέ κανένα μήνυμα ή έπαινο για τον Ιησού Χριστό;" Με βαθιά έκπληξη μου λέει: "όχι!". "Να τέτοια είναι η πίστη της θρησκείας σας στο Χριστό", απαντούσα. "Αντίθετα, δεν λείπει η πληθώρα αίνων και επαίνων στον προφήτη σας! Ταυτόχρονα όλων των ειδών οι κατηγορίες εναντίον εκείνων που δεν τον αναγνωρίζουν!"

Όπου απουσιάζει η αγάπη του Θεού, που εμφανίζεται με την ενσάρκωση του μοναδικού Υιού Του, η ανθρώπινη ψυχή προσπαθεί να Τον αντικαταστήσει με κάτι άλλο. Κανένας δεν μπορεί να δοξάσει έναν Θεό που δεν είδε και δεν γνώρισε. Έτσι θα προσπαθήσει να εφεύρει κάποιον που θα θεοποιήσει και θα ασπασθεί. Γι’ αυτό όλη η υπερβολική αφιέρωση κάθε μουσουλμάνου στον προφήτη του, που αποκλείει κάθε άλλο πρόσωπο-κάποτε και τον ίδιο τον Αλλάχ- με αποφασιστικότητα.

Κάθε μουσουλμάνος που γίνεται στόχος της θείας μαρτυρίας δεν πρέπει ποτέ να εξωθείται σε άμυνα. Η ομολογία επιτυγχάνει μόνο με θετικό τρόπο, κοιτάζοντας τον άνθρωπο σαν αντικείμενο της θείας αγάπης εν Χριστώ. Η γνήσια μαρτυρία οφείλει πάντοτε να επικεντρώνεται στο απαράμιλλο πρόσωπο του Ιησού Χριστού για τον οποίο ο μέσος Μουσουλμάνος έχει κάποιο σεβασμό. Αυτός άλλωστε είναι η κύρια ανάγκη της ζωής του.

Ο αντίδικος της αλήθειας θα προσπαθήσει συνεχώς να εξουδετερώσει τη μαρτυρία προκαλώντας ερεθισμό και οξύτητα. Εκείνος που προσφέρει την ομολογία του Σωτήρα σε μουσουλμάνο, ας είναι προετοιμασμένος για τέτοια αντίδραση. Να θυμηθεί όμως ότι βρίσκεται υπό την οδηγία του Αγίου Πνεύματος. Ο Παύλος θα μπορούσε να προσθέσει στην Α΄ Κορινθίους 1:23, τον εξής λόγο: "για τους Μουσουλμάνους ο Χριστός είναι ανατάραξη".

Συγχώρηση αμαρτιών δια της χάριτος, της εν τω Σταυρώ του Σωτήρος Ιησού Χριστού είναι απαράδεκτη για το Ισλάμ. Η συγχώρηση εξαρτάται από τον πολυεύσπλαχνο Αλλάχ και δίνεται σε εκείνους που τηρούν τη σωστή θρησκεία και εκτελούν τα έργα που αυτή απαιτεί (35:7). Η συγχώρηση βέβαια με τέτοια μέσα αποκλείεται αφού δεν υπάρχει το τετελεσμένο έργο του Ιησού Χριστού. Ενώ κάθε σουρά του Κορανίου αρχίζει με την ευχή "στο όνομα του Αλλάχ του ελεήμονος" ο μουσουλμάνος αμαρτωλός δεν κατέχει ποτέ τη βεβαιότητα ότι είναι δυνατόν να γίνει αντικείμενο της απερίγραπτης χάριτος την οποία μόνο ο Χριστός προσφέρει. Ακριβώς σε αυτή την έλλειψη πρέπει να επικεντρωθεί η μαρτυρία περί Ιησού Χριστού. Να αισθανθεί ο ίδιος ότι χωρίς τον Ιησού Χριστό σαν Σωτήρα απουσιάζει εκείνος που αποτελεί βασική ανάγκη της ζωής του. Τι νομίζετε για το Μεσσία; Ποιανού γιος είναι; (Ματθαίος 22:42). Αυτή η ερώτηση πρέπει να γίνεται συνεχώς, μέχρις ότου ο Μουσουλμάνος κατανοήσει την υπέροχη προσωπικότητα του Σωτήρα.

Ο πιστός οφείλει να έχει καλή γνώση του Χριστού τον οποίο επιδιώκει να συστήσει στον άλλο. Αλλά αγιάσατε Κύριον τον Θεόν εν ταις καρδίαις υμών, και εστέ πάντοτε έτοιμοι εις απολογίαν μετά πραότητος και φόβου προς πάντα τον ζητούντα από σας λόγον περί της ελπίδος της εν υμίν. (Α΄ Πέτρου 3:15). Η προσευχή πρέπει να προηγείται και να ακολουθεί την μαρτυρία. Ο μουσουλμάνος δεν έχει κανένα αντίστοιχο προνόμιο με την εν Πνεύματι Αγίω προσευχή που υψώνει ο πιστός του Χριστού στον Πατέρα των φώτων (Ιάκωβος 1:17). Έτσι αφοπλίζουμε τις αντιστεκόμενες δυνάμεις των ανθρωπίνων λογισμών (Β΄ Κορ. 10:4,5). Η αγάπη του Ιησού Χριστού συνδυασμένη με προσευχή πρέπει να ακτινοβολεί πειστικά.

Οι απορίες, εκπλήξεις, ερωτήσεις, του μουσουλμάνου, αξίζει να αντιμετωπιστούν με κατανόηση και σοφία, χωρίς οξύτητες. Οι περισσότερες ερωτήσεις του μουσουλμάνου είναι πολεμικές. Για παράδειγμα η διδαχή της Τριαδικής Θεότητος θα απασχολήσει πάντοτε σοβαρά το μουσουλμάνο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη βασική αρχή της Θεότητος του Σωτήρος Χριστού. Η αγάπη του Θεού δεν θα μπορούσε ποτέ να επικυρωθεί χωρίς την ενσάρκωση. Η ζωή του Ιησού Χριστού που την δέχεται και το Κοράνι, αποτελεί απόδειξη της θεότητός Του.

Ο μουσουλμάνος είναι άνθρωπος με έκδηλη την ανάγκη στην οποία μόνο ο Υιός του Θεού μπορεί να ανταποκριθεί. Ο Χριστός χορηγεί την αγάπη που δεν μπορεί να πηγάσει από πουθενά αλλού παρά μόνο από Αυτόν.

Το Άγιο Πνεύμα, για το οποίο το Ισλάμ δεν έχει καμία πληροφόρηση , επιβάλλει στον πιστό να μιλήσει για το Σωτήρα με βεβαιότητα (Εφεσίους 6: 20, 4:4). Ο Μουσουλμάνος καλείται να έχει είσοδο στον Πατέρα διαμέσου του Υιού (Ιωάννης 14:6). Να αποκτήσει υγιή επαφή με τον Πατέρα δια του Υιού (Ιωαννής 1:18, 12:45, 14:7,9). Για τούτο η σωστή τοποθέτηση του κήρυκα του Ιησού Χριστού στο μουσουλμάνο είναι απαραίτητη: Το πρόσωπο του Χριστού σε αντίθεση με εκείνα που αναφέρει το Κοράνι και η Ισλαμική παράδοση. Η απαράμιλλη σωτηρία δια του Ιησού Χριστού , αντίθετα με εκείνα που πιστεύει και πράττει ο θρησκευόμενος. Η πνευματική πρακτική έννοια της Τριάδος αντίθετα στις ποικίλες παρανοήσεις του Ισλαμισμού. Ο ισχυρισμός τους ότι η Αγία Τριάδα είναι τριθεϊσμός και μάλιστα αποτελούμενος από τον Θεό, τον Χριστό και τη Μαριάμ! Όπως είπαμε, ο Μωάμεθ ούτε καν γνώριζε τη διδαχή περί του Αγίου Πνεύματος (δες 4:171, 5:76-78, 116, 119, 9:30). Η μυστική έννοια της θεότητος των Χριστιανών απέναντι σε ένα μονολιθικό Αλλάχ, τελείως διαχωρισμένο από τον άνθρωπο τον οποίο δημιούργησε με την δική του εικόνα. Ο παρανόηση για την Αγία Τριάδα ότι έχει δηλαδή παγανιστική προέλευση, πρέπει να αντιμετωπιστεί με την αιώνια θεϊκή ύπαρξη ως τριαδική θεότητα της οποίας η απαραίτητη ενέργεια στην δημιουργία, σωτηρία, συντήρηση και αποκατάσταση του ανθρώπου είναι σαφής.

Ενώ για τον Μουσουλμάνο ή τον Ρωσσελιστή (μάρτυρα του Ιεχωβά), πίστη στην Τριαδική θεότητα αποτελεί διαταραχή, για τον άνθρωπο, η ίδια αλήθεια είναι πολύ βασική και σύμφωνη με την πίστη στον Θεό του οποίου τα μυστήρια δεν έχουμε τη δυνατότητα να εξιχνιάσουμε. Χωρίς την θεία ενσάρκωση, δεν μπορεί ο περιορισμένος θνητός άνθρωπος να διανοηθεί ούτε τον Θεό, ούτε την αγάπη του, ούτε την προμήθεια της θαυμαστής Σωτηρίας. Αυτά πρέπει να τονιστούν σε όλους εκείνους που δεν πιστεύουν στον αιώνιο Τριαδικό Θεό, δηλαδή τον Πατέρα τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Ενώ για τον μουσουλμάνο πέντε προσευχές την ημέρα σ’ ένα μονολιθικό Αλλάχ που δεν μπορεί να υπολογιστεί ως Πατέρας, είναι αυστηρό καθήκον, για τον πιστό του Ιησού Χριστού το ίδιο είναι δικαίωμα που τυγχάνει να έχει την υποστήριξη και μεσολάβηση του Αγίου Πνεύματος, στο όνομα του Χριστού (Ρωμαίους 8:26).

Εκείνος που δίνει τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού πρέπει να είναι οπλισμένος με υπομονή και μακροθυμία και να δώσει προσοχή στις απόψεις και πεποιθήσεις του συνομιλητή του όσο και αν είναι αυτή κουραστική. Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να παρασυρθεί σε λογομαχία. Η οξύτητα μπορεί να παρασύρει ακόμα και τον χαλαρό μουσουλμάνο σε ζηλωτή υποστηρικτή της θρησκείας του, που ίσως δεν πολυπιστεύει.

Δεν θα διστάσουμε να προβάλλουμε με βεβαιότητα και πειστικότητα την διδαχή περί Θεού και Χριστού ώστε ο άλλος να μην παρερμηνεύσει την ειρηνική στάση μας σαν αδυναμία. Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στον μουσουλμάνο ότι ενώ αυτός βασίζεται στην περιγραφή του Κορανίου για τον Ιησού Χριστό, εμείς στηριζόμαστε στη μαρτυρία της Αγίας Γραφής (Παλαιάς και Καινής Διαθήκης). Και τα δύο βιβλία ομιλούν για το ίδιο πρόσωπο αλλά διαμετρικά αντίθετα. Εμείς δεχόμαστε την λογική περιγραφή του Ευαγγελίου, που στηρίζεται σε αυτόπτες μάρτυρες. Οι πληροφορίες όμως του Κορανίου είναι έξι αιώνες μεταγενέστερη.

Στον Ισλαμισμό, θρησκεία και κοινωνία είναι τελείως συγχωνευμένες. Ο μουσουλμάνος δεν μπορεί να φανταστεί την απόσπασή του από ένα ευρύ κοινωνικό κύκλο όπου αισθάνεται ασφάλεια. Αν σκεφτούμε ότι η ιρντιτά (αποστασία) έχει ως ποινή το θάνατο, γίνεται κατανοητό γιατί ο μουσουλμάνος είναι ένα δύσκολο οχυρό. Στη χριστιανική πίστη υπάρχει ανάγκη αντιστοιχίας λόγων και έργων ώστε η μαρτυρία μας να είναι αποτελεσματική. Διαμέσου των αιώνων, τα σκάνδαλα πολλών χριστιανών έχουν προσελκύσει την προσοχή του μουσουλμάνου. Ενώ ο ίδιος για δικές του αμαρτωλές πράξεις μπορεί να δικαιολογηθεί, γιατί αντιστοιχούν στη θεολογία του, εμείς δεν έχουμε καμία δικαιολογία όταν παραβαίνουμε τις αρχές που θέσπισε ο Κύριος (Ιωάννης 15:3,7). Η σύνδεση μίας δυνατής μαρτυρίας με μία άμεμπτη συμπεριφορά δεν θα μείνει απαρατήρητη από τον μουσουλμάνο τον οποίο επιδιώκουμε να διαφωτίσουμε.

Καμία άλλη θρησκεία δεν απαιτεί από τους ακολούθους της τέτοιο είδος αγιασμού όπως η χριστιανική (Ρωμαίους 1:5). Καμία άλλη θρησκεία δεν γνωρίζει το Άγιο Πνεύμα, ούτε μπορεί να βοηθηθεί από αυτό για μια τέλεια και παραδειγματική ζωή. Δεν προσφέρουμε στον μουσουλμάνο απλώς κάποια διαφορετική θρησκεία, αλλά μία ζωή που επηρεάστηκε από τη χάρη του Σταυρού, πίστεψε στο Σωτήρα μεταμορφώθηκε από αυτόν, πληρώθηκε με το Άγιο Πνεύμα και τώρα προσφέρει την αγάπη του Χριστού στους συνανθρώπους της.

Ο μουσουλμάνος αγαπά την συζήτηση. Όμως η λογική του είναι τελείως διαφορετική και αντίθετη από εκείνη που ξέρουμε. Κάποιος τρόπος να πλησιάσεις αυτόν τον άνθρωπο, είναι να φανείς περίεργος για τα στοιχεία της θρησκείας του και να υποβάλλεις ερωτήσεις. Πόσοι μουσουλμάνοι ζουν στη γη; Γιατί συναντώνται ποικίλες εφαρμογές της θρησκείας; Π.χ. το Ισλάμ στην Αφρική που περιτέμνει τα κορίτσια και το Ισλάμ που εγκρίνει την τρομοκρατία; Πού είναι και ποιος είναι ο χαλίφης; (που σημαίνει θρησκευτικός διάδοχος του Προφήτη -δεν υπάρχει πλέον μετά τον Κεμάλ) Σιγά σιγά γίνεται εισαγωγή σε Χριστολογικά και σωτηριακά θέματα. Τι διδάσκει η θρησκεία για την άφεση των αμαρτιών; κ.ο.κ.

Και ο μουσουλμάνος θα κάμει πολλές ερωτήσεις, λ.χ."τι σκέφτεστε για τον Μωάμεθ; ". Πρέπει να είσαι προσεκτικός ώστε να μην πεις ούτε λόγια επαίνου ούτε μομφής. Ο έπαινος πρέπει να στραφεί στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ότι αυτός είναι ο μοναδικός αναμάρτητος. Ήρθε από τον ουρανό και αναχώρησε πάλι σον ουρανό. Να ενθυμηθεί ο μουσουλμάνος ότι η θρησκεία του αποδέχεται την παρθενογένεση, την ανάληψη, μάλιστα και τη δεύτερη έλευση. Αυτές οι αλήθειες δεν πρέπει να παραμεληθούν. Και πάντοτε η επέμβαση του Αγίου Πνεύματος να ζητηθεί με θερμή προσευχή. Ο θρησκευόμενος μουσουλμάνος έχει πολύ μεγάλο σεβασμό στην Αραβική. Ίσως περισσότερο από τη δική του γλώσσα! Οι Έλληνες που κατέχουν την Αραβική , όπως οι Αιγυπτιώτες, έχουν ένα προτέρημα στο να δώσουν τη μαρτυρία του Χριστού. Μερικές κοινές φράσεις του Κορανίου στην Αραβική είναι πάντοτε χρήσιμες. Οι ιεραπόστολοι που μαθαίνουν κάποια γλώσσα για το συμφέρον του Ευαγγελίου είναι θετικό παράδειγμα και από αυτούς μπορούμε να μάθουμε διάφορα στοιχεία της θρησκείας, στης οποίας τον ακόλουθο επιδιώκουμε να συστήσουμε τον Ιησού Χριστό. Φανταστείτε τον Ιωάννη Δαμασκηνό, τον Πατέρα της εκκλησίας, που ήξερε άπταιστα την αραβική και το Κοράνι, που τα χρησιμοποίησε ως βάση για τη δράση του. Η τον Samuel Zwemer (1867-1952) τον μέγα αναμορφωτή ιεραπόστολο που ονομάστηκε ο Απόστολος του Ισλάμ. Υπηρέτησε τον Ιησού Χριστό επί σαράντα χρόνια σε διάφορες αραβικές χώρες με μία γνώση των αραβικών και του Κορανίου που προξενούσε το σεβασμό όλων των μουσουλμάνων. Κάποτε όταν οι Ιμάμηδες ζητούσαν εξήγηση για κάποιο εδάφιο του Κορανίου έρχονταν σε αυτόν για να τους διαφωτίσει. Αυτοί οι δύο άνδρες και τόσοι άλλοι υπηρέτησαν τον Κύριο, πιστεύοντας ότι το μήνυμα του Ιησού Χριστού είναι τόσο θαυμαστό και μοναδικό που πρέπει να διακηρυχθεί εις πάντας, ακόμα και στον πιο σκληρό λαό που είναι δεσμευμένος σε μία θρησκεία χωρίς Χριστό, προφήτη χωρίς θαύματα συνεχή προσπάθεια χωρίς αιώνια σωτηρία.---------------------------------------ΤΕΛΟΣ

 

Προτεινόμενη Βιβλιογραφία:

Στα αγγλικά: Answering Islam. Των Norman L.Geisler και Abdul Saleeb. Baker books, 1993

Στα γαλλικά: Connaissance de l’Islam. Του Α.Κayayan. Perspectives Reformees, 1994, (θα εκδοθεί και στα αγγλικά)

Άρθρα του Αιδ. Θ.Κοσμάδη στον Αστέρα της Ανατολής με τίτλο "ο Ισμαήλ και ο πατέρας του"του Ιουνίου, Ιουλίου, Οκτωβρίου και Νοεμβρίου 1996

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Οι Εορτές του Κυρίου

της κας Ευαγγελίας Καστρινάκη

 

Η Εορτή των Αζύμων (Έξοδ. 12: 8, 15-20, Λευιτ. 23: 6-8, Αρ. 8: 16-25)

Η εορτή των Αζύμων διάρκειας επτά ημερών, άρχιζε ακριβώς από το βράδυ της 14ης μέρας που έτρωγαν το Πασχαλινό αρνί, και διαρκεί μέχρι την 21η του μηνός Αβίβ. Είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με το Πάσχα και παρουσιάζει την αγία και χωρίς την ζύμη του κακού, ζωή του Κυρίου μας, "όστις αμαρτίαν δεν έκαμε, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού"(Α΄ Πέτρ. 2: 22).

Η ζύμη ή προζύμι αναφέρεται 10 φορές στην Καινή Διαθήκη πάντοτε με την έννοια του κακού (Ματθ. 16: 6, Μαρκ. 8: 15 κ.λπ.). Ως ζύμη άρτου χαρακτήριζε την διδαχή των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων και εννοούσε την υποκρισία τους, και με την ζύμη του Ηρώδη (Μαρκ. 8: 15) απεικόνιζε τους συμβιβασμούς, την φιλαυτία, την κοσμικότητα και την καιροσκοπία.

Ο Ισραήλ είχε εντολή να αποβάλει κάθε ένζυμο από την κατοικία του πριν φθάσει η στιγμή της σφαγής του αρνίου (Δευτ. 16: 4). "Δεν θέλει φανή προζύμιον εις σε κατά πάντα τα όριά σου επτά ημέρας". Η προτροπή βέβαια είχε πνευματική έννοια. Ο άζυμος άρτος είναι ο Χριστός στον Οποίο δεν υπήρχε κανένα στοιχείο φθοράς και μολύσματος.

Στην καθιέρωση των δύο εορτών Πάσχα και Αζύμων διακρίνουμε 3 ορισμένες ενέργειες:

  1. την σφαγή του Πασχαλινού αρνιού και δείπνο,
  2. την απόρριψη της ζύμης από τα σπίτια των Ισραηλιτών και
  3. την εισαγωγή και κατανάλωση των αζύμων επί 7 μέρες.

Οι ενέργειες αυτές στην Νέα Οικονομία ανταποκρίνονται ως εξής:

  1. Ο πιστός αποβλέπει δια πίστεως στον Εσταυρωμένο Χριστό και αποδέχεται την λύτρωση που Εκείνος προσφέρει.
  2. Απεκδύεται τον παλιό άνθρωπο και τις πράξεις αυτού.
  3. Ενδύεται τον νέο, τον ανακαινιζόμενο εις επίγνωση κατά την εικόνα του Χριστού ο Οποίος καθιέρωσε και πρόσφερε τη νέα ζωή.

Ο Παύλος γράφει (Α΄ Κορ. 5: 6-8) "Δεν εξεύρετε ότι ολίγη ζύμη καθιστά όλο το φύραμα ένζυμο; Καθαρίσθητε από της παλαιάς ζύμης… διότι το Πάσχα ημών εθυσιάσθη υπέρ ημών ο Χριστός, ας εορτάζωμε ουχί με ζύμη παλαιά… αλλά με άζυμα ειλικρινείας και αληθείας". Κατά την διάρκεια των επτά ημερών των Αζύμων, ο λαός έπρεπε να κάμει ορισμένες προσφορές:

  1. θυσία γινομένη δια πυρός, ολοκαύτωμα προς τον Κύριο, που σήμαινε τέλεια αυταπάρνηση και παραχώρηση στον Θεό (Αριθ. 28: 19)
  2. προσφορά εξ αλφίτων, ήταν ευχαριστήρια προσφορά εις οσμή ευωδίας ενώπιον του Κυρίου (Αρ. 28: 20)
  3. προσφορά περί αμαρτίας, αναφέρεται στην ατέλεια του αγιασμού και στην καθαρτήρια δύναμη του αίματος του εξιλασμού (Αρ. 28: 22).

 

Η Εορτή του Δράγματος των Απαρχών του θερισμού (Λευιτ. 23: 9-14)

Η σημασία αυτής της εορτής ήταν η ομολογία του λαού ότι ο Θεός ήταν ο δοτήρ των ευλογιών της γης, και ο λαός εστρέφετο προς Αυτόν με ευγνωμοσύνη με την προσφορά του Δράγματος του θερισμού. Έπρεπε να γιορτάζεται την εβδομάδα του Πάσχα και της εορτής των Αζύμων και όταν θα είχαν εγκατασταθεί στην γη της επαγγελίας. Πριν τον θερισμό έφερναν το δράγμα που συνήθως ήταν από κριθάρι (στην Χαναάν το κριθάρι ωριμάζει νωρίτερα από τα άλλα δημητριακά).

Η καθορισμένη μέρα γι' αυτή την εορτή ήταν η επαύριον του Σαββάτου δηλ. μετά το Σάββατο που περιλαμβανόταν μέσα στην εορτή των Αζύμων. Την επομένη αυτού του Σαββάτου έφερναν στον ιερέα το δράγμα για να το κινήσει ενώπιον του Κυρίου. Το δράγμα σήμαινε νέα ζωή, και προϋπόθετε ένα προηγούμενο θάνατο, του σπόρου μέσα στη γη. Η εορτή, λοιπόν, αυτή είχε τυπολογική σημασία. Όπως το Πάσχα αποτελούσε τύπο της θυσίας και του θανάτου του Χριστού, έτσι και η εορτή της προσφοράς του Δράγματος αποτελούσε ζωηρό τύπο της Ανάστασης του Ιησού εκ των νεκρών. Η τυπική αυτή εορτή εκπληρώθηκε στο πρόσωπο του Κυρίου μας ως εξής: Το Πάσχα γιορτάσθηκε από τον Χριστό και τους μαθητές Του το βράδυ της 14ης του μηνός Αβίβ. Απ' αυτό το βράδυ άρχιζε η εορτή των Αζύμων. Πρώτη μέρα των Αζύμων ήταν η 15η του μηνός που έληξε το βράδυ της Παρασκευής κατά την οποία ο Κύριος σταυρώθηκε και ετάφη. Επόμενη μέρα ήταν η 16η, το Εβδομαδιαίο Σάββατο της εορτής των Αζύμων. Ακολουθούσε η επαύριον του Σαββάτου που ο λαός έφερνε στον ιερέα το δράγμα εκ των απαρχών του θερισμού. Η μέρα αυτή ήταν η 17η και πρώτη της εβδομάδας κατά την οποία καθώς διαβάζουμε στα ευαγγέλιο αναστήθηκε ο Κύριος εκ των νεκρών (Ματθ. 28: 1-6). Έγινε η Απαρχή των κεκοιμημένων, ανέστη εκ των νεκρών για να εισέλθει στον Ουρανό, "δια να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών"(Εβρ. 9: 24).

Το ιστορικό γεγονός της Κιβωτού του Νώε, τυπικώς υπονοούσε την ανάσταση του Χριστού, η οποία Κιβωτός κατά την μαρτυρία της Γραφής (Γεν. 8: 4) εκάθησε την 17η του μηνός Αβίβ (τον 7ο μήνα) επί των ορέων του Αραράτ. Οι δύο σκηνές απέχουν χρονικά πολύ μεταξύ τους όμως η πρώτη είναι τύπος της δεύτερης. Η εορτή του Πάσχα ήταν η σπορά. Ετάφη σώμα ζωικό (το σώμα του Κυρίου μας, απέθανε και ετάφη) και η εορτή του Δράγματος εξ Απαρχών του θερισμού ήταν η έναρξη του πνευματικού θερισμού. Το πρώτο δράγμα που παρουσιάσθηκε ενώπιον του Θεού υπέρ ημών ήταν ο αναστημένος Ιησούς. Από τον άδειο τάφο πηγάζει η νέα ζωή, ζωή αφθαρσίας γιατί ο Χριστός νίκησε τον έχοντα το κράτος του θανάτου, τον Διάβολο (Β΄ Τιμ. 1: 10, Εβρ. 2: 14). Η ανάσταση δεν είναι δόγμα αλλά πραγματικότης και ζωή. Στις προσφορές της εορτής του Δράγματος δεν αναφέρεται προσφορά περί αμαρτίας (Λευιτ. 23: 9-14) γιατί επρόκειτο για εορτή ανάπαυσης. Οι προσφορές του Σαββάτου και του Δράγματος ήταν ίδιες, προσφορές αφοσίωσης, αγαλλίασης και λατρείας.

Η Εορτή των Πρωτογεννημάτων ή των Εβδομάδων (Λευιτ. 23: 15-22, Δευτ. 16: 9-12)

Τον 3ο μήνα του θρησκευτικού ημερολογίου, τον μήνα Σιβάν γιορταζόταν η εορτή των Πρωτογεννημάτων (Δεύτ. 16: 10), η οποία στην Έξοδο 23: 16 καλείται εορτή του θερισμού, στο Δευτ. 16: 10 ως εορτή των Εβδομάδων και στους Αριθ. 28: 26 ως εορτή των Απαρχών, σχετιζόμενη με την εορτή του Δράγματος εκ των Απαρχών μεταξύ των οποίων μεσολαβούσαν πενήντα μέρες, γι' αυτό και αργότερα ονομάσθηκε "Πεντηκοστή"(Πράξ. 2: 1). Η ημέρα της Πεντηκοστής θεωρείτο ότι ήταν η επέτειος κατά την οποία ο Θεός έδωσε τον Νόμο στο Μωυσή.

Η εορτή ήταν αφιερωμένη στον θερισμό των γεννημάτων της γης και χαρακτηριστικά της ήταν ευγνωμοσύνη, λατρεία και αναγνώριση ότι ο Κύριος είχε ευλογήσει τους κόπους της και ότι ο Θεός είναι ο Δοτήρ των υλικών και πνευματικών αγαθών, όπως και στην εορτή του Δράγματος. Είχε όμως στην Νέα Οικονομία της χάριτος του Θεού μια άλλη τυπολογική σημασία. Μετά το πρώτο Δράγμα εκ των Απαρχών του θερισμού δηλ. μετά την Ανάσταση του Χριστού, πραγματοποιήθηκε η συνέχεια και ολοκλήρωση του θερισμού μέσα στον αγρό του Κυρίου. Σε απόσταση επτά ολόκληρων εβδομάδων επήλθε το Πνεύμα το Άγιο, στους συνηγμένους Αποστόλους και λοιπούς μαθητές, και ιδρύθηκε η Εκκλησία του Θεού, το πνευματικό σώμα του Χριστού.

Η χάρις, λοιπόν της Πεντηκοστής έχει τις ρίζες της τόσο στον σταυρό όσο και στην Ανάσταση του Χριστού, όπως ο θερισμός είναι το αποτέλεσμα της σποράς. Η συγκομιδή του πνευματικού καρπού άρχισε από την ημέρα της Πεντηκοστής. Υπήρξε ένα μυστήριο μέσα στις βουλές του Θεού "το οποίον εν άλλαις γεννεαίς δεν εγνωστοποιήθη εις τους υιούς των ανθρώπων καθώς τώρα απεκαλύφθη δια Πνεύματος εις τους Αγίους αυτού αποστόλους και προφήτας, να είναι τα έθνη συγκληρονόμα και σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας αυτού εν Χριστώ δια του Ευαγγελίου"(Εφ. 3: 5-6)

Μέσα στην Καινή Διαθήκη ανακαλύπτουμε τις εξής ιδιότητες της Εκκλησίας:

  1. Συνελήφθη μέσα στα σχέδια του Θεού προ καταβολής κόσμου, προ χρόνων αιωνίων και κατά πρόθεσιν αιώνιον (Ρωμ. 16: 25, Εφεσ. 1: 4, 3: 11).
  2. Η σύνθεσή της είναι πνευματική. Είναι το σώμα δια του οποίου ενεργείται το θέλημα του Χριστού, που είναι η Κεφαλή, και εκπληρούνται οι βουλές της χάριτος του Θεού (Α΄ Κορ. 2: 12-14). Υπό την έννοιαν αυτή, είναι το κατοικητήριο του Θεού δια του Πνεύματος (Εφεσ. 2: 22). Ο Θεός δεν κατοικεί πλέον σε χειροποιήτους ναούς, αλλά κατοικεί εις τους ναούς των αναγεννημένων δια του Αγίου Πνεύματος ανθρώπων που και αυτοί συνολικά αλλά και χωριστά ο καθένας αποτελούν τον άγιο Ναό του Κυρίου (Εφ. 2: 21, Β΄ Κορ. 3: 16, 6: 9).
  3. Τρίτη ιδιότης είναι ότι έχει παγκόσμια αποστολή και δέχεται στους κόλπους της πάντας τους λαούς χωρίς διάκριση ανθρώπων. "Δεν είναι πλέον Ιουδαίος, ουδέ Έλλην, δούλος ή ελεύθερος… διότι πάντες σεις είσθε είς εν Χριστώ Ιησού"(Γαλ. 3: 28, Κολ. 3: 11).
  4. Η Εκκλησία στα μάτια του Θεού είναι μία και αποτελεί μια αδιάσπαστη ενότητα. Είναι ένα Πνεύμα και ένα σώμα με μια και μόνη ελπίδα εν Χριστώ (Εφ. 4: 4).
  5. Η Εκκλησία έχει ένα ένδοξο προορισμό. Αναγνωρίζεται ως το "πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρούντος"(Εφ. 1: 23) και με αυτή την ιδιότητα είναι κατά κάποιο τρόπο το απαραίτητο συμπλήρωμα του Χριστού και μαζί της θα συμβασιλεύσει εις τους αιώνες. Ο Θεός την ονομάζει νύμφη του Υιού Του και ο Κύριος υπεσχέθη ότι θα έλθει να παραλάβει τη νύμφη του και η εκκλησία ζει με αυτή την ελπίδα.

Κατά την εορτή των Πρωτογεννημάτων ή Πεντηκοστής προσφέρονταν:

  1. η εξ αλφίτων προσφορά. Αποτελείτο από δύο άρτους που έπρεπε να έχουν ψηθεί με προζύμι. Αυτοί οι δύο άρτοι ήταν τα πρωτογεννήματα που προσφέρονταν στον Κύριο και συμβόλιζαν τους Ιουδαίους και τους Εθνικούς. Ο Χριστός κατέλυσε το μεσότοιχο του φραγμού και κατήργησε την μεταξύ τους έχθρα δια να κάνει εις Εαυτόν τους δύο εις ένα άνθρωπον, φέρων ειρήνην (Εφεσ. 2: 14-18).
  2. Οι ένζυμοι άρτοι ήταν για να κινηθούν ενώπιον του Κυρίου και όχι για να γίνουν προσφορά δια πυρός. Συμβόλιζαν τους Ιουδαίους και τους Εθνικούς που αποτέλεσαν την Εκκλησία, όμως παρά την αναγέννησή τους έφεραν και φέρουν τον παλιό άνθρωπο. Γι' αυτό καλούμαστε να νεκρώσουμε τα μέλη μας τα επί της γης "… δια να φανερωθή η ζωή του Ιησού"(Κολ. 3: 5-9, Β΄ Κορ. 4: 10).
  3. Επίσης αυτοί οι άρτοι έπρεπε να φέρνονται από τα σπίτια των Ιουδαίων (Λευ. 23: 17) γιατί υπήρχε το ενδεχόμενο του μολύσματος. Η Εκκλησία καίτοι αποτελείται από αναγεννημένους πιστούς, ενώ παραμένει στον κόσμο υπάρχει το ενδεχόμενο να υποστεί και την επίδραση του κακού. Στις διατάξεις αυτής της εορτής, βλέπουμε και προσφορά περί αμαρτίας (εδ. 19) ενώ στις διατάξεις της εορτής των Αζύμων και του Δράγματος δεν παραγγέλλονται τέτοιες προσφορές, γιατί αναφέρονται στο πρόσωπο του Χριστού το αναμάρτητο.
  4. Σ' αυτή την εορτή υπήρχαν και προσφορές που προορίζονταν για ολοκαύτωμα εις τον Κύριο εις οσμήν ευωδίας. Υπάρχει επίσης θυσία ειρηνικής προσφοράς. Αποτελείτο από δύο αρνιά ενιαύτια, άγια εις τον Κύριο "δια τον ιερέα". Σ' αυτή την περιγραφή εικονίζεται η κοινωνία των πιστών ως Σώματος του χριστού και προς Αυτόν τον Μέγα Αρχιερέα των ψυχών μας απευθύνεται η λατρεία μας όπως και τα δύο αρνιά ήταν "δια τον ιερέα".

Η εορτή των Πρωτογεννημάτων είναι ο καθ' αυτό θερισμός (Λευιτ. 23: 22). Ήταν τύπος της ιδρύσεως της Εκκλησίας και της Οικονομίας της Χάριτος του Θεού. Είναι η περίοδος που η Εκκλησία πρέπει να προσφέρει στον κόσμο τον "Άρτο της Ζωής". Αυτή είναι η αποστολή των πιστών που θερίζουν στον αγρό του Κυρίου. Αρκεί να ζητήσει μόνο (κάθε ψυχή) να σταχυολογήσει όπως η Ρουθ στον αγρό του Βοόζ.

Από την εορτή των Πρωτογεννημάτων μέχρι την επόμενη εορτή υπάρχει μια μεγάλη χρονική περίοδος. Είναι η περίοδος της εισαγωγής στην Εκκλησία ενώ δίδει την μαρτυρία της για το έργο του Σταυρού και η οποία θα λήξει όταν θα ηχήσει η σάλπιγγα του Θεού κατά την δεύτερή Του έλευση.              Συνεχίζεται

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Η Δύναμη του Λόγου του Θεού

 

του Dr. Walter Kaiser

(Α΄ Σαμ.3)

 

Αυτό το κεφάλαιο αναφέρεται συγκεκριμένα σε έναν ξεχωριστό χαρακτήρα στην Π.Δ., στον μικρό Σαμουήλ και την κλήση του από τον Θεό. Μας διδάσκει επίσης πως να ανταποκρινόμαστε στον Λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή που έχουμε μπροστά μας.

Στην Ευρώπη τον καιρό της Αναμόρφωσης είχαν ένα “μοντέλο” που στηριζόταν σ’ αυτό το κεφάλαιο. Έλεγαν: “Μετά το σκοτάδι της ζωής της αμαρτίας, το φως του Λόγου του Θεού, πρέπει να χυθεί στις καρδιές μας”. Έτσι οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας στη Γενεύη μαζεύτηκαν για να αποφασίσουν τι θα κάνουν για τη συγκεκριμένη αυτή ανάγκη που είχαν για το φως του Λόγου του Θεού. Το 1541, 18 προύχοντες της πόλης πήραν μια απόφαση. Αν ήθελαν να έρθει αυτό το φως, έπρεπε να έχουν κήρυγμα 6 φορές την εβδομάδα. Η πρώτη λατρεία θα γινόταν τα ξημερώματα της Κυριακής, θα ακολουθούσε η κανονική λατρεία στις 9.00 π.μ. Κατόπιν το Κυριακό Σχολείο θα γινόταν στις 12 το μεσημέρι, μια ακόμη λατρεία θα γινόταν στις 3.00 μ.μ. Θα είχαν επίσης από μια ακόμη λατρεία τη Δευτέρα, την Τετάρτη και την Παρασκευή τα βράδια. Έλεγαν ότι για να έρθει το φως, ο λαός του Θεού πρέπει να ακούσει τον Λόγο του Θεού. Δεν προτείνω να έχουμε 6 λατρείες την εβδομάδα, πρέπει όμως ο Λόγος του Θεού να κατοικεί στις καρδιές μας.

Στο Α΄ Σαμ. κεφ. 3 βλέπουμε τέσσερα χαρακτηριστικά της δύναμης του Λόγου του Θεού. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι στο εδ. 1.

Διαβάζουμε:

Την εποχή εκείνη σπάνια ο Κύριος μιλούσε ή εμφανιζόταν απ’ ευθείας σε άνθρωπο.

Ο Θεός μπορεί να κάνει τον Λόγο Του να είναι σπάνιος. Αυτό είναι το πρώτο χαρακτηριστικό που μαθαίνουμε από αυτή την περικοπή. Το να κατέχουμε τον Λόγο του Θεού δεν είναι το ίδιο με το να διαβάζουμε τον Λόγο του Θεού και να ανταποκρινόμαστε σ’ αυτόν προσωπικά.

Ο Λόγος του Θεού είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο για μας. Είναι το δεύτερο ξεχωριστό δώρο του Θεού σε μας, μετά το δώρο του Υιού Του, του Ιησού Χριστού. Ο Θεός έκανε τον Λόγο Του να είναι σπάνιος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αντιληφθούν πόσο πολύτιμος είναι.

Ο μικρός Σαμουήλ ανατράφηκε από την Άννα, αλλά τον έφεραν στον ναό σαν ένα δώρο προς τον Θεό. Ο Λόγος του Θεού λέει ότι “εκεί που δεν υπάρχει προφητεία και όραμα, ο λαός αποχαλινώνεται” (Παρ.29,18). Δεν εννοεί μ’ αυτό ότι πρέπει να έχουμε ένα πενταετές ή δεκαετές πρόγραμμα και να εργάζεται γι’ αυτόν τον συγκεκριμένο στόχο μια οργάνωση - μια εκκλησία. Εννοεί ότι όπου δεν σπείρεται ο Λόγος του Θεού, οι άνθρωποι αρχίζουν να έχουν προβλήματα. Ολόκληρη η κοινωνία διαλύεται και εμείς δεν ξέρουμε πώς να λειτουργήσουμε σαν λαός. Το δεύτερο ρήμα της παροιμίας (αποχαλινώνεται) σημαίνει ότι οι άνθρωποι μένουν ακυβέρνητοι. Αυτό συνέβαινε στις μέρες του ιερέα Ηλεί. Οι άνθρωποι είχαν αποχαλινωθεί.

Στα εδάφια 2-6 διαβάζουμε:

Μια νύχτα, ο Ηλεί κοιμόταν στο δωμάτιό του. Τα μάτια του είχαν εξασθενήσει και δεν έβλεπε. Ο Σαμουήλ κοιμόταν κι’ αυτός μέσα στον οίκο του Κυρίου, όπου βρισκόταν η κιβωτός του Θεού. Η λυχνία του Θεού δεν είχε ακόμα σβήσει, κι ο Κύριος φώναξε το Σαμουήλ. Εκείνος απάντησε: “Εδώ είμαι!” κι’ έτρεξε στον Ηλεί. “Με φώναξες; Εδώ είμαι”, του είπε. Αλλά ο Ηλεί του απάντησε: “Δε σε φώναξα. Πήγαινε να κοιμηθείς”. ‘Έτσι ο Σαμουήλ πήγε και κοιμήθηκε. Αλλά ο Κύριος φώναξε πάλι το Σαμουήλ. Αυτός ξανασηκώθηκε και πήγε στον Ηλεί. “Με φώναξες; Εδώ είμαι”, του λέει. Ο Ηλεί του απάντησε: “Παιδί μου, δε σε φώναξα. Πήγαινε να κοιμηθείς”.

Είχε αρχίσει να γίνεται πρόβλημα. Το παιδί τον είχε ξυπνήσει αρκετές φορές εκείνο το βράδυ. Στο εδ. 7 διαβάζουμε ότι “ο Σαμουήλ δεν είχε ακόμα γνωρίσει ο ίδιος τον Κύριο, ούτε είχε ακούσει προσωπικά τη φωνή του”. Μπορείτε να φαντασθείτε κάποιον που έχει μεγαλώσει στον Ναό του Θεού και δεν γνωρίζει ακόμη τον Κύριο; Αυτό γίνεται και στις μέρες μας. Έχουμε ανθρώπους που έρχονται διαρκώς στην εκκλησία και αυτό είναι πολύ καλό. Δεν γνωρίζουν όμως προσωπικά τον Κύριο και δεν τον έχουν δεχθεί στην καρδιά τους.

Στα εδ. 8-10 διαβάζουμε:

Ο Κύριος φώναξε πάλι τον Σαμουήλ για τρίτη φορά. Κι ο Σαμουήλ σηκώθηκε, πήγε πάλι στον Ηλεί και του είπε: “Με φώναξες; Εδώ είμαι”. Τότε κατάλαβε ο Ηλεί ότι ήταν ο Κύριος που μιλούσε στο παιδί. Και είπε στο Σαμουήλ: “Πήγαινε, κοιμήσου. Και αν κανείς σε φωνάξει, να του απαντήσεις: “μίλα, Κύριε• ο δούλος σου ακούει”. Ο Σαμουήλ έφυγε και πήγε να κοιμηθεί στη γωνιά του. Ο Κύριος ήρθε και παρουσιάστηκε εκεί και φώναξε, όπως τις προηγούμενες φορές: “Σαμουήλ, Σαμουήλ!” Κι’ ο Σαμουήλ απάντησε: “Μίλα, ο δούλος σου ακούει”.

Αυτή ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή στη ζωή του Σαμουήλ. Είναι και στη δική μας ζωή σημαντική η στιγμή που ακούμε την κλήση του Θεού. Ένδεκα φορές σ’ αυτή την περικοπή αναφέρεται η κλήση του Θεού. Ακόμα και σήμερα ο Θεός καλεί ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες στην υπηρεσία Του. Αυτό είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό της δύναμης του Λόγου του Θεού. Ο Θεός μπορεί να χρησιμοποιεί τον Λόγο Του για να καταπλήσσει. Ο Θεός χρησιμοποιεί τον Λόγο Του για να καταπλήσσει και να εντυπωσιάζει τους άνδρες και τις γυναίκες που καλεί. Μπορεί όμως να καταπλήσσει και να εντυπωσιάζει ανάλογα και με το τι λέει στην κλήση Του. Στο εδ.11 διαβάζουμε ότι ο Κύριος είπε στον Σαμουήλ πως “θα κάνει στο λαό του Ισραήλ κάτι, που όποιος το ακούει θα του έρχεται ζάλη”. Αναρωτιέμαι, αν ξέραμε τι θα κάνει ο Θεός στον κόσμο σε μια βδομάδα από σήμερα ή σε τρεις μήνες, ή σε ένα χρόνο, θα ζαλιζόμασταν εμείς;

Πλησιάζουμε στο τέλος αυτού του 20ου αιώνα. Μοιάζει να έχει μιλήσει ο Θεός τουλάχιστον τρεις φορές στη διάρκεια αυτού το αιώνα. Σίγουρα μίλησε μια Κυριακή απόγευμα στις 7 του Δεκέμβρη 1941 όταν ξαφνικά μάθαμε ότι βομβαρδίστηκε το Περλ Χάρμπορ. Και στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι το 1945, σ’ ολόκληρη τη διάρκεια εκείνου του πολέμου, ο Θεός μιλούσε στο έθνος. 22.000 άνθρωποι επέστρεψαν στα σπίτια τους από τον πόλεμο, και απ’ αυτούς ο Θεός πήρε άνδρες και γυναίκες και τους έστειλε πίσω σαν ιεραποστόλους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ίσως έχουν βγει στη σύνταξη εδώ και δυο-τρία χρόνια.

Ο Θεός όμως μίλησε και στην επόμενη γενιά μια Παρασκευή απόγευμα στις 22 Νοεμβρίου του 1963. Σαν νεαρός καθηγητής τότε ρωτήθηκα, “τι προσπαθεί ο Θεός να κάνει για την Αμερική”. Απάντησα ότι δεν ήξερα, μια και δεν ήμουν προφήτης, ήμουν ένας απλός δάσκαλος, γιος αγρότη. Είπα όμως ότι αν ο Θεός θέλει να πει κάτι, θα το πει με μια ολόκληρη σειρά από γεγονότα που θα μας δώσουν να καταλάβουμε ότι ο Θεός προσπαθεί να αγγίξει τις καρδιές μας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν στην Αμερική μέχρι το 1969 μαρτυρούν ότι πράγματι ο Θεός ήθελε να κάνει κάτι στην Αμερική. Εκείνη την εποχή ξεκίνησαν οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις όπως η Campus Crusade, Intervarsity, Navigators που εργάσθηκαν ανάμεσα στην νεολαία για τη δόξα του ονόματός Του.

Ίσως τα καιρικά και κλιματολογικά φαινόμενα, όπως είναι το Ελ Νίνιο, να είναι το σημάδι ότι ο Θεός καλεί μια ακόμη γενιά να ακούσει τη δύναμη του Λόγου Του. Το εδάφιο 11 λέει ότι ο Θεός μπορεί “να κάνει στο λαό Του κάτι, που όποιος το ακούει θα του έρχεται ζάλη”.

Υπάρχει μια όμορφη ιστορία που δείχνει την ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στην παρηγοριά του ευαγγελίου, αλλά και την κρίση που υπάρχει στον Λόγο του Θεού. Η ιστορία μιλά για κάποιον έλληνα ζωγράφο που ζωγράφισε ένα αγόρι που είχε στο κεφάλι του ένα καλάθι με σταφύλια. Όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν ένας θαυμάσιος πίνακας και ότι έπρεπε να τον φέρουν στην αγορά για να τον θαυμάσουν όλοι. Όταν όμως βγήκε ο πίνακας για να τον δει ο κόσμος, ήρθαν πουλιά και προσπαθούσαν να τσιμπολογήσουν τα σταφύλια που ήταν στο καλάθι, πάνω στο κεφάλι του παιδιού. Όλοι θαύμασαν το γεγονός ότι ο πίνακας έδειχνε τόσο αληθινός, που ακόμη και τα πουλιά ξεγελάστηκαν και ήθελαν τα σταφύλια. Ο ζωγράφος όμως δεν δεχόταν τους επαίνους λέγοντας ότι ήταν λάθος να κάνει τόσο ρεαλιστικά τα σταφύλια, ενώ θα έπρεπε να προσέξει περισσότερο το παιδί που τα κουβαλούσε.

Έτσι γίνεται και με την ισορροπία του κηρύγματος του Λόγου του Θεού. Πρέπει να δίνουμε έμφαση στη δύναμη και την παρηγοριά του Λόγου του Θεού, αλλά παράλληλα και στην κρίση του Λόγου του Θεού.

Ο Θεός είπε στον Σαμουήλ ότι θα φέρει κρίση στο σπίτι του Ηλεί, γιατί ο Ηλεί είχε αποτύχει στο έργο του να μεταφέρει στα ίδια τα παιδιά του τον Λόγο του Θεού. Αυτό είναι το τρίτο χαρακτηριστικό της δύναμης του λόγου του Θεού.

Στα εδάφια 15-18 διαβάζουμε:

Ο Σαμουήλ κοιμήθηκε ως το πρωί• έπειτα σηκώθηκε κι άνοιξε τις πόρτες το οίκου του Κυρίου. Φοβόταν όμως να φανερώσει στον Ηλεί το όραμά του. Ο Ηλεί τον φώναξε και του είπε: “Σαμουήλ, γιε μου”. Κι’ εκείνος απάντησε: “Ορίστε”. “Τι σου είπε ο Κύριος; ” τον ρώτησε. “Μη μου κρύψεις τίποτα. Ο Θεός να σε τιμωρήσει αυστηρά, αν μου κρύψεις κάτι απ’ αυτά που σου είπε”. Έτσι ο Σαμουήλ του ανέφερε όλα όσα άκουσε, χωρίς να του κρύψει τίποτα. Τότε ο Ηλεί είπε: “Ο Κύριος ήταν! Ας κάνει ό,τι αυτός κρίνει καλό”.

Αυτό είναι το τρίτο χαρακτηριστικό. Ο Λόγος του Θεού είναι κυρίαρχος στη ζωή μας και σε ότι κάνουμε. Πρέπει να λέμε τα καλά νέα του Λόγου του Θεού, ότι ο Θεός μας αγαπά και μας καλεί σ’ Αυτόν, αρκεί εμείς να Τον δεχθούμε και να Τον γνωρίσουμε. Το μεγαλύτερο δώρο στον κόσμο είναι ότι ο Θεός μας δίνει άφθονο και δωρεάν το έργο που ο Χριστός έκανε στο σταυρό πεθαίνοντας για τις αμαρτίες μας. Υπάρχει όμως και μια ακόμα πλευρά στον Λόγο του Θεού που δεν πρέπει να την κρύψουμε από τον λαό του Θεού. Αυτό είναι εκείνο που είπε ο Ηλεί στο Σαμουήλ. “Μη μου κρύψεις τίποτα. Ο Θεός να σε τιμωρήσει αυστηρά, αν μου κρύψεις κάτι απ’ αυτά που σου είπε”. Γι αυτό οι γονείς, και οι ποιμένες και οι δάσκαλοι πρέπει να διδάσκουν τον Λόγο του Θεού, όπως ακριβώς είναι. Η μαρτυρία του Ηλεί στο εδ. 18 πρέπει να είναι και η δική μας: Ο Κύριος είναι! Ας κάνει ό,τι αυτός κρίνει καλό.

Η περικοπή μας τελειώνει με τα εδ. 19 - 21:

Ο Σαμουήλ μεγάλωνε κι ο Κύριος ήταν μαζί του. Κανένας από τους λόγους του Κυρίου δεν έμενε απραγματοποίητος. ΄Έτσι οι Ισραηλίτες, από Δαν έως Βέερ -Σεβά, ήξεραν όλοι πως ο Σαμουήλ είχε οριστεί προφήτης του Κυρίου. Ο Κύριος εξακολούθησε να φανερώνεται στη Σιλώ. Εκεί εμφανιζόταν στο Σαμουήλ και του αποκάλυπτε το λόγο του, κι ο Σαμουήλ μεταβίβαζε αυτόν το λόγο σε όλο το λαό του Ισραήλ.

Αυτό είναι το τέταρτο και τελευταίο χαρακτηριστικό της δύναμης του Λόγου του Θεού. Ο Λόγος του Θεού δίνει κύρος και αξία σ’ αυτόν που τον κηρύττει. Ο Θεός λέει ότι ήταν μαζί με τον Σαμουήλ. Πολύ όμορφο αυτό. Πολλές φορές λέμε το ίδιο πράγμα αλλά δεν το εννοούμε ακριβώς. Λέμε, είμαι μαζί σου, είμαι στο πλευρό σου, αλλά δεν διευκρινίζουμε πόσο κοντά είμαστε. Όταν ο Θεός λέει ‘είμαι μαζί σου’, εννοεί ότι είναι ακριβώς δίπλα σου. Το κήρυγμα του Σαμουήλ ήταν τέτοιο που δεν άφηνε τον Λόγο του Θεού να πέσει στο έδαφος. “Ο λόγος του Κυρίου δεν έμεινε απραγματοποίητος”. Φαντάζεστε κάποιον γονιό να διδάσκει τα παιδιά του ή τα εγγόνια του τον Λόγο του Θεού και στο τέλος όλα αυτά να γίνουν πραγματικότητα; Έτσι όλοι θα ξέρουν ότι αυτά τα λόγια που διδάχθηκαν ήταν τα λόγια του Θεού και ότι ο Θεός στεκόταν δίπλα τους με όλη Του τη δύναμη. Σαν αποτέλεσμα σ’ αυτό, τα λόγια του Θεού θα εξαπλωθούν σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ανυπομονούμε να έρθει ο Κύριος και να Τον δούμε; Τι θα πουν οι άνθρωποι όταν θα ξανάρθει ο Κύριος και θα Τον δουν; Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι δήμαρχοι, ή καθηγητές, ή νομικοί, ακόμα και απλοί άνθρωποι, θα πουν ότι πράγματι αυτό ήταν αλήθεια, δεν πρέπει να μιλάμε πια. Όλο αυτό τον καιρό είχαμε τον Λόγο Του και δεν του δίναμε σημασία.

Μπορεί ο Θεός να κάνει τον Λόγο Του να είναι σπάνιος; Ναι μπορεί. Μπορεί να τον κάνει καταπληκτικό και εντυπωσιακό; Ναι μπορεί. Μπορεί να τον κάνει κυρίαρχο και παντοδύναμο σ’ ολόκληρο τον κόσμο; Ναι μπορεί. Μπορεί ο Θεός να κάνει τον λόγο Του να έχει κύρος και αξία για άνδρες και γυναίκες, γονείς και παιδιά; Ναι μπορεί.

Είθε και εμείς μαζί με τους αγγέλους στον ουρανό να πούμε ευχαριστώ στον Θεό για τον Λόγο Του που μας έχει δώσει. Και ό Λόγος του Θεού να εξαπλωθεί σ’ ολόκληρο τον κόσμο καθώς εμείς και τα παιδιά μας τον κηρύττουμε. Αμήν.

Μετάφραση - Επιμέλεια κειμένου: Έρση Αντωνιάδου

----------------------------------

Ο W. Kaiser είναι πρύτανης του Θεολογικού Σεμιναρίου Gordon-Conwell στη Μασσαχουσέττη. Το παραπάνω δόθηκε υπό μορφήν κηρύγματος στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Βοστώνης. Την διερμηνεία έκανε ο κύριος Ανδρέας Κουρής.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Παγκόσμια Χριστιανικά Νέα

Ένα Τριήμερο κοντά στους Πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο


Η ιδέα ξεκίνησε όταν μία Κυριακή πρωί του Απριλίου ο αδ. Μιλτ. Παντελιός από τον άμβωνα της Α΄ Ελλ. Ευαγγ. Εκκλησίας έκανε γνωστά τα προβλήματα των Κοσσοβάρων προσφύγων στην περιοχή των Αγ. Σαράντα και την διακονία της Ευαγγελικής Εκκλησίας Κερκύρας στον τομέα αυτό.

Η έκκλησή του γιά ιατρική βοήθεια με άγγιξε τόσο ,ώστε αμέσως ο Σύνδεσμος Χριστιανών Ιατρών & Οδοντιάτρων κινητοποιήθηκε με έκτακτη σύγκληση του Δ.Σ. και άμεση ενημέρωση των μελών του.

Αποφασίσαμε γρήγορα την αποστολή ενός κλιμακίου πέντε συναδέλφων διαφορετικών ειδικοτήτων και παράλληλα την συγκέντρωση φαρμακευτικού υλικού, που θα παίρναμε μαζί μας.

Μέσα σε μία εβδομάδα όλα ήταν έτοιμα γιά την αποστολή "ο καλός Σαμαρείτης " .

Το βράδι της 29ης Απριλίου το πενταμελές κλιμάκιο του Σ.Χ.Ι.Ο. αποτελούμενο από τους: Τιμόθεο Μίχα Δερματολόγο, Οδυσσέα Καραγκούνη Οφθαλμίατρο, Χάρη Παντελίδου Οδοντίατρο, Ιωάννα Χατζηιωάννου φαρμακοποιό και Βασίλη Τερζάκη Παθολόγο πετούσε γιά Κέρκυρα.

Νωρίς το πρωί της επόμενης ημέρας ξεκινούσαμε μαζί με τον αδ. Μιλτιάδη με το καραβάκι γιά τους Αγ. Σαράντα και φθάνοντας εκεί μετά από δύο ώρες αντικρύσαμε τις γνωστές τριτοκοσμικές εικόνες της γειτονικής μας χώρας. Φτώχεια, εξαθλίωση και σαν να μην έφθαναν αυτά, δύο χιλιάδες πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο να συμπληρώνουν το σκηνικό.

Αντικρύσαμε όμως από μακριά και τον σταυρό της Ευαγγελικής Εκκλησίας των Αγίων Σαράντα, που ξεχώριζε δίνοντάς μας το μήνυμα ότι υπάρχει ελπίδα σε έναν τόπο όπου παιδιά του Θεού συναθροίζονται, προσεύχονται και εργάζονται γιά την εξάπλωση του Ευαγγελίου.

Οδηγηθήκαμε στα γραφεία της Εκκλησίας και της Ιεραποστολής και μέσα σε λίγη ώρα καταλάβαμε ότι έχουμε να κάνουμε με ένα έργο τέλεια οργανωμένο και στην τελευταία του λεπτομέρεια. Ενημερωθήκαμε από τους υπευθύνους για τα προβλήματα των προσφύγων και συντονίσαμε το σχέδιο δράσης μας. Αμέσως κατευθυνθήκαμε στους καταυλισμούς των Κοσσοβάρων, τρεις στους Αγ. Σαράντα και μερικούς διάσπαρτους στο Δέλβινο. Εικόνες πόνου, φτώχειας και εξαθλίωσης στα πρόσωπα και στην εμφάνιση ταλαίπωρων ανθρώπων, που έχουν υποστεί τα δεινά ενός πολέμου και ενός ξερριζωμού. Τις τραυματικές εμπειρίες να χάνονται ή να σκοτώνονται μέλη των οικογενειών τους. Τις σωματικές κακουχίες μίας πολυήμερης πορείας μέσα στα βουνά και στα χιόνια με μωρά και με ηλικιωμένους και με κάποιους από αυτούς να μην προλαβαίνουν να φθάσουν στον τόπο της προσφυγιάς.

Μιλήσαμε με με όλους τους υπευθύνους των τοπικών Νοσοκομείων, με τον Δήμαρχο του Δελβίνου και με τον Νομάρχη της περιοχής.

Έκδηλη ήταν η ευγνωμοσύνη όλων και η αναγνώριση για την μοναδική και αποκλειστική μέχρι τώρα συμπαράσταση της Ευαγγελικής Εκκλησίας στην περίθαλψη των προσφύγων. Η υπάρχουσα κρατική υποδομή με τις ελλείψεις φαρμάκων, υγειονομικού υλικού και ειδικευμένου προσωπικού αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες.

Η εκκλησία μας έδειξε μία θαυμαστή ετοιμότητα στην άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων και αυτό αποτέλεσε μία μοναδική ευκαιρία αναγνώρισης και χριστιανικής μαρτυρίας τοσο για τους πρόσφυγες όσο και για όλο τον εντόπιο πληθυσμό. Αυτο το διαπιστώσαμε και με τα μάτια μας βλέποντας την ευγνωμοσύνη στα πρόσωπα όλων ,όταν μας έβλεπαν με το αυτοκίνητο της εκκλησίας να φτάνουμε στους διάφορους καταυλισμούς .

Στο θαυμάσιο αυτό έργο της εκκλησίας ήρθε να συνδράμει και ο Σ.Χ.Ι.Ο. με κοινό στόχο την δόξα του ονόματος του Κυρίου μας.

Νωρις το πρωί της επόμενης μέρας άρχισαν να στήνονται τα "κινητά πολυϊατρεία" μας στους καταυλισμούς και ξεκινήσαμε την κανονική παροχή ιατρικών υπηρεσιών στους ασθενείς.

Οι λίστες των αρρώστων που χρειάζονταν βοήθεια είχαν καταρτισθεί κατά ειδικότητα από το προηγούμενο βράδυ και έτσι με ένα πολύ όμορφο συντονισμό ξεκινήσαμε την δουλειά μας. Νιώσαμε την χαρά να έχουμε δίπλα μας σαν βοηθούς και μεταφραστές ,τα παιδιά που είχαμε γνωρίσει παλιότερα στην Αθήνα σαν καινούριους πιστούς και σαν μαθητές του Βιβλικού Σχολείου. Ώριμοι πλέον εργάτες του Ευαγγελίου, ο Σωτήρης, ο Τώνης, η Βαλμπόνα και ο Αρτούρο ανασκουμπωμένοι στο έργο του Κυρίου μαζί μας.

Τα πολυποίκιλλα προβλήματα υγείας των προσφύγων άρχισαν να εντοπίζονται και να βρίσκουν την λύση τους με άμεσες παρεμβάσεις. Έξω από το πολυϊατρείο και πάνω στις ιατρικές μπλούζες είχαμε το σήμα του Συνδέσμου μας με τον Σταυρό του Κυρίου και τα δύο χέρια προσφοράς. Ετσι γινόταν κατανοητό ότι η παρουσία μας εκεί κατευθυνόταν από Εκείνον που μας δίδαξε πώς να αγαπάμε.

Όλη η μέρα ήταν εξαντλητική γιά τα ανθρώπινα δεδομένα, αφού πραγματοποιήθηκαν αθροιστικά περίπου 800 ιατρικές επισκέψεις και οδοντιατρικές επεμβάσεις. Η χαρά της προσφοράς όμως και η έκφραση της ευγνωμοσύνης στα μάτια των ασθενών μας έδιναν την δύναμη να στεκόμαστε στα πόδια μας.

Το βράδι είχαμε την χαρά να βρεθούμε στην συνάθροιση του ομίλου των νέων της εκκλησίας και να διαπιστώσουμε με τα μάτια μας το έργο που γίνεται και στον τομέα αυτό. Ένα έργο που συνεχώς μεγαλώνει με νέους που προστίθενται στην εκκλησία, με άλλους νέους από τους προσφυγικούς καταυλισμούς που παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον τις συναθροίσεις και ακούν γιά πρώτη φορά το μήνυμα της αγάπης του Κυρίου.

Συντονίσαμε με τον αδ. Μιλτιάδη τις λεπτομέρειες γιά τις επόμενες επισκέψεις μας, αφού είναι πλέον δεδομένη η διάθεσή μας να στηρίξουμε το έργο αυτό για όσο διάστημα απαιτηθεί.

Γράφω τις γραμμές αυτές στο καραβάκι που μας φέρνει πίσω στην Κέρκυρα και βλέποντας τους Αγ. Σαράντα να απομακρύνονται, στο μυαλό μου έρχονται οι εικόνες μιας κοινής προσπάθειας που γίνεται εκεί.

Είδαμε ιεραποστόλους να εργάζονται κάτω από τον συντονισμό της εκκλησίας μας, προσφέροντας κοινωνικό αλλά ταυτόχρονα και ευαγελιστικό έργο.

Βρήκαμε το φαρμακευτικό υλικό που είχε σταλεί τις μέρες του Πάσχα από την Εκκλησία Κατερίνης, πολύτιμο γιά την ολοκλήρωση της δουλειάς μας.

Συνεισφέραμε με την παρουσία μας σαν Σύνδεσμος Χριστιανών Ιατρών ένα λιθαράκι σε όλη αυτή την προσπάθεια.

Στο λιμάνι της Κέρκυρας βλέπουμε ένα μεγάλο φορτηγό με τους αγαπητούς αδελφούς Ιων. Μακρή και Γιάννη Μπούκη να έχει μόλις ξεφορτώσει την βοήθεια που μάζεψε από πολλές εκκλησίες γιά να προωθηθεί σε λίγο στους πρόσφυγες.

Με τις εικόνες αυτές ηχούν στα αυτιά μου τα λόγια του ύμνου......

    Δώστε τα χέρια, όλοι ενωθείτε σ΄έναν αγώνα σ΄ένα σκοπό μια εκκλησία που δείχνει σ΄όλους Κείνον που είναι ο Λυτρωμός....

Έρχονται ακόμη στο μυαλό μου τα λόγια του Κυρίου...

"…Επείνασα και μοι εδώκατε να φάγω, εδίψησα και με εποτίσατε, ξένος ήμην και με εποτίσατε, γυμνός και με ενεδύσατε, ησθένησα και με επεσκέφθητε... Αληθώς σας λέγω, καθ ΄όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εις εμέ εκάμετε.
(Ματθ . κε΄: 35, 36, 40)

Βασ. Τερζάκης, Ειδικός Παθολόγος Γεν. Γραμματέας Σ.Χ.Ι.Ο

 

 

Επιστολή προς την Ιεραποστολή της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας

 

Νομαρχία Σαράντα, Αλβανία

Αγαπητοί φίλοι,

Επιτρέψτε μας να σας αποκαλούμε έτσι, γιατί αυτό δείξατε ότι είσαστε σε αυτές τις δύσκολες ώρες για τον Αλβανικό λαό, πραγματικοί φίλοι.

Σας ευχαριστούμε εκ μέρους των τοπικών αρχών των Σαράντα, για όλη τη βοήθεια που στέλνετε στους Σαράντα, που είναι τόσο πολύτιμη για τους διωγμένους με τη βία από το Κόσσοβο, στους οποίους παρέχουμε καταφύγιο. Την ίδια ώρα θα θέλαμε να σας πούμε ότι είμαστε πολύ ευγνώμονες για τη βοήθεια που έχουμε πάρει από τον νέο ποιμένα Σωτήρη Αναγνώστου και από τα μέλη της Ευαγγελικής Εκκλησίας των Σαράντα όπου ο ίδιος διακονεί. Έχουν παίξει ένα πολύ σπουδαίο ρόλο στο να βοηθήσουν την πνευματική κατάσταση των τραυματισμένων ανθρώπων από το Κόσσοβο. Παράλληλα, βοήθησαν στις υπηρεσίες υγιεινής και με προμήθεια τροφίμων και ρουχισμού.

Με σεβασμό,

Για τη Νομαρχιακή Επιτροπή των Σαράντα

Ο πρόεδρος

Θωμάς Παπαγκίκας

 

Επιστολή προς τον Παγκοσμίο Συνδέσμο Αναμορφωμένων Εκκλησιών

 

Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Εκτελεστική Επιτροπή  Γενικής Συνόδου

 

16η Απριλίου 1999

    Μετάφρασις πρωτοτύπου κειμένου εκ της Αγγλικής

    Δρα Μίλαν Οποτσένσκυ
    Γενικόν Γραμματέα
    Παγκοσμίου Συνδέσμου
    Αναμορφωμένων Εκκλησιών Γενεύη

     

Αγαπητέ Δρα Οποτσένσκυ,

Εν συνεχεία τηλεφωνικής μας επικοινωνίας χθες αισθανόμεθα την ανάγκην να συμμερισθώμεν μαζί σας, ως επίσης και με τους Γενικούς Γραμματείς των ετέρων Οικουμενικών Σωμάτων των οποίων είμεθα μέλη τα αισθήματά μας και τας σκέψεις μας σχετικώς με τα τραγικά συμβάντα τα συνδεόμενα με την κρίσιν του Κοσσυφοπεδίου.

Ευθύς από το πρώτον στάδιον της ανοικτής ενόπλου εμπλοκής αι συναθροίσεις μας βαθέως συνεκλονίσθησαν εκφράζουσαι ουχί μόνον δια προσευχών αλλά δια πρακτικών τρόπων το αίσθημα και το ενδιαφέρον των, συγκεντρούσαι χρήματα και υλικόν (τρόφιμα, ιματισμόν, φάρμακα, κλίνας κ.λπ.) δια τους πληττομένους και τους πρόσφυγας, κατόπιν μιας σχετικής εγκυκλίου επιστολής της Εκτελεστικής μας Επιτροπής εις τας τοπικάς συνάξεις της Εκκλησίας μας. Αι πρώται προμήθειαι έφθασαν εις την πόλιν των Σαράντα την 1ην Απριλίου δια μέσου της Ιεραποστολής μας εις την Νότιον Αλβανίαν μέσω Κερκύρας. Έκτοτε μία σχεδόν συνεχής ροή εφοδίων αποστέλλεται μαζί με μικράν ομάδα εθελοντών δια το έργον τούτο. Φυσικά τούτο δεν αποτελεί παρά μίαν σταγόνα εις τας υφισταμένας τεραστίας επειγούσας ανάγκας.

Θα πρέπει να προσθέσωμεν ότι εις την χώραν μας υφίσταται μία μεγάλη ευαισθησία δια το θέμα και η Εκκλησία (Ορθόδοξος), το Κράτος και πολλαί Μη Κυβερνητικαί Οργανώσεις (NGO's) εις έναν αυξανόμενον βαθμόν είναι αναμεμιγμέναι ήδη εις το να προσφέρουν μίαν ουσιαστικήν βοήθειαν. Χωρίς αμφιβολίαν τα Οικουμενικά Σώματα ιδιαιτέρως ενδιαφέρονται και, ως αντιλαμβανόμεθα, έχουν ήδη εμπλακεί εις την προσφοράν ουσιαστικής βοηθείας. Επιθυμούμεν να ενθαρρύνωμεν και συνηγορήσωμεν δια πάσαν πρωτοβουλίαν προς αυτόν τον σκοπόν.

Παρά ταύτα η κυρία φροντίς μας είναι ο πόνος και τα παθήματα του λαού της περιοχής ανεξαρτήτως εθνότητος, θρησκείας, πολιτισμού. Φαίνεται ότι η εμπόλεμος κατάστασις θα διαρκέση με απρόβλεπτα αποτελέσματα αλλά με τρομεράς συνεπείας τόσν υλικάς, και κατά πολύ περισσότερον σημαντικόν, εις ανθρωπίνην ζωήν, με αθώα θύματα -παιδιά, γυναίκας, γέροντας. Αι τραγικαί εικόνες τας οποίας βλέπομεν εις την Τηλεόρασιν δεν αποτελούν παρά αμυδρόν φευγαλέον αντίκρισμα ενός πραγματικού τρόμου ήδη πειραματιζομένου.

Δεν είμεθα πολιτικοί ή διπλωμάται και η γνώσις και αντίληψίς μας είναι άκρως περιωρισμέναι. Παρά ταύτα πιστεύομεν ότι μία σθεναρά προσπάθεια θα πρέπει να ασκηθή τώρα από όλους όσοι δυνατόν να έχουν φωνήν, ιδιαιτέρως τα Οικουμενικά Σώματα, προς ανάπτυξιν ενός ευλογοφανούς σχήματος το οποίον δυνατόν να οδηγήση εις μίαν ειρηνικήν λύσιν του προβλήαμτος.

Παρ' όλον ότι δεν επιθυμούμεν να εισέλθωμεν εις οιανδήποτε πολιτικήν ανάλυσιν της καταστάσεως και του βάθους ενός παλαιού προβλήματος το οποίον επί πολλά έτη απειλητικώς επικρέμαται της περιπλόκου πολιτικής και εθνο-θρησκευτικής αντιπαραθέσεως εις το Κοσσυφοπέδιον, παρά ταύτα ας μας επιτραπή να υποδείξωμεν δύο πράγματα. Πρώτον, ότι παρά την αναμφισβήτητον σκληράν παραβίασιν όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, υπήρξεν μάλλον άσοφον να συμπεριληφθή εις κείμενον του εγγράφου του "Ραμπουϊγέ" παράγραφος επιτρέπουσα, μετά πάροδον τριών ετών, την προαίρεσιν διαχωρισμού ο οποίος θα ωδήγει τελικώς εις αλλαγήν των συνόρων. Το τελευταίον τούτο θα είχεν τας πλέον επιζημίους συνεπείας εις την σταθερότητα εις τα Βαλκάνια, μίαν περιοχήν η οποία πάντοτε έχει απειληθή από πολλαπλά αμφιλεγόμενα θέματα, μεγάλως συνεχόμενα με ζητήματα μειονότητος / πλειοψηφίας.

Το δεύτερον είναι η επιμονή όπως η προστασία των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, αποτελούντων την μεγάλην πλειοψηφίαν του πληθυσμού, αποκλειστικώς ανατεθή εις τας δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Θα ήτο πολύ καλλίτερον εάν εξ αρχής η διεθνής κοινότης, δια του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, είχεν κληθή να συμμετάσχη εις την ευθύνην της διαδικασίας της περιφρουρήσεως της ειρήνης, στερουμένου ούτως του Προέδρου της Γιουγκοσλαυϊας δυνατότητος επιδεξίων αποπροσανατολιστικών τακτικών, διαφυλασσομένης της νομιμότητος οιουδήποτε δικαίου διακανονισμού, και βοηθούντες επίσης εις την αποφυγήν "εθνικής καθάρσεως".

Τώρα, εις αυτήν την τρομεράν κατάστασιν εις την οποίαν η υπόθεσις ωδηγήθη, μία άμεσος επέμβασις της ηγεσίας της Χριστιανικής κοινότητος, Θεία χάριτι, καλούσης εις μίαν ταυτόχρονον κατάπαυσιν των βομβαρδισμών, την απόσυρσιν των Σερβικών δυνάμεων και του "Απελευθερωτικού Στρατού του Κόσοβο" από την περιοχήν, θα ηδύνατο να είναι όχι μία ουτοπία αλλά μία πράξις πίστεως, μία υπεύθυνος ανταπόκρισις λογικής και καλής θελήσεως, πριν μία μεγαλυτέρα καταστροφή συμβή.

Εάν τούτο επραγματοποιείτο, ως ενθέρμως προσευχόμεθα, τότε τα δύο ανωτέρω αναφερόμενα σημεία, σοβαρώς να τύχουν της δεούσης εκείνης θεωρήσεως εις τας επακολουθούσας διαπραγματεύσεις. Τούτο θα ήτο χρήσιμον εις την δημιουργίαν καταλλήλου ψυχολογικού κλίματος δια την επάνοδον των προσφύγων εις τας εστίας των, ιδιαιτέρως εάν τούτο συνωδεύετο από μίαν ουσιαστική υλικήν βοήθειαν της Διεθνούς Κοινότητος.

Προσευχόμεθα δια την οδηγίαν του Αγίου Πνεύματος εις όλους εκείνους οι οποίοι είναι αφιερωμένοι εις την υπόθεσιν της Ειρήνης και της Δικαιοσύνης.

Με φιλοφρόνους αδελφικούς χαιρετισμούς,

    Ιωάννης Υφαντίδης Αντώνιος Κουλούρης
    Πρόεδρος Γενικός Γραμματεύς

     

Η ανωτέρω επιστολή κοινοποιήθηκε στα ανώτατα πολιτειακά όργανα της Ελλάδος και σε όλες τις παγκόσμιες εκκλησιαστικές οργανώσεις.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Το ταξίδι μιας μητέρας

 

Τα φώτα χαμήλωσαν στο διαμέρισμα της κυρίας Αδελαίδας Ροσάτο, στη Νέα Υόρκη, και σκιές γέμισαν τα μάτια της. Είναι μια μητέρα που αγαπά τον μοναχογιό της, την ενσάρκωση του σατανά - έτσι τον αποκαλούν.

Η κυρία Ροσάτο είναι 80 χρόνων, συνταξιούχος μοδίστρα, και σ’ ολόκληρη τη ζωή της δεν έζησε τίποτα όμορφο. Αλλά απόψε θα τον δει, κι αυτό είναι αρκετό για τώρα. “Έχω χάσει μια κόρη, έναν γιο και τον άντρα μου. Είναι ο μόνος που μου απέμεινε,” λέει. Δείχνει τις κιτρινισμένες φωτογραφίες του γιου της όταν ήταν 39 χρονών και οι σκιές στα μάτια της μαλακώνουν. Μετά δείχνει τη Βίβλο της με την οποία περνά τη μέρα της. Χώνεται στο παλτό της, κάνει το σημείο του σταυρού μπροστά σ’ έναν χαρτονένιο Εσταυρωμένο, και βγαίνει από την πόρτα.

Είναι περασμένες 1.00 τα χαράματα και οι σκιές του Μανχάταν φεύγουν πίσω της καθώς το ταξί της διασχίζει την πόλη. Στις 2 .00 η ώρα, αψηφώντας τον κρύο χειμωνιάτικο καιρό θα επιβιβαστεί σε ένα μικρό πούλμαν 14 θέσεων, για ένα ταξίδι πέντε ωρών. Θα επισκεφθεί τον γιο της τον Τζων στη φυλακή. Η διαδικασία του ταξιδιού, καθώς το αυτοκίνητο θα μαζέψει όλους τους συγγενείς από τα σπίτια τους, θα τους πάει στη φυλακή να δουν τους δικούς τους και θα τους φέρει πίσω πάλι στα σπίτια τους, κρατάει 18 έως 20 ώρες. Στη διάρκεια της διαδρομής η κυρία Ροσάτο θα κάνει την ένεση της ινσουλίνης της και θα προσπαθήσει να κλέψει λίγες ώρες ύπνου.

Ο Τζων είναι στη φυλακή 18 χρόνια. Στο διάστημα αυτό η μητέρα του έχασε μόνο τρία επισκεπτήρια! “Δεν ξέρω κανέναν άλλο που να έχει κάνει κάτι τέτοιο” λέει ο οδηγός του αυτοκινήτου. Και για να τιμήσει την πιστότητά της, της ζητά να πληρώσει μόνο το μισό εισιτήριο. Στη διάρκεια της εβδομάδας χιλιάδες κάτοικοι της Νέας Υόρκης επισκέπτονται τους συγγενείς τους στις φυλακές της πολιτείας. Τα Σαββατοκύριακα δεκάδες λεωφορεία κάνουν τις αντίστοιχες διαδρομές. Η κυρία Ροσάτο όμως προτιμά να κάνει αυτό το ταξίδι μια καθημερινή και να αποφεύγει την πολυκοσμία. “Δεν με νοιάζει αν βρέχει, αν χιονίζει ή αν έχει παγωνιά” λέει. “Δύο φορές μόνο δεν πήγα γιατί έκανα κάποια εγχείρηση και μια άλλη φορά ήρθα εδώ και το χιόνι ήταν τόσο πολύ που το αυτοκίνητο δεν μπορούσε να ταξιδέψει. Αυτή ήταν η τρίτη φορά που έχασα το επισκεπτήριο”.

Στην κυρία Ροσάτο έχει παραχωρηθεί το μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου που μεταφέρει ένα φορτίο από ραγισμένες και πονεμένες καρδιές στους παγωμένους δρόμους του Νιου Τζέρσεϋ. Πάει να επισκεφθεί το γιο της που πέρασε στη φυλακή 14 χρόνια για ένα τρομερό σεξουαλικό έγκλημα, ελευθερώθηκε το 1994, και διέπραξε μια σειρά άλλων εγκλημάτων ακόμα πιο φρικιαστικών. Ο δικαστής του ανωτάτου δικαστηρίου της Νέας Υόρκης του επέβαλε τέτοια ποινή “σωρευτικώς και κατά συγχώνευση” ώστε να μην υπάρχει περίπτωση αυτός ο “δαίμονας” να κυκλοφορήσει ξανά ελεύθερος στην κοινωνία! Η ποινή; 50 έως 100 χρόνια στη φυλακή γι’ αυτόν που μοιάζει να είναι η ενσάρκωση του σατανά. “Αν χρειαστεί, ακόμα και από τον τάφο μου θα σηκωθώ για να επιβάλω εγώ ο ίδιος την ποινή”, είπε ο δικαστής.

Η κυρία Ροσάτο συγχωρεί ότι μπορεί να συγχωρήσει. Τα υπόλοιπα δεν θέλει να τα πιστέψει. Γεννημένη στην Κούβα, άφησε εκεί έναν αποτυχημένο γάμο το 1957. Ήρθε στην Αμερική και ξαναπαντρεύτηκε. Ο άνδρας της χτυπούσε τον Τζων κι’ αυτή την ίδια. Δεν λέει πολλά για τον γιο της ή για τον εαυτό της. Το μόνο που λέει είναι, “Είμαι η μητέρα του. Αυτό θα έκανε κάθε μητέρα”.

Στη φυλακή αγοράζει τα αγαπημένα του φαγητά από την καντίνα της φυλακής, καθαρίζει ένα τραπέζι από φορμάικα και περιμένει. Όταν τελικά εμφανίζεται ο Τζων, το αγκάλιασμά τους την κάνει να τα ξεχνάει όλα.

Ο Των κάθεται εκεί και προσπαθεί να εξηγήσει, σαν σ’ έναν ξένο θαρρείς, ότι άλλαξε και είναι πάλι στο σωστό δρόμο. Το πρόσωπο και τα μάτια του όμως δείχνουν ότι λέει ψέματα. Νοιώθεις έντονα την επιθυμία να σηκωθείς και να τον πνίξεις για όσα έκανε στα θύματά του, αλλά και στην ηλικιωμένη μητέρα του. Και μετά αναρωτιέσαι, πώς μπορείς να φθάσεις μέσα του, στην ψυχή του και να καταλάβεις τι υπάρχει εκεί; Τότε σταματάει να μιλάει, τα μάτια του καθαρίζουν και πολύ απλά λέει, “Ξέρεις κάτι; Δεν μπορώ να πω ψέματα. Έκανα κάποια πράγματα για τα οποία δίκαια βρίσκομαι εδώ”. Η κακομεταχείριση του πατέρα του έπαιξε κάποιο ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, όχι όμως τον μεγαλύτερο, και αυτό το αναγνωρίζει. Ξέρει ότι θα πεθάνει στη φυλακή, και η μητέρα του που τον καταπλήσσει με τη συμπεριφορά της, είναι ότι του έχει απομείνει. “Η αγάπη της έχει ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που έβαλα εγώ ανάμεσά μας”.

Βρέχει ασταμάτητα στο δρόμο της επιστροφής και το χιόνι και ο πάγος χάνονται μέσα στο σκοτάδι. Η κυρία Ροσάτο, κοιτάζει σιωπηλή έξω από το παράθυρο, κρύβοντας εκεί ότι θέλει να κρύψει. Και η σκέψη της τρέχει στο επόμενο επισκεπτήριο όταν θα ξαναδεί τον γιο της.

------------------------------

Όταν πριν μερικές εβδομάδες διάβασα στο περιοδικό ΤΙΜΕ την ιστορία αυτή, μου έκανε πολλή εντύπωση . Αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά πόσα είναι εκείνα τα πράγματα που η αγάπη “ανέχεται”. Αν και αποστηθίζουμε ανάμεσα στα άλλα προσόντα της αγάπης που αναφέρονται στο κεφάλαιο της αγάπης (Α’ Κορ,13), ότι “η αγάπη πάντα ανέχεται” έχω την αίσθηση ότι πολλοί από μας, πολύ λίγο βιώνουμε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Η αγάπη της μάνας, είναι εκείνη που ανέχεται και συγχωρεί, ακόμη και τα χειρότερα. Αυτός είναι ο κανόνας. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις για να επιβεβαιώνεται ο κανόνας. Ο Λόγος του Θεού όμως μας λέει ότι, ακόμα και αν μια μητέρα λησμονήσει το βρέφος της που το θηλάζει, ο ουράνιος Πατέρας δεν ξεχνά ποτέ τα παιδιά Του.

Θαύμασα την υπομονή και την επιμονή της κυρίας Ροσάτο αλλά κυρίως την αγάπη της γι’ αυτό το παιδί που τόση πίκρα της πρόσφερε. Παράλληλα όμως αναρωτήθηκα αν θα δοθεί ποτέ σ’ αυτόν τον άνθρωπο η ευκαιρία να γνωρίσει πέρα από την αγάπη της μητέρας του, την αγάπη Εκείνου που έδωσε τη ζωή Του για να μπορούμε εμείς να είμαστε παιδιά του ουράνιου Πατέρα.

Απόδοση: Έρση Αντωνιάδου

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006