ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


IANOYAΡΙΟΣ 2003

 

Πνευματικοί Λιποτάκτες

του Μ. Β. Κυριακάκη

"Έκτοτε πολλοί των μαθητών αυτού εστράφησαν εις τα οπίσω, και δεν περιεπάτουν πλέον μετ' αυτού"

Ιωάν. 6:εδάφιο 66

Ο όρος λιποτάκτης είναι στρατιωτικός. Λιποτάκτης είναι ο στρατιώτης που εγκαταλείπει τη θέση του. Έχει καταταχθή στο στρατό. Φόρεσε τη στολή, πήρε τον οπλισμό. Βρέθηκε μαζί με τους άλλους συντρόφους του στα γυμνάσια και στις παρελάσεις. Αλλά σε μια ορισμένη στιγμή εγκαταλείπει τα πάντα και φεύγει. Αυτός είναι ο λιποτάκτης.

Έχουμε όμως και πνευματικούς λιποτάκτες. Γιατί και ο χριστιανός ένας πνευματικός στρατιώτης είναι. Ο απόστολος Παύλος έτσι ονομάζει τον νεαρό Τιμόθεο και του λέει: "Εσύ παιδί μου, κακοπάθησε σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού" (Β΄ Τιμοθ. 2:3). Και του παραγγέλλει: "να στρατεύη την καλήν στρατείαν" (Α΄ Τιμοθ. 1:18).

Στην προς Εφεσίους Επιστολή του στο 6ο κεφ. αναφέρει λεπτομερειακά και την πανοπλία του πνευματικού στρατιώτη.

Είναι λοιπόν στρατιώτης ο χριστιανός. Πνευματικός στρατιώτης που καλείται να λάβει μέρος σ' ένα πνευματικό αγώνα, με πνευματικά όπλα. Αυτό το ετόνιζε καθαρά ο Χριστός σ' εκείνους που ήθελαν να Τον ακολουθήσουν. "Δεν ήλθα να βάλω ειρήνη στη γη, αλλά μάχαιρα!", είπε σε μια ορισμένη στιγμή. Εκείνος που είναι η ειρήνη -και ο άρχων της ειρήνης. Αν δεν είσθε διατεθειμένοι να αγωνισθείτε στο πλευρό μου σαν στρατιώτες πάρτε το απόφαση, δεν είναι για σας το Ευαγγέλιο...

Να όμως που παρουσιάζονται και λιποτάκτες. Στο 6ο κεφ. του Ιωάννου έχουμε μια τέτοια περίπτωση. Και όχι μεμονωμένη. Ομαδικά ένας μεγάλος αριθμός εγκατέλειψαν τον Αρχηγό που ακολουθούσαν έως εκείνη τη στιγμή: "Έκτοτε πολλοί των μαθητών αυτού εστράφησαν εις τα οπίσω..." Βλέπετε χαρακτηρίζονται από τον Ιωάννη σαν μαθητές. Για ένα ορισμένο διάστημα ήταν μαζί Του. Σε μια όμως κρίσιμη στιγμή ελιποτάκτησαν. Αφήκαν τις θέσεις τους και γύρισαν πίσω! Γιατί όμως; Τι συνέβη και τόσοι πολλοί γύρισαν πίσω; Τι επροκάλεσε την οπισθοχώρησή τους; Πώς έγιναν λιποτάκτες; Αξίζει να εξετάσωμε από πιο κοντά τις αιτίες που έκαμαν αυτούς τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και πολλούς άλλους που έκτοτε κάμνουν ακριβώς το ίδιο. Γιατί η ιστορία είναι γεμάτη από πνευματικούς λιποτάκτες. Ο Παύλος λέει για το Δημά -"ο Δημάς με εγκατέλιπε!" Και ο Δημάς λιποτάκτης. Όλοι με εγκατέλειψαν, λέει σε μια άλλη περίπτωση. Αναφέρει ονόματα. Και αναφέρει πολλούς άλλους χωρίς τα ονόματά τους. Τι συμβαίνει σε κάθε μια περίπτωση;

Γι' αυτούς που μας λέει ο Ιωάννης ξέρουμε ότι αυτό που προκάλεσε την οπισθοχώρησή τους ήταν γιατί ο Χριστός τους έλεγε πράγματα που δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να τα ακούσουν. Τους ζητούσε πολλά. Έφθανε η στιγμή της μάχης. Και δεν τους εγαργάλιζε την ακοή με ένα εύκολο κήρυγμα. Απαιτούσε σκληρές θυσίες. Μα μήπως δεν τους το είχε πει από την αρχή; Όποιος θέλει να έλθη μαζί μου, θα απαρνηθή τον εαυτό του, θα σηκώση τον σταυρό του και έτσι θα με ακολουθήση... Δεν το είχαν πάρει όμως στα σοβαρά. Με επιπολαιότητα και ένα ρηχό ενθουσιασμό έδειχναν ότι ακολουθούν. Τους άρεσε να ακούουν την όμορφη διδασκαλία του Διδασκάλου. Τους άρεσε πιο πολύ να παρακολουθούν τα θαύματά του. Τους άρεσε την ώρα που πεινούσαν να τους δίνει ψωμί για να χορτάσουν. Μα όταν τους είπε σκληρά λόγια που προϋποθέτουν αγώνα και θυσία τότε εστράφησαν προς τα οπίσω...

Η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται. Είναι πολλοί εκείνοι που φαινομενικά ακολουθούν το Χριστό. Είναι οι άνθρωποι που εξωτερικά παρουσιάζονται πως ανήκουν σ' Εκείνον, έρχεται όμως η κρίσιμη στιγμή και τότε οπισθοχωρούν. Λιποτακτούν.

Του Χριστού οπλίται βαίνετε εμπρός...

Αυτοί όμως λένε -του Χριστού οπλίται βαίνετε οπίσω...

Και ο Χριστός δεν κάμνει καμμιά προσπάθεια να τους κρατήσει όπως-όπως. Ούτε με τη βία, ούτε με υποσχέσεις και λόγια που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Όχι μονάχα δεν προσπαθεί να τους σταματήση αυτούς που πετούν τα όπλα τους και οπισθοχωρούν, αλλά γυρίζει προς τους άλλους και τους λέει: "Μήπως και σεις θέλετε να φύγετε;"" Ελεύθεροι είσθε! Ανοικτός είναι ο δρόμος...

Δεν έκαμε καμμιά προσπάθεια να τους επηρεάσει. Ούτε έδειξε καμμιά διάθεση να μειώσει τις απαιτήσεις του, να φτηνήνει το ευαγγέλιό του για να μην του φύγουν οι οπαδοί.

Και το ίδιο έκαμαν οι απόστολοι του Χριστού. Ήρωες καλούν. Δεν καλούν δειλούς και αναποφάσιστους. Θα κηρύξουν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον. Αν είναι σκάνδαλο για τους Ιουδαίους -ας σκανδαλισθούν. Δεν θα βγάλουν από το Ευαγγέλιό τους τον Σταυρόν γιατί τότε θα παύσει να είναι Ευαγγέλιο. Αν οι Έλληνες το θεωρούν μωρίαν, δεν θα το νοθεύσουν για να το κάμουν πιο ευπρόσδεκτο. Θα ζητήσουν από τους σοφούς να γίνουν μωροί, να αναγνωρίσουν την μωρία της ανθρωπίνης σοφίας για να μπορέσουν να αποκτήσουν την σοφία του Θεού.

Είναι μερικοί που για να αποκτήσουν οπαδούς νοθεύουν το ευαγγέλιο. Ας βάλουμε και μερικούς τύπους. Ή ας ανεχθούμε μερικά, έστω και αν δεν τα παραδεχόμαστε. Ας βάλουμε λίγη ανθρώπινη σοφία. Ας ευφράνουμε το μάτι και το αυτί... Λίγο νερό στο γάλα, δεν χάλασε ο κόσμος αν το δέχεται πιο εύκολα ο άνθρωπος. Και όμως ο απ. Πέτρος λέει: "Επιποθήσατε ως νεογέννητα βρέφη το λογικόν άδολον γάλα δια να αυξηθήτε δι' αυτού". Προτιμούν το μίγμα αντί για το άδολο. Και στο τέλος δεν ξέρουν πού βρίσκονται. Έχουν οπισθοχωρήσει. Έχουν λιποτακτήσει στο εχθρικό στρατόπεδο...

Δεν θέλει τέτοιους οπαδούς ο Χριστός. Δεν τους χρειάζεται. Θα είναι παθητικό στον πνευματικό αγώνα. Όποιος βάζει το χέρι του στο άροτρο και γυρίζει προς τα πίσω δεν είναι αρμόδιος για τη Βασιλεία του Θεού... Μήπως και σεις θέλετε να υπάγετε; Αυτό επαναλαμβάνει ο Χριστός σε όσους δείχνουν την τάση να παρασυρθούν από τους λιποτάκτες.

Προσφέρω την αγάπη μου, λέει ο Χριστός. Ή την δέχεσαι ή την απορρίπτεις. Όποιος τη δέχεται ας μείνη κοντά μου και ας αγωνισθή μαζί μου. Όποιος την απορρίπτει ή κάμνει συμβιβασμούς ας μείνη εκεί που είναι! Προσφέρω τον εαυτόν Μου. Εάν με αγαπάς, θέλω και συ να παραδώσης ολόκληρο τον εαυτό σου σε μένα... Ούτε μοιράζομαι ούτε μοιρασμένους ανθρώπους δέχομαι.

Μερικοί παρασύρονται από την γνώμη των πολλών. Δεν έχουν δική τους γνώμη. Η γνώμη όμως των πολλών δεν είναι πάντοτε ασφαλές κριτήριο. Θυμάσθε τον Ιησού του Ναυή. Λίγους ήρωες και λίγους χαρακτήρες έχει να μας δείξει η ιστορία σαν αυτού του γίγαντα του ηρωισμού και της πίστεως. Στέκει προστά στο πλήθος του λαού και λέει: "Διαλέξετε ποιον θα δουλεύετε! Διαλέξετε ποιον δρόμο θα ακολουθήσετε. Μα έχετε υπ' όψιν σας πως κι αν όλοι σας λυγίσετε, κι αν όλοι σας λιποτακτήσετε -εγώ και μόνος μου αν μείνω, εγώ και η οικογένειά μου θα λατρεύουμε τον Κύριο και αυτόν μόνο!"

Μπορείς να δείξης αυτόν τον ηρωισμό; Αυτή την πίστη; Αν ναι, έλα, ο Χριστός σε χρειάζεται. Θα είσαι μαχητής της αλήθειας και της αγάπης Του. Αν όχι γύρισε πίσω! Πήγαινε με το Δημά που τον τραβά η κοσμική ζωή της Θεσσαλονίκης. Πήγαινε με τον Υμέναιο και τον Φιλητό που λοξοδρόμησαν εις την πίστη. Πήγαινε με τον Ιούδα και όλους τους προδότες και λιποτάκτες όλων των αιώνων.

Αν όμως είσαι αποφασισμένος άφησε τους λιποτάκτες να τραβήξουν το μοιραίο δρόμο τους. Και συ άκουσε το παράγγελμα. Μας το δίνει ο Παύλος:

"Αδελφοί μου, ενδυναμούσθε εν Κυρίω και εν τω κράτει της ισχύος αυτού, ενδύθητε την πανοπλίαν του Θεού, δια να σταθήτε εναντίον εις τας μεθοδείας του διαβόλου· διότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ' εναντίον εις τας αρχάς και τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτο, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις. Δια τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού δια να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά και αφού καταπολεμήσετε τα πάντα να σταθήτε". Σταθήτε λοιπόν! Σταθήτε αλύγιστοι στην πίστη του Ευαγγελίου... Σταθήτε ακλόνητοι σ' Εκείνον που προπορεύεται, στον αρχηγό και τελειωτή της πίστεώς μας. Αμήν! I

Ο Μ. Β. Κυριακάκης (1905-1989) υπήρξε τρίτος εκδότης του περιοδικού.

 

 

ΖΩΗ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

 

του αιδ. Γ. Αδάμ

 

Τι εννοούσε ο Χριστός όταν είπε, "αν δεν φάτε την σάρκα του Υιού του Ανθρώπου και δεν πιείτε το αίμα Του, δεν έχετε ζωή εν εαυτοίς;"

(Ιωάννης 6:53)

 

Το εδάφιο που θα μελετήσουμε σχετίζεται με την τελετή του Δείπνου του Κυρίου και συγκεκριμένα με τον τρόπο που ο Ιησούς Χριστός είναι παρών σ' αυτό. Βρίσκεται άραγε με ένα συμβολικό τρόπο, με έναν πνευματικό ή με έναν κυριολεκτικό, φυσικό τρόπο; H περικοπή που θέτει αυτό το ερώτημα με τον πιο εμφατικό τρόπο είναι το Ιωάννης 6:52 - 54. Τι εννοεί ο Ιησούς με τα ρήματα "τρώγω" και "εσθίω" που χρησιμοποιεί σε σχέση με τη "σάρκα" Του.

Για να καταλάβουμε αυτά τα λόγια του Ιησού πρέπει να πάρουμε υπόψη μας το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεται. Με τη λέξη πλαίσιο εννοούμε πρώτον, την δομή του βιβλίου και δεύτερον, το περιστατικό μέσα στο οποίο διατυπώνονται τα λόγια.

Η γενική δομή του ευαγγελίου

Το ευαγγέλιο του Ιωάννη χωρίζεται σε δύο μεγάλα τμήματα. Η συγκεκριμένη περικοπή βρίσκεται στο πρώτο μέρος, που εκτείνεται από το κεφάλαιο 1 ως και το 12 και ονομάζεται το "βιβλίο των σημείων". "Σημεία" είναι όλα εκείνα τα θαύματα που έκανε ο Χριστός στην επίγεια διακονία Του. Στο μέρος αυτό, λοιπόν, έχουμε μια σειρά από "σημεία" που έκανε ο Ιησούς. Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι μετά από κάθε θαύμα ακολουθεί πάντοτε μια ομιλία ή ένας διάλογος που το εξηγεί.

Το ευρύτερο πλαίσιο του περιστατικού

Έχοντας υπόψη μας τη δομή του ευαγγελίου παρατηρούμε ότι τα λόγια που μελετούμε συνδέονται με δύο θαύματα του Ιησού. Το πρώτο είναι το θαύμα του χορτασμού των πέντε χιλιάδων.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας γίνεται ακόμη ένα θαύμα. Ο Χριστός περπατάει πάνω στα κύματα, καθώς είχε τρικυμία, για να βοηθήσει τους μαθητές Του.

Την θεολογική εξήγηση των δύο αυτών θαυμάτων μαθαίνουμε από την ομιλία του Χριστού και τον διάλογο τον οποίο ακολουθεί.

Ο Χριστός μέσα από το πρώτο θαύμα αποκαλύπτει ότι έρχεται ως ο δεύτερος Μωυσής και τρέφει τους ανθρώπους στην έρημο, όπως ακριβώς και ο Μωυσής έθρεψε με το μάννα τον Ισραήλ στην έρημο. Με μια διαφορά όμως, η τροφή που δίνει ο Χριστός δεν είναι μόνο για το σώμα, αλλά είναι πνευματική, είναι για την ψυχή τους. Ο Μωυσής, έθρεψε το σώμα τους και ο Χριστός τρέφει το σώμα, κυρίως όμως, τρέφει την ψυχή.

Αυτό που συνέβη με τον Μωυσή στην έρημο ήταν ένας τύπος. Ήταν ένα γεγονός προφητικό που έδειχνε τι θα κάνει ο Χριστός όταν έλθει στις έσχατες ημέρες. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Χριστός εκπληρώνει στη ζωή Του και στη διακονία Του, όχι μόνο τις προφητείες σχετικά με τη γέννησή Του, και το θάνατό Του, όχι μόνο τις θυσίες και τις τελετές, αλλά ακόμη και γεγονότα της ιστορίας του Ισραήλ.

Και το δεύτερο θαύμα όπου ο Χριστός περπατά πάνω στα νερά συνδέεται με την "τυπολογία" της Εξόδου. Στον Ψαλμό 77, σ' έναν Ψαλμό όπου εξιστορείται το γεγονός της Εξόδου του λαού Ισραήλ διαβάζουμε πως ο Θεός ήρθε σε βοήθεια των Ισραηλιτών μέσα στα νερά. Έτσι διαβάζουμε στο εδ. 19: "Δια της θαλάσσης είναι η οδός σου και αι τρίβοι σου εν ύδασι πολλοίς, και τα ίχνη σου δεν γνωρίζονται".

Ο Χριστός, λοιπόν, έρχεται να τους βοηθήσει μέσα στα κύματα, όπως ο Θεός βοήθησε τον Ισραήλ μέσα στην Ερυθρά Θάλασσα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο που τώρα έχει έρθει μια εποχή μεγαλύτερης αποκάλυψης. Μπροστά τους βρίσκεται κάποιος μεγαλύτερος από τον Μωυσή, βρίσκεται ο ενσαρκωμένος Θεός.

Μέσα από τα δύο αυτά θαύματα ο Ιησούς αποκαλύπτει την ταυτότητά Του, αποκαλύπτει ότι είναι ο δεύτερος Μωυσής που ο Θεός υποσχέθηκε στο Δευτερονόμιο, και όχι μόνο είναι ο δεύτερος Μωυσής, είναι κάποιος μεγαλύτερος και από τον Μωυσή, είναι ο Θεός ο ίδιος.

Με τα δύο αυτά θαύματα ο Ιησούς καλεί τους ανθρώπους σε πίστη σε Αυτόν. Μπροστά τους δεν βρίσκεται ένας απλός άνθρωπος, ούτε ακόμη ένας απλός προφήτης. Βρίσκεται ο ενσαρκωμένος Θεός και αυτοί πρέπει να Τον πιστέψουν. Ξανά και ξανά ο Ιησούς στην περικοπή μας τους καλεί να πιστέψουν σε Εκείνον. Διαβάζουμε στο εδ. 29: "Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτούς· Τούτο είναι το έργον του Θεού, να πιστεύσητε εις τούτον, τον οποίον εκείνος απέστειλε".

Επίσης και στο εδ. 35: "Και είπε προς αυτούς ο Ιησούς· Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής· όστις έρχεται προς εμέ, δεν θέλει πεινάσει, και όστις πιστεύει εις εμέ, δεν θέλει διψήσει πώποτε".

Τέλος και στο εδ. 40: "Και τούτο είναι το θέλημα του πέμψαντός με, πας όστις βλέπει τον Υιόν και πιστεύει εις αυτόν να έχη ζωήν αιώνιον, και εγώ θελω αναστήσει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα".

Όσο όμως έντονη είναι η κλήση του Ιησού σε πίστη σ' Αυτόν τόσο επίμονη είναι η αντίδραση και η άρνηση των ακροατών Του.

Έτσι διαβάζουμε στο εδ. 30: "Τότε είπον προς αυτόν· Τι σημείον λοιπόν κάμνεις συ, δια να ίδωμεν και πιστεύσωμεν εις σε τι εργάζεσαι" και στο εδ. 36: "Πλην σας είπον ότι και με είδετε και δεν πιστεύετε".

Την μια ημέρα πάνω στον ενθουσιασμό τους λένε, "να ο προφήτης που περιμέναμε"(εδ. 14). Όταν όμως, την επόμενη μέρα, ο Χριστός τους εξηγεί ποιος είναι και τους καλεί να πιστέψουν σε αυτόν, αυτοί αρνούνται.

Η άρνηση αυτή κορυφώνεται στο εδάφιο 41: "Εγόγγυζον λοιπόν οι Ιουδαίοι περί αυτού ότι είπεν, Εγώ είμαι ο άρτος ο καταβάς εκ του ουρανού". Όπως ο Ισραήλ μέσα στην έρημα γόγγυζε στον Μωυσή έτσι γογγύζουν και τώρα. Γιατί όμως γογγύζουν; Μήπως δεν κατάλαβαν τι εννοούσε ο Χριστός; Όχι! Έχουν καταλάβει και πολύ καλά μάλιστα. Έχουν πλήρη συναίσθηση πως ο Χριστός τους ζητάει να πιστέψουν, γιατί έτσι θα χορτάσουν και θα ξεδιψάσουν πνευματικά. Το πρόβλημά τους είναι ο ίδιος ο Χριστός. Στο εδ. 42, διαβάζουμε το λόγο του γογγυσμού τους: "δεν είναι ούτος Ιησούς ο υιός του Ιωσήφ, του οποίου ημείς γνωρίζομεν τον πατέρα και την μητέρα πώς λοιπόν λέγει ούτος ότι εκ του ουρανού κατέβην".

Αμφισβητούν την αξίωση του Ιησού ότι είναι ο νέος, ανώτερος Μωυσής που θα οδηγήσει το λαό του Θεού σε μία νέα, ανώτερη έξοδο από τη δουλεία της αμαρτίας. Αμφισβητούν την αξίωση του Ιησού ότι είναι ο ενσαρκωμένος Θεός.

Και τι κάνει ο Χριστός σε αυτή την νέα εκδήλωση απιστίας; Τους δίνει μία ακόμη ευκαιρία καλώντας τους ξανά να πιστέψουν σε Αυτόν. Διαβάζουμε λοιπόν στο εδ. 47: "Αληθώς αληθώς, σας λέγω, Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον".

Κι αυτό επειδή, σύμφωνα με το εδ. 48: "Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής".

Ανατρέχοντας μία ακόμη φορά στην ιστορία της Εξόδου τους λέει στα εδ. 49 - 50: "οι πατέρες σας έφαγαν το μάννα στην έρημο και πέθαναν". Εγώ όμως είμαι το ψωμί που έρχεται από τον ουρανό που όποιος το φάει θα ζήσει αιώνια. Εδώ έχουμε το ερμηνευτικό κλειδί για να κατανοήσουμε τα όσα λεει ο Χριστός στη συνέχεια. Σύμφωνα με τα εδάφια αυτά το να πιστέψω στον Χριστό είναι σαν να τρώω πνευματικό ψωμί και σαν να πίνω πνευματικό νερό. Την ίδια μεταφορά συναντούμε και στο εδ. 35: "Και είπε προς αυτούς ο Ιησούς· Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής· όστις έρχεται προς εμέ, δεν θέλει πεινάσει, και όστις πιστεύει εις εμέ, δεν θέλει διψήσει πώποτε".

Ποια είναι όμως η αντίδρασή τους;

Για μια ακόμη φορά (στην πρόσκληση σε πίστη σε Αυτόν) αυτοί αντιδρούν με αμφισβήτηση και άρνηση.

Διαβάζουμε στο εδ. 52: "Εμάχοντο λοιπόν προς αλλήλους Ιουδαίοι, λέγοντες· Πώς δύναται ούτος να δώση εις ημάς να φάγωμεν την σάρκα αυτού".

Τι είναι άραγε αυτό που τους μπερδεύει; Η μεταφορική γλώσσα του Χριστού; Έχοντας στο νου μας τα όσα προηγήθηκαν μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι το πρόβλημά τους δεν είναι η γλώσσα του Ιησού, είναι οι αξιώσεις Του. Το πρόβλημά τους αποτυπώνεται εύγλωττα στην ερώτηση που διαβάζουμε στο εδ. 42: "και έλεγον· δεν είναι ούτος Ιησούς ο υιός του Ιωσήφ, του οποίου ημείς γνωρίζομεν τον πατέρα και την μητέρα πώς λοιπόν λέγει ούτος ότι εκ του ουρανού κατέβην".

Στο εδ. 52 που μόλις πριν αναφέραμε η άρνηση των Ιουδαίων φτάνει στην αποκορύφωσή της. Για αυτό και στο σημείο αυτό ο Χριστός σκληραίνει την γλώσσα του. Πρώτα αυτοί σκληραίνουν την καρδιά τους, δεν θέλουν να πιστέψουν, και ύστερα ο Χριστός σκληραίνει την γλώσσα του. Δηλαδή τι κάνει; Παίρνει την έκφραση της τελευταίας άρνησης και της δίνει έμφαση: "Είπε λοιπόν εις αυτούς ο Ιησούς· Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Εάν δεν φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε το αίμα αυτού, δεν έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Όστις τρώγει την σάρκα μου και πίνει το αίμα μου, έχει ζωήν αιώνιον, και εγώ θέλω αναστήσει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα" Ιωάννης 6:53-54).

Το έργο της σωτηρίας μου, λέει ο Χριστός, μοιάζει με το να τρώει κανείς τη σάρκα μου, και να πίνει το αίμα μου. Γιατί η σάρκα μου είναι αληθινή τροφή και το αίμα μου αληθινό ποτό. Και όποιος το κάνει αυτό, έχει αιώνια ζωή, θα Τον αναστήσω την έσχατη μέρα και μένει ενωμένος μαζί μου.

Ο Χριστός, λοιπόν παίρνει τα προσβλητικά λόγια τους, την άρνησή τους και την μετατρέπει σε μια παραβολή κρίσης. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Οι παραβολές δεν συναντούνται πρώτη φορά στην Καινή Διαθήκη. Χρησιμοποιήθηκαν συχνά και από τους προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη.

Πότε; Όταν ο λαός αδιαφορούσε και απέρριπτε το μήνυμα των προφητών που ήταν σε απλή γλώσσα, ο Θεός οδηγούσε τους προφήτες Του να κηρύξουν με παραβολές. Γιατί; Από τη μία θέλει να σοκάρει αυτούς που είναι γνήσιοι, αλλά έχουν πέσει σε λήθαργο. Θέλει να τους ξυπνήσει. Από την άλλη θέλει να ασκήσει κρίση και να τυφλώσει περισσότερο αυτούς που έχουν ήδη απορρίψει το μήνυμα της σωτηρίας Του.

Το ίδιο κάνει και ο Χριστός στα συνοπτικά ευαγγέλια. Οι παραβολές έρχονται μετά από επανειλημμένες απορρίψεις του μηνύματός Του από την θρησκευτική ηγεσία. Ο Χριστός τους λέει ποιος είναι σε απλή γλώσσα μετά όμως από επανειλημμένες εκκλήσεις, και άλλες τόσες αρνήσεις αρχίζει τις παραβολές.

Αυτός ο διπλός σκοπός της παραβολικής γλώσσας βλέπουμε να εφαρμόζεται και στην περικοπή μας. Από την μία αυτοί που Τον απορρίπτουν φεύγουν. Διαβάζουμε στο εδ. 60: "Πολλοί λοιπόν εκ των μαθητών αυτού ακούσαντες, είπον· Σκληρός είναι ούτος ο λόγος· τις δύναται να ακούη αυτόν".

Από την άλλη υπάρχουν οι δώδεκα που λένε: "Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει λόγους ζωής αιωνίου έχεις· και ημείς επιστεύσαμεν και εγνωρίσαμεν ότι συ είσαι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος" (Ιωάννης 6:68-69).

Συμπέρασμα

Όλο το πλαίσιο της περικοπής δείχνει ένα πράγμα. Πως η συζητήση αυτή γίνεται γιατί ο Χριστός τους καλεί να Τον πιστέψουν και αυτοί αρνούνται. Όχι γιατί μπερδεύονται, αλλά γιατί δεν θέλουν να πιστέψουν πως αυτός ειναι ο προφήτης που υποσχέθηκε ο Μωυσής στο Δευτερονόμιο. Δεν θέλουν να πιστέψουν πως κατέβηκε από τον ουρανό. Σκέφτονται, "Είναι ο γιος του Ιωσήφ, τον ξέρουμε, αποκλείεται να είναι αυτός". Και ο Χριστός συνέχεια τους λέει: "όποιος έρχεται σε μένα, η ψυχή του ούτε θα πεινάσει, ούτε θα διψάσει ποτέ". Τα λόγια του Χριστού στα εδάφια 53 και 54, είναι λόγια παραβολικά. Το νόημά τους εξηγείται στα εδάφια 35 και 40 όπου δείχνει καθαρά πως το να φάω την σάρκα του και να πιω το αίμα του, σημαίνει να πιστεύω ότι αυτός είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος.

Το ψωμί και το κρασί δεν γίνονται σώμα και αίμα Χριστού. Συμβολίζουν το σώμα Του και το αίμα Του. Μας θυμίζουν την θυσία Του, το τι έκανε για μας. Τα λόγια αυτά να φάμε την σάρκα Του και να πιούμε το αίμα Του, είναι μια κλήση σε προσωπική πίστη και βαθειά αφιέρωση. Η πίστη στον Χριστό πρέπει να γίνει δικό μας βίωμα.

Εσύ το πιστεύεις; Τι πιστεύεις για το Χριστό; Αν θέλεις να πάρεις μέρος στο Δείπνο, πρέπει πριν από καθετί η ομολογία του Πέτρου να γίνει και δική σου. Πρέπει ο Χριστός να γίνει δικός Σου προσωπικός Σου σωτήρας και Κύριος. Πώς θα γίνει αυτό; Όταν με μετάνοια και πίστη, του το ζητήσεις. I

Ο αιδ. Γ. Αδάμ είναι ποιμένας της Β΄ Ε.Ε.Ε. Αθηνών

 

Μεγάλες Αλήθειες από τους Μικρούς Προφήτες
Το βιβλίο του Ωσηέ: Η φλογερή αγάπη του Θεού

Γενική Εισαγωγή

Η εισαγωγή του βιβλίου του Ωσηέ μας δίνει το ιστορικό πλαίσιο των προφητειών που περιλαμβάνει. Διαβάζουμε στο 1:1: "Ο λόγος του Κυρίου ο γενόμενος προς Ωσηέ τον υιόν του Βεηρί, εν ταις ημέραις Οζίου, Ιωαθάμ, Άχαζ, και Εζεκίου, βασιλέων του Ιούδα, και εν ταις ημέραις Ιεροβοάμ, υιού του Ιωάς, βασιλέως του Ισραήλ". Η αναφορά στον Ιεροβοάμ και στον Εζεκία, οι περιγραφές οικονομικής ευημερίας του κεφ. 2 και λατρευτικής σταθερότητας των κεφ. 4 - 5, τοποθετούν το κήρυγμα του Ωσηέ στην περίοδο 755 - 715 π.Χ. Επίσης το ενδιαφέρον του προφήτη για το βόρειο βασίλειο και η απουσία οποιαδήποτε αναφοράς στην Ιερουσαλήμ τοποθετούν γεωγραφικά τον προφήτη στο βορρά.

Κάτι που χαρακτηρίζει το βιβλίο του Ωσηέ είναι η χρήση μεταφορών που περιγράφουν με τρόπο τολμηρό και παραστατικό τη σχέση του Θεού και του Ισραήλ. Εδώ αξίζει να σημειώσουμε ότι η Παλαιά Διαθήκη μιλά για το Θεό κυρίως χρησιμοποιώντας εικόνες και μεταφορές και όχι αφηρημένες έννοιες και κατηγορίες. Για παράδειγμα στο βιβλίο του Ωσηέ ο Θεός περιγράφεται ως:

σύζυγος, 2:2

πατέρας, 11:1

κυνηγός πουλιών, 7:12

λιοντάρι, 5:14

λεοπάρδαλη, 13:7

αρκούδα, 13:8

δροσιά, 14:6

κυπαρίσσι, 14:8

πυώδες απόστημα, μολυσμένο έλκος, 5:12

Οι μεταφορές αυτές δεν είναι απλά εξωραϊστικά ποικίλματα αλλά οχήματα αποκάλυψης. Μέσα από αυτές ο Θεός φανερώνεται στο λαό Του. Για παράδειγμα η εικόνα του κυπαρισσιού στο 14:8 αποτελεί έναν σαφή υπαινιγμό εναντίον της ειδωλολατρικής λατρείας της Χαναάν για την οποία το κυπαρίσσι ήταν λατρευτικό σύμβολο. Επίσης η εικόνα του πυώδους αποστήματος στο 5:12 έρχεται να σοκάρει έναν λαό που μοιάζει να έχει εξοικειωθεί τόσο με το Θεό που δεν τον λαμβάνει στα σοβαρά.

Μία τέτοια μεταφορά, συγκεκριμένα η μεταφορά του γάμου, βρίσκεται και στο κέντρο του μηνύματος του βιβλίου του Ωσηέ.

Πριν την εξετάσουμε ας δούμε τη δομή του βιβλίου.

Η δομή του βιβλίου

Εισαγωγή 1:1 (η αρίθμηση ακολουθεί την ΝΜΒ)

Ι. Ο γάμος του Ωσηέ με τη Γόμερ και ο γάμος του Θεού με τον Ισραήλ.

Α. 1:2 - 2:1, Ο Ωσηέ, η Γόμερ και τα παιδιά τους

1. 1:2 - 9, Η συμβολική εξαγγελία της κρίσης

2. 2:1 - 3, Η υπόσχεση για αποκατάσταση.

Β. 2:4 - 25, Ο Κύριος και ο Ισραήλ

1. 2:4 - 15, Η κρίση για μια σχέση που χάλασε

2. 2:16 - 25, Μια σχέση που θα αποκατασταθεί.

ΙΙ. Ο πρώτος κύκλος προφητικών μηνυμάτων, 4:1 - 11:11

Α. 4:1 - 10:5, Μηνύματα Κρίσης.

Β. 11:1 - 11, Μήνυμα Αποκατάστασης

ΙΙΙ. Ο δεύτερος κύκλος προφητικών μηνυμάτων, 12:1 - 14:9

Α. 12:1 - 14:1, Μηνύματα Κρίσης.

Β. 14:2 - 9, Μήνυμα Αποκατάστασης.

Επίλογος, 14:10

Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς το βιβλίο χαρακτηρίζεται από μία εναλλαγή μηνυμάτων κρίσης και μηνυμάτων αποκατάστασης. Από αυτήν την απλή ανάλυση της δομής του βιβλίου μπορούμε να δούμε και το βασικό μήνυμα όλων των προφητικών βιβλίων. Σε λίγο ξεσπά κρίση αλλά στο μέλλον θα έλθει αποκατάσταση.

Αυτό το μήνυμα είναι στηριγμένο στην διδασκαλία του Δευτερονομίου. Συγκεκριμένα στο Δευτερονόμιο 4:20 - 31 έχουμε συμπυκνωμένη όλη την ιστορία του Ισραήλ σε τέσσερις φάσεις:

1. Η περίοδος της εξόδου και της ερήμου. (δες Ωσηέ 2:16 - 17)

2. Η περίοδος των ευλογιών της διαθήκης που γεύθηκε αρχικά ο Ισραήλ (Ωσηέ 2:10)

3. Η περίοδος της κρίσης με τις κατάρες της διαθήκης που σε λίγο θα ξεσπάσουν (Ωσηέ 3: 4 - 5, 4:6, 5:7, 24, 7:16, 8:13 - 14, 9:3, 17, 10:15, 11:5 - 6, 13:6)

4. Η περίοδος της εσχατολογικής αποκατάστασης που έρχεται μετά την κρίση (Ωσηέ 1:1 -3, 2:16 - 25, 3:5, 10:12, 11:8 - 11, 14:1 - 8)

Το μήνυμα του βιβλίου

Το βιβλίο του Ωσηέ μας καλεί να δούμε την ιστορία των σχέσεων του Θεού με το λαό του μέσα από τη μεταφορά του γάμου. Αυτή η μεταφορά γίνεται το ερμηνευτικό κλειδί που εξηγεί τις πράξεις και ενέργειες του Θεού. Η γαμήλια αγάπη του Θεού ξεδιπλώνεται μπροστά μας καθώς περνά μέσα από διάφορες φάσεις και εκδηλώνεται με διάφορες εκφάνσεις.

1. Η φλογερή αγάπη του Θεού δίνει στο λαό Του ζωή και υπόσταση

Όλα ξεκινούν από την ελεύθερη αγάπη του Θεού. Μια μέρα είδε μια παραπεταμένη κόρη, "πέρασα από κοντά σου, σε είδα να κυλιέσαι μες στο αίμα σου, κι έτσι στην κατάσταση που βρισκόσουνα, σου είπα: Πάρε ζωή" (Ιεζεκιήλ 16:6). Και συνεχίζει, "ξαναπέρασα από κοντά σου κι είδα πως ήσουν στην ηλικία της παντρειάς. Τότε άπλωσα το μανδύα μου πάνω σου και σκέπασα τη γυμνότητά σου. Σου υποσχέθηκα πίση κι έκανα εγώ ο Κύριος, ο Θεός, μαζί σου διαθήκη (προτιμούμε αυτή την λέξη αντί της "συμφωνίας" που υπάρχει στη Νέα Μετάφραση). Έτσι έγινες δική μου"(Ιεζ. 16:8).

Η σχέση διαθήκης του Θεού με το λαό Του περιγράφεται ως μία σχέση γάμου. Αυτή η σχέση οφείλεται απόλυτα στην χάρη του Θεού που αγαπά τον μη αξιαγάπητο, τον αποκρουστικό (Ρωμαίους 5:6,8). Αυτή την ειδυλλιακή περίοδο της έναρξης της σχέσης του Θεού με τη νύφη Του έχει ως υπόβαθρο η υπόσχεση που διαβάζουμε στο Ωσηέ 2:16, "Θα ξαναοδηγήσω όμως τη μάνα σας στην έρημο κι εκεί στην καρδιά της θα μιλήσω τρυφερά".

Αυτή την φλογερή αγάπη ο Θεός συνέχιζε με πιστότητα να εκδηλώνει σταθερά μέσα στα χρόνια. Ήταν Αυτός που "της έδινε το στάρι, το νέο κρασί και το καινούργιο λάδι" κι ακόμη "την πλούτιζε με ασήμια και χρυσάφια" (Ωσηέ 2:10).

Δυστυχώς όμως η ιστορία της αγάπης του Θεού με το λαό Του είχε μία τραγική τροπή. Η νύφη του Θεού φέρθηκε με απιστία στο σύζυγό της.

 

2. Η προδομένη αγάπη που κρίνει και τιμωρεί

Να ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίθηκε η νύφη στην αγάπη του Θεού.

"Θέλω να πάω με τους εραστές μου...Μ' εκείνους που μου εξασφαλίζουν το ψωμί μου και το νερό μου, το λάδι μου και το κρασί μου, μαλλί μου δίνουν για να υφάνω και λινάρι" (Ωσηέ 2:7).

Αντί λοιπόν, να είναι πιστή και αφοσιωμένη στο σύζυγό της αυτή "στολιζόταν με τα σκουλαρίκια και με τα στολίδια της κι έτρεχε πίσω από τους εραστές της", και ο Θεός καταλήγει με πίκρα, "κι εμένα με ξεχνούσε" (Ωσηέ 2:15).

Σε τι αναφέρεται όμως ο προφήτης όταν μιλά για την απιστία του λαού Του; Πώς εκφράστηκε στην πράξη αυτό που ο προφήτης συμβολικά περιγράφει ως "μοιχεία";

Α. Η "μοιχεία" του Ισραήλ εκφράστηκε με την αδιαφορία Του για το Νόμο του Θεού.

Οι υποχρεώσεις της "νύφης" συνοψίζονται στις ηθικές επιταγές του Θεού και συγκεκριμένα στις Δέκα Εντολές. Στη γη του Ισραήλ όμως "επιορκία, και ψεύδος, και κλοπή και μοιχεία πλημμύρησαν και είδωλα στοιβάζονται το ένα δίπλα στο άλλο" (4:2). Στον κατάλογο αυτό αναφέρεται η παράβαση έξι από τις δέκα εντολές του Δεκαλόγου.

Β. Η "μοιχεία" του Ισραήλ εκφράστηκε με την προσκόλλησή του στα είδωλα.

Οι εραστές πίσω από τους οποίους τρέχει ο Ισραήλ δεν είναι άλλοι από τα είδωλα και τις ψεύτικες θεότητες των γύρω λαών. Και ενώ ο Θεός φρόντιζε για το λαό Του αυτός ότι έπαιρνε "στη λατρεία του Βάαλ τα' δινε" (1:10). Αντί να λατρεύει το σύζυγό της αυτή "πρόσφερε λιβάνια στους Βααλίμ" (1:15) και τα φιλιά της τα έδινε σε ..."μοσχάρια" (13:2) μία αναφορά στο χρυσό μοσχάρι που ύψωσε ο Ιεροβοάμ Α' στη Βαιθ - Αυέν.

Πώς πρέπει να αντιδράσει ο Θεός;

Πώς πρέπει ο πιστός σύζυγος να φερθεί στην άπιστη νύφη του;

Πριν συνεχίσουμε αξίζει να σταθούμε για λίγο στην ερώτηση αυτή επειδή μας αποκαλύπτει την ουσία της Θείας οργής.

 

Α. Η φύση της Θείας οργής.

Η οργή του Θεού είναι η αγανάκτηση μιας αγάπης που ποδοπατιέται και προδίδεται από τον αποδέκτη της. Η οργή δεν είναι το αντίθετο της αγάπης αλλά μία έκφρασή της. Η κρίση δεν είναι μία ψυχρή απόδοση δικαιοσύνης από έναν απρόσωπο δικαστή αλλά το τραγικό ξέσπασμα μια προδομένης και πληγωμένης καρδιάς.

Β. Ο χαρακτήρας της Θείας οργής.

Η οργή του Θεού επίσης εκφράζεται με δικαιοσύνη και όχι με αυθαιρεσία. Εύκολα διαπιστώνουμε την αντιστοιχία της ποινής με την παράβαση. Διαβάζουμε, "ας πετάξει από πάνω της τα σημάδια της πορνείας της κι από τα στήθη της τα σημάδια της μοιχείας της. Αλλιώς θα την ξεγυμνώσω και θα την κάνω όπως τη γέννησε η μάνα της" (2:4-5). Αφού φέρεται με "ξετσιπωσιά" ο Ισραήλ ο Θεός θα τον "ξεγυμνώσει" μπροστά σε όλους.

Επίσης, ο Θεός κατηγόρησε τη "νύφη" του ότι "έτρεχε πίσω από τους εραστές της" για αυτό "το δρόμο της μ' αγκάθια θα τον φράξω, γύρω της πέτρινο θα χτίσω τοίχο για να μη βρίσκει το μονοπάτι να διαβεί. Θα κυνηγάει τους εραστές της δίχως να τους φτάνει, θα τους αναζητάει και δε θα τους βρίσκει" (2:6-7).

Τέλος, η "νύφη" του πίστευε ότι οι εραστές της ήταν αυτοί που της "εξασφάλιζαν το ψωμί της και το νερό της, το λάδι της και το κρασί της, μαλλί της δίνουν για να υφάνει και λινάρι". Επειδή, λοιπόν, δεν αναγνώριζε την πηγή των ευλογιών της ο σύζυγός της λεει, "πίσω το στάρι μου θα πάρω στον καιρό του θερισμού, στην εποχή του τρύγου το κρασί μου και θα της πάρω το μαλλί και λινάρι που της έδινα, τη γύμνια της για να σκεπάζει" (2:9).

Βλέπουμε μία δίκαιη αντιστροφή των όρων. Ο Θεός θα πάψει να είναι Θεός για αυτήν και αυτή ενώ ήταν λαός Του θα πάψει να είναι λαός Του. Αυτό της λεει ο Θεός, "Τότε ο Θεός είπε στον Ωσηέ: "Το παιδί θα το ονομάσεις "Λο-Αμμί"(Μη Λαός μου) γιατί εσείς δεν είστε πια λαός μου κι εγώ δεν υπάρχω πια για σας"". Η φράση "κι εγώ δεν υπάρχω πια για σας" είναι ένας υπαινιγμός στο όνομα "Γιαχβέ" ( ή αλλιώς Ιεχωβάς) που σημαίνει "αυτός που είμαι". Ουσιαστικά λοιπόν, ο Θεός τους λέει, "θα πάψω να είμαι "Γιαχβέ" για σας".

Πριν συνεχίσουμε ας θυμηθούμε ότι οι προφήτες ήταν πρώτα και κύρια "κήρυκες". Στόχος τους ήταν να πείσουν, να παρακινήσουν, να ανακινήσουμε συναισθήματα, να ταράξουν συνειδήσεις. Ας φανταστούμε για λίγο λοιπόν το ακροατήριο που ακούει το προφητικό μήνυμα όπως το είδαμε να ξεδιπλώνεται ως εδώ. Στην αρχή αγανακτεί καθώς οι πορνείες και οι άλλες αισχρές πράξεις της αχάριστης συζύγου περιγράφονται η μία μετά την άλλη. Κατόπιν ανακουφίζεται καθώς βλέπει την κρίση να ξεσπά. Ο Θεός κάνει αυτό που κάθε αξιοπρεπής σύζυγος θα έκανε. Εδώ όμως, έρχεται η μεγάλη έκπληξη!

Τη στιγμή που όλοι είναι έτοιμοι να πάνε στο σπίτι τους ανακουφισμένοι από την "κάθαρση" της κρίσης ο προφήτης συνεχίζει το μήνυμά του.

3. Η απρόβλεπτη και ακατανίκητη αγάπη που συγχωρεί και αποκαθιστά

Η ερώτηση κλειδί που είδαμε στην προηγούμενη ενότητα είναι "τι πρέπει να κάνει ο σύζυγος στην άπιστη γυναίκα του;" Με την αναφορά στην κρίση θα μπορούσε κανείς να πει ότι η ερώτηση απαντάται με τρόπο οριστικό. Η "σύζυγος" παίρνει αυτό που της αξίζει και εκεί κλείνει το όλο θέμα. Η αγάπη όμως του συζύγου τον οδηγεί σε πράξεις απρόβλεπτες, έξω από τα αναμενόμενα, πέρα από τα κοινώς αποδεκτά. Η πληγωμένη και προδομένη αγάπη κρίνει όχι εξουθενώνοντας αλλά διεκδικώντας. Διαβάζουμε, "Θα ξαναοδηγήσω τη μάνα σας στην έρημο κι εκεί στην καρδιά της θα μιλήσω τρυφερά" (2:16) και "θα σε κερδίσω με την αταλάντευτη πιστότητά μου και θα με αναγνωρίσεις για Κύριό σου" (2:22). Επίσης διαβάζουμε, "θα ελεήσω τη "Μη Ελεημένη", και θα πω στο "Μη Λαό μου": "Λαός μου είσ' εσύ". Κι αυτός θα πει: "εσύ είσαι Θεός μου""" (2:25).

Αυτή την αγάπη που κήρυξε ο προφήτης Ωσηέ γευόμαστε και εμείς, η "νύφη του Χριστού" (Εφεσίους 5) στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο απ. Παύλος στην Ρωμαίους 9:25 και ο απ. Πέτρος στην Α΄ Πέτρου 2:10 βλέπουν το έλεος που ο Θεός δείχνει στη ζωή μας ως μία εκπλήρωση της υπόσχεσης του Ωσηέ 2:25. Ο Θεός λοιπόν δεν μας αγάπησε με μία εύκολη, φτηνή και αβασάνιστη αγάπη. Μας αγάπησε παρά την αναξιότητά μας, παρά την απομάκρυνσή μας, παρά την αδιαφορία μας. Μας αγάπησε όχι επειδή προσπέρασε με αδιαφορία την απιστία μας αλλά επειδή προτίμησε να τιμωρήσει τον Υιό Του στη θέση μας. Μας αγαπά διεκδικώντας μας μέσα από την σκλαβιά της αλλοτρίωσής μας.

Κλείνουμε με τους στίχους του υμνογράφου:

"Η θαυμαστή αγάπη Σου, ω Ιησού Χριστέ,

με είλκυσε πλησίον Σου και με κατέκτησε".

Ο αιδ. Π. Κανταρτζής είναι ποιμένας της Α΄ Ε.Ε.Ε. Αθηνών και επιμελητής της σειράς "Αγία Γραφή" του περιοδικού μας.

 

 

ΙΣΡΑΗΛ & ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Σωστά έχει ειπωθεί ότι τίποτα δεν χωρίζει τον Ισραήλ από την εκκλησία εκτός από το πρόσωπο του Χριστού, και σωστά έχει αντιπαρατηρηθεί ότι τίποτε δεν συνδέει τον Ισραήλ με την εκκλησία εκτός από το πρόσωπο του Χριστού. Είναι το πρόσωπο του Χριστού στο επίκεντρο του θέματος Ισραήλ και Εκκλησία. Η εκκλησία στο θέμα αυτό είναι υποχρεωμένη από την υπόσταση και την αποστολή της να ακολουθήσει το ερμηνευτικό πρίσμα της Καινής Διαθήκης, η οποία παρουσιάζει το εσχατολογικό γεγονός της ενσάρκωσης του Χριστού, που αποτελεί το τέλος του νόμου και των προφητών (Ιωάννην ε' 39. Ρωμαίους ι' 4. Γαλάτας γ' 24).

* Όσον αφορά το ζήτημα των ιστορικών σχέσεων Ισραήλ και Εκκλησίας αναγνωρίζουμε ότι στο παρελθόν υπήρξαν πολλές ιστορικές περίοδοι κατά τις οποίες η εκκλησία ανέχθηκε σιωπηλά ή πολύ περισσότερο προκάλεσε τις διακρίσεις ή ακόμη και τους διωγμούς σε βάρος των Εβραίων. Για όλα αυτά η εκκλησία σήμερα οφείλει να μετανοήσει ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων. Πιστεύουμε ότι τιμή ανήκει σε όσους ακόμη και με την βιολογική ή εθνική έννοια ανήκουν στον λαό του Θεού, διότι πρώτα σε αυτούς ενεπιστεύθησαν τα λόγια του Θεού (Ρωμαίους γ' 2). Ο απόστολος Παύλος είναι σαφής και κατηγορηματικός ότι οι εθνικοί δεν δικαιούνται να κατακαυχώνται εναντίον του σαρκικού Ισραήλ, διότι ο Θεός είναι δυνατός να τους επαναστήσει (Ρωμαίους ια' 17-23). Αγάπη και προσευχή για τη σωτηρία τους κατά το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου είναι το θέλημα του Θεού για τη στάση της εκκλησίας απέναντι στον σαρκικό Ισραήλ (Ρωμαίους θ' 1-5 και ι' 1-3).

* Όσον αφορά την θεολογική τοποθέτηση του ζητήματος συμφωνούμε και επαναλαμβάνουμε τα λόγια του Κυρίου ότι η σωτηρία είναι εκ του Ισραήλ (Ιωάννης δ' 22). Ο Θεός διάλεξε να δημιουργήσει ένα δικό του λαό, τον λαό Ισραήλ, στον οποίο αποκάλυψε τον νόμο του και έδωσε τη διαθήκη και τις υποσχέσεις του. Όλοι οι προφήτες που αποκαλύπτουν το θείο θέλημα, συμπεριλαμβανομένου και του κατεξοχήν Προφήτου, του Κυρίου Ιησού Χριστού, προέρχονται από τον Ισραήλ (Ρωμ. β' 1-2, θ' 3-5). Η ενσάρκωση του Χριστού και η νέα οικονομία της Καινής Διαθήκης δεν νοείται χωρίς την αποκάλυψη του Θεού στον λαό Ισραήλ στην παλαιά οικονομία. Με την ενσάρκωση του Χριστού εκπληρώνεται η Παλαιά οικονομία και τα έθνη εισέρχονται διά της πίστεως στις υποσχέσεις που είχαν ήδη προαναγγελθεί στον λαό Ισραήλ. Τα έθνη δεν είναι παρά η αγριελιά που εγκεντρίσθηκε στην ελιά, που είναι ο λαός Ισραήλ (Ρωμ. ια' 17-18).

* Ο Θεός βέβαια δεν έχει δύο λαούς, τον Ισραήλ και τα έθνη, ή τον Ισραήλ και την εκκλησία. Τα τείχη που χώριζαν το έθνος του Ισραήλ από τα έθνη των ειδωλολατρών έχουν γκρεμιστεί ενώπιον του Θεού με τη σταυρική θυσία του Χριστού (Εφεσίους β' 11-22). Ο λαός Ισραήλ σωστά λοιπόν αναφέρεται στη μελέτη ότι δεν είναι μια βιολογική έννοια, αλλά ορίζεται πρώτα απ' όλα θεολογικά. Ο λαός του Θεού στέκεται στην τιμητική αυτή θέση διά της πίστεως ενώ αποκόπτεται διά της απιστίας (Ωσηέ α'. Ρωμαίους ια' 20). Η εκκλησία δεν μπορεί στο ζήτημα αυτό να έχει άλλη προοπτική από αυτήν της Καινής Διαθήκης. Εφόσον στην Καινή Διαθήκη η πίστη προς τον Θεό ορίζεται πρωταρχικά και κύρια ως πίστη προς τον Υιό Του, τότε όποιος δεν δέχεται τον Υιό του Θεού, δεν έχει ούτε τον Πατέρα (Ιωάννην ιδ' 6, Πράξεις δ' 12. Α' Ιωάννου β' 22-23) και άρα αποκόπτεται εξαιτίας της απιστίας του από τον λαό του Θεού. Αυτό συνεπάγεται ότι όσοι ανήκουν στον βιολογικά ή εθνικά προσδιορισμένο Ισραήλ, αλλά δεν πιστεύουν στον Χριστό, δεν ανήκουν στον πνευματικό Ισραήλ, τον μόνο λαό του Θεού, - "διότι πάντες οι εκ του Ισραήλ, δεν είναι ούτοι Ισραήλ" (Ρωμαίους θ' 6) - ο οποίος αποτελείται από όσους, Εβραίους ή μη, πιστεύουν στον Υιό του (Εφεσίους β' 14-21).

* Παρόλο το φως και την αποκάλυψη που εμπεριέχεται στην Εβραϊκή Βίβλο - την Παλαιά Διαθήκη της Εκκλησίας - δεν είναι δυνατόν να γίνει δεκτό ότι υπάρχει για τους Ιουδαίους άλλος τρόπος σωτηρίας ενώπιον του Θεού, δηλαδή αυτός της τήρησης του νόμου. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό όσοι δεν δέχονται ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, Δεν γνωρίζουν ούτε τον Πατέρα (Ιωάννην η' 19), δεν έχουν τον Θεό Πατέρα αλλά τον διάβολο (Ιωάννην η'42-47) και παρά το φως της Εβραϊκής Βίβλου ο λόγος του Θεού δεν μένει μέσα τους και είναι τυφλοί (Ιωάννην ε' 38-40 και θ' 39-40). Ο απόστολος Παύλος επιπλέον διακηρύττει για τους μη πιστούς στον Χριστό ομοεθνείς του ότι έχουν ζήλο Θεού αλλ' ουχί κατ' επίγνωσιν και ότι δεν γνωρίζουν τη δικαιοσύνη του Χριστού (Ρωμαίους ι' 1-3). Ακόμη ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος σωτηρίας για αυτούς μέσω του νόμου αλλά μόνο διά της πίστεως στον Ιησού Χριστό (Ρωμαίους γ'27-30. Γαλάτας β' 15-16 και γ' 1-29).

* Το ζήτημα της εκλογής του λαού Ισραήλ δεν μπορεί παρά να ειδωθεί και αυτό κάτω από την προοπτική της Καινής Διαθήκης. Η εκλογή του μόνου λαού του Θεού είναι εν Χριστώ. Το σπέρμα Αβραάμ, που στην Παλαιά Οικονομία είναι ο λαός Ισραήλ, στην Καινή Οικονομία μάς αποκαλύπτεται ότι είναι ο Χριστός (Γαλάτας γ' 16). Έξω από τον Χριστό λοιπόν δεν είναι κανείς εκλεγμένος ως λαός του Θεού. Ο εθνικά η βιολογικά προσδιορισμένος Ισραήλ μόνο εν Χριστώ μπορεί να θεωρείται εκλεκτός λαός του Θεού. Με την απιστία του αποκόπτει τον εαυτό του από το δέντρο του λαού του Θεού, ενώ μόνο με τη μετάνοια και την πίστη στον Χριστό εγκεντρίζεται και πάλι σε αυτό (Ρωμαίους ια' 23). Είναι η πίστη και επιστροφή στον Χριστό που αποτελεί και τη γνήσια απόδειξη της εκλογής από τον Θεό (Ρωμαίους η' 28-30). Ο Ιησούς Χριστός δεν δίστασε να πει σε όσους Δεν τον δέχονταν και καυχώνταν ότι ήσαν τέκνα Αβραάμ ότι δεν ήσαν παρά τέκνα του διαβόλου (Ιωάννην η' 42-47). Ο απόστολος Παύλος διακηρύττει ότι "εάν δε ήσθε του Χριστού, άρα είσθε σπέρμα του Αβραάμ και κατά την επαγγελίαν κληρονόμοι" (Γαλάτας γ' 29). Δεν υπάρχει λοιπόν θέμα απώλειας της κληρονομίας και των υποσχέσεων του Ισραήλ. Δεν ακυρώθηκαν οι επαγγελίες, αλλά εκπληρώνονται προς τον πνευματικό Ισραήλ, τους πιστούς στον Χριστό. Για να είναι κανείς κληρονόμος του Θεού, ο μόνος τρόπος είναι να γίνει συγκληρονόμος του Χριστού (Ρωμαίους η' 17). "Πάσαι αι επαγγελίαι του Θεού είναι εν αυτώ (τω Χριστώ) το ναι, και εν αυτώ το αμήν, προς δόξαν του Θεού δι' ημών" (Β' Κορινθίους α' 20). Ο Ισραήλ χρειάζεται τον Χριστό για να σωθεί, διότι χωρίς Αυτόν δεν είναι Ισραήλ.

Ολοκληρώνοντας αναγνωρίζουμε την ευθύνη και το χρέος της εκκλησίας απέναντι στον λαό Ισραήλ σε σχέση με το μακραίωνο μίσος κατά των Εβραιών. Η εκκλησία θα πρέπει να αποδώσει την οφειλόμενη τιμή και αγάπη στον Ισραήλ προσευχόμενη και εργαζόμενη για τη σωτηρία του. Η προσπάθεια αυτή της προσέγγισης δεν πρέπει ωστόσο να οδηγήσει την εκκλησία να χάσει μπροστά από τα μάτια της την μοναδική αλήθεια, που είναι ο Χριστός. Εκκλησία και σαρκικός Ισραήλ δεν στέκονται μπροστά στον Θεό ως δύο ισότιμοι λαοί, που τον πλησιάζουν μέσα από δύο διαφορετικούς δρόμους. Η μόνη επιλογή για τον Ισραήλ είναι να ενσωματωθεί και πάλι στο δικό του δέντρο, να γίνει δηλαδή και αυτός εκκλησία και λαός του Θεού διά της πίστεως στον Χριστό. I

Ο κ. Π. Παπαγεωργίου είναι διδάκτωρ ιστορίας και  αρχαιολογίας.

 

 

 

(Ψαλμός 8)

Η Ανθρωπότης, Κάτι το Παράδοξο!

 

του κ. Α. Κουλούρη

 

Αυτό το ποίημα έχει ένα χαρακτήρα συλλογιστικό, φιλοσοφικό με μια όμως ιδιαίτερη γεύσι λυρισμού, κάτι που συχνά συναντούμε στους παλαιότερους ψαλμούς του Δαβίδ, που ανάγονται στη νεανική του ηλικία.1 Ο Ψαλμός αυτός αποτελεί ένα ανυπέρβλητο παράδειγμα του τι πρέπει να είναι ένας ύμνος, εξυμνώντας τη δόξα και τη χάρι του Θεού, επαναλαμβάνοντας Ποίος Αυτός είναι, Τι έχει Πράξει, και συσχετίζοντάς μας και τον κόσμο μας με Αυτόν. Όλα αυτά με μια κυρίαρχη οικονομία λέξεων, και ένα πνεύμα όπου η χαρά είναι αναμεμιγμένη με το δέος. Φέρει στο φως τους απρόσμενους δρόμους του Θεού, στους ρόλους τους οποίους Αυτός έχει προσδιορίσει για δυνατούς και αδυνάτους (εδ. 2), το θεατό αλλά και το απρόσιτο (εδ. 3, 5), το πλήθος και τους ολίγους (εδ. 6-8). Ο Ψαλμός όμως αρχίζει και τελειώνει, με αυτόν τον ίδιο τον Θεό, και το κυρίαρχο θέμα είναι "πόσον θαυμαστόν είναι το όνομά Του" (εδ. 1, 9).2

Ο Δαβίδ θέτει προ των οφθαλμών του τη θαυμαστή δόξα του Θεού στη δημιουργία και την διακυβέρνησι της υλικής κτίσως. Τούτο, όμως, το θέμα μόνο ελαφρά θίγει ενώ κυρίως επιμένει στην άπειρη αγαθότητα του Θεού σε μας. Παρουσιάζεται εδώ ολόκληρος η τάξις της φύσεως, κάτι που φανερώνει, κατά τον πιο πλούσιο τρόπο την δόξα του Θεού, αλλά, καθώς εμείς, χωρίς αμφιβολία, πιο δυναμικά επηρεαζόμαστε μ' εκείνο που πειραματιζόμαστε οι ίδιοι, ο Δαβίδ εδώ, με τον πιο σωστό τρόπο, ρητά και ανενδοίαστα εξυμνεί την ειδική εύνοια την οποία ο Θεός εκδηλώνει στο ανθρώπινο γένος. Γιατί τούτο, απ' όλα τα θέματα που έρχονται κάτω από τη δική μας θεώρησι, αποτελεί τον καθαρώτερο καθρέπτη στον οποίο ημπορούμε να διακρίνουμε τη δόξα Του3...

Αναφορικά με την Εβραϊκή λέξι που υπάρχει στην επικεφαλίδα "επί τον πρώτον μουσικόν επί Γιλλίθ", που απαντάται επίσης σε δύο Ψαλμούς του Ασάφ πα΄ και πδ΄, διάφορες απόψεις έχουν διατυπωθή, π.χ. ότι αναφέρεται σ' ένα μουσικό όργανο ή στην αρχή κάποιου περιφήμου και γνωστού άσματος4 -η Γκιττική λύρα (κάτι ανάλογο με την Ισπανική κιθάρα) ή ένα μουσικό τόνο, ή κάποια εορταστική εκδήλωσι ή τελετουργία.5 Οπωσδήποτε τίποτε δεν είναι ασφαλές και βέβαιο.

Ο Ψαλμός, συνήθως, διακρίνεται σε δύο ή τρία τμήματα. Θα ακολουθήσουμε μια τριμερή παρουσίασι:

(α) Η παγκόσμια μεγαλειότης του Θεού (εδ. 1-2)

Εδ. 1: Η προσέγγισις πραγματοποιείται με μια δοξολογική αναφορά στον Θεό "Κύριε ο Κύριος ημών, πόσον είναι θαυμαστόν το όνομά Σου εν πάση τη γη!" ("Ω Γιαχβέ, ο Κύριος ημών,...") Ο Δαβίδ ομιλεί εκ μέρους του λαού του Θεού, σαν αντιπρόσωπός του, αλλά και εκ μέρους, επίσης, ολοκλήρου της ανθρωπότητος. Είναι ένας Θεός θαυμαστός. Υπάρχει μια Εξοχότης, μια Μεγαλειότης -ασύλληπτη, απροσμέτρητη, αδιάπτωτη: αυτό αναφέρεται στο όνομά Του- κάτι που συνοψίζει αιωνιότητα, παντοδυναμία, πανσοφία, αγαθωσύνη, αλήθεια, δικαιοσύνη. Ο ευσεβής Ισραηλίτης, στεκόταν με θαυμασμό, με κατάνυξι, με δέος, με ταπείνωσι, με πνεύμα συντριβής έμπροσθεν της Μεγαλειότητός Του. Και να ψελίση ακόμη το όνομά Του, που ήταν ιερό, ήταν κάτι το βέβηλο! "Γιαχβέ" ήταν το άρρητο όνομα του Θεού, ουδέποτε προφερόμενο ενάρθρως, ούτε απαντώμενο στον πληθυντικό. Οι Ιουδαίοι ουδέποτε απήγγελον τούτο, και στην Αγία Γραφή αντικαθίστατο δια διαφόρων άλλων εκφράσεων ως π.χ. "Αδωνάϊ" (Κύριος Θεός) ή "Ελωχείμ" (που υποδηλώνει την άπειρη παντοδυναμία του Θεού",6 και που η θαυμαστή Του φύσις εκφράζεται στα έργα Του: "εν πάση τη γη". Αυτή η γη αποτελεί μια θαυμαστή έκθεσι, αρμονίας, ωραιότητος, προνοίας, σοφίας. Ο ψαλμωδός αλλού θα ανακράξη: "πόσον μεγάλα είναι τα έργα σου, Κύριε! τα πάντα εν σοφία εποίησας· η γη είναι πλήρης των ποιημάτων σου·"7. Πόσον όμως μυωπική είναι η όρασίς μας; Πόσον πολυάσχολος ο σύγχρονος, ιδιαίτερα, άνθρωπος που δεν έχει ούτε χρόνο, ούτε, περισσότερο, διάθεσι ν' ενατενίση σ' αυτήν την εκπληκτική δημιουργία που τον περιβάλλει, όπως ένας Άγγλος ποιητής του 18/19ου αιώνος το διετύπωσε: "Δεν έχω χρόνο να σταθώ και ν' ενατενίσω..."8 Εάν ο εν λόγω ποιητής εζούσε στην εποχή μας, στον 21ον αιώνα της φρενιτιώδους τεχνοκρατικής παντοκρατορίας, της εμπορικοποιήσεως των πάντων, του ανελεήτου βομβαρδισμού της διαφημίσεως και των ΜΜΕ, της κηδεμονίας των ηλεκτρονικών υπολογιστών σε κάθε έμφασι και έκφρασι της ζωής, τι άραγε θα έλεγε; Ποιος λυρικός ποιητής θα προσέξη το θρόϊσμα των φύλλων, τις ανταύγειες των ηλιακτίδων, τους συνδυασμούς των χρωμάτων, το άσμα του κορυδαλλού, το φλοίσβισμα του κύματος; Ποιος μουσικός θα εμπνευσθή να δημιουργήση κάτι σαν τα επιτεύγματα ενός Bach, ενός Beethoven, ενός Mozart, ενός Haydn, ενός Handel; Ποιος ζωγράφος θα έχει την έμπνευσι του Michaelαngelo, του Rembrandt, κ.ο.κ.

Βέβαια κανένας φωτισμένος Χριστιανός δεν θα περιφρονήση τα εκπληκτικά και άκρως ευεργετικά αποτελέσματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, για το ανθρώπινο γένος -που εμείς οι Χριστιανοί πρέπει να δούμε σαν απόρροια της "γενικής χάριτος"9 του Θεού. Εκείνο που είναι αποκρουστέο είναι η "θεοποίησις" μιας υλιστικής τεχνοκρατικής νοοτροπίας, σε μια νέα Ειδωλολατρία, που διαπερνά, διαποτίζει, διαβρώνει όλα τα κοινωνικά στρώματα, όλες τις δομές, όλους τους ιστούς της ανθρώπινης ζωής.

Ο Ψαλμωδός αφού αναφέρθηκε στην ευλαβή ενατένισι στην επίγεια, ορατή κτήσι, στρέφει, στην συνέχεια, τους οφθαλμούς του στην επουράνια δημιουργία: "όστις έθεσας την δόξαν σου υπεράνω των ουρανών". Το Πνεύμα το Άγιον τον έχει φωτίσει στο να διακρίνη μια υπερβατική πραγματικότητα. Έχει ξεπεράσει όχι μόνο κάθε μορφή μιας επίγειας ειδωλολατρικής θεωρήσεως αλλά έχει τώρα ξεπεράσει και το φράγμα μιας προηγμένης θεϊστικής αντιλήψεως που ετοποθέτει την θεότητα στο πλαίσιο κάποιου ουρανίου σώματος, της σελήνης, του ηλίου, των αστέρων. Τώρα βλέπει ότι ο "Γιαχβέ" έχει τοποθετήσει την δόξα Του, πέρα από τη γη και τα γήινα πράγματα, αλλά ακόμη πέρα από τα ουράνια σώματα. Οιωνοσκόποι, αστρολόγοι, μάγοι, επαοιδοί, μάντεις, όλοι αυτοί που θα οδηγούσαν τον λαό Ισραήλ σε αποστασία από τον αληθινό Θεό, τον Γιαχβέ, στη λατρεία της αστρικής δημιουργίας, θα έπρεπε να εξοντωθούν.10 Σήμερα αυτός ο εσμός των απατεώνων ασκεί, όχι μόνον στον απλοϊκό και δεισιδαίμονα λαό, τρομακτική αποχαυνωτική επίδρασι. Η τηλεόρασις, ο τύπος, η διαφήμισις καθημερινά προωθούν αυτή την αναχρονιστική αθλιότητα, της σύγχρονης ειδωλολατρίας.

Όμως ο Λόγος του Θεού αποδοκιμάζει κάθε μορφή ειδωλολατρίας, κάθε τι που "κλέβει" από τον Θεό κάτι από τη δόξα που ανήκει μόνον και αποκλειστικά σ' Αυτόν. Γιατί η δόξα Του είναι "υπεράνω των ουρανών". Η ανθρωπίνη φύσις είναι τόσο επιρρεπής στην ειδωλολατρία που σε τελική ανάλυσι είναι η λατρεία του εαυτού μας. Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από είδωλα. Ακόμη και σύμβολα πίστεως μετατρέπονται σε αντικείμενο λατρείας, όπως συνέβη στην αρχαιότητα και με τον "χαλκούν όφιν" -σύμβολον της ανθρώπινης αμαρτίας αλλά και προφητικό προμήνυμα της λυτρωτικής θυσίας του Κυρίου Ιησού Χριστού- που υψώθηκε στην έρημο από τον Μωυσή, για να καταστή αργότερα λατρευτικό αντικείμενο, ώστε ο ευσεβής βασιληάς Εζεκίας τον "κατεσυνέτριψε... διότι εως των ημερών εκείνων οι υιοί του Ισραήλ εθυμίαζον εις αυτόν".11 Απόλυτα δικαιολογημένα ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων, πρόσφατα διαμαρτυρήθηκε για την εμπορικοποιημένη και ειδωλολατρική εκμετάλλευσι λαϊκής δεισιδαιμονίας, κάτι που υπενθυμίζει ανάλογα περιστατικά σε σκοτεινή περίοδο του Βυζαντίου που ο ιστορικός του έθνους Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος σκληρά στιγματίζει.12

Όμως ο Ψαλμωδός, με την έμπνευσι του Αγίου Πνεύματος, διακηρύττει ότι αυτή η θεία δόξα έχει τοποθετηθή όχι μόνο σαν ένα στοιχείο που να είναι προσιτό στις ανθρώπινες αισθήσεις αλλά είναι ακόμη "... υπεράνω των ουρανών". Πώς, ανόητε άνθρωπε, μέσω φθαρτών στοιχείων και απεικονίσεων νομίζης ότι προσφέρεις τιμή και λατρεία στον Αιώνιο! Όμως, "ο ουρανός και η γη διηγούνται την δόξαν Του".13

Εδ. 2: Όμως η δόξα του Θεού ενώ εμφανίζεται και μαρτυρείται στην όλη δημιουργία Του, στα επίγεια αλλά και στα επουράνια (εδ. 1), κατά ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό τρόπο φανερώνεται σ' αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο, το ύψιστο των δημιουργημάτων Του. Ενώ θαυμάζουμε την σοφία του Θεού σ' ολόκληρη τη δημιουργία Του: "τα πάντα εν σοφία εποίησας", όμως κατά ένα μοναδικό τρόπο, τούτο γίνεται ολοφάνερο στον άνθρωπο, καθώς πάλιν ο Ψαλμωδός διαλαλεί, υποβάλλοντας ταυτόχρονα ένα διερευνητικό ερώτημα, όπως θα δούμε στα επόμενα εδάφια του Ψαλμού (εδ. 4-6). Αλλά τι περίεργο! Αυτή η σοφία διακηρύττεται όχι από σοφούς και συνετούς αλλά από νήπια! "αλλά τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός, ίνα καταισχύνη τους σοφούς, ..."14. Και ο Ψαλμωδός εδώ αναφωνεί: "Εκ στόματος νηπίων15 και θηλαζόντων ητοίμασας αίνεσιν". Η παρομοίωσις έχει ληφθή από την απλή ανθρώπινη ζωή. Ο Κύριος Ιησούς εχρησιμοποίησε την έκφρασι αυτή του Ψαλμωδού: "Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον" (απόδοσις Ο΄) αντιμετωπίζοντας την κριτική των αρχιερέων και γραμματέων στην αυθόρμητη επευφημία παιδιών που έκραζαν στο ιερό το "Ωσαννά τω υιώ Δαυίδ".16 Ο μικρός, ο απλός, ο άσημος, έχει συχνά περισσότερη γνώσι, σοφία, κατανόησι, ενόρασι από τον "σοφό".

Η συνέχεια του εδαφίου: "ένεκα των εχθρών σου δια να καταργήσης τον εχθρόν και τον εκδικητήν", έρχεται σαν μια παραφωνία με όσα η γη και ο ουρανός διακηρύττουν για τον Θεός το εδ. 1. "Εχθροί", "εχθρός", "εκδικητής", τα τρία αυτά αποτελούν μία πρόκλησι την οποία ο Θεός αντιμετωπίζει με εκείνο που χαρακτηρίζεται το "ασθενές του κόσμου", το ανάξιον λόγου (δια στόματος νηπίων), το ανώριμο.

(β) Οι Ανεξιχνίαστοι Οδοί του Θεού (εδ. 3-8)

Ένα αίσθημα παραδόξου αναπτύσσεται στον Ψαλμό και αυτό γίνεται αντικείμενο επεξεργασίας, μάλιστα με αναφορά στην ανθρώπινη ύπαρξι. Έτσι ένας βαθύς διαλογισμός επάνω στην ποικιλία των έργων της δημιουργίας στους ουρανούς απασχολεί τη σκέψι του Ψαλμωδού.

Εδ. 3: Η προηγούμενη αναφορά του Δαβίδ στη δημιουργία του Θεού εξακολουθεί να κυριαρχή στην σκέψι του και την κατευθύνει πάλι στον ουράνιο θόλο "Όταν θεωρώ τους ουρανούς σου, την σελήνη και τους αστέρας, τα οποία συ εθεμελίωσας". Ο Δαβίδ, μια έναστρη λαμπρή νύκτα υψώνει τους οφθαλμούς του στον ουράνιο θόλο. Εάν στη χώρα μας μια τέτοια ενατένισις δημιουργεί ένα ανάμικτο αίσθημα δέους, εκστάσεως, θαυμασμού, μια λατρευτική εσώτερη έξαρσι, ακόμη ένα πνεύμα βαθειάς κατανύξεως στον πιστό, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό τούτο θα συμβαίνη στη Μέση Ανατολή, όπου η καθαρότης της ατμόσφαιρας προσφέρει μια ακόμη πιο εκπληκτική και εντυπωσιακή ενατένισι των ουρανίων σωμάτων σ' ένα εκθαμβωτικό πανόραμα. Οι μυριάδες των αστέρων σ' αυτό το ανυπέρβλητο πλαίσιο προσφέρουν κάτι το θεσπέσιο, το ασύγκριτο, το μοναδικό. Η πιστή ψυχή, έτσι, δεν ημπορεί παρά να εκχυθή σ' έναν ύμνο, δοξολογίας, αινέσεως, λατρευτικής εξάρσεως.

Εδ. 4: Καθώς όμως ο Δαβίδ συγκρίνει αυτή την θαυμαστή δημιουργία με την φυσική προέλευσι του ανθρώπου, την αδυναμία του, την αστάθεια, την προσωρινότητά του, το τόσο εύθραυστο σκεύος, που η φυσική του συγκρότησις, ένα συγκλονιστικό ερώτημα αυθόρμητα έρχεται στην καρδιά και στα χείλη του: "τις είναι ο άνθρωπος ώστε να ενθυμήσαι αυτόν; ή ο υιός του ανθρώπου ώστε να επισκέπτησαι αυτόν;" Άραγε ο Θεός ενδιαφέρεται για μένα; Ο άπιστος, ο σκεπτικιστής θα απαντήσουν αρνητικά, ή θα αποφύγουν ν' απαντήσουν: μια απελπιστική, καταθλιπτική, αποκαρδιωτική, στην καλλίτερη περίπτωσι, απάντησις θα έλθη στα χείλη τους: "δεν ξέρω" ή "ποιος ξέρει;". "Τις είναι ο άνθρωπος"... μέσα σ' αυτό το απέραντο σύμπαν -σ' αυτή την ατελεύτητη αιωνιότητα; Εάν επρόκειτο "ορθολογιστικά" να αντιμετωπίσης το ερώτημα θα έπρεπε μάλλον να σκεφθής ότι "είμαι", "είσαι" κάτι το πολύ μικρότερο και από ένα μικρό μυρμήγκι. Φυσικά η απάντησις, αναφορικά με το υπαρξιακό πρόβλημα θα ήταν μια μηδενιστική εκτίμησις της ανθρώπινης ζωής: ο άνθρωπος ένα χημικό επεισόδιο, η κατάληξις ο ψυχρός τάφος ή, στην καλλίτερη περίπτωσι, κάποια ανυπαρξιακή συγχώνευσις με ένα απρόσωπο σύμπαν ή ένα, έστω, απρόσωπο "νιρβάνα"18 της Βουδδιστικής φιλοσοφίας.

Εδ. 5: Όμως η πληροφορία του Αγίου Πνεύματος στον Δαβίδ είναι εκ διαμέτρου διαφορετική: "Συ δε έκαμες αυτόν ολίγον τι κατώτερον των αγγέλων, και με δόξαν και τιμήν εστεφάνωσας αυτόν". Η πρώτη αναφορά είναι στον άνθρωπο, η τελική όμως στον Χριστό: Η σκέψις, ο διαλογισμός επάνω στον ουσιαστικό σκοπό της δημιουργίας αποκαλύπτει μια τρίπτυχη ιδιαιτερότητα που υψώνει τον άνθρωπο από την ασημαντότητα σε μια θέσι εκπληκτικής εξοχότητος.19 Εδημιουργήθη από τον Θεό, αλλά ολίγον "κατώτερος" από τον ίδιο τον Θεόν καθώς έδωσε σ' αυτόν την δική Του εικόνα. Η Εβραϊκή λέξις είναι "Ελοχίμ", που μεταφράζεται "άγγελος". Αυτή η εικών του Θεού, μεταδιδομένη στον άνθρωπο συνοδεύεται με ωρισμένες ιδιότητες: "δόξα", "τιμή", με τα οποία ο Θεός τον στεφανώνει, και που τον καθιστούν ανώτερο από κάθε άλλο δημιούργημα.20 Ο Ιωάννης Καλβίνος σχετικώς σημειώνει, μεταξύ άλλων, και τα εξής: "... Δεν αποδοκιμάζω αυτό το όνομα (άγγελος) αφού η πολύ γνωστή Εβραϊκή λέξις "Ελοχίμ" συχνά αποδίδεται σε αγγέλους, και εξηγώ τα λόγια του Δαβίδ, ως εννοούντα το αυτό ως εάν έλεγε ότι η ανθρώπινη υπόστασις δεν είναι τίποτε άλλο, από μια θεία και ουράνια κατάστασι..."21. Πόσο πράγματι εντυπωσιακά διάφορος είναι η Βιβλική άποψις στο θέμα του "ανθρώπου" από κάθε άλλη φιλοσοφική και θρησκευτική προσέγγισι! Όμως, μέσα στο "καθεστώς" της πτώσεως ο άνθρωπος έχει απωλέσει αυτόν τον ένδοξο, λαμπρό προορισμό -αυτή την "δόξαν" και "τιμήν"- η σοφία του κατήντησε, κατά την φρασεολογία του Ιακώβου "ουκ έστιν αύτη η σοφία άνωθεν κατερχομένη αλλά επίγειος, ψυχική (ζωώδης), δαιμωνιώδης". Αλλά και πάλι η χάρις του Θεού αποκαθιστά τον άνθρωπο στον ένδοξο προορισμό του, και τούτο εν Χριστώ καθώς ο συγγραφεύς της προς Εβραίους Επιστολής το διατυπώνει αναφερόμενος στα λόγια αυτά του Ψαλμωδού23, και τούτο διότι εν Χριστώ κατοικεί "παν το πλήρωμα της Θεότητος σωματικώς", σύμφωνα με την διατύπωσι του Παύλου.24

Εδ. 6: Ο Θεός, στο προαιώνιο σχέδιό Του θέτει τον άνθρωπο υπεράνω όλης της Δημιουργίας Του και ο Ψαλμωδός διακηρύττει: "Κατέστησας αυτόν κύριον επί τα έργα των χειρών σου· πάντα υπέταξας υποκάτω των ποδών αυτού·" Στο βιβλίο της Γενέσεως μας παρέχεται η αρχαία περιγραφή της εννοίας αυτής της κυριαρχίας επί της Δημιουργίας: "Και έλαβεν Κύριος ο Θεός τον άνθρωπον και έθεσεν αυτόν εν τω παραδείσω της Εδέμ, δια να εργάζηται αυτόν και να φυλάττη αυτόν"25. Αυτό ήταν μια ιδιαίτερα σημαντική αποστολή, ένα σπουδαίο έργο, μια εξαίρετη διακονία με μια ευρύτερη προοπτική διαφυλάξεως, περιφρουρήσεως, αναπτύξεως. Η πτώσις επέφερε μια καταστροφική απαρχή μιας οικολογικής, συν τοις άλλοις, καταστροφικής διαδικασίας. Ο άνθρωπος αντί να είναι ο εργάτης έγινε ο εκμεταλλευτής -με την πιο εγωιστική έννοια του πλούτου της δημιουργίας, αντί να φυλάττη αυτήν την ιερή παρακαταθήκη να την υποδουλώνη στην αυτάρεσκη, φίλαυτη, ιδιοτελή του συμπεριφορά. Έτσι ώστε "πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν..." 26, καθώς και αυτή προσμένει την απελευθέρωσί της "από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού"27.

Εδ. 7: Μέσα στο αρχαίγονο βουκολικό πλαίσιο του ψαλμού μια ιδιαίτερη έμφασις δίδεται στο άμεσο ζωικό βασίλειο: "πάντα τα πρόβατα και τους βόας, έτι δε και τα ζώα του αγρού·". Η κυριαρχία αυτή του ανθρώπου σ' όλους τους τομείς της δημιουργίας, συμπεριλαμβανομένου και αυτού, καθωδηγήθηκε από το ίδιο εγωιστικό πνεύμα. Η άμεση, προσωρινή, εκμεταλλευτική αντίληψις απετέλεσε το δεσπόζον στοιχείο της συμπεριφοράς του, ώστε συχνά με ανελέητο τρόπο να καταστρέφη πολύτιμα στοιχεία τα οποία συντηρούν, συμβάλλουν, βοηθούν στη συντήρησι των οικοσυστημάτων, συμπεριλαμβανομένου και του ζωικού βασιλείου. Σήμερα μεγάλη ποικιλία ειδών του ζωικού βασιλείου ευρίσκονται στα πρόθυρα του αφανισμού και αγωνιώδης είναι η καθυστερημένη προσπάθεια για την αποφυγή της πλήρους εξαφανίσεώς τους. Γι' αυτό το ζωικό βασίλειο, ας θυμηθούμε ότι στη Βίβλο υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για την ανθρώπινη ευθύνη για την προστασία και διαφύλαξί του. Π.χ. η "Σαββατική ανάπαυσις" επεκτείνεται και σ' αυτά: "την εβδόμην ημέραν θέλεις αναπαύεσθαι, δια να αναπαυθή ο βους σου"28.

Εδ. 8: Αλλά η κυριαρχία, όπως και η επιμέλεια, η φροντίς, η μέριμνα που ανατέθηκε από τον Θεό στον άνθρωπο επεκτείνεται σε ολόκληρη την κτίσι, και συμπεριλαμβάνει την εναέριο αλλά και την θαλάσσια και υποθαλάσσια ζωή, "πετεινά του ουρανού, και τους ιχθύας της θαλάσσης, πάντα τα διαπορευόμενα τας οδούς των θαλασσών". Η αλόγιστη βιομηχανική ανάπτυξις είχε ως αποτέλεσμα την απουσία από βιομηχανικές περιοχές, την εξαφάνισι των πτηνών. Π.χ. στο Λονδίνο, για πολλές δεκαετίες, η πνιγηρή ατμόσφαιρα των ποικίλων αναθυμιάσεων είχε απομακρύνει, αποδιώξει κάθε είδος της εναέριας ζωής. Όμως μια μακρόχρονη συστηματική εργασία είχε σαν αποτέλεσμα την επανάκαμψι σ' αυτό τον χώρο της ζωής αυτής της μορφής.

Αλλά και η ενάλιος ζωή, σε ακόμη μεγαλήτερη έκτασι, υπέστη την ανθρώπινη λαίμαργο επιβουλή. Η μόλυνσις των θαλασσών, λιμνών, ποταμών από απόβλητα, κυρίως πετρελαιϊκά, αλλά και άλλα χημικά, ακόμη και πυρηνικά, έχει προκαλέσει μια τεράστια, ανυπολόγιστη ζημία στον ενάλιο πλούτο, μια τρομερή οικολογική καταστροφή. Είναι παρήγορο όπου υπήρξε μια ευαισθησία σ' αυτόν τον τομέα να υπάρξη μια σχετική αναστροφή στην κατεύθυνσι της αποκαταστάσεως. Και σ' αυτόν τον τομέα η φωτισμένη Χριστιανική συνείδησις για την ανθρώπινη ευθύνη, στην προστασία της δημιουργίας πρέπει να διεγερθή. Το Πνεύμα το Άγιο είναι εκείνο που διεγείρει, ευαισθητοποιεί την ευθύνη του "πιστού υπολοίπου" και σ' αυτόν τον τόσο κρίσιμο τομέα της Χριστιανικής διακονίας.

(γ) Η Τελική Αναφορά (εδ. 9)

Ο Ψαλμός κλείνει με μια δοξαστική αναφορά στο όνομα του Κυρίου: "Κύριε, ο Κύριος ημών πόσον είναι θαυμαστόν το όνομά σου, εν πάση τη γη!" Ο Ιωάννης Καλβίνος γράφει σχετικώς: "Δεν υπάρχει ανθρώπινος νους τόσο βραδύνους και ανόητος ώστε να μη διακρίνη, εάν υποβληθή στον κόπο ν' ανοίξη τα μάτια του, ότι δια της θαυμαστής προνοίας του Θεού, ίπποι και βόες παρέχουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο -ότι ποίμνια τους ενδύουν- ότι κάθε είδος του ζωικού βασιλείου παρέχει τροφήν για την διατροφή και την συντήρησί του, ακόμη και με την ιδική του σάρκα. Και όσο περισσότερο αυτή η κυριαρχία (του Θεού) γίνεται φανερή, τόσο περισσότερο θα έπρεπε εμείς να επηρεαζόμαστε με το αίσθημα της αγαθότητος και χάριτος του Θεού μας, οσάκις είτε τρώγομεν, ή απολαμβάνουμε οποιαδήποτε άλλη άνεσι της ζωής. Δεν θα πρέπει λοιπόν, ν' αντιληφθούμε τον Δαβίδ ως εννοούντα ότι αποτελεί μια απόδειξι ότι ο άνθρωπος είναι περιβεβλημένος με επικυριαρχία επάνω σε όλα τα έργα του Θεού, επειδή ενδύεται με το μαλλί τους, χρησιμοποιεί το δέρμα τους για υπόδησι, τρέφεται με τη σάρκα τους, χρησιμοποιεί τη δύναμί τους για το δικό του όφελος: τούτο θα αποτελούσε ένα μη συμπερασματικό συλλογισμό. Ο Δαβίδ παρουσιάζει αυτά σαν ένα παράδειγμα, και σαν έναν καθρέπτη στον οποίο ημπορούμε να διακρίνουμε και να διαλογισθούμε την κυριαρχία στα έργα των χειρών του, με τα οποία ο Θεός έχει τιμήσει τον άνθρωπο. Η σύνοψις τούτου είναι: ο Θεός, στη δημιουργία του ανθρώπου, έδωσε μια φανέρωσι της απείρου χάριτος και κάτι περισσότερο από μια πατρική αγάπη σ' αυτόν, που θα πρέπει να μας προκαλέση ένα συγκλονιστικό θάμβος, και, παρ' όλον ότι δια της πτώσεως του ανθρώπου, αυτή η μακαρία κατάστασις έχει σχεδόν ολοκληρωτικά ερειπωθή, υπάρχουν όμως ακόμη κατάλοιπα της άφθονης γενναιοδωρίας Του με τα οποίο ο Θεός μας περιβάλλει, που αρκούν για να μας πληρώσουν με θαυμασμό. Είναι αλήθεια, όμως, ότι σ' αυτή τη θλιβερή και εξαθλιωμένη ανατροπή, είναι αληθές ότι η όμορφη τάξις που αρχικά εθέσπισε ο Θεός δεν ακτινοβολεί στην αρχική της λαμπρότητα, όμως οι πιστοί που ο Θεός συνάγει στον εαυτό Του, κάτω από τον Χριστό, την κεφαλή τους, απολαμβάνουν τόσα εξαίρετα προνόμια, τα οποία απωλέσθηκαν "εν τω Αδάμ"... Ο Δαβίδ εδώ περιορίζει την προσοχή του στα προσωρινά οφέλη του Θεού, είναι όμως καθήκον μας να υψωθούμε υψηλότερα διαλογιζόμενοι τους ανεκτίμητους θησαυρούς της βασιλείας των ουρανών που αποκαλύπτονται εν Χριστώ, και όλα τα δώρα που ανήκουν στην πνευματική ζωή, ώστε συλλογιζόμενοι αυτά οι καρδιές μας να φλογισθούν με αγάπη προς τον Θεόν, ώστε να υποκινηθούν στην άσκησι της ευσεβείας, ώστε να μη επιτρέπουμε στον εαυτό μας να καταστούμε νωθροί και αδρανείς στο να δώσουμε δόξα στους επαίνους Του".29

Ο κ. Α. Κουλούρης είναι μεταφραστής στην Ελληνική γλώσσα των "Θεσμών της Χριστιανικής Θρησκείας" του Ι. Καλβίνου.

Υποσημειώσεις:
1. Leslie S. McCaw - New Bible Commentary - InterVarsity Fellowship - London, 1954, Σελ. 418.
2. Derek Kidner - The Tyndale Old Testament Commentaries - InterVarsity Press, Leicester, England, 1973, Σελ. 66.
3. Ιω. Καλβίνου, Commentary on the Book of Psalms, Vol. I, Calvin Translation Society, Edinburg, 1848, Σελ. 93.
4. Ibid, Σελ. 93.
5. Peter Craigie, World Biblican Commentary, Vol. 19, Psalms - world Books Publisher - Wago Texas, 1983, Σελ. 105.
6. "Λεξικόν των Αγίων Γραφών", Γ. Κωνσταντίνου, Αθήναι, 1888, Σελ. 439.
7. Ψαλμ. ρδ΄ 24.
8. "I have no time to stand and stare", William Wordsworth (1770-1850).
9. Η διάκρισις μεταξή "Γενικής" Χάριτος που καλύπτει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος: "ότι τον ήλιον αυτού ανατέλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους" (Ματθ. ε΄ 45), και της "Ειδικής" Χάριτος που παρέχεται μόνο στους πιστούς, εκλεκτούς, τους φοβουμένους τον Κύριον: "ο οφθαλμός του Κυρίου επί τους φοβουμένους αυτόν" κ.α., αναφέρεται εις τους Πατέρας, κυρίως όμως εις τον Αυγουστίνον -βλ. "Θεσμοί Χριστιανικής Θρησκείας", Ιωάννου Καλβίνου, μετάφρασίς μας στην Ελληνική (1983-1995), Βιβλ. Β΄, κεφ. ΙΙ, παρ. ΧVΙΙ, Σελ. 58 και εις πολλά άλλα σημεία των Θ.Χ.Θ., βλ. Βιβλ. Δ΄, "Χάρις" -Σελ. 759-760.
10. Λευϊτ. ιθ΄ 31, κ΄ 6, 27, Β΄ Χρον. λγ΄ 6.
11. Β΄ Βασ. ιη΄ 4.
12. "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους", Τόμος Τρίτος, Δευτερ. Έκδοσις, Αθήναι, τύποις Ανέστη Κωνσταντινίδου, Σελ. ιδία 368... 378...
13. Ψαλμ. ιθ΄ 1.
14. Α΄ Κορ. α΄ 27.
15. Ματθ. κα΄ 15, 16.
16. "νήπια": παιδία ικανά να παίξουν -ηλικίας 3 ετών στην εκτίμησι των Εβραίων (James Comper Gray - The Biblical Museum, London, Paternoster Row, 1899).
17. Derek Kidner, ibid, Σελ. 66-67.
18. "Nirvana" (Σανσκριτική λέξις: Εξάλειψις ή το σβήσιμο). Στην Ινδική θρησκευτική αντίληψι αποτελεί τον ύψιστο στόχο του διαλογισμού και της μαθητείας. Κατά ένα πλέον χαρακτηριστικό τρόπο χρησιμοποιείται στον Βουδδισμό, στον οποίο περιγράφει την μεταβατική κατάστασι της ελευθερίας που επιτυγχάνεται με την εξαφάνισι της επιθυμίας και της ατομικής συνειδητότητος. Σύμφωνα με την Βουδδιστική ανάλυσι της ανθρωπίνης καταστάσεως, ψευδαισθήσεις εγωκεντρισμού, και αι εξ αυτών επιθυμίες, αιχμαλωτίζουν τον άνθρωπο σ' ένα συνεχιζόμενο κύκλο αναβιώσεων και εις τον εκ τούτου συνεπαγόμενο πόνο (dukkha). Η απαλλαγή απότα δεσμά αποτελεί κάτι το συνώνυμο με ένα εσώτερο φωτισμό ή την εμπειρία του Νιρβάνα. Απελευθέρωσις από τις "αναβιώσεις" δεν υποδηλώνει άμεσο φυσικό θάνατο, αλλά σ' ένα "τέλειο" πρόσωπο (σαν ένας βούδδας), ο επακόλουθος θάνατος αποκαλείται "πλήρης Νιρβάνα"... (The New Encyclopaedia Britannica, Τόμος VΙΙ, Σελ. 351, Εκδ. 1974). Μια άλλη συνοπτική έκθεσις του "Νιρβάνα" είναι η ακόλουθος "παύσις των επιθυμιών και πάσης υπάρξεως, το τέρμα των μετεμψυχώσεων, το απόλυτον μηδέν" (Λεξικόν Εγκυκλοπαδικόν, Τόμος Ε΄, σελ. 51, Εκδ. Μπάρτ & Χίροτ, Αθήναι, 1896).
19. Leslie S. McCaw, ibid, Σελ. 419
20. Leslie S. McCaw, ibid, Σελ. 419
21. Ιωάννης Καλβίνος, ibid, Σελ. 102, 103.
22. Ιακ. γ΄ 15.
23. Εβρ. β΄ 5 κ.ε. Βλέπε "ανέκδοτα" (πολυγραφημένα Σχόλιά μας εις προς Εβραίους, Σελ. 17 κ.ε.).
24. Κολοσ. β΄ 19.
25. Γεν. β΄ 15.
26. Ρωμ. η΄ 32.
27. Ρωμ. η΄ 21.
28. Έξοδ. κγ΄ 12.
29. Ιωάν. Καλβίνου, ibid, Σελ. 107, 108.

 

Προσευχές & αφιερώσεις στο Θεό

Ο Arthur Bennett, εφημέριος στην St Albans Cathedral, στο βιβλίο του "Η κοιλάδα του Οράματος", 1975, παρουσίασε μια συλλογή από 200 "Προσευχές και αφιερώσεις στο Θεό" από τον 16ο ως και τον 19ο αιώνα, που ήσαν ξεχασμένες στα ντουλάπια του χρόνου. Σ' αυτές τις προσευχές αναγνωρίζεται μια ενότητα που πηγάζει από τη βαθειά πίστη και την αφιέρωση των διαφόρων συγγραφέων στα βασικά διδάγματα του Ευαγγελίου παρ' όλες τις ποικιλόμορφες θρησκευτικές αποχρώσεις των χρόνων εκείνων.

Ο A. Bennett χώρισε σε θέματα τις αφιερώσεις αυτές όπως "Αγία Τριάδα", "Τα δώρα της χάριτος", "Απολύτρωση και Συμφιλίωση" κ.λπ.

Ο Αστέρας από τη συλλογή αυτή θα δημοσιεύσει μια επιλογή. Η μετάφραση μένει πιστή στη δομή των κειμένων αλλά προσπαθεί με σύγχρονη έκφραση ν' αποδώσει την αρχαϊκή αγγλική διατύπωση.

Στην Αγία Τριάδα

Ο Θεός της Σωτηρίας μου. Ο τρισυπόστατος Θεός, ο Ένας σε τρεις, οι τρεις σε Έναν. Ουράνιε Πατέρα, ευλογημένε Γιέ, αιώνιο Πνεύμα,

Λατρεύω Εσένα, το ένα υπέρτατο Όν, την μια ουσία, τον μοναδικό Θεό που φανερώνεται σε τρία διακριτά πρόσωπα, γιατί Εσύ φέρνεις τους αμαρτωλούς να γνωρίσουν το πρόσωπό Σου και την βασιλεία Σου.

Ω Πατέρα, Εσύ μ' αγάπησες κι έστειλες τον Ιησού να μ' εξαγοράσει, και να με ελευθερώσει.

Ω Ιησού, Εσύ μ' αγάπησες και πήρες τη μορφή μου, έχυσες το αίμα Σου για να πλύνεις τις αμαρτίες μου. Με τη δικαιοσύνη Σου σκέπασες την αναξιότητά μου.

Ω Άγιο Πνεύμα, Εσύ μ' αγάπησες και μπήκες στην καρδιά μου, της φύτεψες αιώνια ζωή και μου αποκάλυψες τη δόξα του Ιησού.

Τρία πρόσωπα, ένας Θεός. Σ' ευλογώ και Σε δοξάζω για την άπειρη αγάπη Σου, τη θαυμαστή, την απερίγραπτη, την τόσο δυνατή που σώζει το απολωλός και το ανυψώνει στην δόξα.

Ω Πατέρα, Σ' ευχαριστώ που με την άπειρη χάρη Σου μ' έδωσες στον Ιησού για να 'μαι το πρόβατό Του, το κόσμημά Του, ο συγκληρονόμος Του.

Ω Ιησού, Σ' ευχαριστώ που με την άπειρη χάρη Σου μ' εδέχτηκες, με σύζευξες και με ένωσες μ' Εσένα.

Ω Άγιο Πνεύμα, Σ' ευχαριστώ που με την άπειρη χάρη Σου, μου υπέδειξες τον Σωτήρα μου Ιησού, φύτεψες την πίστη μέσα μου, υπόταξες την πεισματάρικη σκληρή καρδιά μου, μ' έκανες ένα μ' Αυτόν για πάντα.

Ω Πατέρα, από το θρόνο σου ακούς τις προσευχές μου.

Ω, Ιησού μου, το χέρι Σου απλώνεται να δεχτεί τις ικεσίες μου.

Ω Άγιο Πνεύμα πρόθυμα με βοηθάς στις αδυναμίες μου, μου δείχνεις τις ανάγκες μου, με γεμίζεις μέσα μου με κατάλληλα λόγια για να προσεύχομαι, μ' ενδυναμώνεις για να μην απελπίζομαι αλλά να εμμένω στις παρακλήσεις μου.

Ω, Τρισυπόστατε Θεέ, Εσύ που κυβερνάς το Σύμπαν Εσύ με παρακίνησες να ζητώ όσα αφορούν τη βασιλεία Σου και την ψυχή μου.

Ας ζω κι ας προσεύχομαι σαν κάποιος που βαφτίστηκε στο τρίπτυχο όνομά Σου.

Επιμέλεια: Λ. Βαλαή

 

Αντιμετωπίζοντας έναν Καινούργιο Χρόνο

του κ. Χαρ. Γ. Αγαπίδη

Ταξίδι με πλοίο παρομοιάζεται πολλές φορές η ζωή μας. Πριν από μερικές μέρες το πλοίο μας ξεκίνησε για το ταξίδι του. Από τότε ταξιδεύομε όλοι μας στο υπερωκεάνιο της ζωής μας για το 2003. Ποια η αποστολή μας; Πώς θα φθάσωμε στο λιμάνι του προορισμού μας; Πόσες τρικυμίες θα συναντήσωμε; Από πόσους άγνωστους κινδύνους θα περάσωμε;

Πριν 1970 χρόνια περίπου ένας Ρωμαίος πολίτης, κάτοικος της Παλαιστίνης κατηγορήθηκε άδικα και φυλακίσθηκε. Η δίκη θα εγίνετο σε μια μακρινή επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επειδή ο Απόστολος Παύλος δεν είχε εμπιστοσύνη για δίκαιη απόφασι των διεφθαρμένων τότε ηθικά δικαστών, θέλησε να δικασθεί στην Ρώμη ενώπιον του αυτοκράτορος Καίσαρος. Διορίσθηκε ένας εκατόνταρχος για να τον συνοδεύσει. Στο ταξίδι αυτό ο Απόστολος Παύλος και η ακολουθία του πέρασαν καλές, αλλά και κακές μέρες. Είχαν γαλήνη, αλλά και τρικυμία. Το πλοίο κτυπιόταν από τα άγρια κύματα. Άρχισαν όλοι τους να ανησυχούν εκτός από έναν. Η θάλασσα αγρίευε. Για να μην πέσουν στα βράχια ρίξανε τέσσερες άγκυρες και περίμεναν να ξημερώσει. Τότε μερικοί ναύτες απεφάσισαν να σωθούν, αδιαφορώντας για όλους τους άλλους. Μπήκαν σε μια βάρκα και θέλανε να φύγουν. Ο Απόστολος Παύλος το κατάλαβε, και είπε στον εκατόνταρχο και τους στρατιώτες του: "Αυτοί αν φύγουν, όλοι εσείς οι υπόλοιποι δεν θα μπορέσετε να σωθείτε". Τον άκουσαν. Έμειναν, και έτσι σώθηκαν όλοι.

Η αρχαία αυτή ιστορία, φίλοι μου, μας διδάσκει σπουδαία μαθήματα. Ήδη βρισκόμαστε σε έναν καινούργιο χρόνο. Πέρασαν αρκετές μέρες. Πόσο αλήθεια φεύγουν τόσο γρήγορα οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες, τα χρόνια. Πολύ παραστατικά ο εθνικός μας ποιητής Βαλαωρίτης μας περιγράφει: "Χρόνε ζηλιάρη, δύστροπε, πες μου γιατί να σβύνωνται οι μέρες μας σαν αστραπή, να φεύγουνε οι ώρες της χαράς, καθώς περνούν και φεύγουνε χωρίς να λησμονούνται;"

Αρχίσαμε ένα καινούργιο ταξίδι. Θα έχομε τρικυμίες. Υπάρχει ο κίνδυνος στο χρόνο αυτό κατά την διάρκεια των τρικυμιών να αφήσωμε να μας φύγουν μερικοί ναύτες που μας είναι απαραίτητοι στο ταξίδι μας. Ας προσπαθήσωμε να τους κρατήσωμε. Με αυτούς θα περάσωμε τις τρικυμίες της ζωής. Χωρίς αυτούς θα ναυαγήσωμε. Ποιοι είναι αυτοί δεν είναι δύσκολο να ονομάσωμε.

Ένας τέτοιος ναύτης πρώτος στη σειρά είναι το θάρρος. Η ζωή μας, φίλοι μου, δεν είναι πάντοτε ήρεμη. Αλοίμονο αν ο ναύτης αυτός του πνεύματος μας φύγει. Τότε ο φόβος παίρνει στα χέρια του το τιμόνι, και η δειλία νικά όλο το πλήρωμα του πλοίου. Εφ' όσον στο ταξίδι μας έχομε μαζύ μας τον ναύτην αυτόν που λέγεται θάρρος, μην φοβούμεθα. Οι τρικυμίες της ζωής πιθανόν να αφαιρέσουν την ελευθερία μας, τους γονείς μας, τα αδέλφια μας, τα παιδιά μας, την γυναίκα μας, τα κτήματα και τα χρήματά μας. Αν κρατήσωμε γερά στο κλυδωνιζόμενο σκάφος τον ναύτην αυτόν που λέγεται θάρρος, δεν θα νικηθούμε. Οι δυνάμεις του σκότους που ορμούν άγρια επάνω μας θα υποχωρήσουν. Όποιος χάνει τα χρήματά του χάνει πολλά, όποιος χάνει τους φίλους του χάνει περισσότερα, αλλά εκείνος που χάνει το θάρρος του χάνει τα πάντα. Εμπρός λοιπόν, φίλοι μου, ταξιδιώτες του 2003. Να αρχήσωμε την νέα χρονιά χωρίς φόβους, με θάρρος και τόλμη και καλό μας ταξίδι.

Δεύτερος απαραίτητος ναύτης στο ταξίδι μας είναι η τιμιότης. Ο ναύτης αυτός κρατά το τιμόνι και προστατεύει το πλοίο από τις τρικυμίες των πειρασμών. Απευθύνομαι στους νέους και τις νέες μας. Έχετε τον ναύτην αυτόν ενώ πλέετε τον ωκεανό της ζωής σας. Αν τον αφήσετε να φύγει θα καταστραφείτε. Μην αφήνετε την τιμιότητα να φύγει από την ψυχή σας. Αρχήστε την νέα χρονιά με τον ναύτην αυτόν και σας εύχομαι καλό ταξίδι.

Τρίτος ναύτης της ψυχής μας είναι η ελπίδα, η αισιοδοξία. Η μελαγχολία, το παράπονο είναι εχθροί του ανθρώπου. Όταν έρχονται οι δυσκολίες στη ζωή μας και κτυπούν το σκάφος μας, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να φύγει ο ναύτης αυτός που δίνει το χαμόγελο και την ελπίδα. Παρατηρείτε τον Απόστολο Παύλο με όλες τις δυσκολίες στη ζωή του. Πόσο ήσυχος είναι. Ακούστε τον. 2α επιστολή του στους Κορινθίους (κεφ. 4ον, εδάφιο 9): "Κατά πάντα θλιβόμενοι, αλλά ουχί στενοχωρούμενοι. Διωκόμενοι αλλά ουχί εγκαταλειπόμενοι. Καταβαλόμενοι, αλλά ουχί απολλύμενοι. Δια τούτο δεν αποκάμνομε, αλλά εάν ο εξωτερικός ημών άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός όμως ανανεούται καθ' εκάστην ημέραν". Γιατί Παύλε; Πώς τα καταφέρνεις; Γιατί το πλοίο είναι η ελπίδα, η αισιοδοξία, η χαρά. Ας φυλάξομε τον ναύτην αυτόν του πνεύματός μας στο ταξίδι της νέας χρονιάς, και ας ευχηθούμε καλό ταξίδι ο ένας στον άλλον.

Υπάρχει και άλλος ναύτης σπουδαίος. Η πίστις. Άφησε την πίστι να φύγει από το πλοίο και τα πάντα χάνονται. Πόσα πλοία, πόσες ψυχές χάθηκαν γιατί έλειψε η πίστις, και μπήκε η αμφιβολία. Ας κρατήσωμε στερεά την πίστι μας πάνω στο πλοίο, ας πιστεύομε στον Δημιουργό του σύμπαντος, στον Θεό, στον Ουράνιο πατέρα μας, και καλό μας ταξίδι.

Και τέλος υπάρχει και ο ναύτης με το όνομα υπομονή, Είναι μεγάλη αρετή η υπομονή. Καταδικάζει τις δυσκολίες και φέρνει επιτυχία. Το μεγαλύτερο λάθος στη ζωή μας είναι να απελπιζόμεθα, να εγκαταλείπομε το έργο για το οποίο αγωνισθήκαμε, και να υποχωρούμε σε κάτι που αρχήσαμε. Δεν υπάρχει, φίλοι μου, στον άνθρωπο αποτυχία που επιμένει. Μπορεί να χάσωμε την δουλειά μας, να αποτύχουμε στην αγάπη μας, στην εκλεκτή της καρδιάς μας, να χάσωμε την υγεία μας, οι φίλοι μας να μας εγκαταλείψουν, οι συγγενείς μας να μας ξεχάσουν. Να μην απογοητευώμεθα. Μην υποχωρούμε. Μην αφήνομε την υπομονή να φύγει από το ταξίδι της ζωής μας.

Και έτσι ενώ περνούμε τις μέρες του καινούργιου μας χρόνου, ας έχομε στο υπερωκεάνειο της ζωής μας τον Θεό. Ας μη τον αφήνομε να φύγει. Αν φύγει χαθήκαμε. Αν τον κρατήσωμε σωθήκαμε. Θάρρος, τιμιότης, ελπίδα, πίστις, υπομονή, και πηγή όλων αυτών των αρετών είναι ο Θεός.

Και με όλα αυτά, εύχομαι και εγώ σε όλους, με την ευκαιρία της καινούργιας χρονιάς, καλό μας ταξίδι για το 2003. I

 

Ομιλίες από το 6ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΙΑΤΡΩΝ & ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΩΝ

27-28 Απριλίου 2002

 

Η λυτρωτική μαρτυρία του Χριστιανού μέσα στην κοινωνία του ανθρώπου

του αιδ. Μελέτη Μελετιάδη   (Ποιμένος Ε.Ε.Ε. Βόλου)

 

Κατ' αρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για δύο πράγματα.

Πρώτο, για την τιμή που μου κάνατε να μου ζητήσετε να μιλήσω στο συνέδριο σας. Ειλικρινά, αισθάνομαι πολύ μικρός απ' τη μια μπροστά στα διανοητικά μεγέθη που υπάρχουν μέσα σ' αυτήν την αίθουσα και από την άλλη στον πλούτο της προσφοράς σας προς τον άνθρωπο. Καθώς, ως Χριστιανοί Γιατροί έχετε την καθημερινή ευκαιρία να διακονήσετε το σώμα και την ψυχή του ανθρώπου κοινωνώντας έτσι την αγάπη του Χριστού προς το πρόσωπο του.

Δεύτερο, για την τιμή να μας επισκεφτείτε, να απολαύσετε τις ομορφιές του τόπου μας, αλλά ιδιαίτερα για την ευκαιρία μαζί να λατρεύσουμε τον Τριαδικό Θεό μας.

Το γενικό θέμα του συνεδρίου σας είναι "Προσφορά και Μαρτυρία".

Θα επιθυμούσα η δική μου εισήγηση να δώσει περισσότερη έμφαση στη θεολογική και Βιβλική βάση της "Προσφοράς" παρά στην "Μαρτυρία" εάν με τον όρο "Μαρτυρία" εννοούμε τη Χριστιανική μας Προφορική Ομολογία. Κι αυτό όχι διότι θέλω να υποβιβάσω την σπουδαιότητα και την αναγκαιότητα της λεκτικής ομολογίας η οποία πρέπει να θεωρείται δεδομένη, αλλά διότι πιστεύω ότι έχει δοθεί υπερβολική έμφαση από τους άμβωνές μας σ' αυτήν και συνήθως εις βάρος της προσφοράς ή της υπηρεσίας, εάν θέλουμε να είμαστε Βιβλικότεροι.

Για περισσότερο από 100 χρόνια η θεολογική διαμάχη μέσα στους κύκλους μας εξέλαβε αυτές τις δύο συνιστώσες της Χριστιανικής ταυτότητας, ως διαλεκτική αντιθέσεων, με τη μια να αναιρεί την άλλη.

Α. Η Συντηρητική Πλευρά

Η μια πλευρά του ευαγγελικού κόσμου θεωρεί ότι ο αποκλειστικός σκοπός της Εκκλησίας είναι να κηρύξει τον λόγο του Θεού, να δει ψυχές να σώζονται, η Εκκλησία να αυξάνει και ο Χριστιανός να ετοιμάζεται για τον ερχομό του Κυρίου ο οποίος θα επιφέρει και την καταστροφή της "αμαρτωλής" γης.

Σύμφωνα μ' αυτήν την συλλογιστική, η οποιαδήποτε "προσφορά" της Εκκλησίας προς τον κόσμο σε θέματα δικαιοσύνης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οικολογίας, προσφύγων, και γενικά πολιτισμού, κινδυνεύει να κατηγορηθεί ως "κοινωνικό ευαγγέλιο".

Β. Η Φιλελεύθερη Πλευρά

Η άλλη πλευρά απορρίπτει τα προηγούμενα ως ανεδαφικά και εξωπραγματικά. Η έμφαση είναι αποκλειστικά σε μια κοινωνική παρουσία εκφραστική της προσευχής του Κυρίου:

"ελθέτω η βασιλεία σου, γεννηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης".

Όμως, μπορεί η Εκκλησία να συνεχίσει να θεωρεί την "Προσφορά" και την "Μαρτυρία" ως έννοιες αντίθετες;

Πιστεύω, όχι! Διότι δεν έχουμε ούτε την πολυτέλεια, αλλά ούτε και τη βιβλική εντολή για κάτι τέτοιο. Δεν μπορούμε να μη κηρύξουμε το Ευαγγέλιο το οποίο έχει τη δύναμη να κάνει το "Λύκο", "Αρνί", και να του δώσει αιώνια ζωή.

Αλλά, επίσης δεν μπορούμε να μη σκύψουμε στον πονεμένο, τον πεινασμένο, τον πρόσφυγα, στα τόσα κοινωνικά κακά που ως σύγχρονοι γίγαντες Ανάκ μας κόβουν την ανάσα και γενικά να αδιαφορήσουμε για την πολιτιστική διάσταση του ανθρώπου.

Η "Μαρτυρία" και η "Προσφορά" αποτελούν τις δυο όψεις της ίδιας χριστιανικής ταυτότητας. Η "Μαρτυρία" δίχως την "Προσφορά", δεν έχει τις αποδείξεις που χρειάζεται για να τεκμηριώσει την εγκυρότητα του μηνύματός της. Διότι, ας είμαστε ειλικρινείς, όσο κι αν η μυστικιστική μας εμπειρία με το Θεό εμπνέει τη ζωή μας, όσο κι αν θεωρούμε το μήνυμά μας ότι είναι Βιβλικό, η αλήθεια είναι ότι ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι αυταπόδεικτα.

Όταν ο Θεός καλεί τον Μωϋσή, μετά την εμπειρία του με τον Θεό στην καιόμενη βάτο, να μεταφέρει το ουράνιο μήνυμα στο λαό Του, ο Μωϋσής θέτει θέμα αποδείξεων. "Κύριε", Του λεει, "δεν θα πιστέψουν. Διότι θα πουν, "Δεν εφάνη εις σε ο Κύριος"" (Έξοδος 4.1). Σε απάντηση ο Θεός του ζητά τη ράβδο του η οποία θα αποτελούσε απόδειξη της εμπειρίας και της αποστολής του.

Από την άλλη πάλι "Προσφορά" δίχως τη "Μαρτυρία" αποτελεί ταξίδι χωρίς σκοπό.

Όταν πριν από έξι χρόνια, στο πρώτο άνοιγμά "Προσφοράς" της τοπικής Εκκλησίας προς την κοινωνία του Βόλου πήγα να δώσω κάποια χρήματα στο Ίδρυμα για Άτομα με Ειδικές Ανάγκες ("Άσπρες Πεταλούδες"), κατά την έξοδό μου από τη Γραμματεία μια κυρία που στεκόταν στην πόρτα του απέναντι γραφείου και άκουε τη συζήτησή μου με τη γραμματέα του Ιδρύματος, ζήτησε να μου μιλήσει. Μπήκα στο γραφείο της κι αφού μου συστήθηκε (ήταν η πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου) μου είπε, "κύριε Μελετιάδη γνωρίζω την ευαγγελική εκκλησία, αλλά πείτε μου πού ήσασταν τόσα χρόνια;" Δεν σας κρύβω ότι εκείνη τη στιγμή ντράπηκα τόσο για λογαριασμό μας που θα ήθελα να άνοιγε η γη και να εξαφανιζόμουν. Ναι, ως Εκκλησία ήμασταν γνωστοί με τις ευαγγελιστικές μας παρουσίες στην παραλία, αλλά απόντες από την "πλατεία" της πόλης μας.

Πιστεύω ότι η απουσία του Χριστιανού και της Εκκλησίας από την κοινωνία του ανθρώπου δημιουργεί ένα τεράστιο Χριστολογικό, Εκκλησιολογικό και Ιστορικό έλλειμμα.

Σχετικά με το εκκλησιολογικό έλλειμμα, η αποστολή της Εκκλησίας δεν είναι ο εαυτός της. Δεν υπάρχει για να υπάρχει. Δεν καλείται να είναι μια εσωστρεφής, κλειστή κοινωνία κάποιων μυημένων.

Αντίθετα, η Εκκλησία είναι το μέσο για να έρθει η βασιλεία του Θεού επί της γης, γι' αυτό το λόγο πρέπει να είναι εξωστρεφής και ανοικτή κοινωνία. Η οποία κοιτάζει τον κόσμο, τον πόνο του και τον πολιτισμό του κι αναγνωρίζει την ευθύνη της να αναμιχθεί ανάμεσά του λυτρωτικά κι όχι με τάση επιβολής.

Όσο η Εκκλησία δεν το κάνει, όσο αποφεύγει την παρουσία της μέσα στην "πόλη" του ανθρώπου τότε όλο και περισσότερο αυτή:

1. Θα περιθωριοποιείται

2. Θα Ιδιωτικοποιείται

3. Και η Κοινωνία δεν θα αλατίζεται με αποτέλεσμα ή να γεννά είδωλα ή η ίδια να ειδωλοποιείται

Αναφορικά με το ιστορικό κενό, η Εκκλησία δεν καλείται σε στατικότητα που καταναλώνεται σε μια ερμηνεία του παρελθόντος (υμνωδία, κήρυγμα), προδίδοντας έτσι το σκοπό ύπαρξής της. Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού είναι δύναμη που καλείται να δημιουργεί και να γράφει ευεργετική ιστορία μέσα στην τοπική και παγκόσμια κοινωνία. Μέσα στην ιστορία του ανθρώπου όταν οι πιστοί κατάλαβαν αυτήν την ευεργετική αποστολή τους γράφτηκαν λαμπρές σελίδες ιστορίας με αιχμή του δόρατος την Εκκλησία.

Για παράδειγμα η κατάργηση της δουλείας στην Βρετανική επικράτεια αποτέλεσμα επίπονου και μακρόπνοου αγώνα του βουλευτή William Wilberforce και του John Newton. Ή ακόμη η καθιέρωση της Κυριακής αργίας μετά από αγώνα Χριστιανών, όπως ο Ιωάννης Χρυσάκης.

Και τώρα αναφορικά με το Χριστολογικό Κενό. Όσο η Εκκλησία ακροβατεί στην "Προσφορά" της και απουσιάζει από την κοινωνία του ανθρώπου πιστεύω ότι έχει ένα τεράστιο Χριστολογικό πρόβλημα. Δηλαδή, δεν μιμείται και δεν παρουσιάζει εικόνα Χριστού προς τα έξω που να επηρεάζει την κοινωνία. Μέσα στη Γραφή παρατηρούμε ότι η συμπεριφορά του Θεού προς τον αμαρτωλό άνθρωπο ήταν ολιστικής λύτρωσης, δηλαδή την ψυχή του, το σώμα του και την δημιουργία του.

Αυτή τη θέση του Θεού την βλέπουμε μεταξύ άλλων:

1. Στην Αντιμετώπιση των Αμαρτωλών

Πρωτόπλαστων

Ο Θεός θα είχε κάθε δικαίωμα και θα ήταν δίκαιο να καταστρέψει τον Αδάμ και την Εύα μετά την αμαρτία τους και να δημιουργήσει έναν καινούριο άνθρωπο. Όμως, δεν το κάνει. Αντίθετα κινείται να τους λυτρώσει εμπλεκόμενος στην ζωή τους. Έτσι ο Θεός δεν λειτουργεί μόνο ως ο Δημιουργός τους, αλλά και ως ο Ανανεωτής, ο Αγιαστής και ο Εκπολιτιστής του.

2. Στο Παράδειγμα του Ιησού Χριστού

Το εδάφιο κλειδί που συνοψίζει ολόκληρο το Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο και με μια φράση αποκαλύπτει τη φιλοσοφία της επίγειας παρουσίας του Χριστού είναι το 10.45, "... ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών".

Αυτήν την Λυτρωτική διακονία Του ο Χριστός την φανέρωσε πρωταρχικά με την Ενσάρκωσή Του, καθώς ενσάρκωσε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Η Ενσάρκωση ήταν αγάπη στην πράξη, ευάλωτη δύναμη στα χέρια του αμαρτωλού ανθρώπου που τελικά θα τον μεταμόρφωνε σε "νέο κτίσμα". Δεν απέρριψε τον άνθρωπο, ούτε τα του ανθρώπου (εκτός από την αμαρτία του), αλλά επισκέφτηκε την "πόλη" του λυτρωτικά, για να την εκπολιτίσει.

Στη συνέχεια αυτήν την Λυτρωτική παρουσία τη φανέρωσε με το δίπτυχο, "... ών ο Ιησούς ήρξατο ποιείν τε και διδάσκειν" (Πρ. 1.1). Ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος των Συνοπτικών Ευαγγελίων αφιερώνεται στα έργα του Ιησού. Ενώ στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο έχουμε περισσότερη διδασκαλία, ωστόσο η διδασκαλία είναι επεξηγηματική των έργων του Ιησού (κεφ. 3, 5-11). Τα έργα Του δεν είχαν τη δική τους αυτοτέλεια αλλά λειτουργούσαν είτε ως πρόκληση, είτε ως επιβεβαίωση του λόγου Του. Χωρίς αυτά ο λόγος Του θα ήταν κενός νοήματος. Στον προβληματισμένο και φυλακισμένο Ιωάννη απαντά με τις αποδείξεις της παρουσίας Του, "... τυφλοί αναβλέπουσι και χωλοί περιπατούσι, λεπροί καθαρίζονται και κωφοί ακούουσι, νεκροί εγείρονται και πτωχοί ευαγγελίζονται" (Μτ. 11.5)

Και βέβαια το Θείο Πάθος αποτελεί το μέγιστο της διακονίας Του καθώς πρόσφερε "... την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών".

Ο Ιησούς Χριστός συνεχίζει και σήμερα να μας διακονεί και προς Τον Πατέρα, μέσω της μεσιτείας Του και προς εμάς καθώς μας ενδυναμώνει. Διότι, ο Ίδιος μας λεει, "... άνευ εμού ού δύνασθε ποιείν ουδέν" (Ιωάν. 15.5).

Σ' αυτήν την λυτρωτική παρουσία, στο δίπτυχο της "Μαρτυρίας" και "Προσφοράς", καλεί τους μαθητές Του μέσα στους αιώνες. Λίγες ώρες πριν τον θάνατό Του προσεύχεται στον Πατέρα λέγοντας, "...καθώς εμέ απέστειλας εις τον κόσμον, καγώ απέστειλα αυτούς εις τον κόσμον. και υπέρ αυτών εγώ αγιάζω εμαυτόν..." (Ιν. 17.18-19). Μετά την Ανάσταση ο Ιησούς ενώ αποστέλλει τους μαθητές Του λεει, "... καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, καγώ πέμπω υμάς" (Ιν. 20.21). Ένας λόγος που συνοδεύτηκε προηγουμένως από μια χειρονομία που φανέρωνε τον χαρακτήρα της αποστολής, "... έδειξεν αυτοίς τας χείρας και την πλευράν αυτού" (Ιν. 20.20).

3. Οι Παράμετροι της Σωτηρίας Μας

Η σωτηρία δεν είναι αυτοσκοπός, δεν μπορεί να περιοριστεί και να καταναλωθεί σε ένα είδος εισιτηρίου για την αιώνια ζωή. Αντίθετα, πρέπει να είναι το εφαλτήριο της νέας ζωής η οποία βρίσκει το νόημά και το σκοπό της στην "προσφορά" μέσα στην κοινωνία του ανθρώπου, μέσα στην οποία καλείται να λειτουργεί λυτρωτικά.

Η Αγία Γραφή σε πάμπολλα σημεία θέτει τις παραμέτρους της σωτηρίας τους Χριστιανού, οι οποίες είναι θεοκεντρικές με σημείο ενδιαφέροντος τον άνθρωπο και ποτέ άτομοκεντρικές.

"Υμείς έστε το φως του κόσμου· ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς" (Μτ. 5.14, 16). "Αυτού γαρ έσμεν ποίημα, κτισθέντες εν Χριστώ Ιησού επί έργοις αγαθοίς, οίς προητοίμασεν ο θεός ίνα εν αυτοίς περιπατήσωμεν" (Εφ. 2.10).

"Πιστός ο λόγος. Και περί τούτων βούλομαί σε διαβεβαιούσθαι, ίνα φροντίζουσι καλών έργων προίστασθαι οι πεπιστευκότες τω Θεώ. Ταύτα εστί τα καλά και ωφέλιμα τοις ανθρώποις" (Προς Τίτον 3.8).

Σε ποια έργα, σήμερα, η εκκλησία πρωτοστατεί;

"... ός αν θέλη υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος" (Μκ. 10.44).

Εάν θέλουμε να επηρεάσουμε την κοινωνία μας τότε πρέπει να την υπηρετήσουμε και τότε αυτή θα προκληθεί να ρωτήσει: "Τι σας κάνει διαφορετικούς;"

4. Η Υπηρεσία Είναι η Μόνη Γλώσσα

Επικοινωνίας Με Τον Κόσμο

Ο Κύριος κοινώνησε την αγάπη Του προς τον κωφάλαλο της Δεκάπολης με τρόπο που ο ταλαίπωρος άνθρωπος μπορούσε να αντιληφθεί. Τον άγγιξε στ' αυτιά κι έσταξε σάλιο στη γλώσσα του. (Μκ. 7.31-37).

Ο Κόσμος μας είναι πνευματικά κωφάλαλος. Ο μόνος τρόπος για να κοινωνήσουμε μαζί του το μήνυμα αγάπης που φέρουμε είναι να τον "αγγίξουμε" λυτρωτικά ώστε να μας "γευθεί".

Δεν καλούμαστε ως Χριστιανοί να γίνουμε Σταυροφόροι, ούτε και μοναχοί, αλλά Μάρτυρες Χριστού εν λόγω και εν έργω. (Barth)

 

Η προσφορά και η μαρτυρία του χριστιανού γιατρού

του κ.Ανανία Καβάκα  (Νευρολόγου-Ψυχιάτρου)

1. Η προσφορά μας

Η προσφορά μας ως γιατροί είναι νομίζω αυτονόητη. Σπουδάσαμε και εργαζόμαστε για να θεραπεύουμε τις οργανικές ή ψυχολογικές ασθένειες των ανθρώπων ή να τους ανακουφίζουμε σε περίπτωση ανίατων καταστάσεων.

Ως κλινικοί γιατροί, χειρουργοί, εργαστηριακοί, νοσηλευτές ή φαρμακοποιοί, ο καθένας από τη δική του πλευρά συμβάλλει στη σωστή διάγνωση, κατάλληλη θεραπευτική αντιμετώπιση, ανακούφιση ή πρόγνωση της εξέλιξης της νόσου.

Ως λειτουργοί της υγείας έχουμε ορκιστεί να κάνουμε το καλύτερο δυνατό από την πλευρά μας κατά την εξάσκηση του επαγγέλματός μας ώστε να θεραπεύουμε χωρίς να προκαλούμε ζημιά στους ασθενείς μας και όταν αυτό δεν είναι δυνατό, να τους ανακουφίζουμε.

Αυτό σημαίνει καλή κατάρτιση, συνεχή ενημέρωση, λεπτομερή λήψη ιστορικού, προσεκτική κλινική εξέταση και επισήμανση των κλινικών και εργαστηριακών ευρημάτων, ακριβής και ολοκληρωμένος εργαστηριακός έλεγχος, εκτίμηση της σοβαρότητας ή μη της κατάστασης, καθορισμός της απαραίτητης θεραπευτικής αντιμετώπισης, συνεχής παρακολούθηση της πορείας της νόσου ώστε να γίνονται έγκαιρα οι απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις και λεπτομερής ενημέρωση του ασθενούς ή των δικών του ανθρώπων για τη νόσο και για την αναγκαιότητα ή μη της συνέχισης της αγωγής.

Όλα αυτά προϋποθέτουν εργατικότητα, ευσυνειδησία και υπευθυνότητα, στοιχεία απαραίτητα για κάθε λειτουργό υγείας. Για ένα μάλιστα Χριστιανό λειτουργό υγείας αυτά πρέπει, νομίζω, να είναι σε υπέρτερο αν όχι υπέρτατο βαθμό.

2. Η μαρτυρία μας

Ως Χριστιανοί, εκτός από την προσφορά μας ως γιατροί, έχουμε κληθεί για να εξαγγέλουμε τις αρετές Εκείνου που μας κάλεσε από το σκότος στο θαυμαστό Του φως (Α΄ Πέτρ. β΄ 9).

Πώς γίνεται ή πώς μπορεί να γίνει αυτό; Νομίζω με τρεις βασικούς τρόπους, που είναι:

α) Η άμεση μαρτυρία μας. Σαν πιστοί του Θεού που βρήκαμε το σκοπό της ζωής και τον αιώνιο προορισμό μας στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για τη σωτήρια προσφορά του Θεού σε κάθε αμαρτωλό άνθρωπο που η καρδιά του έχει προετοιμαστεί κατάλληλα από το Άγιο Πνεύμα του Θεού.

Δεν είμαστε ιεροκήρυκες ούτε κάνουμε κηρύγματα στους ασθενείς μας. Απλά συμμεριζόμαστε μαζί τους αυτά που εμείς βρήκαμε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και που κι εκείνοι μπορούν να βρουν, τη συγχώρηση των αμαρτιών, την απαλλαγή από ενοχές, την υιοθεσία από τον Θεό, την παρουσία και προστασία Του, την πληρότητά μας εν Χριστώ και την κληρονομιά την άφθαρτη αμίαντη και αμόλυντη που είναι φυλαγμένη για μας και για όσους επιποθούν το πρόσωπο του Θεού στον Ουρανό, όπου θα ζήσουμε αιώνια, όταν αυτή αποκαλυφθεί στους έσχατους καιρούς (Α΄ Πέτρ. α΄ 4-8).

β) Η έμμεση επιρροή μας. Η παρουσία ενός πιστού γιατρού σ΄ ένα εργασιακό χώρο επηρεάζει θετικά το περιβάλλον σε σχέση με τις αξίες που υιοθετούνται ως προτεραιότητες.

Μπορεί πριν να δίνονταν έμφαση στην επιστημονική κατάρτιση και την επαγγελματική επάρκεια των γιατρών μόνο. Η παρουσία όμως του Χριστιανού γιατρού με την εργατικότητα, υπευθυνότητα, ευσυνειδησία, τιμιότητα, ειλικρίνεια, σεβασμό της προσωπικότητας του καθενός, απλότητα, ευσπλαχνία και κατανόηση στην κατάσταση και τα προβλήματα του ασθενή, επηρεάζει και το περιβάλλον.

Η παρουσία του πιστού και η διαφορετικότητά του είναι ευδιάκριτη και οι αξίες του υπολογίσιμες. Αυτό επειδή είναι φορέας της αλήθειας. Φυσικά, η απόλυτη αλήθεια είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός (Ιωάν. ιδ΄ 6), αλλά και κάθε άλλη αλήθεια, άσχετα αν αυτή είναι ηθική, βιβλική, κοινωνική ή επιστημονική έχει την προέλευσή της από τον Θεό, επειδή Αυτός είναι ο χορηγός της ζωής και ο δωρητής παντός αγαθού (Ιακ. α΄ 17).

Η αλήθεια και όταν ακόμη δεν αφορά άμεσα το πρόσωπο του Κύρίου μας, αλλά έχει σχέση με αξίες της ζωής που αναφέραμε προηγουμένως, έχει βαρύτητα πολύ μεγαλύτερη από τα ψέματα του διαβόλου, που είναι η τεμπελιά, η ανειλικρίνεια, η ανευθυνότητα, η αδικία ή η καπατσοσύνη σαν αξίες και μέσα παραγωγής, πλουτισμού και ευδαιμονίας.

Γι΄ αυτό, όταν εμείς είμαστε φορείς της αλήθειας, οι άνθρωποι δεν μπορούν να την απορρίψουν εύκολα.

γ) Η παρέμβασή μας. Τέλος, ένας τρίτος τρόπος μαρτυρίας μας είναι η παρέμβασή μας όταν αναφύεται ένα θέμα ηθικής τάξης στον εργασιακό μας χώρο ή όταν δημιουργούνται ή δημοσιοποιούνται ηθικού χαρακτήρα ή κοινωνικά προβλήματα στο ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον. Για την ορθότητα τέτοιων παρεμβάσεων υπάρχουν αντιρρήσεις από αρκετούς πιστούς, που βλέπουν τα πράγματα απαισιόδοξα.

Η απαισιόδοξη άποψη. Η ανθρώπινη φύση, λένε αυτοί οι πιστοί, είναι αδιόρθωτη, εκτός αν αναγεννηθεί διά του Λόγου του Θεού και του Αγίου Πνεύματος και η ανθρώπινη κοινωνία προχωρεί από το κακό στο χειρότερο από την πτώση του ανθρώπου και μετά και ότι μόνο ο Χριστός όταν επανέλθει στη γη θα την αποκαταστήσει στην αρχική της μορφή, όπως αυτή είχε από τον Θεό σχεδιαστεί.

Επομένως είναι μάταιος κόπος για έναν Χριστιανό να παρεμβαίνει, εκτός από την προσπάθειά του να μεταδώσει το μήνυμα της κατά χάρη σωτηρίας του Θεού για να σωθούν και να γίνουν στη συνέχεια χρήσιμα όργανα της κοινωνίας τους.

Αυτή είναι η πεσιμιστική αντίληψη, η οποία επικεντρώνει την προσοχή μας, όπως υποστηρίζει ο John Scott, στην πτώση του ανθρώπου και στην τελική καταστροφή του κόσμου αυτού. Προσπερνά όμως το γεγονός της Δημιουργίας του ανθρώπου και της απολύτρωσης που έκανε ο Θεός εν Χριστώ Ιησού (1).

Η αισιόδοξη άποψη. Ο Θεός μας δημιούργησε κατ΄ εικόνα και ομοίωσή Του και αυτή, παρόλη την πτώση μας, δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά σε άλλους περισσότερο και σε άλλους λιγότερο έχει αμαυρωθεί. Υπάρχουν μέσα μας, ακόμη και στους πιο διεφθαρμένους ανθρώπους, στοιχεία της θείας φύσης, της εικόνας του Θεού που έχει εμφυτευθεί μέσα μας. Αυτό το είπε και ο ίδιος ο Χριστός. Αν και πονηροί, είπε, "εξεύρητε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας" (Ματθ. ζ΄ 11).

Υπάρχουν άπιστοι γιατροί που εργάζονται συνειδητά και υπεύθυνα, φροντίζοντας με τον καλύτερο τρόπο τους ασθενείς τους. Κι αυτό το κάνουν όχι μόνο για τον εαυτό τους, να έχουν δηλαδή καλή φήμη και πολλή πελατεία, αλλά και για το καλό των ασθενών τους. Το ίδιο συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα.

Όλα αυτά οφείλονται εν μέρει στο γεγονός ότι οι αρχές του Θεού για δικαιοσύνη, αλήθεια, ευθύτητα, υπευθυνότητα, εργατικότητα ή τιμιότητα είναι χαραγμένες μέσα στην ανθρώπινη φύση και εν μέρει στην υιοθέτησή τους από τα συγκεκριμένα άτομα, καθώς αυτά ήρθαν σε επαφή με πιστούς ανθρώπους ή με τις αλήθειες του Θεού που έχουν διεισδύσει μέσα από τους αιώνες στον πολιτισμό και στον τρόπο σκέψης των κοινωνιών όλου του κόσμου.

Ακόμη, το γεγονός ότι η ανθρώπινη φύση είναι διεφθαρμένη και αδιόρθωτη, δεν σημαίνει ότι δεν είναι δυνατό να μειωθεί η κοινωνική αδικία, η κατάχρηση εξουσίας από οπουδήποτε κι αν αυτή γίνεται ή η ασυδοσία, αλλά ότι δεν μπορεί να αποκατασταθεί μια τέλεια κοινωνία πριν από την αποκατάσταση των πάντων που θα κάνει ο Θεός (Πράξ. γ΄ 21).

Αυτό εξάλλου έχει αποδείξει η ιστορική διαδρομή. Οι κοινωνικές δομές, οι συνθήκες εργασίας των γιατρών αλλά και όλων γενικά των εργαζόμενων, οι συνθήκες διαβίωσης των ασθενών και η αντιμετώπισή τους γενικά ή η αντιμετώπιση των πτωχών, των χρόνιων πασχόντων ή των ψυχοπαθών δεν ήταν πιο δίκαιες, πιο σωστές ή πιο ανθρώπινες πριν 100, 200, 500 ή 1000 χρόνια, αλλά πιο άδικες, πιο άθλιες και πιο απάνθρωπες.

Σας θυμίζω μόνο το γεγονός ότι κατά την επιδημία της πανώλους που μάστιζε την Ευρώπη κατά το 14ο αιώνα, μόλις διαπιστωνόταν ένα κρούσμα σε κάποιο σπίτι στην Ιταλία, έχτιζαν τις πόρτες και τα παράθυρα του σπιτιού αυτού, για να μην επεκταθεί η αρρώστια στα διπλανά σπίτια, καταδικάζοντας τον ασθενή και όλη την οικογένειά του σε θάνατο από την πείνα και τη δίψα. Βαρβαρότητα σε όλο το μεγαλείο της.

Αν οι κοινωνικές δομές, οι εργασιακές συνθήκες ή οι συνθήκες διαβίωσης των ασθενών και πτωχών στις προηγμένες χώρες έχουν γίνει πιο δίκαιες, πιο ανθρώπινες και πιο προστατευτικές προς τους μη προνομιούχους ανθρώπους γενικά και ως προς τις ελευθερίες και τα δικαιώματά τους και αντίθετα, έχουν γίνει πιο περιοριστικές απέναντι στους ανθρώπους της εξουσίας ή τους ισχυρούς, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έμμεση επιρροή ή στην άμεση παρέμβαση των συνειδητών Χριστιανών ή των αρχών του Θεού στις κοινωνίες των χωρών αυτών.

Όλα αυτά δείχνουν ότι μπορούμε σαν Χριστιανοί γιατροί, νοσηλευτές ή φαρμακοποιοί να επηρεάσουμε θετικά την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.

Το πώς μπορεί να γίνει αυτό ή ποιοι είναι οι πιο καλοί και πιο αποτελεσματικοί τρόποι επιρροής μας για τη βελτίωση του κοινωνικού μας περιβάλλοντος είναι ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον θέμα που χρειάζεται αρκετή ώρα για να αναλυθεί.

 

Προσωπικές εμπειρίες προσφοράς και μαρτυρίας

Του κ. Χαράλαμπου Σιδηρόπουλου (Καρδιολόγου)

Γεννήθηκα σε χριστιανική οικογένεια στην Κατερίνη.

Στην εφηβική μου ηλικία, συνειδητοποίησα την αμαρτωλότητά μου. Γονάτισα ειλικρινά μπροστά στον Ιησού. Ζήτησα χάρη κι έλεος για τη σωτηρία της ψυχής μου. Αναγνωρίζοντας ότι η μεγάλη προσφορά του Θεού στον άνθρωπο είναι η σωτηρία της ψυχής, για 5-6 χρόνια περίπου, έβαλα στόχο: κάθε 3 μήνες να οδηγώ στον Σωτήρα Χριστό 1 ψυχή για σωτηρία.

Στην φοιτητική μου ζωή, στη Θεσ/νίκη, σκέφτηκα: Παράλληλα με τα καθήκοντα μου στην εκκλησία, να μαζέψω και την σπουδάζουσα Νεολαία για συντροφιά, προσφορά και μαρτυρία! Αρχικά λίγοι φοιτητές στεγαστήκαμε σ' αδελφικά σπίτια. Αργότερα αυξηθήκαμε. Δεν χωρούσαμε στα σπίτια. Τελικά οργανωθήκαμε επίσημα σ' αίθουσα με άδεια του Πρωτοδικείου Θεσ/νίκης. Η εξωτερική μας προσφορά και μαρτυρία ήταν επίσκεψη σ' όλες τις φυλακές της χώρας μας εκτός της Αττικής. Θυμόμαστε τις συγκινητικές αντιδράσεις διευθυντών φυλακών αλλά και κρατουμένων. Δεν ξεχνάμε όταν στις φυλακές της Αλικαρνασού Κρήτης ο Δ/ντής ενθουσιάστηκε από το πνευματικό, ενθαρρυντικό πρόγραμμά μας και μας προώθησε στην "εσωτέραν φυλακήν!" για ν' ακούσουν και για να μας δούνε οι αλυσοδεμένοι κρατούμενοι. Εκτός από τις φυλακές επισκεφτήκαμε σε διάφορες πόλεις πολλά ορφανοτροφεία, ιδρύματα με ειδικές ανάγκες, Γηροκομεία. Επίσης διάφορες Σχολές όπως τη Σχολή τυφλών. Η μαρτυρία του Εσταυρωμένου επίσης ήχησε σε πλατείες δρόμους και από " πόρτα σε πόρτα".

Για την Μαρτυρία Λύτρωσης του Εσταυρωμένου, πάντοτε "μ' ανοιχτό πνεύμα" δηλ. αδογμάτιστοι προσπαθούσαμε και προσπαθούμε να συνεργαστούμε. Θυμάμαι τότε που ο Μητροπολίτης Θεσ/νίκης ανήγγειλε με το ραδιόφωνο να πάρουν οι Θεσ/νικείς το ευαγγέλιο, μαζί μ' ένα συμφοιτητή μου πήγαμε και βοηθήσαμε δίνοντας ευαγγέλια στην οδό Τσιμισκή.

Στην στρατιωτική μου ζωή, σαν πεζοναύτης της πατρίδας μας και σαν "στρατιώτης Ιησού Χριστού" συνέχισα την μαρτυρία μου. Τρεις νέοι αναγεννήθηκαν. Σήμερα συνεχίζουν ως ποιμένες εκκλησιών. Στη Ρόδο, ένας Ροδίτης μετά από τη θεραπεία του παιδιού του με προσευχή, πίστεψε στον Κύριο κι ακολούθησε δυναμικά το δρόμο του Θεού. Με την αλλαγή της πρώην αμαρτωλής ζωής του αναπτύχθηκε διωγμός εναντίον του κι εναντίον μου. Καθημερινά ζούσαμε την απειλή μέχρι θανάτου. Ο Κύριος μας τόνωσε και μας παρηγόρησε σώζοντας 50 άλλα άτομα. Στο στράτευμα ήμουν υπό "Π.Π.", για τη μαρτυρία του Ευαγγελίου, αλλά ο Θεός μου έδωσε χάρη βοηθώντας με πολλές φορές. Παράδειγμα: Σχεδόν όλα τα τάγματα στη Ρόδο χτυπήθηκαν από γαστρεντερίτιδα πολλών στρατιωτών. Ο Διοικητής μου σ' έκτακτη Συνέλευση διοικητών τους είπε: "ελάτε να πάρετε οδηγίες απ' τον γιατρό μου, ούτε ένα κρούσμα έχουμε".

Στην ειδίκευσή μου, αρχικά εκπαιδεύτηκα στο Νοσοκομείο Ξάνθης και μετά στην Καβάλα και Θεσ/νίκη. Στην Ξάνθη μ' αιφνιδίασε το Νοσοκομείο όταν με τίμησε μ' ενα βραβείο σαν γιατρό για καλή προσφορά, μαρτυρία. Παράλληλα με την ειδικότητα ο αγώνας προσφοράς και μαρτυρίας συνέχιζε σε φυλακές, σεισμόπληκτους, πρόσφυγες, πλημμυροπαθείς.

ΣΗΜΕΡΑ, τα τελευταία 15 χρόνια, το όραμά μου αγκάλιασε και τα γειτονικά έθνη. Αυθόρμητα οργανώθηκε μια κίνηση "χριστιανοί χωρίς σύνορα". Με πούλμαν γεμάτο αγαθά, φάρμακα, κουβέρτες επισκέπτεται την Βουλγαρία, Αλβανία, Σερβία, Κόσοβο, Σκόπια, Τουρκία, Ρουμανία, Κροατία για Προσφορά και Μαρτυρία.

 

Ένα χριστιανικό θεραπευτήριο στην δίνη ενός εμφυλίου πολέμου:
Κλινική "Ihtus Remedium"- Σκόπια

της Dr. Irena Vitanovska

Το Ihtus Remedium (ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ "ΙΧΘΥΣ") είναι μια χριστιανική κλινική μοναδική στο είδος της στην χώρα μας. Όταν λέμε χριστιανική είναι όχι μόνο επειδή Χριστιανοί από διάφορες ομολογίες εργάζονται στην κλινική, αλλά και επειδή το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού μοιράζεται με όλους τους ασθενείς.

Η φυσιογνωμία της κλινικής έχει σαν βάση την υπηρεσία. Το πρόγραμμα υπάρχει εδώ και 4 έτη και αποστολή μας είναι ο ευαγγελισμός μέσω των ιατρικών υπηρεσιών . Οι τελευταίες δύο κρίσεις έφεραν χιλιάδες πρόσφυγες στην χώρα μας και πολλούς ασθενείς στην κλινική μας.

Ήμασταν σε θέση να τους προσφέρουμε ιατρικές υπηρεσίες καθώς επίσης και το μήνυμα της αγάπης του Κυρίου.

Η κλινική είναι μικρή και απλή, αλλά ο Θεός μας έχει ευλογήσει με την ενότητα και το προνόμιο να υπηρετούμε την πατρίδα μας και τις εκκλησίες.

"Γι αυτό χαίρομαι για τα παθήματά μου, για τις βρισιές, τις θλίψεις, τους διωγμούς και τις πιέσεις που πέρασα για χάρη του Χριστού. Γιατί όταν φαίνεται πως έχω χάσει κάθε δύναμη, τότε είμαι πραγματικά δυνατός" Β΄ Κορινθ. 12:10.

Η υπηρεσία στο Ihtus Remedium είναι τριπλή:

Υπηρετούμε τους ανθρώπους παρέχοντας ιατρική φροντίδα και φαρμακευτική περίθαλψη. Οι άποροι που νοσηλεύονται δωρεάν απολαμβάνουν τις ίδιες υπηρεσίες με όσους έχουν την δυνατότητα να πληρώσουν.

Συμμεριζόμαστε τον Λόγο του Θεού με τους ασθενείς μας με ομιλίες, με έντυπα αλλά και μέσω της αγάπης και της υπηρεσίας.

Όποτε είμαστε σε θέση, προσφέρουμε τρόφιμα και ρούχα σε όσους έχουν ανάγκη. Χριστιανικές ανθρωπιστικές οργανώσεις, εκτιμώντας το έργο μας, παρέχουν στην κλινική μας ρούχα, τρόφιμα και παιχνίδια για να τα διαθέσουμε όπου χρειάζονται.

Σύνθημά μας είναι να υπηρετούμε με όλα όσα ο Κύριος μας έχει προσφέρει.

....Ο Ιησούς ήρθε στην Καπερναούμ και όταν μπήκε στο σπίτι ρώτησε τους μαθητές: "Τι συζητούσατε στον δρόμο; " ....Αυτοί όμως σιωπούσαν γιατί στον δρόμο συζητούσαν μεταξύ τους ποιός είναι ο ανώτερος ανάμεσά τους. Κάθισε τότε ο Ιησούς, φώναξε τους δώδεκα και τους λέει: " Όποιος θέλει να είναι ο πρώτος θα πρέπει να γίνει ο τελευταίος απ΄όλους κι ο υπηρέτης όλων." Μαρκ. 9: 33-35.

Γνωρίζουμε ότι και μεις είμαστε στον δρόμο για τον προορισμό μας μαζί με τον Ιησού Χριστό και τους άλλους πιστούς. Κάποια μέρα ο Ιησούς θα ρωτήσει και εμάς: " Τι γινόταν ανάμεσά σας στον δρόμο; Τι ήταν το πιό σπουδαίο πράγμα στην ζωή σας; Ποιές ήταν οι προτεραιότητές σας; "

Οι μαθητές ντράπηκαν γιατί είχαν λαθεμένες προτεραιότητες. Οι δικές μας ποιές είναι;

"Τότε ο Ιησούς δίνει ένα μάθημα που ισχύει για κάθε χριστιανική διακονία: "....όποιος θέλει να είναι ο πρώτος θα πρέπει να γίνει ο τελευταίος απ΄όλους κι ο υπηρέτης όλων."

Όλων, σημαίνει :

- Φίλων και εχθρών.

- Χριστιανών και μη χριστιανών

- Πλουσίων και φτωχών

- Καθαρών και ακάθαρτων

Στόχος μας στο "Θεραπευτήριο Ιχθύς" είναι έτσι να πορευόμαστε και να υπηρετούμε, άσχετα με το αν αυτή η υπηρεσία μας θα μνημονευθεί ή θα ανταμοιφθεί.

Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε για τις προσευχές σας και την υποστήριξή σας μέχρι τώρα και θέλουμε να συνεχίσετε να προσεύχεστε για μας και την διακονία μας στην πόλη μας και στην χώρα μας.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006