ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΙΟΥΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2001

  1. Πνευματική Υγεία
  2. Σεξ πριν από το Γάμο; /3
  3. Η άποψη της Κ. Διαθήκης για την συμβίωση των διαφορετικών θρησκειών στην ίδια περιοχή
  4. Αρκεί εις σε η Χάρις Μου
  5. Περί Πνευματικών Ασκήσεων: Προσευχή
  6. Ο Μη Απαγορευμένος Καρπός
  7. Ο Πατριάρχης Αβραάμ

 

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

του Μ. Β. Κυριακάκη

Το πιο συνηθισμένο ερώτημα που απευθύνουμε στους γνωστούς και φίλους μας όταν τους συναντούμε είναι: - Πώς είσθε; Και η στερεότυπη απάντησις που παίρνουμε σ' αυτό το τυπικό μας ερώτημα είναι: - Πολύ καλά, ευχαριστώ!

Εννοούμε φυσικά τη σωματική μας υγεία. Τι να συμβαίνει άραγε με την πνευματική μας υγεία;

Αν ρωτούσε ο ένας τον άλλο: "πώς είσαι σήμερα πνευματικά;", ποια θα ήταν η απάντησίς μας; Όχι πώς φαίνεται ότι είσαι, αλλά πώς είσαι στην πραγματικότητα;

Ο προφήτης Ησαϊας έκαμε αυτή τη διάγνωσι για το λαό της εποχής του:

"Όλη η κεφαλή είναι άρρωστη και όλη η καρδία κεχαυνωμένη· από ίχνους ποδός μέχρι κεφαλής δεν υπάρχει εν αυτώ ακεραιότης, αλλά τραύματα και μελανίσματα και έλκη σεσηπότα" (1:5, 6).

Η διάγνωσις αυτή έχει γενική εφαρμογή. Σαν σύνολο, η ανθρώπινη κοινωνία και σαν άτομο, ο καθένας άνθρωπος πάσχει. Και πάσχει σε όλο τον πνευματικό του οργανισμό. Αν μας υπέβαλλαν σε έναν έλεγχο, σε ένα τσεκάπ!

Στο Μάρκ. 5:25-34 το Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει μια ταλαιπωρημένη άρρωστη, που βρήκε την υγεία της γιατί ήλθε σε επαφή με τον Χριστό. Το θαύμα εκείνο, αποτελεί μια ζωντανή παραβολή του ακόμη μεγαλυτέρου θαύματος, που επιτελεί ο Χριστός, στην ψυχή που έρχεται σε επαφή μαζί Του.

1. Μια ύπαρξη με χαμένη υγεία

Γυνή τις έχουσα ρύσιν αίματος, δώδεκα έτη, και πολλά παθούσα υπό πολλών ιατρών...

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια! Από γιατρό σε γιατρό. Από φάρμακο σε φάρμακο... Μια αρρώστια που κατάντησε χρονία. Αλλά υπάρχει πιο χρονία αρρώστια από την πνευματική; Την αρρώστια της ψυχής;

Ποια τα συμπτώματά της;

α) η όρεξη: Ο άρρωστος χάνει την όρεξή του. Και διερωτώμαι πώς πάει η όρεξίς σου για τα πνευματικά; Πεινάς για το Λόγο του Θεού; Πεινάς για τη Δικαιοσύνη και την Αλήθεια;

Μόλις το παιδί σου δείξει σημεία ανορεξίας ανησυχείς. Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Αλλά πόση όρεξη δείχνεις για τον Άρτο της ζωής; Για το γάλα της αληθείας, για τη στερεά τροφή;

β) η καρδιά σου πώς είναι; Χτυπά από αγάπη προς τον Κύριό σου; Αγαπάς Εκείνον που σε αγάπησε; Πόσο αγαπάς; Ο Θεός είναι αγάπη. Από αυτό φαίνεται πόσο γνωρίζουμε τον Θεό, πόση υγεία έχουμε, από το πόσο αγαπούμε.

γ) η πίεσι κάποτε αυξάνει από ένα ζήλο χωρίς επίγνωσι, κάποτε από υπότασι.

δ) η αναπνοή σου; Είναι κανονική; Αναπνέει η ψυχή σου ή μήπως έχει διαλείψεις και βγαίνει με δυσκολία; Η επικοινωνία με τον Θεό είναι η αναπνοή της ψυχής.

ε) η γλώσσα. Ένα από τα πρώτα πράγματα που ο γιατρός εξετάζει είναι η γλώσσα. Και ο Κύριος είπε: "εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί το στόμα". Τι βγαίνει από το στόμα μας; Τι λόγοι; Καθαροί ή ακάθαρτοι; Ή και τα δύο μαζί; Βγαίνει καρπός χειλέων ομολογούντων το όνομα αυτού;

Ή μήπως έχει από εκείνο το δηλητήριο που αναφέρει ο Ιάκωβος; "Μεστή θανατηφόρου φαρμάκου" (3:8).

Η γυναίκα εκείνη αισθανόταν ότι από μέρα σε μέρα κατέρρεε. Αλλά επί τέλους μια ελπίδα φωτίζει την ύπαρξί της.

2. Η ελπίδα προβάλλει από το

πρόσωπο του Ιησού Χριστού

Πώς άρχισε αυτή η επαφή;

Άκουσε περί του Ιησού. Έφθασαν στ' αυτιά της φήμες και πληροφορίες. Πώς Εκείνος εδίδασκε· Πώς εθεράπευε. Τι ζητούσε. Τι έδιδε. Και από ό,τι είχε ακούσει, δημιουργήθηκε μια ελπίδα μέσα της.

Και σίγουρα έχεις ακούσει.... Η πίστη έρχεται δια της ακοής η δε ακοή δια του λόγου του Θεού...

Αν δεν έχεις ακούσει σωστά -αγνόησε όσα άκουσες· και πάρε μόνος σου το Λόγο του Θεού. Θα ακούσεις εκεί όχι μονάχα τις φωνές εκείνων που Τον άκουσαν από κοντά και πήραν ζωή. Θα ακούσεις τον ίδιο: Ελάτε σε Μένα!

Από ό,τι είχε ακούσει δημιουργήθηκε μέσα της η ελπίδα και ο πόθος να Τον πλησιάσει και να Τον εγγίσει: Έλεγε: Και μονάχα αν μπορέσω να εγγίσω το ιμάτιό Του -θα σωθώ!

Πλήθη συνωστίζοντο γύρω από τον Ιησού. Μια ψυχή όμως μονάχα τον άγγιξε! Πολλοί είμαστε οι αναγνώστες σήμερα. Και ανάμεσά μας ο ίδιος Κύριος, ο Ιησούς. Πόσοι άραγε θα πλησιάσουν να Τον αγγίσουν;

3. Μια ύπαρξη που αποκαθίσταται

στην υγεία της

"Και ευθύς εξηράνθη η πηγή του αίματος αυτής· και ησθάνθη εν τω σώματι αυτής ότι ιατρεύθη από της μάστιγος..."

Η απ' ευθείας προσωπική επαφή με τον Χριστό αποκατέστησε την υγεία της γυναίκας εκείνης. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αποκατασταθεί η δική μας πνευματική υγεία.

Αυτός είναι ο σκοπός της παρουσίας μας στην εκκλησία. Αυτός είναι ο σκοπός του κηρύγματος. Κάθε αληθινού κηρύγματος. Να μας φέρει σε προσωπική επαφή με Εκείνον. Αυτός είναι ο σκοπός που ο ίδιος ο Χριστός ήλθε στον κόσμο με δούλου μορφή. Για να μας πλησιάσει. Και να μπορέσουμε να Τον πλησιάσουμε...

- "Κάποιος με άγγιξε!", είπε ο Χριστός. Αυτός ο ίδιος Κύριος, ανάμεσα στους πολλούς αναζητητεί τον ένα που πλησιάζει να Τον εγγίσει. Τότε μόνο γίνεται το θαύμα. Όταν μέσα στο πλήθος κάποια ψυχή Τον πλησιάζει, σαν να μην υπάρχει κανένας άλλος, παρά Εκείνος κι αυτή.

Οι μαθητές λέγουν στο Διδάσκαλο, καθώς Εκείνος ερωτά: "Ποιος με έγγιξε;"

"Βλέπεις τον όχλον να σε συνθλίβει και ερωτάς "Ποιος σε άγγιξε"";

Ξέρει ο Χριστός ποιος Τον άγγιξε. Αλλά θέλει αυτός που πήρε την ευλογία και τη δύναμι και τη χάρι να το ομολογήσει. Και να το ομολογήσει μπροστά σε όλους. Όπως μας συμπληρώνει ο Λουκάς (8:47) η γυναίκα "απήγγειλε προς αυτόν ενώπιον παντός του λαού δια ποίαν αιτίαν ήγγισεν αυτόν και ότι παρευθύς ιατρεύθη"

Έτσι όλο εκείνο το πλήθος άκουσε και έφυγαν όλοι με την σκέψι όχι "τι θαυμαστή θεραπεία για τη δυστυχισμένη και ταλαιπωρημένη γυναίκα", αλλά "Πόσο θαυμαστός και πόσο δυνατός ο Ιησούς"...

Και αυτό θέλει ο Κύριος. Πες το! Αν πήρες μια ευλογία από τον Κύριο, διακήρυξέ το· φανέρωσέ το...

- Γυναίκα, βλέπεις θεραπεύθηκες, ήλθες τρομαγμένη... Καθώς με άγγιξες πήρες καινούργια ζωή. Αυτό που σου συνέβη, πρέπει να το μάθουν και οι άλλοι ότι:

"Η πίστη σου σε έσωσε..." 

 

 

ΣΕΞ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΜΟ; /3

του αιδ. Γ. Αδάμ

 

Έξοδος 22:16-17, Δευτερονόμιο 22:28-29

Δύο ακόμη ερωτήματα

Α. Η στάση της Αγίας Γραφής για τον βιασμό

Η Αγία Γραφή, λοιπόν, έχει πολλά να πει στο θέμα του προγαμιαίου σεξ. Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε, πως δεν φαίνονται όλα με την πρώτη ματιά. Στο σημείο αυτό, πρέπει να σταθούμε λίγο και να ασχοληθούμε με δύο θέματα, που άμεσα αγγίζουν τα όσα έχουν συζητηθεί ως τώρα. Και τα δύο ξεκινούν από την ιστορία του Αμνών και της Θάμαρ.

Το πρώτο, έχει να κάνει με την πράξη αυτή καθ' εαυτή του Αμνών. Αυτό που έκανε ο Αμνών ήταν βιασμός. Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η ζωή της Θάμαρ δεν απειλήθηκε. Σημασία έχει ότι αναγκάστηκε να κάνει κάτι που δεν ήθελε.

Η ειρωνεία είναι πως όλα έγιναν επειδή ο ίδιος πίστευε ότι την αγαπούσε. Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους, που λένε πως ό,τι κάνουν το κάνουν από αγάπη. Αλλά αυτό που έχουν μέσα τους δεν είναι αγάπη. Είναι μίσος και εγωισμός, μασκαρεμένα ώστε να μοιάζουν με αγάπη. Ο Αμνών ανάγκασε την Θάμαρ να κάνει κάτι που δεν ήθελε, παρόλο που η Θάμαρ τον ήθελε! Ας κρατήσουμε στο μυαλό μας, πως η επίθεση εναντίον της, δεν έγινε από κάποιον άγνωστο στο δρόμο, αλλά από κάποιον που ήξερε από μικρή και μεγάλωσε μαζί του.

Η Αγία Γραφή στο σημείο αυτό είναι ξεκάθαρη. Επειδή η σεξουαλική ένωση είναι ιερή στα μάτια του Θεού, για αυτό και ο βιασμός είναι απεχθής.

Διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο 22:25-27 διαβάζουμε, "Αλλ' εάν τις εύρη εν αγρώ την νέαν την ηρραβωνισμένη, και ο άνθρωπος βιάση αυτήν, και κοιμηθή μετ' αυτής, τότε μόνος ο άνθρωπος, ο κοιμηθείς μετ' αυτής, θέλει θανατόνεσθαι, εις δε την νέαν δεν θέλεις κάμει ουδέν, δεν είναι εις την νέαν αμάρτημα θανάτου, διότι καθώς όταν τις εφορμήση επί τον πλησίον αυτού και φονεύση αυτόν, ούτως είναι το πράγμα τούτο, διότι εν τω αγρώ εύρηκεν αυτήν, εφώναξε η ηρραβωνισμένη νέα, αλλά δεν υπήρχεν ο σώζων αυτήν." Ο βιαστής λοιπόν, πρέπει να τιμωρηθεί με θάνατο. Μην μας φαίνεται λοιπόν περίεργο το ότι ο Αμνών πλήρωσε με τη ζωή του. Δεν έπρεπε βέβαια σε καμία περίπτωση να διατάξει ο Αβεσσαλώμ να τον δολοφονήσουν. Ποτέ δεν παίρνουμε εμείς την κατάσταση στα χέρια μας, στο Κύριο ανήκει η εκδίκηση. Από την άλλη, δεν ήταν άδικο αυτό που του συνέβη.

Το ενδιαφέρον όμως είναι, ότι ο Λόγος του Θεού παίρνει το μέρος της γυναίκας. Γιατί το λέμε αυτό; Ο βιασμός έχει να κάνει με την απουσία συγκατάθεσης της κοπέλας. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά. Όταν δεν θέλει κάποιος και εσύ τον αναγκάζεις. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που δεν υπάρχουν μάρτυρες; Πως ξέρεις σε μια τέτοια περίπτωση τι έγινε και τι όχι; Πως μπορείς να αποφασίσεις ποιος έχει δίκιο;

Η άποψη της Γραφής, σύμφωνα με το νόμο που διαβάσαμε, είναι πως η γνώμη της γυναίκας μετράει αποφασιστικά. Το τι θα πει η κοπέλα είναι ο καθοριστικός παράγοντας. Παίρνει ο Νόμος του Θεού τη θέση, το μέρος της γυναίκας. Αν η γυναίκα πει, "δεν σε ήθελα,," ο λόγος της φτάνει. Ο άντρας τότε είναι υπόλογος. Προσέξτε ιδιαίτερα το εδάφιο 26, "διότι καθώς όταν τις εφορμήση επί τον πλησίον αυτού και φονεύση αυτόν, ούτως είναι το πράγμα τούτο"!! Νομίζω η θέση του Λόγου του Θεού είναι θεραπευτική και παρηγορητική. Ο βιασμός είναι σαν τον φόνο. Είναι σαν να ορμήξει κάποιος πάνω στο γείτονά του με δόλο και να τον σκοτώσει.

Πολλές φορές η κοπέλα είναι αυτή που αισθάνεται ένοχη. Και δυστυχώς η κοινωνία την κάνει να αισθάνεται σαν να φταίει αυτή, ή σαν να "πήγαινε γυρεύοντας." Η Αγία Γραφή όμως έχει την αντίθετη άποψη. Αν υπάρχει κάτι που ντροπιάζει και αν υπάρχει κάποιος που πρέπει να ντρέπεται, αυτός είναι ο βιαστής, που εξισώνεται με τον φονιά, και όχι το θύμα. Δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις συμβαίνει το αντίθετο.

Στην ιστορία του Αμνών και της Θάμαρ, όμως, η Θάμαρ ντρέπεται. (Β΄ Σαμουήλ 13:13). Αλλά είναι άλλου είδους ντροπή αυτή. Η ντροπή της, είναι η ντροπή κάποιου που έχει ταπεινωθεί. Κάποιου που ξέρει πως τον χρησιμοποίησαν χωρίς τη δική του θέληση. Και αυτού του είδους την ντροπή ο Χριστός την ξέρει, γιατί την μοιράστηκε (Εβραίους 2:18, 4:15-16). Τον Χριστό τον έγδυσαν και τον χτύπησαν. Διαβάζουμε στον Ψαλμό 69 που τον χρησιμοποίησε ο Χριστός, στο εδάφιο 19, "Συ γνωρίζεις τον ονειδισμόν μου και την αισχύνη μου και την εντροπήν μου, ενώπιον σου είναι πάντες οι θλίβοντές με." Ναι, ο Χριστός γνωρίζει τι σημαίνει να σε ταπεινώσουν, να σε φτύσουν, να σε αφήσουν γυμνό και πονεμένο. Για αυτό και μας καταλαβαίνει. Γνωρίζει πως το μίσος των ανθρώπων μπορεί να εκφραστεί με τους πιο αποτρόπαιους τρόπους. Για αυτό άνθρωποι που έχουν πέσει θύματα βιασμού, μπορούν να βρουν παρηγοριά στη σκέψη πως ο Χριστός τους καταλαβαίνει γιατί έχει βρεθεί στο μονοπάτι αυτό.

Ας θυμόμαστε όμως, πως ο Λόγος του Θεού εξισώνει το βιασμό με το φόνο και δίνει πλήρη ασυλία στη μαρτυρία του θύματος.

Β. Η πρόταση της Θάμαρ για γάμο

Μια ακόμη ερώτηση θέλω να σκεφτούμε. Eίναι η πρόταση της Θάμαρ σωστή στο εδάφιο 13β "τώρα λοιπόν, λάλησον προς τον βασιλέα διότι δεν θέλει με αρνηθή εις σε;" Πως μπορεί να ζητάει γάμο με τον Αμνών, αφού αυτό φαίνεται τουλάχιστον σε άλλα μέρη πως απαγορεύεται; Διαβάζουμε στο Λευιτικό 18:9, "Ασχημοσύνην αδελφής σου, θυγατρός του πατρός σου, ή θυγατρός της μητρός σου, γεννημένης εν τη οικία, ή γεννημένης έξω, τούτων την ασχημοσύνην δεν θέλεις αποκαλύψει." Επίσης στο 20:17, "Και εάν τις λάβη την αδελφήν αυτού, την θυγατέρα του πατρός αυτού, ή την θυγατέρα της μητρός αυτού, και ίδη την ασχημοσύνην αυτής, και αυτή ίδη την ασχημοσύνην εκείνου, είναι αισχρόν, και θέλουσιν εξολοθρευθή έμπροσθεν του λαού αυτών, την ασχημοσύνην της αδελφής αυτού απεκάλυψεν, την ανομίαν αυτού θέλει βαστάσει." Το ίδιο βρίσκουμε και στο Δευτερονόμιο 27:22, "Επικατάρατος όστις κοιμηθή μετά της αδελφής αυτού, της θυγατρός του πατρός αυτού, ή της θυγατρός της μητρός αυτού. Και πας ο λαός θέλει ειπεί, Αμήν." Σύμφωνα με αυτά τα εδάφια, ο Αμνών αμάρτησε εκτός από το βιασμό και με αιμομιξία. Πως όμως η Θάμαρ του πρότεινε γάμο που απαγορεύεται, τη στιγμή που και οι δύο έχουν τον ίδιο πατέρα; Μάλιστα μετά το βιασμό, η Θάμαρ συνεχίζει να πιστεύει, πιο πολύ τώρα, πως ο Αμνών πρέπει να την παντρευτεί. Το να μην την παντρευτεί θα ήταν μεγαλύτερο κακό από αυτό πού ήδη έκανε! Είναι η πρότασή της σωστή;

Πιστεύω πως η πρόταση της Θάμαρ είναι βιβλική και είναι σωστή για τους εξής λόγους: Πρώτον, στην ιστορία της Θάμαρ με τον Αμνών, ο,τιδήποτε λέει η Θάμαρ είναι σωστό. Ο Λόγος του Θεού παρουσιάζει όλη την στάση της σωστή. Δεν την καταδικάζει πουθενά. Η Θάμαρ δεν προσπαθεί πουθενά να ξεγελάσει, ή να κοροϊδέψει και να χρησιμοποιήσει κάποιον άλλον. Αυτά τα κάνει ο Αμνών. Εάν λοιπόν η Θάμαρ μιλάει σωστά στα εδάφιο 12-13α, "...Μη αδελφέ μου, μη με ταπεινώσεις, διότι δεν πρέπει τοιούτον πράγμα να γείνη εν τω Ισραήλ, μη κάμεις την αφροσύνην ταύτην και εγώ πως θέλω απαλείψει το όνειδος μου; αλλά και συ θέλεις είσθαι ως εις εκ των αφρόνων εν τω Ισραήλ..." το λογικό είναι να σκεφτούμε πως και η πρότασή της είναι σωστή. Η Θάμαρ προτείνει και υποστηρίζει κάτι που είναι δυνατόν να γίνει. Ο Αμνών προβαίνει σε απάτες σε όλη την ιστορία, όχι η Θάμαρ.

Δεύτερον, ο ηθικός νόμος του Θεού, σε αντίθεση με τον τελετουργικό νόμο, δεν αλλάζει. Το ηθικό μέρος του νόμου αντικατοπτρίζει τον χαρακτήρα του Θεού. Επειδή, λοιπόν, ο χαρακτήρας του Θεού δεν αλλάζει, γι' αυτό και η ηθική του νόμου δεν αλλάζει. Οι τελετές και οι θυσίες, ήταν προσωρινές. Ήρθε ο Χριστός και στη δική Του θυσία εκπληρώθηκαν όλα. Ο ηθικός όμως νόμος είναι ο ίδιος επειδή ο Θεός ο ίδιος χθες σήμερα και πάντοτε. Για παράδειγμα, ο Θεός πάντοτε ευαρεστούνταν και ακόμη ευαρεστείται με την ταπεινή μας υπακοή.

Συνεπώς, αν τα εδάφια αυτά στο Λευιτικό και στο Δευτερονόμιο, καταδικάζουν τον γάμο ανάμεσα σε συγγενείς, τότε δεν καταλαβαίνω πως ο Θεός δημιούργησε ένα κόσμο, που ακόμη και αν δεν είχε υπάρξει η πτώση του ανθρώπου, τα παιδιά του Αδάμ και της Εύας, θα έπρεπε να παρακούσουν το νόμο αυτό; Έπρεπε να παντρευτούν στενούς συγγενείς. Το ίδιο και τα παιδιά του Νώε, θα έπρεπε να παντρευτούν στενούς συγγενείς και να αμαρτήσουν στο θέμα αυτό, χωρίς να έχουν και άλλη εναλλακτική.

Τρίτον, ο Μωϋσής γράφοντας την Πεντάτευχο, γράφει στη Γένεση 26:5 για τον Αβραάμ, "επειδή ο Αβραάμ υπήκουσεν εις την φωνήν μου, και εφύλαξε τα προστάγματά μου, τας εντολάς μου, τα διατάγματά μου, και τους νόμους μου." Μέσα σε αυτά που "φύλαξε" ο Αβραάμ δεν εννοείται μόνο η εντολή να φύγει από την Ουρ και να πάει στη Χαναάν. Περιλαμβάνεται ο νόμος του Θεού του. Και μάλιστα αυτή η έκφραση στο εδάφιο 25, γίνεται μια έκφραση που χρησιμοποιείται για να περιγράψει όλο τον Νόμο του Θεού, όπως δόθηκε στο όρος Σινά! Δες για παράδειγμα τα παρακάτω εδάφια??Δευτερονόμιο 11:1, 4:40, 8:11, 20, 9:23, 26:17.

Ο Αβραάμ λοιπόν παρουσιάζεται ως ο άνθρωπος που έχει τηρήσει το νόμο της διαθήκης του Θεού, παρόλο που τις αμαρτίες του δεν διστάζει να μας τις πει στη Γένεση. Όμως, ο γάμος του με την Σάρρα, δεν κρίνεται πουθενά. Όταν στη Γραφή κρίνεται η αμαρτία, αλλά μια συγκεκριμένη πράξη δεν κρίνεται πουθενά, τότε δεν είναι αμαρτία. Η Σάρρα ήταν μισή αδελφή του (Γένεση 20:12). Όχι μόνο δεν ήταν αμαρτία ο γάμος αυτός, αλλά όταν αμάρτησε ο Αβραάμ με την Άγαρ, ο Θεός του είπε, πως με την Σάρρα θα αποκτήσει παιδί, όχι με την Άγαρ (Γένεση 17:16, σύγκρινε επίσης Γαλάτες 4:21-31). Μάλιστα στην Α΄ Πέτρου 3:6, ο γάμος αυτός παρουσιάζεται ως παραδειγματικός.

Προσπαθώ να πω, πως στην περίπτωση του Αβραάμ και της Σάρρας δεν έγινε εξαίρεση. Ο Θεός δεν είχε δυσκολία να του βρει άλλη γυναίκα να παντρευτεί. Ο γάμος είχε την έγκριση και ευλογία του Θεού γιατί δεν υπήρχε αμαρτία στη σχέση αυτή καθ' εαυτή.

Τέταρτον, το λεξιλόγιο στο Λευιτικό 20:17, "Και εάν τις λάβη την αδελφήν αυτού, την θυγατέρα του πατρός αυτού," δεν είναι ξεκάθαρο. Να "λάβω" σημαίνει όχι μόνο να παντρευτώ, αλλά και να έχω παράνομη σεξουαλική σχέση. (Δες Γένεση 34:2. Στα εβραϊκά είναι το ίδιο ρήμα "Λακάχ").

Πέμπτον, στο Λευιτικό 18 αυτό που απαγορεύεται δεν είναι ο γάμος, αλλά η παράνομη σεξουαλική σχέση. Η αποκάλυψη της ασχημοσύνης δεν σημαίνει να τον/την παντρευτεί, αλλά να έχουν παράνομο σεξ. Αν αυτό που απαγορεύουν οι διατάξεις στο Λευιτικό 18 είναι ο γάμος, τότε υπάρχει πρόβλημα στο ίδιο κεφάλαιο, στο 18:16, "Ασχημοσύνη γυναικός του αδελφού σου δεν θέλεις αποκαλύψει, είναι η ασχημοσύνη του αδελφού σου." Αν αυτό που απαγορεύεται είναι ο γάμος, τότε δεν επιτρέπεται ούτε Λεβιρατικός γάμος.1

Για τον Λεβιρατικό γάμο διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο 25:5-6, "Εάν συγκατοικώσιν αδελφοί και αποθάνη εις εξ αυτών και δεν έχη τέκνα, η γυνή του αποθανόντος δεν θέλει υπανδρευθή με ξένον, ο αδελφός του ανδρός αυτής θέλει εισέλθει προς αυτήν, και θέλει λάβη αυτήν εις εαυτόν γυναίκα, και εκπληρώσει το χρέος του ανδραδέλφου εις αυτήν. Και ο πρωτότοκος τον οποίον γεννήση, θέλει ονομασθή με το όνομα του αποθανόντος αδελφού αυτού, και δεν θέλει εξαλειφθεί το όνομα αυτού εκ του Ισραήλ." (Δες επίσης Γένεση 38, Ρουθ 3:12, 4:5.)

Αυτά όλα τα γράφει ο Μωυσής. Αν λοιπόν το Λευιτικό 18 αναφέρεται στο γάμο, τότε ο Μωυσής ήταν μπερδεμένος και άλλα έλεγε στο ένα μέρος και άλλα στο άλλο.

Έκτον, καταλαβαίνω πως σήμερα η επιστήμη λέει πως συνήθως από τέτοιους γάμους γεννιούνται παιδιά με προβλήματα. Παρόλα αυτά ειλικρινά πιστεύω πως η Γραφή δεν καταδικάζει το γάμο ανάμεσα σε τόσο στενούς συγγενείς ως αμαρτία και ανηθικότητα. Αυτό που καταδικάζει είναι τις παράνομες σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε αυτούς τους συγγενείς. Η έκφραση, να "αποκαλύψεις την ασχημοσύνη," ή να αποκαλύψεις "την γυμνότητα" όπως λέει το Εβραϊκό, πουθενά δεν σημαίνει γάμο, αλλά παράνομη σεξουαλική σχέση.

Υπάρχουν και άλλα ζευγάρια στη Γραφή που παντρεύτηκαν ως συγγενείς και δεν καταδικάστηκε ο γάμος τους. Δηλαδή ο Αβραάμ και η Σάρρα δεν είναι εξαίρεση: ο Αμράμ και η Ιωχαβέδ ήταν πρώτα ξαδέρφια (Έξοδος 6:20). Ο Ροβοάμ παντρεύτηκε πρώτη ξαδέρφη, την Μαελέθ,

(Α΄ Χρονικών 11:18) Ο Ροβοάμ είναι γιος του Σολομώντα και εγγονός του Δαβίδ.

Ως συμπέρασμα, λοιπόν, η πρόταση της Θάμαρ είναι σωστή και έγινε "καλή τη πίστει," αν και κάτω από τραγικές συνθήκες. Φυσικά, δίνω αυτές τις πληροφορίες με ταπείνωση και διαθεσιμότητα να διορθώσω, καθώς αναγνωρίζω πως η ερμηνεία αυτή μπορεί να είναι λάθος.

Επίλογος

Πιστεύω να έχει γίνει ξεκάθαρο μέχρι τώρα, τι λέει και τι δεν λέει η Γραφή για το σεξ εκτός γάμου. Δεν λέει πολλά, αν κάποιος περιμένει να βρει ολόκληρα κεφάλαια και ιστορίες την μία μετά την άλλη. Λέει, όμως, όλα όσα χρειαζόμαστε να ξέρουμε, και μέχρι τώρα έχουμε δει αρκετά. Οι πιο βασικές περικοπές που έχουμε αγγίξει ως τώρα είναι οι εξής: Γένεση 34, Έξοδος 22:16-17, Δευτερονόμιο 22:28-29, Β΄ Σαμουήλ 13:1-22, Ιωάννης 4:17-18, Α΄ Κορινθίους 6:15-20, 7:7-9. Και επίσης να θυμηθούμε το Α΄ Κορινθίους 7:36-38, και Α΄ Θεσσαλονικείς 4:2-8, με τα οποία δεν ασχοληθήκαμε πολύ.

Ο Νόμος του Θεού ελευθερώνει

Κλείνοντας αυτή τη μελέτη ας μην ξεχάσουμε πως ο Νόμος του Θεού δεν σκλαβώνει, δεν δόθηκε για να μας κλέψει την χαρά και την απόλαυση της ζωής. Ο Νόμος του Θεού ελευθερώνει, γιατί μας διδάσκει την αλήθεια για τον Θεό και για τον εαυτό μας. Ο Χριστός είπε στους Φαρισαίους, "Εάν σεις μείνητε εν τω λόγω τω εμώ, είσθαι αληθώς μαθηταί μου, και θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν, και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει" (Ιωάννης 8:31β-32). Η αλήθεια ελευθερώνει. Το ψέμα υποδουλώνει. Και ο Λόγος του Θεού μας λέει την αλήθεια για το σεξ. Είναι δική μας ευθύνη να το απολαύσουμε όπως ο Θεός το σχεδίασε και με αυτό τον τρόπο να το χαρούμε στον μέγιστο δυνατό βαθμό, ή να παραβούμε την εντολή του Θεού με κίνδυνο να πληγωθούμε εμείς και να πληγώσουμε και άλλους.

Επίσης μπορεί να δημιουργήσουμε κακό προηγούμενο στη ζωή και τον χαρακτήρα μας, γιατί αν δεν μπορείς καθ' υπόθεση να κρατηθείς τώρα, ποιος σου εγγυάται ότι θα μπορείς να κρατηθείς στο μέλλον, όταν η γυναίκα σου ή ο άντρας θα αρρωστήσουν; Ή, όταν για μεγάλα χρονικά διαστήματα δεν θα μπορείτε για τους οποιοσδήποτε λόγους να έχετε σεξ; Πως θα μείνεις πιστός στο σύντροφό σου μετά από είκοσι και τριάντα χρόνια γάμου, όταν θα υπάρχουν γύρω σου πιο όμορφες γυναίκες ή πιο ωραίοι άντρες; Μπορείς, με τη χάρη του Θεού από τώρα να μάθεις να λες "όχι" στον πειρασμό γιατί με αυτόν τον τρόπο θα χτίσεις "χαρακτήρα." Στην προς Γαλάτας 6:7 διαβάζουμε, "Μη πλανάσθε, ο Θεός δεν εμπαίζεται, επειδή ό,τι αν σπείρη ο άνθρωπος, τούτο και θέλει θερίσει..." Πρόσεξτε τι σπέρνεις στη ζωή σου τώρα που είσαι νέος, γιατί ο χαρακτήρας και οι συνήθειες δεν αλλάζουν εύκολα. Αν από τώρα μάθεις να γίνεται ό,τι θες και το κριτήριο να είναι η δική σου ικανοποίηση, βρίσκεσαι σε λάθος μονοπάτι.

Τέλος, ας θυμόμαστε πως πάνω απ' όλα να προσβάλουμε τον Θεό που είναι Άγιος. Δεν νομίζω να υπάρχουν αμφιβολίες πια για το τι λέει και τι δεν λέει ο Λόγος του Θεού πάνω στο θέμα αυτό. Αφού, λοιπόν, ο Λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος, η δική μας ευθύνη είναι να τον υπακούσουμε. Διαβάζουμε στην Α΄ Πέτρου 1:15-16, "Αλλά καθώς είναι άγιος εκείνος, όστις σας εκάλεσε, ούτω και σεις γίνεσθε άγιοι εν πάση διαγωγή, διότι είναι γεγραμμένον, 'Άγιοι γίνεσθε, διότι εγώ είμαι άγιος.'" Αν λέμε στους ανθρώπους ότι πιστεύουμε σε έναν Άγιο Θεό, θα πρέπει η ζωή μας να το δείχνει.

Ο Θεός μας καλεί να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Συγκεκριμένα μας καλεί να "μεταμορφωνόμαστε δια της ανακαινίσεως του νου μας" (Ρωμαίους 12:2). Με αυτόν τον τρόπο θα καταλαβαίνουμε πιο είναι το αγαθό, ευάρεστο και τέλειο θέλημα του Θεού. Σκέψου, λοιπόν, αλλιώτικα. Ο στόχος της ζωής του χριστιανού δεν είναι η δική του προσωπική επιτυχία ή απόλαυση, αλλά η δόξα του Θεού. I

 

 

Η άποψη της Κ. Διαθήκης για την συμβίωση των διαφορετικών θρησκειών στην ίδια περιοχή

του αιδ. Π. Λιτσικάκη

 

Kαι μόνον ο τίτλος μας οδηγεί στην ανάγκη διερεύνησης του θέματος μέσα από την οπτική γωνία και θεώρηση της Χριστιανικής πίστης.

Η αναζήτηση της καρδιάς του ανθρώπου ήταν πάντοτε στην σχέση με τον δημιουργό του. Και η αντίληψη αυτής της σχέσης σε όλες της πτυχές της καθημερινής ζωής του ανθρώπου, καθόρισαν την θρησκευτικότητά του, και υπαγόρευσαν τον τρόπο ζωής και έκφρασης τόσο προς το υπέρτατο ον, όσο και προς τους συνανθρώπους του.

Ξεκινώντας από το βιβλίο της Γένεσης στην Π. Διαθήκη, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο πρώτος φόνος στην ιστορία της ανθρωπότητας, έγινε στο όνομα της λατρείας του Θεού. Μια από τις αιτίες του ήταν η διαφορετικότητα μεταξύ της "ορθότυπης" και της "μη-ορθότυπης" λατρείας. Η ιστορία βέβαια, δεν έκλεισε εκεί. Από τότε συνεχίζεται.

Είναι άξιο να υπογραμμιστεί όμως, ότι ο Θεός προειδοποιεί τον Κάϊν, πριν ακόμη σκοτώσει την διαφορετική θέση και έκφρασή της. Γεν. 4:6-7 "ίνα τι περίλυπος εγένου, και ίνα τι συνέπεσε το πρόσωπόν σου; ουκ εάν ορθώς προσενέγκης, ορθώς δε μη διέλης, ήμαρτες; ησύχασον. προς σε η αποστροφή αυτού, και συ άρξεις αυτού"

Ας προσέξουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι στην διαφορετικότητα. Αλλά, "ησύχασον", το πρόβλημα είναι ενδημικό της ύπαρξής μας..!

Λατρεία του Τριαδικού Θεού, στην "απόρριψη" του πλησίον προσώπου ("διαφορετικού") είναι αδύνατη..!

Ο Τριαδικός Θεός, (κοινωνία τριών προσώπων), δέχεται λατρεία μόνο με τριαδική φάση κοινωνίας: ο Θεός, ο πλησίον (αποδοχή) και τέλος το εγώ..!

Βέβαια, ανησυχητικά είναι τα φαινόμενα, θεατές των οποίων γινόμαστε τον τελευταίο καιρό, με τον τρόπο έκφρασης της λατρείας, όσο και της συμπεριφοράς των ανθρώπων. Ώστε φτάνει κανείς να αναρωτηθεί ποιες είναι οι αξίες με τις οποίες αναπτύσσονται οι νέοι μας σήμερα, και ποιο θα είναι το μέλλον μέσα στο οποίο καλούμαστε να αναπτύξουμε τις οικογένειές μας. Υπάρχει δυνατότητα αλλαγής; Αλλαγής στη σκέψη, στην συμπεριφορά, στις σχέσεις των ανθρώπων;

Όλοι οι άνθρωποι συμφωνούν ότι βρίσκονται κάτω από τον ένα Θεό. Τον παντοδύναμο δημιουργό.

Ποια όμως είναι η αντίληψή τους γι' Αυτόν;

Η Αγία Γραφή, μας αποκαλύπτει ένα Θεό ισχυρό, έναν Θεό αγάπης. Αλλά ταυτόχρονα και έναν άγιο και δίκαιο Θεό. Η Χριστιανική πίστη στηρίζεται σ' αυτήν την αντίληψη περί του Θεού. Μια αντίληψη που μας δίνει ο Ιησούς Χριστός. Εκείνος που ήρθε να μας αποκαλύψει την καρδιά του Πατέρα, και να μας φανερώσει την ουσία αυτού, που για τους ανθρώπους ήταν μακρινό και απροσπέλαστο μυστήριο για να το καταλάβουν με την δυνατότητα του περιορισμένου μυαλού τους!

Ο Θεός είναι αγάπη.

Και αυτή η ιδιότητα του Θεού, προσδιορίζει έναν ευρύ χώρο ανάπτυξης μιας κοινωνίας ανθρώπων που βιώνουν την πραγματικότητα εδώ κάτω στη γη, που όμως παράλληλα προσδοκά μια καινούργια αποκάλυψη που θα τους κάνει μετόχους μιας ζωής "ουράνιας".

Η έκφραση της θρησκευτικότητας αυτής στον κόσμο μας, είναι μέσα στα πλαίσια της Εκκλησίας.

Η επιθυμία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ήταν οι άνθρωποι να ζήσουν με την ομορφιά της σχέσης ταυτότητας, που υπήρχε ανάμεσα στο ίδιο και τον Πατέρα: (Ιωάν. 17:21) "ίνα πάντες έν ώσι, καθώς συ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύση ότι σύ με απέστειλας".

- ώστε να είναι όλοι ένα, όπως εσύ, Πατέρα, είσαι ενωμένος μ' εμένα κι εγώ μ' εσένα,

- να είναι κι αυτοί ενωμένοι μ' εμάς, κι έτσι ο κόσμος να το πιστεύει ότι μ' έστειλες εσύ.

Και αυτή η σχέση ταυτότητας, του Ιησού με τον Πατέρα, που υπήρξε απ' αρχής, καθόριζε την ομορφιά του ουρανού, που στην καρδιά του Ουρανίου Πατέρα ήταν αυτή που διαμόρφωσε την διάθεσή Του απέναντι στο πλάσμα της ιδιαίτερης φροντίδας του, τον άνθρωπο. Μια διάθεση που την εκδήλωσε ποικιλότροπα, επιδιώκοντας οι άνθρωποι να την βιώνουν στις μετ' αλλήλων σχέσεις τους.

Και γι' αυτόν τον λόγο έλαβε πρωτοβουλίες σε ορισμένες χρονικές περιόδους.

Στην Παλιά Οικονομία, ο Θεός διαλέγει, στην κυρίαρχη επιθυμία Του να κάνει διαθήκη ευλογίας με τον λαό Ισραήλ, έναν σκληροτράχηλο λαό. "θα δείξω οικτιρμούς σε όποιον δείχνω οικτιρμούς" (Έξοδος 33:19)

Ακούστε τα λόγια του Κυρίου στην Γένεση, την στιγμή που καλεί και ξεχωρίζει τον Άβραμ: ".. και θα σε κάνω να γίνεις ένα μεγάλο έθνος, και θα σε ευλογήσω, και θα μεγαλύνω το όνομά σου, και θα είσαι για ευλογία... και σε σένα θα ευλογηθούν όλες οι φυλές της γης" (12:2-3)

Η ευλογία των ανθρώπων ήταν μέσα στην καρδιά του Ουρανίου Πατέρα.

Και καθώς ερχόμαστε στους χρόνους της Καινής Διαθήκης.

- Την ίδια αυτή σκέψη βλέπουμε να διατυπώνει ο απ. Πέτρος μιλώντας στον Ναό μετά την θεραπεία του χωλού στο τρίτο κεφάλαιο του Βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων (3:25-26)

- Την ίδια αυτή σκέψη εκφράζει και το απ. Παύλος στο τρίτο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής του.

Ο λαός του Θεού, ο ευλογημένος, που δέχεται ευλογία και γίνεται ρυθμιστής της αγαθής διάθεσης που υπάρχει στην καρδιά του Ουρανίου Πατέρα. Ο λαός του Θεού, στην Κ. Διαθήκη είναι η Εκκλησία Του.

".. η εκκλησία του Κυρίου και Θεού, ήν περιποιήσατο δια του ιδίου αίματος". Πράξεις 20:28

Την εκκλησία του Κυρίου και Θεού, που την έκανε δική του με το αίμα του.

Και αυτό που σαν βάρος ευθύνης ο απ. Παύλος βάζει στους Πρεσβυτέρους της εκκλ. Εφέσου είναι να προσέχουν τον εαυτό τους πρώτα και στην συνέχεια όλο το ποίμνιο, στο οποίο το Άγιο Πνεύμα τους έθεσε επισκόπους (στ. 28) "προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την εκκλησία του Κυρίου".

Το ερώτημα είναι: σ' αυτήν την πιθανόν μεταχριστιανική εποχή της παγκοσμιοποίησης, στην οποία ζούμε σήμερα, ο ρυθμιστής της ευλογίας του Θεού, η εκκλησία, παίζει τον ρόλο που την κάλεσε και της ανέθεσε ο ιδρυτής της να παίξει; Να είναι το "εδραίωμα της αλήθειας"; (Α΄ Τιμ. 3:15). Να ευλογήσει τους ανθρώπους; Να διακηρύξει τα μεγαλεία του Θεού; "υμείς δε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός εις περιποίησιν, όπως τας αρετάς εξαγγείλητε.." (Α. Πέτρου 2:9).

1. Τι είπε ο Χριστός για τον ρόλο των

μαθητών και τις σχέσεις τους, με τον

κόσμο και τα πρότυπα του κόσμου

Η διδασκαλία του Χριστού στην Κ. Διαθήκη, όπως και η στήριξή της με τον τρόπο ζωής Του, είναι αυτά που πρωτίστως μας διδάσκουν και πρέπει να μας διδάσκουν πάνω στο θέμα μας. Ο Χριστός κάλεσε σε διαφορε-τικότητα, χωρίς αυτό να ζητά να γίνει αυτοσκοπός και σημείο αντιλογία και διαμάχης. Οι άνθρωποι όμως δεν κατάλαβαν το κάλεσμα αυτό του Ιησού. Οι μαθητές δεν το κατάλαβαν.

Θα θυμίσω το περιστατικό που μας διασώζει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (9:46-56). Στο κεφάλαιο αυτό, μετά τον χορτασμό των 5.000, και την ομολογία του απ. Πέτρου " εσύ είσαι ο Μεσσίας που έστειλε ο Θεός". Ο Ιησούς τους μιλάει για τον θάνατο και την ανάστασή Του, τους δίνει το κάλεσμα της απάρνησης του εαυτού τους, αν θέλουν να είναι αληθινοί μαθητές Του, τους αποκαλύπτει τη δόξα Του με την μεταμόρφωσή Του στο βουνό, τους μιλάει για το ποιος είναι ο ανώτερος. Και στην συνέχεια έρχεται ο Ιωάννης και του λεει: Δάσκαλε, είδαμε κάποιον που έδιωχνε δαιμόνια επικαλούμενος το όνομά σου και τον εμποδίσαμε, γιατί δεν είναι δικός μας.

Ποια ήταν η απάντηση του Χριστού: Μην τον εμποδίζετε, γιατί δεν είναι εναντίον σας. Όποιος δεν είναι εναντίον σας είναι με το μέρος σας.

Και αμέσως μετά, οι υιοί της Βροντής, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, ζητούν άδεια από τον Ιησού, να παρακαλέσουν τον Πατέρα να ρίξει φωτιά στους Σαμαρείτες που δεν δέχτηκαν τον Ιησού. - Κύριε, θέλεις είπωμεν πυρ καταβήναι από ουρανού και αναλώσαι αυτούς, ως και Ηλίας, εποίησε; στρεφείς δε επετίμησεν αυτοίς και είπεν: ουκ είδετε ποιου πνεύματός εστε υμείς, ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε ψυχάς ανθρώπων απολέσαι, αλλά σώσαι.. Ο Ιησούς, βλέπουμε, καταδικάζει έλλειψη αποδοχής των εναντίων και φανερώνει ότι η σωστή στάση απέναντί τους δεν είναι σχέση καταδίκης, αλλά σχέση Λύτρωσης!

Ο Ιησούς, δεν δέχεται πληρεξουσίους πάνω στην γη. Ανθρώπους, ή ομάδα ανθρώπων που θα έχουν την "αποκλειστική αντιπροσωπία" με "καλά ποσοστά"!

Αυτό είναι μια σκέψη που αναπτύχθηκε πολύ αργότερα, αν και την πρώτη προσπάθεια για κάτι τέτοιο την συναντούμε πολύ νωρίς, και μάλιστα με τους ίδιους πρωταγωνιστές (Ιωάννη, Ιάκωβο) που δεν δίστασαν να βάλουν την μάνα τους να μεσολαβήσει: Ματθ. 20:21

"ειπέ ίνα καθίσωσιν ούτοι οι δύο υιοί μου είς εκ δεξιών σου και είς εξ ευωνύμων σου εν τη βασιλεία σου".

Για να πάρουν όλοι τους, ακόμη και εμείς οι σύγχρονοι μαθητές Του, την απάντηση που κάποτε δυσκολευόμαστε να δεχθούμε, και να την εφαρμόσουμε: στ. 23 -Δεν ξέρετε τι ζητάτε.. Το να καθίσετε στα δεξιά μου και στ' αριστερά μου δεν μπορώ να σας το δώσω εγώ, αλλά θα δοθεί σ' εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί από τον Πατέρα μου. Στ. 25 - Ξέρετε ότι οι ηγέτες των εθνών ασκούν απόλυτη εξουσία πάνω τους και οι άρχοντες τα καταδυναστεύουν. Σ' εσάς όμως δεν πρέπει να συμβαίνει αυτό, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας πρέπει να γίνει υπηρέτης σας. Κι όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος σας. Όπως κι ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για όλους.

Να η σχέση με τους ανθρώπους που θα φέρει ευλογία στον κόσμο!

Θα αναφερθώ επίσης σε ένα πολύ γνωστό περιστατικό από τη ζωή του Ιησού, που διαδραματίστηκε στον κήπο της Γεθσημανή. Ο ενθουσιώδης και μπροστάρης μαθητής, ο Πέτρος, με την γενναιότητα που πάντα τον χαρακτήριζε, κόβει το αυτί του Μάλχου, την ώρα της σύλληψης του Ιησού. Εκείνος, αφού θεραπεύει τον "εχθρό" Μάλχο, στρέφεται στο "πρωτοπαλίκαρο" Του και καταδικάζει την πράξη του!

" -βάλε τη μάχαιρά σου ξανά στη θήκη της, γιατί όλοι όσοι τραβούν μάχαιρα, από μάχαιρα θα πεθάνουν, Ή θαρρείς πως δεν μπορώ να παρακαλέσω τον Πατέρα μου και αυτός να μου στείλει για συμπαράσταση πάνω από δώδεκα λεγεώνες αγγέλους";

Η ενέργεια του Πέτρου, δεν ήταν μόνο στην έκφραση αποστροφής στον διαφορετικό, αλλά πολύ περισσότερο, απόρριψη της υπεροχής και της δύναμης του Θεανθρώπου δασκάλου του. Ο Ιησούς, δεν θέλει και δεν χρειάζεται υπερασπιστές. Γνωρίζει να υπερασπίζεται τον Εαυτό Του και την Εκκλησία Του, γιατί είναι ο Θεός! Και ο ίδιος καταδικάζει όλους εκείνους τους "θερμοκέφαλους" που έχοντας σαν πρόσχημα την θρησκεία και την υπεράσπισή της, εκτρέπονται σε πράξεις σκληρές, που φανερώνουν την άγνοια της αλήθειας και της σειρά αξιών μέσα στο Θείο θέλημα. Ο Ιησούς δεν δέχεται "σταυροφόρους" της αλήθειας! Γιατί ο ίδιος είναι αλήθεια...Αλήθεια που ελευθερώνει τους ανθρώπους από την καταδυνάστευση του "εγώ" τους.

Μία ακόμη παρατήρηση από τα λόγια του Ιησού. Μας είναι γνωστή η παραβολή του Κυρίου μας για τα ζιζάνια (Ματθαίος 13). Οι μαθητές επιθυμούν "καθαρότητα". (κείμενο) - Κύριε, θέλεις ουν απελθόντες συλλέξωμεν αυτά; στ. 28 Βλέπουμε όμως ότι ο Ιησούς καταδικάζει μια τέτοια αντίληψη, με το σκεπτικό ότι θα πληγωθούν και τα στάχυα (μετάφραση) στ.29 - Όχι, γιατί μπορεί, μαζεύοντας τα ζιζάνια, να ξεριζώσετε μαζί μ' αυτά και το σιτάρι. Κι αυτό γιατί ποιος βεβαιώνει για την καθαρότητα των κινήτρων και σκοπών, όπως και το όριο των "μέτρων", εκείνων που αυτοαναγορεύονται σε εκπροσώπους της προσπάθειας "καθαρά χέρια"...

Ο Χριστός τονίζει την εσωτερική καθαρότητα, και τον εξωτερικό τρόπο έκφρασης στις καθημερινές ανθρώπινες σχέσεις, που θα ευλογήσουν, απ' αυτούς που θέλουν να φέρουν το όνομά Του άξια:

- καθάρισον πρώτον το εντός του ποτηρίου και της παροψίδος, ίνα γένηται και το εκτός αυτών καθαρόν. Ματθ. 23:26

- Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς. Ματθ. 5:16

- Εν τούτο εδοξάσθη ο πατήρ μου, ίνα καρπόν πολύν φέρητε, και γενήσεσθε εμοί μαθηταί. Ιωάν. 5:8

Βεβαίως, τα λόγια αυτά φάνηκαν σε πολλούς σκληρά. Πολλοί μαθητές, έφυγαν από τον διδάσκαλο, ώστε να αναγκαστεί να τους ρωτήσει αυτούς που έμειναν: μήπως θέλετε να φύγετε και εσείς. Ο Χριστός θέλει για την βασιλεία Του, όχι οπαδούς, αλλά πρόθυμους υπηρέτες. Μιλάει για σταυρό. Μιλάει για θυσία. Για ταπείνωση. Και μέσα σ' αυτά δεν χωράει τίποτε λιγότερο από αγάπη.

Αγάπη προς τον Θεό. Αγάπη προς τον πλησίον (τον παρόμοιο). Αγάπη προς τον εχθρό (τον διαφορετικό).

Η αγάπη, που φτάνει μέχρι το τέλος, που είναι η θυσία, είναι ο Σταυρός. Αυτό είναι το σύμβολο της Χριστιανικής πίστης. Το καμάρι μας!

- Δεν θέλω να ξέρω τίποτα, παρά μόνο Χριστόν και Τούτον Εσταυρωμένο (απ. Παύλος).

Και αυτό μας φέρνει στο δεύτερο μέρος της θεώρησής μας:

2. Τι μας λεει η Κ. Διαθήκη πέρα από τα λόγια του Χριστού για τον ρόλο των πιστών και της Εκκλησίας και την επίδρασή της στην συνύπαρξη των ανθρώπων

Θα ξεκινήσω με μια όραση από την Αποκάλυψη. Μια όραση του τέλους. (Αποκ. 7:9) "Ύστερα όμως απ' αυτά, είδα ένα αμέτρητο πλήθος - που κανείς δεν ήταν σε θέση να το μετρήσει- από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα, να στέκεται μπροστά στο θρόνο και στο Αρνίο, φορούσαν λευκές στολές, κρατούσαν φοινικόκλαδα στα χέρια τους, και έκραζαν με δυνατή φωνή: "Η σωτηρία είναι στα χέρια του Θεού μας, που κάθεται στο θρόνο, και του Αρνίου" και σε άλλο σημείο (Αποκ. 5:9). "και έψελναν έναν καινούργιο ύμνο: Είσαι άξιος να πάρεις το βιβλίο και ν' ανοίξεις τις σφραγίδες του. Γιατί θυσιάστηκες και με το αίμα σου μας εξαγόρασες για το Θεό, από κάθε φυλή, γλώσσα, λαό και έθνος. Βασιλιάδες τους έκανες αυτούς και ιερείς να λατρεύουν το Θεό μας".

Μια πολύ όμορφη εικόνα του τέλους. Μια εικόνα καθαρότητας, λαμπρότητας, σύμφωνα με την θέληση του Θεού. Αλλά παράλληλα μια εικόνα ενότητας. Από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα.

Αυτός είναι ο ουρανός.! Και αυτόν τον ουρανό η πρώτη εκκλησία κλήθηκε να βιώσει και να διακηρύξει στον κόσμο, σύμφωνα με την επιθυμία του ιδρυτή της, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

"πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη..." Ματθ. 28:19 κάντε μαθητές αυτής της αλήθειας του ουρανού όλους τους ανθρώπους.. Και χρησιμοποιεί δύο τροπικές μετοχές: βαπτίζοντες, και διδάσκοντες.

Ο τρόπος με τον οποίο η εκκλησία του Χριστού θα φέρει ευλογία στους ανθρώπους, στον κόσμο ολόκληρο, είναι: εισάγοντας τους ανθρώπους στην τριαδικότητα ενός Θεού αγάπης. Και διδάσκοντας όλα όσα ο Χριστός αποκάλυψε για τον δρόμο της ζωής, με την διδασκαλία και τον τρόπο του, στην επίγεια ζωή Του.

Η πρώτη Εκκλησία πήρε το μήνυμά της. Έπαιξε σωστά το ρόλο της. Οι Εθνικοί, δεν είχαν να κατηγορήσουν την Εκκλησία για λάθος μηνύματα. Η ενωμένη μαρτυρία των πιστών ήταν που έκανε πολλούς να θαυμάζουν, πολλούς να λαχταρούν να έρθουν στην ευλογημένη κοινωνία της Εκκλησίας. Και η αποδοχή της Εκκλησίας, άλλοτε πρόθυμη, άλλοτε αναγκαστική, δείχνει τον ρόλο που είχε μέσα στον κόσμο. Την διακήρυξη της αγάπης του Χριστού. Μια αγάπη που εμπεριέχει την αποδοχή, την αναγνώριση, τον σεβασμό και την κατανόηση.

Μια αγάπη που ελευθερώνει τους ανθρώπους: "πάντες γαρ υιοί Θεού εστε δια της πίστεως εν Χριστώ Ιησού. Όσοι γαρ εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε. Ουκ ενι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ, πάντες γαρ υμείς είς εστε εν Χριστώ Ιησού, ει δε υμείς Χριστού, άρα του Αβραάμ σπέρμα εστέ και κατ΄ επαγγελίαν κληρονόμοι" Γαλ. 3:26-29

Μια αγάπη που βάζει τους πιστούς στην 'ζωή του πληθυντικού' μέσα στα πλαίσια της Εκκλησίας. "Η γαρ αγάπη του Χριστού συνέχει ημάς" γράφει ένας Ιουδαίος σε Έλληνες που ζούσαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά (Β΄ Κορ. 5:14). Είναι μια ζωή με δεκάδες "αλλήλων-αλλήλους" που τονίζει η Κ. Διαθήκη, ότι αποτελεί το πλαίσιο της ανάπτυξης όλων εκείνων που λυτρώθηκαν με την σταυρική προσφορά του Χριστού.

Θα σταθώ μόνον σε μία φράση του Παύλου στους Ρωμαίους (15:7): "- να δέχεστε ο ένας τον άλλο, όπως δέχθηκε κι εσάς ο Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός" Αν διαβάσουμε τον στίχο αυτό στο κείμενο έχουμε μια πολύ καλύτερη κατανόηση: "Διό προσλαμβάνεσθε αλλήλους, καθώς και ο Χριστός προσελάβετο υμάς εις δόξαν Θεού". Ωραία λέξη αυτό το "προσλαμβάνομαι", με πολύ εγκάρδιο περιεχόμενο..! Ανάμεσα στις 10 ή και περισσότερες έννοιες που αναφέρει ο Δημητράκος στο λεξικό του ξεχωρίζω μία: παίρνω κάποιο σαν σύντροφό μου.! Και αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι πολύ διαφορετικός από εμένα...

Μια αγάπη που κινεί σε Ευαγγελισμό, που δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η μεταφορά των "καλών νέων" σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, που χρειάζονται φως, χρειάζονται ελπίδα. Και τέτοιοι είναι όσοι βρίσκονται στην άγνοια, και στην καταδυνάστευσης της αμαρτίας.

Ο απ. Πέτρος στην επιστολή του γράφει (Α. 2:9-10): "Εσείς όμως είστε η διαλεχτή γενιά, το βασιλικό ιερατείο, το άγιο έθνος, ο λαός τον οποίο διάλεξε ο Θεός, ώστε να διακηρύξετε τα μεγαλεία εκείνου που σας οδήγησε απ' το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως. Εσείς, που κάποτε δεν ήσασταν καν λαός, τώρα γίνατε λαός του Θεού, εσείς, που άλλοτε δεν είχατε ελεηθεί, βρήκατε τώρα έλεος"

Και ο απ. Παύλος καθώς μιλάει στους Ρωμαίους για την συμφιλίωση που προσφέρει ο Χριστός, στο δέκατο κεφάλαιο τονίζει την παγκοσμιότητα της σωτηρίας του Χριστού (10:11-12).

"Όποιος πιστεύει σ' Αυτόν (Χριστό) δεν θα ντροπιαστεί. Και δε γίνεται καμιά διάκριση αν είναι Ιουδαίος ή όχι, γιατί ο ίδιος είναι Κύριος για όλους, που σκορπά πλούσια τη χάρη του σ' όλους όσοι τον επικαλούνται."

Αυτήν την παγκοσμιότητα επίσης την βλέπουμε στην ιδρυτική διακήρυξη της Εκκλησίας την ημέρα της Πεντηκοστής (που πρόσφατα γιορτάσαμε). Ένα σύνολο διαφορετικών ανθρώπων που ακούν, δέχονται το ίδιο μήνυμα στην μητρική τους γλώσσα, και εντάσσονται στην Εκκλησία σε μια μόνο μέρα, τρεις χιλιάδες ψυχές.

Ένα μήνυμα με δυναμική αιώνιας ζωής για απλούς ανθρώπους, αλλά και γι' αυτούς που αποτελούσαν το θρησκευτικό κατεστημένη της εποχής εκείνης. Μπροστά στο συνέδριο στάθηκε ο απ. Πέτρος με το μήνυμα του Χριστού (πράξεις 4:12). "Από κανέναν άλλο δεν μπορεί να προέλθει η σωτηρία ούτε υπάρχει άλλο πρόσωπο κάτω από τον ουρανό δοσμένο στους ανθρώπους με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε"

Το ζήτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί σαν Εκκλησία Χριστού είναι, όχι αν η θρησκεία μας θα είναι γραμμένη στην ταυτότητά μας, - όχι να μετρήσουμε αριθμούς, και ποσοστά.

Αλλά, αν πραγματικά είμαστε φορείς ειρήνευσης, χαράς και ευλογίας στον κόσμο που μας έχει τοποθετήσει ο Κύριος για να ευλογήσουμε! Χαρακτηριστικές είναι οι φράσεις του απ. Παύλου:

α. "εάν γαρ ευαγγελίζωμαι, ουκ έστι μοι καύχημα, ανάγκη γαρ μοι επίκειται, ουαί δε μοι εστίν, εάν μη ευαγγελίζωμαι" Α΄ Κορ. 9:16 β. ".. αισθάνομαι πως έχω αυτό το χρέος προς όλους, πολιτισμένους και απολίτιστους, μορφωμένους και αμόρφωτους" Ρωμ. 1:14 Αυτό κίνησε τον Παύλο σε επικίνδυνα ιεραποστολικά ταξίδια. Σε αναρίθμητες ταλαιπωρίες και φυλακίσεις. Αυτό έκανε τον διάκονο Φίλιππο, να πάρει θέση δίπλα στον Αιθίοπα αξιωματούχο για να τον οδηγήσει στην σώζουσα του Χριστού μας πίστη.Αυτό ελευθέρωσε τον Πέτρο από τον εθνικισμό του, και τον οδήγησε στο σπίτι του Κορνηλίου, που ήταν βδέλυγμα για έναν Ιουδαίο στην καταγωγή. Ακούστε τα λόγια του, μετά από την έντονη εσωτερική διαμάχη που είχε με το όραμα εκείνο και την φωνή του Θεού που τον καλούσε να σφάξει και να φάει, απ' αυτά που ο ίδιος τα θεωρούσε ακάθαρτα. Πράξεις 10:34 (μετάφραση) "αλήθεια, τώρα καταλαβαίνω ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις, αλλά δέχεται τον καθένα, σ' όποιον λαό κι αν ανήκει, αρκεί να τον σέβεται και να ζει σύμφωνα με το θέλημά του"

Δεν υπήρξαν όμως, πάντα ρόδινα τα πράγματα μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Πολύ νωρίς προβλήματα τάραξαν επί μέρους εκκλησίες, προβλήματα, κυρίως στην συμβίωση των ανθρώπων, στην αποδοχή του ενός από τον άλλον, που πήραν διαστάσεις θεολογικών διαφορών. Πολύ γρήγορα ο απ. Παύλος γράφει στους Κορινθίους, ελέγχοντάς τους για τις σχισματικές τους τάσεις (Α΄ Κορ. 1:10, 12-13): "Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, δια του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη η εν υμίν σχίσματα, ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοϊ και εν τη αυτή γνώμη... λέγω δε τούτο, ότι έκαστος υμών λέγει εγώ μεν ειμί Παύλου, εγώ δε Απολλώ, εγώ δε Κηφά, εγώ δε Χριστού. Μεμέρισται ο Χριστός;"

Στους Γαλάτας σημειώνει (5:13-15) "Ο Θεός, λοιπόν, αδελφοί μου, σας κάλεσε για να ζήσετε ελεύθεροι. Μόνο να μη γίνει η ελευθερία αφορμή για αμαρτωλή διαγωγή, αλλά με αγάπη να υπηρετείτε ο ένας τον άλλο. Άλλωστε όλος ο νόμος συνοψίζεται σε μια φράση, στο ν' αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου." "ει δε αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπό αλλήλων αναλωθήτε" - αν όμως δαγκάνετε και τρώτε ο ένας τον άλλον, προσέξτε μήπως αλληλοεξοντωθείτε..

Πόση λεπτότητα ζητάει από τους ηγέτες της Εκκλησίας στους Φιλίππους, να δείξουν στην περίπτωση εκείνη που προσωπικές αντιζηλίες και αντιδικίες έφεραν διάσταση! (Φιλ. 4:2)."Ευωδίαν παρακαλώ και Συντύχην παρακαλώ το αυτό φρονείν εν Κυρίω..."

Αυτό που μέσα στο χώρο της Εκκλησίας ζητά η Κ. Διαθήκη να υπάρξει είναι η τελειότητα στην ομοιότητα του προσώπου του Χριστού. Ο Παύλος γράφει στους Φιλιππησίους, ότι θα είχε πολλά να προβάλει, για να διεκδικήσει θέση υπεροχής, έργα δικά τους, γνώσεις, καταγωγή, πολυμάθεια, θρησκευτικό ζήλο, δικαιοσύνη που προέρχεται από το τι ο ίδιος είχε κάνε! Φοβάται όμως μήπως κάνοντας κάτι τέτοιο έπεφτε στην κατηγορία των κακών εργατών, που ολοκληρώνουν την κατατομή του σώματος του Χριστού (κεφ. 3).

Και καταλήγει (εδ. 10-11): "ότι επιθυμώ είναι να γνωρίσω το Χριστό και τη δύναμη της αναστάσεώς του, να μετάσχω στα παθήματά του ακολουθώντας τον στο θάνατο, με την ελπίδα να λάβω μέρος στην ανάσταση των νεκρών". Αυτή ήταν η τοποθέτησή του. Είχε θέση! Δέστε όμως, τον λεπτό τρόπο, που εύχομαι να αφήσουμε χώρο στο Πνεύμα το Άγιο να τον κάνει τρόπο ζωής του κάθε Χριστιανού!

"και ει τι ετέρως φρονείτε, και τούτο ο Θεός υμίν αποκαλύψει" (Φιλ. 3:15).

Αγαπητοί μου, τα περιθώρια καθημερινά στενεύουν, σε μια κοινωνία που η εκκοσμίκευση είναι η μόνη απειλή αυτής της ίδιας της Εκκλησίας. Καλούμαστε λοιπόν, υπεύθυνα, σε συσπείρωση γύρω από το μοναδικό και υπέρτατο σημείο αναφοράς, που δεν είναι άλλο παρά το πρόσωπο του ζωντανού και ένδοξα αναστημένου Χριστού, του αρχηγού και τελειωτή της πίστης μας (Εβρ. 12:2). Εκείνου που είναι η μόνη ελπίδα του κόσμου.

Δεν σώζουν οι εκκλησίες, με τις αδυναμίες αυτών που συμμετέχουν στη διοίκησή τους, και την εκπροσωπούν στον κόσμο αυτό. -Ο μόνος που θέλει και μπορεί να ελευθερώσει τους ανθρώπους μας από τον πόνο, τον εγωισμό, την αλαζονεία, και τις ποικίλες μορφές κακίας, ο μόνος που μπορεί να ελευθερώσει τους νέους μας από την έλξη των ψυχοφθόρων στοιχείων που εξουδετερώνουν την ζωντάνια και την δημιουργικότητά τους, είναι ο Χριστός!

Σ' Αυτόν να στρέψουμε την ματιά μας και την καρδιά μας, και ας αφήσουμε την πρωτοβουλία της αγάπης Του, να φέρει ίαση στις σχέσεις μας, στις οικογένειές μας και στο έθνος μας, για την δική Του δόξα. I

 

«ΑΡΚΕΙ ΕΙΣ ΣΕ Η ΧΑΡΙΣ ΜΟΥ»

του κ. Ιω. Έρτσου

 

Kάθε βιβλίο που εκδίδεται σκοπεύει κάτι να πετύχει. Θέλει μάλιστα κατά κάποιο τρόπο να επιβληθεί ως το καλύτερο στο είδος του. Γι' αυτό και με το περιεχόμενό του καταβάλλει κάθε προσπάθεια να παραμερίσει όλα τ' άλλα και τελικά εκείνο να επικρατήσει. Σπάνια, βέβαια, τα καταφέρνει, όμως κι αν τα καταφέρει δε μένει απαρατήρητο το ότι ο συγγραφέας του καταλήφθηκε από έναν κομπασμό, που αχνά τον υποβιβάζει στη συνείδηση του κοινού.

Τούτο, όμως, δεν συμβαίνει και με την Αγία Γραφή. Σαν το ένα βιβλίο του Θεού, και δεδομένου ότι περιέχει του Θεού τα λόγια που γράφτηκαν δια του Πνεύματός Του, δεν ανταγωνίζεται κανένα άλλο, αλλά έρχεται με αξιώσεις επιβολής μεταξύ όλων των βιβλίων του κόσμου. Ο δε Συγγραφέας του διαφέρει απόλυτα από κάθε άλλο συγγραφέα βιβλίου, κατά το ότι η φύση Του είναι αγάπη, αλλά και τέλεια αγάπη (Α΄ Ιωάν. 4:16). Αυτοί είναι οι λόγοι που επιβάλλεται στο όλο περιεχόμενό του, κι όταν ακόμα ο μελετητής συναντάει μέσα σ' αυτό μυστηριώδη γεγονότα, ανεξήγητα γι' αυτόν.

Ένα τέτοιο μυστήριο είναι και το ταξίδι που ο απόστολος Παύλος μας λέει πως έκαμε, στην Β΄ Κορινθ. επιστολή του και στο κεφ. 12:1-10. "Γνωρίζω άνθρωπον εν Χριστώ προ ετών δεκατεσσάρων, είτε εντός του σώματος δεν εξεύρω, είτε εκτός του σώματος δεν εξεύρω, ο Θεός εξεύρει, ότι ηρπάγη ο τοιούτος έως τρίτου ουρανού... ότι ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν ανεκλάλητα λόγια τα οποία δεν συγχωρείται εις άνθρωπον να λαλήση" (εδ. 2-4).

Συνεχίζοντας μας λέει πως αμέσως μετά βρέθηκε από ψηλά χαμηλά και δεμένος σφιχτά μ' έναν "σκόλοπα" που του έστειλε ο Θεός, κι ο οποίος, όπως αυτός τον ερμήνευσε, ήταν μια σκληρή παιδαγωγική του Θεού επάνω του. Μας λέει: "Και δια να μη υπεραίρομαι δια την υπερβολήν των αποκαλύψεων μοι εδόθη σκόλοψ εις την σάρκα, άγγελος Σατάν δια να με ραπίζη δια να μη υπεραίρωμαι" (εδ. 7).

Αλλά κι ένα τρίτο μέρος του ταξιδιού του αυτού ήταν η πορεία της υπόλοιπης ζωής του με παρέα το σκόλοπα. Μ' αυτόν θα διδασκόταν κάθε μέρα και περισσότερο, πως η χάρις του Χριστού που τον έσωσε, θα τον διατηρούσε κιόλας πιστό μέχρι τέλους, ήταν "αρκετή" γι' αυτόν. Να πώς το λέει: "Περί τούτου τρις παρεκάλεσα τον Κύριο δια να απομακρυνθή απ' εμού, και μοι είπεν: Αρκεί εις σε η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία" (εδ. 8-9).

Μια τριπλή δοκιμασία ήταν το τριμερές τούτο ταξίδι για τον απ. Παύλο. Αλλά σε παρόμοια τριπλή δοκιμασία μπαίνει και κάθε Χριστιανός στον οποίο δίδονται ειδικές επισκέψεις του Θεού, όπως είναι οι πληρώσεις με το Πνεύμα, κάποιοι θρίαμβοι πίστης, ή κάποια πλούσια καρποφορία στη διακονία. Τούτο τον τρόπο διάλεξε ο Θεός για να διατηρεί τα τέκνα Του πιστά και για να τα χρησιμοποιεί να ευλογούνται άλλοι μέσω αυτών.

Η πρώτη δοκιμασία είναι εκείνη του θαυμασμού, όταν γευόμαστε κάποιες σπάνιες εμπειρίες, σαν αυτές που ήδη αναφέραμε. Η ψυχή εκπλήσσεται, θαμπώνεται από αυτό που αντικρίζει, απ' αυτό που βιώνει. Ο Παύλος, ούτε λίγο ούτε πολύ, απότομα και ανεξήγητα βρέθηκε στον παράδεισο του Θεού κι είδε κι άκουσε πράγματα που δε θα 'βρισκε λόγια, αλλά ούτε κι αν έβρισκε του επιτρεπόταν να τα πει. Εκεί του αποκαλύφθηκε το μυστήριο της Εκκλησίας, εκεί έστω κι υποτυπωδώς βρέθηκε τυλιγμένος στις ομορφιές του ουρανού, κι από κει πολύ πιθανόν να είδε από κάτω του την κόλαση και το τι οι ψυχές των ασεβών υποφέρουν. Έτσι με πολύ θερμότερο ζήλο, όταν θα γύριζε απ' το ταξίδι του αυτό, θα κήρυττε για τα πλούτη της χάρης που περιμένουν στον ουρανό, εκείνους που δέχονται τη σωτηρία του Χριστού και με βαθύτερο πόνο θα μιλούσε για τα βάσανα που περιμένουν εκείνους που στο διάστημα της εδώ ζωής τους αρνούνται τον Χριστό.

Όμως, σε τούτη δω τη δοκιμασία του θαυμασμού, υπάρχει πάντα και ο μεγάλος κίνδυνος του κομπασμού για τον Χριστιανό. Η φύση μας τόσο εύκολα που υπερηφανεύεται! "Στο νόμο του Θεού δεν υποτάσσεται, αλλ' ουδέ δύναται" (Ρωμ. 8:7). Το μόνο, όμως, που μπορεί να την υποτάξει είναι "ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού", ο οποίος ισχύει εάν και εφόσον ο Χριστιανός είναι πλήρως παραχωρημένος στον Κύριο. Κάτι όχι τόσο συχνό ούτε και διαρκές στην πείρα μας, γι' αυτό και η ανάγκη κάποιου σκόλοπα που θα φέρνει την ισορροπία.

Η δεύτερη δοκιμασία είναι κείνη του ανεξήγητου, του μυστηριώδους δηλαδή, όταν, μετά την κάποια απολαυστική κι ένδοξη εμπειρία, κατέλθουμε απότομα και βρεθούμε βυθισμένοι σε μια οδυνηρή κι επαχθή εμπειρία, σε κάποιο "σκόλοπα" κατά τη γλώσσα του κειμένου μας, από ανεξήγητους τουλάχιστον προς το παρόν λόγους. Λέμε στην προσευχή μας: "Κύριε, τι συμβαίνει; Πώς βρέθηκα από τόσο ψηλά τόσο χαμηλά; Γιατί; Ανάμεσα στ' άλλα υποφέρω, πονάω, αγωνιώ". Μια αρρώστια, μια οικογενειακή στενοχώρια, μια ανεργία, μια πυρκαγιά, ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα ή κάτι άλλο, κάποιο πρωινό χτυπάει την πόρτα μας και μάλιστα πολλές φορές αυτό το κάτι παραμένει αθεράπευτο στην υπόλοιπη ζωή μας.

Φαντάζομαι τον Παύλο στις προσευχές του, μέσα σ' αυτή τη δοκιμασία του "σκόλοπα" που όπως υποστηρίζεται από Βιβλικά δεδομένα ήταν πιθανόν μια αρρώστια των ματιών. "Κύριε, ο σκόλοπας τούτος μ' εμποδίζει να γράψω επιστολές στις Εκκλησίες κι άνετα να κηρύττω. Με παρουσιάζει στους ακροατές μου μ' ένα απεχθές πρόσωπο. Μ' εμποδίζει να ταξιδεύω, ακόμα και ν' αντιμετωπίζω εύκολα τις φυσικές μου ανάγκες. Κύριε, απομάκρυνέ τον σε παρακαλώ". Όμως, και στην πρώτη και στη δεύτερη και στην τρίτη αίτησή του ήταν τελεσίδικα οριστική η απάντηση του Κυρίου: "Αρκεί εις σε η χάρις μου", με την επεξήγηση: "διότι η δύναμίς μου στην αδυναμία δεικνύεται τελεία".

Ο Παύλος ονομάζει το σκόλοπά του "άγγελο Σατάν που τον εράπιζε" (εδ. 7), πράγμα που δείχνει πως τα ραπίσματα που δεχόταν απ' αυτόν, συνοδεύονταν με διαρκή πειράγματα του εχθρού, μηνύματα δηλαδή που θα τον έφερναν στον κίνδυνο να υποπέσει σε τρομερή αμηχανία, για να οδηγηθεί είτε σε ολιγοπιστία ίσως και σε παράπονο.

Η τρίτη δοκιμασία στην οποία υποβλήθηκε ο Παύλος ήταν εκείνη της μονοτονίας. Αυτή ήταν και είναι για όλους μας η σκληρότερη όλων. Μοιάζει με μύλο, πάνω στον οποίο είσαι δεμένος κι αδιάλειπτα γυρίζεις μαζί του, χωρίς να μπορείς να κάμεις αλλιώς. Μονοτονία φέρνει πάνω στο σώμα του αδιάκοπα το σκόλοπα, με τον κίνδυνο της ανίας, αλλά συγχρόνως και με τη μέγιστη των ευλογιών, να μαθαίνει κάθε μέρα και καλύτερα πως κάτι που του είναι αρκετό για όλα και για πάντα είναι η χάρη του Κυρίου. Κι αυτό θα το βίωνε με βάση της συναίσθηση της τέλειας αδυναμίας του -να είναι και να κάνει κάτι για τον Κύριο. Έτσι ο Κύριος, στη συναίσθηση αυτή του Παύλου θα 'δειχνε την τέλεια δική Του δύναμη (εδ. 9).

Ο Κύριος σαν άνθρωπος πειραματίστηκε και τις τρεις αυτές δοκιμασίες. "Επειράσθη κατά πάντα" διαβάζουμε στην Εβρ. 2:18. Και στις τρεις θριάμβευσε για λογαριασμό μας, ώστε για όλα η Χάρι Του για μας να 'ναι πάντα αρκετή και να πλεονάζει μάλιστα, η δε τριπλή απειλή που συνοδεύει τις δοκιμασίες να μεταβάλλεται σ' έναν τριπλό θρίαμβο.

Η πλήρης επιτυχία και η πλούσια καρποφορία της πνευματικής μας ζωής εναπόκεινται στον διαρκώς αυξανόμενο βαθμό της πίστης μας και της υπακοής μας στον λατρευτό μας Κύριο, τον Ιησού Χριστό, κι όταν ακόμα αυτή πορεύεται μ' έναν σκόλοπα μ' όλες τις απειλές του. Ο Κύριος ας έχει δόξα, αιώνια! I

 

 

ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΣΚΗΣΕΩΝ:
ΠΡΟΣΕΥΧΗ

του αιδ. Κ. Εμμανουηλίδη

Ο Ιησούς Χριστός ποτέ δεν προσέγγισε την προσευχή ''φιλοσοφικά'', ούτε πρωταρχικό του μέλημα ήταν να αναπτύξει μία ''Θεολογία'' προσευχής. Σίγουρα δε σύστησε στους μαθητές του κάποιο βιβλίο σχετικό με την προσευχή, ούτε καν ξεκίνησε διδάσκοντας τους για την προσευχή ή την τεράστια πνευματική της ωφέλεια.

Τι έκανε;

Τους έδωσε ένα ζωντανό παράδειγμα προσευχής, καθώς οι μαθητές παρακολουθούσαν τη δική του ζωή της προσευχής. Ο Ιησούς έζησε, βίωσε την προσευχή και την μετέδωσε στους μαθητές του, Λουκ. 11,1. Η ζωή Του ήταν διαποτισμένη με προσευχή:

''αυτός δε ην υποχωρών εν ταις ερήμοις και προσευχόμενος'', Λουκ. 5,16.

Συχνά ακούμε κασέτες που περιέχουν μηνύματα με θέμα την προσευχή, διαβάζουμε βιβλία για την προσευχή, συζητάμε για την προσευχή, αλλά ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ.

''Μπαμπά'', ρώτησε το κοριτσάκι, ''ο Θεός πέθανε;''

''Όχι παιδί μου'', είπε ξαφνιασμένος ο πατέρας.

''Τότε γιατί δε σ' ακούω πια να του μιλάς;'' ξαναρώτησε το κοριτσάκι αφήνοντας σύξυλο τον πατέρα της.

Πολύ μεστό, σημαντικότατο και αξιόλογο είναι το αίτημα των μαθητών προς τον Ιησού στο Λουκ. 11,1. Δεν του λένε, ''Κύριε, δίδαξε μας πως να κηρύττουμε'', ούτε υπάρχει στις γραφές, το ''αδιαλείπτως κηρύττετε'', αν και εμείς οι κήρυκες τα καταφέρνουμε πάρα πολύ καλά σ' αυτό το τελευταίο, αλλά, προτεραιότητα, ''Κύριε, δίδαξε μας πως να προσευχόμαστε''. Δηλ. η προσευχή είναι κάτι που μαθαίνεται. Μοιάζει να είναι απλή και εύκολη άσκηση, κι' όμως χρειάζεται εκπαίδευση ή καλύτερα ''επί τόπου εκπαίδευση'', από ανθρώπους που αγαπούν την προσευχή, πιστεύουν στην προσευχή, γνωρίζουν πως να προσεύχονται-στάση προσευχής, περιεχόμενο προσευχής, λεξιλόγιο προσευχής, χρόνος που πρέπει να δαπανηθεί - και βέβαια, φοιτούν συνεχώς στο φροντιστήριο του Αγίου Πνεύματος.

Ποτέ να μην ξεχνάμε ότι η εκκλησία του Ιησού Χριστού, γεννήθηκε στην προσευχή και όχι μετά από ένα έξυπνο ευαγγελιστικό κήρυγμα (Πραξ. 1 και 2 κεφ.). Γεννήθηκε μετά από 10 ημέρες εντατικής και ένθερμης προσευχής, (Πραξ. 1,3 και 2,1) και διατηρείται μόνο από αυτήν.

Η προσευχή είναι ένας από τους τέσσερις πανίσχυρους πνευματικούς στύλους, πάνω στους οποίους η πρώτη εκκλησία έχτισε το ασάλευτο και αξιοζήλευτο οικοδόμημά της, Πραξ. 2,42. Από τα 28 κεφάλαια των Πράξεων στα 18 υπάρχει ή υπονοείται η προσευχή. Οι μαθητές λάτρευαν καθημερινά, ομολογούσαν καθημερινά, προσεύχονταν καθημερινά, Πραξ. 2.46-47, με τα εξής θαυμαστά αποτελέσματα και την καλπάζουσα πνευματική πορεία: ''Ο Κύριος πρόσθετε καθημερινά στην εκκλησία αυτούς που σώζονταν'', Πραξ.2,47β.

Γι' αυτό και η πρώτη εκκλησία ζούσε το θαύμα της πρόσθεσης και του πολλαπλασιασμού, ενώ εμείς το δράμα της αφαίρεσης και της διαίρεσης.

Έχοντας αυτές τις σπουδαίες Βιβλικές αρχές στο νου μας πρέπει να δηλώσουμε ότι η έλλειψη προσευχής είναι αμαρτία! Μάλιστα μια αμαρτία που βαραίνει λιγότερο από οποιαδήποτε άλλη αμαρτία τη συνείδηση μας.

Πως έχω καταλήξει σ' αυτό το συμπέρασμα;

Στο 1 Σαμ. 12,12 ο προφήτης Σαμουήλ θυμίζει το λαό Ισραήλ πως θαμπωμένοι από τη μεγαλοπρέπεια των ξένων ηγετών και παρασυρμένοι από τη νοοτροπία των ειδωλολατρικών λαών, απαιτούν βασιλιά.

Θέλουμε βασιλιά, Σαμουήλ, γιατί ''εσύ γέρασες'', και τα παιδιά σου δεν είναι το ίδιο αφιερωμένα με εσένα, 1 Σαμ. 8,3-5.

Τα λόγια του Σαμουήλ στο 12,20-21 σημαίνουν: Γίνατε σαν τους ειδωλολάτρες πολιτικά, προσέξτε να μην τους μοιάσετε και θρησκευτικά. Παρόλα αυτά, εγώ θα επιμείνω στη διττή αποστολή μου, την προσευχή και τη διδασκαλία, που πάντα συνδέονται άρρηκτα, εδ.23. Η έλλειψη μάλιστα της πρώτης είναι αμαρτία.

Συχνά και με μεγάλη δόση αφέλειας παραπονιόμαστε λέγοντας: ''Αναγνωρίζω τη σημαντικότητα της προσευχής αλλά δεν έχω χρόνο''. Φυσικά δεν έχεις διαθέσιμο χρόνο.

Και ποιος έχει !

Δυστυχώς σπαταλάμε το λιγοστό μας χρόνο κάνοντας πολλά άλλα πράγματα που τα θεωρούμε σπουδαιότερα από την προσευχή.

Να γιατί η έλλειψη προσευχής είναι αμαρτία και η βιβλικότητα της δήλωσης αυτής, η αγιογραφικότητά της, δε στηρίζεται απλά και μόνο σ' ένα χωρίο αλλά σ' όλη τη βιβλική νοοτροπία και σκέψη. Είναι αμαρτία γιατί υποτιμούμε την ΑΞΙΑ της και έτσι προσβάλλουμε το Θεό. Είναι σαν να του λέμε, όχι βέβαια ορθά κοφτά, αλλά ευγενικά, ούτε με τα χείλη μας, αλλά με την ίδια τη ζωή μας: ''Κύριε δε σε χρειάζομαι, τα καταφέρνω και μόνος εξίσου καλά, ίσως και πολύ καλύτερα''. Έτσι δεν προσευχόμαστε επειδή δεν αισθανόμαστε την ανάγκη του Θεού.

Αν λοιπόν ''δεν έχεις χρόνο'', ''στραγγάλισε'' αρκετό από το χρόνο που ξοδεύεις για κάποιες άλλες δραστηριότητες και ''δημιούργησε'' χρόνο. Σίγουρα μπορούμε να επιβιώσουμε παρακολουθώντας λιγότερα σίριαλ στην τηλεόραση, ποδοσφαιρικούς αγώνες, ανούσιες πολιτικές συζητήσεις και ταινίες. Μπορούμε και χωρίς τη χρονοφάγο μικρή οθόνη. Μπορούμε επίσης να επιβιώσουμε εργαζόμενοι λιγότερο, πράγμα που θα μας κάνει πολύ καλό, και γιατί όχι, διασκεδάζοντας λιγότερο.

Αν η προσευχή είναι κάτι που μας συγκινεί και πιστεύουμε στη σημαντικότητά της, τότε θα βρούμε χρόνο, θα δημιουργήσουμε χρόνο. Αν είμαστε πολύ απασχολημένοι για να προσευχηθούμε, τότε παραείμαστε απασχολημένοι. Γι' αυτό και είμαστε τόσο αδύναμοι πνευματικά, αποχαυνωμένοι, άτονοι, χωρίς σπιρτάδα, και έχουμε, αν έχουμε, τόσο μικρή επίδραση στον κόσμο, βιώνοντας μία βαθμιαία πνευματική φθίση. Ηφαίστεια εν υπνώσει. Αυτό είμαστε.

Ο πιστός ή η εκκλησία που δεν προσεύχονται μοιάζουν με κάποιον ανάπηρο που είναι καθηλωμένος στο αναπηρικό του καροτσάκι, τελείως ανήμπορος να αντιμετωπίσει τον κλέφτη που βρίσκεται μέσα στο σπίτι του. Έχει πόδια, χέρια αλλά δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει. Απλώς παρακολουθεί εντελώς παθητικά τα τεκταινόμενα, ανίκανος να προβάλει την παραμικρή αντίδραση. Έτσι ακριβώς, ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται δε ζει αλλά φυτοζωεί, παραδομένος αμαχητί στις καταστροφικές διαθέσεις του αδηφάγου ''αρχιληστή'', αδρανής θεατής της καταστροφής του.

Πόσο παράξενα ηχούν στα αυτιά του σύγχρονου χριστιανού και πόσο ξένα μοιάζουν τα σαφή λόγια του περιώνυμου Λούθηρου: ''Έχω τόση πολλή δουλειά σήμερα, που δε θα μπορέσω να την βγάλω πέρα αν δεν προσευχηθώ τουλάχιστον τρεις ώρες'', και κάπου αλλού αναφέρει, ''αν αμελήσω την προσευχή έστω και μία ημέρα στη ζωή μου, θα χάσω ένα μεγάλο μέρος της φωτιάς της πίστεως μου''. Σ' αυτό το κλίμα και μ' αυτές τις βάσεις εκκολάφθηκε και ανδρώθηκε η μεταρρύθμιση. Είναι αστείο να υποστηρίζουμε ότι δύο λόγια τυποποιημένης προσευχής και μια γρήγορη ματιά στη Βίβλο αποτελούν πνευματική συνάντηση με το Θεό.

Η Σουζάνα Γουέσλεϋ, μητέρα 19 παιδιών, ποτέ δεν προσευχόταν λιγότερο από μία ώρα την ημέρα. Όταν έβγαζε την ποδιά της και μ' αυτήν σκέπαζε το κεφάλι της, στο μικρό σπιτάκι που ζούσε επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Τα παιδιά της σιγοψιθύριζαν το ένα στο άλλο: ''Η μαμά προσεύχεται!''

Αγάπησε λοιπόν αδελφέ μου την προσευχή, γιατί στα γόνατα κερδίζονται ή χάνονται οι μάχες της ζωής. Στα γόνατα επιστρέφουν ψυχές, γίνεται ο καθαρισμός μας, ο αγνισμός μας, επιτυγχάνονται οι πνευματικές μας κατακτήσεις, θανατώνεται και νεκρώνεται η σάρκα, ανακαινίζεται, εκλαμπρύνεται και εμπλουτίζεται ο ''νέος άνθρωπος'', τιθασεύονται τα πάθη, καταστρέφεται ο θανατηφόρος πνευματικός μας ναρκισσισμός, συντρίβεται ο εχθρός. Στα γόνατα ο Άγριος γίνεται Άγιος. Στο κάτω κάτω δεν υπάρχει περίπτωση να σκοντάψεις, όταν βρίσκεσαι στα γόνατα.

Πολιόρκησε ακατάπαυστα το Θεό. ''Εμείς οι Χριστιανοί'', συνήθιζε να λεει ο Τερτυλλιανός, ''συναθροιζόμαστε στη θεία λατρεία σαν στρατός, για να πολιορκήσουμε το Θεό με τις προσευχές μας''.

Κάνε λοιπόν την προσευχή τιμόνι της ζωής σου και όχι ρεζέρβα. Μάθε να συζείς με το Θεό. Η προσευχή δεν είναι πάρεργη, επουσιώδης, δευτερεύουσας σημασίας, μια παρωνυχίδα. Είναι διαρκές λειτούργημα. Όλα τα άλλα, ακόμα και τα καλύτερα, χωρίς την προσευχή μοιάζουν με χάρτινη περίφραξη που στοχεύει στην αναχαίτιση της πλημμύρας. Η προσευχή για ένα πιστό ή μία εκκλησία είναι το πρώτο πράγμα, το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο. Γι' αυτό ο Δανιήλ προτίμησε μία νύχτα με τα λιοντάρια παρά μία μέρα χωρίς προσευχή και μάλιστα με τους δικούς του όρους.

Μόνο έτσι θα φυσήξει ένας νέος άνεμος ζωής και θα ξεπηδήσει έντονα η θερμή μας λαχτάρα για τα πράγματα του Κυρίου.

Τι όμως είναι προσευχή;

Μέσα στην Αγία Γραφή πουθενά δεν υπάρχει ορισμός κι' όμως τη συναντούμε παντού.

Σίγουρα δεν είναι μονόλογος.

Σίγουρα δεν είναι μία ''λίστα ψώνιων'': Κύριε κάνε ...δώσε ... θεράπευσε... ελευθέρωσε ... ευλόγησε .... Σώσε ....

''Προσεύχεσαι κάθε μέρα'', ρώτησε κάποιος ένα παιδάκι.

''Όχι'', απάντησε εκείνο, ''γιατί μερικές μέρες δε χρειάζομαι τίποτα!''

Σίγουρα δεν είναι μοναδική ευκαιρία για να επιδείξουμε το θεολογικό μας λεξιλόγιο, μεθυσμένοι από τη θρησκευτική μας αυτάρκεια, ούτε για να κάνουμε κάποιο κήρυγμα προς το Θεό ή κάποια έξυπνη διάλεξη προς τους αδελφούς, πράγματα πολύ επικίνδυνα και αποκρουστικά, ιδιαίτερα δε όταν πραγματοποιούνται σε ώρες συμπροσευχών.

Προσευχή σημαίνει επικοινωνία με το Θεό. Ο τελειότερος τρόπος τηλεπικοινωνίας. Άμεση σύνδεση. Έχεις καλό σήμα;

Σημαίνει διάλογος. Διάλογος ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που αγαπιούνται. Εσύ μόνος με το Θεό. Δύο σε αγάπη. Του μιλάμε και μας μιλάει, συζητάμε μαζί Του τα πάντα. Μια σχέση για να διατηρηθεί απαιτείται επικοινωνία, συγχρωτισμός. Επικοινωνία συχνή, ποιοτική και ποσοτική, που θα κάνει την καρδιά να χτυπά με αγνούς παλμούς και να συγκλονίζεται από ιερό ενθουσιασμό.

Η σχέση μας με το Θεό δεν είναι σχέση μονολόγου, ούτε αντιλόγου, αλλά σχέση διαλόγου, Γεν. 18,22-23, Ησ. 1,18.

Η προσευχή για τον πιστό είναι ότι η αναπνοή για έναν άνθρωπο ή η αναπνευστική συσκευή για έναν δύτη. Η προσευχή, η φωνή της ζωντανής πίστης του πιστού, δεν είναι πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Η προσευχή, μέσο σύνδεσης με το Θεό, είναι για τον πιστό ότι ο ομφάλιος λώρος για το έμβρυο, ο αέρας για το πουλί, το νερό για το ψάρι. Είναι το παν. Είναι είδος πρώτης ανάγκης. Όπως η καρδιά κτυπά αδιάλειπτα, ασταμάτητα, έτσι ασταμάτητη πρέπει να είναι και η προσευχή μας, όχι με το σταγονόμετρο. Το μηδέν άγαν, τα πάντα με μέτρο, σίγουρα δεν έχει θέση εδώ.

Προσευχή είναι το άνοιγμα της καρδιάς μπροστά στο Θεό, η έκχυση της ψυχής, το άδειασμα του εσώτατου είναι μας, 1 Σαμ. 1,15. Όπως σηκώνεται ψηλά η ανατρεπόμενη καρότσα του φορτηγού αδειάζοντας όλο το περιεχόμενο της, έτσι και εμείς, στη γλυκεία Του παρουσία ακουμπάμε όλα τα βάρη, τους φόβους, τις αποτυχίες, τις φροντίδες, τον πόνο μας, ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Η προσευχή είναι ανελκυστήρας.

Είναι το ανέβασμα της καρδιάς και του μυαλού: ''Αφού τα είπε αυτά ο Ιησούς σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και είπε ...'', Ιωαν. 17,1.

Επάρας τους οφθαλμούς!

Είναι η θεία έπαρση, η ανύψωση προς τον ουρανό. Μια ανύψωση όχι τυπική, ούτε πέτρινη, αλλά γεμάτη σπλάχνα, συμπάθεια, επιείκεια προς όλους τους ανθρώπους. Η προσευχή που δε μας φέρνει κοντά στους ανθρώπους, δεν μπορεί να μας φέρει κοντά στο Θεό, γιατί ο δρόμος που οδηγεί στο Θεό, διέρχεται από το σταυροδρόμι των συνανθρώπων μας.

Η αληθινή προσευχή έχει τους κανόνες και τα μυστικά της και απαιτεί:

Όχι μόνο να μιλώ αλλά και να σιωπώ,

Όχι μόνο να ζητώ αλλά και να λατρεύω,

Και βέβαια να θυμίζω ξανά και ξανά τον εαυτό μου ότι σ' όλη τη διαδικασία, είμαι κομπάρσος και όχι πρωταγωνιστής.

Επομένως, είναι απαραίτητο να κάνουμε την προσευχή μας πιο απλή και λιγότερο στοχαστική. Μη δοθεί η έμφαση στα λόγια, στην καλλιέπεια, γιατί καλύτερα καρδιά χωρίς λόγια, παρά λόγια δίχως καρδιά. Καρδιά που θα καίγεται από ευλάβεια και θα μοσχοβολά αγιότητα.

Να σταθούμε μπροστά στον Ιησού ως πραγματικοί φτωχοί. Χωρίς ιδέες αλλά με ζωντανή πίστη. Μια πίστη που ξεπερνά τους ορθολογισμούς και υπερβαίνει τη λογική. Να ανεβούμε στο Θεό όχι πρώτα με το μυαλό, αλλά με την αγάπη. Μια αγάπη ανυπόκριτη, βαθιά, ολόθερμη.

Ακόμα η προσευχή είναι αγώνας, πάλη σκληρή και αδυσώπητη, Γεν. 32,24 και 28, Εξ. 17,8-16. Μπες σε παρακαλώ στην πνευματική παλαίστρα. Προσευχήσου.

Η προσευχή είναι έργο. Τα παρασκήνια κάθε πνευματικού έργου. Το έργο των έργων. Ένα έργο για να γίνει θέλει υποδομή και επιχορήγηση. Η προσευχή είναι έργο υποδομής για το πνευματικό μας οικοδόμημα, που μας εξασφαλίζει την επιχορήγηση του ουρανού. Όπως η πολεοδομία κάνει έλεγχο και κρίνει τις οικοδομές, έτσι και η πολεοδομία του ουρανού θα κρίνει τις πνευματικές οικοδομές που χτίζουμε, θα κρίνει τις εκκλησίες μας. Αλίμονο, γιατί συχνά κάνουμε οικοδομές χωρίς υποδομή. Χτίζουμε πάνω στην άμμο.

Η προσευχή είναι το πλησίασμα του πιστού προς το Θεό, Ιακ. 4:8. Η προσευχή μας φέρνει στο θρόνο του Θεού και κινεί το βραχίονα που κινεί το σύμπαν.

Τέλος, να τονίσουμε ότι είναι σημαντικό να ποθούμε όχι τόσο τις απαντήσεις των προσευχών μας όσο το πρόσωπο του Κυρίου, τη γλυκιά Του παρουσία. Αυτή ακριβώς είναι και η αξία της προσευχής: Η σύνδεση μας με το Ζωντανό Θεό. Μια σύνδεση που μας συντονίζει και μας εναρμονίζει με το θέλημα Του.

Πάντα να θυμάσαι ότι η προσευχή δεν αλλάζει κατ' ανάγκη τα πράγματα για σένα, αλλά σίγουρα θα αλλάξει εσένα για τα πράγματα.

"Μνημονευτέον του Θεού μάλλον ή αναπνευστέον" (Γρηγόριος ο Θεολόγος). I

 

 

Ο ΜΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ

του John Stott

 

Γιατί η δύναμη, η γνώση, η σωστή
δογματική, η πίστη, και η υπηρεσία
δεν είναι η απόδειξη του
αληθινού χριστιανού.

 

Ενα βιβλικό κείμενο υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικό για μένα διαμέσου των ετών. Το επαναλαμβάνω στην προσευχή καθημερινά, νομίζω, για 20 χρόνια. Εφθασα να το θεωρώ πρωταρχικής σημασίας για όποιον τον ενδιαφέρει ο αγιασμός. Αναφέρομαι στο χωρίο της Γαλάτας 5:22-23, τα σπουδαία εδάφια σχετικά με τον καρπό του Πνεύματος: "ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια, κατά των τοιούτων δεν υπάρχει νόμος". Από αυτά τα εδάφια προέρχονται πέντε δηλώσεις σχετικά με την αγάπη.

Η πρώτη είναι ότι η αγάπη είναι η προεξάρχουσα Χριστιανική αρετή. Είναι αλήθεια ότι ο απόστολος παραθέτει ένα κατάλογο από εννέα αρετές που τις αποκαλεί καρπό ή εσοδειά του Αγίου Πνεύματος, αλλά η αγάπη έχει την κυρίαρχη θέση, είναι ο πρώτος καρπός του Πνεύματος.

Ακούμε πολλά για το Αγιο Πνεύμα σήμερα. Δεν είναι πλέον το παραμελημένο μέλος της Τριάδος. Πολλοί επικαλούνται μάλλον εντυπωσιακές εκδηλώσεις του Αγίου Πνεύματος. Πολλές φορές νομίζω ότι το Αγιο Πνεύμα βρίσκεται κυριολεκτικά σε αμηχανία από την δημοσιότητα που Του έχει δοθεί σήμερα. Αλλά ο πρώτος καρπός του Πνεύματος δεν είναι η δύναμη, αλλά η αγάπη.

Ο κόσμος έχει διαφορετική εντύπωση για το διακριτικά του ακόλουθου του Χριστού. Οταν ερωτώνται ποιο είναι το κύριο διακριτικό σημάδι του παιδιού του Θεού, μερικοί θα απαντήσουν: "η αλήθεια, η σωστή δογματική, η ορθή πίστη, η νομιμοφροσύνη στα δόγματα της Γραφής, τα σύμβολα της πίστεως, και οι αναμορφωμένες ομολογίες πίστεως".

Σε κάποιο βαθμό έχουν δίκαιο βεβαίως. Η αποκεκαλυμμένη αλήθεια είναι ιερή. Το βιβλικό δόγμα είναι ζωτικής σημασίας. Πρέπει να αγωνιστούμε ενθέρμως για την πίστη που δόθηκε μια για πάντα στους αγίους. Παρά ταύτα αν και όλα αυτά είναι αληθή, ο Παύλος λέει κάπου αλλού: "εάν κατέχω όλα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν...αγάπη δε μη έχω, είμαι ουδέν"(Α' Κορ. 13:2). Η αγάπη είναι ανώτερη της γνώσεως.

Αλλοι απαντούν ότι το αυθεντικό σημάδι του αληθινού πιστού είναι η πίστη, γιατί δικαιωνόμαστε δια της πίστεως μόνον. Ο Λούθηρος είχε δίκαιο όταν είπε ότι η δικαίωση δια της πίστεως είναι το κύριο άρθρο ολόκληρου του χριστιανικού δόγματος. Ο Αγγλος αναμορφωτής του 16ου αιώνα Τόμας Κράνμερ είπε: "όποιος αρνείται αυτό το δόγμα δεν μπορεί να λογαριάζεται σαν πραγματικός Χριστιανός άνθρωπος". Δεν τα είπε και άσχημα για Αγγλικανός! Ή θα μπορούσα να γυρίσω σε μια σύγχρονη ευαγγελική άποψη: "η δικαίωση εκ πίστεως είναι η καρδιά και o άξονας, το παράδειγμα και η ουσία ολόκληρης της οικονομίας της σώζουσας χάριτος του Θεού". Αυτό είναι αλήθεια: sola fide, μόνον η πίστη, δια της χάριτος. Το σύνθημα της Αναμορφώσεως, πρέπει να γίνει και δικό μας σύνθημα.

Παρά ταύτα, "εάν έχω πίστη ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπη δε μη έχω είμαι ουδέν"(Α΄ Κορ. 13:2). Ο Παύλος, ο μέγας πρωταθλητής της χάριτος και της πίστεως, λέει ότι η αγάπη είναι ανώτερη από την πίστη.

Άλλοι απαντούν: "όχι, το σημείο ταυτότητος του αληθινού πιστού είναι οι θρησκευτικές εμπειρίες". Συχνά είναι η εμπειρία ενός συγκεκριμένου και ζωηρού είδους, που επιμένουν ότι πρέπει να αναπαραχθεί από όλους.

Σε κάποιο βαθμό έχουν δίκιο. Οι θρησκευτικές εμπειρίες είναι κάτι το πολύ σημαντικό. Μία προσωπική σχέση, από πρώτο χέρι με τον Πατέρα Θεό, μέσω του Ιησού Χριστού, δια του Αγίου Πνεύματος, είναι ένας σημαντικός τομέας του να είναι κάποιος ένας αληθινός πιστός Χριστιανός. Το Άγιο Πνεύμα πράγματι, συμμαρτυρεί με το πνεύμα μας ότι είμαστε παιδιά Θεού. Υπάρχουν καταστάσεις όπως χαρά ανεκλάλητη και ένδοξη. Παρά ταύτα, "εάν λαλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων και έαν έχω προφητεία [αξιώνοντας ότι έχω απευθείας αποκάλυψη από τον Θεό] αγάπη δε μη έχω, είμαι ουδέν" (Α΄ Κορ.13:2). Η αγάπη είναι ανώτερη από τις θρησκευτικές εμπειρίες.

Εκείνοι που έχουν κλίση στα πρακτικά θέματα, λένε ότι το πιστοποιητικό του αληθινού πιστού είναι η υπηρεσία, ιδιαίτερα προς τους φτωχούς και εκείνους που έχουν ανάγκη. Για άλλη μία φορά έχουν δίκιο σε αυτό που λένε, γιατί χωρίς καλά έργα αγάπης, υπηρεσίας και φιλανθρωπίας, η πίστη είναι νεκρά. Αφού ο Ιησούς ήρθε όχι για να υπηρετηθεί αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του στην υπηρεσία, πρέπει να δώσουμε κι εμείς τις ζωές μας στην υπηρεσία, εάν είμαστε γνήσιοι ακόλουθοι του Ιησού. Εάν Εκείνος ήταν ο πρωταθλητής των φτωχών, πρέπει και εμείς να γίνουμε πρωταθλητές των φτωχών. Μπορούμε να ευχαριστούμε το Θεό για την ανάνηψη στις ημέρες μας, της πρόσκαιρα παραπλανηθείσας κοινωνικής ευαισθησίας των ευαγγελικών.

Παρά ταύτα,"εάν πάντα τα υπάρχοντά μου διανείμω και παραδώσω το σώμα μου για να καυθώ" -προφανώς ως μάρτυρας- "αγάπη δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι" (Α΄ Κορ.13:3).

Η προτεραιότητα του Παύλου είναι ξεκάθαρη. Η αγάπη είναι το μεγαλύτερο πράγμα στον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρώτες και σημαντικότερες εντολές είναι να αγαπούμε Κύριο το Θεό μας και κατόπιν να αγαπούμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας. Γιατί ο Θεός είναι αγάπη στην πιο εσωτερική Του ουσία. Ο Πατέρας, ο Υιός και το Αγιο Πνεύμα είναι ενωμένα αιωνίως με αμοιβαία αγάπη.

Επιπλέον, ο Θεός έθεσε την αγάπη Του πάνω μας και ήλθε στο πρόσωπο του Υιού του και έδωσε τον εαυτό Του με αγάπη στον επί σταυρού θάνατο. Το Αγιο Πνεύμα εκχέει την αγάπη του Θεού στην καρδιά μας. Δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς αγάπη. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που έμαθα από την περικοπή μου.

Δεύτερον, η αγάπη φέρνει χαρά και ειρήνη. Ο καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, και ειρήνη: η σειρά είναι πολύ σημαντική.

Τα ανθρώπινα όντα πάντοτε εκζήτησαν την ευτυχία, την χαρά και την ειρήνη. Ο Θωμάς Τζέφερσον ήταν τόσο πεπεισμένος για το γεγονός ότι η εκζήτηση της ευτυχίας είναι ένα αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα ώστε το έγραψε στην Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το αποκάλεσε αυταπόδεικτη αλήθεια.

Οι Χριστιανοί όμως έχουν το εξής να προσθέσουν: εκείνοι που κυνηγούν την ευτυχία δεν θα την βρούν ποτέ. Επειδή η χαρά και η ειρήνη είναι εξαιρετικά άπιαστες, η ευτυχία είναι ένα φάντασμα και να ακόμα εάν τείνουμε το χέρι να την πιάσουμε διαλύεται σαν τον λεπτό αέρα. Ο Θεός δίνει χαρά και ειρήνη όχι σε εκείνους που τις κυνηγούν, αλλά σε εκείνους που Τον κυνηγούν και αγωνίζονται στην αγάπη. Η χαρά και η ειρήνη βρίσκονται αγαπώντας, πουθενά αλλού.

Πρέπει να συνηγορήσουμε σε αυτό σήμερα, οπότε η αυτοπραγμάτωση έγινε μία μανία και το κίνημα του ανθρωπίνου δυναμικού συνεχίζει να κάνει θραύση. Ενας από τους ιδρυτές αυτού του κινήματος ήταν ο Καρλ Ρότζερς, ο παλιός πρόεδρος της Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρίας. Το μήνυμα του Ρότζερς επικέντρωνε την προσοχή του στο να ενεργοποιήσουμε το δυναμικό του εαυτού μας, ζώντας με απόλυτη αυτοπεποίθηση. Αλλοι έδωσαν περισσότερη έμφαση, όπως ο Τόμας Χάρις στο βιβλίο του Είμαι εντάξει, είσαι εντάξει. Τέτοιες απόψεις βοήθησαν την ιδέα να πιάσει, ότι δηλαδή ο Χριστός μας δίδαξε να αγαπάμε τον εαυτό μας και έτσι η δεύτερη εντολή του να αγαπάς τον πλησίον σου ως εαυτόν είναι στην πραγματικότητα η εντολή να αγαπάς τον εαυτό σου.

Όταν σταματάς και το σκέφτεσαι όμως, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Η αγάπη του εαυτού μας στις Γραφές, είναι συνώνυμο της αμαρτίας και όχι ο δρόμος για την ελευθερία. Εκτός αυτού, το να αγαπάς τον πλησίον σου, είναι πραγματική αγάπη. Η αγάπη έχει να κάνει με την θυσία του εαυτού σου για την υπηρεσία προς τον άλλον, είτε είναι ο Θεός, είτε είναι κάποιο πρόσωπο. Εάν η αγάπη είναι θυσία, πώς είναι δυνατόν να απευθύνεται στον εαυτό μας; Πώς είναι δυνατόν να θυσιάσω τον εαυτόν μου για να υπηρετήσω τον εαυτό μου; Η όλη λογική του πράγματος είναι άτοπη.

Όχι, ο Χριστός είπε ότι θα βρούμε τον εαυτό μας όταν χάσουμε τον εαυτό μας. Ζούμε όταν πεθαίνουμε ως προς τον εγωκεντρισμό μας. Είμαστε ελεύθεροι όταν υπηρετούμε. Οταν αγαπούμε, η χαρά και ειρήνη ακολουθούν σαν φυσικά παρεπόμενα. Αγάπη είναι η προεξάρχουσα Χριστιανική χάρις, και φέρνει χαρά και ειρήνη μαζί της.

Τρίτον, η αγάπη έχει ως επακόλουθο μακροθυμία, χρηστότητα και αγαθοσύνη, σύμφωνα με τον Παύλο. Η αγάπη με άλλα λόγια δεν είναι ρομαντισμός. Οπωσδήποτε δεν είναι έρωτας. Η αγάπη δεν είναι καν καθαρό συναίσθημα ή συγκίνηση. Είναι υπηρεσία με θυσία. Οπως σωστά είπε ο Ντοστογέφσκι: "Η αγάπη στη δράση, είναι πολύ πιο τρομερή από την αγάπη στα όνειρα."

Η αγάπη είναι ενεργητική, εποικοδομητική, εξυπηρετική, θυσιαστική. Η λέξη αγάπη ακούγεται πολύ αφηρημένη, αλλά εκδηλώνεται σε πολύ συγκεκριμένες στάσεις και ενέργειες. Αρνητικά, το προτέρημά της είναι η υπομονή, η μακροθυμία, το να υπομένεις επί μακρόν με ενοχλητικούς και απαιτητικούς ανθρώπους. Η μακροθυμία είναι ένα βασικό στοιχείο της αγάπης. Υπάρχουν πολλοί απαιτητικοί και ενοχλητικοί άνθρωποι στα χριστιανικά μας εκκλησιάσματα.

Εάν η μακροθυμία είναι μία αρνητική αρετή, η χρηστότητα και η αγαθοσύνη, είναι τα θετικά συμπληρώματα. Καλοσύνη είναι να εύχεσαι το καλό για τους ανθρώπους και ή αγαθότητα είναι να κάνεις το καλό για τους ανθρώπους. Όπως γράφει ο Παύλος αλλού, και τα τρία είναι τα αποτελέσματα της αγάπης, επειδή η αγάπη είναι υπομονητική, η αγάπη είναι καλή, και με την αγάπη υπηρετούμε ο ένας τον άλλον.

Δεν είναι καλό να κάνουμε συλλαλητήρια αγάπης για το ανθρώπινο είδος. Πρέπει να ανακατευτούμε με τον αληθινό κόσμο και να είμαστε υπομονητικοί, αγαθοί και καλοί.

Τέταρτον, η αγάπη ισοζυγίζεται από την εγκράτεια. Οι τρεις τελευταίοι καρποί του Πνεύματος είναι πίστη, πραότης, εγκράτεια. Και οι τρεις περιέχουν διαφορετικές λεπτομέρειες της αυτοκυριαρχίας. Η πίστη εδώ, είναι να κρατούμε τις υποσχέσεις μας και να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας. Ευγένεια ή πραότητα δεν είναι το ίδιο με την αδυναμία: πραότητα είναι να ηρεμούμε τις δυνάμεις μας και να χαλιναγωγούμε τις ενέργειές μας. Εγκράτεια είναι να πειθαρχούμε τα ένστικτά μας και να κυριαρχούμε τα πάθη μας.

Ο Βούδας είπε κάποτε ότι εάν ένας άνθρωπος νικάει σε μία μάχη χίλιες χιλιάδες φορές, ενώ κάποιος άλλος νικάει τον εαυτό του, ο τελευταίος είναι ο μεγαλύτερος από όλους τους κατακτητές. Αλλά πόσο γνωρίζουμε σχετικά με την αυτοκυριαρχία την εγκράτεια και τον αυτοέλεγχο;

Δεν μπορούμε σωστά να δώσουμε τον εαυτό μας στην αγάπη, έως ότου μάθουμε να ελέγχουμε τον εαυτό μας. Ο εαυτός μας πρέπει να κυριαρχείται πριν προσφερθεί στην υπηρεσία των άλλων. Το βρίσκω σημαντικό, τότε, το ότι ο καρπός του Πνεύματος ξεκινά με την αυτοπροσφορά και τελειώνει με την εγκράτεια.

Τέλος η πέμπτη και τελευταία θέση είναι ότι η αγάπη είναι το φυσικό αποτέλεσμα-ο καρπός του υπερφυσικού έργου του Αγίου Πνεύματος, που ενοικεί.

Τα λόγια του Παύλου για τον καρπό, έρχονται στην μέση του τμήματος της προς Γαλάτας στην οποία αντιδιαστέλλει την σάρκα με το Πνεύμα. Τα έργα της σαρκός είναι ανηθικότητα, θυμός, και εγωισμός, ενώ ο καρπός του πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη και τα λοιπά.

Ο Παύλος εννοεί με την σάρκα όχι αυτόν τον απαλό μυϊκό ιστό, που σκεπάζει τα κόκαλα του σκελετού μας, αλλά την πεσμένη ανθρώπινη φύση μας, που είναι εξαθλιωμένη, λερωμένη και διεστραμμένη από τον εγωισμό. Με το Πνεύμα ο Παύλος εννοεί το ίδιο το Αγιο Πνεύμα που έρχεται να εγκατοικήσει μέσα μας όταν αναγεννιώμαστε, το Πνεύμα που μπορεί με την παρουσία Του μέσα μας και τη δύναμή Του να υποτάξει την πεσμένη ανθρώπινη φύση και να παραγάγει στην θέση της τον καρπό-τον καρπό Του, που είναι αγάπη, χαρά και ειρήνη.

Εδώ μέσα μας, όπως γνωρίζουμε από την εμπειρία μας και από τις Γραφές, υπάρχουν δύο ασυμβίβαστες δυνάμεις. Μας εμπλέκουν σε ένα σκληρό πόλεμο. Η σάρκα μας τραβάει προς τα κάτω και το Αγιο Πνεύμα μας τραβάει προς τα πάνω.

Ποιος νικάει σε αυτόν τον αγώνα, εξαρτάται από την στάση που υιοθετούμε απέναντι σε κάθε πλευρά. Σύμφωνα με τους Γαλάτες 5:24, πρέπει να σταυρώνουμε την σάρκα, με τα πάθη και τις επιθυμίες της. Ο Παύλος δεν κυριολεκτεί προφανώς, αλλά εννοεί ότι πρέπει ανελέητα να απορρίπτουμε τις απαιτήσεις της πεσμένης μας φύσεως να μας κυβερνήσει. Σύμφωνα με το επόμενο εδάφιο, πρέπει να περπατάμε κατά το Πνεύμα, να ακολουθούμε το Πνεύμα, και να υποτασσόμαστε στο Πνεύμα που εγκατοικεί, στην δύναμή Του και στον έλεγχό Του. Να σταυρώνουμε τη σάρκα, λέει ο Παύλος, και να περπατάμε κατά το Πνεύμα.

Θυμάμαι που διάβαζα για έναν καλιφορνέζο βοσκό που είχε δύο τσοπανόσκυλα. Οταν κάποιος που οδοιπορούσε στα βουνά πλησίασε το βοσκό, πρόσεξε ότι τα δύο σκυλιά συνεχώς μάλωναν. Είπε τότε στον βοσκό: "ποιο από τα δύο σου σκυλιά νικάει συνήθως;" Και ο βοσκός απάντησε:"εκείνο που ταίζω περισσότερο."

Η νέα μας φύση θα κερδίσει την πρωτοπορία έναντι της παλιάς, μόνο εφόσον τρέφουμε την νέα και αφήνουμε πεινασμένη την παλιά. Αυτή δεν είναι η μεταφορά που χρησιμοποιεί εδώ ο Παύλος. Προτιμά μία γεωργική μεταφορά. Πράγματι αν μιλάει στους Γαλάτας 5:22 για την συγκομιδή του Πνεύματος, γράφει στο 6:8, ότι πρέπει να σπείρουμε στο Πνεύμα και μετά να θερίσουμε ό, τι σπείραμε. Το αν θα θερίσουμε τον καρπό του Πνεύματος, εξαρτάται από το αν θα σπείρουμε στο Πνεύμα.

Οι σπόροι που σπέρνουμε στο Πνεύμα, που παράγουν αυτήν την συγκομιδή, είναι αυτό που οι Πουριτανοί αποκαλούσαν μία πειθαρχημένη χρήση των μέσων της χάριτος. Αυτά είναι η καθημερινή προσευχή και περισυλλογή στις Γραφές, τακτική δημόσια λατρεία και παρακολούθηση του Δείπνου του Κυρίου, ανάγνωση χριστιανικών βιβλίων, η δημιουργία χριστιανικών φιλιών, και η εμπλοκή μας σε χριστιανική υπηρεσία. Είναι με την πειθαρχημένη χρήση αυτών των μέσων χάριτος, που αυξάνουμε σε χάρη, και το Αγιο Πνεύμα μέσα μας μπορεί να παραγάγει την ομορφιά του αγιασμού.

Ενας από τους μεγάλους μου ήρωες, ο Τσάρλς Σάιμιον, μου έμαθε κάτι εδώ. Ο Σάιμιον ήταν ο ποιμένας στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Καίμπριτζ για 54 χρόνια κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Είχε μία τεράστια επιρροή πάνω σε γενεές φοιτητών του Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, και πραγματικά άλλαξε την μορφή της εκκλησίας της Αγγλίας.

Οταν ξεκίνησε την διακονία του, ήταν ένας πολύ δύσκολος άνδρας από τη φύση του και από την πρόθεσή του- θυμώδης, υπερόπτης και ασυγκράτητος. Ενας από του βιογράφους του, γράφει ότι στην πρώτη επίσκεψή του στον Αγγλο ιεραποστολικό ηγέτη Χένρι Βενν, η μεγαλύτερη κόρη του Βενν, η Νέλλη, έγραψε: "είναι αδύνατον να φανταστείς τίποτα πιο γελοίο από την όψη και τον τρόπο του κυρίου Σάιμιον. Οι μορφασμοί του, είναι κάτι που δεν μπορείς να φανταστείς Ετσι, μόλις έφυγε, μαζευτήκαμε όλοι στο γραφείο και σκάσαμε στα γέλια."

Αλλά ο πατέρας τους, κάλεσε τις κόρες του στον κήπο. Και αν και ήταν νωρίς το καλοκαίρι, τους ζήτησε να κόψουν ένα πράσινο ροδάκινο. Οταν έδειξαν την έκπληξή τους, είπε, "Λοιπόν αγαπητές μου, τώρα είναι πράσινο και πρέπει να περιμένουμε. Αλλά με λίγο περισσότερο ήλιο και μερικές ακόμα βροχές, το ροδάκινο θα είναι ώριμο και γλυκό. Ετσι θα γίνει και με τον κύριο Σάιμιον". Οσο το Αγιο Πνεύμα εργαζόταν μέσα του, ο χαρακτήρας του και η συμπεριφορά του ημέρωσαν και άλλαξαν.

Οπωσδήποτε, υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο σε όλη την μακρά και δαιδαλώδη ιστορία του κόσμου, στον οποίο ο καρπός του Πνεύματος ωρίμασε στην τελειότητα -ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Εάν ο καρπός του πνεύματος είναι αγάπη, αγάπησε όσο δεν είχε αγαπήσει κανείς πριν ή έκτοτε.

Αγάπη, χαρά και ειρήνη είναι χαρακτηριστικά της ζωής του Ιησού. Ηταν υπομονετικός και χρηστός και γεμάτος καλά έργα. Ηταν πιστός, πράος και ταπεινός στην καρδιά, και είχε τέλεια εγκράτεια. Οταν τον ύβριζαν δεν αντεπιτίθετο, τόσο τέλεια ήταν η αυτοκυριαρχία Του.

Στην πραγματικότητα, ο καρπός του Πνεύματος είναι η ομοίωση με τον Χριστό. Ο Παύλος έγραψε στην Β'Κορ. 3:18 ότι "μεταμορφούμεθα εις την αυτήν εικόνα από δόξης εις δόξαν, καθώς από του πνεύματος του Κυρίου". Η αγιότητα του Χριστού, είναι ο σκοπός του Χριστού για σένα και για μένα. Ηταν ο προσωπικός μου στόχος για πολλές δεκαετίες, και ελπίζω ότι θα παραμείνει ο στόχος μου έως ότου πεθάνω. Ο Παύλος μας βάζει να προσευχόμαστε να πληρωθούμε με το Πνεύμα, γιατί η πλήρωση από το Πνεύμα, οδηγεί στον καρπό του Πνεύματος. I

 

 

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΒΡΑΑΜ
(Γενάρχης Ευλογηθέντων Απογόνων)

του Θ. Κιουλλόγλου

"Με την πίστη ο Αβραάμ υπάκουσε στο Θεό και έφυγε χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει... με την πίστη εγκαταστάθηκε στη γη που του υποσχέθηκε ο Θεός... ξένος σε άγνωστη χώρα, γιατί περίμενε την πόλη που θα είχε στέρεα θεμέλια και που αρχιτέκτονας και δημιουργός της θα ήταν ο Θεός, με την πίστη απέκτησε ακόμα και η Σάρρα παρά τη μεγάλη ηλικία της να γεννήσει... με την πίστη πρόσφερε τον Ισαάκ όταν δοκιμάστηκε από τον Θεό".

(Εβρ. 11:8-18)

"... Φίλος του Θεού ονομάστηκε"

(Ιακώβ. 2:21-23)

Στα χαράματα της Ισραηλινής ιστορίας προβάλλουν οι 3 Πατριάρχες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ. Εκείνος που θα προσπαθήσει να γράψει την ιστορία αυτών των Πατριαρχών, μοναδική πηγή του έχει τις διηγήσεις στο βιβλίο της Γενέσεως. Όλα τα πλούσια αρχαιολογικά ευρήματα, τα καταπληκτικά θρησκευτικά κείμενα της Ράς-Σάμρα (της σημερινής Μίνετ-ελ-Μπεΐντα, πρωτεύουσας της αρχαίας Ουγκαρίτ της 2ας χιλιετηρίδας π.Χ.), μας δίνουν μια ζωηρή εικόνα του Ισραηλιτικού βίου των κατοίκων της Παλαιστίνης και των γειτονικών λαών, στους χρόνους που έζησαν οι Πατριάρχες. Καμιά, όμως, πληροφορία άμεση για τους ίδιους Πατριάρχες δεν έχομε.

Στις πρόχειρες κατασκηνώσεις που ζούσαν οι απόγονοι των Πατριαρχών σε νομαδικό βίο, στα ιερά όπου τελούσαν τις λατρείες τους, στις πύλες των πόλεων, οι Ισραηλίτες διηγούνταν τις πράξεις και τα κατορθώματα των Πατριαρχών· ακόμα και αοιδοί εξυμνούσαν σε ποιητικό λόγο τα κατορθώματά τους. Όποιος αρνείται τον ιστορικό πυρήνα, όπως αυτός εκτίθεται στην Παλαιά Διαθήκη, αρνείται αυτή την ιστορία του Ισραήλ. Γιατί πουθενά αλλού δεν μπορούμε να αναζητήσωμε την ιστορία των Πατριαρχών παρά μονάχα στις διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης.

Άλλη σπουδαία ένδειξη της ιστορικότητας των διηγήσεων και της αρχαίας τους προέλευσης, αποτελεί το γεγονός ότι ο κόσμος ο πνευματικός, το πολιτικό επίπεδο, που παρουσιάζουν οι διηγήσεις διαφέρει πολύ από τους πολιτισμούς των μεταγενεστέρων χρόνων. Οι Πατριάρχες παρουσιάζονται σαν ημινομάδες: μένουν για λίγο σε έναν τόπο και συνεχώς μετακινούνται. Τέτοια όμως δεν είναι η ζωή των βραδυτέρων Ισραηλιτών: διάγουν γεωργικό ή αστικό βίο. Ακόμα η πολιτική των Πατριαρχών διαφέρει: είναι η ειρηνική συμβίωση με τους ιθαγενείς και η εξομάλυνση των διαφορών τους με συνθήκες. Αντίθετα, στους μετέπειτα χρόνους ο Ισραήλ προσπαθεί με τα όπλα να διώξει και να εξολοθρεύσει τους γείτονές του. Ξανά, οι διηγήσεις μας παρουσιάζουν τον Αβραάμ σαν έποικο, ενώ βραδύτερα οι Ισραηλίτες αγωνίζονται να κατοχυρώσουν τα δικαιώματά τους στις χώρες που κατέλαβαν. Τέλος, μερικά από τα ιερά που καθιερούνται από τους Πατριάρχες, δεν έχουν καμιά στημασία στην μετέπειτα εποχή του Ισραήλ.

Άλλο στοιχείο είναι η παντελής απουσία των ιερέων. Τα πάντα της λατρείας και αυτές ακόμα οι θυσίες γίνονται από τους λαϊκούς, ενώ πολύ αργότερα οι ιερείς είναι απαραίτητοι. Ούτε ακόμα γίνεται η ελάχιστη αναφορά των Φιλισταίων, που εμφανίζονται στην Παλαιστίνη στο τέλος του 13ου αιώνος π.Χ. επί της εποχής του Ιησού του Ναυή και των Κριτών. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται έχει άγνωστο αλφάβητο, αρχαιότερο του Φοινικικού, με 24 γράμματα σε σφηνοειδή μορφή.

Οι Πατριάρχες εμφανίζονται το πρώτο μισό της 2ας χιλιετηρίδας π.Χ. Την εποχή αυτή η Παλαιστίνη κατοικείται από Σημιτικούς λαούς (από τον Σημ, γιο του Νώε), Γεν. 10. Η Παλαιστίνη βρισκόταν μεταξύ των 2 τότε ανταγωνιζομένων μεγάλων λαών και πολιτισμών: του Βαβυλωνιακού-Ασσυριακού και του Αιγυπτιακού. Ήταν πάντα το μήλο της έριδος.

Την εποχή που ο Αβραάμ είχε μεταβεί στην Παλαιστίνη, βρίσκει εκεί ένα λαό που από τη νομαδική ζωή μετέβηκε στη γεωργική. Οι θεοί τους συνδέονται με την καλλιέργεια της γης, την βλάστηση και την συγκομιδή. Καλλιεργούν τους αγρούς, κήπους, αμπελώνες και περιποιούνται τους ελαιώνες. Υπήρχε περισσότερο κρασί παρά νερό, σύκα, σταφύλια, σιτάρι, κριθάρι, αναρίθμητα ποίμνια. Γνωστός ήταν ο χαλκός: ο μεταλλουργός κατασκευάζει διάφορα αντικείμενα από χαλκό ή χρυσό. Τα επαγγέλματα αφθονούν: Ξυλουργός, υφαντουργός, αγγειοπλάστης, κουρέας, υποδηματοποιός, αρωματοποιός. Καραβάνια από καμήλες διέσχιζαν την Παλαιστίνη προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η θρησκεία της εποχής αυτής είναι ο πολυθεϊσμός. Επί κεφαλής όλων είναι ο Ελ, σύζυγός του η Αστάρτη και γιος του ο Βάαλ. Μέσα σε έναν τέτοιο κόσμο οι διηγήσεις μας παρουσιάζουν τον Αβραάμ να έχει αποκτήσει δύναμη, να συνάπτει συνθήκες με τους ιθαγενείς και να είναι σεβαστός. Ο βασιλιάς της Σαλήμ Μελχισεδέκ, συναντάει τον Αβραάμ που επιστρέφει νικητής από την μάχη και τον προσφωνεί: "Ευλογημένος ας είναι ο Αβραάμ εκ μέρους του Υψίστου Θεού, του ποιητού του ουρανού και της γης και δοξασμένος ας είναι ο Ύψιστος Θεός, που τους εχθρούς σου παρέδωκε στα χέρια σου" (Γέν. 14:19-20). Προχωρούν τα χρόνια μέσα σε τόσους ξένους λαούς, αλλά η Σάρα είναι άτεκνος και ο Αβραάμ αρχίζει να αμφιβάλλει και φοβάται για την υπόσχεση του Θεού. Εμφανίζεται ο ίδιος ο Θεός και προλέγει την απόκτηση γιου. Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ο Αβραάμ πιστεύει στα λόγια του Θεού και αυτή του η πίστη "ελογίσθη εις αυτόν εις δικαιοσύνην" (15:6).

Ο Αβραάμ πιστεύει σε έναν και μόνο Θεό. Δεν μας αναφέρεται από πού προήλθε αυτή η Πίστη του. Στον Ιησού του Ναυή 24:2, οι πατέρες του Αβραάμ Τεράχ και Ναχώρ, λάτρευαν άλλους θεούς. Έτσι η μονοθεΐα άρχισε από τον Αβραάμ. Γνωστός φαίνεται να είναι ο Θεός στον Αβραάμ και ο τελευταίος δεν ρωτάει ούτε για τη φύση Του, ούτε για την προέλευσή Του. Ο Θεός ονομάζεται Ελ, δηλαδή ισχυρός, δυνατός, τελείως διαφορετικός από τους θεούς των γειτόνων του. Αυτός ο Ελ συνταυτίζεται προς τον Γιαχβέ, τον Θεό του Ισραήλ. Ο Θεός των Πατριαρχών είναι παντοδύναμος. Τον επικαλούνται για ευλογία, τίποτε δεν είναι αδύνατο σ' Αυτόν, παρακολουθεί την ηθική τάξη, τιμωρεί το κακό, καταστρέφει πόλεις, παιδεύει και κατευθύνει την ιστορία προς ορισμένο σκοπό. Η κλήση του Αβραάμ, οι συχνές επαγγελίες του Θεού, παραμένουν ακατανόητες, αν δεν υπήρχε στην ιστορία βαθύτερος σκοπός. Η ιστορία είναι το πεδίο της δράσεως του Θεού και παρά τις αδυναμίες και ατέλειες των ανθρώπων, πραγματοποιείται βαθμιαία το θείο σχέδιο (45:5-8, 50:20). Βέβαια χρησιμοποιεί ο Θεός ανθρώπους, τους Πατριάρχες, για την εκπλήρωση του σχεδίου Του, αλλά είναι ο Θεός που κατευθύνει τα νήματα της ιστορίας.

Ο Θεός δεν βρίσκεται μακριά από τους ανθρώπους. Κατεβαίνει και ανεβαίνει στον Ουρανό (17:22), συνομιλεί με τους ανθρώπους (18:1), εμφανίζεται και στους εθνικούς ακόμα (20:3). Αλλά το κύριο χαρακτηριστικό του Θεού των Πατριαρχών είναι ότι Αυτός διευθύνει και κατευθύνει την ιστορία για ορισμένο σκοπό. Ο Θεός μπορεί να λατρεύεται παντού, σε κάθε τόπο ιδρύεται θυσιαστήριο. Οι θυσίες και γενικά η λατρεία γίνεται από τους Πατριάρχες χωρίς να εμφανίζονται ιερείς. Θυσιαστήρια χρησίμευαν και φυσικοί βράχοι. Πριν μεταβούν στα ιερά, πλένονταν, στολίζονταν και έβγαζαν τα σαντάλια τους. Την ανθρωποθυσία, γνώριμη στην Παλαιστίνη, δεν εξασκούσαν οι Πατριάρχες. Πίστευαν στους αγγέλους και στην ύπαρξη δαιμονίων. Από τις θρησκευτικές γιορτές οι Πατριάρχες φαίνεται να γνώριζαν τη γιορτή του Σαββάτου, της Νουμηνίας και της κουράς των ποιμνίων (38:12).

Ο Αβραάμ μας παρουσιάζεται να πιστεύει απόλυτα και να υπακούει αναντίρρητα στον Θεό. Για την πίστη του αυτή, εγκαταλείπει την πατρίδα του και φορτώνεται όλες τις ταλαιπωρίες ενός πλάνητος βίου σε μια ξένη χώρα, μετακινείται συνεχώς γιατί δεν έχει πατρίδα πάνω στη γη και ζει σε πρόχειρες σκηνές. Παρόλα αυτά, μένει πιστός στον Θεό και ελπίζει στην εκπλήρωση των επαγγελιών του Θεού, και πεθαίνει με αυτή την ελπίδα ότι "ο Θεός και τους νεκρούς μπορούσε να ζωντανέψει" (Εβρ. 11:19). Μαζί με τον Αβραάμ όλοι οι ήρωες της πίστεως πέθαναν "με εμπιστοσύνη στο Θεό, χωρίς να έχουν μπει στη γη της επαγγελίας· απλώς την είδαν από μακριά, τη χαιρέτησαν και διακήρυξαν ότι είναι ξένοι και περαστικοί πάνω στη γη... και δεν ντρέπεται ο Θεός να λέγεται Θεός τους γιατί τους ετοίμασε μια μόνιμη πολιτεία" (Εβρ. κεφ. 11).

Η πίστη αυτή λογαριάζεται στον Αβραάμ "εις δικαιοσύνην" (15:6). Η πίστη αυτή δεν παρουσιάζεται στον Αβραάμ σαν παιδική, αφελής, αδοκίμαστος, αλλά δοκιμάζεται πάνω στο καμίνι της φωτιάς. Η πίστη αυτή δεν είναι απλά θεωρητική, αλλά εκδηλώνεται εξωτερικά με τα έργα. Έχει τη συναίσθηση ο Αβραάμ ότι είναι όργανο στα χέρια του Θεού προς εκπλήρωση ορισμένων σκοπών στην ιστορία της ανθρωπότητος. Τους σκοπούς αυτούς δεν μπορεί να καταλάβει πλήρως αλλά αποβαίνει ο γενάρχης απογόνων.

Σαν ηθική προσωπικότητα, ο Αβραάμ υπερέχει και του Ισαάκ και του Ιακώβ. Ευσεβής προς τον Θεό, εκπληρώνει όλες τις εντολές και φυλάγει όλα τα προστάγματα του Θεού (26:5). Φιλόξενος και ειρηνικός, προσπαθεί να λύσει όλες τις διαφορές με ήσυχο τρόπο. Πρώτος ο Αβραάμ παίρνει από τον Θεό τον τίτλο του "προφήτη" (20:7, 17). Η θρησκευτική σημασία της εμφανίσεως του Αβραάμ έγκειται σε τούτο, ότι μέσα σε έναν πολυθεϊστικό και ειδωλολατρικό κόσμο, ο Αβραάμ πιστεύει σε έναν μονάχα Θεό και με την πίστη και υπακοή διέγραψε την ουσία της θρησκείας. Και όλα αυτά έχουν μεγάλη σημασία γιατί τότε δεν υπήρχε ακόμα Νόμος, και όπως εύστοχα παρατηρεί ο Φίλων "νόμος αυτός (ο Αβραάμ) ών και θεσμός άγραφος" (περί Αβραάμ §276). Παίρνει τον τίτλο του "Πατρός πολλών εθνών", και ακόμα τον τιμητικό τίτλο του "Δούλου" του Θεού, και "εκείνος που αγαπούσε ο Θεός". Δεν διστάζει η Ιουδαϊκή παράδοση να του προσδώσει και διάφορα θαύματα, και να τον παρουσιάσει ότι εδίδαξε τους Αιγυπτίους και Φοίνικες την αριθμητική και Αστρονομία "... την τε αριθμητικήν αυτοίς χαρίζεται και τα περί την αστρονομίαν παραδίδωσι. Προ γαρ της Αβράμου παρουσίας Αιγύπτιοι ταύτην είχον αμαθώς· εκ Χαλδαίων γαρ τούτο εφοίτησεν εις Αίγυπτον, όθεν ήλθε και εις Έλληνας" (Ιώσηπ. Αρχ. 1, 167-168).

Τονίζουν οι Ιουδαίοι την καταγωγή τους από τον Αβραάμ, για να δώσουν έμφαση στα δικαιώματά τους που απορρέουν από την ιστορία και τις ευλογίες που δόθηκαν στον Αβραάμ εκ της διαθήκης του με τον Θεό. Στην Καινή Διαθήκη παράλληλα προς τον Μωυσή, ο Αβραάμ είναι εκείνος που μνημονεύεται πιο συχνά. Ο Κύριος είπε γι' αυτόν: "Αβραάμ, ο πατήρ ημών, ηγαλλιάσατο ίνα ίδη την ημέραν την εμήν, και είδε και εχάρη" (Ιωάν. 8:56), και στην παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου ο Αβραάμ παρουσιάζεται να βρίσκεται στην μακαριότητα (Λουκ. 16:19). Στην εκ του Αβραάμ όμως καταγωγή, που τόσο τονίζεται από τους Ιουδαίους, η Καινή Διαθήκη έδωσε τελείως πνευματικό περιεχόμενο, ότι όχι η σαρκική καταγωγή, αλλά η πνευματική, αναδεικνύει τα αληθινά τέκνα του Αβραάμ, τόσο μεταξύ των Ιουδαίων, όσο και μεταξύ του Εθνικού κόσμου (Ρωμ. 4:1). I

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006