ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΙΟΥΝΙΟΣ 2000


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. Αν θέλεις να Με γνωρίσεις
  2. Η συμμετοχή μας στην λατρεία
  3. Ζώντας τη Ζωή της Κένωσης
  4. Προβλήματα Προσαρμογής του Παιδιού στην Κατασκήνωση
  5. Οι Εκλογές του 2000 και ο Χριστιανός
  6. Η Μουσική στην Υπηρεσία της Ιεραποστολής
  7. Προσεύχεστε για τη Δόξα του Θεού

 

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ

του Μ. Β. Κυριακάκη

 

Να γνωρίσω αυτόν... (Φιλιππ. 3:10)

Όλη η πνευματική μας ζωή εξαρτάται από μία γνωριμία μας με το Χριστό. Τόσο στην αρχή όσο και στη συνέχεια, ο βαθμός της πνευματικής μας πείρας είναι ανάλογος με το πόσο καλά γνωρισθήκαμε με το Χριστό.

Πώς όμως να τον γνωρίσουμε; Ο Θεός έχει στη διάθεσή μας διάφορα μέσα με τα οποία μπορούμε να πλησιάσουμε το Χριστό, να έλθουμε σε ζωντανή επαφή μαζί Του και να τον γνωρίσουμε σαν Σωτήρα μας, σαν φίλο μας και Κύριό μας.

Ποια είναι αυτά τα μέσα;

Ένα από τα πιο σπουδαία και πιο πολύτιμα είναι ο γραπτός Λόγος Του -η Αγία Γραφή.

Μας τον αποκαλύπτει τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη. Ο ίδιος είπε:

-Ερευνάτε τις Γραφές γιατί αυτές μαρτυρούν για μένα...Όσο εγκύπτουμε στη μελέτη της Γραφής τόσο μας φανερώνεται ποιος είναι ο Ιησούς.

Ένα άλλο μέσο που ο Θεός μας εχάρισε είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Μας βοηθά στην κατανόηση της Γραφής και ενεργεί στην ειλικρινή και καθαρή καρδιά. Κανένας δεν μπορεί να ομολογήσει το Χριστό Κύριο ειμή δια Πνεύματος Αγίου. Μπορεί να Τον ομολογεί με τα χείλη . Αλλά για να τον αναγνωρίσει σαν Κύριό του, χρειάζεται η ενέργεια του Πνεύματος. Όπως και το Πνεύμα είναι που μαρτυρεί στις καρδιές μας ότι είμαστε παιδιά του Θεού.

Γνωρίζουμε ακόμη το Χριστό με την προσευχή-όταν η προσευχή μας δεν είναι κάτι το μηχανικό και τυπικό, αλλά βγαίνει μέσα από την καρδιά μας-τότε κοινωνούμε με τον ζώντα Χριστό και κοινωνούντες τον γνωρίσουμε. Ατενίζουμε με τα μάτια του εσωτερικού ανθρώπου τη δόξα Του.

Είπε ο Ίδιος: Όποιος με αγαπά, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου και εγώ θα του φανερώσω τον Εαυτό μου...

Τον γνωρίζουμε ακόμα καλύτερα όταν προσφέρουμε κάποια υπηρεσία. Γιατί τότε συνεργαζόμαστε μαζί Του. Όπως όταν εργαζόμαστε με κάποιον συνάνθρωπό μας, τον γνωρίζουμε καλύτερα, έτσι και όταν εργαζόμαστε για το Χριστό και συνεργαζόμαστε μαζί του, τον γνωρίζουμε όσο είναι αδύνατο διαφορετικά να τον γνωρίσουμε. Πάνω στη δουλειά γνωρίζονται στενά οι άνθρωποι και συνδέονται μεταξύ τους.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πιο βαθιά γνωριμία. Και αυτή είναι να γνωρίσουμε τα παθήματα του Χριστού και να τα συμμερισθούμε. Όπως ο Παύλος το διατυπώνει, να γνωρίσουμε "την κοινωνία των παθημάτων του Χριστού". Αυτή η εμπειρική γνώση δίνει μία άλλη διάσταση στην γνωριμία μας με τον Ιησού. Δεν μπορούμε να έχουμε πλήρη γνώση ή πλήρη γνωριμία με το Χριστό αν δεν εξοικειωθούμε με αυτή την πλευρά της πείρας Του. Είναι άνθρωπος των θλίψεων και δόκιμος ασθενείας.

Στο χρονικό διάστημα που έζησε εδώ κάτω στη γη, πάντα γύρω από τους πονεμένους βρισκόταν. Οι παραλυτικοί, οι χωλοί, οι τυφλοί, οι λεπροί, αυτοί τραβούσαν το ενδιαφέρον Του και αυτοί έτρεχαν κοντά Του.

Ο ανθρώπινος πόνος ήταν πόνος του Χριστού. "Αυτός τας ασθενείας ημών έλαβε και τας νόσους εβάστασε..."(Ματθ.8:17).

Είναι λοιπόν φορτωμένος με τη θλίψη και τον πόνο του αμαρτωλού ανθρώπου. Δεν θα τον γνωρίσουμε αρκετά αν δεν γνωρίσουμε κάτι από το φορτίο αυτό του Χριστού. Γι' αυτό ο Παύλος προσθέτει σο ''να γνωρίσω αυτόν'' και το να γνωρίσω την κοινωνία των παθημάτων Του. Βρήκε στην πείρα του πως κάθε φορά που υπέφερε, όχι μονάχα ήταν πιο κοντά στο Χριστό, αλλά και Τον εγνώριζε καλύτερα. Έμπαινε στο πνεύμα Του. Η γνωριμία του με τον Κύριό του έπαιρνε μία νέα διάσταση. Πτυχές της προσωπικότητας και του έργου του απεκαλύπτοντο με καινούργιο φως μπροστά του. Κάθε φορά που τον λιθοβολούσαν, κάθε φορά που τον αποδοκίμαζαν και τον κατεδίωκαν οι ίδιοι οι συμπατριώτες του, κάθε φορά που είχε στερήσεις ή έπασχε από την ανία της φυλακής, όταν τον επίκραιναν και τον απογοήτευαν οι ψευδάδελφοι-ανακάλυπτε όχι μονάχα την παρουσία του αναστημένου Χριστού που ήταν στο πλευρό του, αλλά ένιωθε μία εσωτερική συσχέτιση, μία ενότητα ανάμεσα στα παθήματα του Χριστού και τα δικά του παθήματα. Με αυτόν τον τρόπο γινόταν κοινωνός των παθημάτων του Χριστού. Ο Κύριός του είχε καταφρονηθεί και είχε διωχθεί. Το ίδιο και ο Παύλος. Ο Κύριός του είχε μαστιγωθεί. Τα στίγματά του μαστιγίου έμεναν στο σώμα του. Και ο Παύλος μαστιγώθηκε επανειλημμένα. Το μαστίγιό του Ρωμαίου μαστιγωτή είχε αφήσει ζωηρά τα σημάδια του επάνω στο σώμα του. Τα στίγματα αυτά ο Παύλος τα έβλεπε σαν στίγματα του Χριστού. "Εγώ" γράφει στους Γαλάτες, "βαστάζω στο σώμα μου τα στίγματα του Κυρίου Ιησού..."

Η κοινωνία των παθημάτων είχε γίνει ένα μέσο να γνωρίσει καλύτερα τον Σωτήρα και Κύριό του και να δοκιμάσει την δύναμη της Αναστάσεως. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα ώστε να χαίρεται και να έχει καύχημα για το μερίδιο των δοκιμασιών και των θλίψεων που ο Θεός του έταξε. Με αυτό το μέσο προχωρούσε στην κατανόηση και την κατάκτηση της δυνάμεως του Χριστού:

"Ευαρεστούμαι στις αδυναμίες και τις ύβρεις στις ανάγκες στους διωγμούς, στις στενοχώριες, υπέρ του Χριστού. Γιατί όταν είμαι αδύνατος τότε είμαι δυνατός!"(Β'Κορ.12:10). Όχι μόνο δεν εγόγγυζε για τα παθήματά του, αλλά το θεωρούσε προνόμιο και χάρι. Αυτό τονίζει στους Φιλιππησίους όταν τους γράφει (1:29): "Εις εσάς εχαρίσθη το υπέρ Χριστού, ου μόνον να πιστεύητε εις αυτόν, αλλά και να πάσχητε υπέρ αυτού".

Πότε ο Στέφανος, ο πρώτος μάρτυρας της εκκλησίας, ολοκλήρωσε τη γνωριμία του με τον Χριστό; Είχε πιστέψει, είχε αναγεννηθεί, έδωσε κατόπιν όλη την νεανική του ορμή στην υπηρεσία του. Εκήρυξε με απαράμιλλη παρρησία και δύναμη. Από το κήρυγμά του στο Ιουδαϊκό συνέδριο φαίνεται πόσο βαθιά είχε μελετήσει τις Γραφές. Αλλά περ' από αυτήν την πείρα, την ώρα που τον λιθοβολούσαν, μας λέει ο Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων, κεφ.7 εδ.55, ενώ οι διώκτες του έτριζαν τα δόντια και άφριζαν από μανία και πάθος, ο Στέφανος "ατενίσας εις τον ουρανόν, είδε την δόξαν του Θεού και τον Ιησούν ιστάμενον εκ δεξιάν του Θεού".

Ατελείωτη είναι η σειρά εκείνων που είδαν τη δόξα του Θεού μέσα στα παθήματά τους. Βρίσκονται κοντά στον Κύριό τους και συμπάσχουν. Γίνονται κοινωνοί των παθημάτων του και κοινωνοί της δόξας του. Πίνουν από το ποτήριο που ήπιε Εκείνος και βαπτίζονται με το ίδιο βάπτισμα. Σηκώνουν Σταυρό και χαίρουν γιατί αξιώνονται να συσταυρώνονται με τον Κύριό τους.

Όπως Εκείνος εσήκωσε τα παθήματά μας και τα έκαμε δικά Του παθήματα· όπως έγινε κοινωνός των δικών μας θλίψεων, αδυναμιών και παθημάτων, με τον ίδιο ανάλογο τρόπο και εμείς αφιερώνουμε σ' Εκείνον τα δικά μας παθήματα και συμμεριζόμαστε τα δικά Του. Κύριε ψιθυρίζει η ψυχή μας, θέλω να σε ακολουθήσω...θέλω να σε γνωρίσω. Και Εκείνος απαντά: αν θέλεις πραγματικά να με γνωρίσεις, ακολούθησέ με! Αλλά πώς θα με ακολουθήσεις; Βαδίζω προς τη Γεθσημανή και τον Γολγοθά. Σηκώνω σταυρό επάνω εις τον οποίον θα δώσω τη ζωή μου για σένα. Αν θέλεις να με γνωρίσεις εις βάθος, θα σηκώσεις και εσύ το δικό σου σταυρό. "Όστις θέλει να έλθει οπίσω μου ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του και έτσι ας με ακολουθεί..."

Αυτό έκαμε ο Παύλος. Απαρνήθηκε τον εαυτό του, τους τίτλους του, τις αρετές του, τη δική του σοφία και τη δική του δικαιοσύνη. Τα εθεώρησε όλα σκουπίδια, σκύβαλα, ζημία, για να γνωρίσει και να αποκτήσει τον ανεκτίμητο μαργαρίτη, το Χριστό. Και αφού τα απαρνήθηκε όλα η ψυχή του ποθούσε να γίνει κοινωνός των παθημάτων του Κυρίου του.

Αν θέλεις να με γνωρίσεις αυτός είναι ο δρόμος. Και έτσι οι θλίψεις, οι πικρίες, οι στεναχώριες, όλα τα παθήματα μας ενώνουν μαζί Του. Συνταυτιζόμαστε μαζί Του. Και ανακαλύπτουμε ότι από την πικρή γεύση των ταλαιπωριών ωριμάζει ο πιο γλυκός καρπός που μας εξομοιώνει με τον Σωτήρα μας.

Στο τέλος του τελευταίου παγκοσμίου πολέμου τρεις πιστοί εργάτες του Ευαγγελίου βρέθηκαν σ'ένα πλοίο γεμάτο από στρατιώτες μέσα σε μία φοβερή τρικυμία. Το πλοίο εναυάγησε και όλοι βρέθηκαν στη θάλασσα. Οι τρεις αυτοί πιστοί εργάτες του Ευαγγελίου, που ανήκαν σε τρεις διαφορετικές εκκλησιαστικές αποχρώσεις, βρέθηκαν με τα σωσίβιά τους στα αφρισμένα κύματα. Γύρω τους όμως επάλευαν απεγνωσμένα πολλοί νεαροί στρατιώτες που δεν είχαν προλάβει να φορέσουν σωσίβια.

Και οι τρεις αποφάσισαν να δώσουν τα σωσίβιά τους. Και αυτοί έμειναν εκεί αγκαλιασμένοι για να γίνει ο αφρισμένος ωκεανός τάφος τους. Εκείνοι που πήραν τα σωσίβια και σώθηκαν και οι άλλοι γύρω μάρτυρες που παρακολούθησαν τη σκηνή, είδαν για τελευταία φορά τους τρεις χριστιανούς και έδωκαν αυτήν την περιγραφή:"πλησίασαν ο ένας τον άλλον. Τα πρόσωπά τους έλαμπαν. Καθώς τους έβλεπες ενόμιζες ότι έβλεπες τον ίδιο το Χριστό.

Είχαν γνωρίσει την κοινωνία των παθημάτων του Χριστού-συμμορφούμενοι με τον θάνατό Του.

Μία τέτοια πείρα ας ποθήσουμε για να εξομοιωθούμε με τον Κύριό μας. Τότε θα πραγματοποιηθεί και για μας αυτό που ο Παύλος λέει:

Δεν ζω πια εγώ, ο Χριστός ζει μέσα μου. Και όσο ζω εγώ ζω μέσα στην πίστη του Υιού του Θεού που με αγάπησε και έδωκε τον εαυτό Του για μένα I

 

 

Η συμμετοχή μας στην λατρεία

του αιδ. Μ. Μελετιάδη

Σίγουρα οι δραστηριότητες της Εκκλησίας και οι αριθμοί δεν είναι πραγματικοί δείκτες της κατάστασής μας. Παίζει σημαντικό ρόλο η προσωπική σχέση του καθενός με τον Κύριο. Μια σχέση η οποία στην συνέχεια εξωτερικεύεται μέσα στην Εκκλησία με την συμμετοχή, την διάθεση για προσφορά υπηρεσίας, τα κίνητρα, τον εκκλησιασμό, και την διάθεση για προσευχή. Εάν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τέσσερις λέξεις για να χαρακτηρίσουμε τον εκκλησιασμό αρκετών μελών θα λέγαμε: «Η κατάσταση δεν είναι καλή!».

Δεν μπορούμε να προσευχόμαστε για αύξηση της Εκκλησίας και ταυτόχρονα να απουσιάζουμε από το ελάχιστο που μπορούμε να προσφέρουμε στο έργο της, δηλαδή την φυσική μας παρουσία τρεις φορές την εβδομάδα για μία ώρα. Η φυσική μας παρουσία στις συνάξεις της εκκλησίας αποτελεί μια μαρτυρία για τα πρόσωπα που μπαίνουν για πρώτη φορά στο χώρο της. Η επαφή με τον επισκέπτη, το εγκάρδιο καλωσόρισμα, η ανταλλαγή σκέψεων, η πρόσκλησή του σε ένα αδελφικό τραπέζι αποτελούν μέσα ευαγγελιστικά προς ανθρώπους που επιδεικνύουν ενδιαφέρον. Όταν το εκκλησίασμα λείπει, πώς θα γίνουν αυτά; Τι εικόνα δίνει μια αίθουσα όπου κάποιος κηρύττει σε μισοάδεια θρανία;

Ο εκκλησιασμός δεν συνίσταται στο γεγονός της υμνωδίας, δηλαδή εάν οι ύμνοι είναι παλιοί ή νέοι ή τι μουσική θα έχουμε ή ποιος θα κηρύξει ή ποιον θα συναντήσουμε. Η παρουσία μας στην Πράξη της Εκκλησιαστικής μας δημόσιας Λατρείας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση της προσωπικής μας σχέσης με τον Ιησού Χριστό που καλλιεργούμε ολόκληρη την εβδομάδα και ερχόμαστε να την εκφράσουμε από κοινού με άλλους αδελφούς υπακούοντας έτσι στο Λόγο Του. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο! Ο Λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος και απαιτητικός σ’ αυτό το σημείο όταν μας παραγγέλλει λέγοντας, «Μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια είς τινας, αλλά προτρέποντας αλλήλους· και τοσούτω μάλλον, όσον βλέπετε πλησιάζουσαν την ημέραν» (Εβραίους 10:25).

Δεν μπορούμε να ονομάζουμε τους εαυτούς μας Χριστιανούς, αναγεννημένους με την ελπίδα της ανάστασης, «γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, δια να εξαγγείλουμε τας αρετάς εκείνου, όστις μας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φως». (Α΄Πέτρου 2:9) και η ζωή της Εκκλησίας να είναι μια Μετά-Σκέψη στο σύστημα αξιών μας. Δεν μπορούμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας Μαθητές του Ιησού Χριστού όταν δεν Τον μιμούμαστε (Μάρκος 1:21) και δεν κάμνουμε εκείνα που ζητά από εμάς, έστω στο ελάχιστο όπως είναι ο εκκλησιασμός μας. Πώς καταλαβαίνουμε, άραγε, τα λόγια του Ιησού όταν μας λέει τους όρους για κείνον που θέλει να είναι μαθητής Του, «Εάν τις έρχεται προς εμέ, και δεν μισή τον πατέρα αυτού, και την μητέρα, και την γυναίκα, και τα τέκνα, και τους αδελφούς, και τας αδελφάς, έτι δε και την εαυτού ζωήν δεν δύναται να είναι μαθητής μου… Ούτω λοιπόν πάς όστις εξ υμών δεν απαρνείται πάντα τα εαυτού υπάρχοντα, δεν δύναται να είναι μαθητής μου». (Λουκ. 14:26, 33). Μήπως, αντί να θυσιάσουμε στον Κύριο κάτι απ’ αυτά που αναφέρει στα προηγούμενα εδάφια, θυσιάζουμε στον εαυτό μας την Εκκλησία διότι αυτή αναστατώνει τον ύπνο μας, την ανάπαυσή μας, τις δουλειές μας, τα προγράμματά μας ή τις όποιες άλλες κοινωνικές υποχρεώσεις μας; Ο Μαθητής του Ιησού Χριστού όχι μόνο πρέπει να έχει μια Υψηλή Χριστολογία και μια Υψηλή αντίληψη της Χάρης του Θεού, αλλά επίσης πρέπει εξίσου να έχει και μια Υψηλή Εκκλησιολογία. Κι αυτό διότι η ίδια η Αγία Γραφή την διδάσκει. Όχι βέβαια ότι η παρουσία μας στην Εκκλησία θα μας κάνει Μαθητές του Ιησού Χριστού, αυτό θα ήταν νομικισμός. Αλλά, δίχως καμία αμφιβολία η ενεργός συμμετοχή μας είναι η έκφραση της σχέσης μας με τον Ιησού Χριστό, κι αυτό είναι ένας από τους καρπούς από τους οποίους συστηνόμαστε στους άλλους. Τελικά, το όλο θέμα καταλήγει στο εξής προσωπικό ερώτημα: Ποια είναι η σχέση μου με τον Κύριο Ιησού Χριστό; Πού είναι ο Θησαυρός μου; Πού είναι η καρδιά μου; Ο καθένας μας χρειάζεται να απαντήσει.

Ακόμη, η αύξηση της Εκκλησίας δεν γίνεται και δεν περιορίζεται σ’ έναν ευκαιριακό εκκλησιασμό. Η αύξηση απαιτεί καθαρότητα, προσευχή, τακτικό εκκλησιασμό, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, πειθαρχία, οραματισμούς και πολλή δουλειά. Η ευθύνη που έχουμε είναι, πρώτον προς τον Θεό για το οποίο ήδη μιλήσαμε. Δεύτερο, προς τους απογόνους μας, προς τα παιδιά της Διαθήκης. Να προσφέρουμε στα παιδιά μας, στα εγγόνια μας και στις μετέπειτα γενιές των παιδιών μας, ένα παράδειγμα εκκλησιασμού και αγάπης προς την Εκκλησία, όπως επίσης και μια υγιή και ζωντανή Εκκλησία. Μια ευθύνη η οποία έχει αιώνιες προεκτάσεις για τις ψυχές τους. Είναι μια ευθύνη που ξεκινά από το ίδιο μας το σπίτι μέσα στο οποίο διδάσκεται η αγάπη για τον Ιησού και για την Εκκλησία Του και στην συνέχεια εκφράζεται στην σύναξη των Αγίων. Ίσως είναι καιρός να κάνουμε εκείνο που είπε ο Κύριος, καθώς βάδιζε προς τον Γολγοθά κουβαλώντας τον δικό μας Σταυρό, «μη κλαίτε για μένα αλλά κλάψτε για σας και για τα παιδιά σας» (Λουκ. 23:28). Ίσως είναι καιρός να κλάψουμε, να ομολογήσουμε την αμαρτία μας, να μετανοήσουμε, να πιστέψουμε στο Ευαγγέλιο, για να δούμε ημέρες αναψυχής. Ας αναρωτηθούμε, αδελφοί, Τι είδους Εκκλησία αφήνω στο παιδί μου; Πόσο καίγομαι για την πνευματική σχέση του παιδιού μου με τον Θεό και τι κάνω αυτή να βελτιωθεί;

Τρίτο, η ευθύνη μας προς την πόλη που ζούμε είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Είμαστε χρεώστες στους κατοίκους της πόλης αυτής. Δεν είμαστε όπως όλοι οι άλλοι κάτοικοί της. Σαν πιστοί έχουμε έναν σκοπό, μια αποστολή, ένα μήνυμα να μεταδώσουμε για το οποίο βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον τόπο. Αυτόν τον σκοπό μας τον δίνει ο Ίδιος ο Κυρίαρχος Θεός μας. Δεν είναι για να θησαυρίσουμε θησαυρούς επί της γης τους οποίους ο χρόνος δεν θα μας επιτρέψει να τους απολαύσουμε, αλλά ο σκοπός μας είναι να εξαγγείλουμε τις αρετές εκείνου καλώντας τους συνανθρώπους μας να γνωρίσουν τον Κύριο Ιησού Χριστό με τον λόγο μας, με το παράδειγμά μας, με την υπηρεσία μας, με την φιλία μας. Είμαστε οι «Μάρτυρες» του Υιού του Θεού και οι «Φύλακες» της πόλης μας, τους οποίους ο Θεός έχει θέσει για να εκπληρώσουμε τους σκοπούς Του. Εάν εμείς αρνηθούμε να εξαγγείλουμε τις αρετές Του δεν σημαίνει ότι θα συγχυστούν τα σχέδια του Κυρίαρχου Θεού. Όχι, ο Θεός θα χρησιμοποιήσει άλλους για να καλέσει τους εκλεκτούς Του από την πόλη αυτή, ο Θεός θα λάβει την Δόξα Του από εδώ, αλλά εμείς και φοβάμαι και τα παιδιά μας και των παιδιών μας τα παιδιά, θα πληρώσουμε και θα πληρώσουν το τίμημα της ανυπακοής μας. Εάν, λοιπόν, πιστεύουμε ότι με τον ευκαιριακό εκκλησιασμό εκτελούμε την αποστολή μας τότε ας το ξανασκεφτούμε. Διότι ανεξάρτητα από το γεγονός ότι όταν γινόμασταν μέλη δώσαμε την υπόσχεση, μπροστά στους ανθρώπους αλλά περισσότερο μπροστά στον Θεό, για τακτική παρακολούθηση των συνάξεων της Εκκλησίας, και ο Κύριος της Εκκλησίας ως Θεός Διαθήκης μας κρατά υπόλογους των υποσχέσεών μας, ανεξάρτητα λοιπόν απ’ αυτό το γεγονός η τακτική μας απουσία θέτει ένα καίριο ερώτημα: Θέλουμε Εκκλησία Ναι ή Όχι;

Βέβαια, το έργο είναι του Απόλυτα Κυρίαρχου Θεού, όπως δικό Του είναι και το μέλλον μας. Αυτός θα κάμει την αύξηση. Αυτός θα καλέσει τους εκλεκτούς που έχει στην πόλη αυτή, εάν εμείς κάνουμε το μέρος μας με πιστότητα. Κι αυτό είναι, να ’μαστε μάρτυρες δικοί Του και στην ζωή και στον λόγο. Κάτι, που τουλάχιστον στην εκκλησιολογία μας και στον ευαγγελισμό μας σημαίνει διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντίληψης, με καινούριους οραματισμούς και με καινούριες τακτικές. Και πάνω απ’ όλα, καθημερινή πλήρωση με το Άγιο Πνεύμα, προσευχή, καθαρή ζωή, όρεξη για δουλειά.

Ας ενθαρρυνθούμε από το Λόγο του Θεού ο οποίος μας διδάσκει για τον Θεό μας ότι είναι Απόλυτα Κυρίαρχος και του χρόνου και των καταστάσεων. «Αυτός μεταβάλλει τους καιρούς και τους χρόνους· καθαιρεί βασιλείς, και καθιστά βασιλείς» (Δανιήλ 2:21). Πιστεύω ότι είναι καιρός η βασιλεία του Σατανά να καθαιρεθεί και η Εκκλησία του Κυρίου να κατασταθεί.

Ο Θεός να συγχωρέσει την συλλογική αμαρτία μας και να μας ευλογήσει!

Τω Θεώ Μόνον Η Δόξα!

 

 

 

Ζώντας τη Ζωή της Κένωσης

 

του αιδ. δρος Α. Πέτρου

Φιλιππησίους 2:5-7

O Kύριός μας είναι το παράδειγμά μας! Όταν σηκώθηκε εκείνο το τελευταίο βράδυ με τους μαθητές Tου από το τραπέζι, πριν να φάνε το Πάσχα, να τους πλένει τα πόδια, μόνο ένα πράγμα έχει στο μυαλό Tου: Tο παράδειγμά Tου έπρεπε οι μαθητές Tου να ακολουθήσουν. Έβγαλε στην άκρη τα ιμάτιά Tου-όπως ακριβώς άφησε τη δόξα Tου στους ουρανούς και παίρνει μία πετσέτα και την περιζώνεται- όπως ακριβώς πήρε την ανθρώπινη μορφή στην ενσάρκωση. Eκείνο το βράδυ ο Kύριός μας πήρε τη μορφή του δούλου πλένει τα πόδια των μαθητών Tου και να τα σκουπίσει με την πετσέτα που είχε ζωστεί. H σκηνή αυτή αν και παραβολική για το έργο του Kυρίου μας, σκηνή που καθόλου απίθανο να ενέπνευσε το συγγραφέα της περικοπής που θα μελετήσουμε, είχε παραδειγματική αξία μια που το "φρόνημά Tου" πρέπει τώρα να χαρακτηρίζει τους μαθητές Tου.

"Kαταλαβαίνετε τι έχω να πω σε σας; Eσείς με προσφωνείτε Δάσκαλο και Kύριο και καλά κάνετε, γιατί πραγματικά είμαι. Aν λοιπόν, έπλυνα τα πόδια σας εγώ που είμαι ο Kύριος και ο Δάσκαλος, οφείλετε κι εσείς να πλένετε ο ένας τα πόδια του άλλου. Παράδειγμα λοιπόν σας έδωσα, έτσι ώστε, όπως συμπεριφέρθηκα σε σας, έτσι να συμπεριφέρεστε κι εσείς". 1

O Παύλος τελειώνοντας το πρώτο κεφάλαιο, τονίζει ότι η αντάξια του ευαγγελίου πορεία, είναι πορεία ενότητας μέσα στην εκκλησία και σταθερότητας προς τους έξω. Όμως αυτή η ενότητα δεν μπορεί να έρθει στην εκκλησία, παρά μόνο όταν υπάρχει ταπείνωση. Έτσι, αφού καλεί τους πιστούς στην ταπεινή υπηρεσία του ενός προς τον άλλο, στα πρώτα 4 εδάφια του δευτέρου κεφαλαίου, στα εδ. 6-11 υψώνει το παράδειγμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο χριστολογικός αυτός ύμνος δεν έχει καταγραφεί για ν' αποτελέσει κέντρο θεολογικών διενέξεων, αλλά για ν' αποτελέσει πρότυπο χριστιανικής ζωής και συμπεριφοράς. Ο ύμνος προβάλλει το Χριστό ως το ύψιστο μοντέλο ηθικής και πνευματικής πορείας. Και το μάθημα που πρέπει όλοι μας να πάρουμε είναι ότι σαν πιστοί πρέπει να χαρακτηρίζει τις σχέσεις μας με τους αδελφούς μας το ίδιο πνεύμα αυταπάρνησης και ταπείνωσης που χαρακτήριζε τον Κύριο, ώστε ο Θεός να μπορέσει να μας ευλογήσει, όπως υπερύψωσε τον Κύριό μας.

Ι. Το Μέγιστο Παράδειγμα Αυταπάρνησης είναι η Ενσάρκωση του Αιώνιου Λόγου.

"Nα υπάρχει μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα που υπήρχε στον Iησού Xριστό, ο οποίος, παρόλο που από τη φύση του είχε τη μορφή του Θεού, εντούτοις δε θεώρησε την ισότητά του με το Θεό σαν κάτι από το οποίο θα μπορούσε να αρπαχθεί, αλλά κένωσε τον εαυτό του και πήρε τη μορφή δούλου, αποκτώντας την εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου".2

Πώς ο Παύλος να παρακινήσει τους Φιλιππήσιους, να μην κοιτάζει ο καθένας το προσωπικό του συμφέρον, αλλά των άλλων; Μόλις τους παροτρύνει "μη τα εαυτών έκαστος σκοπούντες αλλά και τα των ετέρων έκαστοι" προχωρεί και συμπληρώνει "τούτο φρονείτε εν υμίν ο και εν Χριστώ Ιησού". Σαν να λέει δηλαδή: "Τέτοιου είδους διάθεση και στάση να έχετε μεταξύ σας μέσα στην εκκλησία, που να ταριάζει με ανθρώπους που έχουν ταυτισθεί με τον Χριστό Ιησού, ο Oποίος μας έδωσε παράδειγμα αυταπάρνησης με την ενσάρκωσή Tου".

Όπως στο 4ο κεφάλαιο καλεί τη Συντύχη και την Ευωδία να ομοφρονούν "εν Κυρίω", όπως στο Ρωμ. 15:5 ο Παύλος προσεύχεται να δώσει ο Θεός "να φρονείτε μεταξύ σας το ίδιο πράγμα σύμφωνα με το παράδειγμα του Iησού Xριστού", έτσι κι εδώ καλεί όλους τους πιστούς να έχουν μεταξύ τους το "φρόνημα" του Xριστού, όπως άλλωστε ταιριάζει με ανθρώπους που είναι ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό. Tο φρόνημα του Xριστού αποδίδεται καθώς ο Παύλος μας θυμίζει ποιός ήταν ο Xριστός και τι έκανε.

"Ος εν μορφή Θεού3 υπάρχων".4 O Ιησούς Χριστός, όντας το δεύτερο πρόσωπο της Τριάδος, ο προαιώνιος Υιός, υπήρχε5 με "μορφή Θεού".6 Aντίθετα με το "σχήμα" που έχει να κάνει μόνο με την εμφάνιση, την όψη ενός πράγματος, η μορφή αναφέρεται στη φύση, την ουσία, τα βασικά χαρακτηριστικά. Kατά την Παλαιά Διαθήκη, η "μορφή" του Θεού χαρακτηρίζεται από μεγαλειότητα και δόξα.7 Ο Ιησούς Χριστός λοιπόν προϋπήρχε αιώνια με τη μορφή8 του Θεού. Για να μη μας δημιουργηθεί καμιά παρεξήγηση, ότι τάχα ο Χριστός είχε μόνο τη μορφή και όχι τη φύση του Θεού, ο συγγραφέας προσθέτει ότι ο Xριστός "είναι ίσα Θεώ". Ο Ιησούς Χριστός όχι μόνο υπήρχε στη μορφή του Θεού, αλλά ήταν ίσος με το Θεό, όντας ο ίδιος Θεός.

Όμως ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, το ότι είχε τη μορφή του Θεού και το ότι ήταν ίσος με το Θεό, δεν το θεώρησε ως κάτι το οποίο έπρεπε να το χρησιμοποιήσει με ιδιοτέλεια, για το δικό του το συμφέρον "ούχ αρπαγμόν ηγήσατο". O προαιώνιος Λόγος δε χρησιμοποίησε την ισόθεη κατάστασή του σαν δικαιολογία για να μην εκπληρώσει το έργο της σωτηρίας, αλλά την είδε ως προτέρημα που τον ικάνωνε γι' αυτήν την αποστολή.

Έτσι ο Ιησούς Χριστός επειδή ήταν ίσος με το Θεό, χρησιμοποίησε τη θέση Tου για να πετύχει το λυτρωτικό έργο Tου. Επειδή λοιπόν ο Χριστός υπήρχε προαιώνια ως Θεός, δε θεώρησε την ισόθεη κατάστασή του, κάτι στο οποίο έπρεπε εγωιστικά ν' ασκήσει αδιαφορώντας για τις συνέπειες, "αλλ' εαυτόν εκένωσεν". Ο Χριστός έκανε μια "επιλογή"9 όσον αφορά την ένδοξη κατάσταση στην οποία υπήρχε κι ενώ ήταν πλούσιος, πτώχευσε για να πλουτίσουμε εμείς από τη φτώχεια Tου.10 Ο Χριστός δεν κοίταξε το δικό του συμφέρον, αλλά μας έδωσε το μέγιστο παράδειγμα αυταπάρνησης με την ενσάρκωσή Tου!

"Αλλ' εαυτόν εκένωσεν".11 O Πατέρας δεν κένωσε τον Yιό, ούτε τον ταπείνωσε. O Xριστός μόνος Tου "εκένωσε εαυτόν". H αυτοπαθής αυτονομία "εαυτόν" τονίζει τον εθελούσιο χαρακτήρα την κένωσης του Xριστού. Όμως από τι κένωσε ο Υιός τον εαυτό Tου; Ο ένας θα σου πει άδειασε τον εαυτό Tου από τη θεία δόξα! Ο άλλος θα σου πει, άδειασε τον εαυτό Tου από την αντεξούσια χρήση της θεϊκής Tου δύναμης. Ο άλλος θα σου πει, άδειασε τον εαυτό Tου από τα προνόμια της θεότητας! Ο άλλος θα σου πει, άδειασε τον εαυτό Tου από τις θεϊκές Tου ιδιότητες και τη θεία Tου φύση. 12

Καλές προσπάθειες, αλλά αποτυχημένες! Αποτυχημένες, γιατί είναι υποθετικές, μια που τίποτα δεν υπάρχει μέσα στον ύμνο αυτό να μας κάνει να δεχθούμε την μία ή την άλλη. Δεν υπάρχει στον ύμνο αυτό κάτι που να μας δείχνει ότι ο Χριστός "εαυτόν εκένωσε" από κάτι! Είναι λανθασμένη η ερώτηση: "από τι εκένωσε ο Χριστός τον εαυτό του" γιατί η σωστή ερώτηση είναι "πώς κένωσε ο Χριστός τον εαυτό του". Λάθος σταματάμε στο "αλλ' εαυτόν εκένωσε", γιατί ολόκληρη η φράση δίνει τη σωστή της ερμηνεία "αλλά εαυτόν εκένωσεν μορφή δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος". Oι δύο μετοχικές φρασούλες "μορφήν δούλου λαβών" και "εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος" εξηγούν πώς ο Xριστός "εαυτόν εκένωσε".

Ο Χριστός κένωσε τον εαυτό Tου παίρνοντας τη μορφή του δούλου, δηλαδή την ανθρώπινη μορφή. Η κένωση του Χριστού είναι η ανάληψη της μορφής του δούλου, έτσι ώστε τελικά η κένωσή Tου, ήταν η φανέρωση της "μορφής Θεού" με τη "μορφή δούλου".13 Ο Χριστός δεν άδειασε τον εαυτό του από κάτι, αλλ' απαρνήθηκε τον ίδιο Tου τον εαυτό παίρνοντας τη φύση και τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Kαι μόνο το ταπεινό πλύσιμο των ποδιών των μαθητών Tου να θυμηθούμε από τη ζωή του Kυρίου μας, αρκει για να θαμπωθούμε από το πώς η μορφή του Θεού, φανερώθηκε μέσα στη μορφή του δούλου! (Iωάν. 13:3-5). Η κένωση του Χριστού είναι η ενσάρκωσή Tου, στην οποία απαρνήθηκε τον εαυτό Tου, προσφέροντάς Tον για τους ανθρώπους. Aπό γραμματικής πλευράς είναι μεγάλο λάθος να πούμε ότι, ο προϋπάρχων Xριστός άδειασε τον εαυτό του από τη μορφή του Θεού για να πάρει τη μορφή του δούλου. Tο "εν μορφή Θεού" δεν μπορεί να είναι το υποκείμενο του ρήματος "εκένωσε", γιατί είναι χωρισμένο με το ισχυρό "αλλά". Aκόμα αν αυτό εννούσε, τα ρήματα έπρεπε, ήταν διαφορετικά. Aν αυτό ήθελε να πει ο Παύλος, εκτός του ότι έπρεπε να μην βάλει το "αλλά", έπρεπε να κάνει το κύριο ρήμα μετοχή (από "εκένωσεν" σε "κένωσας") και την τροπική μετοχή ("λαβών") να κάνει κύριο ρήμα ("έλαβεν") δηλαδή έπρεπε να γράφει"εαυτόν κένωσας...έλαβεν".

Έτσι ο Kύριός μας, δεν αντάλλαξε τη θεϊκή μορφή με την ανθρώπινη μορφή, αλλά φανέρωσε τη θεϊκή μορφή μέσα στη μορφή του δούλου!14 'Oχι μόνο μας φανέρωσε όχι μόνο το θέλημα και το χαρακτήρα του Θεού, αλλά και το τι σημαίνει να είσαι Θεός.

Δούλος είναι κάποιος, που δεν έχει δικαιώματα ή προνόμια. Tέτοιος δούλος έγινε ο Χριστός για να υπηρετήσει την ανθρωπότητα και να εκτελέσει το θέλημα του Θεού. Κένωση σημαίνει εκμηδένηση, πλήρη απάρνηση! "Εαυτόν εκένωσε", σημαίνει λοιπόν ότι, πλήρως απαρνήθηκε τον εαυτό Tου, προσφέροντάς Tον για τον κόσμο. Aυτή την έννοια έχει το ρήμα "κενώνω" και τις άλλες φορές που εμφανίζεται στο λόγο του Θεού.

Tο πρώτο παράδειγμα βρίσκουμε στη Ρωμ. 4:14: "κεκενώται η πίστις". Aπό τι αδειάζει η πίστη; Η πίστη δεν αδειάζει, αλλά ακυρώνεται, καταργείται. 'Ετσι και ο Χριστός ακύρωσε, κατάργησε τον εαυτό του, τον έκανε ένα τίποτα, παίρνοντας τη μορφή του δούλου.

Tο δεύτερο παράδειγμα βρίσκουμε στην Α΄ Κορ. 1:17, όπου λέει ο Παύλος, "να μην κενωθή ο σταυρός". O σταυρός δεν αδειάζει από το ξύλο, αλλά αχρηστεύεται, ακυρώνεται, καταργείται!

Tο ίδιο συμπέρασμα βγάζουμε και από το A΄ Kορινθ. 9:15, όπου το ρήμα αυτό σημαίνει "στερώ, αφαιρώ".

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ο Yιός "εαυτόν κένωσε" από το να "είναι ίσα Θεώ" με την ενσάρκωση και όχι από το "εν μορφή Θεού υπάρχων"! Δεν έπαψε να είναι στη φύση Tου όπως και ο Πατέρας, αλλά υπέταξε τη χρήση των θείων ιδιοτήτων Tου στο θέλημα του Πατέρα. Kαθώς πήρε την ανθρώπινη φύση, απαρνήθηκε τον εαυτό του και δέχτηκε την υποταγή στον Πατέρα. Aν και οι θείες του ιδιότητες δε χάθηκαν, ο Kύριός μας διάλεξε οικειοθελώς τους περιορισμούς της ενσάρκωσης. Π.χ. αν και ακόμα είχε τη δύναμη να είναι πανταχού παρών, δέχτηκε στην ενσάρκωση να περιορίσει τη δύναμή Tου αυτή, αποκτώντας ένα ανθρώπινο σώμα. 'Eτσι υπέταξε την ιδιότητά Tου αυτή στο θέλημα του Πατέρα για την ενσάρκωση. Aν και ακόμα είχε τη δύναμη να γνωρίζει τα πάντα -και ήταν δυνητικά παντογνώστης- χρησιμοποιούσε μόνο τη γνώση για τις αιώνιες αλήθειες και τον κόσμο που ο Πατέρας ήθελε. Περιόρισε την παντογνωσία Tου σ' αυτό που ο Πατέρας Tου αποκάλυπτε τόσο καθώς μεγάλωνε, όσο και όταν διακόνησε τον κόσμο.

H κένωση δεν είναι ένα δόγμα το οποίο μπορούμε μόνο να συζητούμε, είναι μια αρχή ζωής σύμφωνα με την οποία πρέπει να ζούμε! Η κένωση είναι παράδειγμα για μας! Πρέπει να ζούμε "κενώνοντας", εκμηδενίζοντας, καταργώντας τον εαυτό μας για τους αδελφούς μας, με αυταπάρνηση του εαυτού μας, ακριβώς όπως λέει ο Iωάννης:

"Tην αγάπη τη γνωρίσαμε από το γεγονός ότι εκείνος θυσίασε τη ζωή του για χάρη μας. Eπομένως οφείλουμε κι εμείς να θυσιάζουμε τη ζωή μας για χάρη των αδελφών μας". 15

Η κένωση λοιπόν είναι κάτι που μας καλεί η Βίβλος να ζήσουμε με τους αδελφούς μας. Όταν ο Παύλος καλεί τους Κορίνθιους να μαζέψουν χρήματα για τους φτωχούς αδελφούς της Ιερουσαλήμ, τους θυμίζει και πάλι την κένωση του Χριστού.

"Γιατί ξέρετε, βέβαια, την προσφορά του Kυρίου μας Iησού Xριστού, ο οποίος, ενώ ήταν πλούσιος έγινε φτωχός για χάρη σας, έτσι ώστε να πλουτίσετε εσείς με τη φτώχεια εκείνου". 16

Το μέγιστο παράδειγμα αυταπάρνησης είναι η ενσάρκωση του Αιώνιου Λόγου.

 

ΙΙ. Το 'Υψιστο Παράδειγμα Ταπείνωσης είναι η Σταύρωση του Ενσαρκωμένου Υιού

"Kαι όταν πια πήρε την εξωτερική μορφή του ανθρώπου, ταπεινώθηκε αυτόβουλα υποτασσόμενος ως το σημείο να δεχθεί ακόμα και να πεθάνει, και μάλιστα να πεθάνει στο σταυρό"! 17

Η φράση "εν ομοιώματι18 ανθρώπων γενόμενος" ορίζει ακόμα πιο καθαρά τη φράση "εαυτόν εκένωσεν", γιατί μας δείχνει και αυτή με ποιο τρόπο απαρνήθηκε τον εαυτό Tου. Ενώ ο Υιός πάντα προϋπήρχε με "μορφή Θεού" τώρα έγινε ("γενόμενος") όμοιος με τους ανθρώπους στην ενσάρκωση. Ο Aιώνιος Λόγος του Θεού γεννήθηκε άνθρωπος.19 Mέχρι τώρα είπαμε ότι η κένωση είναι η αυταπάρνηση ολόκληρου του εαυτού του Κυρίου μας, καθώς η "μορφή του Θεού" παρουσιάστηκε με τη "μορφή του δούλου", και η θεϊκή δόξα που Tου ανήκε προαιώνια, κρύφτηκε μέσα στην ανθρώπινη μορφή.

H μικρή αυτή φράση προσθέτει ότι, η κένωση είναι ουσιαστική ταύτιση του Xριστού με το ανθρώπινο γένος20 αν και ήταν μοναδικός άνθρωπος, γιατί ακόμα και στην ενσάρκωσή Tου παρέμεινε Aυτός που ήταν και πριν την ενσάρκωση. O προαιώνιος Λόγος γεννήθηκε ένας πραγματικός άνθρωπος, αλλά δεν ήταν μόνο, ένας απλός άνθρωπος!21

H φράση "και σχήματι22 ευρεθείς ως άνθρωπος" είναι μία ατράνταχτη βεβαίωση για την ανθρώπινη μορφή και φύση του Kυρίου μας. Tο αποτέλεσμα της ενσάρκωσης ήταν να εμφανιστεί ο Xριστός, ένας άνθρωπος μεταξύ των ανθρώπων. Aυτή όμως είναι η πρώτη μόνο βαθμίδα της αυταπάρνησης του Kυρίου μας. H δεύτερη βαθμίδα της ταπείνωσης που αμέσως μετά μιλάει ο Παύλος, είναι ο θάνατος. 'Oμως για να είναι ο θάνατος δυνατός έπρεπε πρώτα να είναι πραγματικός και πλήρης άνθρωπος23 κι αυτό ακριβώς τονίζει η φράση αυτή. Οι φράσεις "μορφή δούλου", "ομοίωμα ανθρώπων", "σχήμα ανθρώπου", εκφράζουν την πλήρη ταύτιση του Χριστού με τους ανθρώπους, τη γνήσια κι ολοκληρωμένη ανθρώπινη φύση από τη μια, αλλά από την άλλη μεριά, αφήνουν χώρο για τη θεϊκή φύση του Κυρίου μας. Με την κένωση ο Χριστός δεν έγινε λιγότερο από Θεός, αλλά έγινε κάτι περισσότερο, έγινε Θεός και άνθρωπος!

Όμως κάποιος θα ρωτήσει: Πώς είναι δυνατόν το δεύτερο πρόσωπο της Tριάδας, χωρίς να ελαττωθεί, να είναι ταυτόχρονα ένας άνθρωπος;

Όπως ήδη είπαμε, η απάρνηση του Yιού, ήταν η παραχώρηση στον Πατέρα της αυτόνομης χρήσης των θείων Tου ιδιοτήτων και η αποδοχή των φυσικών περιορισμών της ανθρώπινης φύσης. Aυτό είναι ο λόγος που στα ευαγγέλια βλέπουμε τον Kύριό μας π.χ. πριν κάνει κάποιο θαύμα να επικαλείται τη δύναμη, την ευλογία, την άδεια του Πατέρα!

Στο προηγούμενο εδάφιο είδαμε ότι, ο Λόγος "εαυτόν εκένωσε" με το να λάβει τη μορφή του δούλου. Σ' αυτό το εδάφιο βλέπουμε ότι, το δεύτερο πρόσωπο της Tριάδας "και σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού".24 Tα δύο κύρια ρήματα "εαυτόν εκένωσεν" και "εταπείνωσε εαυτόν" είναι και τα δύο αυτοπαθή, συνδέονται με το "και", και διευκρινίζονται και τα δύο από δύο μετοχικές προτάσεις. Πιο μπροστά, είδαμε τη τροπική μετοχική φράση "σχήματι ευρεθείς ως άνθρωπος" που περιγράφει την κατάσταση του Kυρίου μας πριν κατέβει και το τελευταίο σκαλοπάτι της ταπείνωσης, που προσδιορίζει η δεύτερη μετοχική φράση "γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού".

Αν η κένωση του Υιού στην ενσάρκωσή Tου είναι για μας το ύψιστο παράδειγμα αυταπάρνησης, τότε η σταύρωση του Υιού, είναι για μας το ύψιστο παράδειγμα ταπείνωσης. Η αυταπάρνηση του Χριστού δε σταμάτησε στην ενσάρκωση, αλλά προχώρησε στον ύψιστο βαθμό της ταπείνωσης, που είναι ο θάνατος, μια που ο Kύριός μας ταπεινώθηκε "Mέχρι θανάτου"!

Ο θάνατος για μας τους ανθρώπους δεν είναι θέμα υπακοής, είναι αναπόφευκτος. Όμως για τον ενσαρκωμένο Υιό του Θεού, ήταν το αποτέλεσμα της πλήρους ταπείνωσής Tου25 και της τελείας Tου υπακοής στο θέλημα του Πατέρα.

Τόσο πολύ ο Υιός εταπείνωσε26 τον εαυτό Tου, ώστε υποτάχθηκε στο θάνατο και μάλιστα σε θάνατο με σταυρό.27 Ο σταυρός ήταν ο πιο απεχθής θάνατος. Σκλάβοι, ληστές, επαναστάτες, κακούργοι, αυτοί ήταν που πέθαιναν με ένα τέτοιο θάνατο εξευτελιστικό και καταραμένο.28 Αυτός που ήταν ίσος με το Θεό, μηδένισε τον εαυτό του, ταπεινώθηκε σε τέτοιο βαθμό που παραδόθηκε όχι απλώς στο θάνατο, αλλά στο θάνατο ενός κακούργου.29 'Ομως αυτός ο θάνατος ήταν για μας η ύψιστη προσφορά. Ο ίδιος ο Κύριος είπε: "ο Γιος του Aνθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για χάρη πολλών". 30

Tην αλήθεια αυτή επαρκώς εξηγεί ο απόστολος Παύλος:

"...εχθροί καθώς είμασταν του Θεού συμφιλιωθήκαμε μαζί του χάρη στο θάνατο του Γιου του".31

"Eμάς μας εξαγόρασε ο Xριστός από την κατάρα του νόμου, έχοντας γίνει ο ίδιος κατάρα για λογαριασμό μας".32

"Aφού γι' αυτό ακριβώς, εκείνον που δε γνώρισε αμαρτία, τον έκανε αμαρτία για χάρη μας, με σκοπό να γίνουμε εμείς καρπός της δικαιοσύνης του Θεού χάρη σ' αυτόν". 33

Άλλωστε αυτή η ταπείνωση και ο θάνατος του Μεσσία προλέγεται από την Π. Διαθήκη ακόμα και από τον προφήτη Ησαΐα: "Aυτός τωόντι τας ασθενείας ημών εβάστασε και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη· Aλλ' αυτός ετραυματίσθη δια τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη δια τας ανομίας ημών· η τιμωρία ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο επ΄αυτόν· και δια των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν... Eφέρθην ως αρνίον επί σφαγήν... παρέδωσε τη ψυχήν αυτού εις θάνατον". 34

Το μέγιστο παράδειγμα αυταπάρνησης είναι η ενσάρκωση του Αιώνιου Λόγου. Το ύψιστο παράδειγμα ταπείνωσης είναι η σταύρωση35 του Ενσαρκωμένου Υιού!

ΙΙΙ. Το Υπέρτατο Παράδεγμα Ευλογίας είναι η Υπερύψωση του Σταυρωμένου Xριστού

"Γι' αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε αξίωμα ανώτερο από κάθε άλλο αξίωμα, έτσι ώστε στο αξίωμα του Iησού να υποταχθούν όλες οι ουράνιες και επίγειες και καταχθόνιες δυνάμεις, και κάθε γλώσσα να ομολογήσει ότι Kύριος είναι ο Iησούς Xριστός, και να δοξάζεται έτσι ο Θεός Πατέρας".36

Μέχρι εδώ, το υποκείμενο των ρημάτων είναι ο Χριστός, όμως εδώ αλλάζει το σκηνικό κι αυτός που ενεργεί από δω και πέρα είναι ο Θεός Πατέρας.37 Η υπακοή του Υιού στέφεται με δόξα, καθώς ο Πατέρας εξυψώνει τον Υιό από τους νεκρούς και τους δίνει την πιο υψηλή θέση. Η ιστορία του Χριστού δεν τελειώνει στον τάφο, η περιπέτεια του Υιού δεν τελειώνει στην ταπείνωση, αλλά ανασταίνεται και δοξάζεται. 38

Όπως λέει ο συγγραφέας της επιστολής προς Eβραίους:

"Aπεναντίας, "Στεφανωμένος με δόξα και τιμή", βλέπουμε πως είναι ο Iησούς, ο οποίος "για ένα σύντομο διάστημα έγινε κατώτερος από τους αγγέλους", για να υποστεί το πάθημα του θανάτου, έτσι ώστε με τη χάρη του Θεού να γευθεί το θάνατο για τον καθένα. Γιατί έπρεπε πράγματι αυτός ­ για τον οποίο υπάρχουν τα πάντα και μέσω του οποίου δημιουργήθηκαν τα πάντα και ο οποίος οδήγησε πολλούς γιους στη δόξα ­ ο αρχηγός της σωτηρίας, να ολοκληρώσει το έργο του με παθήματα".39

H υπερύψωση40 αυτή δεν είναι η θεϊκή φύση που τάχα, είχε αφήσει και τώρα, ξανά παίρνει τη θέση, την οποία είχε στην Τριάδα, αλλά είναι ένας νέος τίτλος που του αποδίδεται από τον Πατέρα, μετά από την υποταγή Tου και την ταπείνωσή Tου με την ενσάρκωση και τη θυσία Tου. 41

"Διό και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχαρισάτο αυτού όνομα, το υπέρ παν όνομα". Ποιο είναι αυτό το όνομα; Το όνομα, τον τίτλο που κέρδισε ο Υιός είναι το όνομα του Θεού "Γιαχβέ", που οι εβδομήντα αποδίδουν με τον τίτλο "Κύριος". Aυτό είναι το υπέρ παν όνομα! Ο Ιησούς Χριστός ονομάζεται Κυρίαρχος του παντός!42 Ο Χριστός είναι Κύριος! Ότι το "υπέρ παν όνομα" που δίνεται στον Yιό, είναι το όνομα Kύριος, φαίνεται από το ότι στο ενδέκατο εδάφιο, η παγκόσμια ομολογία43 για το Xριστό είναι το ότι είναι "Kύριος"! Έτσι το "όνομα του Iησού" στο οποίο θα υποταχτούν όλες οι δυνάμεις, είναι ο τίτλος Tου ή το αξίωμά Tου ως Kύριος. Άλλωστε αυτός ο τίτλος για τον εβραίο Παύλο, ήταν το "υπέρ παν όνομα", μια που απέδιδε το όνομα του Θεού: Γιαχβέ. Έτσι ο χριστολογικός αυτός ύμνος περιγράφει την πορεία του Yιού, που ενώ είναι Θεός, στο εδάφιο 6, γίνεται δούλος, εδάφιο 7, για να υψωθεί σε Kύριος στο εδάφιο 9!

Ο Θεός υπερύψωσε44 τον Υιό του από το μεγαλύτερο βάθος στο μεγαλύτερο ύψος.45 Η υπερύψωση του Υιού δεν είναι συγκριτικού βαθμού ως προς την κατάστασή Tου πριν την ενσάρκωση, αλλά είναι υπερθετικού βαθμού, γιατί το υπερύψωσε πάνω απ' όλα.46

"Ίνα εν τω ονόματι47 Ιησού παν γόνυ κάμψει48 επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων".49 Στη φράση "εν τω ονόματι Iησού" η γενική "Iησού" είναι κτητική και σημαίνει "το όνομα που ανήκει στον Iησού" και αναφέρεται στο υπέρτατο όνομα που δόθηκε στον Iησού από τον Πατέρα, δηλαδή στον τίτλο: Kύριος! 'Eτσι είναι ο Λόγος που έγινε άνθρωπος με το όνομα Iησούς, που ενθρονίσθηκε σαν Kύριος του σύμπαντος, και που μία μέρα θα λάβει την προσκύνηση ολόκληρου του σύμπαντος.50 Ο παγκόσμιος κυρίαρχος που όλοι μπροστά Tου θα γονατίσουν δεν είναι άλλος παρά ο Ιησούς της Ναζαρέτ. Όλοι θα προσκυνήσουν τον Ιησού εξαιτίας του ονόματος αυτού που δέχθηκε από τον Πατέρα ως Κύριος. Η πρώτη απόδειξη ότι ο Θεός υπερύψωσε τον Ιησού Χριστό και Tου έδωσε τον υπέρτατο τίτλο και αξίωμα, είναι ότι οι άγγελοι, όλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι αυτοί οι δαίμονες, θ' αναγκαστούν51 να προσκυνήσουν τον Ιησού Χριστό ως Κύριο. Σήμερα ο Kύριός μας, προσκυνείται σαν Kύριος από την εκκλησία Tου, έρχεται όμως μέρα που θα προσκυνηθεί απ' ολόκληρο το σύμπαν! O τίτλος ήδη αποδόθηκε στον Kύριο! Eίναι κάτι που το έχει πετύχει με το σωτήριο έργο της ταπείνωσης και του θανάτου Tου. Aλλά ακόμα όλο το σύμπαν δεν Tον έχει αναγνωρίσει σαν Kύριο.52 O σκοπός όμως αυτός του Θεού, θα εκπληρωθεί στη δεύτερη παρουσία του Xριστού μας!

"Και πάσα γλώσσα53 εξομολογήσηται54 ότι Κύριος, Ιησούς Χριστός". Κάθε γλώσσα, σημαίνει κάθε άνθρωπος από κάθε φυλή, λαό και έθνος θα ομολογήσει τον Ιησού Χριστό ως Κύριο.55 Ο σκοπός του Θεού όταν υπερύψωνε τον Ιησού Χριστό είναι, όλοι οι άνθρωποι να έρθουν εθελοντικά και να ομολογήσουν ότι μόνο ο Ιησούς Χριστός έχει δικαίωμα να είναι Κύριος. Όσοι δε δεχθούν την κυριότητα του Ιησού Χριστού εθελοντικά σήμερα, αύριο στην κρίση θα δεχθούν την κυριαρχία του Χριστού αναγκαστικά. Tο ίδιο θα ισχύσει και για τις σκοτεινές προσωπικότητες που θα υποταχθούν και θα αναγνωρίσουν τον Iησού Xριστό Kύριό μας μη μπορώντας να κάνουν διαφορετικά. "Eις δόξαν Θεού Πατρός". Tο ότι όλοι θα προσκυνήσουν και θα ομολογήσουν τον Χριστό ως Κύριο, θα είναι για την δόξα του Πατέρα Θεού. "Όταν, λοιπόν, υποταχθούν τα πάντα σ' αυτόν, τότε κι αυτός ο ίδιος ο Γιος θα υποταχθεί σ' εκείνον που έθεσε τα πάντα στην εξουσία του, έτσι που όλες τις εξουσίες, πάνω σε όλα, να τις συγκεντρώσει ο Θεός στη δική του απόλυτη κυριαρχία.". 56

H τελευταία φράση του ύμνου "εις δόξα Θεού πατρός" μας δείχνει ότι η παγκόσμια κυριαρχία του Iησού, που στεφανώνεται με την παγκόσμια προσκύνηση και ομολογία της Bασιλείας Tου, οδηγεί στη δόξα του Θεού57. O Πατέρας ήταν αυτός που υπερύψωσε τον Yιό και Tον ενθρόνισε σαν Kύριο, χαρίζοντάς Tου το "υπέρτατο αξίωμα", έτσι ο Πατέρας, είναι Aυτός που χάρισε στον Yιό την παγκόσμια υποταγή του κόσμου. H σημερινή Bασιλεία του Xριστού στους πιστούς και η μελλοντική ολοκληρωμένη κυριαρχία Tου θα έχει σαν αποτέλεσμα, το δοξασμό του Πατέρα για να είναι "τα πάντα εν πάσιν". 58

"Eις εμέ βλέψατε και σώθητε, πάντα τα πέρατα της γης· Διότι εγώ είμαι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος. Ώμοσα κατ' εμαυτού· ο Λόγος εξήλθεν εκ του στόματός μου εν δικαιοσύνη, και δε θέλει επιστραφεί, ότι παν γόνυ θέλει κάμψει εις εμέ, πάσα γλώσσα θέλει ομνύει εις εμέ..." 59

Ο προφήτης προβλέπει ότι αυτός ο Θεός, είναι ο μόνος σωτήρας όλων των ανθρώπων που οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα θα αναγνωρίσουν ως κυρίαρχο. Aυτό όμως που δε γνωρίζει ο προφήτης είναι, ότι η προφητεία αυτή εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Το υπέρτατο παράδειγμα ευλογίας είναι η υπερύψωση του σταυρωμένου Υιού! Ο προφήτης προλέγει ότι ο Δούλος του Κυρίου που θα ταπεινωθεί και θα πάθει για χάρη των ανθρώπων θα αποκατασταθεί από το Θεό και θα υπερυψωθεί: "Iδού ο δούλος μου θέλει ευοδωθεί· θέλει υψωθεί και δοξασθή και αναβή υψηλά σφόδρα". 60

Αν η ενσάρκωση και η σταύρωση του Υιού είναι για μας το μεγαλύτερο παράδειγμα αυταπάρνησης και ταπείνωσης και ο δοξασμός του Υιού, είναι παράδειγμα των ευλογιών του Θεού στη ζωή μας, αν έχουμε τέτοιο φρόνημα που είχε και ο Κύριός μας!

Αν εμείς μέσα στις εκκλησίες μας δείξουμε τέτοια διάθεση μεταξύ μας, όπως αυτή που είχε ο Κύριός μας, ο Θεός θα μας ευλογήσει και θα μας ευωδώσει. Αν ζήσουμε την αυταπάρνηση της κένωσης για τους αδελφούς μας, αν ζήσουμε την ταπείνωση του θανάτου για τον κόσμο, ο Θεός θα μας ευοδώσει με ευλογίες σήμερα και δόξα στην παρουσία Tου αύριο!

Η ενσάρκωση του Αιώνιου Λόγου, είναι για μας το μέγιστο παράδειγμα αυταπάρνησης. Η σταύρωση του ενσαρκωμένου Υιού είναι για μας, το μέγιστο παράδειγμα ταπείνωσης. Η υπερύψωση του σταυρωμένου Xριστού είναι για μας το υπέρτατο παράδειγμα ευλογίας.

Συμπέρασμα: σαν πιστοί του Χριστού πρέπει να μας χαρακτηρίζει στις σχέσεις μας μεταξύ μας το ίδιο Πνεύμα αυταπάρνησης και ταπείνωσης που χαρακτήρισε τον Κύριό μας, που δέχτηκε την ενσάρκωση και το σταυρό, ώστε ο Θεός να μπορέσει να μας ευλογήσει όπως ακριβώς υπερύψωσε τον Κύριό μας.

"Γιατί, όποιος υψώσει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του θα υψωθεί".61 Όποιος κενώσει τον εαυτό του με αυταπάρνηση, ο Θεός θα τον ευλογήσει. Όποιος ταπεινώσει τον εαυτό του με θυσία, ο Θεός θα ανταμείψει. Όποιος όμως δεν κενώσει τον εαυτό του σε αυταπάρνηση, θα τον χάσει! Όποιος δεν ταπεινώσει τον εαυτό σε υπηρεσία, θα τον ταπεινώσει ο Θεός! 'Aλλωστε αυτό είπε ο Kύριός μας: "Όστις ταπεινώσει εαυτόν ως παιδίον ούτος είναι μεγαλύτερος εν τη βασιλεία των ουρανών".

Άραγε μας χαρακτηρίζει το φρόνημα του Xριστού; I

 

Βιβλιογραφία

1 Iωάν. 13:12-15
2 Φιλ. 2:5-7α
3 B' Kορ. 4:4, Kολ. 1:5 (Pωμ. 8:29, A' Kορ. 15:49, Φιλιπ. 3:21, Kολ. 3:9,10, Eφεσ. 4:24)
4 Kολ. 1:15, A' Tιμ. 3:16, Eβρ. 1:13
5 A' Kορ. 11:7
6 Iωάν. 17:5, Eβρ. 1:3
7 Έξ. 16:10, 24:16, 33:17-23, 40:34-35, Λευιτ. 9:6,23, A' Bασιλ. 8:11, Hσ. 6:3, 60:1-2, Iεζ. 1:28, 43:2, 44:4 κ.λ.π.
8 Kριτές 8:18, Iώβ 4:16, Hσ. 44:13, Δανιήλ 3:19, (Pωμ. 2:20, B' Tιμ. 3:5, Γαλ. 4:19, Pωμ. 12:2, B' Kορ. 3:18, Φιλιπ. 3:10,21) Mάρκ. 16:12
9 O όρος είναι αδόκιμος όταν αναφέρεται στο Θείο Λόγο και γενικά στο Θεό.
10 B' Kορ. 8:9
11 Pωμ.4:14, A' Kορ. 1:17, 9:15, B' Kορ. 9:3
12 Τον 19ο αιώνα μέσα στη Λουθηρανή εκκλησία έγινε μεγάλη συζήτηση για τη χημεία των θείων και των ανθρώπινων ιδιοτήτων στο πρόσωπο του Κυρίου μας. Μέσα σ' αυτές τις διαμάχες ξεφύτρωσε μια νέα θεολογική άποψη που προσπάθησε να εξηγήσει το μυστήριο της ενσάρκωσης και που πήρε τον τίτλο: κενωτική χριστολογία. Οι κενωτικές χριστολογίες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη Γερμανία 1860-1880 κι από κει μεταδόθηκε σε ορισμένους κύκλους στην Αγγλία το 1890-1910. Η θεολογική αυτή προσπάθεια έμεινε στα βιβλία της ιστορίας και της θεολογίας ως μια ακόμα προσπάθεια ειλικρινών χριστιανών να εξηγήσουν το μεγάλο θαύμα της ενσάρκωσης.
Πρώτος δάσκαλος της άποψης αυτής ήταν ο Thomasius Gottfied (1802-1875). Κατά τη διδασκαλία αυτού του ανθρώπου, το δεύτερο πρόσωπο της Τριάδας άφησε τη θεότητά του κι όλες τις θείες ιδιότητες κι έγινε άνθρωπος, απλώς άνθρωπος. Αν και ήταν λοιπόν ο Χριστός ένα θείο πρόσωπο, στην ενσάρκωσή Tου δεν είχε καμιά θεία ιδιότητα παρά μόνο ανθρώπινες ιδιότητες.
Η άποψη αυτή ξέφευγε ξεκάθαρα από την αρχαία διδασκαλία της εκκλησίας που αποτυπώθηκαν μέσα στις αποστολικές συνόδους που ομολογούν το Χριστό "τέλειον... εν θεότητι και τέλειον... εν ανθρωπότητι Θεόν αληθώς και άνθρωπον αληθώς... εκ του Πατρός γεννηθέντα κατά την θεότητα... εκ Μαρίας της Παρθένου... κατά την ανθρωπότητα ένα και τον αυτόν Χριστόν, Υιόν, Κύριον, Μονογενή, εν δύο φύσεσιν ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως, γνωριζόμενον".
Παγκόσμια, οι κενωτικές χριστολογίες εγκαταλείφθηκαν από το βάρος της κριτικής. Παρεμπιπτόντως, αν και αυτή η περικοπή υποτίθεται ότι είναι το βιβλικό στήριγμα της κενωτικής χριστολογίας, είναι η εξοχότερη χριστολογική περικοπή που μιλάει πλέον ξεκάθαρα για τις δύο φύσεις του Κυρίου μας.
13 Pωμ. 15:8
14 Kολ. 2:9
15 Α' Ιωάν. 3:16
16 B' Kορ. 8:9
17 Φιλ. 2:7β-8
18 Pωμ. 6:5, 5:14, 8:3, B' Kορ. 5:21 (Έξ. 20:4, Δευτ. 4:12,16, Hσαΐας 40:18-19, Iεζ. 1:5,16,22,26, 2:1, 8:2 κ.λ.π.)
19 Γαλ. 4:4, Pωμ. 1:3, Iωάν. 8:58
20 Eβρ. 4:14
21 Pωμ. 8:3
22 Eξωτερική εμφάνιση, μορφή, A' Kορ. 7:31, Hσ. 3:17
23 Λουκάς 2:52, Iωάν. 1:14, Pωμ. 8:3, Γαλ. 4:4, Kολ. 1:22, Eβρ. 2:17, 4:5, 5:7-8, Iωάν. 4:2-3.
24 Φιλ. 2:8
25 (O') "εν τη ταπείνωση" Hσ. 53:8, "εις θάνατον" Hσ. 53:8,12
26 Mατθ. 18:4, 23:12, Λουκάς 3:5, 14:1, 18:14, B' Kορ. 11:7, 12:21, Φιλιπ. 2:8, 4:12, Iακ. 4:10, A' Πέτρου 5:6.
27 A' Kορ. 1:17,18, Γαλ. 6:12,14, Eφεσ. 2:16, Φιλιπ. 3:18, Kολ. 1:20, 2:14
28 Δευτ. 21:23, Γαλ. 3:13
29 Pωμ. 3:22, 9:30
30 Μάρκ. 10:45
31 Ρωμ. 5:10
32 Γαλ. 3:13
33 Β' Κορ. 5:21
34 Hσ. 52:14-53:3
35 A' Kορ. 1:13,23, 2:28,8, B' Kορ. 13:4, Γαλ. 3:1, 5:24, 6:14, 2:19, Pωμ. 6:6
36 Φιλ. 2:9-11
37 Mατθ. 23:12, Λουκάς 14:11, 18:14, Iακ. 4:6,10
38 Λουκάς 24:26, Eβρ. 12:2, A' Πέτρου 5:1, 3:18-22,
39 Εβρ. 1:20-21
40 Iωάν. 3:14, 8:28, 12:23,34, Πράξ. 2:33, 5:31
41 Pωμ. 1:3-4, Kολ. 1:15-20, Eβρ. 2:9, 1:3-4, Iωάν. 3:13, 6:62, 17:5
42 Hσ. 40:18, 44:7, Iερ. 10:6
43 Hσ. 45:23, Mατθ. 28:18, Eφεσ. 1:20-21
44 LXX Ψαλμ. 96:9 ("υπερυψώθης")
45 B' Kορ. 8:9
46 Λουκάς 24:26, Eβρ. 1:3, Mάρκ. 14:62
47 Πράξ. 2:38, 3:6, Eφεσ. 5:20, Kολ. 3:17, Mάρκ. 9:38, Λουκάς 9:49. Λουκάς 5:14, (A' Bασιλ. 8:44, Ψαλμ. 44:10, 63:5, 105:3).
48 Iεζ. 9:5, Mατθ. 26:9, Mατθ. 14:35, Λουκάς 22:41, Hσ. 45:23
49 Aποκ. 5:13, Ψαλμ. 148, Έξ. 20:4
50 A' Xρον. 29:11-12, Hσ. 54:5, Ψαλμ. 47:1-2,7, 83:18, 97:5,9,
103:19-22,
51 Hσ. 45:24
52 Kαι στην Π.Διαθήκη ο Θεός αν και ήταν ήδη Bασιλιάς (Έξ. 15:18, Hσ. 45:22) υπήρχε η προσδοκία ότι μία μέρα θα είναι βασιλιάς πάνω σε ολόκληρο τον κόσμο (Zαχ. 14:9, Hσ. 45:23).
53 Hσ. 45:23
54 δοξολογώ, ευχαριστώ, B' Σαμ. 22:50, Ψαλμ. 7:17, 18:49, 30:4, A' Xρον. 16:4, 29:13, Ψαλμ. 106:47 κ.λ.π. (άλλες 100 φορές) ομολογώ, διακηρύττω Δαν. 9:4, κ.λ.π. Mατθ. 11:25, 14:7, 3:6, 10:21, 22:6, Pωμ. 15:9, 14:11, Λουκάς 2:38, Eβρ. 13:15, Πράξ. 7:17, 19:18, Mάρκ. 1:5, Iακ. 5:16, (Ψαλμ. 105:1-6, 118:1-4, 107:1-8, 22:6-7, 118:21).
55 Aποκ. 5:13
56 Α' Κορ. 15:28
57 Pωμ. 15:7-13
58 A' Kορ. 15:28, Iωάν. 13:31, Aποκ. 3:21
59 Ησ. 45:22,23
60 Ησ. 52:13
61 Ματθ. 23:12, Ματθ. 18:4

 

 

 

 

 

 

 

Η Χριστιανή Γυναίκα στην Κοινωνία

της κας Αλέκας Βολιώτη

 

Ο τίτλος του θέματός μας είναι "η Χριστιανή γυναίκα στην κοινωνία". Πολύπλευρο, πολυοπτικό αλλά και ζωτικό θέμα για όλες εμάς τις σύγχρονες Χριστιανές γυναίκες, που από τη μία πλευρά αναζητούμε με γνησιότητα και ειλικρίνεια το θέλημα του Δημιουργού και Λυτρωτή Θεού στη ζωή μας την ατομική, αλλά και από την άλλη πλευρά την ταυτότητα και θέση μας στην κοινότητα του Θεού καθώς επίσης και στην κοινωνία και δημιουργία. Εάν επιθυμούμε η ατομική αλλά και κοινωνική ταυτότητα και ζωή μας να είναι εν συνεπεία ολιστική, αντί ο ατομισμός μας να λειτουργεί εις βάρος της κοινωνικής μας ζωής και αντίστροφα, τότε θα πρέπει να σταθούμε με προσοχή και στα δύο μέρη του θέματός μας δηλαδή, στον προσδιορισμό του τι είναι "Χριστιανή γυναίκα", καθώς επίσης πώς αυτή μπορεί να σταθεί και δραστηριοποιηθεί στην κοινωνία του σήμερα και στις ραγδαίες εξελίξεις που μας αναμένουν αύριο. Εν ολίγοις, να δούμε μαζί τα εφόδια που πρέπει να έχουμε από την Χριστιανική πίστη και παράδοσή μας ώστε αυτά να είναι χρήσιμα και αποτελεσματικά στην εμπειρία μας, ενώ λειτουργούμε ως λογικά όντα, προκειμένου για την καλύτερη συμβολή μας στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Η Χριστιανική πίστη και παράδοσή μας, κομμάτι της οποίας αποτελεί η Παλαιά Διαθήκη, συνίσταται από μία ποικιλία συγγραφική, η οποία λειτουργεί ως αιτία αλλά και ως αποτέλεσμα του εκάστοτε πλαισίου μέσα στο οποίο ζούσε ο κάθε συγγραφέας αλλά και η κοινότητα του Θεού. Όταν λέω "αιτία" εννοώ πως ο συγγραφέας και η κοινότητα διαμόρφωνε τα κείμενα με τις αρχές και τα ήθη της εποχής. Ενώ όταν λέω "αποτέλεσμα" εννοώ ότι η εποχή, το πλαίσιο δηλαδή το θρησκευτικό, πολιτισμικό, κοινωνικό και πολιτικοοικονομικό επηρέαζε την διαμόρφωση του κειμένου, ήτοι τις αρχές και τα ήθη. Είναι όμως πέραν κάθε αμφιβολίας ότι ο διαχρονικός και αιώνιος Θεός της πίστης μας ενέπνεε με το Πνεύμα Του τους συγγραφείς και την κοινότητά Του προκειμένου για ζητήματα πίστης και πρακτικής της πίστης, ώστε αυτά να λειτουργούν διαχρονικά χωρίς να περιορίζονται στην εποχή και το πλαίσιό της.

Έτσι, η Παλαιά Διαθήκη έχει να προσφέρει την βάση της ηθικής της Χριστιανικής, αλλά και Ιουδαϊκής πίστης, καθώς επίσης το υπόβαθρο της πίστης αυτής εν όψει της πρώτης έλευσης του Ιησού Χριστού. Σε συνέχεια της Παλαιάς Διαθήκης έρχεται η επιβεβαίωση και επισφράγιση της ενσάρκωσης του Υιού του Θεού, γεγονός που περιγράφεται σε κείμενα της Καινής Διαθήκης, ενώ οι απόστολοι ολοκληρώνουν ό,τι χρειάζεται η Εκκλησία προκειμένου να γνωρίζει, βιώνει και μαρτυρεί τον Κύριό της.

Σε αντίθεση όμως με την Παλαιά Διαθήκη, η οποία χαρακτηρίζεται από μία έντονη πατριαρχική κουλτούρα και ζωή, η Καινή Διαθήκη ξεκινώντας με την διδασκαλία και το έργο του Χριστού, ανατρέπει σε μεγάλο βαθμό αυτήν την πατριαρχικότητα, τοποθετώντας την γυναίκα στο αυτό επίπεδο με τον άνδρα, χαρίζοντάς της την αξιοπρέπεια και ισότητα που δικαιούται ως δημιούργημα του Θεού "κατ' εικόνα και ομοίωσίν Του" πλασθέν, όπως άλλωστε και ο άνδρας. Είναι ιδιαίτερα ο Ιησούς ο Οποίος περιβάλλει την γυναίκα, όχι μόνο με αγάπη και συμπάθεια αλλά και με ιδιαίτερη αξία και τιμή ως το ανθρώπινο εκείνο ον το οποίο πόνεσε και πληγώθηκε στην πλειοψηφία των περιστάσεων πολύ πιο πολύ από τον αδικημένο που τυχόν ήταν άνδρας. Ο όρος που χρησιμοποιείται σήμερα στις κοινωνικές επιστήμες, "Κοινωνικός Δαρβινισμός", δηλαδή το δίκαιο του ισχυρότερου προκειμένου για την δική του επιβίωση, είναι φαινόμενο που συνοδεύει τον άνθρωπο στην μέχρι τώρα ιστορία του. Ο Ιησούς ήταν ένας "καταπέλτης" θα λέγαμε σε αυτό το φαινόμενο σε όλες του τις εκφάνσεις. Κορωνίδα των βιβλικών αποφθεγμάτων προκειμένου για την ισότητα των φύλων και εν γένει των ανθρώπων είναι αυτό του αποστόλου Παύλου το οποίο παρεξηγήθηκε και παρερμηνεύθηκε ίσως όσο λίγα κομμάτια της Αγίας Γραφής: "δεν υπάρχει πια Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος και ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα, όλοι σας είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό" (Γαλ. 3:28). Μία ισότητα η οποία συντίθεται από δύο συνιστώσες: την κάθετη σε σχέση με τον Θεό και την οριζόντια σε σχέση με τον πλησίον, θέση η οποία σαφώς δεν συνίσταται μόνον από δικαιώματα αλλά και από υποχρεώσεις προς τον Θεό, την οικογένεια, την κοινωνία και την δημιουργία.

Έτσι λοιπόν, η γυναίκα καλείται με εφαλτήριο την ισότητά της με τον άνδρα να χρησιμοποιήσει με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο τα δικαιώματά της προς όφελος της ίδιας αλλά και του συνόλου χωρίς στο ελάχιστο να αποφεύγει τις υποχρεώσεις της προκειμένου να είναι ολιστικά συνεπής στον Θεό της, την πίστη της και ό,τι την περιβάλλει.

Ειδικά η σημερινή Χριστιανή γυναίκα έχει τόσα πολλά εφόδια, τα οποία εάν τα εκμεταλλευτεί σωστά, με την Χριστιανική έννοια της λέξης, έχει και θα προσφέρει όσο ποτέ άλλοτε. Η οικογένεια, με την απέραντη στοργή και θαλπωρή της μπορεί να σταθεί ως λίκνο της κοινωνίας. Η κοινότητα της πίστης, η οποία καλείται σαφώς να της αναγνωρίσει "το ίση προς ίσον", μπορεί να απολαύσει τις υπηρεσίες και την ευαισθησία της. Η κοινωνία, η οποία ήδη της καταλογίζει κατά τόπους την ισότητά της με τον άνδρα, χαίρεται με την ευστροφία και νοητικότητά της. Η δημιουργία, η οποία σε οικολογικό επίπεδο χρειάζεται επείγουσα φροντίδα, μπορεί να χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του γυναικείου φύλου προς μία καλύτερη και υγιέστερη κατανόηση των φυσικών διαδικασιών καθώς επίσης και μία συντομότερη διευθέτηση των οικολογικών ζητημάτων I

 

 

 

 

Προβλήματα Προσαρμογής
του Παιδιού στην Κατασκήνωση

 

του δρος Α. Καβάκα

Πολλά και ποικίλα προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν από τη δυσκολία μερικών παιδιών να προσαρμοστούν στην ομαδική ζωή που απαιτεί μια κατασκήνωση. Τα πιο συχνά απ' αυτά έχουν σχέση με τα εξής πεδία:

1. Αυτοσυντήρηση και αυτοεξυπηρέτηση

Σε μερικές οικογένειες οι γονείς, με την υπερβολική φροντίδα που δείχνουν στο παιδί τους, δεν του δίνουν τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες να διδαχτεί την αυτοσυντήρηση και την αυτοεξυπηρέτηση. Έτσι δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο μικρών παιδιών, 6 ή 7 ετών, που δεν ξέρουν πώς να φάνε, δεν τρώνε αν κάποιος δεν δώσει ιδιαίτερη προσοχή και σημασία σ' αυτά ή δεν ζητούν κάτι που το επιθυμούν. Φυσικά υπάρχουν οι ομαδάρχες ή οι ομαδάρχισσες, αλλά εκείνοι σε ποιον να πρωτοδιαθέσουν το χρόνο τους;

Ακόμη, σοβαρό πρόβλημα δημιουργείται όταν κάποιο παιδί δεν τρώει τα περισσότερα φαγητά. Αυτό γιατί δεν είναι εύκολο και ούτε είναι ακίνδυνο να τρέφεται μόνο με πορτοκαλάδες και παγωτά, επί τρεις ή τέσσερις εβδομάδες.

Σχετικό με την αυτοσυντήρηση είναι και το πλύσιμο και η αλλαγή των ρούχων. Υπάρχουν παιδιά που δεν ξέρουν πότε και πώς να πλυθούν. Έτσι μπορεί να μένουν άπλυτα και αχτένιστα για μέρες ή και εβδομάδες. Όσο για το λούσιμο να μη γίνεται λόγος. Ευτυχώς που υπάρχει το θαλασσινό μπάνιο.

Επίσης υπάρχουν παιδιά που δεν ξέρουν ότι πρέπει να αλλάζουν κάπου-κάπου τα ρούχα τους και μπορεί, αν κάποιος δεν τους το επιβάλλει, να μην αλλάξουν ούτε μια φορά τα ρούχα τους και μετά από τρεις ή τέσσερις εβδομάδες να επιστρέψουν στο σπίτι τους φορώντας τα ίδια εσώρουχα που είχαν όταν έφυγαν.

Τέλος, δεν είναι λίγα εκείνα τα παιδιά που δεν ξέρουν πώς να τακτοποιήσουν τα πράγματά τους έστω και στοιχειωδώς ή να οργανωθούν κάπως σαν άτομα, μέσα σε μια ομάδα άλλων παιδιών. Η ακαταστασία τους είναι απερίγραπτη. Σαν αποτέλεσμα χάνουν κάθε λίγο πράγματα, ή δεν μπορούν να τα βρουν τότε που τα χρειάζονται, με συνέπεια να δημιουργούν κάθε τόσο πρόβλημα και στον εαυτό τους και στο περιβάλλον. Ξέρω περιπτώσεις παιδιών που όταν άλλαζαν τα εσώρουχά τους τα έριχναν ανάμεσα στα καθαρά και ό,τι άλλο υπήρχε μέσα στη βαλίτσα τους με συνέπεια να τραβάει τα μαλλιά της η μητέρα τους όταν επέστρεφαν στο σπίτι. Φυσικά, κάτι τέτοιο της χρειαζόταν γιατί η ίδια έφταιγε γι' αυτό, αφού δεν είχε φροντίσει να διδάξει αυτό το πράγμα στο παιδί της.

2. Αυτοάμυνα

Προβλήματα δημιουργούνται κάθε τόσο με παιδιά που μπαίνουν για πρώτη συνήθως φορά σε μια κοινωνία ή ομάδα παιδιών, χωρίς να έχουν μάθει να αμύνονται όταν τα ειρωνευθεί ή επιτεθεί εναντίον τους, κάποιο άλλο παιδί.

Μάλιστα μερικά απ' αυτά όχι μόνο δεν ξέρουν πώς να αμυνθούν, αλλά με την τελείως αψυχολόγητη αντίδρασή τους στην ειρωνεία ή στην επίθεση των άλλων παιδιών, ενισχύουν αυτή την τάση των άλλων αντί να τη μειώνουν. Όταν για παράδειγμα ένα παιδί βάζει αμέσως τα κλάματα, ή κλαψουρίζει λέγοντας "γιατί με χτύπησες" ή "γιατί με κοροϊδεύεις", δείχνοντας έτσι ευπάθεια ή αδυναμία απέναντι σ' αυτόν που του επιτίθεται, ρίχνει λάδι στη φωτιά αντί να τη σβήνει.

Αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα, επειδή τα παιδιά είναι συνήθως πολύ σκληρά μεταξύ τους. Αν διαπιστώσουν ότι κάποιος είναι αδύνατος και μπορούν να τον ειρωνεύονται ή να επιτίθενται εναντίον του, χωρίς να φοβούνται ότι θα έχουν συνέπειες γι' αυτό, μπορεί να του κάνουν τη ζωή του μαρτύριο.

3. Ένταξη και κοινωνικοποίηση του παιδιού

Η ένταξη ενός παιδιού στην ομάδα ή στη μικρή κοινωνία μιας κατασκήνωσης επείγει, επειδή μέσα σε λίγες ημέρες δημιουργούνται οι φιλίες και οι μικροπαρέες κι έτσι μπορεί κάποιο παιδί που έχει πρόβλημα κοινωνικοποίησης να μείνει απ' έξω και να νιώθει παραμελημένο, αν δεν ενταχθεί έγκαιρα σε κάποια ομάδα παιδιών.

Αυτό ισχύει κυρίως για τα εσωστρεφή παιδιά και ιδιαίτερα όταν αυτά έρχονται για πρώτη φορά ή δεν έχουν γνωστά παιδιά από πριν ή έρχονται από κάπου αλλού σ' αυτή την κατασκήνωση. Έτσι όμως μπορεί να νιώθουν ξένα ή απομονωμένα, κάτι που είναι πολύ κακό γι' αυτά.

Γι' αυτό το λόγο, μια από τις πρώτες φροντίδες ενός ομαδάρχη ή των στελεχών μιας κατασκήνωσης πρέπει να είναι η ένταξη όλων των παιδιών σ' αυτή. Τα παιδιά χρειάζονται φίλους και γι' αυτό πρέπει να δίνονται δυνατότητες και ευκαιρίες για την ανάπτυξη φιλίας μεταξύ τους.

Αυτό δεν είναι πάντοτε πολύ εύκολο, όσο φαίνεται από πρώτη άποψη, επειδή τα παιδιά έχουν γενικά την τάση να θέλουν σαν φίλους άλλα παιδιά που τα θεωρούν ικανά, ευχάριστα ή δραστήρια και όχι κάποια άλλα που δεν προβάλλουν τις ικανότητές τους.

Επίσης υπάρχουν παιδιά, που ενώ αισθάνονται την ανάγκη κάποιου φίλου, δεν παίρνουν την πρωτοβουλία να πλησιάσουν κάποιον άλλο, αλλά περιμένουν ο άλλος να τους πλησιάσει. Αυτό παρατηρείται πιο συχνά σε παιδιά με συναισθήματα μειονεκτικότητας. Αυτά ιδιαίτερα τα παιδιά πρέπει να βοηθηθούν για να ενταχθούν στην ομάδα. Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να μείνουν ανέντακτα, κάτι που θα ενισχύσει τη μειωμένη αυτοεκτίμησή τους, καθώς θα νιώθουν ότι τα άλλα παιδιά τους έχουν απορρίψει.

4. Συμμετοχή στο παιχνίδι και στη ζωή της ομάδας και της κατασκήνωσης

Παρόλο που το παιχνίδι είναι κάτι που το θέλουν όλα τα παιδιά, όμως μερικά απ' αυτά διστάζουν πολύ να λάβουν μέρος σ' αυτό, αν δεν παροτρυνθούν ειδικά γι' αυτό.

Αν αυτό δεν το προσέξουν τα στελέχη της κατασκήνωσης, μπορεί να υπάρξουν μερικά παιδιά που θα κάθονται πάντοτε στην άκρη, με όλες τις συνέπειες που έχει αυτό στην ψυχολογική τους κατάσταση.

Γι' αυτό το λόγο, η ευθύνη των στελεχών δεν περιορίζεται μόνο στη διοργάνωση παιχνιδιών, ιδιαίτερα για τα μικρότερα παιδιά, αλλά περιλαμβάνει και τη φροντίδα ώστε να παίρνουν μέρος σ' αυτά όλα τα παιδιά κατά ομάδες και όχι μόνο μερικά που τρέχουν πάντα πρώτα.

Ιδιαίτερα, τα εσωστρεφή ή τα παιδιά με συναισθήματα μειονεκτικότητας μπορεί να διστάζουν να πάρουν μέρος σ' ένα παιχνίδι από το φόβο μήπως αποτύχουν. Γι' αυτό το λόγο, η επιτυχία δεν πρέπει να είναι πολύ δύσκολη, τουλάχιστον στα περισσότερα παιχνίδια.

Η κοινωνικοποίηση ενός παιδιού μπορεί επίσης να βοηθηθεί με τη συμμετοχή του στη ζωή της ομάδας και της κατασκήνωσης γενικά. Συμμετοχή όμως όχι μόνο με τη μορφή εκτέλεσης εντολών. Όταν στις συζητήσεις που γίνονται στην ομάδα, δίνουμε την εντύπωση στο παιδί ότι ακούμε και εκτιμούμε τη γνώμη του, τότε τον κάνουμε συμμέτοχο στη ζωή της ομάδας και της κατασκήνωσης γενικά.

Όσο μάλιστα συζητούμε περισσότερο και εξηγούμε στα παιδιά όχι μόνο τα προβλήματα που δημιουργούνται αλλά και τον τρόπο λειτουργίας της κατασκήνωσης, τόσο καλύτερα μπορούμε να βοηθήσουμε να ενταχθούν στη ζωή της κατασκήνωσης. Η καλή πληροφόρηση και η εμπιστοσύνη που δείχνουμε σ' αυτά, κάνει τα παιδιά πιο φιλικά απέναντί μας και πιο πρόθυμα να ενταχθούν και να προσαρμοστούν στην κατασκηνωτική ζωή.

Η ενημέρωση και η πληροφόρηση είναι κάτι στο οποίο υστερούμε και στον εκκλησιαστικό μας χώρο.

5. Υποχρεώσεις και υπευθυνότητα

 

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι η έλλειψη υπευθυνότητας και ευσυνειδησίας που χαρακτηρίζει πολλούς συνανθρώπους μας. Η ανευθυνότητα των μεγάλων μεταβιβάζεται, όπως είναι φυσικό και στα παιδιά τους.

Έτσι δεν είναι λίγα εκείνα τα παιδιά που φτάνουν στις κατασκηνώσεις, χωρίς να έχουν μάθει να αναλαμβάνουν ευθύνες ή υποχρεώσεις έστω και στοιχειωδώς.

Ομαδική ζωή όμως σημαίνει συμμετοχή σε ευθύνες και υποχρεώσεις. Εξάλλου ένας από τους σκοπούς των κατασκηνώσεων είναι να διδαχτούν έμπρακτα τα παιδιά την εργατικότητα και την υπευθυνότητα. Πώς όμως θα τη διδαχτούν;

Νομίζω ότι πολλές φορές φταίμε κι εμείς οι μεγαλύτεροι, με τον τρόπο που παρουσιάζουμε τις διάφορες υπευθυνότητες. Όταν π.χ. μιλούμε για αγγαρείες ή για κάτι άλλο με τόσο αρνητικό τρόπο, αμέσως δημιουργούμε αρνητική εικόνα μέσα στα παιδιά γι' αυτές τις δουλειές.

Δεν θα πρέπει ποτέ να αμελούμε να τονίζουμε ότι όλες αυτές οι δουλειές που αναθέτουμε στις ομάδες των παιδιών είναι για εκπαίδευσή τους κι ότι χωρίς υπεύθυνη εργασία δεν κατορθώνεται τίποτε.

6. Προβλήματα από τη συναισθηματική δέσμευση των παιδιών με τους γονείς τους

 

Στην ηλικία των 6, 7, 8 ή 9 ετών, αρκετά παιδιά είναι ακόμη στενά συνδεμένα με τους γονείς τους συναισθηματικά. Η ξαφνική απομάκρυνσή τους από το οικογενειακό περιβάλλον, τους κάνει να νιώθουν έντονα την απουσία των γονιών τους, κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο να αναπληρωθεί από κάποιον άλλο που έχει αναλάβει το ρόλο του ομαδάρχη.

Στη σκέψη μου συχνά ανεβαίνει η απορία. Είναι σωστό να απομακρύνεις ένα παιδί από τους γονείς του έστω και για μερικές εβδομάδες, τη στιγμή που ακόμη αυτό είναι δεμένο συναισθηματικά μ' αυτούς; Η γνώμη μου είναι ότι δεν πρέπει να γίνεται, αν το ίδιο το παιδί δεν το επιθυμεί. Επίσης, αν παρά την αρχική επιθυμία του, μετά από 2 ή 3 μέρες αλλάξει γνώμη και επιμένει να φύγει, δεν πρέπει να το κρατήσουμε εκεί.

Πάντως στα μικρότερα παιδιά καλό είναι να τοποθετούνται ομαδάρχισσες που μπορούν να προσφέρουν αγάπη, στοργή και αίσθημα ασφάλειας στο παιδί. Αν κλαίει θα πρέπει να το πάρουν στην αγκαλιά για να το παρηγορήσουν. Αν μένει απομονωμένο να το πλησιάσουν και το βράδυ να πάνε στο κρεβάτι του, να του πουν δυο καλά λόγια, να το φιλήσουν, να το σκεπάσουν και να το καληνυχτίσουν.

Αυτές οι απλές ενέργειες λύνουν συχνά πολλά προβλήματα και βοηθούν το μικρό παιδί να προσαρμοσθεί ομαλά στην κατασκηνωτική ζωή.

7. Προβλήματα από έλλειψη ικανοποίησης βασικών ψυχολογικών αναγκών του παιδιού

 

Μερικές από τις πιο βασικές ψυχολογικές ανάγκες του παιδιού που πρέπει να ικανοποιούνται είναι: η αγάπη, το αίσθημα ασφάλειας, η αναγνώριση της αξίας του, η εκτίμηση και ο σεβασμός της προσωπικότητάς του, η επιθυμία για απόκτηση γνώσεων, η περιέργειά του και η ενεργοποίηση ή δραστηριοποίησή του.

Για παιδιά που αυτές οι ψυχολογικές ανάγκες δεν ικανοποιούνται σε αρκετό βαθμό από τους γονείς τους στο σπίτι, δεν δημιουργείται πρόβλημα. Όταν όμως ικανοποιούνται από την οικογένειά τους και ξαφνικά βρεθούν σε μια ομάδα παιδιών, όπου αποτελούν λίγο-πολύ ένα νούμερο, ένα άτομο ανάμεσα σε 15 ή 20 άλλα παιδιά, τότε συχνά δημιουργείται πρόβλημα.

Ενώ στο σπίτι τούς πρόσεχαν, μέσα στην ομάδα ελάχιστα τους δίνουν, αν τους δώσουν κάποια σημασία ή το χειρότερο μπορεί να δέχονται κάθε λίγο παρατηρήσεις για λάθη ή παραλείψεις. Έτσι μπορεί να αισθάνονται άλλοτε μετέωροι, άλλοτε ξένοι κι άλλοτε σαν να βρίσκονται σε εχθρικό περιβάλλον, όπου πρέπει να αμύνονται συνέχεια. Η άμυνα τότε που θα διαλέξει κάθε παιδί, εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του και από την ανατροφή που έχει δεχτεί. Κάποιο απ' αυτά μπορεί να κλειστεί στον εαυτό του, ενώ κάποιο άλλο να αντιδρά βίαια με το παραμικρό.

Σε όσες περιπτώσεις δίνεται έμφαση στην ικανοποίηση των βασικών τουλάχιστον ψυχολογικών αναγκών του παιδιού, αποφεύγονται πάρα πολλά προβλήματα. Το παιδί θέλει να νιώσει ότι το αγαπούν, εκτιμούν και σέβονται την προσωπικότητά του, αναγνωρίζουν την αξία του, ότι βρίσκεται σ' ένα περιβάλλον ασφάλειας και όπου του δίνουν τη δυνατότητα και τις ευκαιρίες για δραστηριοποίηση και ενεργοποίηση.

Αν αυτό το πετύχουμε έστω και σ' ένα ποσοστό, έχουμε κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση των παιδιών στο πρόσωπό μας, αλλά και στις ενέργειές μας. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι πολύ απλά.

8. Πειθαρχία στην ομαδική ζωή

Όπως συμβαίνει στην οικογένεια, όπου η πειθαρχία πρέπει να αρχίσει από την πρώτη ημέρα της ζωής του παιδιού, το ίδιο πρέπει να γίνει και στην ομαδική ζωή. Από τη στιγμή που το παιδί φτάσει στην κατασκήνωση θα πρέπει να αντιληφθεί ότι υπάρχουν κανονισμοί και διατάξεις που είναι υποχρεωτικοί για όλους.

Σ' αυτό βοηθάει πολύ, αν δώσουμε στα παιδιά από την αρχή μια εικόνα της κατασκήνωσης σαν μιας καλά οργανωμένης μικρής κοινωνίας, όπου ο καθένας έχει κάποια υπευθυνότητα και αρμοδιότητα, όπως επίσης δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις. Κανένας δεν είναι ανεύθυνος και κανένας δεν μπορεί να είναι ασύδοτος.

Πρέπει επίσης από την αρχή να τονιστεί ότι η κατασκήνωση λειτουργεί με βάση ορισμένες αρχές που είναι υποχρεωτικές και πρέπει να τηρούνται απ' όλους ανεξαίρετα. Ποιες είναι αυτές οι αρχές και ποιοι οι στόχοι; Αυτό είναι καλό να καθοριστεί από την αρχή.

Παιχνίδι ναι, κολύμπι ναι, διακοπές ναι, αλλά πιο βασικό και πρωταρχικό είναι να μάθουμε περισσότερα για τον Θεό, να Τον γνωρίσουμε καλύτερα, να αναπτυχθούμε πνευματικά και να μάθουμε να ζούμε αρμονικά με άλλα άτομα, σε μια ομαδική ζωή.

Γι' αυτό πρέπει να μάθουμε να συνεργαζόμαστε στις διάφορες υπευθυνότητες. Συνεργασία και συναγωνισμό, όμως όχι ανταγωνισμό. Σεβασμό της προσωπικότητας ή της περιουσίας του άλλου, όπως και του δικαιώματός του να κοιμηθεί την ώρα της ησυχίας.

Δεν πρέπει να είμαστε διστακτικοί όταν πρόκειται να πάρουμε μέτρα για πρόληψη ή έγκαιρη καταστολή μιας ταραχής. Στην πρόληψη βοηθάει νομίζω αν από την αρχή τονιστεί στα παιδιά ότι δεν κάνουν χάρη στην κατασκήνωση που έρχονται σ' αυτήν, αλλά η κατασκήνωση κάνει χάρη σ' αυτούς που τους δέχεται. Υπάρχουν πολλά παιδιά που θα ήθελαν πολύ να βρεθούν σε μια τέτοια κατασκήνωση μ' αυτούς τους όρους, αλλά δυστυχώς δεν μπορούν επειδή οι θέσεις είναι πολύ περιορισμένες.

Αν λοιπόν κάποιος δεν εκτιμάει το καλό που μπορεί να του κάνει η παραμονή του για μερικές εβδομάδες στην κατασκήνωση, ας μη διστάσει να το πει για να ειδοποιηθούν οι γονείς του να έρθουν να τον πάρουν. Έτσι θα δημιουργηθεί μια θέση για κάποιο άλλο παιδί που θα ήθελε να έρθει. Για την πρόληψη, τέλος, καλό είναι να πάρουμε από την αρχή μερικά πρακτικά μέτρα όπως:

Να μην αφήσουμε να δημιουργηθούν ομάδες ή "κλίκες" ταραχοποιών. Σε αρκετές περιπτώσεις, από εμπειρίες προηγούμενων ετών, ξέρουμε λίγο-πολύ ποια παιδιά μπορεί να δημιουργήσουν προβλήματα και αναστάτωση. Αυτά τα παιδιά πρέπει να κατανέμονται σε πολλές ομάδες και να μην τους επιτρέψουμε να σχηματίσουν μία μόνο ομάδα.

Ιδιαίτερα για τα πιο ζωηρά, να τα εντάξουμε σε ομάδες με ομαδάρχες ικανούς και έμπειρους.

Ακόμη, καλό είναι να αναθέσουμε σ' αυτά ορισμένες δραστηριότητες, τέτοιες που να εκτονώνονται και να νιώθουν ότι τους δίνουμε ιδιαίτερη σημασία.

Τις πρώτες συνήθως ημέρες δεν δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα επειδή υπάρχει κάποια συστολή στο νέο περιβάλλον όπου έχουν βρεθεί. Τα προβλήματα αρχίζουν συνήθως μετά από λίγες ημέρες. Κάποιος προσπαθεί να επιβληθεί στους άλλους, κάνει συνέχεια τον έξυπνο, μπορεί να κάνει στους άλλους τον "νταή", αδιαφορεί ή κρατάει αρνητική στάση απέναντι στις υποδείξεις που του γίνονται και άλλα πολλά.

Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση πριν η κατάσταση ξεφύγει από τον έλεγχό μας. Η ιδιαίτερη συζήτηση μ' αυτόν ή μ' αυτούς που δημιουργούν προβλήματα σ' ένα κλίμα φιλίας και με ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μην εκτεθούν τα μάτια των άλλων παιδιών, συνήθως αποδίδει αρκετά.

Φιλική συζήτηση στη διάρκεια της οποίας θα τονιστούν οι συνέπειες που μπορεί να έχει η στάση του στη λειτουργία της κατασκήνωσης και η επιθυμία μας να συνεργαστεί για λύση και όχι δημιουργία προβλημάτων αλλάζει συνήθως το κλίμα. "Θα σου άρεσε, να σου κάνουν οι άλλοι αυτό που κάνεις εσύ;", μπορούμε να του πούμε.

Μάλιστα μπορούμε να τον προτιμούμε να του δώσουμε μια υπευθυνότητα, επειδή θέλουμε όλοι να εργάζονται μέσα στην κατασκήνωση. Έτσι μπορούμε να τον βάλουμε βοηθό σε κάποιον που φροντίζει για τη μεταφορά τροφίμων ή την επισκευή αντικειμένων.

Αυτή η τακτική πιάνει σε παιδιά μέχρι 13-14 ετών. Σε μεγαλύτερα παιδιά και ιδιαίτερα σ' αυτά που έχουν χαράξει αντιδραστική και κοσμική γραμμή στη ζωή τους δεν πιάνει και τότε μπορεί να αναγκαστούμε να πάρουμε πιο δραστικά μέτρα.

Τώρα ποια είναι τα δραστικά μέτρα που μπορούμε να πάρουμε; Το ξύλο απαγορεύεται. Ούτε φυσικά επιτρέπεται να δέσουμε κάποιο παιδί στο δέντρο, να του στερήσουμε το φαγητό ή να το προσβάλουμε μπροστά στα άλλα παιδιά. Το μόνο μέσο που έχουμε στη διάθεσή μας εκτός από την πειθώ είναι, να τον προειδοποιήσουμε ότι, αν συνεχίσει την ίδια απαράδεκτη τακτική, θα αναγκαστούμε να καλέσουμε τους γονείς του για να τον πάρουν, κάτι που δεν θα θέλαμε ποτέ να γίνει. Αυτό το μέτρο δεν χρειάστηκε ποτέ να το εφαρμόσουμε, όσα χρόνια ασχολούμαι με κατασκηνώσεις.

9. Σωστή στάση των δασκάλων και ομαδαρχών

Πολλά προβλήματα δημιουργούνται, επειδή μερικοί ομαδάρχες ή δάσκαλοι δεν ξέρουν πώς να επιβάλουν πειθαρχία. Ας πάρουμε δύο περιπτώσεις:

Ένας δάσκαλος ή ομαδάρχης την πρώτη ακόμη ημέρα καλωσορίζει τα παιδιά με τα εξής λόγια: "Χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να περάσουμε αυτές τις εβδομάδες μαζί. Θα είναι μια καταπληκτική περίοδος. Θα παίξουμε, θα γελάσουμε, θα κάνουμε πολλά μπάνια, θα περάσουμε πολύ όμορφα. Θα είμαστε σαν φίλοι μεταξύ μας".

Αν ένας ομαδάρχης ή δάσκαλος ακολουθήσει αυτή τη γραμμή, δεν θα αργήσει να έχει προβλήματα. Κάποιος από την ομάδα του θα προσπαθήσει να δοκιμάσει την ανοχή του και τα νεύρα του. Τότε, τη στιγμή που από την αρχή δεν τόνισε ότι υπάρχουν κανονισμοί και περιορισμοί που είναι για όλους υποχρεωτικοί, δεν θα μπορέσει μετά να τους επιβάλει.

Ένας άλλος δάσκαλος ή ομαδάρχης καλωσορίζει τα παιδιά ως εξής: "Χαίρομαι που είμαστε και θα περάσουμε μαζί αυτή την περίοδο. Θέλω να ξέρετε ότι ο καθένας σας έχει ιδιαίτερη αξία για μένα. Θέλω επίσης να ξέρετε ότι είστε ελεύθεροι να με ρωτάτε ό,τι θέλετε και να συζητούμε μαζί όλα τα θέματα σαν φίλοι. Φιλία όμως σημαίνει εκτίμηση και σεβασμό της προσωπικότητας του άλλου. Κανένας μας δεν είναι τέλειος, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δικαιούμαστε να ειρωνευόμαστε τον άλλο επειδή κάτι δεν το έκανε σωστά. Όλοι μας κάνουμε λάθη. Γι' αυτό και δεν πρόκειται να ανεχτώ την ειρωνεία από οπουδήποτε κι αν αυτή προέρχεται, ούτε φυσικά την επίθεση του ενός κατά του άλλου. Αν θέλετε να περάσουμε καλά, πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο".

Μια τέτοια γραμμή μειώνει σε μεγάλο βαθμό την πιθανότητα να θελήσει κάποιος να αρχίσει μετά από λίγες ημέρες να κάνει τον εξυπνάκια ή τον νταή.

Αν σε μερικούς αυτή η γραμμή φαίνεται πολύ αυστηρή, ας μην ξεχνούν ότι τα παιδιά εκτιμούν πολύ περισσότερο εκείνους τους δασκάλους ή ομαδάρχες που μπορούν να επιβάλουν την τάξη, από τους άλλους που στέκονται ανήμποροι μπροστά στην αταξία.

Αυτό γιατί μια ομάδα ή τάξη όπου επικρατεί αναρχία είναι ένας χώρος που εμπεριέχει κινδύνους. Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί κάποιος παλικαράς να ειρωνευθεί ή να επιτεθεί με λόγια ή πράξεις ενάντια σε κάποιον άλλο που τον θεωρεί αδύνατο.

Ακόμη, επειδή η δικαιοσύνη είναι έμφυτη και έντονη στα παιδιά, υποφέρουν πολύ όταν βλέπουν γύρω τους αδικία.

Γι' αυτό το λόγο δεν ανέχονται δασκάλους ή αρχηγούς που μένουν αδιάφοροι ή δεν μπορούν να επιβάλλουν τη δικαιοσύνη. Τέλος, η αναρχία δημιουργεί ένα κλίμα ανασφάλειας που δεν θα το ήθελε κανένα παιδί. I

 

Ο κ. Ανανίας Καβάκας είναι νευρολόγος-ψυχίατρος.

 

 

Οι Εκλογές του 2000 και ο Χριστιανός

 

του κ. Δημ. Βολιώτη

Την Κυριακή 9 Απριλίου η χώρα μας βρισκόταν στις κάλπες προκειμένου να εκλέξει εκείνο το ηγετικό σχήμα τα οποία κατά την πλειοψηφία θα φέρει τα ποθητά αποτελέσματα στον τόπο μας. Τα κίνητρα των ψηφοφόρων ήταν πολλαπλά. Άλλοι εψήφισαν με γνώμονα το ατομικό, κυρίως οικονομικό, συμφέρον. Άλλοι εψήφισαν με κριτήριο την μελλοντική ευδαιμονία τόσο την δική τους όσο και του τόπου στο παγκοσμιοποιημένο, οικονομικό τοπίο που διαμορφώνεται. Άλλοι εψήφισαν έχοντας το όραμα του κοινωνικού μοντέλου με κοινωνική δικαιοσύνη για όλους. Ορισμένοι εψήφισαν με την επιθυμία να "απαλλαχθεί" η Ελλάδα από κάθε λογής "παράσιτα" επιστρέφοντας μάλιστα στις παραδόσεις του παρελθόντος. Κάποιοι ακόμη, ενώ εψήφισαν, ουσιαστικώς παραιτήθηκαν της εκλογής συγκεκριμένου ηγετικού σχήματος λόγω δυσπιστίας έναντι του κάθε σχήματος, δίνοντας λευκή ψήφο. Υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, τέλος, οι οποίοι εψήφισαν διότι απλώς ήταν υποχρεωμένοι από τον νόμο να ψηφίσουν. Και άλλα διάφορα ίσως κίνητρα οδήγησαν τους ψηφοφόρους να εκλέξουν ή εν πάση περιπτώσει να πάρουν μία θέση προς τα κοινά, θέση η οποία θα ικανοποιούσε τη λογική και τη συνείδησή τους.

Και το ερώτημα το οποίο φυσικά τίθεται προς εμάς και προς όλους εκείνους που θέλουν να συνδυάσουν την πολιτική τους εκλογή με την Χριστιανική τους συνείδηση είναι: έχει καμία σχέση η Χριστιανική πίστη με την πολιτική και οικονομική θεωρία και πράξη και εν γένει με τα κοινά; Ασχολήθηκε καθόλου ο Χριστός με αυτό το ζήτημα; Είχε εκφράσει καμία πολιτική και οικονομική θεολογική άποψη ο Χριστός; Μήπως αυτό το ζήτημα ανήκει στη σφαίρα τούτου του "επίγειου και "φθαρτού" κόσμου μας και ο Χριστιανός ως "πνευματικό" ον, του οποίου "το πολίτευμα είναι εν ουρανοίς" δεν πρέπει να ασχολείται με την "βρώμικη κοσμική πολιτική"; Πρέπει ο Χριστιανός να έχει άποψη για τα κοινά και πολύ περισσότερο να συμμετέχει σε αυτά; Και εν πάση περιπτώσει, τι επιτέλους ήταν ο Χριστός; Ήταν καπιταλιστής, ήταν σοσιαλιστής, ήταν κομμουνιστής;

Το ζήτημα το οποίο προσπαθούμε να αγγίξουμε εμπεριέχει πολλές παραμέτρους και πολύ περισσότερο έχει απασχολήσει και απασχολεί συνειδητά ή ασυναίσθητα τόσο την Εκκλησία όσο και την ανθρώπινη Ιστορία που σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με την Ιουδαιο-Χριστιανική πίστη. Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο πως κάθε προσπάθεια επιλύσεως από την παγκόσμια εκκλησία έχει να κάνει με την όλη θεολογική προσέγγιση της κάθε εκκλησιαστικής αποχρώσεως και παραδόσεως προς κάθε θεολογικό, κοινωνικό, επιστημονικό, ψυχολογικό, πολιτικό ή οικονομικό, καθώς επίσης και περιβαλλοντικό ζήτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι κανείς ανεξαιρέτως δεν μπορεί να αρνηθεί πως ο Χριστός ήλθε τουλάχιστον αντιμέτωπος με αυτό το ζήτημα.

Στην προσπάθειά μας λοιπόν να προσεγγίσουμε το ζήτημα αυτό θα αρχίσουμε από τα πρώτα βήματα που έκανε ο λαός Ισραήλ ως μία συγκροτημένη νομοθετικά κοινότητα κάτω από την εποπτεία του Γιαχβέ, του Θεού δηλ. τον Οποίο και εμείς οι Χριστιανοί αποδεχόμαστε ως Εκείνον τον Οποίον καλούμαστε να λατρεύουμε και ακολουθούμε εν Χριστώ Ιησού δια Πνεύματος Αγίου.

Ο λαός Ισραήλ βρισκόταν υπό δουλεία στην χώρα της Αιγύπτου χωρίς να μπορεί να λατρεύει συλλογικά τον Θεό του και κατ' επέκταση να βιώνει την πίστη του στην καθημερινότητα. Ο Μωυσής λοιπόν ως ηγέτης κεχρισμένος μεν από τον Θεό, αποφασισμένος δε αφ' εαυτού του, κατορθώνει να πραγματοποιήσει αυτό που ο Θεός επιθυμούσε για τον Ισραήλ, να βγουν δηλαδή από την Αίγυπτο οδεύοντας προς τη γη των πατέρων τους, τη γη της Επαγγελίας. Η έξοδος του Ισραήλ έγινε πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα με πολλαπλές διαστάσεις: θρησκευτική , διότι μπορούσαν ο Ισραήλ να λατρεύουν και ακολουθούν τον Θεό συλλογικά και όχι ατομικά και κρυφά όπως στην Αίγυπτο. Κοινωνική, διότι μπορούσαν πλέον να ζήσουν ελεύθερα απολαμβάνοντας τα ήθη και έθιμα που ήταν συναφή με την παράδοση, φιλοσοφία και πίστη τους. Πολιτική, διότι είχαν τον δικό τους ηγέτη με την δική τους νομοθεσία εν αρμονία με τις πεποιθήσεις και την πίστη τους. Οικονομική, διότι δεν ήταν πλέον σκλάβοι στον Φαραώ και τα συμφέροντά του, αλλά μπορούσαν να εργαστούν για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους στην δική τους γη, απολαμβάνοντας τα οικονομικά οφέλη από την εργασία τους. Είναι τουλάχιστον ανακριβές θεολογικώς εάν όχι και αποπροσανατολιστικό ότι η έξοδος των Ισραηλιτών ήταν ένα γεγονός το οποίο έχει μόνο πνευματικές διαστάσεις αν όχι για τον ίδιο τον Ισραήλ έστω για την Χριστιανική Εκκλησία. Διότι τόσο η Παλαιά Διαθήκη όσο και η Καινή αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο, τον κόσμο και εν γένει την πραγματικότητα με καθαρά ολιστικό τρόπο κατά τον οποίο τα διάφορα μέρη - τομείς αποτελούν το όλον της πραγματικότητας.

Ο Νόμος του Μωυσέως λοιπόν ήταν σαφής: ναι μεν ο καθένας έχει την δική του γη αλλά εάν δεν εργαστεί και δεν υπακούει στον Νόμο και τις νομικές διατάξεις που διέπουν την κοινότητα τότε θα είναι καταραμένος σε όλα τα επίπεδα της ζωής του. Διαφορετικά θα είναι ευλογημένος και θα ευαρεστεί τον Θεό χωρίς κανένα κακό να τον αγγίζει. Έτσι λοιπόν έχουμε μία θεοκρατική κοινωνία όπου ο ιδιωτικός τομέας και η ιδιωτική πρωτοβουλία συνδέονται τόσο με την θρησκευτική πίστη του ατόμου όσο και με το "ευ ζήν" όλης της κοινότητας. Το στοιχείο μάλιστα αυτό της Μωσαϊκής νομοθεσίας ήταν ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των κοινωνιών της Δυτικής Ευρώπης και του Δυτικού Πολιτισμού μετά την θρησκευτική Μεταρρύθμιση του Λουθήρου, του Καλβίνου και του Ζβιγγλίου. Το δομικό αυτό στοιχείο ήταν ξεκάθαρο: "όλοι έχουν ίσα δικαιώματα στην προσπάθεια" και όποιος με την αξία του αγωνίζεται, λαμβάνοντας ταυτοχρόνως υπόψη τις Χριστιανικές αρχές, όπως γίνονται κατανοητές, θα είναι ευλογημένος και θα ευημερεί. Αυτή όμως είναι η μία πλευρά της πραγματικότητας. Διότι, στην εμπειρία τους οι Εβραίοι διαπίστωσαν πως αυτό το στοιχείο λειτουργούσε μάλλον ως εξαίρεση παρά ως κανόνας. Η εμπειρία του ευημερούντος αλλά πάσχοντος Ιώβ, η εμπειρία του ευσεβούς αλλά φτωχού Ασάφ (Ψαλ. 73) και άλλων Ψαλμωδών (37), καθώς και η εμπειρία όλων σχεδόν των προφητών έδειχνε πως τα πράγματα είναι πολύ πιο ρευστά. Δηλαδή ότι μπορεί ο άνθρωπος του Θεού να είναι ακέραιος και ευσεβής και να ευημερεί όπως επίσης να είναι ακέραιος και ευσεβής και να μην ευημερεί. Αυτό ισχύει και αντιστρόφως. Δηλαδή ότι μπορεί ο άνθρωπος να είναι ασεβής και να είναι φτωχός υποφέροντας όπως επίσης να είναι ασεβής και να ευημερεί. Το πρόβλημα είναι προφανές. Ο Μωυσής δεν έχει λάβει σοβαρά υπόψη του το πρόβλημα του πόνου και του κακού που έχει και μεταφυσικές διαστάσεις, καθώς επίσης το ζήτημα της αμαρτίας ως εσωτερικό κίνητρο και όχι απλώς ως πράξη. Οι Ιουδαίοι αγωνίζονταν με αυτά τα δύο τα οποία ο Χριστός προσεγγίζει με τον δικό Του τρόπο στη διδασκαλία Του, αποδεχόμενος μεν τον Νόμο του Μωυσέως με την ουσιώδη ηθική του, διευρύνοντάς τον δε στις ελλείψεις του και προσδίδοντάς του μία ελαστικότητα κι ευελιξία. Δηλαδή, αφενός μιλά για τα έργα και τις πράξεις του ανθρώπου, αφετέρου αγγίζει το βαθύτερο επίπεδο των κινήτρων και ελατηρίων που καθορίζουν τον βαθμό της ουσιαστικής ακεραιότητας των πράξεων και των έργων. Ταυτοχρόνως, ο Χριστός προβληματίζει τον περίγυρό Του με το πρόβλημα του πόνου και του κακού τόσον ως προέκταση των κινήτρων και πράξεων του ανθρώπου, όταν και εφόσον αγγίζει την κοινωνία και τη δομή της, όσο και με την όποια μεταφυσική διάσταση του προβλήματος αυτού.

Έτσι, ο Ιησούς Χριστός ως ο Κεχρισμένος του Θεού, ως ο Υιός του Τριαδικού Θεού ενσαρκωμένος, διακηρύσσει και εγκαινιάζει την πολυπόθητη Βασιλεία του Θεού, η οποία ήλθε - άρχισε εν τω προσώπω και τω έργω Του ως μία πραγματικότητα η οποία ήδη υφίσταται, αναμένοντας όμως ακόμη την αποπεράτωσή της με την Δεύτερη Έλευσή Του. Είναι ανακριβές και αποπροσανατολιστικό, αν όχι βλάσφημο, να πει κανείς πως η Θεϊκή Βασιλεία είναι μόνον πνευματική και όχι ουσιαστική - υλική, αγκαλιάζοντας την όλη πραγματικότητα γύρω μας. Ο Χριστός δεν ασχολείται μόνο με το να "σωθεί η ψυχή" του ανθρώπου από την αμαρτία ώστε "μετά θάνατον να μεταβεί στον ουρανό". Όχι, κατηγορηματικά όχι. Η Βασιλεία του Θεού δια του Χριστού έχει σχέση και εφαρμογή σε όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής και της πραγματικότητας γύρω μας. Ο Χριστός προσκαλώντας τον άνθρωπο, ως άτομο και ως σύνολο, στην Βασιλεία του Θεού τον προκαλεί να αφήσει με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος τα έργα του σκότους και να εργάζεται δια της πίστεως τα έργα του φωτός. Αυτή η πρόσκληση και πρόκληση έχει σχέση με όλους τους τομείς της ανθρώπινης ζωής.

Πρώτα απ' όλα ο Χριστιανός στη σχέση του με τον Θεό θα πρέπει ενσυνείδητα και έμπρακτα να αναγνωρίσει ότι ο Θεός είναι ο Δημιουργός και Λυτρωτής του κόσμου μας. Είναι ο Τριαδικός Θεός ο Οποίος εν τω Υιώ Του έγινε άνθρωπος, όμοιος με εμάς παρεκτός αμαρτίας, και με την διδασκαλία Του, την επικοινωνία και επαφή Του με τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο, την σταυρική Του θυσία και την ανάστασή Του εσφράγισε την αφετηρία της Βασιλείας του Θεού επί της γης εν αναμονή της πλήρους μελλοντικής αποκαταστάσεώς της. Ο άνθρωπος ως άτομο και ως σύνολο καλείται να ενταχθεί με πίστη και έργα σε αυτή την σχέση με τον Θεό και να εργάζεται με πιστότητα και ακεραιότητα προκειμένου για την επέκταση κι επικράτηση αυτής της Βασιλείας. Το όχημα, μεταξύ άλλων, μέσω του οποίου ο Χριστιανός καλείται να εργάζεται ώστε αυτή η όραση του Χριστού να γίνεται πραγματικότητα στην ιστορία είναι η Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού.

Όσον αφορά στη σχέση του Χριστιανού με το πρόβλημα του πόνου και του κακού, ο ευσεβής οφείλει να έχει τα "αισθητήριά του γεγυμνασμένα" ώστε αφενός να απορρίπτει τα κελεύσματα της αμαρτίας, αφετέρου με πίστη και έργα να αγωνίζεται προκειμένου το κακό, ο πόνος και η αμαρτία να μη βρίσκουν έδαφος για ανάπτυξη. Όταν το κακό παίρνει τη μορφή της ανηθικότητας στην κοινωνία και τη δομή της ο Χριστιανός καλείται συλλογικά να έχει επιρροή κατά τέτοιο τρόπο ώστε ο Χριστός και η Εκκλησία να λειτουργούν και υπηρετούν μεταμορφώνοντας τον Πολιτισμό και την κοινωνία με την βοήθεια και συνέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό δεν γίνεται με αφορισμούς, φανατισμούς και πολεμικές - εχθρικές μεθόδους που αναμοχλεύουν την νοοτροπία της Ιεράς Εξετάσεως του Μεσαίωνα. Η μεταμορφωτική δύναμη του Χριστού και του Ευαγγελίου της Βασιλείας στηρίζεται στη δύναμη της αγάπης και των καλών έργων και όχι στον θεοκρατικού τύπου εκχριστιανισμό όλων δια της βίας με μεθόδους που οπωσδήποτε καταλήγουν να είναι μισαλλόδοξες. Όταν μάλιστα ο πόνος και το κακό παίρνουν τη μορφή των δεινών ή ακόμη και της δομής της κοινωνίας, είτε ως φτώχεια, είτε ως ρατσισμός κι εθνικισμός, είτε ως διακρίσεις μεταξύ φύλων, είτε ως διακρίσεις επί τη βάσει της διανοητικής και σωματικής καταστάσεως ή διαπλάσεως, είτε ως οποιασδήποτε μορφής διακρίσεις, τότε οι Χριστιανοί καλούνται να διακηρύξουν εν λόγω και εν έργω τον Χριστό, ο Οποίος αρνήθηκε κατηγορηματικά και πεισματικά κάθε είδους διακρίσεις, πάντοτε. Η φτώχεια, η πείνα, οι ασθένειες, η διαφορετικότητα, ακόμη και αυτός ο θάνατος, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από την Χριστιανική κοινότητα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετωπίζεται και το ζήτημα το πνευματικό (σωτηρία, απελευθέρωση από την αμαρτία κ.ο.κ.). Αυτό ακριβώς έκανε ο Χριστός θεραπεύοντας, ευεργετώντας, τρέφοντας και ανακουφίζοντας τους πάσχοντες. Είναι μονόπλευρο και ανακριβές ότι ο Χριστός με το κοινωνικού τύπου έργο Του ήθελε να αποδείξει την θεότητά Του και μόνον. Διότι εάν ίσχυε κάτι τέτοιο τότε η διακονία Του θα εξυπηρετούσε ως μία "θεατρική παράσταση" η οποία υπέκρυπτε κάτι το οποίο δεν ήταν εμφανές και προφανές στον περίγυρό Του. Επιπλέον, καθώς ο Χριστός δεν απέρριψε την Ιουδαϊκή καταγωγή κι ανατροφή Του, ως άνθρωπος, δεν απέρριψε συνεπώς και την Ιουδαϊκή αντίληψη για τον άνθρωπο ως ολότητα (πνεύμα και ύλη). Στην σχέση του ανθρώπου με το κοινωνικό σύνολο, θα πρέπει να πούμε πως ο Χριστιανός δεν είναι μόνος του, ως άτομο με ατομιστική στάση και συμπεριφορά, ούτε επίσης το σύνολο θα πρέπει να αφομοιώνει το άτομο εξαφανίζοντάς το στο "κοπάδι". Αντιθέτως, οφείλει ο Χριστιανός να διατηρεί την ατομικότητά του σε συμφιλίωση με το σύνολο, φροντίζοντας μεν για τον εαυτό του, συμβάλλοντας δε με κοινωνική συνείδηση στο κοινωνικό γίγνεσθαι συμμετέχοντας στα κοινά, προκειμένου να είναι "χρηστός" (χρήσιμος - ωφέλιμος). Με την δύναμη μάλιστα της διαφορετικότητάς του, και όχι με την απομόνωσή του ή την επιβολή του, συμβάλλει και συνεργεί στη μεταμόρφωση και αναμόρφωση του περίγυρού του. Η ανατροφή οπωσδήποτε της οικογένειας έχει τέτοιο ρόλο ώστε η οικογένεια να στέκεται ως στυλοβάτης του θεσμού της κοινωνίας. Η απομονωτικότητα, η υπεροπτική δήθεν πνευματικότητα και το ευάλωτο της οικογένειας είναι η αρχή των προβλημάτων μιας κοινωνίας.

Η σχέση των Χριστιανών με την πολιτική εξουσία και το κράτος δεν είναι απλή ούτε μπορεί να εξαντληθεί σε ένας άρθρο του είδους. Πάντως ο Χριστός διεκήρυξε πως οι οπαδοί Του οφείλουν να σέβονται, υπολογίζουν και τιμούν τον θεσμό αυτό μέχρι εκείνο το σημείο που ο "Καίσαρας" ξεπερνά τα όριά του. Παράλληλα, ενώ αρνείται την θεοκρατία των Ιουδαίων αρνείται και κάθε είδους συγκεντρωτικό πολιτικό σύστημα που παίρνει είτε τη μορφή της θεοκρατίας είτε του ολοκληρωτισμού, προτείνοντας τον κοινοβουλευτισμό που εμπεριέχεται στο δόγμα περί ιεροσύνης όλων των Χριστιανών και της εφαρμογής του στην πράξη. Τόσον η θεοκρατία με τον συγκεντρωτισμό του ιερατείου των λίγων και του πολιτικού ηγέτη όσο και ο συγκεντρωτισμός των κοσμικών ολοκληρωτικών καθεστώτων με τα ουτοπικά οράματά τους αντίκεινται στην αξία του ατόμου εν τω συνόλω που λειτουργούν ισορροπημένα με κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Εάν μάλιστα αποδεχθούμε απροκατάληπτα την επιρροή της χριστιανικής πίστεως στην κοινωνία και τον πολιτισμό (culture) τότε ο δρόμος είναι η κοινοβουλευτική "ιεροσύνη όλων των Χριστιανών". Οι Χριστιανοί λοιπόν καλούνται να μην είναι απόντες από τα κοινά και πολιτικά δρώμενα αλλά να ασκούν την μεταμορφωτικού τύπου επιρροή τους, αβίαστα μάλιστα, στον θεσμό της πολιτείας για το κοινό όφελος. Όταν μάλιστα ο απόστολος Παύλος λέγει πως "το πολίτευμα ημών είναι εν ουρανοίς" δεν εννοεί πως οι Χριστιανοί δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν σχέση με αυτό τον κόσμο και τις δραστηριότητές του αλλά μόνον με τα επουράνια. Αυτό που εννοεί ο απόστολος είναι πως ο τρόπος με τον οποίο οι Χριστιανοί καλούνται να ζουν, να εργάζονται και γενικώς να πολιτεύονται στη ζωή θα πρέπει να είναι εμπνευσμένος από το πώς ο Θεός πολιτεύεται στην δική Του υπερβατική σφαίρα. Έτσι, το θέλημά Του θα γίνεται επί της γης όπως γίνεται εν τοις ουρανοίς.

Η σχέση των Χριστιανών με την οικονομία και την οικονομική δραστηριότητα είναι και αυτό συναφές με τη Βασιλεία του Θεού. Εάν δεν απέρριψε ο Χριστός τις βασικές αρχές του Μωσαϊκού Νόμου όπως αυτήν της αξιοκρατικής ιδιωτικής πρωτοβουλίας, εισήγαγε όμως την έντονη ιδέα περί κοινωνικής συνεισφοράς, κοινωνικού έργου και κοινωνικής δικαιοσύνης για όλους. Ναι, μεν, το άτομο μπορεί να δραστηριοποιείται με δική του πρωτοβουλία αλλά οφείλει ταυτοχρόνως να συμβάλλει με κάθε δυνατή προσπάθεια για την ανακούφιση του κοινωνικού συνόλου από κοινωνικά δεινά, κοινωνικά κακά και κοινωνικό αποκλεισμό. Η συνεισφορά του Ιδίου του Κυρίου επισφραγίσθηκε με θεραπείες αρρώστων, με διατροφή πληθών που πεινούσαν, με την πρόσκληση εκείνου του συγκεκριμένου πλουσίου νέου να πουλήσει σε κάποιον άλλον πλούσιο ή πλουσίους, που μπορούσαν να αγοράσουν, και κατόπιν να Τον ακολουθήσει μοιράζοντας στους πτωχούς, με το παράδειγμα του Ζακχαίου που είμαστε βέβαιοι πως επέστρεψε ό,τι προηγουμένως είχε αρπάξει, με την φροντίδα των κάθε λογής αδυνάτων από την πρώτη αποστολική Εκκλησία (Πράξεις των Αποστόλων) και με κάθε είδους ευεργεσία προς τους πάσχοντες.

Εν ολίγοις, ο Χριστός αποδέχθηκε και ετόνισε και τα δύο μοντέλα συμφιλιωμένα. Δηλαδή, την ιδιωτική πρωτοβουλία με τις αξιοκρατικές της διαδικασίες (αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε "ελεύθερη αγορά") αλλά και την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους (αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε "κοινωνικό κράτος" και Εκκλησία με κοινωνικό πρόσωπο και έργο προς όλες ανεξαιρέτως τις κατευθύνσεις).

Η σχέση των Χριστιανών με την επιστήμη και την τεχνολογία θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε ο τεχνοκρατικός πολιτισμός γενικώς να υπηρετεί την ανθρωπότητα ολόκληρη και όχι το αντίστροφο προς όφελος μεμονωμένων συμφερόντων. Ενώ η σχέση των Χριστιανών με το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ο άνθρωπος ζει, εργάζεται και αναπτύσσεται θα πρέπει να είναι μία σχέση φροντίδας, αγάπης, περιθάλψεως και εποπτείας κατά την προσταγή του Θεού στους πρωτοπλάστους. Μάλιστα, αυτή η στάση όλων είναι επιτακτικής ανάγκης καθώς το φυσικό περιβάλλον είναι βαρύτατα τραυματισμένο εξαιτίας της παρεξηγήσεως εκείνου του βιβλικού κειμένου περί της υποτιθεμένης "κατάρας" του Θεού στη γη μετά την αμαρτία των πρωτοπλάστων και κατ' επέκταση της ανθρώπινης κατακτητικότητας σε αυτό. Φυσικά και υποστηρίζουμε πως ο Θεός θα ανακαινίσει και το φυσικό περιβάλλον με την Δεύτερη Έλευση του Χριστού αλλά και οι Χριστιανοί, κατά τον τρόπο με τον οποίο επιδιώκουν την πνευματική τους αναμόρφωση και προετοιμασία γι' αυτό το γεγονός, με τον ίδιο τρόπο οφείλουν να επιδιώκουν την αναμόρφωση και προετοιμασία του φυσικού περιβάλλοντος να υποδεχθεί τον θριαμβευτή Χριστό.

Κλείνοντας, θα πρέπει να ξανατονίσουμε πως ο Χριστός μας εκάλεσε να Τον ακολουθήσουμε μέσα στα πλαίσια της Θεϊκής Βασιλείας την οποία Εκείνος εγκαινίασε. Αυτή η Βασιλεία δεν είναι μόνο πνευματική. Οι Χριστιανοί δεν είναι μόνον πνευματικοί, ούτε επουράνια και εξωγήινα όντα. Έχουν ψυχή και σώμα, πνεύμα και ύλη σε μία ολιστική ύπαρξη, σε μία οντότητα όπως ο Ιησούς Χριστός ήταν Θεός και άνθρωπος σε ένα πρόσωπο, σε μία οντότητα. Θα πρέπει κατηγορηματικά να αποφύγουμε κάθε επιρροή από τον Νεοπλατωνισμό, Γνωστικισμό και Μανιχαϊσμό, που έχουν ρίζες στις αρχαίες Περσικές δοξασίες του Ζωροαστρισμού, όπου η ψυχή είναι ανώτερη του κακού και καταραμένου σώματος και το πνεύμα της ύλης, αντιστοίχως. Η Βασιλεία του Θεού είναι πνευματική και υλική, εγκαινιάστηκε από τον Θε-Άνθρωπο Ιησού Χριστό και ανήκει στον Υπερβατικό μεν Θεό που είναι και Επικείμενος δε, ο Οποίος επεμβαίνει στην κάθε στιγμή της Ιστορίας και του ανθρώπινου πόνου και ταυτίζεται απολύτως και πλήρως με αυτό τον πόνο. Συνεπώς, η Βασιλεία του Θεού έχει εφαρμογή και στην πνευματική και στην υλική σφαίρα σε κάθε τομέα - μέρος της πραγματικότητας του όλου. Γι' αυτό ο Χριστιανός καλείται να συμμετάσχει και να συμβάλλει στα κοινά ασκώντας την Χριστιανική του πίστη και ακεραιότητα με έργα και δραστηριότητα προκειμένου η Βασιλεία του Θεού να επεκτείνεται και επικρατεί παντού και πάντοτε. Αυτό δεν γίνεται ούτε δια της επιβολής ούτε με απομόνωση, αποφυγή των καθηκόντων και φυγοπονία. Έχει κόστος και απαιτεί την υπομονή που εμπνέεται από την δύναμη της αγάπης του Χριστού.

Η Όραση του Χριστού για την Θεϊκή Βασιλεία ήταν εκάστοτε κάτι με το οποίο αγωνίσθηκε η Εκκλησία και ο κόσμος.

Η ατέλεια και η ασυνέπεια συχνά κυριαρχούσαν. Όμως αυτή η όραση παραμένει ζωντανή πρόκληση και πρόσκληση σε όλους μας. Τι θα κάνεις εσύ προσωπικώς και όλοι μαζί με αυτή την πρόκληση; Ποια θα είναι η ανταπόκρισή μας στην πρόσκληση να συμμεριστούμε την όρασή Του;

Η τελειότητα θα έλθει μόνον με Εκείνον κατά την Δεύτερη Έλευσή Του. Ως τότε όλοι μας καλούμαστε να επιδιώκουμε την τελειότητα σύμφωνα με την προτροπή και εντολή Του: "τέλειοι γίνεσθε" όλοι μαζί ως άτομα και ως σύνολο. Μία επιδίωξη που αγκαλιάζει όλους τους τομείς - επίπεδα της ζωής. I

 

 

 

 

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

του κ. Χ. Νταγκουνάκη

 

 

Αν ρωτούσαμε τους σημερινούς πιστούς, να μας αναφέρουν μερικά μέσα για το ιεραποστολικό έργο, ο νους τους θα πήγαινε στα μέχρι σήμερα γνωστά και συνηθισμένα: Ομιλίες, έντυπα, ραδιόφωνο, τηλεόραση, κασέτες, βίντεο κλπ. Ενώ όμως μέσα από τα διάφορα μέσα ευαγγελισμού η μουσική κάνει έντονα αισθητή την παρουσία της, δυσκολευόμαστε να τη θεωρήσουμε σαν ένα μέσον εξίσου αυτοτελές με αυτά που προαναφέραμε.

Βέβαια, ιεραποστολή δεν είναι αυτοτελώς το έντυπο ή αυτοτελώς η κασέτα ή αυτοτελώς ένα φιλμ. Όλα αυτά μαζί οργανωμένα, όμως, είναι ιεραποστολή.

Αξίζει, λοιπόν, να δούμε σε μια μικρή ιστορική διαδρομή πώς οι άνθρωποι του Θεού χρησιμοποίησαν κατά καιρούς και τη μουσική, για να οδηγήσουν άλλους στην αληθινή πίστη του ευαγγελίου. Πώς έψαλλαν, τι είδους μουσική χρησιμοποιούσαν και τι περιεχόμενο έδιναν στους στίχους των ύμνων τους. Πώς, με λίγα λόγια, η μουσική τέθηκε στην υπηρεσία της ιεραποστολής.

1. Ευρώπη - 18ος αιώνας

α) Η περίοδος της παρακμής

Τον 18ο αιώνα στην Ευρώπη κυριαρχούσαν αντιλήψεις περί Θεού εκ διαμέτρου αντίθετες με εκείνες του παραδοσιακού χριστιανισμού. Τη θέση του Θεού της ιστορικής αποκάλυψης εν Χριστώ την είχε πάρει ένας Θεός καλλιτέχνης, που το σύμπαν ήταν το αριστούργημά του. Κατ' άλλους, πάλι, ο Θεός ήταν μια ηθική δύναμη, που υπηρετείται μόνον από ηθικά τέλειους ανθρώπους.

Ενώ όλες αυτές οι θεωρίες αποδυνάμωναν το χριστιανικό μήνυμα, οι πιστοί χριστιανοί είχαν παγιδευτεί σε ατέρμονες διαμάχες πάνω σε θεολογικά ζητήματα χάνοντας έτσι την ευκαιρία να ανταποκριθούν στο πνευματικό κάλεσμα των καιρών τους για ιεραποστολή. Και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή η γενική παρακμή της θρησκευτικής ζωής είχε αποτυπωθεί και στη θρησκευτική μουσική της εποχής εκείνης.

Η κατάσταση συνεχίστηκε όλο τον 18ο αιώνα στην Ευρώπη. Διάφορες θεωρίες για την έρευνα στον ψυχικό και στον συναισθηματικό κόσμο του ατόμου απορροφούσαν όλο το ενδιαφέρον των ανθρώπων και έτσι δεν είχαν καμία όρεξη ν' ασχοληθούν με τα πνευματικά πράγματα. Η αποτυχία της Εκκλησίας, εξάλλου, να παρακολουθήσει τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και τα ιδεολογικά ρεύματα του καιρού της, έγινε αιτία ο πολύς κόσμος να τη βλέπει σαν ένα παραδοσιακό ίδρυμα, κάτι σαν μουσείο, που δεν ενδιέφερε άμεσα τον μοντέρνο άνθρωπο. Η στενόκαρδη θεολογία της εποχής αντικρούστηκε από την επιστημονική σκέψη. Η επιστήμη απέρριπτε τη θρησκεία και μαζί της την οργανωμένη θρησκευτική λατρεία. Πολλοί πίστευαν στον Θεό αλλά σε έναν απρόσωπο Θεό. Δέχονταν ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο και τους φυσικούς νόμους του σύμπαντος αλλά ο ίδιος παρέμενε μακριά από τις καθημερινές υποθέσεις και τα προβλήματα, που απασχολούσαν τον άνθρωπο. Αυτή η περί Θεού αντίληψη βρήκε, μπορεί να πει κανείς, την έκφρασή της στην πολλή υμνολογία και στην ποίηση της εποχής.

Το τελευταίο τμήμα του 18ου αιώνα η θρησκευτική μουσική στη Διαμαρτύρηση γνώρισε μεγάλη παρακμή. Ο ρωμαλέος και ζωντανός χαρακτήρας της Μεταρρύθμισης είχε τώρα παραμεριστεί από μια υμνωδία που αντανακλούσε τη θεολογική και φιλοσοφική αβεβαιότητα της εποχής. Αυτή η διάθεση διακρινόταν εύκολα στον θλιβερό, υπνωτισμένο τρόπο που πολλές συναθροίσεις έψαλλαν στη λατρεία τους.

β) Το ιεραποστολικό έργο

Η πρώτη βρετανική ιεραποστολική οργάνωση με δράση έξω από τη Βρετανία ιδρύθηκε το 1649 και ήταν μια δραστηριότητα ανάμεσα στους Ινδιάνους της Αμερικής. Οι Ολλανδοί εξάλλου ίδρυσαν εξωτερικές ιεραποστολές στην Κεϋλάνη, στην Ιάβα και στη Φορμόζα. Οι Μοραβιανοί αδελφοί (ανατολική Ευρώπη) άρχισαν τις ιεραποστολικές τους προσπάθειες το 1732. Όλοι αυτοί ήταν προπομποί μιας σειράς ιεραποστολικών κινήσεων, που ξεκινώντας από το τέλος του 18ου αιώνα θα σημάδευαν το κίνημα των σημερινών ιεραποστολών.

Το 1792 ο Ουίλλιαμ Κάρρεϋ, Άγγλος υποδηματοποιός και βαπτιστής ιεροκήρυκας, έγραψε το βιβλίο του "Enquiry in to the Obligation of Christians to use Means for the Conversion of the Heathens" (Έρευνα για την Υποχρέωση των Χριστιανών να χρησιμοποιήσουν Μέσα για τη Σωτηρία των Εθνικών). Έτσι το 1795 ιδρύθηκε η Ιεραποστολική Εταιρία του Λονδίνου. Τέσσερα χρόνια αργότερα οργανώθηκε η Εταιρία Εκκλησιαστικής Ιεραποστολής, για ν' ακολουθήσει σύντομα η Ιεραποστολική Εταιρία Γουέσλεϋ. Όλες αυτές οι ιεραποστολικές προσπάθειες δημιούργησαν τώρα άλλες ανάγκες: Έπρεπε οι παραδοσιακοί πιστοί να αναθερμανθούν, να νιώσουν το σκίρτημα της ανάγκης των καιρών για ιεραποστολή και διάδοση του λόγου του Θεού σε λαούς που ποτέ μέχρι τότε δεν είχαν ακούσει το μήνυμα του ευαγγελίου.

2. Ευρώπη - 19ος αιώνας

Ο Ρομαντισμός

Ο 19ος αιώνας γέννησε τον ρομαντισμό, μια φιλοσοφική κίνηση που χαρακτηριστικό της είχε την έμφαση στη φαντασία και στα συναισθήματα, ενάντια στον ορθό λόγο. Η σχολή αυτή βρήκε την έκφρασή της στις τέχνες, στη φιλολογία και αργότερα στο θέαμα. Τώρα τονιζόταν το ένστικτο και το συναίσθημα περισσότερο απ' ό,τι η λογική.

Ο ρομαντισμός στη μουσική χαρακτηρίστηκε από το συναίσθημα και τον υποκειμενισμό αλλά κι από την έμφαση που έδινε στην ελευθερία της μορφής. Το χάσμα ανάμεσα στην κοσμική και στη θρησκευτική μουσική, το οποίο εμφανίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, συνέχισε να διευρύνεται και κατά τον 19ο. Σπουδαίοι συνθέτες πολύ λίγο ενδιαφέρονταν για την εκκλησιαστική μουσική. Παράλληλα έκαναν την εμφάνισή τους διάφορες εξεγέρσεις ενάντια στην πολιτική και στην εκκλησιαστική εξουσία, καθώς και θεωρίες αθεϊστικές. Από πολλές απόψεις χριστιανισμός και ρομαντισμός ήταν διαμετρικά αντίθετοι. Και όποια επίδραση κι αν είχε ο δεύτερος στον πρώτο, τα αποτελέσματα ήταν μάλλον φτωχά.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί η λεγόμενη "Κίνηση της Οξφόρδης", η οποία πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγλία το 1833 και είχε μεγάλη επίδραση στην εκκλησιαστική ζωή αλλά και γενικότερα στα εκκλησιαστικά πράγματα. Πρόκειται για μια μεγάλη εκκλησιαστική, αντι-φιλελεύθερη κίνηση που άρχισε από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και ευνόησε την επιστροφή στα αρχικά δόγματα της Καθολικής εκκλησίας και στην υιοθέτηση συντηρητικότερων μεθόδων στην Εκκλησία της Αγγλίας. Η κίνηση, εν μέρει σαν αντίδραση στην ευαγγελική αναζωπύρωση, είχε σκοπό ν' ανανεώσει την Αγγλικανική εκκλησία. Αποτέλεσμα ήταν ανάμεσα στα άλλα να μπει περισσότερη τάξη στη λατρεία και να γίνει πιο απλή.

Υποπροϊόν αυτού του ενδιαφέροντος πλέον για περισσότερη τάξη και απλότητα στη λατρεία, ήταν η προσοχή που δόθηκε στις χορωδίες και στην υμνωδία όλης της συνάθροισης. Έτσι, άρχισαν να πληθαίνουν οι παιδικές χορωδίες αγοριών, να ιδρύονται σχολεία για χορωδίες, να χρησιμοποιούνται ειδικές στολές, να γίνονται πομπές μέσα στο ναό και η λατρεία να γίνεται πιο μουσική. Όλη αυτή η εξέλιξη αναβάθμισε τον ρόλο των χορωδιών στη λατρεία.

3. Το Gospel Song

Η πρώτη υπαίθρια θρησκευτική συνάθροιση πραγματοποιήθηκε στην Αμερική στις αρχές του 19ου αιώνα, στην πολιτεία του Κεντάκι. Οι άνθρωποι που συμμετείχαν σ' αυτήν, ήταν περιορισμένης μορφώσεως και οι μουσικές τους γνώσεις ελάχιστες. Οι ύμνοι τους ήταν απλοί και στη μουσική και στον στίχο. Μολονότι όμως η μελωδία δεν ήταν τεχνικά καλή, ήταν εντούτοις ζωντανή και ενθουσιώδης

Χιλιάδες ύμνοι γράφτηκαν και εκδόθηκαν εκείνη την εποχή. Τότε άρχισαν να τυπώνονται και υμνολόγια με τη μουσική και τους στίχους στην ίδια θέση.

Ο πιο διάσημος ερμηνευτής των gospel songs ήταν ο Ira D. Sankey (1840-1908), τραγουδιστής ο ίδιος και συνθέτης ύμνων. Ταξίδεψε επανειλημμένα στην Ευρώπη και στην Αμερική με τον μεγάλο κήρυκα του ευαγγελίου τον Μούντυ (Dwight L. Moody), και εργάστηκε πάρα πολύ για τη διάδοση του gospel song. Μια συλλογή ύμνων που εξέδωσε ο Σάνκεϋ, πούλησε πάνω από 80 εκατομμύρια αντίτυπα!

Τα gospel songs του Σάνκεϋ τραγουδήθηκαν από την πρώτη κιόλας στιγμή σε πολλά μέρη του κόσμου. Ο ίδιος ο Σάνκεϋ αναφέρει την κατάπληξή του όταν κάποτε άκουσε σ' ένα ταξίδι του στον Νείλο τους Αιγύπτιους να τραγουδούν τη μουσική του.

Ο Eric Routley, η μεγαλύτερη ίσως αναγνωρισμένη αυθεντία του 20ού αιώνα στην εκκλησιαστική μουσική, δεν είναι και τόσο ευνοϊκός στην κριτική του για το gospel song της μορφής που του έδωσε ο Σάνκεϋ και οι συνεχιστές του. Παρ' όλα αυτά παραδέχεται την αποτελεσματικότητα αυτού του είδους για τον ευαγγελισμό. Ο Routley διαμαρτύρεται στα γραπτά του ότι στα gospel songs υπάρχει έλλειψη επιπέδου ως προς τις έννοιες, περιορισμένο λεξιλόγιο και κοινότυπες λέξεις και εκφράσεις. Ήταν όμως απλά χριστιανικά τραγούδια που ο πολύς κόσμος μπορούσε εύκολα να τα αποστηθίσει και να τα ψάλει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο πασίγνωστος ύμνος "Μετράει ο βοσκός τα πρόβατα/ και τα βρίσκει ενενήντα εννιά/ γιατί ένα απ' αυτά πάνω στα βουνά/ έχει φύγει απ' τη στάνη μακριά" (σε μετάφραση Άγγ. Δαμασκηνίδη). Η χρήση τέτοιων ύμνων προσείλκυε κατά χιλιάδες τους ανθρώπους στον Χριστό, γιατί μπορούσαν να ταυτιστούν με τη μελωδία τους. Εξάλλου τα μηνύματα των στίχων έφταναν εύκολα στην καρδιά τους και τους άγγιζαν προσωπικά.

Γενικά δεν μπορούμε να πούμε πως τα gospel songs είναι δείγματα υψηλής τεχνικής, που μπορούν ν' αντέξουν σαν έργα τέχνης στη δοκιμασία του χρόνου. Πρόκειται για ένα είδος ύμνων, που εμφανίστηκαν σαν απάντηση σε μια ειδική ανάγκη -την ανάγκη που είχαν οι απλοί άνθρωποι να ταυτιστούν με ένα θρησκευτικό τραγούδι, και να εκφράσουν μέσα απ' αυτό τις θρησκευτικές τους εμπειρίες. Είναι ένα είδος θρησκευτικού λαϊκού τραγουδιού, απλού στη γλώσσα και λαϊκού στην έκφραση. Η φύση του είναι ευαγγελιστική και αποπνέει ευσέβεια, ειλικρίνεια και προσωπική αμεσότητα ως προς την πρόσκληση του ακροατή στον Χριστό. Στη χώρα μας θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε "ευαγγελιστικό ύμνο".

Σε αντίθεση με το gospel song έχουμε τον καθεαυτό ύμνο, που το περιεχόμενό του δεν είναι και τόσο ευαγγελιστικό. Δεν περιέχει πρόσκληση στη σωτηρία αλλά είναι περισσότερο ύμνος αφιέρωσης και δοξολογίας προς τον Θεό. Ο ύμνος αυτού του είδους έχει πιο μεγαλόπρεπο ύφος, προσεγμένη ποίηση και καλή μουσική.

Μια άλλη μεγάλη και παραγωγικότατη συγγραφέας ευαγγελιστικών ύμνων ήταν η τυφλή συνθέτρια Fanny J. Crosby (1820-1915). Έγραψε στίχους για πάνω από 6.000 ύμνους. Πολλοί απ' αυτούς έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες και έγιναν γνωστοί σε όλο τον κόσμο.

Πριν όμως περάσουμε στη χρήση της μουσικής για τον ευαγγελισμό με μέσα του 20ού αιώνα, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε σε ένα άλλο είδος θρησκευτικής μουσικής. Πρόκειται για:

4. Το νέγρικο θρησκευτικό τραγούδι

Ήταν το 1619, όταν ένα ολλανδικό ατμόπλοιο προσάραζε στη Jamestown της Virginia και άδειαζε από τ' αμπάρια του είκοσι περίπου ιθαγενείς της Αφρικής, που αμέσως αγοράστηκαν ως δούλοι από τους αποίκους. Αυτό ήταν και το ξεκίνημα του αφρικανικού δουλεμπορίου στις αμερικανικές αποικίες. Για να τροφοδοτηθεί όλη αυτή η επιχείρηση, εκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά μεταφέρθηκαν αλυσοδεμένοι στον νέο κόσμο. Όσοι επιζούσαν από το πολύμηνο ταξίδι κάτω από συνθήκες ζωώδεις, που ντροπιάζουν την ιστορία των χριστιανών όλων των αιώνων, οδηγούνταν δέσμιοι στα σκλαβοπάζαρα.

Ήταν άνθρωποι από διάφορα μέρη της Αφρικής, που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες μεταξύ τους. Τώρα βρίσκονταν ξαφνικά σε μια ξένη χώρα, αποκομμένοι και μάλιστα βίαια από τις ρίζες τους, από τον πατρογονικό τους πολιτισμό κι από τις φυλές τους, υποχρεωμένοι να προσαρμοστούν σε έναν άλλο, ξένο γι' αυτούς πολιτισμό, να μάθουν μια άλλη, παράξενη γι' αυτούς γλώσσα, και πάνω απ' όλα υποκείμενοι σε ένα σύστημα σκλαβιάς, που συνεχώς γινόταν όλο και σκληρότερο.

Κι όμως, απ' αυτές τις δυστυχισμένες μάζες ανθρώπων ξεπήδησε η πιο όμορφη, η πιο ευγενική θρησκευτική μουσική. Η μόνη λαϊκή μουσική στην Αμερική, πολύτιμη καλλιτεχνική συμβολή αυτής της χώρας στην παγκόσμια μουσική φιλολογία.1

Μολονότι τα νέγρικα τραγούδια εκφράζουν τους πόθους και τους καημούς εκείνων των ανθρώπων για ελευθερία, που μη βρίσκοντάς την εδώ σ' αυτό τον κόσμο την περίμεναν στον ουρανό, εντούτοις μερικά απ' αυτά τα τραγούδια χρησιμοποιήθηκαν με απλές εικόνες ή με βιβλικά θέματα για ευαγγελιστικούς σκοπούς.

1 James Weldon Johnson & J. Rosamond Johnson: "The Books of American Negro Spirituals".

Συνεχίζεται

 

Η θέση της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας
για τις ταυτότητες

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

23Η Ιουνίου 2000

Εξοχώτατον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως

Κύριον Κωνσταντίνον Σημίτην

Εξοχώτατε Κύριε Πρόεδρε,

Επιθυμούμεν να θέσωμεν υπ' όψιν σας την κάτωθι ανακοίνωσίν μας σχετικώς με το θέμα των ταυτοτήτων.

Η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία θεωρεί το θέμα των ταυτοτήτων ως ουχί μείζον μάλιστα εν τω πλαισίω του ευρυτέρου θέματος σχέσεων Πολιτείας - Εκκλησίας (της κρατούσης).

Σημειούμεν, πάντως, ότι η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία πάντοτε ενεθάρρυνεν τα μέλη της να μη διστάζουν να δηλώνουν την ταυτότητά των αναφορικώς με το θρήσκευμα τόσον εις τας αστυνομικάς ταυτότητας όπως και οπουδήποτε αλλού τούτε εζητείτο από δημοσίαν αρχήν, μάλιστα ανεξαρτήτως συνεπειών -και δυστυχώς συχνά υπήρχαν αρνητικαί συνέπειαι και όχι μόνον εις το απώτερον παρελθόν... Σήμερον όμως η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία θεωρεί ότι η μη αναγραφή του θρησκεύματος εις τας αστυνομικάς ταυτότητας αποτελεί απολύτως ορθήν πράξιν, αναγομένην εις την αποκλειστικήν αρμοδιότητα της Πολιτείας και ουδεμία ανάμιξις ετέρου παράγοντος είναι επιτρεπτή ή νοητή.

Παρατηρούμεν επίσης ότι η προταθείσα "προαιρετική αναγραφή" του θρησκεύματος αποτελεί την χειροτέραν λύσιν, όχι μόνον διότι αμφιβάλλομεν εάν υφίσταται προς τούτο οιοδήποτε νομικόν έρεισμα ή, ακόμη περισσότερον, Συνταγματική κατοχύρωσις, προς υιοθέτησιν μιας τοιαύτης "εναλλακτικής λύσεως", αλλά πολλώ μάλλον καθ' όσον τοιούτον τι δύναται κάλλιστα να εκθέση πολίτας αυτής της χώρας, οι οποίοι θα προτιμήσουν να μη δηλώσουν το θρήσκευμά των εις την διερευνητικήν ή και κακόβουλον περιέργειαν προσώπων τα οποία, καθ' οιονδήποτε τρόπον θα έχουν πρόσβασιν εις το περιεχόμενον των ταυτοτήτων, αιρουμένης ούτω της αρχής του σεβασμού της ιδιαιτερότητος της ζωής και των προσωπικών πεποιθήσεων των ατόμων.

Το θέμα καθίσταται τώρα σοβαρώτατον συνεπεία του δημιουργηθέντος θορύβου καθώς, πιθανώτατα, θα υπάρχουν πρόσωπα με νοσηράν περιέργειαν τα οποία θα επιδιώκουν να πληροφορηθούν δι' αυτό το λεπτόν θέμα συνειδήσεως. Και όχι μόνον τούτο αλλά πρόσωπα θα είναι δυνατόν να εκτεθούν εις ανεπιτρέπτους συμπεριφοράς εκ μέρους φανατικών και μισαλλοδόξων στοιχείων τα οποία δυστυχώς δεν έχουν εκλείψει και τα οποία ανευρίσκονται εις όλα τα επίπεδα του θρησκευτικού, κοινωνικού και πολιτικού βίου.

Συνεπώς όχι μόνον μία τοιαύτη "εναλλακτική λύσις" αλλά και αυτή αύτη η αναγραφή του θρησκεύματος, οδηγεί, τώρα πλέον σαφώς, εις μίαν κατάφορον προσβολήν της προσωπικότητος του ατόμου αλλά και αποτελεί μίαν εν τη ουσία αντιδημοκρατικήν πράξιν, μάλιστα υπό το πρόσχημα "δημοκρατικής επιλογής", ως προς το πρώτον.

Κλείοντες, την παρούσαν ανακοίνωσιν, επιθυμούμεν να τονίσωμεν ότι και από άμβωνος και κατ' ιδίαν δεν παύομεν να προσευχώμεθα δια το Έθνος, τας δικαστικάς, πολιτικάς, διοικητικάς αρχάς της χώρας μας, αλλά και δια την κρατούσαν Εκκλησίαν, με την οποίαν διατηρούμεν σχέσεις εις οικουμενικόν επίπεδον, συμφώνως με την παραγγελίαν του Αποστόλου: "Παρακαλώ ούν πρώτον πάντων ποιείσθαι δεήσεις, προσευχάς, εντεύξεις, ευχαριστίας, υπέρ πάντων ανθρώπων, υπέρ βασιλέων και πάντων των εν υπεροχή όντων, ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάσει ευσεβεία και σεμνότητι" (Α΄ Τιμ. β:1), τιμώντες επίσης την διάκρισιν εκείνην του Κυρίου: "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ".

Με ιδιαιτέραν τιμήν

δια την Ε.Ε. της Γενικής Συνόδου της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας

    Ο Πρόεδρος                             Ο Γραμματεύς

Αιδ. Ιωάννης Υφαντίδης         Αντώνιος Κουλούρης

 

 

 

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

του James M. Boice

Την Κυριακή 7 Μαΐου 2000, ο ποιμένας της ιστορικής Δεκάτης Πρεσβυτερικής Εκκλησίας της Φιλαδέλφειας των ΗΠΑ, Δρ. Τζαίημς Μοντγκόμερυ Μπόις, απηύθυνε το παρακάτω σύντομο μήνυμα το οποίο έμελλε να είναι και το τελευταίο του στην εκκλησία που διακόνησε επί 33 χρόνια. Η εκκλησία αυτή, που πριν τον Μπόις είχε ως ποιμένα τον Ντόναλντ Γκ. Μπάρνχαουζ με τον οποίο συνεργάστηκε στο παρελθόν ο αείμνηστος Γεώργιος Α. Χατζηαντωνίου, αποτελεί φάρο της Ευαγγελικής Πίστεως σε μία περιοχή, την Νέα Αγγλία, που δεινοπαθεί από τον θεολογικό ορθολογισμό, μεγάλη δε είναι η προσέλευση του κόσμου σε αυτήν. Η επιρροή του Μπόις και της εκκλησίας του υπήρξε τεράστια, αφού συντηρεί ραδιοφωνικά προγράμματα σε όλη την Αμερική ( με τίτλο The Bible Study Hour). Μαζί με άλλους Ευαγγελικούς Ποιμένες με Ανα-μορφωμένη βιβλική θεολογία συνυπέγραψαν την Διακήρυξη του Καίμπριτζ με την οποία δείχνουν αυτήν ακριβώς την εμμονή τους στο αλάθητο της Βίβλου ενώ ίδρυσαν ένωση με τον ίδιο στόχο. Με την σύζυγό του ίδρυσαν πριν από 17 χρόνια σχολείο, που προετοιμάζει νέους από τις πιο περιθωριακές και εξαθλιωμένες περιοχές της πόλεώς τους, για την ανώτατη εκπαίδευση.

Ο Μπόις έγραψε πάνω από 60 βιβλία, πολλά εκ των οποίων η πλειοψηφία των συνεργατών του περιοδικού μας μεταχειρίζονται. Άφησε την τελευταία του πνοή κατά την διάρκεια του ύπνου του, στις 15 Ιουνίου, 8 εβδομάδες αφού έμαθε ότι είχε αυτήν την μορφή του μοιραίου καρκίνου, στην ηλικία των 61 ετών. Η κηδεία του έγινε με την παρουσία πολλών Ευαγγελικών ηγετών και χιλιάδων λαού. Η Αμερική έχασε ένα λαμπρό τέκνο της και η παγκόσμια χριστιανική κοινότητα ένα πιστό Χριστιανό ηγέτη, αφοσιωμένο στην διάδοση του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού.

 

Θέλω σήμερα το πρωί να σας καλέσω στη λατρεία. Πριν όμως το κάνω σκέφτηκα ότι ίσως ενδιαφέρεστε-και αυτό θα είναι χρήσιμο σε όλους μας-εάν πάρω λίγο χρόνο για να σας ενημερώσω για τα ιατρικά μου προβλήματα. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για κάτι τέτοιο. Πρέπει να το ξέρετε και ζητώ τις προσευχές σας. Αλλά επίσης κάθε είδους φήμες κυκλοφορούν εδώ και σε ολόκληρο τον κόσμο. Παίρνουμε ηλεκτρονικά ταχυδρομεία από παντού, και μερικά από αυτά είναι περίεργα.

Θα σας δώσω μία περίληψη του τι συνέβη. Αισθανόμουν αρκετά καλά μέχρι τελευταία. Κάποια στιγμή άρχισα να μην αισθάνομαι καλά. Όταν γύρισα από το Σικάγο, πήγα στο γιατρό και εκείνος μου έκανε κάποιες εξετάσεις. Και το τέλος της ιστορίας είναι ότι διαγνώστηκε καρκίνος του ήπατος.

Κατόπιν χρειάστηκε κάποια σκέψη για να βρούμε τι είδους αγωγή πρέπει να ακολουθήσω. Επισκέφτηκα μερικούς σπουδαίους γιατρούς, τον Έβερετ Κουπ ασφαλώς, που είναι οικογενειακός φίλος εδώ και τριάντα χρόνια (Σ.τ.Μ.: ο Κουπ, υπουργός υγείας της κυβερνήσεως Μπους, είναι πρεσβύτερος στην εκκλησία του Μπόις) και άλλους.

Αυτό που παίρνω τώρα είναι η τυπική χημειοθεραπεία για καρκίνο. Είναι δύσκολο να πει κανείς τι αποτελέσματα θα έχει. Ο καρκίνος του ήπατος είναι μία πολύ βαριά ασθένεια. Υπάρχουν ανταποκρίσεις στην αγωγή σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά, είναι λίγες.

Από ότι καταλαβαίνω κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο.

Αρκετοί από σας ρώτησαν τι μπορούν να κάνουν, και νομίζω ότι εκείνο που μπορείτε να κάνετε, το κάνετε ήδη. Αυτή είναι μία καλή εκκλησία, που κάνει τα σωστά πράγματα. Προσεύχεστε ασφαλώς, και για τούτο με διαβεβαίωσαν πολλοί άνθρωποι. Και ξέρω ότι πολλές συμπροσευχές γίνονται γι' αυτό το θέμα.

Μία καλή ερώτηση, υποθέτω, είναι για τι να προσευχηθούμε; Να προσευχηθούμε για ένα θαύμα; Είστε ελεύθεροι ασφαλώς να το κάνετε. Η γενική μου όμως εντύπωση είναι ότι ο Θεός που μπορεί σίγουρα να κάνει θαύματα, μπορεί επίσης να σε προφυλάξει από το να έχεις το πρόβλημα από την αρχή. Έτσι παρ' όλο ότι γίνονται θαύματα, αυτά είναι σπάνια εξ' ορισμού. Ένα θαύμα πρέπει να είναι μία ασυνήθιστη ενέργεια.

Πιστεύω ότι πιο αποτελεσματικό είναι να προσευχηθούμε οι γιατροί να έχουν σοφία. Οι γιατροί έχουν πολλή εμπειρία, βέβαια, αλλά δεν είναι παντογνώστες -κάνουν λάθη. Επίσης να προσευχηθούμε για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Κάποτε κάνει πολύ καλό και άλλοτε όχι και τόσο καλό, αλλά οπωσδήποτε είναι σωστό να προσευχόμαστε για τούτο.

Πάνω απ' όλα, θα έλεγα να προσεύχεστε για την δόξα του Θεού. Εάν πιστεύετε ότι ο Θεός δόξασε τον Εαυτό Του στην ιστορία και αναρωτιέστε πού ο Θεός δόξασε περισσότερο τον Εαυτό Του, η απάντηση είναι ότι το έκανε πάνω στο Σταυρό του Ιησού Χριστού, και αυτό δεν έγινε σώζοντας Τον από αυτόν αν και θα μπορούσε να το είχε κάνει. Ο Χριστός είπε:"δεν θα μπορούσα να καλέσω από τον ουρανό δέκα λεγεώνες αγγέλων για την προστασία μου;" Αλλά δεν το έκανε. Και όμως εκεί ήταν που ο Θεός δοξάστηκε το περισσότερο.

Κάτι άλλο που κάνετε πολλοί από εσάς είναι ότι στέλνετε κάρτες, και θέλω να σας πω πόσο πολύ το εκτιμώ. Η γυναίκα μου και εγώ τις διαβάζουμε όλες. Έρχονται πολύ περισσότερες από ότι πίστευα ότι θα μπορούσαν να έρχονται. Κάποιος στην εκκλησία είπε ότι προσεύχεται ιδιαίτερα για τον ταχυδρόμο που τις μεταφέρει ώστε να μην πάθει κήλη και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ ευγενικό. Πολλές προσευχές πρέπει να γίνονται σε αυτή τη βάση.

Εάν έπρεπε να σκεφτούμε τι ακριβώς συμβαίνει θεολογικά εδώ, υπάρχουν δύο πράγματα που θα ήθελα να σημειώσω. Το ένα είναι η κυριαρχία του Θεού. Αυτό δεν είναι καινούργιο. Συνεχώς μιλάμε εδώ για την κυριαρχία του Θεού. Ο Θεός είναι κύριος των καταστάσεων. Όταν πράγματα σαν και αυτό έρχονται στην ζωή μας, δεν είναι σύμπτωση. Δεν είναι σαν να ξέχασε ο Θεός τι συμβαίνει και κάτι κακό παρεισέφρησε. Ο Θεός κάνει τα πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του. Πάντα το λέμε αυτό.

Αλλά εκείνο με το οποίο εντυπωσιάστηκα πιο πολύ είναι κάτι πρόσθετο σε αυτό. Είναι πιθανόν να θεωρήσουμε τον Θεό κυρίαρχο αλλά όμως αδιάφορο; Ο Θεός κύριος των καταστάσεων αλλά δεν ενδιαφέρεται. Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν είναι μόνο ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος, είναι και καλός. Ό,τι κάνει είναι καλό. Και αυτό που η προς Ρωμαίους 12:1,2 μας λέει είναι ότι έχουμε τη δυνατότητα δια της ανακαινίσεως του νοός μας-δηλαδή τον τρόπο που σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα- να αποδείξουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού. Και μετά λέει:"το θέλημα το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον". Είναι αυτό καλό και ευάρεστο και τέλειο για το Θεό; Ναι, οπωσδήποτε, αλλά το σημαντικό είναι ότι είναι καλό, ευάρεστο και τέλειο για εμάς. Εάν ο Θεός κάνει κάτι στη ζωή σου θα το άλλαζες; Εάν το άλλαζες θα το έκανες χειρότερο. Δεν θα ήταν τόσο καλό. Έτσι αυτός είναι ο τρόπος που πρέπει να το δεχτούμε και να προχωρήσουμε μπροστά, και ποιος ξέρει τι ο Θεός θέλει να κάνει.

Θέλω να πω ένα λόγο για τα συμπτώματα που έχω. Το κύριο σύμπτωμα που έχω είναι η κόπωση. Είμαι πολύ πολύ κουρασμένος. Και εκείνο που προσπαθώ να κάνω είναι να συγκρατήσω όσο πιο πολλές δυνάμεις μπορώ. Και ο λόγος που σας αναφέρω αυτό είναι ότι θα φύγω κατά την διάρκεια του μεσαίου ύμνου και θα πάω σπίτι μου. Έτσι όταν το κάνω αυτό μην πείτε ''πεθαίνει''. Είναι κάτι το οποίο το προγραμμάτισα από πριν.

Και τώρα η πρόσκλησή μας στην λατρεία. Θα διαβάσω από το πρώτο βιβλίο των Χρονικών, κεφ.16:

Ψάλλετε εις τον Κύριον, πάσα η γη, κηρύττετε από ημέρας εις ημέραν την σωτηρίαν αυτού. Αναγγείλατε εις τα έθνη την δόξαν αυτού. Εις πάντας τους λαούς τα θαυμάσια αυτού. Διότι μέγας είναι ο Κύριος και αξιύμνητος σφόδρα και είναι φοβερός υπέρ πάντας τους θεούς. Διότι πάντες οι θεοί των εθνών είναι είδωλα, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησε. Δόξα και μεγαλοπρέπεια είναι ενώπιον αύτού, ισχύς και αγαλλίασις εν τω τόπω αυτού. Απόδοτε εις τον Κύριον πατριαί των λαών, απόδοτε εις τον Κύριον δόξαν και κράτος. Απόδοτε εις τον Κύριον την δόξαν του ονόματος αυτού, λάβετε προσφοράς και έλθετε ενώπιον αυτού Προσκυνήσατε τον Κύριον εν τω μεγαλοπρεπεί αγιαστηρίω αυτού. Φοβείσθε από προσώπου αυτού, πάσα η γη. 

 

Επιμέλεια-μετάφραση:Ι.Τ

 

 

 

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006