ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


IOYNIΟΣ 2001

  1. Το Σκουλήκι
  2. Σεξ πριν από το Γάμο;
  3. Η Παρουσία / 2
  4. Καθημερινά Είδωλα
  5. Εντυπώσεις που Φεύγουν
  6. Και τι Ζητεί ο Κύριος παρά σού;
  7. Αμηχανίες στην Καρδιά

 

 

ΤΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ

του Μ. Β. Κυριακάκη

"Μη φοβού σκώληξ Ιακώβ."

Λουκ. 18:1-8

 

Σκουλήκι! Αυτό το όνομα και αυτό το χαρακτηρισμό δίνει ο Θεός στο λαό Του: Μη φοβάσαι εσύ Ιακώβ που είσαι ένα σκουλήκι. Μη φοβάσθε θνητοί του Ισραήλ.

Νομίζω δεν υπάρχει πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός όχι μονάχα για τον Ισραήλ, αλλά για κάθε θνητό άνθρωπο. Τι είμαστε; Τι άλλο παρά σκουλήκαι που σερνόμαστε στη γη.

Η ονομασία αυτή που μας δίνει η Αγία Γραφή χαρακτηρίζει πολύ παραστατικά την ανθρώπινη αδυναμία -τη μηδαμινότητά του. Πόσο μάταια επαίρεται με τη φαντασία του ο άνθρωπος. Τι είναι στην πραγματικότητα; Το ερώτημα αυτό θέτει ο Δαβίδ στον 8ο Ψαλμό: "Τι είναι ο άνθρωπος ώστε να ενθυμείσαι αυτόν; ή ο υιός του ανθρώπου ώστε να επισκέπτεσαι αυτόν;" Ξηραίνεται σαν το χορτάρι και μαραίνεται σαν το λουλούδι. Το πρωί ανθεί και παρακμάζει· το εσπέρας κόπτεται και ξηραίνεται... Πού είναι ο μόνιμος τόπος του; Πόση είναι η ισχύς του; Πού είναι οι χθεσινοί ισχυροί της γης; Τι θα γίνουν οι σημερινοί ισχυροί και υπερήφανοι άνθρωποι; Πόσο μπορούν να χλευάζουν και να στηρίζωνται στον υλικό πλούτο τους; Πριν προλάβουν να καταστρώσουν τα φιλόδοξα σχέδιά τους ακούεται η φωνή:

"Άφρον, άφρον, ταύτην την νύκτα την ψυχή σου απαιτούν από σένα. Και όσα ετοίμασες τίνος θα είναι;"

Αλήθεια, κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι και όλη η δόξα του ανθρώπου σαν το άνθος του χόρτου. Ξεράθηκε το χορτάρι και το άνθος του έπεσε... Ως άνθος μαραίνεται και ως έαρ παρέρχεται.

Αυτή την πραγματικότητα εκφράζει ο Εκκλησιαστής όταν λέει για τα ανθρώπινα: Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης!

Αυτή την αλήθεια δεν την διακηρύττει μόνο η Αγία Γραφή. Την βεβαιώνουν όλες οι γενεές των ανθρώπων που έζησαν και επέρασαν από αυτόν τον κόσμο. Μας την φωνάζουν οι τάφοι και τα μνημεία. Μας την βροντοφωνούν τα ερείπια και τα Μουσεία.

Το ίδιο μας επαναλαμβάνουν οι ζωντανοί. Ένας από τους πιο εκπροσωπευτικούς ποιητές της εποχής μας, περιγράφοντας την βασανισμένη ζωή των ανθρώπων που μάταια ζητούν την χαρά και την ευτυχία βάζει αυτά τα λόγια στα χείλη τους:

Σαν τα σκουλήκια

κάθε φτέρνα όπου μας εύρει

μας πατεί...

Σκουλήκια λοιπόν. Αδύνατα και περαστικά πλάσματα που σερνόμαστε στη γη.

Η εικόνα όμως του σκουληκιού δεν δείχνει μόνο την αδυναμία, αλλά και την αμαρτωλότητα του ανθρώπου. Τι πιο ακάθαρτο από το σκουλήκι; Ανατριχιάζετε με αποστροφή όταν τύχει να το δείτε μπροστά σας. Πόση αηδία σας προκαλεί αν το ανιληφθήτε στο πιάτο με το φαγητό σας! Σκουλήκι! Και αναπηδάτε από τη θέση σας. Γιατί; Γιατί το θεωρούμε σαν το πιο ακάθαρτο και αηδιαστικό πράγμα. Είναι φορέας μικροβίων και κάτι το αποκρουστικό.

Και όμως έτσι είμαστε από άποψη ηθική και πνευματική, ενώπιον του Θεού. Μπορεί εμείς να μην το συνειδητοποιούμε αλλά ο Λόγος του Θεού αυτή τη διαπίστωση κάμνει: Σφόδρα διεφθαρμένοι...

"Όλη η κεφαλή είναι άρρωστη και όλη η καρδιά κεχαυνωμένη· από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης, αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα..." (Ησ. 1:5-6).

Θα μου πείτε δεν υπάρχουν άνθρωποι σωστοί, τίμιοι, ειλικρινείς; Με τα ανθρώπινα κριτήρια, μάλιστα, υπάρχουν. Όχι όμως με τα κριτήρια του Θεού. Με τα κριτήρια του Θεού δεν υπάρχει άνθρωπος καθαρός, δίκαιος. Πάντες εξέπεσαν· ομού εξηχρειώθησαν· δεν υπάρχει κάποιος που να κάμνει το αγαθόν· δεν υπάρχει ούτε ένας! (Ρωμ. 3:10-11).

Και όσον αφορά στις έσχατες ημέρες, και όλα μαρτυρούν ότι εφθάσαμε στις έσχατες αυτές μέρες, "οι άνθρωποι είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόντες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, απειθείς εις τους γονείς, αχάριστοι, ανόσιοι, άσπλαχνοι, αδιάλλακτοι, συκοφάνται, ακρατείς, ανήμεροι, αφιλάγαθοι, προδόται, προπετείς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι, έχοντες μεν μορφήν ευσεβείας, ηρνημένοι δε την δύναμιν αυτής..." (Β΄ Τιμ. 3:2-5).

Σκουλήκια που βρίσκουν την ευχαρίστησή τους στη λάσπη της αμαρτίας. Ακόμα και ο πιο καθαρός δεν είναι εντελώς απαλλαγμένος. "Ιδού αυτή η σελήνη δεν είναι λαμπρά και οι αστέρες δεν είναι καθαροί ενώποιον αυτού. Πόσον ολιγώτερον ο άνθρωπος, η σαπρία; και ο υιός του ανθρώπου ο σκώληξ" (Ιώβ 25:5-6). Τέτοια είναι η κατάσταση του ανθρώπου. Και αν έχει διάθεση να το αμφισβητήσει, ο Λόγος του Θεού τον αποστομώνει: Εάν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, τον εαυτό μας πλανώμεν και η αλήθεια δεν είναι με το μέρος μας.

Αλλά ενώ δείχνει αυτή την κατάσταση του ανθρώπου και τον χαρακτηρίζει σαν σκουλήκι που σέρνεται στη λάσπη, ταυτόχρονα ενθαρρύνει εκείνον τον άνθρωπο, που αναγνωρίζει την μηδαμινότητά του και την αμαρτωλότητά του. Όσον αφορά στην ενοχή της αμαρτίας που τον βαραίνει και την ακαθαρσία μέσα εις την οποίαν βρίσκεται, αναλαμβάνει Εκείνος την εκκαθάριση. Γίνεται ο Θεός ο Λυτρωτής. Και όσον αφορά στην αδυναμία, γίνεται η δύναμη και ο προστάτης μας. Μη φοβού σκώληξ Ιακώβ! Είσαι ένα σκουλήκι και πρέπει να το καταλάβεις. Να το αναγνωρίσεις και να το ομολογήσεις. Είσαι γεμάτος από την ακαθαρσία της αμαρτίας. Αλλά μη φοβού! Εγώ θα σε καθαρίσω. Θα σε λούσω. Θα σε συγχωρήσω... Δεν είσαι παρά ένα αδύνατο σκουλήκι, ένα πλασματάκι που μπορεί να σε συντρίψει ο τροχός των περιστάσεων και η πίεση της ζωής. Μη φοβάσαι όμως! Εγώ είμαι ο Λυτρωτής σου, ο πύργος της σωτηρίας σου και το φρούριό σου.

Σ' αυτό το λυτρωτικό έργο του Χριστού αναφέρεται ο Ιωάννης και ξεσπά στη δοξολογία: "Σ' αυτόν που μας αγάπησε και μας έλουσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα του, ... εις αυτόν ας είναι η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων..." (Αποκ. 1:5, 6).

Και κάτι ακόμη πιο θαυμαστό. Στα χέρια του Θεού το σκουλήκι περνά από μια ριζική μεταμόρφωση. Μια τέτοια μεταμόρφωση ώστε το αδύνατο αυτό σκουλήκι να γίνεται πανίσχυρο!

Προσέξετε τους λόγους του προφήτη και την υπόσχεση του Θεού. Σ' αυτόν που τον χαρακτηρίζει σκουλήκι του λέει: Θα σε κάμω κοπτερόν αλωνιστήριον όργανον οδοντωτόν. Θα αλωνίσεις τα βουνά και θα τα λεπτύνεις· και θα κάμεις τους λόφους σαν να είναι λεπτό άχυρο... Ένα πριόνι κοφτερό στα χέρια του Θεού. Ποιος; Το σκουλήκι! Του δίνει την ικανότητα να πριονίζει βουνά. Και όμως αυτό το απίθανο έγινε! Και εξακολουθεί να γίνεται στον κόσμο. Τα αδύνατα· τα μωρά· τα εξουθενημένα και περιφρονημένα, τα μη όντα αυτά εξέλεξεν ο Θεός και τα έκαμε όργανα στα χέρια Του. Τι ήσαν οι άγιοι; Τι ήσαν οι ήρωες της πίστεως που κατέπληξαν τον κόσμο; Άνδρες και γυναίκες απλοί και ταπεινοί. Αμαρτωλοί και ομοιοπαθείς με όλους εμάς. Αλλά τους παρέλαβε το χέρι του Θεού. Και το θαύμα έγινε. Βουνά κραταιά και δυνατά σαλεύουν και πέφτουν. Η μαρτυρία τους για τον Χριστό σαν ένας καταρράκτης σαρώνει τα πάντα. Οι Καίσαρες λυγίζουν. Οι ψεύτικοι θεοί σωριάζονται σε συντρίμμια. Λόφοι υψηλοί και επηρμένοι έγιναν σαν λεπτό άχυρο που το σκορπάει ο άνεμος. Όπως το διατυπώνει θριαμβευτικά ο Παύλος: (Β΄ Κορινθ. 10:5): "Καθαιρούμεν (= γκρεμίζουμε) λογισμούς και παν ύψωμα επαιρόμενον εναντίον της γνώσεως του Θεού..."

Αυτό είναι το θαυμαστό έργο που κάμνει ο Θεός με τους δικούς Του. Μας παραλαμβάνει σκουλήκια. Και δεν μας κάμνει απλώς πεταλούδες που να πετάμε χαρούμενα μέσα στους κήπους των ευλογιών και της χάριτος· αλλά μας κάμνει ισχυρά όργανα για την εκτέλεση των βουλών Του.

Φυσικά για να γίνει αυτή η θαυμαστή μεταμόρφωση ώστε το σκουλήκι να αποκτήσει δύναμη ακατάβλητη χρειάσθηκε αυτός ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Υιός του Θεού, να γίνει σκουλήκι και να συνταυτισθεί με τον άνθρωπο, εκτός της αμαρτωλής του φύσεως, για να κάμει δυνατή τη λύτρωση και την μεταμόρφωσή μας.

Ο προφητικός 22ος Ψαλμός που μας περιγράφει τόσο ζωντανά την ταπείνωση και το πάθος Του περιέχει ακριβώς τα λόγια που τα θέτει στο στόμα του Χριστού:

"Εγώ δε είμαι σκώληξ και

ουχί άνθρωπος· όνειδος ανθρώπων

και εξουθένωμα του λαού..." (εδ. 6).

Έγινα σκουλήκι, λέει ο Χριστός, για να σώσω εσένα το σκουλήκι και να σε ανεβάσω εκεί που είμαι εγώ... Έγινα σκουλήκι για να μπορώ να σου πω:

Μη φοβού σκώληξ Ιακώβ! I

 

ΣΕΞ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΜΟ; / 2

του αιδ. Γ. Αδάμ

 

 

Έξοδος 22:16-17, Δευτερονόμιο 22:28-29

Εισαγωγή - Επανάληψη - Διευκρινίσεις

Πριν συνεχίσουμε την μελέτη μας αυτή τη φορά, θέλω να πω δύο πράγματα σχετικά με το πρώτο της μέρος. Είχα κάποιες αμφιβολίες και φόβους σχετικά με το πόσο καθαρά ήταν τα όσα γράφτηκαν. Ο φόβος μου είναι μήπως ο τρόπος που εκφράστηκα έδωσε την εντύπωση πως υποτίμησα την σοβαρότητα της αμαρτίας του προγαμιαίου σεξ.

Αυτό που δεν θέλω να εννοηθεί είναι το εξής: Αφού ο Χριστός συγχωρεί, δεν πειράζει μπορούμε να αμαρτήσουμε. Αφού συγχώρεσε την μοιχαλίδα που την έπιασαν και την πήγαν μπροστά Tου για να την λιθοβολήσουν, άρα και εγώ μπορώ να το κάνω και μετά να ζητήσω συγνώμη. Αν σκεφτούμε έτσι, όχι μόνο για αυτή την αμαρτία, αλλά για κάθε αμαρτία, αυτό δείχνει απλά πως δεν είμαστε του Χριστού. Αποδεικνύει πως το Άγιο Πνεύμα δεν μας έχει αλλάξει. Διαβάζουμε στην προς Ρωμαίους επιστολή στο κεφάλαιο 6:1-2, "Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί; θέλομεν επιμένει εν τη αμαρτία, δια να περισσεύση η χάρις; Μη γένοιτο, ημείς οίτινες απεθάνομεν κατά την αμαρτίαν, πως θέλομεν ζήσει πλέον εν αυτή;" Το να είμαι "του Χριστού" σημαίνει πολύ απλά πως και εγώ έχω πεθάνει μαζί Του ως προς την αμαρτία. Σημαίνει πως τώρα ζω τη νέα αναστημένη ζωή. Δεν μπορώ να πω με καθαρή συνείδηση, θα κάνω την αμαρτία και μετά θα ζητήσω συγνώμη. Αυτό είναι κατάχρηση της χάρης και ένδειξη πως το Άγιο Πνεύμα δεν μας αναγέννησε!

Η δεύτερη παρανόηση που φοβάμαι ότι μπορεί να υπάρξει είναι να σκεφτεί κάποιος πως, "Μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις με τον άντρα με την γυναίκα που θέλεις, φτάνει στο τέλος να τον αγαπάς, ή να την αγαπάς και να παντρευτείτε. Αν γίνει αυτό και τα πράγματα έχουν τέτοιο καλό τέλος, τότε δεν πειράζει, προχωρήστε."

Αυτό που προσπάθησα να εξηγήσω είναι το εξής: Η σεξουαλική ένωση, είναι η (1) επικύρωση και η (2) ανανέωση της διαθήκης του γάμου που έχει γίνει μπροστά στον Θεό και τους ανθρώπους. Είναι αμαρτία να αλλάζουμε τη σειρά. Δεν παύει να είναι αμαρτία ακόμη και αν τελικά καταλήξει η σχέση σε γάμο. Είναι πάντοτε αμαρτία να αλλάζεις τη σειρά στην οποία ο Θεός έχει βάλει τα πράγματα να γίνονται. Και στις δύο ιστορίες (Β΄ Σαμουήλ 13 και Γένεση 34), η αλλαγή της σειράς έφερε πόνο στη ζωή όχι μόνο των δύο ανθρώπων, αλλά και στη ζωή πολλών άλλων, ιδιαίτερα των οικογενειών τους.

Ακόμη και αν γίνει όμως η αμαρτία αυτή, πάντα υπάρχει συγχώρεση, φτάνει να υπάρξει πραγματική μετάνοια. Με τον όρο πραγματική μετάνοια εννοώ το εξής. Πρέπει να πας και να ζητήσεις συγνώμη από το Θεό. Και ναι, ο Θεός συγχωρεί γιατί έχει υποσχεθεί πως θα το κάνει, αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας (Α΄ Ιωάννου 1:9). Η μετάνοια όμως ολοκληρώνεται όταν με τη ζωή μας δείξουμε πως αλλάξαμε. Γι' αυτό η σωστή μετάνοια αν προχώρησε κάποιος σε μια τέτοια σχέση πριν το γάμο, είναι ζητώντας συγνώμη, να ζητήσει από το Θεό να του δώσει αγάπη για το άτομο αυτό, τόσο δυνατή που να μην μπορεί να τους κρατήσει από το να έρθουν όσο πιο γρήγορα γίνεται και να παντρευτούν.

Ακόμη και αν υπάρχει αγάπη, ακόμη κι αν είσαι διατεθειμένος να προχωρήσεις, πάλι πρέπει να υπάρξει μετάνοια, δεν σταματάει να είναι αμαρτία. Πάλι πρέπει ζητηθεί συγνώμη από το Θεό, το ζευγάρι θα μείνει χώρια μέχρι να παντρευτούν και ο γάμος, θα πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό.

Θα συνεχίσουμε, όμως τώρα τη σειρά μας πάνω στο τι λέει η Γραφή για το σεξ πριν από το γάμο. Είπαμε πως ο γάμος είναι διαθήκη και το σεξ είναι η πράξη με την οποία η διαθήκη επικυρώνεται και ανανεώνεται. Κάθε φορά που βρίσκεται το ζευγάρι μαζί σεξουαλικά, επικαλούνται την παρουσία και την ευλογία του Θεού. Υπόσχονται με αυτόν τον τρόπο πως θα αγαπούν ο ένας τον άλλον, θα είναι πιστοί ο ένας στον άλλον, και καλούν το Θεό να είναι μάρτυρας σε αυτή την ανανέωση.

Η πίεση για συμμόρφωση με τον κόσμο

Ξέρω πως όλα αυτά μπορεί να ακούγονται εξωπραγματικά για την εποχή μας, γιατί ο κόσμος μας βομβαρδίζει με τόσα μηνύματα απ' έξω που πολλές φορές και εμείς αμφιβάλουμε για το αν οι επιλογές μας είναι σωστές. Πολλές φορές αναρωτιόμαστε αν το να μείνω αγνός και καθαρός μέχρι να παντρευτώ έχει νόημα, αν αξίζει, αν το κάνει κανένας σήμερα, τέλος πάντων! Δεν θα ξεχάσω, χρόνια πριν, μια μητέρα, πιστή κατά τ' άλλα, που μιλώντας με κάποιους από την επιτροπή νεολαίας μετά από ένα συνέδριο που είχαμε στη Λεπτοκαρυά είπε πως 'καλά τα λέτε εσείς στην ΚΕΝ, αλλά τα παιδιά έχουν ανάγκες και ορμές. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα σήμερα.'

Ένας καθηγητής μου στο σεμινάριο έλεγε πως, "η κοσμικότητα είναι οτιδήποτε κάνει ή δέχεται μια κοινωνία ανθρώπων έτσι ώστε η αμαρτία να φαίνεται λογική και η δικαιοσύνη του Θεού παράξενη." Κοσμικότητα, δηλαδή είναι ο,τιδήποτε κάνουν οι άνθρωποι ώστε η αμαρτία να φαίνεται φυσιολογική και η δικαιοσύνη του Θεού περίεργη, ακατανόητη, άσχετη.

Και, ναι, η αγνότητα και η καθαρότητα πριν το γάμο, όπως η δικαιοσύνη του Θεού ζητάει, φαίνεται περίεργη, παράξενη σαν από άλλο κόσμο. Δόξα στο Θεό όμως γιατί ο Χριστός ήταν διαφορετικός. Ο Κύριός μας πήγε κόντρα στο ρεύμα, και αφού Εκείνος μας ζητάει να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του, Εκείνος μας δίνει και τη δύναμη να υπακούσουμε. Θυμηθείτε το εδάφιο από την Α΄ Θεσσαλονικείς 5:24, "πιστός είναι εκείνος όστις σας καλεί, όστις και θέλει εκτελέσει."

Θέλω λοιπόν να αποκτήσουμε πάλι όραση, οραματισμό, ενθουσιασμό για το ιδανικό του Θεού, για το νόμο του Θεού, γιατί πολύ απλά είναι για το δικό μας καλό, για την δική μας ευλογία. Αναφερθήκαμε την προηγούμενη φορά στα λόγια του Χριστού στον Ιωάννη 10:10, "εγώ ήλθον διά να έχωσι ζωήν, και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία"!! Επίσης χρειαζόμαστε την ενθάρρυνση ανθρώπων που ζουν και έχουν ζήσει το νόμο του Θεού στη ζωή τους ως τώρα και να αφήσουμε αυτούς να μας μιλήσουν και να μας πουν για τις ευλογίες που είδαν στη ζωή τους. Με αυτό τον τρόπο αυτοί θα μας εμπνεύσουν για το γεγονός πως η ζωή του Χριστού είναι καλύτερη, είναι πιο όμορφη, και αυτοί που υπακούν τελικά είναι οι κερδισμένοι στη ζωή αφού αποφάσισαν να εμπιστευθούν τη σοφία του Θεού στη σχέση τους, και όχι την σοφία του κόσμου.

Ο νόμος του Θεού, είναι καλός. Διαβάστε από τον Ψαλμό 19:7-11, "Ο νόμος του Κυρίου είναι άμωμος, επιστρέφων ψυχήν, η μαρτυρία του Κυρίου πιστή, σοφίζουσα τον απλούν...αι κρίσεις του Κυρίου αληθιναί, δίκαιαι εν ταυτώ, πλέον επιθυμηταί παρά το χρυσίον, μάλιστα παρά πλήθος καθαρού χρυσίου, και γλυκύτεραι υπέρ το μέλι και τους σταλαγμούς της κηρήθρας. Ο δούλος σου μάλιστα νουθετείται δι' αυτών, εις την τήρησιν αυτών η ανταμοιβή είναι μεγάλη."

Και αν δεν είμαστε "έτοιμοι";

Θέλω να τώρα να προσπαθήσω να απαντήσω σε ένα ερώτημα που το έχω ακούσει πολλές φορές και δεν είναι ασήμαντο. Είναι ένας τίμιος προβληματισμός νέων ανθρώπων που είναι ερωτευμένοι, αγαπούν ο ένας τον άλλον και σκέφτονται να παντρευτούν.

Ο προβληματισμός ξεκινάει από την εξής συλλογιστική. "Αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να παντρευτούμε. Δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα. Θα το κάνουμε όμως αμέσως μόλις μπορέσουμε. Γιατί είναι αμαρτία τώρα να ολοκληρώσουμε τις σχέσεις μας;"

Η απάντηση έχει δύο σκέλη. Πρώτον, τι εννοείς όταν λες "δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα." Δεν έχετε αρκετά λεφτά; Το θίγω αυτό γιατί συνήθως αυτή η ερώτηση έρχεται από υποψήφια ζευγάρια που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους (τουλάχιστον ο ένας) και δουλεύουν και οι δύο (ή τουλάχιστον ο ένας), αλλά για κάποιο λόγο δεν είναι έτοιμοι. Ξέρετε κάτι; Δυσκολεύομαι να κατανοήσω το πρόβλημα! Πόσα λεφτά πρέπει να έχεις για να είσαι έτοιμος; Πρέπει να έχει ο καθένας δικό του αυτοκίνητο, και σπίτι ή διαμέρισμα με τρία δωμάτια; Δεν μπορούμε να ζήσουμε πιο απλά, ή μήπως αν ζήσουμε πιο απλά θα απογοητεύσουμε τους γνωστούς, τους συγγενείς και τις οικογένειες μας;

Έχουμε φτάσει στο σημείο ως κοινωνία, δυστυχώς και ως κοινωνία "πιστών," να έχουμε απαιτήσεις για ένα επίπεδο ζωής που μας αναγκάζει να ζούμε για να δουλεύουμε. Και λίγοι νέοι ή νέες στα 21, 22 ή 23 έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν σε αυτό το επίπεδο. Κατά συνέπεια αφού κάποιος δεν πληροί αυτές τις προϋποθέσεις, "δεν είναι έτοιμος." Αφού δεν έχει όλα τα λεφτά να κάνει ένα "καθώς πρέπει" γάμο δεν μπορεί και να παντρευτεί.

Που είναι αυτά γραμμένα στο Λόγο του Θεού αδελφοί μου; Ξεχάσαμε τι σημαίνει να ζούμε απλά χωρίς να ξοδεύουμε χιλιάδες για τα σπίτια μας, τα έπιπλά μας, για τη ζωή μας εν γένει; Για να ξεκινήσετε οι νέοι, δεν χρειάζεται να έχετε κρεβατοκάμαρα του ενός εκατομμυρίου. Χρειάζεστε να πάτε και να πάρετε ένα διπλό στρώμα. Και αυτό φτάνει. Στο κάτω-κάτω η αυτάρκεια είναι αρετή. Γράφει ο απόστολος Παύλος στην Α΄ Τιμόθεο 6:6-8, "Μέγας δε πλουτισμός η ευσέβεια μετά αυταρκείας. Διότι δεν εφέραμεν ουδέν εις τον κόσμον, φανερόν ότι ουδέ δυνάμεθα να εκφέρωμεν τι. Έχοντες δε διατροφάς και σκεπάσματα, ας αρκώμεθα εις ταύτα." Άλλο το τι χρειάζομαι και άλλο το τι θέλω να έχω. Όντως είναι δύσκολο να μείνει κάποιος καθαρός πριν τον γάμο. Και εμείς οι μεγάλοι, όμως, οι γονείς τους, οι συγγενείς τους, τους εξωθούμε έμμεσα στην αμαρτία με τις κοινωνικές μας απαιτήσεις.

Το πρώτο σκέλος της απάντησης είναι πως βάζω ένα μεγάλο ερωτηματικό για το τι σημαίνει δεν έχω την οικονομική δυνατότητα. Άλλο οι ανθρώπινες προσδοκίες που έχουμε, και άλλο αντικειμενικά κάποιος να μην μπορεί. Στην Α΄ Κορινθίους 7:7-9, μιλώντας για μια άλλη περίπτωση, λέει ο Λόγος του Θεού στο εδάφιο 9, "Αλλ' εάν δεν εγκρατεύωνται, ας νυμφευθώσι, διότι καλήτερον είναι να νυμφευθώσι παρά να εξάπτωνται." Το κριτικό κείμενο γράφει, "κρείττον γαρ έστιν γαμήσαι ή πυρούσθαι." Καλύτερα, δηλαδή, να παντρεύονται παρά να καίγονται! Βλέπετε, δεν υποτιμά ο Λόγος του Θεού τη δύναμη της ορμής, τη δύναμη και την επιρροή της σάρκας. Ξέρει πως είναι σαν τη φωτιά που καίει. Αντίθετα, επειδή την υπολογίζει, το θέλημα του Θεού είναι να παντρευτείς διαλέγοντας να ζεις απλά. Είναι καλύτερη η λιτότητα από την αμαρτία που προκαλείται επειδή θέλουμε να συμμορφωθούμε με τις κοινωνικές απαιτήσεις.

Ας περάσουμε τώρα στο δεύτερο σκέλος της απάντησης και να πάρουμε την περίπτωση που κάποιος πράγματι δεν μπορεί να προχωρήσει σε γάμο, αλλά σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα θα μπορεί. Τι γίνεται σε αυτή την περίπτωση; Δεν υπάρχει εξαίρεση αδελφοί! Ο Θεός μας καλεί σε υπακοή. Και μάλιστα μας ενθαρρύνει να μην μας αγχώνει το γεγονός ό,τι μπορεί να περάσει καιρός μέχρι τον γάμο. Στην επί του Όρους Ομιλία (Ματθαίος 6:34), ο Χριστός είπε: "Μη μεριμνήσετε λοιπόν περι της αύριον, διότι η αύριον θέλει μεριμνήσει τα εαυτής. Αρκετόν είναι εις την ημέραν το κακόν αυτής." Ο Λόγος του Θεού μας καλεί να υπακούμε σήμερα, και να εμπιστευόμαστε το αύριο στα δικά Του χέρια. Μπορείς σήμερα να μείνεις καθαρός; Μπορείς να αντέξεις μια μέρα; Υπάκουσε σήμερα, και το 'αύριο' άστο σε Κείνον. Ο Θεός θα έχει ανανεωμένο έλεος και άφθονη χάρη έτοιμα για σένα.

Επίσης το γεγονός ότι τώρα η οικονομική σου κατάσταση δείχνει πως πράγματι δεν μπορείς να προχωρήσεις σε γάμο, αυτό σημαίνει ότι τώρα δεν μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη και την υποχρέωση να φερθείς στον άλλον ως κομμάτι από τη σάρκα σου και κόκαλο από τα κόκαλα σου. Αφού λοιπόν, δεν μπορείς να αναλάβεις αυτή την υποχρέωση τώρα, αυτό σημαίνει πως και οι χαρές αυτής της σχέσης πρέπει να περιμένουν. Δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο. Αν δεν είσαι σε θέση πράγματι να φροντίσεις τον άλλο άνθρωπο δίνοντας και τη ζωή σου, ναι, δεν μπορείς να ζητάς τα προνόμια χωρίς τις υποχρεώσεις. Το σεξ έρχεται αφού δώσεις την υπόσχεση πως η ζωή μου από εδώ και πέρα είναι δική σου.

Ακούμε τη μία ιστορία μετά την άλλη για νέους ανθρώπους που πληγώθηκαν και πλήγωσαν και άλλους μαζί τους, επειδή πίστεψαν πως "αν έχουμε αγάπη μεταξύ μας, και αν είμαστε ειλικρινείς, αυτό φτάνει." Παιδιά που γεννήθηκαν από τέτοιες ενώσεις έχουν μείνει χωρίς οικογένειες. Κορίτσια που κλαίνε και λένε με παράπονο, 'μου ορκιζόταν πως με αγαπάει, και τώρα με άφησε και πήγε με άλλη.' Ακούγοντας τέτοιες ιστορίες, την μία μετά την άλλη, πραγματικά πιστεύω πως ο νόμος του Θεού δεν σκλαβώνει, αλλά ελευθερώνει (Ιάκωβος 1:25).

Ένας εγγονός μιλούσε με τον παππού του και με αρκετό θράσος ρώτησε τον παππού: "Παππού, η δική σου γενιά δεν είχε καμιά από αυτές τις αρρώστιες που κυκλοφορούν σήμερα. Τι φορούσατε για να έχετε ασφαλές σεξ;" Και ο παππούς του απάντησε, "Το μόνο που φορούσαμε ήταν το δαχτυλίδι του γάμου!!"

Το δεύτερο σκέλος της απάντησης στον προβληματισμό των νέων, είναι πως ο Θεός υπόσχεται δύναμη για την κάθε μέρα. Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση. Ο Λόγος του Θεού υπόσχεται πως δεν θα υπάρξει πειρασμός μεγαλύτερος από την δύναμή μας (Α΄ Κορινθίους 10:13), υπόσχεται να μας δίνει πάντα τη δύναμη να θριαμβεύουμε (Β΄ Κορινθίους 2:14), υπόσχεται πως όποιος γεννήθηκε από τον Θεό νικά τον κόσμο (Α΄ Ιωάννου 5:4). Για όλους αυτούς τους λόγους, οι εντολές του Θεού δεν είναι βαριές (Α΄ Ιωάννου 5:3). Ο νόμος του Θεού φέρνει ευλογία και ελευθερία. Μπορείς με τη χάρη που δίνει ο Χριστός και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να υπακούς! Αν λοιπόν, δεν μπορείς να προχωρήσεις σε γάμο τώρα, η λύση είναι να εμπιστευθείς στη δύναμη του Θεού και να υπακούσεις την κάθε μέρα ξεχωριστά!

Γιατί τόσο λίγη διδασκαλία στην Αγία Γραφή σχετικά με το προγαμιαίο σεξ;

Θέλω τώρα να στραφούμε σε ένα άλλο ερώτημα σχετικό με το θέμα που μας απασχολεί. Η ερώτηση είναι γιατί να υπάρχει τόσο λίγα εδάφια μέσα στην Αγία Γραφή για το προγαμιαίο σεξ. Θα πρέπει να παραδεχτούμε πως η Γραφή δεν είναι γεμάτη με τέτοιες ιστορίες. Γιατί άραγε; Μήπως ο Θεός είναι αδιάφορος και δεν τον νοιάζει; Ή μήπως οι άνθρωποι τότε ήταν διαφορετικοί και δεν είχαν τις ανάγκες και τους πειρασμούς που αντιμετωπίζουμε εμείς σήμερα;

Ο Θεός έχει γνώμη, δεν είναι αδιάφορος. Η γνώμη Του είναι πως το σώμα μας δεν είναι δικό μας. Ανήκει στον Χριστό. Ό,τι και να κάνω με το σώμα μου, αναμιγνύω το Χριστό. Και αν κάνω ό,τι θέλω με το σώμα μου, παραβαίνοντας τον νόμο του Θεού, αποδεικνύω πως δεν ανήκω στο Χριστό. Αγοραστήκαμε με αίμα και πρέπει να τον δοξάζουμε και με το πνεύμα μας, και με το σώμα μας (Α΄ Κορινθίους 6:19-20).

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί να υπάρχουν τόσο λίγες ιστορίες και παραδείγματα μέσα στην Αγία Γραφή σχετικές με το προγαμιαίο σεξ, είναι πως εξαιτίας της κοινωνίας και κουλτούρας εκείνης της εποχής, δεν υπήρχαν τόσες ευκαιρίες όπως υπάρχουν σήμερα, ώστε δύο νέοι άνθρωποι να βρεθούν και να κοιμηθούν μαζί.

Ξέρουμε για παράδειγμα από τους Ρωμαϊκούς νόμους πως η μικρότερη ηλικία γάμου για τα κορίτσια ήταν τα 12 τους χρόνια. Από 12 χρονών και μετά μπορούσαν να παντρευτούν. Για τα αγόρια ήταν 14 χρονών. Στον Ιουδαϊσμό, αιώνες αργότερα, διαβάζουμε στο Ταλμούδ πως οι ηλικίες γάμου παρέμειναν ίδιες. Η ηλικία, βέβαια, των 12 για τα κορίτσια και των 14 για τα αγόρια ήταν η μικρότερη δυνατή, όχι ο μέσος όρος.

Για το μέσο όρο όμως, έχουμε πολλά παραδείγματα, πολλά πιστοποιητικά και κείμενα γάμων από όλες τις εποχές. Οι γυναίκες παντρεύονταν γύρω στα 16 ή 17 τους. Αυτά τα έγγραφα που έχουμε στην κατοχή μας καλύπτουν, όπως είπα, όλο το φάσμα της ιστορίας. Από το 3000 π.Χ. μέχρι την Καινή Διαθήκη. Σε όλες τις εποχές οι μέση ηλικία γάμου ήταν αυτή που αναφέρθηκε.

Υπήρχαν διαφορές βέβαια για τους άνδρες και τις γυναίκες. Υπάρχουν πιστοποιητικά γάμων στα οποία οι άντρες ήταν και 10 χρόνια πιο μεγάλοι από τις συζύγους τους. Δηλαδή οι άντρες βρίσκονταν στο ξεκίνημα της δεκαετίας των 20. Σε έγγραφα από την Νεο-βαβυλωνιακή περίοδο, δηλαδή από το 700 ως το 300 π.Χ. οι κοπέλες παντρεύονταν από τα 14 και όχι μετά τα 20. Οι άντρες καθυστερούσαν συχνά επειδή περίμεναν οι δικοί τους πατεράδες να πεθάνουν, ώστε να ξεκινήσουν το γάμο τους με τη βοήθεια της κληρονομιάς που έπαιρναν. Στην Αρχαία Ελλάδα, η ηλικία για τις κοπέλες ήταν η ίδια, 14 με 20 χρονών, ενώ οι άντρες το καθυστερούσαν επειδή έπρεπε να υπηρετήσουν στο στρατό. Όμως, στην πορεία της ιστορίας αυτά είναι οι εξαιρέσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των γάμων γίνονταν ενώ και οι δύο, και το αγόρι και το κορίτσι ήταν στη εφηβεία τους.

Να λοιπόν γιατί η Γραφή ασχολείται περισσότερο με τη μοιχεία παρά με το σεξ πριν το γάμο. Παρόλα αυτά ο Λόγος του Θεού δεν μας αφήνει στο σκοτάδι. Υπάρχει ένας αριθμός περικοπών μέσα στην Αγία Γραφή που μας διδάσκουν ξεκάθαρα στο θέμα αυτό, πέρα από τις δύο ιστορίες που μελετήσαμε.

Έξοδος 22:16-17

Η πρώτη περικοπή βρίσκεται στην Έξοδο 22:16-17, "Και εάν τις απατήση παρθένον, μη ηρραβωνισμένη, και κοιμηθή μετ' αυτής, θέλει εξάπαντος προικίσει αυτήν με προίκα, δια γυναίκα εις εαυτόν. Εάν όμως ο πατήρ αυτής δεν στέργη να δώση αυτήν εις αυτόν, αργύριον θέλει πληρώσει κατά την προίκα των παρθένων." Αν κάποιος, λοιπόν, θέλει μια κοπέλα που δεν είναι αρραβωνιασμένη, και καταφέρει να την αποπλανήσει και την κάνει να κοιμηθεί μαζί του, τότε αυτός θα καταβάλει την γαμήλια δωρεά και θα την πάρει σύζυγό του. Αν όμως ο πατέρας της αρνείται να του την δώσει, τότε ο δράστης θα καταβάλει το ποσόν που δίνεται ως γαμήλια δωρεά σε παρθένο.

Ο νόμος αυτός είναι "περιστασιακός"

Αυτός ο νόμος είναι "περιστασιακός" νόμος. Δηλαδή αφορά σε περιπτώσεις που αρχίζουν με "εάν". Εάν συμβεί κάτι σαν και αυτό που περιγράφτηκε, τότε... Δεν είναι νόμος σαν αυτόν του εδαφίου 18, "Μάγισσαν δεν θέλεις αφήσει να ζει" δηλαδή, χωρίς δυνατότητα παραλλαγών.

Αυτό σημαίνει πως ο αναγνώστης θα πρέπει να βρει την "αρχή" που διέπει τον νόμο αυτό. Δηλαδή σε κάθε περίπτωση που θα βρεθεί μπροστά μας δεν θα επαναλαμβάνονται όλες οι λεπτομέρειες, όπως διατυπώθηκαν στα εδάφια 16-17. Υπάρχει όμως κάποια "αρχή" που θα πρέπει να ακολουθηθεί σε παρόμοιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, έστω ότι βρίσκεται κάποιος και αποπλανά μια κοπέλα που είναι ορφανή από πατέρα. Δεν σημαίνει αυτό πως έχει τότε το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Πάλι θα πρέπει να την προικίσει και να την παντρευτεί

Ή για παράδειγμα διαβάστε τον νόμο στο 23:4-5, "Εάν απαντήσεις τον βουν του εχθρού σου ή τον όνον αυτού πλανώμενον, θέλεις εξάπαντος επιστρέψει αυτόν προς αυτόν. Εάν ίδης τον όνον του μισούντος σε πεπτωκότα υπό το φορτίον αυτού, και ήθελες αποφύγει να βοηθήσης αυτόν, εξάπαντος θέλει συμβοηθήσει αυτόν." Και ο νόμος αυτός είναι περιστασιακός. Δηλαδή, το βόδι που θα βρεις, πρέπει να το επιστρέψεις ακόμη και αν αυτός που το έχασε δεν είναι εχθρός αλλά φίλος! Ή στην σημερινή κοινωνία, αν βρεις το αυτοκίνητο του εχθρού σου, πρέπει να το επιστρέψεις. Δεν μπορείς να πεις, "Α, ο νόμος μιλάει για το βόδι και το γαϊδούρι, δεν λέει τίποτα για αυτοκίνητο!" Αυτοί οι νόμοι, λοιπόν, είναι περιστασιακοί. Μας κάνουν να σκεφτούμε πια είναι η "αρχή" πάνω στην οποία στηρίζονται.

Αν κάποιος "αποπλανήσει"

Ας δούμε, τώρα τα εδάφια αυτά με κάποια λεπτομέρεια. Πρώτα απ' όλα μιλάει για κάποιον που θα "απατήσει", δηλαδή θα αποπλανήσει μια παρθένο. Η φρασεολογία αυτή εννοεί πως ο άνδρας παίρνει την πρωτοβουλία για την σχέση. Για αυτόν τον λόγο ο άνδρας είναι αυτός που μετά πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία της μετάνοιας και αποκατάστασης της κοπέλας. Ο άνδρας είναι εκείνος που πρέπει να κυνηγήσει το γάμο ως αποτέλεσμα της αφοσίωσης που ορκίστηκε στο κρεβάτι. Με άλλα λόγια η κοπέλα δεν έχει την υποχρέωση να τρέχει από πίσω του και να τον παρακαλέσει να την παντρευτεί. Αυτός πρέπει να το κάνει.

Το δεύτερο που πρέπει να προσέξουμε είναι πως το λεξιλόγιο της αποπλάνησης μας βεβαιώνει πως η κοπέλα έχει δώσει τη συγκατάθεσή της για ό,τι συνέβη μεταξύ τους. Δεν πρόκειται για βιασμό. Η Γραφή δεν έχει αυτή την απαίτηση αν υπήρξε βία εκ μέρους του άνδρα. Στην περίπτωση που μελετούμε και οι δύο με τη θέλησή τους προχώρησαν στη σεξουαλική πράξη, ακόμη και αν αυτή η συμφωνία επιτεύχθηκε με αποπλάνηση.

Στη συνέχεια να στρέψουμε την προσοχή μας στο γεγονός πως η κοπέλα ήταν παρθένος. Η λέξη "παρθένος" είναι η πιο καλή μετάφραση στα ελληνικά όπως η λέξη "virgin" στα αγγλικά, αλλά μπορεί και να μας μπερδέψει. Δεν είναι η ίδια λέξη που διαβάζουμε στον Ησαΐα 7:14 που προφητεύει τον ερχομό του Μεσσία, "ιδού η παρθένος θέλει συλλάβει και γεννήσει υιόν και θέλει καλεσθή το όνομα αυτού Εμμανουήλ." Η λέξη παρθένος στον Ησαΐα είναι η εβραϊκή λέξη "αλμά," δεν είναι η ίδια λέξη με αυτή στην Έξοδο. Η λέξη "παρθένος" στη περικοπή μας είναι η εβραϊκή λέξη "μπεθούλα."

Η λέξη "μπεθούλα," δείχνει την ηλικία. Δεν δηλώνει την αγνότητα, την παρθενία εννοώντας δηλαδή πως η κοπέλα δεν έχει βρεθεί με άντρα. "Μπεθούλα" είναι κάθε κοπέλα σε ηλικία γάμου, που δεν έχει γίνει ακόμη μητέρα. Δηλαδή η λέξη "μπεθούλα" χρησιμοποιείται ακόμη και για κοπέλες που είναι παντρεμένες αλλά δεν έχουν γίνει μητέρες ακόμη.

Για παράδειγμα στον Ιωήλ 1:8 διαβάζουμε "Θρήνησον ως νύμφη περιεζωσμένη σάκκον δια τον άνδρα της νεότητος αυτής." Η λέξη "νύμφη" στο εβραϊκό είναι η λέξη "μπεθούλα." Θα έπρεπε δηλαδή να διαβάζουμε, "Θρήνησον ως παρθένος περιεζωσμένη σάκκον δια τον άνδρα της νεότητος αυτής." Η λέξη "μπεθούλα" εξηγεί δηλαδή την ηλικία της κοπέλας, δηλαδή ότι κοινωνικά είναι κοπέλα σε ηλικία γάμου, είτε παντρεμένη είτε όχι, αλλά δεν έχει παιδί.1 Κλάψε, δηλαδή, Ισραήλ σαν τη γυναίκα που θρηνεί επειδή έχασε τον άντρα της, και δεν είχαν προλάβει μαζί να έχουν παιδί.

Κάνουμε αυτή την παρένθεση για να εξηγήσουμε πως η γυναίκα έχει την ηλικία να δώσει την συγκατάθεσή της για την σεξουαλική πράξη. Έχει την ικανότητα να συμφωνήσει, δεν είναι παιδί.

Επιπλέον ο νόμος λέει πως η κοπέλα δεν είναι αρραβωνιασμένη. Η διευκρίνηση υπάρχει για να μη μας μπερδέψει με τη μοιχεία. Αν ήταν αρραβωνιασμένη θα είχαμε μοιχεία. Την εποχή εκείνη ο αρραβώνας ήταν κάτι ανάλογο με τις δικές μας γαμήλιες υποσχέσεις. Αυτό σήμαινε πως από την περίοδο του αρραβώνα ο άντρας αποκαλούνταν "σύζυγος" και η κοπέλα ήταν η "γυναίκα" του, παρόλο που ο γάμος δεν είχε ολοκληρωθεί.

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιωσήφ και η Μαρία, αποκαλούνταν σύζυγοι, άντρας και γυναίκα (δες Ματθαίος 1:16, 19, 20, 24, Λουκάς 1:27, 2:5). Η σχέση τους, όμως, ως αρραβωνιασμένοι ήταν προστατευμένη από το νόμο. Η απιστία κατά του αρραβωνιαστικού ή της αρραβωνιαστικιάς θεωρούνταν μοιχεία (δες Δευτερονόμιο 22:23-24) και χρειαζόταν έγγραφο διαζυγίου για τη λύση του αρραβώνα.

Τι γίνεται τώρα λοιπόν, αν η κοπέλα είναι διαθέσιμη, δεν είναι αρραβωνιασμένη και αυτός την αποπλανά και κοιμάται μαζί της; Ο νόμος λέει πως πρέπει να την προικίσει και να την κάνει γυναίκα του. Αυτή είναι η "αρχή" του εδαφίου. Το σεξ πριν το γάμο, πρέπει να οδηγήσει σε γάμο.

Το γαμήλιο δώρο

Πρέπει, όμως, έστω και με συντομία να μιλήσουμε για την προίκα ή πιο σωστά για το "γαμήλιο δώρο." Μας χρειάζεται να καταλάβουμε τι ακριβώς ήταν αυτό το δώρο γιατί πολλές φορές νομίζουμε πως υποτιμά την γυναίκα. Μην πάει το μυαλό μας πως ο γαμπρός με το γαμήλιο δώρο αγόραζε τη νύφη. Το δώρο αυτό ήταν ένα σημαντικό ποσό που ο υποψήφιος γαμπρός έδινε στον πατέρα της κοπέλας και ο πατέρας το πρόσθετε στην προίκα την οποία ετοίμαζε για την κόρη του. Του πατέρα το δώρο και του γαμπρού το δώρο μαζί αποτελούσαν την προίκα της κοπέλας, την οποία έπαιρνε μετά το γάμο.

Ο λόγος αυτού του δώρου ήταν η οικονομική ασφάλεια της κοπέλας. Σε περίπτωση άδικου διαζυγίου ή θανάτου του άντρα, αυτό το ποσό πήγαινε στην κοπέλα αυτόματα και εξ ολοκλήρου. Δεν είχε δηλαδή καμία σχέση με την μοντέρνα ιδέα της προίκας που ο πεθερός δίνει στον γαμπρό, για να καλοπαντρέψει την κόρη του. Καμία απολύτως σχέση. Το δώρο αυτό ανήκε ολόκληρο στην κοπέλα. Για αυτό το λόγο το ποσό αυτό ουσιαστικά αποθάρρυνε το εύκολο διαζύγιο.

Το γαμήλιο δώρο ήταν η επιβεβαίωση στην οικογένεια της νύφης πως οι προθέσεις του γαμπρού ήταν τίμιες. Ο λόγος που ο υποψήφιος γαμπρός το έδινε στον πεθερό αρχικά και όχι στην κοπέλα κατευθείαν ήταν επειδή με αυτό τον τρόπο θα υπήρχε ένα δημόσιο έγγραφο που θα αποδείκνυε πως η περιουσία αυτή ανήκε στην κοπέλα και κανένας δεν θα μπορούσε να το αμφισβητήσει. Δεν μπορούσε ο σύζυγος να πει μετά το διαζύγιο, "Α, όχι το σπίτι ήταν δικό μου," ή "το χτήμα ήταν δικό μου." Τώρα όλα αυτά ανήκουν στην κοπέλα, αν έτσι καθόριζε το γαμήλιο δώρο και η προίκα της κοπέλας.

Δεν υπάρχει προικοσύμφωνο όπως το θυμόμαστε από τα παλιά χρόνια. Το γαμήλιο δώρο δινόταν για να δηλώσει ο γαμπρός πόσο πολύ η κοπέλα του έχει κλέψει την καρδιά και δεν μπορεί να ζήσει μακριά της, πόσα πολλά είναι διατεθειμένος να δώσει για να ζήσει μαζί της, πόσο σίγουρη θα είναι η ζωή της μαζί του.

Η πιθανή άρνηση του πατέρα

Το πολύ ενδιαφέρον είναι πως μπορεί ο πατέρας να αρνηθεί να την δώσει! Γιατί όμως αυτό; Στην Παλαιά Διαθήκη αν οι κόρες ήταν μικρές, μπορεί ο πατέρας να ακυρώσει τις υποσχέσεις που έχουν δώσει. Οι γονείς, λοιπόν, σε περιπτώσεις σαν κι αυτή, λειτουργούν ως προστάτες της κοπέλας. Ο άνδρας πρέπει να πληρώσει ούτως ή άλλως. Ο πατέρας κρίνει αν αυτός ο άνθρωπος είναι κατάλληλος. Μπορεί η κόρη του να μην μπορεί να κρίνει. Ο έρωτας τυφλώνει όπως είναι γνωστό. Ή μπορεί να πιστεύει πως ο γαμπρός δεν είναι ειλικρινής και πως ζητάει να την παντρευτεί μόνο επειδή υπάρχει κοινωνική πίεση, όχι επειδή την αγαπάει. Κάθε πατέρας σωστός πρέπει να τα σκεφτεί αυτά και πρέπει να προστατέψει το παιδί του.

Είναι λογικό βέβαια να ρωτήσουμε πώς εφαρμόζονται αυτά σήμερα; Πολύ απλά. Ρωτάς τους γονείς σου. Ακόμη και αν πράγματι σε ενδιαφέρει να προχωρήσεις και να νομιμοποιήσεις τη σχέση σου, πρέπει πρώτα να ρωτηθούν οι γονείς για την καταλληλότητα του ατόμου. Οι γονείς μας, μας ξέρουν πιο καλά από οποιονδήποτε άλλον. Και η γνώμη τους για μας, είναι πιο αντικειμενική από τρίτους ανθρώπους. Μας ξέρουν πιο καλά από τους άλλους.

Ξέρω πως όλοι οι νέοι διψούν για ανεξαρτησία και ως εκ τούτου, αυτή η προτροπή, μπορεί να βρει αντιρρήσεις. Ειδικά όταν οι νέοι για τους οποίους μιλάμε δεν είναι έφηβοι, άλλα άνθρωποι στην δεκαετία των είκοσι ή των τριάντα χρόνων. Γιατί αυτοί θα πρέπει να έχουν την έγκριση των γονιών τους; Δεν γνωρίζω όμως κανέναν νέο ή νέα, που να ενδιαφέρεται σοβαρά για κάποιο πρόσωπο και δεν έχει ρωτήσει τους φίλους του, ή ανθρώπους που εμπιστεύεται και που πιστεύει πως τον/την γνωρίζουν καλά! Και αυτό ως αρχή είναι σωστό. Γιατί λοιπόν, να μην ερωτηθούν οι γονείς; Αυτό που λέω είναι πως κάτω από φυσιολογικές συνθήκες οι γονείς γνωρίζουν τα παιδιά τους καλύτερα, από όσο τα παιδιά πιστεύουν.

Αν βέβαια, οι γονείς δεν ζουν πια, ή αν ζουν πολύ μακριά και δεν έχουν την δυνατότητα να γνωρίσουν το άλλο πρόσωπο, ή αν δεν είναι χριστιανοί και δεν πιστεύουν στις αρχές του Λόγου του Θεού, σε αυτές τις περιπτώσεις θα μπορούσαν πιο μεγάλοι και πιο πνευματικοί αδελφοί και αδελφές να πάρουν τη θέση τους στη ζωή μας. Όλοι έχουμε ανάγκη από συμβουλή στις αποφάσεις μας. Γιατί, πολύ απλά, όλοι μας έχουμε την απίστευτη ικανότητα να εξαπατούμε τον εαυτό μας σε θέματα που έχουν να κάνουν με την καρδιά. Πιστεύουμε αυτά που θέλουμε να πιστεύουμε. Διαλέγουμε να πιστεύουμε πως αυτός ή αυτή μας αγαπάει με όλη τους την καρδιά, ενώ οι άλλοι μπορούν να ελέγξουν μια κατάσταση πιο αντικειμενικά και να δουν αλλιώς τα πράγματα.2

Το μόνο είδος γάμου που πρέπει να προκύψει από τέτοιου είδους μετάνοια του γαμπρού, μας το λέει η ιστορία του Συχέμ, από τη Γένεση 34. Ο Συχέμ είδε την Δείνα, ήταν όμορφη, του άρεσε, και αφού έκανε ό,τι έκανε -κακώς βέβαια- μετανόησε. Έδειξε, όμως, την μετάνοια για την αμαρτία του σωστά. Διαβάζουμε στη Γένεση 34:3, "Και η ψυχή αυτού προσεκολλήθη εις την Δείναν, την θυγατέρα του Ιακώβ, και ηγάπησε την κόρη, και ελάλησεν κατά την καρδίαν της κόρης." Ο Συχέμ έκανε μεν την αμαρτία, αλλά ο ίδιος πήρε την πρωτοβουλία για αποκατάσταση. Δεν πήγε η Δείνα από πίσω του να παρακαλάει και να γκρινιάζει, "παντρέψου με, παντρέψου με, αποκατάστησέ με," όπως έπρεπε η Θάμαρ να παρακαλέσει τον Αμνών. Ο Συχέμ προχώρησε μόνος του.

Και αφού φέρθηκε σωστά στην κοπέλα (μίλησε στην καρδιά της), πήγε στον πατέρα του τον Εμμώρ και τον έστειλε στην οικογένειά της Δείνας. Και ο Εμμώρ τους είπε, "Η ψυχή του Συχέμ του υιού μου προσηλώθη εις την θυγατέρα σας, δότε αυτήν εις αυτόν παρακαλώ εις γυναίκα." Με άλλα λόγια την ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, την αγάπησε κεραυνοβόλα και αυτό έκανε την μετάνοια για την αμαρτία του ολοκληρωμένη.

Η "αρχή," λοιπόν, της Εξόδου 22:16-17, πως το σεξ πριν το γάμο, πρέπει να οδηγήσει σε γάμο, επιβεβαιώνει την ιστορία της Γένεσης. Η σεξουαλική σχέση πριν το γάμο είναι αμαρτία. Στην αμαρτία όμως υπάρχει συγχώρηση. Η συγχώρηση έρχεται όταν υπάρξει μετάνοια. Και η σωστή μετάνοια θα πρέπει να είναι να ζητήσω από τον Θεό να μου δημιουργήσει αγάπη για το πρόσωπο και έτσι να επισημοποιήσω την αφοσίωση που έδωσα στο κρεβάτι. Η σωστή μετάνοια σύμφωνα με τον Λόγο του Θεού πρέπει να οδηγήσει σε γάμο από έρωτα!

Δευτερονόμιο 22:28-29

Η δεύτερη περικοπή που υποστηρίζει τα όσα έχουμε πει ως τώρα βρίσκεται στο Δευτερονόμιο 22:28-29 και είναι παράλληλη με τα εδάφια της Εξόδου 22:16-17. Τα συγκεκριμένα εδάφια μιλούν για σεξουαλικές σχέσεις στις οποίες και οι δύο συμφωνούν και ας αφήνεται να εννοηθεί πως ο άντρας πάλι έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο με τον οποίο τελειώνει το εδάφιο 28, "και ευρεθώσι." Αυτή η έκφραση δείχνει την συγκατάθεση και των δύο.

Το ίδιο λεξιλόγιο συναντούμε και στο εδάφιο 22, "Εάν τις ευρεθή κοιμώμενος μετά γυναικός υπάνδρου, τότε αμφότεροι θέλουσι θανατόνεσθαι, ο ανήρ ο κοιμώμενος μετά της γυναικός, και η γυνή, και θέλεις εξαλείψει το κακόν εκ του Ισραήλ." Το λεξιλόγιο αυτό εμφανίζεται και σε άλλα έγγραφα εκτός της Γραφής, στην Αρχαία Μέση Ανατολή. Βρίσκουμε τις εκφράσεις αυτές σε νομικά έγγραφα όπου δηλώνεται η συμφωνία δύο προσώπων να κάνουν κάτι μυστικά.

Διαφορές ανάμεσα στην Έξοδο 22:16-17 και Δευτερονόμιο 22:28-29

Χρηματικό ποσό

Υπάρχουν ορισμένα σημεία τα οποία θέλουμε να συγκρίνουμε στα εδάφια αυτά, με τα εδάφια της Εξόδου. Η πιο φανερή διαφορά είναι πως εδώ μας δίνεται το ποσό που πρέπει να πληρώσει ο άντρας στον πατέρα της κοπέλας, και ορίζεται σε πενήντα σίκλους αργυρίου. Μια εκδοχή είναι πως αυτά τα χρήματα είναι το γαμήλιο δώρο. Η άποψη στηρίζεται κυρίως στα εδάφια της Εξόδου. Μπορεί να είναι αυτή η απάντηση, αλλά δεν είναι σίγουρο.

Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως τα χρήματα αυτά είναι τόσο πολλά ώστε να είναι το πρόστιμο που πληρώνει ο παραβάτης, ή ακόμη για να αποζημιωθούν οι γονείς, που όπως διαβάσαμε δεν μπορούν να αρνηθούν το γάμο σε αυτή την περίπτωση. (Θα δούμε αμέσως πιο κάτω τον λόγο.) Πιστεύω πως αυτή είναι η σωστή απάντηση για τον ρόλο των χρημάτων. Αυτό επιβεβαιώνεται αν παρατηρήσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκονται τα εδάφια 28-29. Η περικοπή ξεκινάει από το εδάφιο 13 και τελειώνει στο 29. Η δομή της περικοπής είναι συμμετρική (χιαστί), ώστε μέσα στο πλαίσιο αυτό, το εδάφιο 29 αντιστοιχεί με το εδάφιο 19 όπου και εκεί ορίζεται κάποιο χρηματικό ποσό ως ποινή. Κατά τον ίδιο τρόπο, λόγω του εν γένει πλαισίου, οι πενήντα σίκλοι αργυρίου στο 29 είναι το πρόστιμο που πρέπει ο άντρας να πληρώσει.

Οι γονείς δεν μπορούν να αρνηθούν τον γάμο.

Η δεύτερη μεγάλη διαφορά σε σχέση με την Έξοδο είναι πως οι γονείς εδώ δεν μπορούν να αρνηθούν τον γάμο. Ενώ στην Έξοδο μπορούσαν να πουν "όχι" στον γαμπρό, εδώ δεν μπορούν. Η διαφορά μπορεί να εξηγηθεί κυρίως από την μικρή εκείνη φράση "και ευρεθώσι," που δείχνει ένα μεγαλύτερο βαθμό συγκατάθεσης εκ μέρους της κοπέλας. Δηλαδή ενώ στην Έξοδο είχαμε "αποπλάνηση" μιας κοπέλας που δεν ήταν αρραβωνιασμένη, και ό,τι συνέβη έγινε πιθανώς μία φορά, το Δευτερονόμιο μιλάει για την περίπτωση κατά την οποία η σχέση υπάρχει για αρκετό καιρό. Με αυτό το σκεπτικό, αν αυτή η κατάσταση υπάρχει για καιρό και συνεχίζεται, δεν έχει και πολύ νόημα να πουν "όχι" οι γονείς. Η κόρη τους με τη στάση της έχει δείξει πως θέλει να προχωρήσει.

Η περικοπή αυτή, λοιπόν, μιλάει για την περίπτωση κατά την οποία υπάρχει αδιαμφισβήτητη απόδειξη για προγαμιαία σεξουαλική σχέση. Και η "αρχή" αυτού του εδαφίου συμπίπτει με την "αρχή" που υπάρχει στην Έξοδο και την "αρχή" που υπάρχει στη Γένεση 34 και στο Β΄ Σαμουήλ 13, πως το σεξ δημιουργεί γαμήλια υποχρέωση. Το σεξ είναι ο όρκος της διαθήκης του γάμου. Ο Θεός μας κρατάει υπόλογους ακόμη και όταν ορκιζόμαστε πράγματα που δεν προτιθέμαστε να τηρήσουμε!!!

Σαν παρένθεση εδώ να πούμε πως η Αγία Γραφή σε πολλά μέρη είναι πολύ ανοιχτή, όσον αφορά τη γνώμη της κοπέλας. Στην πραγματικότητα, ήταν απαραίτητο η κοπέλα να συμφωνήσει για να γίνει ο γάμος. Θυμηθείτε την Ρεβέκκα (Γένεση 24:5, 24:57-58). Στην περίπτωση του Σαμψών, η Φιλισταία κοπέλα έπρεπε να δεχτεί (Κριτές 14:3,7). Η Μιχάλ αγαπούσε τον Δαβίδ και μάλιστα φαίνεται από το κείμενο πως αυτή πρώτη έκανε γνωστές τις προθέσεις της ( Α΄ Σαμουήλ 18:20). Ακόμη και στην ιστορία του Αμνών και της Θάμαρ, η Θάμαρ εννοείται πως έδινε την συγκατάθεσή της για να παντρευτεί τον Αμνών (Β΄ Σαμουήλ 13:13). Η κοπέλα δεν αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει. Ας θυμόμαστε πως ο Λόγος του Θεού είναι πολύ πιο "ανοιχτός" από όσο νομίζουμε και πολλές φορές πολύ πιο ισορροπημένος από ανθρώπινες παραδόσεις και έθιμα.

Ο σύζυγος δεν έχει δικαίωμα να την χωρίσει.

Η τελευταία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο περικοπές είναι πως στο Δευτερονόμιο, ο άντρας δεν μπορεί να χωρίσει την κοπέλα (παρόμοια πάλι με το εδάφιο 19). Ο άντρας υποχρεώνεται να την παντρευτεί και δεν μπορεί να την χωρίσει! Η διαφορά αυτή ανάμεσα στους δύο νόμους οφείλεται σε λόγους ανθρωπιστικούς, δηλαδή η κοπέλα έχει υποστεί ζημιά και πρέπει να προστατευτεί. Υπάρχει η παραδοχή πως κάτι κακό συνέβη στο κορίτσι και τώρα πρέπει να γίνει αποκατάσταση. Αυτή η συλλογιστική είναι σε πλήρη συμφωνία με το πνεύμα που διέπει το Δευτερονόμιο εν γένει, το οποίο προστατεύει όλους αυτούς που δεν έχουν την δυνατότητα να προστατέψουν και να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους στο δικαστήριο. Το πνεύμα αυτό του Δευτερονομίου φαίνεται σε εδάφια όπως το 10:18, ή το 24:17-22.

Επιπλέον, υπάρχει η πιθανότητα, σύμφωνα πάντα με την Έξοδο 22:16-17, ο άντρας και η γυναίκα να αποκαλύψουν μόνοι τους τη σχέση τους, αν και πάλι ο άντρας πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία γιατί αυτός πήρε την πρωτοβουλία στην αποπλάνηση. Στο Δευτερονόμιο 22:28-29, όμως, τους βρίσκουν, ανακαλύπτεται η σχέση. Μπορεί λοιπόν, να ορίζει ο νόμος πως ο άντρας υποχρεώνεται να την παντρευτεί και δεν μπορεί να την χωρίσει, επειδή υπάρχει υποψία για τις τελικές προθέσεις του!! Μπορεί, δηλαδή, να μην θέλει καν να παντρευτεί, και να τραβάει την σχέση επ' αόριστον, χωρίς να την νομιμοποιεί. Για να προστατευτεί η κοπέλα, λοιπόν, αν ανακαλυφθούν θα πρέπει πρώτον, να πληρώσει πρόστιμο, και να την παντρευτεί (δίνοντας το γαμήλιο δώρο), χωρίς να μπορεί να την χωρίσει. I

 

 

Η Παρουσία / 2

Έκθεσις σχολίων επί εδαφίων σχετιζομένων / αποδιδομένων εις την "Παρουσίαν", βάσει της εργασίας του Καθηγητού Συστηματικής Θεολογίας του Θεολογικού Σεμιναρίου "CALVIN" εις GrandRapids, MI. Anthony A. Hoekema, "The Bible and the Future", Εκδ. William B. Eerdmans, 1994.

Ιωάν. 12/31, 32

Συνεχίζοντες την ερμηνευτικήν παρουσίασιν περικοπών της Καινής Διαθήκης αι οποίαι σχετίζονται με την Πρώτην και την Δευτέραν Παρουσίαν του Κυρίου Ιησού, θα ασχοληθώμεν τώρα με τα δύο αυτά εδάφια, ως εμφανίζονται εις το "κριτικόν κείμενον" "νυν κρίσις εστίν του κόσμου τούτου, νυν ο άρχων του κόσμου εκβληθήσεται έξω· καγώ εάν υψωθώ εκ της γης, πάντας ελκύσω προς εμαυτόν".

Δια τον πιστόν της Καινής Διαθήκης, η έλευσις του Χριστού, αποτελεί το ενδιάμεσον σημείον και έχει την συναίσθησιν ότι ζει μεταξύ του ενδιαμέσου αυτού σημείου και του κολοφώνος, του μεσουρανήματος, δηλαδή της Δευτέρας Παρουσίας (O.Cullmann, "Time", Σελ. 81-83).

Τούτο υποδηλοί ότι η Έλευσις του Χριστού ήτο το πλέον σημαντικόν γεγονός της ανθρωπίνης ιστορίας. Επίσης υποδηλοί ότι αυτό το γεγονός είχεν μιαν αποφασιστικήν σημασίαν δι' όλα τα μεταγενέστερα αλλά και τα προγενέστερα σημεία της ιστορίας. Ο Cullmann παρουσιάζει μίαν αναλογίαν. Βλέπει την πρώτην Έλευσιν του Κυρίου ως την ημέραν "D" (της αποβάσεως των συμμάχων εις την Νορμανδίαν) η οποία απετέλεσεν την αποφασιστικήν μάχην του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εγγυουμένην την τελικήν ήτταν του εχθρού, και την ημέραν "V" ως την Δευτέραν Έλευσιν του Χριστού, με την τελικήν και οριστικήν νίκην και τον θρίαμβον (κάτι ανάλογον με την πτώσιν του Βερολίνου και την άνευ όρων παράδοσιν της Ναζιστικής Γερμανίας). Είναι βεβαίως γεγονός ότι η αναλογία αυτή έχει γίνει αντικείμενον κριτικής υπό άλλους σχολιαστάς ως του J. Marsh (op cit. 177-178) και του G.C. Berkouwer (Return, Σελ. 74-75), κυρίως επί τη βάσει του περιωρισμένου κάθε ιστορικής κρίσεως. Βεβαίως, είναι αληθές ότι ουδεμία ακριβής αναλογία προς το απολυτρωτικόν έργον του Χριστού είναι δυνατόν να ευρεθή εις την ανθρωπίνην ιστορίαν. Όμως, σημειώνει ο A.A. Hoekema, το σημείον του O. Cullmann έχει ορθώς ληφθή: Δια της πρώτης Ελεύσεως του Χριστού η νίκη επί του Σατανά έχει κερδηθή, παρά το γεγονός ότι πολλαί ακόμη μάχαι πρέπει να δοθούν.

Η Βίβλος, λοιπόν, μας διδάσκει να αντικρύσωμεν την ανθρωπίνην ιστορίαν ως τελείως κυριαρχουμένην υπό του Ιησού Χριστού. Η Ιστορία αποτελεί την σφαίραν της απολυτρώσεως του Θεού, εις την οποίαν θριαμβεύει επί της ανθρωπίνης αμαρτίας δια του Χριστού "κόσμον καταλλάσσων εαυτώ" (Β΄ Κορ. ε΄ 19). Δια του Χριστού ο Θεός, άπαξ δια παντός, έχει κερδήσει την νίκην επί του θανάτου "επειδή γαρ δι' ανθρώπου θάνατος, και δι' ανθρώπου ανάστασις νεκρών" (Α΄ Κορ. ιε΄ 21), ο Σατάν "... ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω" (Ιω. ιβ΄ 31) και όλαι αι εχθρικαί δυνάμεις κατασυντρίβονται: "απεκδυσάμενος τας αρχάς και τας εξουσίας εδειγμάτισεν εν παρρησία, θριαμβεύσας αυτούς εν αυτώ" (Κολ. β΄ 15). Η κεντρική θέσις του Χριστού εις την ιστορίαν συμβολικώς εξεικονίζεται εις το πέμπτον κεφάλαιον της Αποκαλύψεως: "Άξιος εί λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού, ότι εσφάγης και ηγόρασας των Θεώ εν τω αίματι σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους..." (Αποκ. ε΄ 9).

Μία άλλη προσέγγισις εις την περικοπήν αυτήν (Ιω. ιβ΄ 31-32) σχετίζεται με τον περιορισμόν των δραστηριοτήτων του Σατανά εις την επέκτασιν της ιεραποστολής του Χριστού. Είναι ενδιαφέρον να προσέξωμεν ότι το ρήμα "εκβάλλω" ("... νυν ο άρχων του κόσμου εκβληθήσεται έξω") έχει την ιδίαν ρίζαν με το ρήμα το οποίον απαντάται εις την Αποκ. κ΄ 3 "και έβαλεν αυτόν (δηλ. τον Σατανά) εις την άβυσσον...".

Το "δέσιμο" αυτό του Σατανά, το οποίον περιγράφεται εις την Αποκάλυψιν (ανωτέρω), σημαίνει ότι κατά την διάρκειαν του αιώνος του Ευαγγελίου, εις τον οποίον τώρα ζώμεν, η επιρροή του Σατανά, παρά το γεγονός ότι δεν έχει εκμηδενισθή, έχει περιωρισθή και δεν είναι ικανή να εμποδίση την επέκτασιν του Ευαγγελίου εις τα έθνη του κόσμου. Λόγω αυτού του "περιορισμού" (ή δεσίματος) του Σατανά κατά την διάρκειαν του παρόντος αιώνος, τα έθνη δεν είναι εις θέσιν να επιτύχουν την κατάκτησιν της Εκκλησίας. Αντιθέτως είναι η Εκκλησία εκείνη η οποία κατακτά τα έθνη.

Πράξ. 2/17 - Α΄ Κορ. 10/11

"Και έσται εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, εκχεώ από του πνεύματός μου επί πάσην σάρκα, και προφητεύσουσιν οι υιοί υμών και αι θυγατέρες υμών και οι νεανίσκοι υμών οράσεις όψονται και οι πρεσβύτεροι υμών ενυπνιασθήσονται" (Κριτικόν κείμενον).

"Και εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του Πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα· και θέλουσι προφητεύσει οι υιοί σας και αι θυγατέρες σας, και οι νεανίσκοι σας θέλουσι ιδεί οράσεις, και οι πρεσβύτεροι σας θέλουσι ενυπνιασθή ενύπνια" (Μετάφρασις Ν. Βάμβα).

Αι λέξεις "εν ταις εσχάταις ημέραις", αποτελούν μετάφρασιν των Εβραϊκών λέξεων "ach a rey khen" που κατά γράμμα σημαίνουν "μετά ταύτα". Όταν ο Πέτρος παραθέτη αυτάς τας λέξεις και τας εφαρμόζει εις το γεγονός το οποίον μόλις συνέβη (δηλαδή την έλευσιν του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστήν) είναι ωσάν να λέγη "είμεθα τώρα εις τας εσχάτας ημέρας".

Μίαν παρομοίαν κατανόησιν συναντώμεν εις τον Παύλον. Εις μιάν από τας αρχαιοτέρας Επιστολάς του (Γαλ. δ΄ 4) -πιθανόν περί το 50 μ.Χ.- δηλώνει σχετικώς με την έλευσιν του Χριστού: "ότε δε ήλθεν το πλήρωμα του χρόνου". Με την λέξιν "πλήρωμα" δηλώνει την σκέψιν, την ιδέαν μιας εκπληρώσεως, ενός πράγματος το οποίον φθάνει εις την τελείωσιν. Όταν ο Παύλος λέγη ότι ο Χριστός εφανερώθη εις "το πλήρωμα του χρόνου" θέλει να υποδηλώση ότι το μεγάλο κεντρικόν σημείον έχει φθάσει, ότι η προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης έχει τώρα εκπληρωθή. Παρόλον ότι αι λέξεις αυταί δεν εξαιρούν μιάν μελλοντικήν εκπλήρωσιν εις την ιστορίαν, εις το τέλος του χρόνου, όμως ασφαλώς μας διδάσκουν ότι, αναφορικώς με την προοπτικήν της Παλαιάς Διαθήκης, η εποχή της Καινής Διαθήκης αποτελεί τον χρόνον της εκπληρώσεως. Εις μίαν Επιστολήν, γραμμένην ολίγα έτη αργότερα (Α΄ Κορινθίους) -περί το 55 μ.Χ.- ο Παύλος τοποθετεί την αυτήν αλήθειαν με μιάν ιδιαιτέραν έμφασιν: "ταύτα δε τυπικώς συνέβαιναν εκείνοις" (ι΄ 11), ("όλα αυτά τα κακά συνέβαιναν σ' εκείνους..." Ν.Μ.Β.), δηλαδή εις τους Ισραηλίτας οι οποίοι περιεπλανώντο εις την έρημον, ως μίαν προειδοποίησιν, αλλά εγράφησαν "προς νουθεσίαν ημών, εις ούς τα τέλη των αιώνων κατήντηκεν". Εδώ επίσης η γλώσσα της "εκπληρώσεως" είναι καταφανής.

Αναλόγους εκφράσεις συναντώμεν εις τον συγγραφέα της προς Εβραίους Επιστολής, όταν αυτός συγκρίνη τον Χριστόν με τους αρχιερείς της Παλαιάς Διαθήκης οι οποίοι θα έπρεπε να εισέλθουν εις τα Άγια των Αγίων "άπαξ του ενιαυτού" (Λευιτ. ις΄ 34), όχι με το αίμα των ιδίων. Ο Χριστός, συνεχίζει ο συγγραφεύς της προς Εβραίους Επιστολής, είναι, εις άπειρον βαθμόν, ανώτερος από αυτούς τους ιερείς "επεί έδει αυτόν πολλάκις παθείν από καταβολής κόσμου· νυνί Δε άπαξ επί συντελεία των αιώνων εις αθέτησιν( της) αμαρτίας δια της θυσίας πεφανέρωται" ("Αλλοιώτικα, θα έπρεπε να έχη πεθάνει πολλές φορές από καταβολής κόσμου, ενώ τώρα φανερώθηκε μια για πάντα στο τέλος των αιώνων και κατάργησε με τη θυσία του την αμαρτία" Ν.Μ.Β.) (Εβρ. θ΄ 26). Εις σύγκρισιν με τον προσωρινόν ρόλον των ιερέων της Παλαιάς Διαθήκης, η Επιστολή προς Εβραίους βλέπει την έλευσιν του Χριστού με όρους εσχατολογικής εκπληρώσεως και τελικότητος.

Αι Επιστολαί του Ιωάννου συνήθως θεωρούνται μεταξύ των τελευταίων χρονικώς εγγράφων της Καινής Διαθήκης. Εδώ επίσης ανευρίσκομεν μιαν κατανόησιν της εποχής της Καινής Διαθήκης ως μιας εσχατολογικής εκπληρώσεως. Αντί της εκφράσεως "επ' εσχάτου των ημερών" (Εβρ. α΄ 2), ο Ιωάννης χρησιμοποιεί τας λέξεις "εσχάτη ώρα", "Παιδία, εσχάτη ώρα εστίν, και καθώς ηκούσατε ότι αντίχριστος έρχεται, και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν, όθεν γινώσκομεν ότι εσχάτη ώρα εστιν." (Α΄ Ιω. β΄ 18).

Εκφράσεις ως αι ανωτέρω εκτεθείσαι φανερώνουν ότι οι πιστοί της Καινής Διαθήκης είχαν την συνείδησιν ότι έζων τας "εσχάτας ημέρας", την "εσχάτην ώραν", "τα τέλη των αιώνων". Εγνώριζαν ότι το μέγα εσχατολογικόν γεγονός, το οποίον είχεν προφητευθή εις την Παλαιάν Διαθήκη είχε λάβει χώραν με την έλευσιν του Χριστού και την εγκαθίδρυσιν της βασιλείας Του. Τούτο είναι το στοιχείον της αληθείας εις την θέσιν εκείνην την σχετιζομένην με τον C.H. Dodd1, συνήθως αποκαλουμένην "realized eschatology". Επειδή όμως υπάρχουν πολλά εσχατολογικά "συμβάντα" τα οποία δεν έχουν ακόμη πραγματοποιηθή, και αφού η Καινή Διαθήκη ομιλεί καθαρά δια μιαν μέλλουσαν καθώς και παρούσαν εσχατολογίαν, ο A. A. Hoekema, καταλήγει εις το συμπέρασμα ότι προτιμά να ομιλή περί μιας "inaugurated" (εγκαινιασθείσης) εσχατολογίας2. I

Επιμέλεια: Α. Κουλούρης

 

1. Charles Harold Dodd (1884-1973). Βρεταννός Κογκρεσιοναλιστής ιεροκήρυξ και λόγιος. Φυσιογνωμία ασκήσασα την μεγίστην επιρροήν εις τους κύκλους των ερευνητών της Γραφής τας μέσας δεκαετίας του 20ου αιώνος. Ένα από τα πολλά έργα του ήτο: "αι Παραβολαί της Βασιλείας", 1934, όπου έδωσεν ιδιαιτέραν έμφασιν εις την "realized eschatology" (πραγματοποιουμένην εσχατολογίαν) (The New International Dictionary of the Christian Church - Zondervan Corporation, Grand Rapids, MI, 1971, σελ. 304).

2. Ο όρος "Inaugurated eschatology" χρησιμοποιείται υπό του J.A.T. Robinson εις το έργον του "Jesus and his Coming" (London, SCM 1957). Δια πρώτην φοράν επροτάθη υπό του G. Florovsky (W.A. Whitehouse, "The Modern Discussion of Eschatology" Scottish Journal of Theology Occasional Papers No 2, p. 76, αρ.1).

2.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΙΔΩΛΑ

του κ. Στέλιου Παπαδόπουλου

 

 

Ένας πολύ καλός αθλητής στο μπάσκετ, πίστεψε σε μικρή ηλικία και καθώς μεγάλωνε γινόταν όλο και πιό καλός, ήταν ψηλός, αλτικός εξαίσιος χειριστής της μπάλας, έπαιζε στο γυμνάσιο, στο πανεπιστήμιο, ώσπου έφτασε η ώρα να παίξει και στο μεγαλύτερο και διασημότερο πρωτάθλημα του κόσμου, το Ν.Β.Α.

Εκεί τα έδωσε όλα, απέκτησε φήμη, χρήματα, δόξα. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια και είχε να λέει ότι παρόλο που αγαπούσε αρκετά την οικογένειά του, το μπάσκετ ήτανε η νούμερο ένα (1) απασχόληση στη ζωή του.

Δεν πέρασε όμως λίγος καιρός και ο άνθρωπος αυτός κατάλαβε ότι έκανε λάθος.

Η Νο 1 απασχόληση στη ζωή του έπρεπε να γίνει ο ΘΕΟΣ.

Κατάλαβε ότι αν και το μπάσκετ αυτό καθ' αυτό δεν ήταν αμαρτία και ότι έπρεπε να παίξει για να συντηρήσει τον ίδιο και την οικογένειά του, δυστυχώς το έβαλε σε θέση ανώτερη απο τον Σωτήρα του. Είχε γίνει γι΄αυτόν ένα είδωλο.

Μετανόησε, ζήτησε συγνώμη απο τον Θεό και αφού τακτοποίησε τα πράγματα στη σωστή σειρά, χρησιμοποίησε το επάγγελμά του για να δίνει μαρτυρία για τον Χριστό.

Η ζωή του άλλαξε ριζικά, φωτίστηκε το πνεύμα του και μια νέα δύναμη του Αγίου Πνεύματος γέμισε την ζωή του.

Αραγε εμείς οι πιστοί απειλούμαστε απο τα είδωλα σήμερα ; Μήπως έχουμε κάποια μικρά είδωλα στη ζωή μας τα οποία χωρίς να το καταλάβουμε μας επηρεάζουν; Και τι είναι αυτό που θα μπορούσε να γίνει είδωλο στη ζωή μας; Σε αυτές και πολλές άλλες ερωτήσεις θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις αφού πρώτα δούμε και κατανοήσουμε τρία πράγματα. Ας δούμε ποιά είναι:

Α) Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ

Στην Π. Διαθήκη οι άνθρωποι στρέφονταν στα είδωλα για να έχουν την πρόνοια τους, να αποκτήσουν μια ταυτότητα, μια σημασία και φυσικά να αποκομίσουν κάποιο ώφελος ει δυνατόν. Αυτοί που στρέφονταν λοιπόν στα είδωλα γονάτιζαν, δήλωναν υποταγή και αφιέρωση σ' αυτά, πιστεύοντας, ότι μπορούσαν να τους σώσουν.Όταν όμως οι άπιστοι Ισραηλίτες στράφηκαν στην ειδωλολατρία, ο Θεός τους ρώτησε:

"Που είναι όμως οι Θεοί σας που κατασκεύαζετε; Ας σηκωθούν λοιπόν να σας σώσουν αν μπορούν, όταν σας βρούνε συμφορές. Γιατί οι θεοί σας είναι τόσοι πολλοί, όσες και οι πόλεις σας, λαέ του Ιούδα."(Ιερ. 2:28)

Ο Θεός τους το ΄κανε ξεκάθαρο ότι μόνο αυτός μπορούσε να τους σώσει.

"Εγώ όμως είμαι ο Κύριος ο Θεός σας που σας έβγαλα απο την Αίγυπτο, άλλους θεούς πέρα απο εμένα δεν θα αναγνωρίζετε, άλλος σωτήρας από μένα δεν υπάρχει." (Ωσηέ 13:4)

Ο λαός του έπρεπε να λατρεύει μόνο αυτόν. Ας δούμε όμως τι μας λέει και στην Έξοδο 20: 2-5.

"Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σου, που σε έβγαλα απο την Αίγυπτο, τον τόπο της δουλείας. Δεν θα υπάρχουν για σένα άλλοι θεοί εκτός από μένα."

"Δεν θα κατασκευάσεις για σένα είδωλα και κανενός είδους ομοίωμα που να αντιπροσωπεύει ο,τιδήποτε βρίσκεται ψηλά στον ουρανό, ή εδώ κάτω στη γή, ή μέσα στα νερά, κάτω απ΄ τη γη. Δεν θα τα προσκυνάς ούτε θα τα λατρεύεις, γιατί εγώ ο Κύριος ο Θεός σου είμαι Θεός που απαιτώ αποκλειστικότητα. Για την αμαρτία των πατέρων που μου αντιστέκονται τιμωρώ τα παιδιά ακόμη κι ως την τρίτη και την τέταρτη γενιά." (Έξοδος 20:2-5)

Μάλιστα, τόσο μεγάλη ήταν η απέχθεια και η αποστροφή του Θεού για την ειδωλολατρία, ώστε τους δίνει εντολή να μην αφήσουν ούτε ένα υπόλοιπο απο τους λαούς τους ειδωλολατρικούς που κατακτούσαν.

Ας διαβάσουμε Δευτερονόμιο 7: 5,16.

"Θα καταστρέψετε τα θυσιαστήρια τους θα συντρίψετε τις πέτρινες και τις ξύλινες λατρευτικές τους στήλες και θα κάψετε τα είδωλά τους." Επίσης τους λέει: "Πρέπει να εξολοθρέψετε όλους τους λάους που θα παραδώσει στην εξουσία σας ο Κύριος ο Θεός σας. Δεν θα τους λυπηθείτε ούτε θα λατρεύσετε τους Θεούς τους γιατί αυτό θ'αποτελέσει παγίδα για σας."

Κι όμως παρόλες αυτές τις ξεκάθαρες εντολές του Θεού, βλέπουμε στην Π.Διαθήκη ότι οι Ισραηλίτες απέτυχαν να καταστρέψουν τους ειδωλολατρικούς βωμούς και έτσι τα είδωλα των εθνών πάρα πολλές φορές παγίδεψαν τη καρδιά τους. Παρόλο που ο Θεός έστελνε διαρκώς προφήτες για να μετανοήσουν, δυστυχώς ο Ισραήλ εξακολουθούσε να ζεί σε ανταρσία.....

Μέσα λοιπόν στον δίκαιο θυμό Του, ο Θεός απάντησε τιμωρώντας την Ιερουσαλήμ με πληγές, πόλεμο και καταστροφές. Ας κοιτάξουμε τι λέει στον Ιεζεκιήλ ο Θεός:

"Μου είπε ακόμη ο Κύριος ο Θεός. Χτύπα με θυμό χέρια και πόδια και πές αλίμονο Οι Ισραηλίτες θα πεθάνουν απο τον πόλεμο, την πείνα, και τις αρρώστιες για όλες τις βδελυρές τους πράξεις." (Ιεζεκιήλ 6:11)

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι:

Β) ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

(ΑΥΤΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ)

Είδαμε λίγο πολύ τι ίσχυε στην Π.Δ. Τι γίνεται όμως με τα σημερινά είδωλα του 20ου αιώνα; Τι γίνεται με τα είδωλα που χτυπάνε την πόρτα της καρδιάς μας κάθε μέρα; Η ειδωλολατρία σήμερα παίρνει πολλές μορφές.

Μπορεί να είναι η καρριέρα μας, η ψυχαγωγία μας, η τεχνολογία, η μόδα ή τα αυτοκίνητα. Όμως παρόλο που μπορεί να διαφέρουν οι μορφές των ειδώλων της Π.Διαθήκης σε σχέση με την Καινή, ο πειρασμός παραμένει ο ίδιος.

Ο Απόστολος Παύλος μας λεέι στο Α΄.Κορ. 10:14: "Αγαπητοί μου, φεύγετε μακριά απο τη λατρεία των ειδώλων."

Το σίγουρο είναι, ανεξάρτητα απο τον αιώνα στον οποίο βρισκόμαστε, οτι η ειδωλολατρία απειλεί να παγιδέψει τον λαό του Θεού.

Ο Θεός μας δημιούργησε με μια καρδιά η οποία τίνει να λατρεύει. Απο την εποχή της πτώσης ο σατανάς έχει διαφθείρει αυτό το πάθος μας για λατρεία, έτσι ώστε αντί να λατρεύουμε τον Θεό-Δημιουργό να λατρεύουμε τα ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Όταν λοιπόν επιτρέπουμε οτιδήποτε εκτός απο τον Θεό να μας κυβερνάει, να μας αποσπάει ή να μας ελέγχει, τότε έχουμε δημιουργήσει ένα είδωλο.

Ο Μαρτίνος Λούθηρος είπε: Εκεί που προσκολάται και βασίζεται η καρδιά σου, εκεί βρίσκεται και ο θεός σου.

Τα διάφορα πράγματα που κάνουμε είδωλα δεν είναι απαραιτήτως κακά και αμαρτωλά αυτά καθ'εαυτά. Τα χρήματα π.χ. δεν είναι κάτι κακό ή αμαρτωλό, η αγάπη όμως για το χρήμα, είναι.

Α΄ Τιμ. 6:10 "Γιατί η ρίζα όλων των κακών είναι η φιλαργυρία.Το χρήμα μερικοί το επιθύμησαν τόσο πολύ,ώστε πλανήθηκαν κι απομακρύνθηκαν απο την πίστη και πλήγωσαν τον εαυτό τους με βάσανα πολλά"..

Ακόμη και οι ευλογίες του Θεού όπως οικογένεια, εργασία, φαγητό, διακονία κ.λ.π. μπορούν να γίνουν είδωλα όταν τα βάλουμε μέσα στην καρδιά μας σε ανώτερη θέση απο τον Θεό.

Ο Ιωάννης Καλβίνος παρατήρησε και είπε ότι: ''Το κακό στις επιθυμίες μας δεν έγκειται στο τι θέλουμε, αλλά στο τι θέλουμε πάρα πολύ.''

Τα είδωλα υπόσχονται ο,τιδήποτε επιθυμούμε: αγάπη, αποδοχή, αξία, ευτυχία, αλλά στην ουσία παγιδεύουν την καρδιά, γεμίζουν τον άνθρωπο με δεσμά.

Στο Κολοσσαείς 3: 1-3 μας δίνει ένα υπόδειγμα για το πώς πρέπει να σκεφτόμαστε. "Αφού, λοιπόν, αναστηθήκατε μαζί με το Χριστό, να επιδιώκετε τα αγαθά που βρίσκονται στον ουρανό, εκεί που κάθεται οΧριστός στα δεξιά του Θεού,οι σκέψεις σας να είναι στραμμένες πρός αυτά κι οχι προς τα γήινα πράγματα. Γιατί πεθάνατε μαζί με το Χριστό κι η ζωή σας είναι κρυμμένη μαζί με το Χριστό στο Θεό."

Το τρίτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζουμε και να εφαρμόζουμε είναι το εξής:

Γ) ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ. ΔΩΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΘΕΟ

(4 ΤΡΟΠΟΙ ΝΙΚΗΣ)

Ο Θεός θέλει να μας ελευθερώσει απ'όλα αυτά για να δώσουμε τελικά όλη τη δόξα σ'αυτον. Αυτό μπορεί να γίνει με τους εξής τέσσερις τρόπους:

1. Αποκάλυψέ τα, ξεσκέπασέ τα.

Ίσως και εσύ ο ίδιος δεν το γνωρίζεις, αν έχεις παγιδευτεί. Γι' αυτό μέσα απο προσευχή και έλεγχο μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας τις εξής ερωτήσεις:

* Τι ελέγχει ή τι κυβερνά την καρδιά μου;

* Τι μου αποσπάει την προσοχή, ποιά είναι τα κίνητρά μου;

* Σε τι προσκολλάται η καρδιά μου ;

* Τι ποθώ, τι λαχταρώ πάρα πολύ;

* Τι είναι αυτό που νομίζω ότι μου δίνει αξία ;

* Τι νομίζουν οι φίλοι μου ότι είναι είδωλα στη ζωή μου;

Ας θυμηθούμε ακόμη μία φορά ότι τα είδωλα δεν είναι απαραιτήτως κακά πράγματα. Μπορούμε να κάνουμε είδωλά μας ακόμη και "πνευματικά" πράγματα.

Οι Ισραηλίτες λάτρευαν ξένους θεούς όχι μόνο σε παγανιστικούς βωμούς αλλά ακόμα και μέσα στον ίδιο το ναό του Θεού. ( Ιεζεκιήλ 8:16-18)

"Τότε μ' έφερε στην εσωτερική αυλή του ναού του Κυρίου κοντά στην κύρια πύλη του ναού μεταξύ του πρόναου και του θυσιαστηρίου.Εκεί ήταν περίπου είκοσι πέντε άντρες με τα νώτα τους στραμμένα προς το ναό και τα πρόσωπά τους προς τα ανατολικά και προσκυνούσαν τον ήλιο την ώρα που ανέτελλε. Το βλέπεις αυτό άνθρωπε; Μου είπε ο Θεός. Οι κάτοικοι του Ιούδα, δε φτάνει που κάνουν μέσα στο ναό μου τις βδελυρές πράξεις που κι εσύ είδες και γεμίζουν τη χώρα με ανομία, αλλά με προσβάλλουν κιόλας ακόμη περισσότερο και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο. Γι' αυτό κι εγώ θα ενεργήσω με οργή. Δε θα τους σπλαχνιστώ καθόλου, ούτε θα τους ελεήσω. Κι αν ακόμη απευθυνθούν σ'εμένα με δυνατή φωνή, εγώ δεν θα τους ακούσω".

Είδωλα μπορούν να γίνουν τα χαρίσματά μας, η δύναμή μας, η κουλτούρα μας, η υπερηφάνεια μας, η διακονία μας, ασχέτως πόσο πολύτιμη είναι, και άλλα πολλά.

2. Μετανόησε απ' αυτά. Ιεζεκιήλ 14: 6 λέει :

"Μετανοήστε και εγκαταλείψτε τα είδωλα σας πάψτε πια να τηρείτε τα βδελυρά έθιμά σας."

Ο Ησαϊας επίσης στο Ησ. 30: 22 λέει: "Θα θεωρήσετε βέβηλα τα επάργυρα γλυπτά σας και τα επιχρυσωμένα σας τα είδωλα θα τα πετάξετε μακριά σαν κάτι ακάθαρτο και θα τους πείτε: Έξω απο εδώ."

3. Επίστρεψε, γύρισε στην ανόθευτη σχέση σου με το Θεό. Ωσηέ 14:2 "Γύρνα Ισραήλ, στον Κύριο τον Θεό σου, γιατί σκόνταψες εξαιτίας της ανομίας σου."

Παρόλο που γνωρίζει ο Θεός τις ιδιοτροπίες και το πείσμα μας είναι αυτός πρώτος που θέλει την αποκατάσταση της σχέση μας μαζί του ( Ιερ. 3:12-13 και 22) "Πήγαινε, λοιπόν φώναξε κατα το βορρά και πες: ο Κύριος λέει: Γύρνα πίσω άπιστη γυναίκα, Ισραήλ δε θέλω να ξεσπάσει πάνω σου η οργή μου γιατί εγώ είμαι πολυεύσπλαχνος. Δε θα είμαι για πάντα οργισμένος. Μονάχα παραδέξου την ανομία σου, ότι απίστησες σ'εμένα το Κύριο, το Θεό σου στους ξένους θεούς παραδόθηκες κάτω απο κάθε σκιερό δέντρο, και δεν υπάκουσες στις εντολές μου." "Αλλά ο Κύριος λέει: Επιστρέψτε παραστρατημένα παιδιά θα αποκάταστήσω το παραστράτημά σας".

Και ξανά ο Ωσηέ λέει στο 14:5: "Θα θεραπεύσω την απιστία του Ισραήλ θα τους δείξω ανεπιφύλακτα όλη μου την αγάπη γιατί δε θα ΄μαι πια μαζί τους θυμωμένος."

Ας θυμηθούμε ότι η ύστατη πράξη αγάπης του Θεού ήταν η πρωτοβουλία που πήρε να μας συμφιλιώσει μέσω του Χριστού ενώ εμείς ήμασταν ακόμα αμαρτωλοί (Ρωμ..5: 8).

4. Μείνε άγρυπνος· φυλάξου από καινούργια είδωλα. (Α΄ Ιωάν. 5:21)

"Παιδιά μου φυλαχτείτε απο τους ψεύτικους θεούς." Διάφορα νέα είδωλα θα σου χτυπήσουν την πόρτα, μην τους ανοίξεις. Άνοιξε την μόνο στον Θεό.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Aς αναπαυόμαστε στο Θεό και μόνο. Ας αφιερωνόμαστε μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο σ' Αυτόν, και ας είμαστε σίγουροι καθώς Τον εμπιστευόμαστε, ότι το να λατρεύουμε Αυτόν και μόνο Αυτόν, θα μας δώσει όλη την πνευματική ικανοποίηση που χρειάζεται η καρδιά μας και θα έχουμε εσωτερική ειρήνη, την ειρήνη του Θεού. I

 

Ο κ. Στ. Παπαδόπουλος είναι ιεροκήρυκας στις εκκλησίες Νιγρίτας, Βέργης και Δημητριτσίου στο Νομό Σερρών.

 

 

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

του κ. Χ. Νταγκουνάκη

 

 

"Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον και μη επιλανθάνου πάσας τας ανταποδόσεις αυτού..."

(Ψλ 102 [103],2 - Μετ. Ο΄).

 

ΕΙΝΑΙ γνωστό από τον Λόγο του Θεού, ότι το μέσον που ο Θεός έχει ορίσει για τη μετάδοση του μηνύματος του ευαγγελίου είναι το κήρυγμα. Βέβαια, θα πει κανείς, εμείς σήμερα ξέρουμε και έχουμε ποικίλους τρόπους και είδη λόγου για τη μετάδοση του μηνύματος του Χριστού. Σήμερα έχουμε διαλέξεις, μελέτες, οπτικοακουστικά μέσα, συναυλίες, φιλολογικές ή ποιητικές βραδιές κλπ. κλπ. Σωστό αυτό αλλά όλα αυτά είναι βοηθητικά, είναι οι κράχτες, θα λέγαμε, που στρέφουν την προσοχή του κόσμου στο κήρυγμα -και αλίμονο αν δεν ακολουθούνται από το κήρυγμα!

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής "ήλθε κηρύττων", ο Ιησούς "διήρχετο κηρύττων", οι βοσκοί της Βηθλεέμ "διεκήρυξαν τον Λόγον", ο Παύλος και οι άλλοι απόστολοι "διήλθε κηρύττων την βασιλείαν του Θεού" και προτρέπει και τον Τιμόθεο "κήρυξον τον λόγον". Και δόξα τω Θεώ, γιατί είκοσι αιώνες τώρα το ευαγγέλιο του Χριστού, κηρύττεται με κάθε τρόπο στους ανθρώπους.

Ποιες είναι όμως οι αντιδράσεις σ' αυτό το κήρυγμα; Συνήθως χωρίζονται σε τρεις: Μία αντίδραση είναι ν' ακούσουν οι άνθρωποι το μήνυμα του ευαγγελίου και να το απορρίψουν. Να το απορρίψουν έτσι απλά ή πολεμώντας το, όπως έκανε στην αρχή ο Παύλος, είτε αδιαφορώντας και αναβάλλοντας κάθε συζήτηση γι' αυτό, όπως έκαναν οι αρχαίοι Αθηναίοι στον Άρειο Πάγο ή ο βασιλιάς Αγρίππας, πάντως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το απορρίπτουν. Μια άλλη αντίδραση είναι να ακούσουν οι άνθρωποι το ευαγγέλιο της σωτηρίας και να το αποδεχτούν. Κι αυτή είναι η πιο ευλογημένη κατηγορία αποδεκτών του λόγου του Θεού. Μια τρίτη αντίδραση είναι ν' ακούσουν οι άνθρωποι το ευαγγέλιο, να το δεχτούν με ενθουσιασμό αλλά στη συνέχεια να το ξεχάσουν.

Θα 'λεγε κανείς ότι λογικά θα ήταν αδύνατον ένα τόσο ζωντανό κι αυθεντικό μήνυμα, ένα τόσο δυνατό μήνυμα, ένα τόσο καινούριο μήνυμα, να ξεχαστεί. Κι όμως στη Βίβλο υπάρχει αυτή η κατηγορία των ανθρώπων, που εύκολα ξεχνούν. Και είναι αυτοί δύο ειδών:

(α) Οι "ακροατές επιλησμονής". Είναι οι απλοί, ξεχασιάρηδες ακροατές. Λέει κάπου ο Ιάκωβος: "Όποιος ακούει τον λόγο του Θεού και δεν τον εφαρμόζει, αυτός μοιάζει με άνθρωπο που βλέπει τον εαυτό του μέσα σ' έναν καθρέφτη? τον βλέπει και φεύγοντας ξεχνάει αμέσως πώς ήταν. Όποιος όμως (...) δεν υπήρξε απλός ακροατής που ξεχνάει, αλλά τον εφήρμοσε στην πράξη, αυτός με την έμπρακτη αυτή εφαρμογή θα είναι μακάριος" (1,22-25 -Νέα Μετάφραση της Βίβλου).

Ο κόσμος μας σήμερα, δυστυχώς, είναι γεμάτος από ανθρώπους που γενικά τους αρέσουν τα λόγια του Θεού. Πολλοί μελετούν κάθε μέρα τον Λόγο του Θεού? ξέρουν απ' έξω πολλά χωρία της Γραφής και μάλιστα στις συζητήσεις τους χρησιμοποιούν κιόλας αυτά τα χωρία? πολλοί έχουν στην τσέπη τους ή στην τσάντα τους μια Καινή Διαθήκη και στο τραπέζι του σαλονιού τους την Αγία Γραφή, κατά προτίμηση σε πολυτελή έκδοση? πολλοί δωρίζουν Καινές Διαθήκες ή Γραφές. Πολλοί πηγαίνουν την Κυριακή στην εκκλησία κρατώντας μάλιστα τον Λόγο του Θεού στο χέρι τους, και έχουν κάποιο πάθος για τον γραπτό Λόγο του Θεού. Όμως, παρ' όλα αυτά, τα πολύ ωραία και σωστά, η ζωή τους, αν δεν είναι χειρότερη από των άλλων, δεν παρουσιάζει καμιά διαφορά απ' τους άλλους.

Η Γραφή λέει πως είναι αυτοί που κοιτάχτηκαν το πρωί στον καθρέφτη του μπάνιου τους, είδαν πως τα γένια τους είχαν μεγαλώσει και έπρεπε να ξυριστούν? είδαν πως ήταν άπλυτοι και έπρεπε να πλυθούν, είδαν πως τα μαλλιά τους ήταν άνω κάτω και έπρεπε να χτενιστούν. Κάτι έγινε όμως και βγήκαν από το σπίτι τους αξύριστοι, άπλυτοι κι αχτένιστοι. Ξέχασαν ποιοι ήταν και δεν έκαναν τίποτε για να συγυριστούν. Όλοι αυτοί ξεγελούν τους εαυτούς τους. Γιατί νόμισαν πως ήταν αρκετό να κοιταχτούν στον καθρέφτη, ακόμη κι αν δεν έκαναν τίποτε για ν' αλλάξουν την κακή τους κατάσταση!

Είναι θλιβερό να πλανάται κανείς με τα πράγματα του κόσμου. Είναι όμως τραγικό να πλανάται, να ξεγελάει τον εαυτό του, με τον ίδιο τον Λόγο του Θεού, ακριβώς επειδή δεν έχει καμιά διάθεση να προσαρμόσει τη ζωή του στον Λόγο του Θεού. Τον Λόγο του Θεού τον έχουμε για να τον χρησιμοποιούμε σαν καθρέφτη αλλά για τους άλλους. Να τον κουνάμε μπροστά στα μάτια των άλλων για να τους ελέγχουμε και να τους δείχνουμε τα αρνητικά τους σημεία. Ποτέ όμως για να τον στρέψουμε στο δικό μας πρόσωπο, να δούμε τις δικές μας αμαρτίες.

Θα πει κανείς όμως, "ωραία, αυτοί είναι άνθρωποι που ασχολούνται επιπόλαια με τον λόγο του Θεού. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που μελετούν και εμβαθύνουν στη Γραφή. Τι γίνεται μ' αυτούς;" Γι' αυτούς μιλάει ο Παύλος: Είναι η δεύτερη κατηγορία εκείνων που ξεχνούν.

(β) Είναι οι "πάντοτε μανθάνοντες". Αυτοί που συνεχώς μαθαίνουν. Λέει συγκεκριμένα ο Παύλος: "...είναι κι εκείνοι που εισχωρούν μέσα στα σπίτια και προσηλυτίζουν γυναικάρια φορτωμένα ένα σωρό αμαρτίες, που παρασύρονται από κάθε λογής επιθυμίες? που συνεχώς μαθαίνουν και ποτέ δεν μπορούν να φτάσουν στην τέλεια γνώση της αλήθειας" (Β΄ Τιμ 3,6-7 -ΝΜΒ).

Ποιοι είναι αυτοί, και ποια ήταν αυτά τα κοριτσόπουλα; Πρόκειται για μια απερίγραπτη κατάσταση στις ημέρες του Παύλου και των Πατέρων της εκκλησίας: Οι κάθε είδους αιρετικοί ψευδοδιδάσκαλοι, ιδιαίτερα στην Έφεσο, προκειμένου να διαδώσουν τις αιρέσεις τους συνήπταν σχέσεις (ακόμα και σεξουαλικές) κυρίως με γυναίκες, που εύκολα γοητεύονταν από το παρουσιαστικό και την ευγλωττία τους. Με διάφορα δώρα αξίας τις προσείλκυαν, αυτές δένονταν μαζί τους σωματικά και ψυχικά, κι έτσι οι ψευδοδιδάσκαλοι έκαναν "ευκολότερα" περισσότερους οπαδούς. Γι' αυτό και ο Παύλος είναι ιδιαίτερα ειρωνικός: "γυναικάρια...που συνεχώς μαθαίνουν"!

Αλλά και ξέχωρα από το στοιχείο της ανηθικότητας, ο ίδιος ο Κύριος καυτηρίασε τους Φαρισαίους της εποχής του, που συνεχώς ερευνούσαν τις Γραφές, και μάλιστα με την πεποίθηση (τη σωστή οπωσδήποτε) ότι σ' αυτές βρίσκει κανείς την αιώνια ζωή. Δεν ήταν όμως πρόθυμοι να αφήσουν τα δικά τους και ν' ακολουθήσουν εκείνον, για τον οποίο μιλούσαν οι Γραφές! (Ιω 5,39).

Σήμερα στους χριστιανικούς κύκλους δεν είναι ξένο το φαινόμενο να τριγυρίζουν άνθρωποι που τους αρέσει όχι απλώς να ακούν αλλά και συνεχώς να μαθαίνουν. Εμβαθύνουν, μελετούν, έχουν απορίες, ίσως κάνουν και μελέτες πάνω σε βιβλικά θέματα, αλλά είναι "συσσωρευμένοι αμαρτίες". Βλέπετε, η Γραφή δεν δίνει σημασία στο πόσο κανείς ενδιαφέρεται για τα πράγματα του Θεού ούτε στο πόσο εμβαθύνει κανείς στη βιβλική γνώση. Αυτές είναι λειτουργίες του φυσικού νου του ανθρώπου. Με τον ίδιο ζήλο θα μπορούσε κανείς να εμβαθύνει στη μελέτη της ιστορίας ή της γεωγραφίας. Υπάρχουν άνθρωποι που χωρίς να είναι γιατροί, έχουν πολύ καλές γνώσεις ιατρικής, γιατί ασχολούνται με τα γιατρικά και διαβάζουν. Ο Θεός όμως ενδιαφέρεται πρωτίστως για το ποια θέση παίρνει η καρδιά μας απέναντι στην αμαρτία και στο θέλημά Του, παράλληλα με την όποια ενασχόλησή μας με τον Λόγο Του. Κι όταν η θέση μας απέναντι στον Χριστό είναι σχέση κλήματος και αμπέλου, τότε δεν είναι δυνατόν να ξεχάσουμε τον Λόγο Του. Οι άνθρωποι δεν ξεχνούν τον Λόγο του Θεού επειδή έχουν αδύνατη μνήμη ή επειδή βρίσκονται σε νεαρή ηλικία και είναι επιπόλαιοι, ούτε ξεχνούν λόγω απόκτησης νέων γνώσεων. Εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να γίνονται "επιλήσμονες ακροαταί" είναι η αγάπη τους προς την αμαρτία, που δεν τους αφήνει να στραφούν με όλη τους την καρδιά στον Χριστό.

Δύο κατηγορίες, λοιπόν, αυτών που ξεχνούν.

Μένει τώρα να δούμε ποιες είναι οι εντυπώσεις που φεύγουν, που ξεχνιούνται από τους επιπόλαιους αυτούς ακροατές. Ποια είναι αυτά που μπορούν στην αρχή να μας εντυπωσιάσουν και ύστερα να τα ξεχάσουμε; Και τι είναι αυτό που μας κάνει να τα ξεχάσουμε;

Οι Προειδοποιήσεις του Θεού

"Ο Κύριος μου είπε:", λέει ο Ιεζεκιήλ, "Άνθρωπε, οι συμπατριώτες σου μιλάνε για σένα (...) και λένε μεταξύ τους: "ελάτε ν' ακούσουμε τον λόγο του Κυρίου". Έρχεται σ' εσένα ο λαός μου και κάθονται μπροστά σου, ακούν τα λόγια σου αλλά δεν τα εφαρμόζουν (...) Αλίμονο! Εσύ είσαι γι' αυτούς σαν ένας τραγουδιστής ερωτικών τραγουδιών, με ωραία φωνή, που παίζει καλά το όργανο. Αυτοί ακούν τα λόγια σου αλλά δεν τα εφαρμόζουν" (Ιεζ 33,30-32 -ΝΜΒ).

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα λόγια αυτά, γραμμένα τα χρόνια 590 με 570 π.Χ. λίγο πριν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού του Σολομώντα από τους Βαβυλώνιους, περιγράφουν τη σημερινή κατάσταση!

- Τι όμορφα που τα λέει ο Ιεζεκιήλ!

- Πάμε ν' ακούσουμε τον Ιεζεκιήλ!

- Βάλτε απόψε το τάδε κανάλι, έχει τον Ιεζεκιήλ!

- Τι ωραία περάσαμε απόψε με τον Ιεζεκιήλ! (Όπου "Ιεζεκιήλ" κάποιος σύγχρονος εργάτης του Θεού).

Κι αν τους ρωτούσες τι είπε ο Ιεζεκιήλ, μπορεί και να μην μπορούσαν να σου πουν ακριβώς, πολύ λιγότερο είχαν καταλάβει τις προειδοποιήσεις του Θεού μέσω του προφήτη. Αλλά ο προφήτης τούς είχε προειδοποιήσει για την επερχόμενη καταστροφή και την κρίση του Κυρίου. Είναι εκείνοι που και σήμερα όπως και τότε, αποκομίζουν πολύ καλές εντυπώσεις από τον τρόπο που προσφέρεται το ευαγγέλιο, αλλά όχι από το ίδιο το ευαγγέλιο! Όμως αυτές οι εντυπώσεις γρήγορα φεύγουν και παίρνουν μαζί τους και την προειδοποίηση του Θεού...

Πολλές φορές όλοι ελκυόμαστε από τα εκφραστικά μέσα που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος του Θεού, από το παρουσιαστικό του, τη φωνή του, τις κινήσεις του, τα παραδείγματα που χρησιμοποιεί, τις ιστορίες που λέει και ξεχνάμε το μήνυμα που μας φέρνει. Μας προειδοποιεί ενδεχομένως για την κρίση του Θεού, αν παραμείνουμε στην κακή μας πνευματική κατάσταση, μας ελέγχει για κάποια αμαρτία μας κι εμείς μόλις τελειώσει, πάμε και του σφίγγουμε το χέρι.

- Συγχαρητήρια. Τι καλά που τα είπατε! Ευχαριστούμε για το μήνυμά σας.

Οι προειδοποιήσεις του Θεού, ηχούν στ' αυτιά μας, τότε και σήμερα, σαν ένα απαλό, ερωτικό τραγουδάκι, σαν μια καντάδα, λέει η Γραφή. Ο Θεός να μας φυλάξει από του να αδιαφορήσουμε στις κάθε είδους προειδοποιήσεις και τους ελέγχους του Πνεύματος! Χιλιάδες προειδοποιητικές ταμπέλες στον δρόμο μας, κι εμείς αντί να προσέξουμε το μήνυμά τους, θαυμάζουμε πόσο όμορφα τις έχουν ζωγραφίσει. Είναι τραγικό! "Όταν έρθει όμως η κατάλληλη στιγμή -και ήδη έρχεται- τότε θα μάθουν ότι ανάμεσά τους υπήρξε ένας προφήτης" (33,33), λέει ο Θεός. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά...

Αν, φίλε μου, σε προειδοποιεί ο Χριστός και νιώθεις στην καρδιά σου την προειδοποίησή Του, μην αδιαφορήσεις. Αν σε κάποιο κήρυγμα νιώσεις το Πνεύμα του Θεού να σε ελέγχει για κάποιο αδύνατο σημείο της προσωπικής πνευματικής σου ζωής, μην πεις "αχ, να ήταν εδώ η γυναίκα μου να τ' άκουγε!" Πάρε το για τον εαυτό σου και ζήτησε από τον Θεό να σου διορθώσει τον χαρακτήρα σύμφωνα με τον καθρέπτη του λόγου του.

Ο σπόρος του Λόγου

"Οι σπόροι που έπεσαν στο πετρώδες έδαφος, είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν τον λόγο, τον δέχονται με χαρά, δεν έχουν όμως ρίζα? γι' αυτό πιστεύουν για λίγο διάστημα και, όταν έρθει ο καιρός της δοκιμασίας απομακρύνονται" (Λκ 8,13 -ΝΜΒ).

Στη γνωστή παραβολή του σπορέως (Λκ 8,4-8. 11-15), ο σπόρος που πέφτει σε διαφορετικά είδη εδάφους, είναι το κήρυγμα της βασιλείας του Θεού γενικά? είναι ο Λόγος του Θεού, που ειδικότερα είναι και κήρυγμα της σωτηρίας του Χριστού. Πρόκειται για ένα όμορφο, συγκλονιστικό μήνυμα. Αναγγέλλει στους ανθρώπους τη χάρη, την αγάπη και το έλεος του Θεού. Πώς ο Θεός σκύβει πάνω από την απελπιστική κατάσταση του αμαρτωλού και του προσφέρει έναν καινούριο κόσμο, τη βασιλεία του Θεού. Μια ζωή ελευθερίας από την αμαρτία και το κράτος του θανάτου, μια ζωή αιώνια, που αρχίζει απ' αυτόν εδώ τον κόσμο, για να μην τελειώσει ποτέ.

Ποιος δεν θα χαιρόταν μ' ένα τέτοιο μήνυμα! Και πολλοί είναι εκείνοι κατά την ερμηνεία του ίδιου του Ιησού, που δέχονταν με χαρά και ενθουσιασμό τον Λόγο του Θεού. Είναι κάτι που και σήμερα το συναντάμε όπου ακούγεται ο Λόγος του Θεού. Πολλοί ανταποκρίνονται. Γίνονται εκδηλώσεις, διοργανώνονται ευαγγελιστικές εκστρατείες, συνέδρια, ειδικά προγράμματα με ιδιαίτερη έμφαση στον ευαγγελισμό. Χρησιμοποιείται η μουσική, οπτικοακουστικά μέσα, πολύχρωμα έντυπα, γιγαντοοθόνες και πολυθεάματα. Και πολλοί ελκύονται από αυτή τη σπορά του λόγου. Πολλοί μάλιστα προβαίνουν και σε δημόσια ομολογία, ότι αποφασίζουν ν' ακολουθήσουν τον Χριστό.

Το ερώτημα όμως είναι: για πόσον καιρό; Μετά από λίγο, λέει ο Χριστός, όταν αυτοί οι άνθρωποι συναντήσουν αντιδράσεις από το περιβάλλον τους, την αδιαφορία ή την εχθρότητα της οικογένειάς τους, την περιφρόνηση του κοινωνικού τους περιβάλλοντος, τότε ο αρχικός ενθουσιασμός φεύγει και το βλαστάρι που φύτρωσε μαραίνεται, γιατί δεν είχε ρίζα.

Ο ίδιος ο σπόρος του Λόγου του Θεού και η όμορφη εντύπωσή του φεύγει αν δεν έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά μας. Πώς ακούμε σήμερα τον Λόγο του Θεού; Πώς ασχολούμαστε με τα πράγματα του Θεού; Σε μια εποχή μιντιοκρατίας, φοβάμαι πως το κήρυγμα του ευαγγελίου έχει κι αυτό ποικιλότροπα επηρεαστεί. Επειδή μας προσφέρεται με τη χαρμόσυνη πλευρά του, πολλές φορές γίνεται κι αυτό αντικείμενο διαφήμισης, και μετά απογοητευόμαστε με την πρώτη δυσκολία.

Όμως ο Χριστός πρόβαλε όλες τις πλευρές. Δεν διαφήμισε το ευαγγέλιο της σωτηρίας. Έκανε σωστή εξήγηση από την αρχή. Μίλησε για διαχωρισμό από τον κόσμο, για "μάχαιρα" αποχωρισμού από την αμαρτία. Και είπε ότι σ' αυτό τον κόσμο θα έχουμε θλίψεις, δηλαδή διωγμούς, αλλά μαζί του θα βγούμε νικητές.

Οι επεμβάσεις του Θεού στη ζωή μας

"Γιατί σκέφτεστε πως δεν έχετε ψωμιά; Ακόμη δεν καταλαβαίνετε και δεν μπαίνετε στο νόημα; Τόσο πωρωμένη είναι η καρδιά σας; Παρ' όλο που έχετε μάτια δεν βλέπετε και παρ' όλο που έχετε αυτιά δεν ακούτε; Τίποτα δεν θυμάστε;" (Μκ 8, 17-18 -ΝΜΒ).

Παράξενα πράγματα συμβαίνουν, αλήθεια, στη χριστιανική ζωή! Εδώ έχουμε τους μαθητές του Κυρίου. Τόσον καιρό με τον Χριστό, άκουγαν τα λόγια του, έβλεπαν πώς αντιμετώπιζε τους εχθρούς του, παρακολουθούσαν την απολογητική του, εντυπωσιάζονταν από τα θαύματά του. Κι όμως, ξεχνούσαν τόσο γρήγορα τις ευεργεσίες του Θεού... Είναι κάτι που κι ο Δαβίδ λέει και ξαναλέει στον εαυτό του: "Ευλόγησε τον Κύριο, ψυχή μου, και μην ξεχνάς καμιά απ' τις καλοσύνες του!" (Ψλ 103,2 -ΝΜΒ). Είναι πολύ εύκολο, φαίνεται, ο άνθρωπος να ξεχνάει τις καλοσύνες, τις ευεργεσίες του Κυρίου.

Κάτι ανάλογο έκανε κι ο παλιός εκείνος βασιλιάς του νοτίου βασιλείου, του Ιούδα, ο Εζεκίας. Η ιστορία του αναφέρεται στα κεφάλαια 18 έως και 20 του Β΄ Βασιλέων. Δύο μεγάλες ευεργεσίες είχε δει στη ζωή του αυτός ο βασιλιάς: Η μία είναι η θαυμαστή απελευθέρωση του βασιλείου του από τον βασιλιά της Ασσυρίας τον Σενναχηρίμ. Και η δεύτερη είναι τότε που ο Κύριος τον θεράπευσε από μια βαριά αρρώστια και του παρέτεινε τη ζωή κατά 15 χρόνια.

Όλα αυτά όμως φαίνεται πως τα ξέχασε ο Εζεκίας. Γιατί, όταν ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, ο Μερωδάκ-Βαλαδάν του έστειλε κάποτε τους πρέσβεις του δήθεν για επίσκεψη αλλά στην ουσία για αναγνωριστική αποστολή, ο Εζεκίας έκατσε και τους έδειξε όλα τα σκεύη του ναού του Κυρίου και όλα όσα είχε από περιουσίες και άλλους θησαυρούς. "Δεν άφησε τίποτα στο ανάκτορό του ή σ' όλο του το βασίλειο, που να μην τους το δείξει", λέει η Γραφή. Στη συνέχεια όμως πήγε και τον βρήκε ο προφήτης Ησαΐας και του διαβίβασε τον λόγο του Κυρίου: "Έρχονται μέρες που ό,τι υπάρχει στο ανάκτορό σου (...) θα μεταφερθεί στη Βαβυλώνα? τίποτα δεν θα μείνει εδώ, λέει ο Κύριος".

Ματαιοδοξία; Επίδειξη πλούτου; Υπόμνηση ότι πιθανόν θα μπορούσε στο μέλλον να γίνουν κάποιες συναλλαγές; κάποια αντισταθμιστικά οφέλη; Ο Εζεκίας βασίστηκε στους θησαυρούς του κι όχι στον Κύριο, γι' αυτό και η κρίση του Κυρίου ήρθε σύντομα.

Ο Θεός σ' έχει φορτώσει με τις ευλογίες του κι έχει πολλές φορές φανεί θαυμαστός στη ζωή σου με τις επεμβάσεις του, όχι γιατί το άξιζες αλλά από έλεος, επειδή του το ζήτησες, είτε για να σε φιλοτιμήσει είτε επειδή ήθελε να τιμήσει την πίστη σου και τον δικό του λόγο είτε γιατί ήθελε μ' αυτό τον τρόπο να δοξαστεί στη ζωή σου.

Κι έρχονται στιγμές που όλα αυτά τα ξεχνάμε. Είναι όμορφες εντυπώσεις της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας, που αφήνουμε τον χρόνο να τις σβήσει. Και καταφεύγουμε σε ανθρώπινες προσπάθειες για τη λύση των προβλημάτων μας. Ίσως είναι ανάγκη ν' ακούσουμε πάλι τη φωνή του Κυρίου μέσα μας: "Τόσο πωρωμένη είναι η καρδιά σας; Τίποτα δεν θυμάστε πια;..." I

 

 

 

 

 

 

«ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΡΑ ΣΟΥ;…»

του κ. Σταύρου Δεληγιάννη

 

 

(Μια εξηγητική μελέτη του Μιχαίας 6:6-8)

Εισαγωγή

 

Κάποτε, ο Εβραίος Ραβίνος Σαμμαΐ, που έζησε τον 3ο μ.Χ. αιώνα, επεσήμανε ότι ο Μωϋσής έδωσε 613 εντολές. Ο Δαβίδ, στον Ψαλμό 15, τις μειώνει σε 11, ενώ ο Ησαΐας στο 33:14-15 τις κάνει 6. Ο προφήτης Μιχαίας στο 6:8, τις μειώνει ακόμη περισσότερο σε 3, και τέλος ο προφήτης Αβακκούμ σε μόνο 1 εντολή, στο ότι "ο δίκαιος θα ζήσει με την πίστη".

Μέσω του Μιχαία 6:6-8 ουσιαστικά βρισκόμαστε εμπρός στη μεγάλη ευθύνη και πνευματική πρόκληση, ως παιδιά του Θεού και λαός της δικής του διαθήκης, πρώτα απέναντι στον άγιο Θεό και έπειτα απέναντι στους συνανθρώπους μας. Όπως θα διαπιστώσουμε και μέσα από την μελέτη της περικοπής αυτής, δεν μπορούμε να σταθούμε εμπρός στις όποιες ανάγκες των συνανθρώπων μας, αδελφών μας και μη, ως ευλογία, εάν δεν στεκόμαστε εμπρός στον άγιο Θεό μας με παρρησία και καθαρότητα. Κι επίσης, δε θα μπορούμε να είμαστε αληθινοί λατρευτές του Θεού και να στεκόμαστε με παρρησία εμπρός του εάν παράλληλα δεν έχουμε καρδιά και σπλάγχνα για τους γύρω μας. Αυτά αποτελούν τα δύο πνευματικά πόδια της πίστης, πάνω στα οποία πρέπει να στηρίζεται η πνευματική ζωή κάθε πιστού παιδιού του Θεού, ώστε να ζει μια ισορροπημένη πνευματική ζωή που δεν θα μυωπάζει.

Η διαθήκη της ευλογίας του Θεού προς εμάς "επιθυμεί" να αγγίξει και άλλους γύρω μας μέσα από εμάς (Γεν.12:2δ)!

1. Λογοτεχνικό Πλαίσιο

Το Μιχαίας 6:6-8 το οποίο αποτελεί μία ενότητα με τα εδάφια 1-5, αντιπροσωπεύει ένα παραδοσιακό γλωσσικό και λογοτεχνικό είδος, αυτό του Διαθηκικού σχήματος (covenantal formulation) (δες επίσης Εξ.19:3-6, Ι. Ναυή 24, Α΄ Σαμ. 12). Αυτό το λογοτεχνικό είδος, το οποίο αποτελείται από δύο μέρη, την εξιστόρηση των σωτήριων έργων του Γιάχβε και την πρόσκληση σε υπακοή, έχει άμεση σχέση με τη ζωή ενός δικαστηρίου και του θυσιαστηρίου. Στο Μιχαίας 6:6-8 ο λόγος παίρνει τη μορφή Διδασκαλίας του Νόμου (Torah instruction), όπου ο προφήτης εκφέρει τη διδαχή και τις επιταγές του Γιάχβε καθώς απαντά στην απορία ενός άγνωστου ομιλητή, ο οποίος μιλά για το λαό. Η διδασκαλία του Νόμου ή εισόδια λειτουργία (entrance liturgy) ή αλλιώς και λειτουργία του Νόμου (Torah liturgy), μας δίνει τη μορφή του κειμένου μας, καθώς περιλαμβάνονται δύο στοιχεία: α) Οι προϋποθέσεις για είσοδο στο ναό, οι οποίες ζητούνται από τον άγνωστο ομιλητή στα εδ.6-7 (δες επίσης Ψαλ.15:1, 24:3, Ησ.33:14), και β) Η "ιερατική" ανταπόκριση του Μιχαία, που ενεργεί ως τοποτηρητής "αναπληρωτής ιερέας" του Γιάχβε, καθώς δίνει τα θεία πνευματικά στάνταρτ, στο εδ.8 (δες επίσης Ψαλ.15:2-5, 24:4-5, Ησ.33:15-16).

Βασικός σκοπός του κειμένου είναι η επιστροφή και αποκατάσταση του λαού στις αρχές τις διαθήκης.

2. Ιστορικό Πλαίσιο

Το γεγονός ότι η διακονία του προφήτη Μιχαία διαρκεί από τη βασιλεία του Ιωθάμ μέχρι και τη βασιλεία του Εζεκία στο βασίλειο του Ιούδα, η οποία και σχετίζεται με την κρίση του Θεού επάνω στη Σαμάρεια και την Ιερουσαλήμ (1:1), μας κάνει να υποθέσουμε ότι ο Ισραήλ και ο Ιούδας ήταν κάτω από την απειλή της Ασσυρίας (περί το τελευταίο τέταρτο του 8ου π.Χ. αιώνα) (5:5-6, δες επίσης Β΄ Βασ.18:13κ.ο.κ., Β΄ Χρον. 32:1κ.ο.κ., Ησ.36:1κ.ο.κ.). Ο Μιχαίας προβλέπει την πτώση της Σαμάρειας (1:6,7). Προφανώς, η Ασσυρία απειλεί αυτή την ύπαρξη του Ιούδα, και γι' αυτό οι Ιουδαίοι τρέχουν στο ναό να προστατευθούν. Οι ιερείς όμως, έχουν μολύνει το ναό του Κυρίου και έχουν αποτύχει να τον διατηρήσουν άγιο. Έτσι, και μέσα στην πνευματική αυτή κατάντια, ο Μιχαίας υιοθετεί έναν "ιερατικό" ρόλο και εξαγγέλλει τις απαιτήσεις του νόμου προς το λαό, εμπρός στην είσοδο του ναού. Αυτό το κάνει ο προφήτης με σκοπό να επαναφέρει το λαό πίσω στην υγιαίνουσα διδασκαλία, από μία λανθασμένη τυπολατρική θεολογία που οι ιδιοτελείς ιερείς τους οδήγησαν, και για να τους προετοιμάσει κατάλληλα να εισέλθουν στο ναό του Γιάχβε.

3. Σχόλια επί του κειμένου

Εδ. 6-7: Τα εδάφια αυτά αποτελούν την αρχή ενός νέου διαλόγου μεταξύ του λαού και του Μιχαία (εδ.6-8) τα οποία ακολουθούν το διάλογο μεταξύ του Κυρίου και του λαού (εδ.3-5). Οι πρώτες λέξεις εκ μέρους του λαού (εδ.6), "με τι θέλω ελθεί ενώπιον του Κυρίου" δείχνουν τρία βασικά πράγματα: α) την ενοχή του λαού εμπρός στον άγιο Θεό, β) το αλαζονικό ύφος και στάση του λαού, και τέλος γ) την ανάγκη για προετοιμασία πριν από την όποια είσοδο και συνάντηση με τον άγιο Θεό, καθώς υπάρχουν ηθικές και πνευματικές προϋποθέσεις. Τα πρώτα δύο εβραϊκά ρήματα που χρησιμοποιούνται στο εδ.6 δηλώνουν, το πρώτο ότι "έρχομαι εμπρός" ή "συναντώ", και το δεύτερο "προσκυνώ," το οποίο είναι αυτοπαθές στο νόημά του και δεν εμφανίζεται αλλού στην αρχαία θρησκευτική γραμματεία, και περιγράφει το ταπεινό προσκύνημα με το σώμα που ο ικέτης κάνει εμπρός στον Ύψιστο Θεό. Οι Ισραηλίτες μετέτρεψαν τη διαθήκη που είχαν με το Θεό σε συμβόλαιο, προτείνοντας μ' αυτό τον τρόπο στο Θεό μόνο μερικά εξωτερικά τελετουργικά. Ο νόμος γίνεται "φορτίο" όταν δεν τηρείται μέσα από την καρδιά (Δευτ.6:4-9). Οι προσφορές του Ιούδα κλιμακώνονται από την ποιότητα στην ποσότητα, στην αξία ("ολοκαυτώματα... μόσχους ενιαυσίους... χιλιάδας κριών... μυριάδας ποταμών ελαίου... ον πρωτότοκον - τον καρπόν της κοιλίας μου"), αλλά η στάση και τα λόγια τους αποκαλύπτουν την άγνοια της αμαρτωλής τους κατάστασης, του νόμου του Θεού και την προειδοποίηση των προφητών Του, καθώς οι ανθρωποθυσίες, σε σχέση μ' αυτές των παιδιών ήταν αυστηρά απαγορευμένες από το Θεό (Λευ.18:21, 20:2-5, Δευτ.18:10, Ησ.57:5, Ιερ.7:31, Ιεζ.16:20-21, 20:26).

Η άγνοιά τους, ότι τίποτα δεν μπορεί να ευχαριστήσει πραγματικά το Θεό (Ψαλ.50:7-13, Ησ.66:3-4) παρά μόνο μία αληθινά ταπεινή καρδιά και ένα συντριμμένο πνεύμα (Ησ.57:15, 66:1-3) που υπακούει πιστά το Θεό, φανερώνει την υπερηφάνεια του λαού και την πνευματική του χρεοκοπία και αποτυχία εμπρός στον Ύψιστο Θεό.

Εδ.8: Ο Μιχαίας στο εδάφιο αυτό εξαγγέλλει την ουσία της διαθηκικής σχέσης που έχει ο Ισραήλ με τον Γιάχβε και μεταξύ τους, δίνοντας τους έτσι μια αχτίδα ελπίδας, ώστε ο λαός να επιστρέψει σε μια αληθινή σχέση διαθήκης με το Γιάχβε και μεταξύ τους. Ο προφήτης του Θεού στο σημείο αυτό δεν αποκηρύττει τις θυσίες, αλλά τις υπάγει/ υποτάσσει στην ηθική (Α΄ Σαμ.15:22-23, Ησ.1:12-20, Ωσ.6:6, Αμώς 5:21-27). Θυσία χωρίς πνευματική αφιέρωση που να φανερώνεται μέσα από μια ζωή αληθινής ηθικής είναι ανώφελη. Ο Μιχαίας απευθύνεται στον Ισραήλ ως "άνθρωπο," και υψώνει το Θεό ως την πηγή "ό,τι καλού" (Ωσ.8:1-3). Οι τρεις θείες απαιτήσεις που αναφέρονται, από γραμματικής άποψης, είναι φανερό ότι έχουν ήδη αναφερθεί στο παρελθόν, και τώρα έρχονται ως υπενθύμιση στο λαό. Στην ερώτηση του Ισραήλ ο Μιχαίας απαντά με κατηχητικό τρόπο, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστικό της εισόδιας λειτουργίας.

α) Να πράττεις το δίκαιον: Αυτή η έκφραση φανερώνει την άμεση σχέση μεταξύ της κάθετης και της οριζόντιας διάστασης των ανθρωπίνων σχέσεων, καθώς ο Θεός σχετίζει την αποτυχία του Ισραήλ να εκπληρώσει αυτή τη συγκεκριμένη απαίτηση ως αποτυχία του να εκπληρώσει τις απαιτήσεις τις Διαθήκης.

Η δικαιοσύνη ήταν αξιοπρόσεκτη δια της απουσία της στον Ισραήλ, καθώς απέτυχαν να ελευθερώσουν τον ασθενή και εξουθενημένο, και να τιμωρήσουν το δυνάστη.

Αληθινή αφιέρωση στον Θεό σήμαινε αληθινή αφιέρωση στην κοινότητα της διαθήκης, και η δικαιοσύνη ήταν το κλειδί που και οι ίδιοι οι προφήτες χρησιμοποίησαν για να συνοψίσουν αυτή την κοινωνική υποχρέωση που τα μέλη της κοινότητας είχαν μεταξύ τους.

β) Και να αγαπάς έλεος: Η κυριολεκτική έννοια της φράσης αυτής στο εβραϊκό κείμενο είναι, "να αγαπάς βαθιά την αγάπη εκείνη που είναι πιστή και ενδιαφέρεται αληθινά για τους άλλους." Η εβραϊκή λέξη "χέσεντ," που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ελληνική λέξη "έλεος," θεωρείται - και όχι άδικα - από πάρα πολλούς σχολιαστές των γραφών ως η δυσκολότερη λέξη του βιβλικού εβραϊκού λεξιλογίου. Στην Καινή Διαθήκη μεταφράζεται τις περισσότερες φορές ως "χάρις" (δες Εφεσ.2:1-10). Εδώ, είναι προφανές ότι δεικνύει μία από τις μεγαλύτερες προσδοκίες του Θεού για το λαό Του ως λαού διαθήκης, και που σχετίζεται άμεσα με τη δικαιοσύνη, και ενώνει το λαό του Θεού σε ένα δυνατό οργανισμό μέσα στη ζωή της καθημερινότητας. Αποτέλεσμα αυτού, είναι η λατρεία και η υπακοή προς το Θεό να είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το γνήσιο ενδιαφέρον αγάπης του ενός για τον άλλον (Ματθ.5:23-24, Γαλ.5:14, 6:2).

γ) Και να περιπατείς ταπεινώς μετά του Θεού σου: Η συγκεκριμένη εβραϊκή φράση βρίσκει πιο ακριβές το νόημά της ως εξής: " και να περιπατείς προσεκτικά - ορθά με το Θεό σου." Αυτό οφείλεται στους συγκεκριμένους ρηματικούς τύπους που χρησιμοποιούνται, και που προσδίδουν στο περπάτημα αυτό μια ιδιαίτερη σημασία σοφίας που βασίζεται στην έμφαση που δίδεται στις διαπροσωπικές σχέσεις. Να περπατά κάποιος με τον Ακέραιο Θεό ήταν κάτι που λίγοι το ζούσαν στις ημέρες του Μιχαία (2:7), και το οποίο υποδήλωνε την ευσεβή ζωή κάποιου μέσα από την κοινωνία και συναναστροφή του με τους άλλους. Να περπατάς προσεκτικά - ορθά με το Θεό σημαίνει να ζεις μαζί Του με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο, και επίσης να είσαι προσεκτικός να ζεις με τον τρόπο που ο Θεός θέλει να ζεις, τα οποία ο Ισραήλ τα αγνοούσε στην εμπειρία του. Ο απ. Παύλος χωρίς αμφιβολία αναφέρεται σ' αυτή την αλήθεια όταν γράφει στους Εφέσιους πιστούς, με σκοπό να τους προτρέψει να περπατούν με σοφία (Εφεσ.5:15,17).

4. Θεολογική Σημασία

& Πρακτική Εφαρμογή

Αυτό που ο Θεός απαιτούσε από το λαό Του ήταν α) δίκαιες και αληθινές σχέσεις μεταξύ τους, και β) μια συνεπή ζωή πίστης, η οποία θα ήταν το αποτέλεσμα μιας στενής και συνεχούς σχέσης με το Θεό (εδ.8). Αυτό αποτελούσε τη σύνοψη και την πεμπτουσία του νόμου. Η τελετουργική συνέπεια σαν αυτοσκοπός, ήταν τόσο περιφρονητέα από το Θεό όσο ήταν ανούσια και σ' αυτούς που την ακολουθούσαν.

Η αγάπη, η δικαιοσύνη και η δικαιοκρισία του Θεού αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της σχέσης Του προς το λαό Του, έτσι ώστε ο λαός Του να μπορεί και να πρέπει να τα ακολουθεί στις σχέσεις μεταξύ τους. Η επίγνωση του Θεού και ο πόθος για την "πιστή αγάπη που ενδιαφέρεται" (χέσεντ), αποτελούν τα "κλειδιά" εκείνα που απαιτούνται για έναν υπάκουο χαρακτήρα που σχετίζεται με τη Διαθήκη που έχουμε με το Θεό και μεταξύ μας (Ιερ.22:15,16).

Έμμεσες αναφορές του Μιχ.6:6-8 βρίσκουμε σε διάφορα μέρη της Καινής Διαθήκης: α) Ο Ιησούς Χριστός θεωρεί τη "θεραπευμένη" αδελφική σχέση ως προϋπόθεση για την προσφορά των δώρων στο θυσιαστήριο (Ματθ.5:23-24). β) Ο Ιησούς ελέγχει και κατακρίνει τους Φαρισαίους διότι παραμελούσαν τα βαρύτερα του νόμου, την κρίση και το έλεος και την πίστη για να περιοριστούν μόνο σε εξωτερικούς τύπους και παραδόσεις, αποτυγχάνοντας έτσι να τηρήσουν αληθινά τη διαθηκική τους σχέση προς τους γύρω τους (Ματθ.23:23). γ) Ο απ. Παύλος, τέλος, προτρέπει τους πιστούς στη Ρώμη και την Έφεσο σε μια συνεπή πνευματική ζωή προς το Θεό και τους άλλους πιστούς, μέσα στα πλαίσια της διαθηκικής σχέσης που έχουν μαζί τους (Ρωμ.12:1-2, Εφεσ.5:15-17).

Είναι πολύ εύκολο η χριστιανική μας ζωή να είναι "υπερφορτωμένη," και να περιορίζεται μόνο σε κάποιες εξωτερικές πράξεις και τύπους θρησκευτικής παράδοσης (λ.χ. τακτικός εκκλησιασμός, πνευματικές προσφορές, προσευχή και μελέτη της Γραφής, ή ακόμη, για εργάτες του Λόγου, το κήρυγμα και η διδασκαλία της Γραφής, βιβλικές μελέτες κ.ά.), μένοντας όμως μακριά από μία αληθινή και συνεπή σχέση με το Θεό και με την χριστιανική κοινότητα. Εύκολα μπορεί να λησμονήσουμε μέσα στη "θρησκευτικότητά" μας ότι ο Θεός μας ζητά κάτι πολύ περισσότερο απ' ό,τι οι δραστηριότητές μας. Ζητά την καρδιά μας και τη ζωή μας, με σκοπό να τα γεμίσει με την αγάπη Του γι' αυτόν και το Λόγο Του, και επίσης με τα "σπλάγχνα" Του για την "κοινότητα της διαθήκης," την εκκλησία Του, αλλά και τους άλλους ανθρώπους γύρω μας! Το Μιχαίας 6:6-8 έρχεται επίσης να μας θυμίσει ότι πρώτα εμείς έχουμε την ιερή υποχρέωση να ζήσουμε ως μία δίκαιη στις σχέσεις μας κοινότητα, που στη συνέχεια θα επηρεάσει και την κοινωνία της (Ματθ.5:13-16).

Η πρακτική της δίκαιης αγάπης στο Όνομα Του Χριστού, αποτελεί μία δοξολογία στο Θεό της Αγάπης, που είναι και Δίκαιος Θεός. I

 

Βιβλιογραφία:

Achtemeier, E. Micah NIBC. Peabody, MA: Hendrickson Publishers, 1996. Allen, C. L. The Books of Joel, Obadiah, Jonah, & Micah NICOT. G. Rapids, Michigan: Wm. B. Eerdmans Publishing Co., 1976. Barker, L. K. Micah NAC. Nashville, Tennessee: Broadman & Holman Publishers, 1998. Dumermuth, F. C. "The Good Threefold Way." Asia Journal of Theology 8 (Ap. 1994). Du Preez, J. "Social Justice: Motive for the mission of the church." Journal of Theology for Southern Africa 53 (D. 1995). VanGemeren, A. W. NIDOTTE. G. Rapids, Mi.: Zondervan Publishing House, 1997. House, R. P. Old Testament Theology. D. Grove, Illinois: InterVarsity Press, 1998. Kaiser, C. W. Jr. Toward an Old Testament Theology. G. Rapids, Michigan: Zondervan Publishing House, 1978. Keil, F. C. & Delitzsch, F. The Minor Prophets-Micah.Peabody, MA.:Hendrickson Publishers, 1996. Stoebe, J. H. [nc,dsx. In Jenni-Westermann, Theological Lexicon of the Old Testament. Transl. by M. E. Biddle. Peabody, MA.: Hendrickson Publishers, 1997. Waltke, B. Micah Tyndale Old Testament Commentaries. D. Grove, Illinois: InterVarsity Press, 1988. McComiskey, E. T. The Minor Prophets-Micah. G. Rapids Mi.: Baker Books, 1993.

 

Ο κ. Στ. Δεληγιάννης είναι ιεροκήρυκας στις Εκκλησίες Μυλοτόπου και Γιαννιτσών.

 

 

ΑΜΗΧΑΝΙΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

 

 

 

της κας Χ. Φτωχίδου

 

"Εν τω πλήθει των αμηχανιών της καρδίας μου αι παρηγορίαι σου εύφραναν την ψυχήν μου"

(Ψαλμός 94:19)

 

Καθώς η πένα του ψαλμωδού Δαβίδ γράφει τούτα τα λόγια, αναρωτιόμαστε αν ήταν δυνατόν, αυτός ο σπουδαίος άνδρας, ο μεγάλος στρατηλάτης, ο βασιλιάς του Ισραήλ, να νοιώθει αμηχανία στην καρδιά του, να 'χει αδιέξοδα, απορίες, κι όμως φαίνεται πως είχε, και μάλιστα πολλές, πλήθος αμηχανιών.

Συμβαίνει πραγματικά, πολλές φορές, έστω κι αν έχεις ισχυρή προσωπικότητα, νάρθουν περιστάσεις στη ζωή σου, που η καρδιά σου να βρεθεί σε αμηχανία. Δεν είναι ο νους, το μυαλό μας που παθαίνει σύγχυση, που μπερδεύεται, είναι η καρδιά, το κέντρο της ανθρώπινης θέλησης, απ' όπου πηγάζουν οι εκβάσεις της ζωής που βρίσκεται σε αμηχανία, που δεν μπορεί να εξηγήσει τα γεγονότα της ζωής.

Βρέθηκε ο Δαβίδ σε αμηχανία, σε απορία όταν σκεφτόταν τον Σαούλ, τον άνθρωπο που ο ίδιος τόσο είχε ευεργετήσει. Στη σκέψη του έρχονταν σαν σε όνειρο, οι ώρες που κάποτε ο Δαβίδ έπαιζε τη λύρα του για να κατευνάσει το ταραγμένο πνεύμα του Σαούλ στο παλάτι. Θυμόταν ακόμα το κυνηγητό του Σαούλ, που τον ανάγκαζε να κρύβεται μια ζωή και να πολεμάει πάνω στα βουνά. Θυμόταν τις αποτυχίες, τις πτώσεις και τις αμαρτίες του ενώπιον του Θεού γι' αυτό η καρδιά του βρισκόταν σε αμηχανία. Ίσως πολλές φορές ν' αναζήτησε σε ανθρώπινες πόρτες τη λύση στο αδιέξοδο της ψυχής του και δεν μπόρεσε να βρει απάντηση. Ίσως στη γεμάτη δράση σταδιοδρομία του, να έψαξε για ανακούφιση, χωρίς αποτέλεσμα, μέχρις ότου βρήκε την απάντηση κι ευχαριστούμε το Θεό γιατί, χάρη σ' αυτήν την απάντηση, έχουμε τους ευλογημένους αυτούς στίχους που φυλάγονται στο πέρασμα των αιώνων σαν λόγια αλήθειας, που τιμούν και δοξάζουν το όνομα του Κυρίου μας.

"Αι παρηγορίαι Σου εύφραναν την ψυχή μου".

Ο Δαβίδ πολύ νωρίς κατάλαβε πως τα πολλά αγαθά και τα πλούτη που απέκτησε, δεν μπόρεσαν να δώσουν κάποια ευχαρίστηση στην ψυχή του, αντίθετα με τον άφρονα πλούσιο της παραβολής του Κυρίου μας, που πίστεψε πως η ψυχή του θα μπορούσε να ικανοποιηθεί με υλικά πράγματα (Λουκ. 12:19).

Στις ώρες τις δύσκολες, στις ώρες του πόνου και της απογοήτευσης, τα υλικά πράγματα δεν μπορούν να ευφράνουν την ψυχή μας, αλλά ούτε και η κοσμική δύναμη, ούτε η δόξα. Χρειαζόμαστε κάτι άλλο, κάτι πιο πολύ, μια αληθινή παρηγοριά. Είναι σπουδαίο να δούμε πώς απαντάει ο Θεός, στο πλήθος των δικών μας αμηχανιών, με πλούσια παρηγοριά.

Φίλε μου, αν έχεις κουραστεί από το πλήθος των αμηχανιών της καρδιάς σου, μην ψάχνεις σε "παρηγορητές" τούτης της ζωής για νάβρεις ανακούφιση. Δεν θα μπορέσουν παρά μονάχα ψίχουλα ανάπαυσης να σου προσφέρουν. Κοίτα ψηλά στον Κύριο, είναι Εκείνος που έχει απέραντο έλεος, απερίγραπτη αγάπη, απεριόριστη παρηγοριά, βάλσαμο που θα χύσει στην ψυχή σου.

"Ευλογητός ο Θεός και Πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρηγορίας, ο παρηγορών ημάς εν πάση τη θλίψει ημών, δια να δυνάμεθα ημείς να παρηγορώμεν τους εν πάση θλίψει δια της παρηγορίας, με την οποίαν παρηγορούμεθα ημείς αυτοί υπό του Θεού" (Β΄ Κορινθ. 1:3-4). I

 

 

    

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006