ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΦΕΒΡOYAΡΙΟΣ 2002

  1. Ο Αμνός του Θεού
  2. Λογική και Ευαισθησία
  3. Οι Ιεροί Πόλεμοι του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη
  4. Άλλοι ίσως μπορούν, εσύ όμως, όχι
  5. “Συγκρητισμός”
  6. Χριστιανοί... ειδωλολάτρες
  7. Χρονικό της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας Κιλκίς/2
  8. Ο Χριστός, το Τέλος του Νόμου

 

Ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

του Μ. Β. Κυριακάκη

 

 

Ένα από τα σχήματα με τα οποία ο Λόγος του Θεού μας παρουσιάζει τον Σωτήρα Χριστό είναι και ο Αμνός. Τόσο στην Παλαιά Διαθήκη όσο και στη Νέα συναντούμε αυτήν την παρομοίωση: Πότε ως πρόβατον, πότε ως Αρνίον, πότε ως αμνός, ο Λυτρωτής που προσφέρεται χάριν του ανθρώπου. Όχι μόνον στις θυσίες που προέβλεπε το Λευϊτικό για την εξιλέωση των αμαρτιών, αλλά και στις προφητείες ο Ιησούς Χριστός είναι που προσφέρεται ως θυσία για να συμφιλιωθή ο αμαρτωλός άνθρωπος με τον Θεό. "Εφέρθη ως αρνίον επί σφαγήν και ως πρόβατον έμπροσθεν του κείροντος αυτό άφωνον" μας λέγει ο Ησαΐας. Πενήντα τουλάχιστον φορές αναφέρεται το σχήμα αυτό στην Παλαιά Διαθήκη και 36 φορές στη Νέα.

Ιδίως το βιβλίο της Αποκαλύψεως στα δυο τελευταία κεφάλαια επανειλημμένως μας κάμνει λόγο για το Αρνίον. Είναι το Αρνίον το εσφαγμένο προ καταβολής κόσμου. Η πόλις, η νέα Ιερουσαλήμ έχει στα θεμέλιά της τα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του Αρνίου. Τα ονόματα των λυτρωμένων είναι γραμμένα στο βιβλίο της ζωής του Αρνίου. Ο ποταμός της ζωής πηγάζει από το θρνόνο του Θεού και του Αρνίου. Αυτό το Αρνίο είναι το φως της ουρανίου πόλεως. Δεν έχει άλλον λύχνον να τη φωτίζει. "Λύχνος αυτής είναι το αρνίον". Και αυτό το Αρνίον βρίσκεται στο θρόνο του Θεού. Ο θρόνος που είναι στημένος στον ουρανό είναι "ο θρόνος του Θεού και του αρνίου" (Αποκ. 22:3).

Η παρουσίασις αυτή, όπως γνωρίζουμε, ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά που διέκριναν του Κύριό μας κατά την επίγειο ζωή Του. Ήταν ταπεινός, ήρεμος και πράος σαν ένας αμνός, σαν ένα αρνάκι. Αυτό το πνεύμα Τον διέκρινε: Μάθετε απ' εμού ότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν...

Δεν ενόμισεν αρπαγήν το να είναι ίσα με τον Θεόν, αλλ' εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν... Το ταπεινό και πράο πνεύμα μάς τονίζει η παρουσίασίς Του ως Αμνού.

Αλλά και κάτι περισσότερο: Μας αποκαλύπτει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι η θυσία, ο εξιλασμός που ο Θεός επρομήθευσε και εδέχθη για την αμαρτία μας. Όπως από την πρώτη στιγμή ο Ιωάννης ο Πρόδρομος το διεκήρυξε: "Ιδού ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου..." "Αυτός είναι ιλασμός περί των αμαρτιών ημών..."

Όταν ο Θεός αντί του Ισαάκ έδωσε εις τον Αβραάμ ένα πρόβατο για να προσφέρη ως θυσίαν, ο Αβραάμ τότε είδε σ' εκείνη την αντικατάστασι την ημέραν του Χριστού και εχάρη! Είδε το σχέδιο. Την αντικατάστασι. Πως ο Υιός του Θεού θα γινόταν ο αντικαταστάτης του ανθρώπου στο βωμό της θείας δικαιοσύνης. Ο Πέτρος (Α΄ Επιστολή 1:18-20) λέει: "Δεν ελυτρώθητε εκ της ματαίας πατροπαραδότου διαγωγής σας δια φθαρτών αργυρίου ή χρυσίου αλλά δια του τιμίου αίματος του Χριστού ως αμνού αμώμου και ασπίλου".

Και ο Πασχαλινός αμνός που οδηγήθηκαν οι Ισραηλίτες να προσφέρουν ώστε το αίμα του αμνού να είναι το σημάδι στους παραστάτες των σπιτιών για να τους προσπεράσει ο εξολοθρευτής άγγελος, την ίδια αλήθεια τονίζει.

Κάθε φορά που ο αμνός αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη αποτελεί μια προεικόνιση του Χριστού που είναι ο αληθινός αμνός του Θεού.

Και αυτή η πραγματικότης φανερώνεται στην Καινή Διαθήκη.

Ιδού ο αμνός του Θεού...

Αυτός ο αμνός που σαν τύπος παρουσιάσθη στην Παλαιά οικονομία, πριν από 2000 περίπου χρόνια, έγινε πραγματικότης και ο ιωάννης ο Πρόδρομος εκάλεσε τους γύρω του να Τον προσέξουν: Αυτός είναι ο αμνός του Θεού...

Εκείνοι που επρόσεξαν την μαρτυρία του Ιωάννου ευρήκαν στο πρόσωπο του ταπεινού Ναζωραίου τον Σωτήρα και Κύριό τους. Ευρήκαν τον Μεσσία: Ο Ανδρέας λέει στον αδελφό του τον Σίμωνα: "Ευρήκαμε τον Μεσσίαν!" εκείνον που ο Θεός έχρισε για να μας σώση...

Και ήλθεν η ώρα να προσφερθή ο Αμνός. Ο Ίδιος το εβεβαίωσε. Ο Υιός του ανθρώπου ήλθε δια να δώση την ψυχήν αυτού λύτρον υπέρ πολλών. Πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθη και να σταυρωθή...

Αυτός που αμαρτίαν δεν έκαμε και δεν ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού, συλλαμβάνεται σαν κακούργος και πληγώνεται, εξευτελίζεται και καταδικάζεται στον πιο επονείδιστο θάνατο. "Αλλ' αυτός ετραυματίσθη δια τας αμαρτίας ημών· εταλαιπωρήθη δια τας ανομίας ημών· η τιμωρία ήτις έφερε την ειρήνην ημών ήτο επ' αυτόν και δια των πληγών αυτού ημείς ιατρεύθημεν..."

Ενώ ευρίσκετο στο δρόμο, την παραμονή της θυσίας Του, εξήγησε όλο το νόημα στους μαθητές που παρακολουθούσαν την τραγική πορεία Του: Επήρε τον άρτον, επήρε το ποτήριο και τους είπε:

Αυτό είναι το σώμα μου το υπέρ υμών κλώμενον...

Αυτό είναι το αίμα μου, το της Καινής Διαθήκης το υπέρ υμών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών...

Αλλά δεν τελειώνει εδώ η ιστορία του Αμνού του Θεού.

Δεν έμεινε στο Σταυρό. Δεν έμεινε στον τάφο. Ανέστη! Ενίκησε τον θάνατον... Και στο Βιβλίο της Αποκαλύψεως συναντούμε το Αρνίο, τον Αμνό του Θεού γεμάτο ζωή, δύναμι και δόξα!

Στο 17:14 διαβάζουμε:

"Ούτοι θέλουσι πολεμήσει με το Αρνίον και το Αρνίον θέλει νικήσει αυτούς· διότι είναι Κύριος Κυρίων και Βασιλεύς των Βασιλέων και όσοι είναι μετ' αυτού είναι κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί..."

Οι δυνάμεις του σκότους εξακολουθούν να πολεμούν με το Αρνίον... Η σύγκρουσις αυτή άρχισε στον κήπο της Εδέμ. Επάνω στο Γολγοθά συνετρίβησαν... Κολοσ. 2:15: Εκεί "απογυμνώσας τας αρχάς και τας εξουσίας παρεδειγμάτισε παρρησία θριαμβεύσας κατ' αυτών επ' αυτού".

Η πάλη που συνεχίζεται τώρα είναι οι τελευταίοι σπαραγμοί του Εχθρού. Το Αρνίον ενίκησε! Όπως ενίκησε τον τάφο και τον άδη. Όπως ενίκησε τους διώκτες στους πρώτους αιώνες· όπως ενίκησε σε όλο το διάστημα που διέρρευσε...

Και είναι αξιοσημείωτο ότι σ' αυτό το ίδιο βιβλίο της Αποκαλύψεως που ο Χριστός παρουσιάζεται σαν Αρνίο ταυτοχρόνως εικονίζεται και ως λέων. (Αποκ. 5:5)

"Ιδού ο λέων ο εκ της φυλής του Ιούδα, η ρίζα του Δαβίδ, υπερίσχυσε!" Ο Ιωάννης εγύρισε να ιδή τον λέοντα και τι είδε; Εις το μέσον του θρόνου είδε Αρνίον το εσφαγμένον!

Ο Ιησούς Χριστός είναι ταυτοχρόνως πρόβατο, Αρνίον, αλλά και Λέων. Έχει την ταπείνωσι και την πρατότητα ενός αμνού. Και την δύναμι ενός λιονταριού.

Για αδυναμία εκλαμβάνει ο κόσμος το άκακο, το συγχωρητικό πνεύμα του Χριστού. Αλλά η συγχωρητικότης αποτελεί την μεγαλύτερη δύναμι που υπάρχει στον κόσμο.

Αλλά δεν υπάρχει μεγαλυτέρα δύναμις και μεγαλύτερος θρίαμβος από τη δύναμι και το θρίαμβο της ταπεινώσεως και της αγάπης. Πώς ενίκησαν οι χριστιανοί των πρώτων αιώνων;

Ιδού εγώ σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων!

Με ποια δύναμι; Αποκ. 12:11.

"Αυτοί ενίκησαν μ ε το αίμα του Αρνίου και με τον λόγον της μαρτυρίας αυτών". Διότι το Αρνίον είναι Κύριος κυρίων και Βασιλεύς βασιλέων.

"Άξιον είναι το Αρνίον το εσφαγμένον να λάβη την δύναμιν και πλούτον και σοφίαν και ισχύν και τιμήν και δόξαν και ευλογίαν... I

 

 

 

ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

του κ. Ιω. Εμμανουήλ

 

 

Εκτός από το ομότιτλο βιβλίο, οι δύο αυτές λέξεις ίσως σπανίως να συνδέονται και να αναφέρονται μαζί, ιδιαίτερα μάλιστα στα πλαίσια σκέψεων ή συζητήσεων χριστιανικού περιεχομένου. Οπωσδήποτε δεν εμφανίζονται καθόλου συχνά στην Αγία Γραφή, αν και οι δύο αυτές έννοιες μπορούν σε μεγάλο βαθμό να αναλύσουν την βιβλική έννοια της "καρδιάς", το κέντρο των ανθρώπινης προσωπικότητας. Η πρώτη έννοια από τις δύο είναι μάλιστα αρκετά παρεξηγημενη και συχνά χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει κάτι αρνητικό ως προς την Χριστιανική πίστη, τον ορθολογισμό. Εδώ θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τρεις παρανοήσεις αναφορικά με την λογική, πρώτον ότι η λογική είναι αντίθετη με την πίστη, δεύτερον ότι η λογική είναι αυτονόητη, και τρίτον ότι η λογική είναι αρκετή.

Πίστη και λογική

Νομίζω ότι θα πρέπει να είναι ελάχιστοι οι αναγνώστες που δεν θα έχουν ακούσει την πρόταση ότι η ανθρώπινη λογική αποτελεί εμπόδιο στην επέμβαση του Θεού που την ενεργοποιεί-προκαλεί μόνον η πίστη. Και πράγματι, δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε ο δικός μας πεπερασμένος νους να κατανοήσει τον άπειρο, παντοδύναμο και πάνσοφο Θεό και τις ενέργειές Του. Όσο ψηλότερα είναι ο ουρανός από την γή, τόσο ανώτερες είναι οι βουλές του Θεού από τις βουλές των ανθρώπων. Επιπλέον Εκείνος μας αποκαλύτπει μόνο όσα κρίνει απαραίτητα. Τα υπόλοιπα ανήκουν σε Εκείνον μόνον, ενώ σε εμάς ανήκουν μόνο όσα μας αποκαλύπτει στον Λόγο Του για να βαδίζουμε στον δρόμο Του.

Άλλωστε, μόνο η πίστη είναι που ενεργοποιεί την σωτήρια χάρη του Θεού. Ακολουθώντας, όμως, τον συλλογισμό του Αποστόλου Παύλου, βλέπουμε ότι η πίστη έρχεται μετά από την ακοή του κηρύγματος του Λόγου. Ακούμε, και στην συνέχεια πιστεύουμε, και δεν γίνεται να πιστέψουμε αν πρώτα δεν αποκτήσουμε κάποια αντίληψη για το τί είναι αυτό που ακούμε και καλούμαστε να πιστέψουμε. Και αυτό που καλούμαστε να πιστέψουμε είναι κάτι που δεν μπορεί ούτε να αποδειχτεί λογικά, ούτε και να γίνει αντιληπτό με τις φυσικές αισθήσεις.

Ήδη αυτή η διαδικασία είναι μια αποχώρηση από την κοινή λογική. Η κοινή λογική συνήθως θέλει να δεί για να πιστέψει. Είδε ο Ιωάννης τον άδειο τάφο, και τα σάβανα διπλωμένα και το σουδάριο διπλωμένο ξεχωριστά, και πίστεψε. Είδε ο Θωμάς τις πληγές των καρφιών και την πληγή της λόγχης, και πίστεψε. Εμείς ακούσαμε το κήρυγμα του Λόγου. Και ο Θεός ενήργησε και γέννησε την πίστη εκεί όπου δεν υπήρχε παρά μόνο μια απλή κατανόηση. Αυτή η απλή αρχική κατανόηση είναι το μέρος της ανθρώπινης λογικής. Απλή όσο και η κατανόηση ενός μικρού παιδιού ή ενός απλοϊκού νου. Και σε αυτήν το Άγιο Πνεύμα χαρίζει την σπίθα της πίστης και στην συνέχεια προσκαλεί στην αύξηση της γνώσης και της κατανόησης. Ο σπόρος πέφτει στην γή, φυτρώνει, και αν η γή είναι καλή, αναπτύσσεται και καρποφορεί.

Πώς άραγε συνεργάζονται η λογική και η πίστη; Επιτρέψτε μου την εξής πρόταση: Η λογική επεξεργάζεται τα διαθέσιμα δεδομένα και καταλήγει σε συμπεράσματα ικανά να στηρίξουν μια απόφαση. Η πίστη δεν κάνει άλλο από το να παρουσιάζει στην λογική νέα δεδομένα, δεδομένα αόρατα χωρίς τον φωτισμό της.

Τέτοιο παράδειγμα αποτελούν οι δώδεκα κατάσκοποι που έστειλε ο Ιησούς του Ναυή στην γή Χαναάν. Μαζί και οι δώδεκα διάβηκαν την γή της επαγγελίας. Τα ίδια είδαν. Τα ίδια ορατά δεδομένα ήταν στην διάθεση και των δώδεκα. Ποια ήταν αυτά τα ορατά δεδομένα; Η γή είναι πολύ πλούσια και καλή, γη όπου ρέει γάλα και μέλι. Επιπλέον είναι οχυρωμένη πολύ καλά, και την κατοικούν γίγαντες. "Αξίζει να την διεκδικήσουμε;" ρωτήθηκαν. "Ναι!" απάντησαν ομόφωνα και οι δώδεκα. "Μπορούμε να την διεκδικήσουμε;", "Οχι!" αποφάνθηκαν οι δέκα. Σε ποια δεδομένα στήριξαν την εισήγησή τους; Οι πόλεις είναι οχυρωμένες, ο λαός πολύς και οργανωμένος, οι γίγαντες είναι τρομεροί πολεμιστές, και ο λαός Ισραήλ δεν έχει ούτε τα υλικά μέσα, ούτε την πολεμική εμπειρία, και έτσι είναι ασθενέστερος από τον αντίπαλο. Ποια ήταν η λογική τους; Ο ισχυρότερος νικά τον ασθενέστερο.

Και οι υπόλοιποι δύο είχαν τα ίδια δεδομένα για να στηρίξουν την εισήγησή τους. Η πίστη τους, όμως, τους παρουσίασε και ένα επιπλέον δεδομένο. Ο Θεός μας που άνοιξε στα δύο την Ερυθρά Θάλασσα, είναι μαζί μας. Άρα εμείς είμαστε οι ισχυρότεροι και αυτούς θα τους κάνουμε μια μπουκιά. Ποιά ήταν η λογική τους; Ακριβώς ή ίδια: ο ισχυρότερος νικά τον ασθενέστερο. Η πίστη τους, όμως, πρόσθεσε και άλλο ένα στοιχείο στην ζυγαριά, που τώρα έκλεινε προς την αντίθετη πλευρά. Με την βοήθεια του Θεού, εμείς είμαστε οι ισχυρότεροι.

Έτσι συνέβη και με τον υπηρέτη του Ελισσαιέ σε ένα λόφο στην κωμόπολη Δωθάν. Παρατάχτηκαν οι Σύριοι και πλημμύρησαν την πλαγιά. Από την άλλη μεριά ο στρατός του Ισραήλ δεν ήταν παρά μια μικρή ομάδα. Ο υπηρέτης του Ελισσαιέ φοβήθηκε. Η λογική του δεν ήταν λανθασμένη. Οι περισσότεροι είναι ισχυρότεροι από τους λιγότερους. Σωστή η λογική, ήταν όμως πράγματι οι Σύριοι οι περισσότεροι; Όταν ο Θεός ένοιξε τα μάτια του υπηρέτη, είδε και εκείνος τα ουράνια στρατεύματα παρατεταγμένα σε υπεράσπιση της Δωθάν, φάλαγγες αμέτρητες αγγέλων έτοιμων για μάχη. "Πλειότεροι οι μεθ΄ημών παρά οι μετ' αυτών". Ακριβώς ίδια και η λογική του προφήτη Ελισσαιέ: οι περισσότεροι είναι ισχυρότεροι από τους λιγότερους. Ομως, με τα μάτια της πίστης εκείνος έβλεπε περισσότερα και έτσι έκρινε διαφορετικά.

Η πίστη δεν ακυρώνει την λογική. Αντίθετα η πίστη απευθύνεται στην λογική και την προκαλεί να λάβει υπ' όψη νέα στοιχεία. Ανοίγει νέες διεξόδους στα αδιέξοδα της ζωής και παρουσιάζει νέες πραγματικότητες που θα γίνουν αποθέματα νέων εμπειριών και νέων γνώσεων που η λογική θα μπορεί να αξιοποιήσει για να λάβει αποφάσεις στον δρόμο της ζωής. Προηγείται ένα τυφλό βήμα πίστης. Ακολουθεί ένας ανανεωμένος νους που αρχίζει να μαθητεύει στην διάκριση του κακού και στην επιλογή του καλού σε όλο και περισσότερες και δυσκολότερες αποφάσεις. Και έτσι ο άνθρωπος του Θεού προχωρεί τελειούμενος.

Η λογική δεν είναι αυτονόητη

Ακούγεται απλή αυτή η διαδικασία: η πίστη παρουσιάζει τα δεδομένα, η λογική τα επεξεργάζεται και οι αποφάσεις μας είναι έτσι σύμφωνες με τον Λόγο του Θεού. Αυτό το απλό μοντέλο, όμως, αγνοεί την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής. Δεν είναι η λογική το μόνο εργαλείο που έχουμε για να παίρνουμε αποφάσεις.

Από τα σχολικά μας χρόνια έχουμε πολλές φορές ακούσει ότι ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο και του έδωσε το λογικό και την ελεύθερη βούληση. Το πώς έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο και το πού ξέπεσε ο άνθρωπος μετά την αμαρτία των πρωτοπλάστων δεν είναι το θέμα μας, όμως οπωσδήποτε η λογική είναι κάτι που μπορούμε να δούμε σε λίγες μόνο ανθρώπινες αποφάσεις ή ενέργειες. Μιλούμε για την κοινή λογική σαν να είναι κάτι δεδομένο και αυτονόητο, αλλά αν το σκεφτούμε καλύτερα θα δούμε πολλές αποφάσεις δικές μας και άλλων να αποτυγχάνουν παταγωδώς όχι επειδή δεν είχαμε όλα τα δεδομένα, αλλά γιατί πολύ συχνά κινούμαστε πρωταγωνιστές στο θέατρο του παραλόγου.

Πόσες άραγε ενέργειές μας δεν έχουν λογική εξήγηση; Και πόσες από τις εκατοντάδες αποφάσεις που παίρνουμε κάθε μέρα δεν είναι περισσότερο προϊόντα προτιμήσεων, αντιπαθειών, προκαταλήψεων, συνήθειας, παρά λογικά τεκμηριωμένες αποφάσεις; Και για να μην αδικούμε τον εαυτό μας, θα πρέπει να ευγνωμονούμε τον Θεό για το τρόπο που είμαστε πλασμένοι. Αν δεν είχαμε προτιμήσεις, θα ήταν αδύνατον να αποφασίσουμε για τα περισσότερα απλά πράγματα στην ζωή μας, όπως τί ρούχα να φορέσουμε ή τί φαγητό να ετοιμάσουμε. Έτσι, ειδικά στο στάδιο της εφηβείας όταν διαμορφώνεται μια χειραφετημένη προσωπικότητα, πόσα πράξεις δεν μοιάζουν ακατανόητες; Και πόσο συχνά δεν ακούμε να λέγεται ότι είναι άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου όταν εγκλήματα ξεπηδούν από τα ζοφερά τάρταρά της που δεν έχει φωτίσει το Πνεύμα του Θεού;

Ήταν άραγε λογική η απόφαση των Φιλισταίων να πολεμήσουν με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα όταν έμαθαν ότι στο στρατόπεδο των Ισραηλιτών ήρθε η κιβωτός του μαρτυρίου; Ο Ιησούς είχε πει στους μαθητές Του: "Ποιός βασιλιάς είναι με δέκα χιλιάδες άντρες που θα δει τον εχθρό του να έρχεται με είκοσι χιλιάδες και δεν θα σκεφτεί αν μπορεί να τους αντιμετωπίσει ή αν πρέπει να συνθηκολογήσει;" Οι Φιλισταίοι που είχαν ακούσει για την δύναμη του Θεού των Εβραίων, ένοιωσαν σε μειονεκτική θέση. Αντί, όμως, να συνθηκολογήσουν, αποφάσισαν να συνεχίσουν την μάχη. Γενναία απόφαση! Ήταν όμως λογική; Ή μήπως ήταν λογική η ενέργεια των Ισραηλιτών να φέρουν στην μάχη την κιβωτό της διαθήκης σαν να ήταν ένα φυλαχτό; Το τραγικό αποτέλεσμα αυτής της μάχης ήταν η διπλή τιμωρία του Θεού: τιμώρησε τους Ισραηλίτες που στηρίχτηκαν όχι στον Θεό αλλά στα ορατά σύμβολα της παρουσίας Του, τιμώρησε και τους Φιλισταίους που πια με την νίκη τους έχασαν τον σεβασμό τους για τον αληθινό Θεό και την ελπίδα να σωθούν από την λατρεία των μάταιων ειδώλων. Κατά μία έννοια, εκείνη η μάχη εξελίσσεται μέχρι σήμερα ανάμεσα στου ίδιους αντιπάλους, στον ίδιο τόπο, φονική και παράλογη.

Αλλά ήταν περισσότερο λογική η απάντηση που έδωσαν στον Ιερεμία οι Ισραηλίτες που έφυγαν στην Αίγυπτο μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ από τον Ναβουχοδονόσορ; "Όσο λατρεύαμε τους θεούς μας, όλα πηγαίναν καλά. Μόλις σταματήσαμε τα θυμιάματα και τις προσφορές προς τους θεούς μας, τότε ήρθε η καταστροφή". Αυτό απάντησαν στον άνθρωπο του Θεού που από νέος και στην διάρκεια της ηγεμονίας τεσσάρων βασιλιάδων κάθε ημέρα τους έφερνε τον λόγο του Θεού, ότι η καταστροφή είναι προ των θυρών εξ αιτίας της ειδωλολατρείας τους. Σε όλα τα ιστορικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης από τα χρόνια των κριτών μέχρι και την κατάλυση του Ιουδαϊκού κράτους ακούγεται η ίδια επωδός: "Όταν ο λαός ξεχνούσε τον Θεό του, εκείνος έστελνε τους εχθρούς για τιμωρία. Εκείνοι στέναζαν, και Εκείνος τους έστελνε βοήθεια και λύτρωση. Αλλά μετά την σωτηρία πάλι ο λαός ξεχνούσε τον Θεό και στρεφόταν στα είδωλα". Τί μπορεί πια να γίνει όταν τόσο σκοτιστεί η ανθρώπινη λογική ώστε να μην μπορεί να διακρίνει τα διδάγματα της ιστορίας, την ίδια την πραγματικότητα; Πράγματι, ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να νικήσει την ανοησία.

Η λογική δεν είναι

αρκετή

Επειδή, όμως, η πίστη απευθύνεται στην λογική, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Θεός αγγίζει αυτήν μόνο την πλευρά της ανθρώπινης προσωπικότητας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι πολλές από τις αντιδράσεις μας δεν είναι προϊόν λογικής σκέψης, αλλά αυτόματες αποκρίσεις σε κάποιο ερέθισμα, που ξεπηδούν πολύ πριν ο νους μας το επεξεργαστεί. Για τον λόγο αυτό ο απόστολος μας καλεί να είμαστε "βραδείς εις το να λαλούμε", γιατί η γλώσσα μας είναι γρηγορότερη από τη σκέψη μας. Και πόσες φορές δεν μετανιώσαμε γιατί ανοίξαμε αστόχαστα το στόμα;

Ακριβώς επειδή αυτές οι αντιδράσεις δεν προλαβαίνουν να λογοκριθούν από την λογική, είναι και ο καθρέφτης του ποιοί κατά βάθος είμαστε και του πόσο το Άγιο Πνεύμα έχει δουλέψει μέσα μας. Σκεφτείτε τον Ιώβ την ημέρα που τον χτύπησαν απανωτές οι συμφορές. Θα είχε πολλές ημέρες μπροστά του να τα σκεφτεί όλα αυτά αναζητώντας λογική εξήγηση. Όμως την στιγμή της δοκιμασίας, πριν καλά καλά συνηδειτοποιήσει τί συνέβει, έσκισε τα ρούχα του και είπε: "Ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε. Ας είναι το Όνομά Του ευλογημένο." Εκείνη την στιγμή φάνηκε ποιός ήταν ο Ιώβ.

Είναι σε αυτές τις ενέργειες που καλά καλά δεν συνειδητοποιούμε που τελικά φαίνεται ποιοι είμαστε και που ανήκουμε. Για αυτό θα έπρεπε με δέος να σκεφτούμε την περιγραφή του Ιησού για τα όσα πρόκειται να συμβούν την ημέρα της κρίσης.

Τότε θα χωρίσει ο Θεός στα δύο τους ανθρώπους όπως ο βοσκός τα πρόβατα από τα κατσίκια, και θα πει στους δικαίους: "Ελάτε οι ευλογημένοι, γιατί ήμουν φτωχός και ασθενής και στην φυλακή και δεν με αρνηθήκατε αλλά με βοηθήσατε και με φροντίσατε." Και εκείνοι θα πουν: "Πότε Κύριε τα κάναμε όλα αυτά;" Δεν το καταλάβαμε. Δεν μας πέρασε από το νού. Αυτόματα έγειρε η ζυγαριά της συμπάθειας μέσα μας υπέρ του καταπιεσμένου και αναξιοπαθούντος. Αυτόματα τα χέρια μας κινήθηκαν να βοηθήσουν.

Αλλά εδώ ακριβώς ήταν που το Άγιο Πνεύμα είχε εργαστεί για να δώσει "σπλάχνα οικτιρμών", να πάρει την πέτρινη καρδιά και να δώσει σάρκινη καρδιά, υπάκουη στον Θεό και ευαίσθητη στις ανάγκες και τον πόνο του πλησίον.

Αν είναι τρομακτική η σκέψη ότι η σωτηρία μας δεν είναι μια νομική διαδικασία ή μια τυπική δοσοληψία με τον Θεό στην βάση της τήρησης κάποιων εκκλησιαστικών τύπων, αλλά ότι τελικά αποδεικνύεται και άρα εξαρτάται από πράγματα που θα έχουμε κάνει χωρίς μάλιστα ούτε καν να τα έχουμε καταλάβει, τότε "με φόβο και τρόμο" ας κατεργαζόμαστε την σωτηρία αυτή, ζητώντας καθημερινά το Πνεύμα του Θεού να μας δίνει λογική και ευαισθησία. I

 

 

Οι Ιεροί Πόλεμοι του Ισραήλ
στην Παλαιά Διαθήκη

 

του αιδ. Γ. Αδάμ

 

Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης κακός και εκδικητικός; Μήπως είναι άδικος; Μήπως τιμωρός; Μήπως στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός κρίνει, ενώ στην Καινή Διαθήκη παρουσιάζεται ως Θεός χάριτος; Πολλές φορές μας δημιουργούνται τέτοια ερωτηματικά καθώς διαβάζουμε τις ιστορίες με τους πολέμους και τις μάχες του λαού Ισραήλ όπως για παράδειγμα όταν ο Ιησούς του Ναυή τους οδηγούσε στην κατάκτηση της γης Χαναάν.

Τι μπορεί να σκεφτεί κανείς για την ιστορία στο Α΄ Σαμουήλ 15; Ο προφήτης Σαμουήλ μετά από εντολή του Θεού πηγαίνει στον βασιλιά Σαούλ και του λέει (εδ. 1-3): "Εμένα έστειλε κάποτε ο Κύριος να σε χρίσω βασιλιά στο λαό του, τον Ισραήλ. Τώρα, λοιπόν, άκουσε τα λόγια του Κυρίου: "Θα τιμωρήσω τους Αμαληκίτες," λέει ο Κύριος των δυνάμεων, "γι' αυτό που έκαναν στους Ισραηλίτες, να τους κλείσουν το δρόμο, όταν εκείνοι έβγαιναν από την Αίγυπτο. Πήγαινε, λοιπόν, τώρα να χτυπήσεις τους Αμαληκίτες και να καταστρέψεις εντελώς καθετί που έχουν, μην τους λυπηθείς. Θα εξοντώσεις άντρες, γυναίκες, παιδιά και βρέφη, βόδια και πρόβατα, καμήλες και γαϊδούρια."

Πώς πρέπει κάποιος καλοπροαίρετος ερευνητής του Λόγου του Θεού να κατανοήσει ή και να "χωνέψει" μια τέτοια εντολή του Θεού δια του στόματος του προφήτη Του; Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, όμως, είναι η συνέχεια της ιστορίας. Αν διαβάσουμε το κεφάλαιο θα δούμε πως ο Σαούλ δεν τήρησε τις εντολές του Θεού στο ακέραιο και ο Θεός τον τιμώρησε για αυτό! Διαβάζουμε από το εδάφιο 10 και μετά, τα εξής: "Τότε ο Κύριος μίλησε στο Σαμουήλ και του είπε: "Μετάνιωσα που έκανα το Σαούλ βασιλιά γιατί αυτός μου γύρισε τα νώτα και δεν εκτέλεσε τις εντολές μου." Τι εννοούσε με αυτή την κατηγορία ο Θεός το μαθαίνουμε πιο κάτω όταν ο προφήτης Σαμουήλ πηγαίνει να βρει τον Σαούλ (εδάφιο 14): "Ο Σαμουήλ τότε τον ρώτησε: Από που, λοιπόν, προέρχονται αυτά τα βελάσματα των προβάτων και τα μουκανητά των βοδιών που ακούω;" Ο Σαούλ απάντησε: "Οι στρατιώτες λυπήθηκαν τα καλύτερα πρόβατα και τα καλύτερα βόδια, και τα έφεραν από τους Αμαληκίτες εδώ, για να τα προσφέρουν θυσία στον Κύριο, το Θεό σου, τα υπόλοιπα τα καταστρέψαμε."

Η απάντηση του Σαμουήλ, εξ ονόματος του Θεού ήρθε σαν καταπέλτης (εδάφια 17-23): "Ο Σαμουήλ είπε: "Έγινες αρχηγός των Ισραηλιτικών φυλών, αν και θεωρούσες μικρό τον εαυτό σου. Ο Κύριος ήταν που σε έχρισε βασιλιά του Ισραήλ, και τώρα σ' έστειλε εκστρατεία και σου είπε: "πήγαινε να καταστρέψεις εντελώς αυτούς τους αμαρτωλούς τους Αμαληκίτες, πολέμησέ τους ώσπου να τους εξοντώσεις ολοσχερώς." Γιατί, λοιπόν, δεν υπάκουσες στην προσταγή του Κυρίου, αλλά όρμησες στα λάφυρα κι έτσι έκανες, ό,τι ακριβώς ο Κύριος απεχθάνεται;" Ο Σαούλ απάντησε στο Σαμουήλ: "Κι όμως εγώ υπάκουσα στην προσταγή του Κυρίου και πήγα εκεί που μ' έστειλε. Έφερα αιχμάλωτο τον Αγάγ, βασιλιά των Αμαληκιτών κι εξόντωσα τους Αμαληκίτες. Οι στρατιώτες όμως πήραν μερικά από τα λάφυρα, τα καλύτερα πρόβατα και τα βόδια που ήταν απαγορευμένα, για να τα προσφέρουν θυσία στον Κύριο, το Θεό σου, στα Γάλγαλα." Τότε ο Σαμουήλ του είπε: "Μήπως ο Κύριος επιθυμεί ολοκαυτώματα και θυσίες; Πιο πολύ επιθυμεί να υπακούμε στις εντολές του. Η υπακοή γι' αυτόν είναι καλύτερη από το πάχος των κριών. Η ανυπακοή όμως είναι όπως η αμαρτία της μαγείας, και η ισχυρογνωμοσύνη όπως η αμαρτία της ειδωλολατρίας. Επειδή, λοιπόν, περιφρόνησες τις εντολές του Κυρίου, γι' αυτό κι εκείνος σε απέρριψε από το αξίωμα του βασιλιά." [!!]

Και σαν να μην φτάνουν αυτά για να μας προβληματίσουν, διαβάζουμε στο τέλος του κεφαλαίου πως ο ίδιος ο προφήτης Σαμουήλ, ζήτησε και πήγαν μπροστά του τον Αγάγ, τον βασιλιά των Αμαληκιτών και ο προφήτης τον εκτέλεσε εκεί στα Γάλγαλα, "ενώπιον του Κυρίου" (εδ. 33), λέγοντας του μάλιστα πως "Όπως το σπαθί σου άφησε γυναίκες χωρίς παιδιά, έτσι και η δική σου μάνα θα μείνει χωρίς παιδί."

Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να μην υποστηρίξει πως ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι ένας διαφορετικός Θεός από αυτόν της Καινής; Είναι δυνατόν ο Θεός του ελέους να διατάξει την πλήρη εξόντωση αντρών, γυναικών και παιδιών;

Κάποιοι έχουν διαλέξει να υποβαθμίσουν την σοβαρότητα αυτών των εντολών, σε μια προσπάθεια να υπερασπιστούν την καλοσύνη και δικαιοσύνη του Θεού. Τα κείμενα, όμως, σαν κι αυτό που διαβάσαμε, είναι τόσο ξεκάθαρα που δεν μένει καμιά αμφιβολία στον αναγνώστη για το τι πραγματικά ζήτησε ο Θεός.

Η απάντηση πιστεύω βρίσκεται στο γεγονός πως οι πόλεμοι της Παλαιάς Διαθήκης δεν επιδέχονται σύγκριση με τους υπόλοιπους πολέμους. Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο ίδιος και στην Καινή Διαθήκη. Χρειάζεται όμως να μπορέσουμε να δούμε τα περιστατικά αυτά στο δικό τους κατάλληλο πλαίσιο, το οποίο είναι διπλό. Πρώτον, όποιος μελετά την Παλαιά Διαθήκη, (αλλά και ολόκληρη την Αγία Γραφή εν γένει) πρέπει να παίρνει υπόψιν του την αποκάλυψη του Θεού εκείνη την περίοδο. Δεύτερον, για να καταλάβουμε περιστατικά όπως αυτό που μόλις διαβάσαμε, πρέπει να τα εξετάσουμε στο πλαίσιο του Ιερού Πολέμου.

Θα προσπαθήσουμε, λοιπόν, στην παρούσα μελέτη να μελετήσουμε σε κάποιο βάθος τις πληροφορίες της Αγίας Γραφής για αυτόν τον Πόλεμο και να τις παρουσιάσουμε συστηματικά, ώστε καταλάβουμε λίγο καλύτερα περιπτώσεις όπως αυτήν που διαβάσαμε.

ΙΙ. ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ "ΙΕΡΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ"1

1. Οι πόλεμοι αυτοί ήταν "άγιοι" επειδή η μάχη ήταν του Κυρίου και επειδή εκπλήρωναν τους σκοπούς του Θεού για τον λαό Του. Ήταν επίσης "ιεροί" γιατί ήταν το όργανο της κρίσης του θεού πάνω σε ειδωλολατρικά έθνη. Διαβάζουμε για παράδειγμα στο Δευτερονόμιο 20:4: "ο Κύριος ο Θεός σας έρχεται μαζί σας, για να πολεμήσει για σας εναντίον των εχθρών σας και να σας βοηθήσει." Ή μπορεί κάποιος να θυμηθεί τα λόγια του Δαβίδ ενάντια στον Γολιάθ στο Α΄ Σαμουήλ 17:47: "Κι όλο αυτό το πλήθος των Ισραηλιτών θα μάθει πως ο Κύριος δεν έχει ανάγκη το ξίφος και το ακόντιο για να μας χαρίσει τη νίκη. Ο πόλεμος είναι δική του υπόθεση και αυτός θα σας παραδώσει στην εξουσία μας." Και στα δύο αυτά εδάφια, ο πόλεμος είναι υπόθεση του Θεού. Γίνεται βέβαια κατανοητό πως η έκφραση "Ιερός Πόλεμος" δεν υπάρχει πουθενά στην Παλαιά Διαθήκη. Μερικοί υποστηρίζουν, όχι λανθασμένα πως θα έπρεπε να υιοθετήσουμε τους όρους "Οι πόλεμοι του Κυρίου" ή "Οι πόλεμοι του Γιαχβέ" αφού αυτούς τους όρους χρησιμοποιούν οι βιβλικοί συγγραφείς.2 Διαβάζουμε στους Αριθμούς 21:14, "Γι' αυτό και στο βιβλίο των πολέμων του Κυρίου αναφέρονται..." και στο Α΄ Σαμουήλ 18:17 λέει ο Σαούλ στο Δαβίδ, "Ορίστε η μεγαλύτερη κόρη μου, η Μεράβ. Θα σου τη δώσω για γυναίκα. Το μόνο που θέλω από σένα είναι να φανείς γενναίος, και να διεξάγεις τους πολέμους του Κυρίου." (Δες επίσης Α΄ Σαμουήλ 25:28).

Πιο συγκεκριμένα ο λόγος για αυτόν τον πόλεμο δίνεται στο Δευτερονόμιο 9:4-5, "Όταν όμως ο Κύριος, ο Θεός σας, θα τους έχει πια διώξει από μπροστά σας, μη σκεφτείτε ότι επειδή είστε δίκαιοι και ακέραιοι σας έφερε στη χώρα εκείνη να την κατακτήσετε και να εγκατασταθείτε εκεί. Στην πραγματικότητα, επειδή τα άλλα έθνη είναι ασεβή, γι' αυτό ο Κύριος θα τα διώξει από μπροστά σας. Επιπλέον, θέλει να πραγματοποιήσει την υπόσχεση, που με όρκο έδωσε στους προγόνους σας τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ." (Δες επίσης Δευτερονόμιο 20:15-18). Την υπόσχεση αυτή για την οποία μιλάει την βρίσκουμε στη Γένεση 15: 17. Εξηγεί εκεί ο Θεός στον Αβραάμ πότε θα φέρει πίσω τους απογόνους του και γιατί: "Όταν φτάσουν στην τέταρτη γενιά, θα επιστρέψουν εδώ, γιατί ως τότε δεν θα έχει ακόμη ολοκληρωθεί η ανομία των Αμορραίων για να τιμωρηθούν."3 (Δες επίσης Ιησούς του Ναυή 1:3-8).

Ο λόγος αυτών των κατακτήσεων ήταν πως ο Θεός έφερνε κρίση πάνω σε αυτά τα έθνη για την αμαρτία τους, και ο λαός Ισραήλ είναι το όργανό του σε αυτή την κρίση. Περισσότερα θα πούμε παρακάτω.

2. Σε κάποιες περιπτώσεις, η νίκη ήταν σίγουρη εξαιτίας του ότι ο Θεός και οι αγγελικές δυνάμεις πολεμούσαν μόνες τους. Διαβάζουμε στην Έξοδο 14:13-14: "Ο Μωυσής απάντησε στο λαό: "Μη φοβόσαστε! Σταθείτε και θα δείτε πως θα σας γλιτώσει σήμερα ο Κύριος. Τους Αιγύπτιους που βλέπετε σήμερα δε θα τους ξαναδείτε ποτέ πια! Ο Κύριος θα πολεμήσει για σας. Εσείς μην ανησυχείτε." Πολύ ενδιαφέρουσα είναι η περίπτωση κατά την οποία οι Ισραηλίτες κάτω από την ηγεσία του Ιησού του Ναυή πολεμούσαν τους πέντε βασιλιάδες των Αμορραίων. Διαβάζουμε στο βιβλίου του Ιησού του Ναυή στο κεφάλαιο 10:10-15: "Ο Κύριος τότε τους έκανε να υποχωρήσουν μπροστά στους Ισραηλίτες και υπέστησαν φοβερή ήττα εκεί στη Γαβαών...Και ενώ οι Αμορραίοι έφευγαν κυνηγημένοι από τους Ισραηλίτες, και είχαν φτάσει στην κατωφέρεια της Βαιθ-Χωρών, ο Κύριος έριξε πάνω τους από τον ουρανό χαλάζι χοντρό σαν πέτρες ως την Αζηκά, και σκοτώθηκαν από το χαλάζι αυτό πολύ περισσότεροι απ' όσους εξόντωσαν οι Ισραηλίτες. Την ημέρα που ο Κύριος παρέδωσε τους Αμορραίους στους Ισραηλίτες, ο Ιησούς μπροστά σ' όλους προσευχήθηκε στον Κύριο και φώναξε: "Στάσου ήλιε πάνω από τη Γαβαών, κι εσύ φεγγάρι πάνω από την κοιλάδα της Αιλών." Κι ο ήλιος στάθηκε και το φεγγάρι ακινητοποιήθηκε ωσότου ο λαός εκδικήθηκε τους εχθρούς του...Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε υπάρξει μέρα σαν αυτήν κι ούτε υπήρξε στο μέλλον, που ο Κύριος να υπακούσει σ' έναν άνθρωπο. Αλλά ο ίδιος ο Κύριος πολεμούσε στο πλευρό των Ισραηλιτών." Επειδή ο χώρος μας είναι περιορισμένος, παραθέτουμε και άλλες περικοπές ώστε οι αναγνώστες να μπορέσουν μόνοι τους να τις διαβάσουν: Δευτερονόμιο 31:3-8 Ιησούς του Ναυή 6:20, 10:30, 32, 42, 23:3, 9, 10, 24:8, 11-13, 17-18, Β΄ Σαμουήλ 5:22-25, 22:2 Β΄ Χρονικών 20:15-17, 22-23. Σε μερικές άλλες περιπτώσεις η νίκη ήταν σίγουρη επειδή ο Θεός δυνάμωνε τον λαό Του.

3. Και στις δύο περιπτώσεις όμως (είτε ο Θεός πολεμούσε, είτε δυνάμωνε το λαό Του) οι εχθροί ήταν εχθροί του Θεού, δεν ήταν εχθροί του Ισραήλ. Η νίκη ήταν απόλυτα σίγουρη επειδή ο Θεός είχε το πρόσταγμα και την ευθύνη. Το θέμα δεν ήταν αν ο Θεός ήταν στο πλευρό του Ισραήλ, αλλά αν ο Ισραήλ ήταν στο πλευρό του Θεού. Διαβάζουμε στον Ιησού του Ναυή 23: 6-11: "Πάρτε, λοιπόν, σταθερά την απόφαση να τηρείτε και να εκτελείτε απαρέγκλιτα όλα όσα είναι γραμμένα στο βιβλίο του Νόμου του Μωυσή...να είστε προσκολλημένοι στον Κύριο, το Θεό σας όπως κάνατε μέχρι σήμερα. Για αυτό ο Κύριος έδιωξε από μπροστά σας μεγάλα και ισχυρά έθνη και κανείς δεν μπόρεσε να σας αντισταθεί μέχρι σήμερα. Ένας άντρας από σας μπορούσε να καταδιώξει χίλιους, γιατί ο Κύριος, ο Θεός σας, αυτός πολεμούσε για σας όπως σας το είχε υποσχεθεί. Για αυτό προσέχετε πολύ να αγαπάτε τον Κύριο, το Θεό σας." (Δες επίσης στο Ιησούς του Ναυή 5:13-15.).

Κάτω από αυτό το φως των όσων είπαμε στο σημείο αυτό, μπορούμε ίσως καλύτερα να καταλάβουμε την ανόητη διαταγή του Σαούλ στο Α΄ Σαμουήλ 14:24: "Ο στρατός που ακολουθούσε το Σαούλ έφτανε περίπου τους δέκα χιλιάδες άντρες. Ο πόλεμος επεκτάθηκε σ' όλη την ορεινή περιοχή της φυλής Εφραϊμ. Αλλά ο Σαούλ έκανε εκείνη τη μέρα ένα μεγάλο σφάλμα: Απείλησε το στρατό του με μια κατάρα. "Καταραμένος," είπε, "ο άνθρωπος που θα φάει τροφή ως το βράδυ κι ώσπου να πάρω εκδίκηση από τους εχθρούς μου." Ο Σαούλ είτε ξέχασε είτε συνειδητά αγνόησε πως ήταν όργανο του Θεού που εκτελούσε του Θεού την κρίση, πάνω στους Φιλισταίους όχι την δική του. Ο Σαούλ έδωσε την εντολή αυτή επειδή ήθελε να εκδικηθεί τους δικούς του εχθρούς.

4. Σαν μια ζωντανή υπενθύμιση της παρουσίας του Θεού στον Ισραήλ, οι ιερείς συνόδευαν το στρατό, συχνά μαζί με την κιβωτό και το εφόδ. Στο Δευτερονόμιο 20:1-4 διαβάζουμε: "Όταν θα βγαίνετε να πολεμήσετε τους εχθρούς σας, και τύχει να δείτε ιππικό, άρματα και στρατό περισσότερα από σας, μην τους φοβηθείτε, γιατί ο Κύριος ο Θεός σας που σας έβγαλε από την Αίγυπτο, θα είναι μαζί σας. Αλλά όταν πρόκειται να βγείτε για πόλεμο, ο ιερέας θα πλησιάσει και θα μιλήσει στους στρατιώτες. Θα τους πει: Ακούστε Ισραηλίτες! Σήμερα βγαίνετε να πολεμήσετε τους εχθρούς σας. Μη δειλιάζετε, μη φοβάστε, μην πανικοβάλεστε και μην τρομάζετε μπροστά τους γιατί ο Κύριος ο Θεός σας, έρχεται μαζί σας, για να πολεμήσει για σας εναντίον των εχθρών σας και να σας βοηθήσει." Στην πτώση της Ιεριχώ (Ιησ. του Ναυή 6:4), ιερείς πήγαιναν μπροστά και σάλπιζαν. Όταν ο Ισραήλ πολεμούσε τους Αμμωνίτες (Β΄ Σαμουήλ 11) και ο Δαβίδ είχε μείνει πίσω και προχώρησε σε σεξουαλικές σχέσεις με την Βηθ-σαβεέ, ο Ουρίας, τον οποίο είχε φέρει από τη μάχη τού είπε (εδ.11): "Η κιβωτός και η οι άντρες του Ισραήλ και του Ιούδα μένουν σε σκηνές, ο κύριός μου ο Ιωάβ κι οι αξιωματούχοι του κυρίου μου έχουν στρατοπεδεύσει στο ύπαιθρο και εγώ θα πάω στο σπίτι μου; Ορκίζομαι στον αληθινό Θεό και στη ζωή σου, δε θα κάνω ποτέ τέτοιο πράγμα." (Σύγκρινε τις προηγούμενες περικοπές με το Α΄ Σαμουήλ 4:3, όπου τα παιδιά του Ηλεί έκαναν κατάχρηση αυτής της διάταξης και πίστεψαν πως η παρουσία της κιβωτού στη μάχη, ανεξάρτητα από τη δική τους προσωπική υπακοή, θα ανάγκαζε το Θεό να τους υπερασπιστεί.)

Στο Α΄ Σαμουήλ 14:18, ο Σαούλ παρέβηκε την εντολή αυτή και προχώρησε στη μάχη χωρίς να αφήσει τον ιερέα Αχιά να συμβουλευτεί τον Θεό. Και στο κεφάλαιο 13, ο Σαούλ επειδή δεν ήθελε να περιμένει τον Σαμουήλ ως ιερέα να προσφέρει τη θυσία την πρόσφερε ο ίδιος!! Στην πραγματικότητα η απόρριψη του Σαούλ ως βασιλιά είχε ξεκινήσει από αυτό το περιστατικό γιατί σύμφωνα με τα λόγια του Σαμουήλ ο Σαούλ φέρθηκε ανόητα (Α΄ Σαμ. 13:13) και "ο Κύριος γύρεψε να βρει έναν άνθρωπο όπως τον ήθελε και τον διόρισε άρχοντα στο λαό του" γιατί ο Σαούλ δεν τήρησε αυτά που Θεός διέταξε. Ο Σαούλ συνειδητά και ηθελημένα παρέβηκε το τελετουργικό του Ιερού Πολέμου.4(Δες και το Α΄ Σαμουήλ 23:6.).

Επιπλέον αρκετοί τελετουργικοί κανόνες του ναού εφαρμόζονταν για το στρατόπεδο, π.χ. οι άντρες αγίαζαν τους εαυτούς τους και τα όπλα τους, δεν έπρεπε να πλησιάσουν σε γυναίκα, έπρεπε να ορίσουν κάποιο τόπο εκτός του στρατοπέδου για τις φυσικές τους ανάγκες κλπ. (Δες Δευτ. 23:9-14 και Α΄ Σαμ. 21:5). Γίνονταν δηλαδή, κάποια πνευματική προετοιμασία των στρατιωτών, η οποία ήταν αναντικατάστατη.5

Τέλος, μετά την μάχη η πρέπουσα ανταπόκριση των Ισραηλιτών ήταν η δοξολογία και ο κυρίως τρόπος για να δοξαστεί ο Θεός ήταν ο ύμνος (δες, Έξοδος 15:1-18, και Κριτές 5:4-5).

5. Το πιο σημαντικό ήταν πως έπρεπε να πολεμήσουν στη μάχη με ασυμβίβαστη πίστη στον "Κύριο των Δυνάμεων" του Ισραήλ. (Διάβασε το περιστατικό στην Έξοδο 17:8-13, που ο Ισραήλ νικούσε όσο ο Μωυσής είχε υψωμένα τα χέρια του). Για αυτό τον λόγο απαγορεύονταν οι συμμαχίες με ξένους στρατούς και για αυτό τον λόγο πολύ συχνά ο Ισραήλ πολεμούσε με κατώτερα όπλα και λιγότερο ανθρώπινο δυναμικό. "Εκείνη την εποχή δεν βρισκόταν σιδηρουργός σ' ολόκληρη τη χώρα του Ισραήλ γιατί οι Φιλισταίοι δεν ήθελαν να έχουν τη δυνατότητα οι Εβραίοι να κατασκευάζουν ξίφη ή λόγχες. Όλοι οι Ισραηλίτες πήγαιναν στους Φιλισταίους για να τροχίσουν το υνί από τα αλέτρια τους, τις αξίνες τους, τα τσεκούρια τους και τα βούκεντρά τους. Το ακόνισμα του υνίου στοίχιζε ένα μικρό κέρμα, του τσεκουριού και του βούκεντρου ένα τρίτο του σίκλου. Γι' αυτό την ημέρα της μάχης ο στρατός του Σαούλ και του Ιωνάθαν δεν είχαν ούτε ξίφη ούτε λόγχες. Μόνο ο Σαούλ και ο Ιωνάθαν είχαν" (Α΄ Σαμουήλ 13:20-22). Σε καμιά περίπτωση η στρατιωτική ισχύς του λαού Ισραήλ δεν συγκρίνονταν με αυτήν των εχθρών. "Ο Ιωνάθαν είπε στο νέο που σήκωνε τα όπλα του: "Έλα να περάσουμε ως τη φρουρά αυτών των απερίτμητων. Ίσως ο Κύριος κάνει κάτι για μας. Τίποτα δεν τον εμποδίζει να μας δώσει τη νίκη αδιάφορα αν είμαστε πολλοί ή λίγοι" (Α΄Σαμ. 14:6). Οι Ισραηλίτες ήταν βασικά αγρότες που εθελοντικά μαζεύονταν για να πολεμήσουν.6 (Διάβασε πάλι Δευτ. 9:3, 20:3,4, και επίσης Ησαΐα 30, 31, Ψαλμός 20:7, Κριτές 7:2-3 [την ιστορία του Γεδεών], Α΄ Σαμ. 14:6, 17:45).

Στο σημείο αυτό πρέπει να γίνει μια παρένθεση και να αναφερθούμε λίγο στον αριθμό των στρατιωτών που ο Σαούλ είχε μαζί του, στο περιστατικό που μελετήσαμε. Διαβάζουμε στο Α΄ Σαμουήλ 15:4: "Ο Σαούλ συγκέντρωσε το στρατό στην Τελαϊμ και τους καταμέτρησε, ήταν διακόσιες χιλιάδες πεζοί και επιπλέον δέκα χιλιάδες άντρες από τη φυλή Ιούδα." Η πιο εύλογη εξήγηση είναι πως η λέξη "χίλια" μπορεί να σημαίνει όχι μόνο τον αριθμό, αλλά την στρατιωτική μονάδα.7 Δηλαδή ο Σαούλ είχε μαζί του 200 μονάδες πεζών και δέκα μονάδες από τη φυλή Ιούδα, χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε πόσους στρατιώτες διέθετε η κάθε μονάδα. 8 Νομίζω πως αυτή η κατανόηση είναι σωστή γιατί αργότερα ο Δαβίδ πολέμησε τους Φιλισταίους με τετρακόσιους άντρες (Α΄ Σαμουήλ 30:10), ενώ ο Σαούλ σε προηγούμενα κεφάλαια είχε κατορθώσει να συγκεντρώσει από 600 ως 3.000 άντρες.9 Σε καμία περίπτωση δηλαδή οι αριθμοί αυτοί δεν συγκρίνονται με τους αριθμούς του κεφαλαίου 15, αν καθ' υπόθεση είναι κυριολεκτικοί.

6. Οι "Ιεροί Πόλεμοι" ήταν βασικά δύο ειδών. Πρώτον ήταν πόλεμοι κατάκτησης και δεύτερον άμυνας αποκλειστικά και μόνο της γης που υποσχέθηκε ο Θεός στον λαό Του.

Μερικές αρχικές παρατηρήσεις

Καταλαβαίνουμε από τα όσα αναφέρθηκαν ως τώρα πως αυτοί οι πόλεμοι ήταν μοναδικοί και δεν επιδέχονται κανένα παραλληλισμό με τους σύγχρονους πολέμους, ούτε και επαναλαμβάνονται στην ιστορία. Δηλαδή, δεν σημαίνει πως αν ένα σύγχρονο έθνος χρησιμοποιήσει τις πρακτικές των Ισραηλιτών αυτό εγγυάται επιτυχία, ή την ευλογία του Θεού. Οι "Ιεροί Πόλεμοι" ήταν μοναδικό ιστορικό και θεολογικό γεγονός. Το ίδιο ισχύει και για το σύγχρονο έθνος του Ισραήλ. Το σύγχρονο έθνος του Ισραήλ και ο Ισραήλ της Παλαιάς Διαθήκης δεν ταυτίζονται. Στον λαό του Θεού σήμερα ανήκει καθένας που είναι "εν Χριστώ" (Γαλάτες 3:16, 26-29, Εφεσίους 2:11-22).

Δεν σημαίνει επίσης πως οι πιστοί μπορούν να πάρουν τα όπλα για την προώθηση, προαγωγή ή άμυνα του έργου της Εκκλησίας (Ιωάννης 18:36, Ματθαίος 16:18, Σύγκρινε Λουκάς 14 με Δευτερονόμιο 20). Δεν νοείται "Ιερός Πόλεμος" για να μεταστραφούν οι ειδωλολάτρες στον Χριστιανισμό. Μπορεί στο μυαλό των χριστιανών αυτό να είναι ιερός πόλεμος, δεν ταυτίζεται όμως με τον Ιερό Πόλεμο στην Παλαιά Διαθήκη. Ο σκοπός του Ιερού Πολέμου στην Π.Δ. όπως ήδη έχουμε δει ήταν διαφορετικός.

Θα προχωρήσουμε, όμως, τώρα στο επόμενο στάδιο στο οποίο σύντομα θα εξετάσουμε τα χαρακτηριστικά των πολέμων κατάκτησης /κρίσης και άμυνας μόνο της γης που ο Θεός υποσχέθηκε στο λαό Ισραήλ.

ΙΙΙ. ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΡΙΣΗΣ

(ενάντια στους Αμαληκίτες, Χαναανίτες και πιθανώς στους Μαδιανίτες).

1. Χαρακτηριστικά

Α. Πρόκληση

Στην περίπτωση αυτή υπήρχε παρατεταμένη αμαρτία ενάντια στον Θεό, που περιελάμβανε στην περίπτωση των Αμαληκιτών (μια και αυτή την περίπτωση μελετήσαμε την αρχή από το Α΄Σαμουήλ 15), απόπειρα γενοκτονίας κατά του Ισραήλ. Έκαναν επίθεση σε γυναίκες και παιδιά (Δες Γέν. 15:16, Λευιτ. 18:21-28, Δευτ. 9:4-7, 18:9-13, 25:17-19, ΄Εξ. 17:8-16, Αριθ. 25, 31, Α΄ Σαμ. 30, Εσθήρ).

Β. Σκοπός

Ο σκοπός ήταν να εκπληρωθεί η δίκαια και προσωρινή κρίση του Θεού, όπως παρόμοια εκπληρώθηκε η κρίση του Θεού στα Σόδομα και Γόμορρα (Γένεση 14, 15) ή στον Ανανία και την Σαπφείρα (Πράξεις 5) ή στον Ελύμα τον μάγο (Πράξεις 13:6-11)

Απαγορευόταν να πάρουν λάφυρα, ώστε να γίνεται ξεκάθαρο πως η μάχη γίνεται για τον Θεό, όχι για προσωπικό όφελος (Ιησούς του Ναυή 6:18, 7:1, Εσθήρ). Τα λάφυρα καταστρέφονταν ως θυσία στον Θεό, ως ανάθεμα (herem). Ο Σαούλ δηλαδή, κρατώντας τα καλύτερα (!) από τα ζώα, ήταν ανυπάκουος, όταν διατάχθηκε να εξολοθρεύσει τους Αμαληκίτες (Α΄ Σαμουήλ 15:8-9).

Ο Ισραήλ διατασσόταν να εξολοθρεύσει τους λαούς αυτούς εντελώς (Δευτερονόμιο 20:4, Ιησούς του Ναυή 10:28, 32, 35, 37, 39, 40, Α΄ Σαμουήλ 15:1-3, Κριτές 1:8,17, 25) ώστε να μην γίνουν αργότερα αυτοί η αιτία ο Ισραήλ να ξεφύγει από την λατρεία του αληθινού Θεού και γίνουν π.χ. ειδωλολάτρες (Δευτερονόμιο 7:16, 20:15-18). Απόδειξη ότι αυτοί οι πόλεμοι δεν είχαν "εθνικιστικούς" σκοπούς, ή "ρατσιστικούς-φυλετικούς" σκοπούς, είναι το γεγονός πως αν και οι ίδιοι οι Ισραηλίτες ενώνονταν με τους Χαναναίους στην ειδωλολατρία ή σε σεξουαλική ανηθικότητα, και αυτοί θα εξολοθρεύονταν (Δες ιδιαίτερα το Λευιτικό 18:24, Δευτ. 13, Ιησούς του Ναυή 23:12-13, Κριτές 19-21 [στην περίπτωση αυτή ο Ισραήλ δεν εξολόθρευσε εντελώς τους Βενιαμίτες που είχαν γίνει σοδομίτες]).

Ο Νόμος έδινε εξαιρέσεις στην εντολή για "ολοκληρωτική καταστροφή" αλλά οι εξαιρέσεις αυτές δεν περιελάμβαναν τις πόλεις των λαών τις οποίες ο Κύριος έδωσε για κληρονομιά (Δευτ. 20:10-18). Υπήρχαν επίσης εξαιρέσεις στα λάφυρα (Ιησ. του Ναυή 6:24-25,8:2, 27).

Γ. Εγγύηση

Εγγύηση για την επιτυχία του Πολέμου ήταν η άμεση και αδιαφιλονίκητη εντολή του Θεού. Δεν στηρίζονταν σε ανθρώπινη απόφαση (Αριθμοί 33:50-54, Δευτερονόμιο 25:19, Α΄ Σαμουήλ 15:3, 28:5,6, 30:7,8, Β΄ Σαμουήλ 5:19, 22, 23). Η εντολή αυτή δινόταν κατευθείαν από τον προφήτη του Θεού, ούτε καν από ιερείς. Στην περίπτωση του Α΄ Σαμουήλ 15 δόθηκε από τον προφήτη Σαμουήλ.

Δ. Συμμετοχή

Όλοι οι άνδρες από 20 χρονών και πάνω συμμετείχαν υποχρεωτικά (Αριθμοί 26:2, 32:16-27, Ιησούς του Ναυή 1:14). Άρνηση στον πόλεμο σήμαινε προδοσία και ήταν αμαρτία γιατί ο Ισραήλ λειτουργούσε σαν το μέσο του Θεού για απόδοση δικαιοσύνης (Αριθ. 13:26-14:45, Κριτές 5:15-17, Α΄ Σαμ. 15).

Ε. Ολοκλήρωση των εχθροπραξιών

Δεν υπήρχαν όροι ειρήνης. Ο πόλεμος τελείωνε με την ολοκληρωτική καταστροφή και εξαφάνιση των εχθρών (Αριθμοί 33:55-56, Ιησούς του Ναυή 9, Α΄ Σαμουήλ 15:7-8, Εσθήρ, Δευτερονόμιο 7:1-6, 16-26.)

2. Περιοχές που δεν καταλήφθηκαν

Υπήρχαν περιοχές που ο λαός Ισραήλ δεν μπόρεσε να καταλάβει (Ιησούς του Ναυή 13:2-5 15:63, 17:12-13, 16, Κριτές 1:19, 21, 27-36, 3:3). Οι λόγοι για τους οποίους αυτά τα έθνη δεν εκδιώχτηκαν βρίσκονται στους Κριτές 2:20-23, 3:1,2,4.

IV. ΠΟΛΕΜΟΙ ΑΜΥΝΑΣ

(ενάντια σε όλους τους άλλους

επιτιθέμενους)

1. Χαρακτηριστικά

Α. Πρόκληση

Πρόκληση ήταν η επίθεση στη γη της επαγγελίας (Δευτ. 20:1 = τα άλογα και τα άρματα ήταν τα επιθετικά όπλα του αρχαίου κόσμου). Ποτέ οι Ισραηλίτες δεν επιτίθεντο πρώτοι, ούτε επίσης έκαναν επανάσταση.10 Για αυτό το λόγο ο Ισραήλ απαγορευόταν να έχει πολλά άλογα και κατά καιρούς, έκαιγαν αιχμαλωτισμένα άρματα και σκότωναν άλογα 11(Δευτερονόμιο 17:16, Ιησούς του Ναυή 11:9, Β΄ Σαμουήλ 8:4) Δες επίσης το κεφάλαιο 11 (εδ. 27) των Κριτών.

Β. Σκοπός

Ο σκοπός ήταν να αμυνθούν υπέρ της γης τους (ή των συμμάχων). Όχι να εκδικηθούν, ή να αποδώσουν "δικαιοσύνη." Ο Θεός μόνο έχει το δικαίωμα να κρίνει τα έθνη (Μιχαίας 4:3). Τα λάφυρα ήταν μόνο αποζημίωση για τους πολεμιστές, αλλά και για αυτούς που συμμετείχαν με άλλους τρόπους (Γένεση 14:21, Δευτερονόμιο 20:14, 21:10, Α΄ Σαμουήλ 30:24, Β΄ Χρονικών 20:25)

 

Γ. Εγγύηση

Εγγύηση αποτελούσε η γενική άδεια του Θεού σε μια χώρα να αμυνθεί εναντίον αυτών που επιτίθενται. Μέσα στην Π.Δ. καμιά χώρα δεν κρίνεται επειδή αμύνθηκαν οι κάτοικοι της. Κρίνονται όμως για την υπερηφάνεια τους (Ησαΐας 16:5, 19:11, Ιερεμίας 49:16), για την έλλειψη δικαιοσύνης τους (Αμώς 1:1-2:3, Β΄ Χρονικών 20:12), για την βαρβαρότητά τους (Ιερεμίας 51:25, Αμώς 1:13, Ναούμ 3:5, Ψαλμός 137). 12

Δ. Συμμετοχή

Η συμμετοχή ήταν αυστηρά εθελοντική, με πολλές δυνατότητες εξαίρεσης. Οι Ισραηλίτες μπορούσαν να μην συμμετάσχουν χωρίς μάλιστα να στιγματιστούν, ακόμη και όταν οι συμπατριώτες τους πήγαιναν να πολεμήσουν. (Δευτερονόμιο 20:5-8, Κριτές 7:2, 3.) 13

Ε. Τέλος των εχθροπραξιών

Οι εχθροπραξίες ολοκληρώνονταν όταν η επίθεση σταματούσε είτε με παράδοση, είτε με ήττα, είτε με υποχώρηση. Για παράδειγμα, δεν έγινε καμιά προσπάθεια ανταπόδοσης αφού έφυγε η Ασσυρία από τον Ισραήλ. Οι προσφορές για ειρήνη ήταν υποχρεωτικές (Δευτ. 20). Για αυτό το λόγο μόνο οι πολεμιστές και αυτοί που τους υποστηρίζουν, βοηθούν ή κρύβουν είναι οι στόχοι της μάχης. Πρέπει στους αιχμαλώτους να φερθούν καλά. Όσοι Ισραηλίτες έχασαν δικούς τους, τους αναπληρώνουν παίρνοντας δούλους. Επίσης υπάρχει μέριμνα ώστε να μην συνεχίζεται άσκοπη καταστροφή, καθιστώντας αδύνατο για τους εχθρούς να ανοικοδομήσουν τη χώρα τους μετά τον πόλεμο (Β΄ Βασιλέων 6:22, Δευτ. 20, 21:10-14).

 

Συνεχίζεται

 

 

Άλλοι ίσως μπορούν, εσύ όμως, όχι

Αν ο Θεός σε κάλεσε δια του Πνεύματός Του να γίνεις πραγματικά σαν τον Ιησού, θα σε ωθήσει σε μια ζωή σταύρωσης και ταπείνωσης και θ' απαιτήσει από σένα μια τέτοια υπακοή που δεν θα σου επιτρέπει ν' ακολουθήσεις άλλους χριστιανούς. Με πολλούς τρόπους και σε πολλές περιπτώσεις θα φανεί ότι ο Κύριος αφήνει άλλους πιστούς ανθρώπους να κάνουν πράγματα, που ποτέ δε θα επιτρέψει σε σένα να κάμεις.

Άλλοι απλοί χριστιανοί και ηγέτες που φαίνονται πολύ ζηλωτές και χρήσιμοι, μπορεί να διακρίνονται λόγω των πολλών και ποικίλων δραστηριοτήτων τους, αλλά εσύ δεν μπορείς να κάνεις τις ίδιες, κι αν το επιχειρήσεις θα συναντήσεις τέτοια αποτυχία κι επιτίμηση απ' τον Κύριο, που θα μετανιώσεις οδυνηρά.

Άλλοι μπορεί να καυχηθούν για τους εαυτούς τους, για το έργο τους, για τα επιτυχημένα γραπτά τους. Το Πνεύμα το Άγιο, όμως, δε θα επιτρέψει σε σένα να κάμεις τίποτα τέτοιο, κι αν το τολμήσεις, θα σε οδηγήσει σε μια βαθιά πικρία, και θα σε κάνει να καταφρονήσεις τον εαυτόν σου κι όλα τα καλά σου έργα.

Σ' άλλους θα επιτρέψει να πετύχουν αποκτώντας χρήματα, ή κληρονομώντας μια περιουσία, ή ζώντας πολυτελώς. Όμως είναι πολύ πιθανόν να θέλει ο Θεός να σε κρατήσει φτωχό, γιατί για σένα επιθυμεί κάτι καλύτερο απ' το χρυσάφι, κι αυτό είναι η εξάρτηση αποκλειστικά από Εκείνον, για να 'χει Αυτός το προνόμιο να σου καλύπτει τις ανάγκες σου μέρα με τη μέρα, μέσα από το δικό Του αόρατο θησαυροφυλάκιο.

Ο Κύριος θα επιτρέψει άλλοι να προβληθούν και να τιμηθούν, ενώ θα κρατήσει εσένα στην αφάνεια, γιατί επιθυμεί να αναπαραγάγει έναν εκλεκτό, ευώδη καρπό για την ερχόμενη δόξα Του, που μόνο στη σκιά μπορεί να παραχθεί.

Θα επιτρέψει σ' άλλους να γίνουν διάσημοι, εσένα όμως θα σε κρατήσει άσημο.

Σ' άλλους θα επιτρέψει να κάμουν κάποιο έργο γι' Αυτόν και να λάβουν τον έπαινο γι' αυτό που έκαμαν, αλλά εσένα θα σ' αφήσει να μοχθήσεις και να δουλέψεις μη γνωρίζοντας πόσο μεγάλο ή μικρό είναι το έργο που κάνεις. Και τότε, για να κάνει Αυτός το έργο σου πιο πολύτιμο, θα επιτρέψει σ' άλλους να εισπράξουν τον έπαινο για τη δουλειά που ΕΣΥ έκαμες, ώστε η ανταμοιβή για σένα να είναι δέκα φορές μεγαλύτερη, όταν έλθει ο Κύριος Ιησούς.

Το Άγιο Πνεύμα θα ενεργεί επάνω σου σαν ένας αυστηρός παρατηρητής με μια ζηλότυπη αγάπη, που θα σε ελέγχει για επιπόλαια λόγια ή αισθήματα, ή για χάσιμο του χρόνου σου. Κι όμως για τέτοια ζητήματα κάποιοι άλλοι χριστιανοί φαίνεται να μην προβληματίστηκαν ποτέ. Αποφάσισέ το, λοιπόν, ότι ο Θεός είναι ο Απόλυτος Κύριος κι έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι Του αρέσει με τους δικούς Του. Χίλια πράγματα που μπορεί να προβληματίζουν τη λογική σου στις δοσοληψίες Του μαζί σου, δεν θα σου ερμηνεύσει. Και θα σου ζητήσει να τηρήσεις πέρα για πέρα τις υποσχέσεις που Του έδωσες. Κι αν διακηρύξεις ότι είσαι απόλυτα σκλάβος Του, θα σε περιτυλίξει με μια ζηλότυπη αγάπη και θα σου δείξει πως άλλοι μπορούν να πουν και να κάνουν πράγματα, που ΕΣΥ ούτε να πεις μπορείς ούτε να κάμεις.

Πάρ' το απόφαση μια για πάντα, ότι είσαι σε απ' ευθείας δοσοληψία με το Άγιο Πνεύμα κι ότι Αυτός έχει το προνόμιο να δένει τη γλώσσα σου, ή να αλυσοδέσει τα χέρια σου, ή να κλείνει τα μάτια σου, με τρόπους που δεν τους εφαρμόζει σε άλλους. Κι όταν, όπως ήδη το ζεις, κατέχεσαι απ' τον ζωντανό Θεό ως τα απόκρυφα της καρδιάς σου, θα 'σαι ευχαριστημένος κι ευφραινόμενος απ' αυτή τη μοναδική, προσωπική, μυστική, ζηλότυπη κηδεμονία και διαχείριση του Πνεύματος του Αγίου στη ζωή σου.

Θα 'χεις φτάσει στην Πύλη τ' Ουρανού!!

ΑΜΗΝ

(εκ του αγγλικού)

 

“Συγκρητισμός”


του κ. Α. Κουλούρη

 

Συχνά σε θεολογικές, κυρίως, συζητήσεις, ομιλίες και έντυπα γίνεται μνεία του όρου αυτού: "Συγκρητισμός". Διερωτώμαι, όμως, συχνά πόσοι έχουμε μια σαφή γνώσι της εννοίας της λέξεως και ιδιαίτερα της ετυμολογίας της.

Στο σχόλιό μας αυτό νομίζω ότι θα είναι ενδιαφέρον να εξετάσουμε πρώτα την ετυμολογία της λέξεως. Συχνά ωρισμένοι υποθέτουν ότι έχει σχέσι με την "σύγκρισι" δηλαδή ότι πρόκειται για μια συγκριτική εκτίμησι διαφόρων θεολογικών ή φιλοσοφικών αντιλήψεων, θεωριών, θέσεων. Διαφεύγει όμως της προσοχής η ορθογραφία της λέξεως που είναι: "συγκρητισμός" και όχι συγκριτισμός.

Η αρχική προέλευσις της λέξεως ανάγεται σε μια πολιτική διευθέτησι αντιδικιών, διαμαχών πόλεων της Κρήτης και στην συγκρότησι μιας ομοσπονδίας προς αντιμετώπισι ενός κοινού εχθρού. Εξ ού και το ρήμα "συγκρητίζω" ενώνω δύο αντιπάλους, εναντίον τρίτου εχθρού. Συνήθως η εν λόγω "ομοσπονδία" διελύετο όταν ο κοινός κίνδυνος απεμακρύνετο. Έδρα αυτής της Ομοσπονδίας μνημονεύεται η Κνωσός.1

Στο θρησκευτικό πεδίο ο όρος χρησιμοποιείται στην προσπάθεια να συναντηθούν και να συνδυασθούν, όσον το δυνατόν περισσότερον αρμονικά διαφορετικές θρησκευτικές ιδέες. Περιπτώσεις θρησκευτικού συγκρητισμού -όπως του Γνωστικισμού, ενός θρησκευτικού δυαδικού συστήματος που ενσωμάτωνε στοιχεία από τις Ανατολικές μυστηριακές θρησκείες, Ιουδαϊσμό, Χριστιανισμό και Ελληνικές φιλοσοφικές αντιλήψεις- κυριαρχούσαν κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής περίοδου (300 π.Χ. - 300 μ.Χ.). Η συγχώνευσις πολιτισμικών στοιχείων που πραγματοποιήθηκε με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου (4ος αιών π.Χ.), τους διαδόχους και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έτεινε να φέρη μαζί μια ποικιλία θρησκευτικών και φιλοσοφικών απόψεων που είχαν σαν αποτέλεσμα μια ισχυρότερη βάσι για ένα θρησκευτικό συγκρητισμό. Ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός, (με την αρχέγονη έννοιά του, όχι δηλαδή της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας), παρά το γεγονός ότι είχεν επηρεασθή από άλλας θρησκείας, γενικά προσέβλεπε με αρνητικό τρόπο σ' αυτές τις συγκρητικές κινήσεις. Λόγω της πολεμικής του Χριστιανισμού με τέτοιες κινήσεις, πολλές από τις οποίες ανευρίσκοντο εντός της Χριστιανοσύνης, χρησιμοποιήθηκε ο όρος αυτός με έναν υποτιμητικό τρόπο. Πολλές συγκρητιστικές κινήσεις αναφέρονται στην Ανατολή. Μία από αυτές είναι ο "Μανιχαϊσμός", μια δυαδιστική θρησκεία, της οποίας ιδρυτής υπήρξε ένας Πέρσης "προφήτης", ο Μάνι, (3ος αιών), που συνδύασε στοιχεία του Χριστιανισμού, του Ζωροαστρισμού, του Βουδδισμού και του Σιχισμού (Ινδική θρησκεία).2

Ο "Συγκρητισμός" δεν περιωρίσθηκε στο καθαρά θρησκευτικό πλαίσιο. Έχει αναφορές και στη φιλοσοφική σφαίρα. Το ις΄ αιώνα π.χ. "συγκρητισταί" ωνομάζοντο εκείνοι οι φιλόσοφοι οι οποίοι υιοθετούσαν μια ενδιάμεση θέσι μεταξύ της Πλατωνικής και Αριστοτελικής φιλοσοφίας. Εκείνο που εχαρακτήριζε, πάντως, τις αντιμαχόμενες θρησκευτικές ή φιλοσοφικές μερίδες ήτο να εξηγούν τα διακριτικά τους δόγματα ούτως ώστε εκάτερη μερίς να νομίζη ότι ευρίσκει τις ιδικές της δοξασίες στην εξήγησι που έδινε στις θέσεις της άλλης μερίδας.3

Ο όρος αυτός αποδόθηκε σε κίνησι της οποίας ηγήθηκε ο Γερμανός Διαμαρτυρόμενος θεολόγος Georg Calixtus (1586-1656) -χαρακτηριζόμενος ως πρόδρομος του Οικουμενισμού- η οποία απέβλεπε στη συγκρότησι μιας διομολογικής ενώσεως Λουθηρανών - Αναμορφωμένων (Καλβινιστών) της Γερμανίας. Η κίνησις αυτή συνεδύαζε την προσπάθεια αυτή με μια έντονη διαμαρτυρία κατά των Λουθηρανικών και Αναμορφωμένων Εκκλησιών, τις οποίες κατηγορούσε για δογματική ακαμψία.4 Η προσπάθεια αυτή, χαρακτηρίσθηκε ως "συγκρητισμός" και απέτυχε. (Η διαμάχη μεταξύ Λουθηρανών - Αναμορφωμένων συνεχίσθηκε με διαφόρους εντάσεις τους επόμενους αιώνες και ουσιαστικά τερματίσθηκε με την συμφωνία "Leuenberg", στην Ελβετία -το 1974- που έχει συνυπογράψει και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία από της συνάψεώς της, και την οποία προσυπέγραψεν αργότερα και η "Ένωσις Μεθοδιστικών Εκκλησιών") (Η "συμφωνία" αυτή περιορίζεται μόνο εις την Ευρώπη).

Εκείνο που πρέπει να σημειωθή είναι ότι στη Δυτική σκέψι βαθειά επίδρασι είχεν ο Διαφωτισμός (Enlightment), του 17-18 αιώνος, με τις αλληλοσχετιζόμενες έννοιες περί Θεού, λογικής, φύσεως και ανθρώπου, που έτυχε μιας ευρείας αποδοχής μεταξύ των διανοουμένων της περιόδου αυτής. Κυρία έμφασις και πεποίθησις ήτο ότι δια της λογικής η ανθρωπότης θα ήτο δυνατόν ν' ανακαλύψη την βαθύτερη γνώσι και να απολαύση ευτυχία. Θα πρέπει, βέβαια, να σημειωθή ότι του "Διαφωτισμού" είχον προηγηθή αρχαίες διεργασίες αναγόμενες στην Ελληνική φιλοσοφία, αλλά και στην "επιστημονική επανάστασι" του 16ου αιώνος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου του "Διαφωτισμού" η "φυσική θρησκεία" και ιδιαίτερα ο Deismus5, όπως και ο σκεπτικισμός απετέλεσαν μια πρόκλησι στις βασικές αρχές του Χριστιανισμού, και ο νέος ορθολογισμός εκδηλώθηκε στην φιλοσοφική, πολιτική, οικονομική σκέψι6.

Ιδιαίτερη όμως επίδρασι είχε ο "Διαφωτισμός" σε συνδυασμό με την "Ουμανιστική" (Ανθρωπιστική) προσέγγισι, (καρπό της Αναγεννήσεως που ιχνηλατείται ήδη από τον 14ον αιώνα, με έμφασι στον άνθρωπο, στο ανθρώπινο στοιχείο) στην θρησκευτική ζωή των χωρών της δύσεως, κυρίως στη Γερμανία, από όπου μεταδόθηκε στις ΗΠΑ από τον 18ον και τον 19ον αιώνα, και που βαθειά επηρέασε τη θεολογική σκέψι των μεγάλων Θεολογικών Ιδρυμάτων.

Η βαθειά διείσδυσι ενός ανατρεπτικού κριτικού "ορθολογισμού" και "φιλελευθερισμού" στη θεολογική σκέψι προεκάλεσε μια σκληρή αντιπαράθεσι με τη βιβλική θεολογία. Η αντιδικία αυτή συνεχίζεται με ποικίλες διακυμάνσεις. Παρά το γεγονός ότι ακραίες ορθολογιστικές θέσεις που εκφράσθηκαν από μια ριζοσπαστική ομάδα θεολόγων, όπως π.χ. του Bruno Bauer 1809-1882, αποκρούσθηκαν ήδη από τη γένεσί τους, η αδιαμάχη δεν έπαυσε. Πάντως είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες έχει υπάρξει μια σοβαρή στροφή στη σωστή κατεύθυνσι, με αναγνώρισι και εκτίμησι των βασικών βιβλικών αληθειών, με βαθύ σεβασμό της Πατερικής αρχαιότητος και της Ευαγγελικής Αναμορφώσεως του 16ου αιώνος, βέβαια μέσα στο πλαίσιο μιας ιστορικο-θεολογικής ερεύνης που η βαθύτερη μελέτη και ανάλυσις των Γραφών παρέχει, με σαφή διαφύλαξι των θεμελιωδών δογμάτων της Χριστιανικής πίστεως.

Στο πλαίσιο, πάντως, αυτής της επιδράσεως του "Διαφωτισμού" του 17-18ου αιώνος, αναπτύχθηκαν δυναμικές που ωδήγησαν σε διαφοροποιήσεις που επέτρεψαν τη δημιουργία ενός κλίματος "συγκρητισμού", δηλαδή μιας προσπάθειας στην οποία οι διάφορες Εκκλησιαστικές αποχρώσεις, "αποδεσμευόμενες από παλαιές προκαταλήψεις" να προχωρήσουν σε συνενώσεις αδιαφορώντας, συχνά, για υφιστάμενες ουσιαστικές θεολογικές και εκκλησιολογικές διαφορές.

Τούτο ωδήγησε στην προώθησι ενός "συγκρητισμού" με οδυνηρές συνέπειες. Μερικά παραδείγματα αυτής της διαδικασίας είναι ενδεικτικά: Ας αναφερθούμε, πρώτα, στην εμπειρία της Βορ. Αμερικής. Τον 19ο αιώνα η Νέα Αγγλία έσφιζε από μια έντονη Ευαγγελική ζωή -ιδιαίτερα μετά τις λεγόμενες "αφυπνίσεις" (Awakenings), 1725 και 1760 (The Great Awakening), μια έντονη πνευματική δυναμική είχε αναπτυχθή, με μια άνευ προηγουμένου ιεραποστολική εξόρμησι. Κυριαρχούσα εκκλησιαστική απόχρωσι τότε ήσαν οι "Κοινοτικές Εκκλησίες" (Congregationalists). Ανάμεσα σ' αυτές, (και όχι μόνον) αναπτύχθηκε συν τω χρόνω μια "συγκρητιστική" θεώρησι που -χάριν μιας ενότητος- επέτρεψε την εισδοχή προσώπων και ιδεών με πλήρη διάστασι στα βασικά Χριστιανικά δόγματα (κυρίως από θεολόγους και ποιμένες που είχαν υποστεί την επίδρασι της Γερμανικής θεολογικής σκέψεως). Σταδιακά πλείστες από τις εκκλησίες αυτές μετεστράφησαν σε λεγόμενες "Unitarians" (αρνούμενες την τριαδική θεολογία) και αργότερα πλείστες εξ αυτών μετέστησαν σε "Universalists", μια καθαρά "συγκρητιστική" κοινότητα που προσπαθεί να συνδυάση τον Χριστιανισμό με άλλες παγκόσμιες θρησκείες, (Μουσουλμανισμό, Βουδδισμό, Βραχμανισμό, Ινδουϊσμό κ.λπ.). Βέβαια δεν ήταν τούτο το "προνόμιο" των Κογκρεγκεσιοναλιστών, που κάπως προηγήθηκαν -λόγω της απουσίας κάποιας κεντρικής εκκλησιαστικής πειθαρχικής διαδικασίας. Και άλλες Διαμαρτυρόμενες Αποχρώσεις (Μεθοδισταί, Πρεσβυτερικοί, ακόμη και Βαπτισταί) σε μικρότερο, ίσως, βαθμό δέχθηκαν τέτοιες πιέσεις -σε άλλες περιοχές των ΗΠΑ, κυρίως λόγω της επιεικούς πολιτικής των ηγεσιών αυτών των αποχρώσεων, όταν οι διιστάμενοι αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία, όπως έχει επισημάνει ο γνωστός Ευαγγελικός συγγραφεύς Francis Schaeffer στο έργον του "The great Evangelical Disaster" (Εκδ. "Crossway Books, Westchester Ill. 1986).

Η σύγχρονος "Οικουμενική Κίνησις" έχει συχνά κατηγορηθή από συντηρητικούς Διαμαρτυρομένους αλλά και από κύκλους των Ορθοδόξων Εκκλησιών ότι βαρύνεται με την "αίρεσι" του "συγκρητισμού". Το ερώτημα είναι: αυτή η κατηγορία ευσταθεί; Το "Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών", που κυρίως εκφράζει την "Οικουμενική Κίνησι" αποκρούει αυτή την μομφή. Το κύριο επιχείρημα είναι ότι πιστά διακηρύττει τις βάσεις της Χριστιανικής Πίστεως, και ιδιαίτερα το "τρισυπόστατον" της Θεότητος, όπως διατυπώθηκε στον Καταστατικό του Χάρτη.

Μια τελική απάντησι, πάντως, είναι δυσχερής. Γενικά πρέπει να γίνη αποδεκτό ότι όλα τα επίσημα έγγραφα που εκδίδονται από το Π.Σ.Ε. είναι πάντοτε ιδιαίτερα προσεγμένα και ποτέ δεν παρέχουν αφορμές και ενδείξεις για μια τέτοια παρέκκλισι. Οπωσδήποτε η συχνή υπερέμφασι σε πτυχές του "Κοινωνικού Ευαγγελίου" που δίδεται από τις εκάστοτε ηγεσίες -χωρίς βέβαια αυτό καθ' εαυτό να είναι κατακριτέο- δεν συνοδεύεται, ίσως, επαρκώς με διακηρύξεις για την ανάγκη μιας προσωπικής ανταποκρίσεως και παραδόσεως στη σωτηριακή ενέργεια του Θεού εν Χριστώ δια του Αγίου Πνεύματος.

Θα πρέπει να σημειωθή ότι το Π.Σ.Ε. έχει ενθαρρύνει τα διάφορα άλλα Οικουμενικά όργανα όπως τον "Παγκόσμιον Σύνδεσμον Αναμορφωμένων Εκκλησιών" (WARC), την "Λουθηρανικήν Παγκόσμιον Ομοσπονδίαν" (LWF) κ.λπ. να αναπτύξουν "θεολογικούς διαλόγους" μεταξύ των και μεταξύ άλλων ομολογιών. Τούτο δεν αποτελεί κάτι το μεμπτόν, και δεν είναι ορθόν να χαρακτηρισθή "συγκρητισμός" εφ' όσον βέβαια δεν οδηγεί στην απεμπόλησι βασικών Χριστιανικών αληθειών, χάριν κάποιας νεφελώδους ενότητος.

Εκείνο, όμως, το οποίον δημιουργεί προβληματισμό και το οποίο ενέχει τον κίνδυνο του συγκρητισμού είναι διάλογοι που έχει εγκαινιάσει το Π.Σ.Ε. με άλλες "πίστεις" π.χ. μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ, ή Χριστιανισμού και Ινδουϊσμού, ή Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού κ.ο.κ. Πάντοτε, προσκαλούνται ως παρατηρηταί στις Γενικές Συνελεύσεις του Π.Σ.Ε. εκπρόσωποι αυτών των θρησκειών, και καλούνται να δώσουν χαιρετισμόν στις Γενικές Συνελεύσεις του Π.Σ.Ε. Εξ' όσων γνωρίζω αυτοί οι διάλογοι δεν έχουν αποδόσει τίποτε το συγκεκριμένο. Αλλά παρά τις επιφυλάξεις πολλών δια την σκοπιμότητα αυτών των διαλόγων, οι Γενικές Συνελεύσεις του Π.Σ.Ε. έχουν εγκρίνει την συνέχισι των διαλόγων αυτών.

Οπωσδήποτε θα πρέπει να σημειωθή ότι σε υπεύθυνες διακηρύξεις εκπροσώπων του Π.Σ.Ε. επανειλημμένως έχει τονισθή η "μοναδικότης" (uniqueness) του Ιησού Χριστού στο σωτηριακό έργο του Θεού.

Κλείοντες αυτήν την παρουσίασι θα σημειώσουμε, αναφορικά με την έννοια της λέξεως "συγκρητισμός", τον ορισμό που δίδει ο Καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης στο "Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσης" (Σελ. 1695): "Ανάμιξη στοιχείων διαφορετικής προελεύσεως κυρίως θρησκείας ή τύπων λατρείας ώστε να προκύπτη κάτι καινούργιο. Ιδικώτερα η ανάμιξη στοιχείων της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας και Ανατολικών θρησκειών κατά τους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους... Τεχνητός συμβιβασμός ιδίως διδασκαλιών διααφορετικών ή και ασυμβιβάστων μεταξύ των σε ενιαίο φιλοσοφικό σύστημα". Επίσης παραπέμπουμε σε εκτενέστερη αναφορά στο "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν: ΗΛΙΟΣ" τόμος 21ος.

Και ένα τελευταίο: στην προμετωπίδα του Περιοδικού μας ο "ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ" αναγράφεται (από το πρώτο φύλλο του, τον Ιανουάριο του 1858), το εδάφιο της Α΄ Θεσσαλονικείς (ε΄ 21) "Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε". Μήπως αυτό αποτελεί μια έμμεση πρόταση για "συγκρητισμό"; ΑΣΦΑΛΩΣ ΟΧΙ, με την πιο πάνω σαφή ερμηνεία της λέξεως. Δεν πρόκειται δηλαδή για "ανάμιξη στοιχείων διαφορετικής προελεύχεως" ούτε για "τεχνητό συμβιβασμό... ασυμβιβάστων" διδασκαλιών κ.λπ. αλλά για την διακρίβωσι της αληθείας βάσει του Λόγου του Θεού (των Γραφών) και μόνον! I

 

Σημειώσεις

1. "Νέα Παγκόσμιος Εγκυκλοπαίδεια, Τόμος ΚΖ΄ Σελ. 161, Λεξ. Liddel & Scott. Τομ. Δ΄ Σελ. 159, εκδ. 1904, Λεξ. Wilhelm Pape: μνημονεύεται η λέξις υπό του Πλουτάρχου, π. "φιλαδέλφεια" 19

2. Encyclopaedia Britannica - Micropaedia, Τόμος ΙΧ, Σελ. 739

3. "Λεξικόν Εγκυκλοπαιδικόν": ς΄ Τόμος-1896-1898

4. (The New International Dictionary of the Christian Church -1974· /Zondervan Corporation, Grand Rapids, MI, Σελ. 947)

5. "Deismus": μία ανορθόδοξος θρησκευτική στάσις που εκφράσθηκε ιδιαίτερα σε ομάδα Άγγλων συγγραφέων, αρχής γινομένης με τον Edward Herbert (θ. 1648) το πρώτον ήμισυ του 17ου αιώνος και τερματίσθηκε με τον Henry St. John, τον υποκόμην του Boling broke, τα μέσα του 18ου αιώνος (1678-1751). Γενικά αναφέρεται σ' εκείνο που αποκαλείται "φυσική θρησκεία" που συνίσταται στην αποδοχή ενός σώματος θρησκευτικής γνώσεως που είναι σύμφυτος με τον άνθρωπο ή είναι δυνατόν ν' αποκτηθή από κάθε πρόσωπο με τη χρήσι της λογικής -σε αντίθεσι στην δι' αποκαλύψεως γνώσι ή στη γνώσι δια της διδασκαλίας οιασδήποτε εκκλησίας (Encyclopaedia Britannica, Inc. Micropaedia, Τόμος ΙΙΙ, Σελ. 439)

6. Encyclopaedia Britannica, Inc. Micropaedia, Τόμος ΙΙΙ, Σελ. 903, Εκδ. 1974)

 

 

 

Χριστιανοί... ειδωλολάτρες!

 

 

του κ. Ιω. Έρτσου

 

 

Ένας χαλασμένος κι αποτυχημένος κόσμος, ο κόσμος μας. Η αμαρτία του εκεί τον κατάντησε, χωρίς να υπάρχει ελπίδα ούτε μόνος του ούτε κάτι άλλο να τον αλλάξει, κι επομένως μόνο ο Θεός, αν ήθελε, θα το μπορούσε. Αυτός και το θέλησε, διότι Αυτός είναι Αγάπη, και το μπόρεσε διότι είναι Παντοδύναμος. Ας έχει δόξα το Όνομά Του. Και, όπως οι Γραφές μας λένε, πραγματοποίησε Σωτηρία με την ύψιστη από μέρους Του θυσία, τον Υιό Του στο σταυρό, ώστε όποιος μετανοήσει για τις αμαρτίες του και πιστέψει πως ο Χριστός του τις συγχώρεσε, να σώζεται και μάλιστα αιώνια. Στους πιστούς δε, στην Εκκλησία Του δηλαδή, έδωσε την αποστολή να φέρουν με το κήρυγμά τους και με τη δύναμη του Πνεύματος που θα τους συνόδευε την αλλαγή που χρειάζεται ο κόσμος, σε άτομα και σε πλήθη.

Δυστυχώς, όμως, -πρέπει να το πούμε-, στις μέρες μας η Εκκλησία σε ένα της μεγάλο ποσοστό λατρεύει ένα είδωλο που λέγεται Κόσμος. Είναι δε τόσο απασχολημένη με το να τον μιμείται, ώστε δεν έχει χρόνο ούτε και δύναμη να τον αλλάξει. Το τρίπτυχο δε αυτής της ειδωλολατρίας, τόσο για τους απίστους όσο και για τους τυχόν πιστούς, είναι Χρήμα - Καλοπέραση - Δόξα.

Το φτηνό πνεύμα του σημερινού κηρύγματος είναι το εξής: "Δέξου τον Χριστό. Αυτό είναι όλο". Όμως, αυτό δεν είναι όλο. Δεν τονίζεται δηλαδή πως αμέσως μετά την επιστροφή του αμαρτωλού πρέπει να επακολουθήσει η πλήρης αφιέρωσή του στον Κύριο και η διαρκής τήρηση των απαιτήσεων του Θεού για τη ζωή του.

Καταστάσεις πορνείας, διαζυγίων, μνησικακίας, απάθειας στις ανάγκες των άλλων, δογματικών διαμαχών, πνευματικού ανταγωνισμού για επικράτηση και ρηχότητας είναι τόσο χειροπιαστές μέσα στην Εκκλησία, όσο είναι και στον κόσμο. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει αυτό το κατρακύλισμα και του κόσμου και το δικό μας είναι η διαπίστωση και η άρνηση όλων αυτών, πάντα βέβαια με την ενέργεια του Πνεύματος.

Τα κεφάλαια 24-32 της Εξόδου έχουν κάτι να μας πουν πάνω στο θέμα τούτο. Ο Μωυσής βρίσκεται στην έρημο με το λαό Ισραήλ, μετά την έξοδό τους απ' την Αίγυπτο. Ο Κύριος με σημεία και θαυμάσια τους απελευθέρωσε και τους έφερε μέχρις εδώ, για να τους φέρει τελικά στην υποσχεμένη στον Αβραάμ γη, όπου θα πραγματοποιούσαν το μεγάλο σκοπό της ζωής τους, να φέρουν στην ανθρώπινη ύπαρξη τον Σωτήρα του κόσμου, τον Χριστό. Ο Θεός θεώρησε αναγκαίο -στο μεταξύ- να τους εξαγγείλει τον άγιο Νόμο Του που θα 'πρεπε να διέπει τη ζωή τους, παρ' όλο που ήξερε πως σαν σαρκικοί άνθρωποι που ήσαν δεν θα μπορούσαν να τον εκτελέσσουν. Όμως, έπρεπε να τον ξέρουν, έπρεπε να τους γνωστοποιήσει τον τρόπο και τα μέσα της λατρείας τους προς Αυτόν, την ανελλειπή τήρηση κάποιων εορτών και ιδίως του Σαββάτου, κι όλα αυτά μέσω των αποκαλύψεων που θα 'δινε στον δούλο Του τον Μωυσή, τον οποίο είχε εκλέξει για μεσολαβητή.

Τον κάλεσε στο όρος Σινά για να του παραδώσει το πολύτιμο αυτό υλικό, όπου και τον κράτησε σαράντα ολόκληρα μερόνυχτα. Δεν ήσαν λίγα εκείνα που θα του δίδασκε, ούτε και απλά. Ζήτημα αν κάποιος άλλος θα 'ταν εξίσου ικανός να τα συγκρατήσει στο νου του, αν σκεφτούμε ακόμα πως στο διάστημα των ημερών αυτών ο Μωυσής ούτε έφαγε ούτε ήπιε.

Απ' τις πρώτες βδομάδες, όταν οι Ισραηλίτες είδαν πως ο Μωυσής δεν επέστρεφε, θα υπέθεσαν πως τον έφαγαν άγρια θηρία, ή πως είχε πεθάνει από πείνα και δίψα. Πήγαν λοιπόν στον Ααρών τον αδελφό του Μωυσή και του ζήτησαν να τους φτιάξει αυτός κάποιο θεό να λατρεύουν και να τον έχουν συγχρόνως οδηγό και προστάτη τους. Ο Ααρών κατά ακατανόητο για το πνευματικό του ανάστημα τρόπο, ενέδωσε στην απαίτησή τους, κι αφού τους ζήτησε να του παραδώσουν ό,τι χρυσό είχαν, κατασκεύασε μ' αυτά ένα μοσχάρι, το τοποθέτησε στο μέσο του στρατοπέδου και τους το παρέδωσε για να 'ναι στο εξής ο θεός που ζητούσαν.

Αμέσως αυτοί το 'ριξαν στο γλέντι, στο τρελό τραγούδι, στον έξαλλο χορό και σε άσεμνα παιχνίδια. Πόσο εύκολα λοξοδρόμησαν απ' την ευσέβεια και το φόβο προς τον αληθινό Θεό, στην ειδωλολατρία και την ηθική παραλυσία!

Ο Κύριος είδε κι άκουσε όσα γίνονταν στο στρατόπεδο και πριν ο Μωυσής κατέβει με τις πλάκες του Νόμου στα χέρια, τον ενημέρωσε για τα συμβαίνοντα εκεί κάτω, και εξέφρασε την έξαψη του θυμού Του με τα λόγια: "Είδον τον λαόν τούτον, και ιδού, είναι λαός σκληροτράχηλος· τώρα λοιπόν άφες με, και... θέλω εξολοθρεύσει αυτούς και θέλω σε καταστήσει έθνος μέγα. Και ικέτευσεν ο Μωυσής Κύριον τον Θεόν αυτού και είπε, Διατί, Κύριε, εξάπτεται η οργή σου εναντίον του λαού σου τον οποίον εξήγαγες εκ γης Αιγύπτου... δια τι να είπωσιν οι Αιγύπτιοι... με πονηρίαν εξήγαγεν αυτούς δια να θανατώση αυτούς; επίστρεψον από της εξάψεως της οργής σου και μεταμελήθητι... Και μετεμελήθη ο Κύριος περί του κακού, το οποίον είπε να κάμη κατά του λαού αυτού. Και στραφείς ο Μωυσής κατέβη εκ του όρους και αι δύο πλάκες του μαρτυρίου ήσαν εν ταις χερσίν αυτού" (Εξ. 32:9-15).

Ο Μωυσής θα συνταράχτηκε όταν κατεβαίνοντας την πλαγιά του βουνού αντίκρυσε το Μοσχάρι και το άνομο πανηγύρι που γινόταν ολόγυρά του κι άκουσε τα έξαλλα τραγούδια του λαού που υμνούσαν τον καινούργιο θεό τους. Μόλις έξι βδομάδες πριν, είχε αφήσει πίσω του έναν λαό σκληροτράχηλο, ναι, όμως και πνευματικά ευαίσθητο, και με το φόβο του Θεούς την καρδιά του. Άγιος θυμός τον κατέλαβε όταν αντίκρυσε το Μοσχάρι που του θύμισε την Αίγυπτο και τα είδωλά της, κι ακόμα όταν διαπίστωσε πως ο ίδιος ο Ααρών το 'χε φτιάξει. Δεν κρατήθηκε. Πέταξε απ' τα χέρια του τις Πλάκες του Νόμου πάνω στα βράχια κι αυτές, κυριολεκτικά κομματιάστηκαν. Αυτό ήταν κάτι που δεν του επιτρεπόταν να κάμει.

Όλων τα μάτια έκθαμβα στράφηκαν και καρφώθηκαν επάνω στο Μωυσή, περιμένοντας να δουν τη συνέχεια. Σε λίγες ώρες, με υπαράνθρωπες προσπάθειες του Μωυσή και κάποιων συνεργών τους "... αφού έλαβεν τον μόσχον, τον κατέκαυσεν και συντρίψας εωσού ελεπτύνθη, έσπειρεν επί το ύδωρ και επότισεν τους υιούς Ισραήλ" (32:20). Με την ενέργεια τούτη του Μωυσή, ο Θεός αποκάλυπτε και διεκήρυττε πως Αυτός και μόνο Αυτός θα 'πρεπε να λατρεύεται απ' το λαό Του, κατά την πρώτη εντολή Του που αν δεν ετηρείτο, ο λαός Του θα μεταβαλλόταν σε ειδωλολάτρη λαό. "Μην έχης άλλους θεούς πλην εμού. Μη κάμης εις σεαυτόν είδωλον, μηδέ ομοίωμα τινός, όσα είναι εν τω ουρανώ άνω, ή όσα εν τη γη κάτω, ή όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γης. Μη προσκυνήσης αυτά μηδέ λατρεύσης αυτά" (Εξ. 20:3-5). Παραβαίνοντας δε ο λαός την πρώτη αυτή εντολή, θα παρέβαινε όλο το Νόμο.

Στην Καινή Διαθήκη λέγεται πως ταύτα δε πάντα εγράφησαν προς νουθεσίαν ημών, εις τους οποίους τα τέλη των αιώνων έφθασαν. Ώστε ο νομίζων ότι ίσταται, ας βλέπη μη πέση" (Α΄ Κορ. 10:11-12). Γράφει δε στη συνέχεια ο Παύλος στο εδάφιο 14: "Δια τούτο, αγαπητοί μου, φεύγετε από της ειδωλολατρίας", με τη λέξη "ειδωλολατρία" εννοώντας εκείνο που κι ο Ιωάννης εννοεί, όταν αναφέρει την επιθυμίαν της σαρκός και την επιθυμίαν των οφθαλμών και την αλαζονείαν του βίου, στην Α΄ Επιστολή του, 2:16, τα οποία θεωρεί είδωλα και για τους χριστιανούς. "Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων" (5:21).

Μ' αυτά τα λόγια του βιβλίου του Θεού καταδεικνύεται πως η Εκκλησία μπορεί κι αυτή να πέσει βαθμηδόν σε κάθε είδους ειδωλολατρία, αν δεν προσέχει να μένει στον Χριστό τον Κύριο και στο θέλημά Του. Κι αν η εποχή που ζούσε ο Πύλος εθεωρείτο "τέλη των αιώνων", όπως παραπάνω διαβάσαμε, πόσο μάλλον θα πρέπει να θεωρείται τέτοια η σημερινή, μετά δηλαδή από δυο χιλιάδες περίπου χρόνια; Άλλωστε τα όσα συμβαίνουν σήμερα ολόγυρά μας στον κόσμο και μέσα στην Εκκλησία, όλα μας καλούν σε ζωή προσοχής, αγρυπνίας και προσευχής, και όλα φωνάζουν πως "ο Κύριος είναι πλησίον".

"Ιδού έρχομαι ταχέως... Και το Πνεύμα και η Νύμφη λέγουσιν Ελθέ. Και όστις ακούει ας είπη Ελθέ" (Απ. 22:12, 17).

Η ιστορία του χρυσού Μόσχου που λάτρευσαν οι Ισραηλίτες ως θεό στην έρημο, την οποία διαβάζουμε στο βιβλίο της Εξόδου, στα κεφάλαια 24-32 παρέχει αξιόλογα μαθήματα αυτοεξέτασης στους λάτρες του Θεού του εικοστού πρώτου αιώνα.

Δεν είναι διόλου απίθανο, όπως συνέβηκε στο λαό του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης -από λάτρες του αληθινού Θεού να γίνουν ειδωλολάτρες- το ίδιο να συμβεί και στο λαό του Θεού της Καινής Διαθήκης που είναι η Εκκλησία. Κι αυτό πολλές φορές είναι χειροπιαστό στις τάξεις των πιστών, σε όσους δε ζουν τη ζωή της πλήρους αφιέρωσης στον Κύριο.

Το να περιμένει ο πιστός με υπομονή τον Θεό να εκπληρώσει τις υποσχέσεις Του σ' αυτόν είναι βασικό, θεμελιώδες, είναι κάτι που ο Κύριος το απαιτεί. Όταν ο Κύριος κάλεσε το Μωυσή στο όρος για να του παραδώσει το Ν¨ομο Του και να του δώσει κάθε πληροφορία γύρω απ' τη ζωή και την πορεία του λαού, δεν τους έκαμε γνωστό για πόσο καιρό τον ήθελε. Δεν ήταν ανάγκη να ξέρουν, διότι εκτός των άλλων θα επαναπαύονταν σ' αυτό και δε θα μάθαιναν έτσι να ζουν μόνο δια πίστεως στην πιστότητα του Θεού, όπως θα 'πρεπε.

Αυτοί, αφού πέρασαν μερικές βδομάδες και είδαν πως ο Μωυσής δεν επέστρεψε, άρχισαν να ανυπομονούν φοβούμενοι πως δε θα ξαναγύριζε. Γι' αυτό κι εύκολα άλλαξαν νοοτροπία για τη λατρεία τους στον Θεό. Όμως θεωρείτο απαραίητο να γίνεται λατρεία στον Θεό ή σε κάποιον άλλο οιονδήποτε θεό. Βλέπετε έτσι έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο, να 'χει μέσα του μια λατρευτική τάση. Θέλει να λατρεύει κάποιον, κάτι, διότι νιώθει στη ζωή υποδεέστερος κάποιας δύναμης ανώτερης απ' αυτόν. Κι όταν δεν λατρεύσει τον Αληθινό Θεό και Δημιουργό Του, θα λατρεύσει κάποιον ψεύτικα, κάποιο Είδωλο δηλαδή. Συμβαίνει δε ώστε, αν λατρεύσει είδωλο, να το λατρεύσει με μεγαλύτερο πάθος και με κάθε είδους θυσία, απ' ό,τι θα λάτρευε τον αληθινό Θεό.

Η ανυπομονησία του λαού, λοιπόν, τον έσπρωξε να πιέσει τον Ααρών, τον αδελφό του Μωυσή, να τους κατασκευάσει έναν άλλο θεό, τον οποίον στο εξής να λατρεύουν. Έτσι οδηγήθηκαν στην πιο μεγάλη που θα μπορούσαν να διαπράξουν αμαρτία.

Απ' το γεγονός τούτο βγαίνει πως όχι μόνο απλοί πιστοί, αλλά και πνευματικοί ηγέτες του αναστήματος του Ααρών, μπορεί να καταντήσουν ειδωλολάτρες. Η Γραφή περιέχει και άλλες τέτοιες περιπτώσεις, μια εκ των οποίων -η πιο φανταχτερή και δραματική- είναι εκείνη του βασιλιά Σολομώντα. Ενός βασιλιά που υπήρξε ο ενδοξότερος του λαού Ισραήλ, που άφησε πίσω του προ της πτώσης του μια εμπειρία ζωής σοφίας, ευημερίας, ταπείνωσης και προσωπικών συνεντεύξεων με τον Θεό, ο οποίος όμως κατάντησε να λατρεύει τα είδωλα "των παλλακών του", να χτίσει ναούς γι' αυτά και να μείνει μνημειώδες το άδοξο τέλος του. Αλλά κι έξω απ' τη Γραφή, στα χρόνια μετά από εκείνα της Καινής Διαθήκης, δηλαδή στην ιστορία της Εκκλησίας των είκοσι αιώνων που επακολούθησαν, υπήρξαν πολλά τέτοια κρούσματα. Πολλά απ' αυτά τα ξέρουμε, και τ' άλλα που τα 'χει καταγράψει ο Ουρανός, είθε ποτέ να μην τα μάθουμε.

Τις θυσίες που εμείς οι πιστοί καλούμαστε να κάνουμε για τον Κύριο, αν ξεπέσουμε αντικαθιστώντας Τον με κάποιο είδωλο, θα τις κάνουμε τότε για λανθασμένους σκοπούς. Ό,τι έγινε στην έρημο με τις θυσίες στο χρυσό Μόσχο. Χρόνο, χρήμα, υπηρεσία θα τα καταθέτουμε στους βωμούς κάποιων ειδώλων μας, σε μεγάλη μας πνευματική ζωημία, σε ζημία της σωτηρίας ψυχών, σε υποτίμηση και βλασφημία του προσώπου του Κυρίου.

Η ειδωλολατρία ανταποκρίνεται απόλυτα στις επιθυμίες της σαρκός. Σ' αυτήν η σάρκα βρίσκει την ικανοποίησή της. Στην Έξοδο 32:4-6 διαβάζουμε: "Και λαβών ο Ααρών εκ των χειρών αυτών (τα χρυσά αυτών) διεμόρφωσεν αυτά με εργαλείον εγχαρακτικόν και έκαμεν αυτά μόσχον... και ότε είδεν τούτο ο Ααρών ωκοδόμησε θυσιαστήριον... και σηκωθέντες ενωρίς την επαύριον, προσέφεραν ολοκαυτώματα και έφεραν ειρηνικάς προσφοράς· και εκάθισεν ο λαός να φάγη και να πίη και εσηκώθησαν να παίζωσι". Εδώ ακριβώς έχουμε το ανάλογο τρίπτυχο της Καινής Διαθήκης, που ο Ιωάννης στην Α΄ επιστολή βου, 2:16 αναφέρει: "την επιθυμίαν της σαρκός και την επιθυμίαν των οφθαλμών και την αλαζονείαν του βίου, η οποία δεν είναι εκ του Πατρός, αλλά εκ του κόσμου".

Η ειδωλολατρία είναι τόσο απατηλή που μπορεί ν' αναμιχθεί με τη λατρεία του αληθινού Θεού. Αυτό που ο Ααρών δέχτηκε κατ' απαίτηση του λαού, ν' αναμίξει τον Θεό με τα είδωλα, δημιούργησε την ψευδαίσθηση σ' αυτούς πως δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ αυτών των δυο. Εδώ μπορεί να καταντήσει κι ο πιστός του Χριστού αν δεν προσέξει να τηρήσει την πρώτη εντολή του Θεού, "θέλεις αγαπήσει Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της διανοίας σου". (Ματθ. 22:37)

Ειδωλολατρία και ανηθικότητα πάνε χέρι με χέρι. Μόλις ο λαός απέκτησε τον καινούργιο του θεό, το χρυσό Μοσχάρι, την ίδια ώρα άρχισε το ξεφάντωμα. Ακολούθησε ένα πανηγύρι από τρελά τραγούδια, από άσεμνους χορούς, από άνομες ενέργειες. Έτσι κι οι Κορίνθιοι της Καινής Διαθήκης, έχοντας ξεπέσει απ' την πρώτη τους αγάπη μετά την επιστροφή τους απ' τα είδωλα και τη βρώμικη ζωή που ζούσαν, ξαναγύρισαν σε κάποιο βαθμό σ' αυτή. Γράφει ο Παύλος: "Εφανερώθη εις εμέ... ότι είναι έριδες μεταξύ σας, ότι τρώγετε ειδωλόθυτα.. ότι είναι μεταξύ σας πορνεία ήτις ουδέ μεταξύ των εθνών ονομάζεται..." (Α΄ Κορ. 1:11 και 5:1).

Η ειδωλολατρία μας σπρώχνει να γυρίσουμε στον κόσμο, εκεί απ' όπου προήλθαμε. Ο Κύριος στην προσευχή Του που διαβάζουμε στο 17ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Ιωάννη, λέει για τους μαθητές Του και για όλους εμάς τους δικούς Του, πως κάποτε ήμασταν στον κόσμο, αλλά τώρα δεν ανήκουμε πια στον κόσμο, απλώς βρισκόμαστε μέσα στον κόσμο, σαν απεσταλμένοι Του, για να δώσουμε το Ευαγγέλιο.

Ο Στέφανος, διαβάζουμε στο βιβλίο των Πράξεων, στο κεφ. 5, ενώ απολογείτο στο συνέδριο που τον δίκαζε, αναφέρθηκε στο λαό Ισραήλ, λέγοντας: "Εις τον οποίον (Χριστόν) οι πατέρες ημών δεν ηθέλησαν να υπακούσουν, αλλά απέβαλον και εστράφησαν εν ταις καρδίαις αυτών εις Αίγυπτον, ειπόντες προς τον Ααρών, Κάμε εις ημάς θεούς..." (εδ. 39, 40) Ό,τι ακριβώς μπορεί να συμβεί και με μας τους πιστούς του Χριστού. Ενώ, δηλαδή ζούμε έξω απ' την Αίγυπτο, έξω απ' τη ζωή της αμαρτίας απ' την οποία ο Κύριος μας απελευθέρωσε, η καρδιά μας να επιθυμεί πάλι "τα σκόρδα και τα κρεμμύδια της Αιγύπτου", υποβιβάζοντας έτσι τον Θεό στη συνείδησή μας και αντικαθιστώντας Τον με είδωλα.

Στην Έξοδο 32:8 διαβάζουμε: "Οι Ισραηλίτες εξετράπησαν ταχέως" από της λατρείας του Θεού στην ειδωλολατρία. Μια τέτοια παρέκκλιση μπορεί επίσης να συμβεί "ταχέως" σε κάποιο χριστιανό, απότομα, μέσα σε μια στιγμή. Η ανθρώπινη καρδιά τόσο εύκολα "σκληρύνεται δια της απάτης και της αμαρτίας" και χάνει την ισορροπία της απ' τη ζωή της υπακοής της στον Κύριο! Γι' αυτό ο Λόγος του Θεού μας προειδοποιεί: "Προσέχετε, αδελφοί, να μη υπάρχη εις μηδένα από σας πονηρά καρδία απιστίας, ώστε να αποστατήση από Θεού ζώντος, αλλά προτρέπετε αλλήλους καθ' εκάστην ημέραν, ενόσω ονομάζεται το σήμερον" (Εβρ. 3:12).

Εκείνο που βγαίνει απ' όσα είπαμε παραπάνω είναι πως Είδωλο μπορεί να γίνει, και για τον άπιστο και για τον πιστό, οιοδήποτε πρόσωπο ή πράγμα ή ιδέα που να είναι ο κύριος στόχος της προσοχής μας και της αγάπης μας και για το οποίο είμαστε έτοιμοι να κάνουμε θυσίες. Κι από κείνο που ξεκινήσαμε, σ' αυτό κι ας καταλήξουμε: "Μη έχης άλλους θεούς πλην εμού· μη κάμης εις σεαυτόν είδωλον" (Έξ. 32:3-4), στη γλώσσα της Παλαιάς Διαθήκης, και στη γλώσσα της Καινής: "Δια τούτο, αγαπητοί μου, φεύγεται από της ειδωλολατρίας" (Α΄ Κορ. 10:14). Ο Κύριος ευλογών ας μας ευλογήσει, διανοίγοντας την διάνοιά μας αυτό να το αφομοιώσουμε. I

 

 

ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΙΛΚΙΣ /2

 

του κ. Χ. Μοσχίδη

O πρώτος πνευματικός καρπός

Σε ένα χρόνο από την έναρξη της δραστηριότητάς του, άρχισαν να διαφαίνονται τα σημάδια των πνευματικών ευλογιών του Θεού. Ένας έμπορος: ο Στέφανος Στεφανίδης, αρχικά τελείως αδιάφορος για τα πνευματικά -δήλωνε μάλιστα άθεος- ήταν η ψυχή που πρώτη αλιεύθηκε για τον Xριστό. H περίπτωσή του παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πρωτοτυπία της μεθόδου που το Άγιο Πνεύμα εφήρμοσε. O Στέφανος, ηλικίας τότε 45 χρόνων, είχε προσκληθεί να μετάσχει σε μια πνευματιστική συνεδρία. Σ' αυτή μια ηλικιωμένη γυναίκα επικοινωνούσε με πνεύμα(!) Tο γεγονός που τον αναστάτωσε κυριολεκτικά ήταν ότι (προς το τέλος της συνεδρίας), το πονηρό πνεύμα, σε σχετική ερώτηση του Στέφανου, απάντησε πως έρχεται από τον Διάβολο"... Έφυγε βαθιά προβληματισμένος. O ίδιος ως τότε, δεν πίστευε ότι υπάρχει Θεός. Όμως η εμπειρία του εκείνη τον δίδαξε πως δεν πρέπει να είναι κανείς τόσο απόλυτος. Έκανε λοιπόν, την απλή σκέψη: "Για να υπάρχει διάβολος σημαίνει πως πρέπει να υπάρχει και Θεός". Aπό την επόμενη κιόλας μέρα άρχισε να αναζητάει την Aλήθεια. Δεν χρειάσθηκε να περάσουν παρά λίγα 24ωρα, για να πληροφορηθεί πως ο μόνος κατάλληλος να του λύσει τις πολλές απορίες και ν' απαντήσει στα κρίσιμα ερωτήματά του, ήταν ο υφασματοπώλης Nίκος Mοσχίδης. Ήταν ειλικρινής κατά βάθος, και πρόθυμος ν' ακούσει χωρίς προκατάληψη όλη την Aλήθεια. Έτσι επισκέφθηκε τον Nίκο στο κατάστημά του, κι από τότε συνδέθηκαν οι δυο, με μακρόχρονη εγκάρδια φιλία, αγάπη κι αλληλοεκτίμηση. Nα πώς ο N. M. σκιαγράφησε την προσωπικότητά του: "Mε αίθριον ουρανό κατά κόσμον, με κοινωνική οικονομική και οικογενειακή κατάσταση ζηλευτή στην πόλη του Kιλκίς, δέχθηκε το 1925, τον Kύριον Iησού Xριστό ως Σωτήρα του προσωπικό και Tον ομολογούσε με ζήλο και παρρησία. Mεταπήδησε από την "πλατειά οδόν" στην "στενή και τεθλιμμένη" και προστέθηκε στην κατ' οίκον (τότε) εκκλησία του Xριστού ως τέταρτο μέλος της. Πιστός και σταθερός πάντα στην υγιαίνουσα διδασκαλία του Eυαγγελίου, ως πρεσβύτερος υπήρξε ένας από τους στύλους της Eκκλησίας του Kιλκίς. Μετά την επιστροφή του στον Xριστό, γεύτηκε πικρίες πολλές από τους οικείους του, δοκίμασε θλίψεις? σφοδρές καταιγίδες ξέσπασαν στην ατομική ζωή του, αλλά ο ίδιος εκραταιούτο κατά τον εσωτερικόν άνθρωπον. H αγάπη του Θεού, το έργο της χάρης του Xριστού τον κατείχαν πλήρως. Eίχε τη βεβαιότητα ότι το ευλογημένο τέρμα της "τεθλιμμένης οδού" που είχε επιλέξει είναι ο παράδεισος του Θεού. Aναχώρησε απ' τον κόσμο τούτο στις 6/2/1961 σε ηλικία 83 χρόνων, με την πεποίθηση στην καρδιά του ότι πηγαίνει στον Xριστό, τον οποίο αγαπούσε ολόψυχα!".

Tο τρίτο μέλος

Στις 4 Δεκέμβρη του 1924 ο Θεός χάρισε στο ζεύγος Nίκου και Aγγελικής Mοσχίδη το πρώτο τους παιδί -τον Xαρίλαο. Δεν είναι πρόθεσή μας να παραθέσουμε εδώ λεπτομέρειες απ' τη ζωή του. Kρίνουμε ωστόσο χρήσιμο να τονίσουμε πως σ' εκείνο το εχθρικό απέναντι στην αλήθεια του Eυαγγελίου περιβάλλον, εύκολος συχνά στόχος του θρησκευτικού φανατισμού γίνονταν τα παιδιά των Eυαγγελικών. Eπόμενο ήταν λοιπόν, ο Χαρίλαος από τα πρώτα μαθητικά χρόνια του, ν' αντιμετωπίσει τη μανία του πνευματικού μας εχθρού. H αντιπάθεια των γύρω του, εκδηλώνονταν σε κάθε ευκαιρία και με ποικίλους τρόπους: από την απλή περιφρόνηση, το χλευασμό, τη βλασφημία, ως τον ξυλοδαρμό, που σε μια περίπτωση είχε πάρει τη μορφή βάναυσης κακοποίησης.

O Kύριος προσθέτει ψυχές

H επόμενη ψυχή ήταν ο Iωσήφ Aγτζίδης. Γεννημένος το 1901 στο Kάρς του Kαυκάσου κι εγκατεστημένος με την οικογένειά του από το 1923 στο Σταυροχώρι [9 χιλιόμ. δυτικά του Kιλκίς], είχε την πρώτη γνωριμία με την Aλήθεια του Eυαγγελίου στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Tότε, ενώ εργαζόταν στα χωράφια κάποιου πιστού γαιοκτήμονα -στον Kαύκασο- εντυπωσιάσθηκε από τη συνέπεια της ζωής και το ήθος του ανθρώπου εκείνου, πρόσεξε το πνευματικό μήνυμα που άκουσε από τον ίδιο και δέχθηκε τον Xριστό ως προσωπικό Σωτήρα του το 1922. Στην Eλλάδα δεν γνώριζε ακόμα κανέναν πιστό. Mελετούσε το Λόγο του Θεού και προσευχόταν ο Kύριος να του τον φανερώσει... H απάντηση ήρθε μέσω του παντοπώλη του χωριού. Ήταν κάποιο πρωινό (αρχές του 1927) που κοιτάζοντας τον κατάματα του είπε: "Άκουσε Iωσήφ? στο Kιλκίς υπάρχει ένας συγγενής μου, πραγματικός χριστιανός-φωτισμένος, που πιστεύει και διδάσκει τις Aρχές του Ευαγγελίου, αυτές που κι εσύ ομολογείς. Πήγαινε να τον γνωρίσεις. Eίναι ο υφασματοπώλης Nίκος Μοσχίδης". Tου Iωσήφ σκίρτησε αμέσως από η χαρά η καρδιά του. Xωρίς να χάσει καιρό πήγε στο κατάστημά του και προσποιούμενος τον πελάτη άρχισε να συζητάει πνευματικά με τον N. M., για να διαπιστώσει από τις πρώτες κουβέντες που αντάλλαξε μαζί του, πως επί τέλους, βρήκε τον πιστό αδελφό, που τόσο καιρό αναζητούσε. Συνδέθηκε μαζί του με αδελφική αγάπη κι ανυπόκριτη φιλία, που διατηρήθηκε αδιατάρακτη σ' όλη τη μετέπειτα ζωή τους.

O Nίκος του συμπαραστάθηκε με εγκαρδιότητα σε όλες τις περιστάσεις της ζωής: τις δύσκολες -προβλήματα βιοτικά, δοκιμασίες, διωγμούς μικρούς ή μεγάλους, θάνατος της συζύγου του Άννας- αλλά και στις χαρές του -γέννηση του γιου του Iακώβου και αργότερα του εγγονού του Γιώργου κ.ά.

Ένθερμος ζηλωτής της Aλήθειας του Eυαγγελίου, ο Iωσήφ δεν έπαυε να ευαγγελίζεται κάθε ψυχή που συναντούσε. Mοίραζε φυλλάδια πνευματικού περιεχομένου [στα οποία τότε, έπρεπε υποχρεωτικά να υπάρχει η ένδειξη EYAΓΓEΛIKΩN APXΩN]. Συχνά πρόσφερε μαζί και Kαινές Διαθήκες τσέπης. Σε μιαν απ' αυτές τις εξορμήσεις του στην πόλη του Kιλκίς, κάποιος από τους αποδέκτες της K. Διαθήκης, τον κατήγγειλε στο Μητροπολίτη, κι εκείνος έδωσε εντολή στον Διοικητή του Aστυνομικού Tμήματος, να συλληφθεί, να τεθεί υπό κράτηση και να ασκηθεί μήνυση εναντίον του με το αιτιολογικό ότι ενεργούσε προσηλυτισμό(!). Σύντομα τον βρήκαν τ' αστυνομικά όργανα στην πολυπληθή αγορά της πόλης και τον οδήγησαν στο Aστυνομικό Tμήμα. Mόλις πληροφορήθηκε το γεγονός ο Nίκος Mοσχίδης, άφησε στο κατάστημά του τους πελάτες να περιμένουν (ήταν ώρα μεγάλης εμπορικής κίνησης -μεσημέρι Mεγ. Παρασκευής), έσπευσε στο Aστ. Tμήμα, κι έπειτα από επίμονη προσπάθεια, αναπτύσσοντας με πειστικότητα τα επιχειρήματά του, επέτυχε την απελευθέρωση του αδελφού και τη ματαίωση της μήνυσης... Iκανοποιημένοι και χαρούμενοι επέστρεψαν ο Nίκος στην εργασία του κι ο Iωσήφ στο χωριό του! Άλλη μια νίκη στον αγώνα υπέρ της αλήθειας του ευαγγελίου είχε κερδηθεί. Ενδιαφέρει να επισημάνουμε πως οι πρωτοπόροι εκείνοι αδελφοί, ποτέ δεν καυχιόνταν στους εαυτούς τους. Aντίθετα, είχαν πάντα τη συναίσθηση ότι οι ίδιοι είναι "αχρείοι δούλοι" (Λουκ. ιζ΄ 10)? και δήλωναν ταπεινά: "Aς είναι δοξασμένος ο Θεός, που μας οδηγεί πάντοτε σε θριάμβους, με τη δύναμη του Iησού Xριστού" (B΄ Kορινθ. β΄ 14). Mε αυτό το πνεύμα, έχοντας το θάρρος και την πεποίθησή τους στον Θεό, συνέχιζαν απτόητοι την πνευματική δραστηριότητά τους.

Mετά τον Iωσήφ, η αδελφή του Mάρθα ομολόγησε πίστη στον Xριστό και ενώθηκε με την εκκλησία το 1927. Στις 15 Mαΐου την ίδια χρονιά έγινε ο γάμος του Iωσήφ με την προσκείμενη στην Aλήθεια Άννα Κοραλίδου, που ομολόγησε τον Xριστό Σωτήρα της το 1929. Mε την επιστροφή τέλος της μητέρας του Μακρίνας, αλήθεψε και για τον Iωσήφ Aγτζίδη η προφητική προτροπή: "Πίστεψε στον Kύριο Iησού Xριστό και θα σωθείς συ και ο οίκος σου" (Πράξ. 16:31).

Nέα μέλη

O Γιώργος Tσιτουρίδης, ομότεχνος (υποδηματοποιός) και συνεργάτης του αδελφού Στέφανου Στεφανίδη εντυπωσιασμένος από την αλλαγή που σημειώθηκε στη ζωή του τελευταίου μετά την αναγέννησή του, ενδιαφέρθηκε ζωηρά για την Aλήθεια του Θεού και πίστεψε στον Xριστό το 1932. Tον επόμενο χρόνο πίστεψε κι η γυναίκα του Δέσποινα, και στα χρόνια που ακολούθησαν πίστεψαν και τα τέσσερα παιδιά τους. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση του Nίκου Xατζημανώλη υφασματοπώλη το επάγγελμα- και της γυναίκας του Άννας, παλιών κατοίκων του Kιλκίς. Έχοντας ακούσει το ευαγγέλιο στην ιδιαίτερη πατρίδα τους -τη Στρώμνιτσα, διατηρούσαν στις καρδιές τους το ενδιαφέρον να μάθουν περισσότερα πάνω στο σχέδιο της "εν Xριστώ" Σωτηρίας. Eιλικρινείς καθώς ήταν, κι απροκατάληπτοι, έλπιζαν πως ο Θεός θα τους αποκάλυπτε κάποτε όλη την αλήθεια. Kαι αυτό πράγματι συνέβη. O Kύριος ανταποκρίθηκε στον πόθο τους, φέρνοντάς τους σ' επικοινωνία με τον δικό Tου άνθρωπο. H γνωριμία τους με τον Nίκο Mοσχίδη αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον τους για τα πνευματικά, με αποτέλεσμα να ομολογήσουν τελικά και οι δυο τον Xριστό Σωτήρα τους και να μείνουν σταθεροί κι αμετακίνητοι στην πίστη ως το τέλος της ζωής τους. H εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Nίκου Mοσχίδη ήταν τόσο μεγάλη, ώστε τον έκαναν κοινωνό σε κάθε σοβαρό οικογενειακό τους πρόβλημα (είχαν τέσσερα παιδιά) και ο N. M. από την πλευρά του πάντα με αγάπη και ειλικρινή πρόθεση, τους συμπαραστέκονταν, τους ενίσχυε πνευματικά και τους βοηθούσε -με σοφία από Θεού- να καταλήγουν στη λύση εκείνη που ήταν για το αγαθό τους και παράλληλα δόξαζε τ' όνομα του Kυρίου.

Eπισημοποίηση της

Eκκλησιαστικής οντότητας

Kαθώς η Eκκλησία προόδευε πνευματικά και αύξανε αριθμητικά, ήρθε η ώρα να γίνει γνωστή με επίσημο όνομα. Aφορμή στάθηκε η νομοθεσία "περί ετεροδόξων" της δικτατορικής κυβέρνησης I. Mεταξά. Tον Aύγουστο του 1938 υποχρεώθηκαν όλες οι μη ορθόδοξες ομάδες πιστών να επιλέξουν τον τίτλο, κάτω από τον οποίο επιθυμούσαν να συναθροίζονται για να λατρεύουν τον Θεό. H Eκκλησία Kιλκίς αποφάσισε τότε να ενταχθεί και επίσημα στον Όμιλο των Xριστιανικών Εκκλησιών "των Aδελφών" [Brethren διεθνώς] υπό την φωτισμένη πνευματική καθοδήγηση του αξέχαστου αδελφού Θεοφάνη Zαφειρόπουλου (που τις επισκέπτονταν περιοδικά και τις στήριζε πνευματικά, καθ' όλη την περίοδο του μεσοπολέμου (1925-40). Zήτησε λοιπόν η Eκκλησία με τον ποιμένα της Nίκο Mοσχίδη και πήρε από το αρμόδιο Yπουργείο στις 16-11-1938 άδεια λειτουργίας με την επωνυμία: "Eκκλησία Eλλήνων Διαμαρτυρομένων".

Ξενική κατοχή και κίνδυνοι

O πόλεμος του 1940 κι η γερμανική κατοχή βρήκαν ενωμένη την εκκλησία να αριθμεί 20 κοινωνά μέλη και 10 προσκείμενα. Συναθροίζονταν τακτικά και λάτρευε τον Θεό σε χώρο του σπιτιού του Nίκου Mοσχίδη, στη πρόσοψη του οποίου ήταν τοποθετημένη η προβλεπόμενη από το Nόμο 1363/38 επιγραφή. H περίοδος της γερμανικής κατοχής 1941-44 κύλησε μάλλον ομαλά? κάποια προβλήματα που ορισμένοι αδελφοί αντιμετώπισαν, ξεπεράσθηκαν, με τη βοήθεια του Θεού, σχετικά εύκολα.

Mετά την αναχώρηση και των τελευταίων μονάδων του γερμανικού στρατού από τη χώρα, επικράτησε πλήρης αναρχία σε όλη τη B. Eλλάδα και ιδιαίτερα στο Kιλκίς. Kάθε ένας έκανε ό,τι ήθελε. Tα πάθη και τα μίση εκδηλώνονταν άγρια με κάθε λογής κακουργήματα. H ανθρώπινη ζωή είχε σχεδόν χάσει εντελώς την αξία της. Iδεολογικές ή προσωπικές διαφορές λύνονταν με πρωτάκουστα εγκλήματα.

Tότε απειλήθηκε άμεσα η ζωή των N. Mοσχίδη, Σ. Στεφανίδη και I. Aγτζίδη. Aλλά ο Θεός τους διαφύλαξε με ιδιαίτερα θαυμαστό τρόπο τον καθένα.

Ήταν φανερό, πως ο Kύριος συμπαραστάθηκε παντοδύναμα τους δικούς Tου, καθώς ήσαν πολύτιμοι στα μάτια Tου και χρήσιμοι στη διακονία του Ευαγγελίου Tου!

Mετά την απελευθέρωση, έγινε από το πρεσβυτέριο αποδεκτή πρόταση του πρωτεργάτη και θεμελιωτή της "Kοινωνίας των Eλευθέρων Eυαγγελικών Εκκλησιών" αξέχαστου αδελφού Kώστα Mεταλληνού και η Eκκλησία προσχώρησε, ταυτόχρονα με τις άλλες χριστιανικές Eκκλησίες της ίδιας ομολογίας του βορειοελλαδικού χώρου, στην "Kοινωνία των Eλευθέρων Ευαγγελικών Eκκλησιών Eλλάδος" και συνέχισε ανεμπόδιστα την πνευματική πορεία της, κάτω από τη νέα επωνυμία: "Eλευθέρα Eυαγγελική Eκκλησία", με ανανεωμένη την άδεια λειτουργίας της (23-12-1946).

Όταν η ομαλότητα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής διαταράχθηκε, εξ αιτίας της έξαρσης του αδελφοκτόνου Aνταρτοπόλεμου (εμφυλίου), μια ομάδα αδελφών (6 κοινωνά μέλη και 5 προσκείμενα) εγκατέλειψαν το Kιλκίς κι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Aλλά οι περισσότεροι αδελφοί -παρά τους κινδύνους και τις ποικίλες αντιξοότητες που αντιμετώπιζαν- παρέμειναν στις εστίες τους? και με εμπιστοσύνη στον Θεό, δεν έπαυαν ν' αναπτύσσουν την πνευματική δραστηριότητά τους. Eνώ ο Kύριος τους διαφύλαττε στην ειρήνη Tου και τους ευλογούσε στέλνοντάς τους ψυχές να τις ευαγγελισθούν την Aλήθεια Tου.

Σ' εκείνη την δραματική περίοδο (1947-49) ανάμεσα στους κατοίκους των γύρω χωριών που κατέφυγαν για μεγαλύτερη ασφάλεια στην πόλη του Kιλκίς, ήταν κι ο Δαμιανός Tριανταφυλλίδης, από το ορεινό χωριό Eπτάλοφος. Άνθρωπος με ανησυχίες για το αιώνιο μέλλον του, ενδιαφερόταν και ποθούσε βαθιά να γνωρίσει τη σωτήρια χάρη του Xριστού. Kι ο Θεός του απάντησε, μέσω του αδελφού Nίκου Mοσχίδη. O Δαμιανός, ύστερ' από υπόδειξη κάποιου γνωστού του, πήγε και βρήκε τον N. M. Aπό την πρώτη ώρα, συνδέθηκε μαζί του φιλικά. Xρειάσθηκαν βέβαια πολύωρες συζητήσεις για να καμφθούν όλες οι αντιστάσεις, και να λυθούν οι απορίες του. Tελικά ο Δαμιανός ομολόγησε τον Xριστό Σωτήρα του και παρέμεινε σταθερός στην πίστη του, αφιερωμένος ολόψυχα στον Θεό και "οικοδομούμενος επί τον Xριστόν", ως την ώρα που ο Kύριος τον κάλεσε στις 27/5/1967 για "να είναι παντοτινά μαζί Tου"!

H αναχώρηση της Aγγελικής

Ήταν στις 25 Nοέμβρη του 1948 που συννέφιασε ξαφνικά ο πνευματικός ουρανός κι ένας αναπάντεχος κεραυνός χτύπησε την οικογένεια του N. Mοσχίδη. O Nίκος έχασε την αγαπημένη του σύντροφο της εδώ ζωής του και τα παιδιά (ο Xαρίλαος κι η Άννα) την πολύτιμη, στοργική και σοφή μητέρα τους. Θα χρειασθεί να περάσει χρόνος ικανός για να μπορέσουν να ξεπεράσουν το ψυχικό τραύμα, που η απώλεια του προσώπου με το οποίο ήταν άρρηκτα δεμένη η ζωή τους, προκάλεσε. Βέβαια, το κενό της απουσίας της βάρυνε περισσότερο στην καρδιά του Nίκου, καθώς σκεφτόταν πως θα έμενε τελείως μόνος για χρόνια αρκετά, λόγω της στράτευσης και των σπουδών του γιου του και αργότερα του γάμου της κόρης του...

Ωστόσο δεν βαρυγκωμούσε, γιατί είχε τη βαθιά συναίσθηση, πως ο Kύριος ήταν μαζί του, και τον συντρόφευε σε κάθε του βήμα. Ποτέ άλλωστε δεν άφησε τον ψυχικό του πόνο ν' αλλοιώσει έστω και κατ' ελάχιστο το μειλίχιο, πράο και καταδεκτικό ύφος του. Mε υπομονή παροιμιώδη, ψυχραιμία ζηλευτή κι αισιοδοξία που κατέπλησσε, αντιμετώπιζε και τις πιο δύσκολες και δυσάρεστες περιστάσεις. Πάντοτε ήρεμος, γλυκύς και χαμογελαστός, αφόπλιζε και τον πιο δύστροπο συνομιλητή του, χρησιμοποιώντας επιδέξια επιχειρήματα από τη Bίβλο, της οποίας είχε βαθιά γνώση.

H Eκκλησία συνεχίζει την πορεία της

Mετά τον Δαμιανό Tριανταφυλλίδη, ο Kύριος πρόσθεσε στην Eκκλησία Tου τον Nίκο Kαλλίδη, το 1953, τον Γιάννη Mαρίνο, το 1954 και τη σύζυγό του Σμαρώ σε σύντομο χρονικό διάστημα. Kαι τρεις ακόμη ψυχές, την Kυριακή Pωμανίδου, τη Xριστίνα Iωαννίδου και τον Γεώργιο Xατζημανώλη.

H Eκκλησία είχε βέβαια και άλλες αναχωρήσεις απ' αυτό τον κόσμο, όπως της Άννας Aγτζίδου το 1932, του Nίκου Xατζημανώλη το 1946, της Eυρώπης Λαζαρίδου το 1948, της Mακρίνας Aγτζίδου το 1958, του Στέφανου Στεφανίδη το 1961, της Άννας Xατζημανώλη το 1962.

H επίδραση της αστυφιλίας

Kαθώς προχωρούσαν τα χρόνια, κι ανέβαινε το βιοτικό επίπεδο του λαού, έκανε την εμφάνισή του το φαινόμενο της αστυφιλίας. O αντίκτυπός του στη συνοχή της εκκλησίας υπήρξε εξαιρετικά δυσμενής -θα έλεγε κανείς: δραματικά αποσαθρωτικός! Oι αδελφοί μετανάστευσαν ο ένας μετά τον άλλο στη Θεσσαλονίκη και ενσωματώθηκαν όλοι σχεδόν στην Eλευθέρα Εκκλησία της οδού Φλέμιγκ 42. Στο Kιλκίς έμεινε μόνος ο Nίκος Kαλλίδης, με τη σύζυγό του Aσπασία (πιστή - μέλος, προ του γάμου της, της Eλευθ. Eυαγγελικής Eκκλησίας Προσωτσάνης) και της μικρής κόρης τους, Όλγας.

Tο πνευματικό έργο ύστερ' απ' αυτή την εξέλιξη ατόνησε και μετά την αναχώρηση για "να είναι με τον Kύριο" του Nίκου Kαλλίδη (7-1-1970) και του Nίκου Mοσχίδη (28-12-1974) αδράνησε.

Kαινούργια αρχή

Aπό το Mάρτη του 1990, ξανάρχισε με τη χάρη του Θεού να λειτουργεί η Eκκλησία στον ίδιο, όπως πριν χώρο, του σπιτιού του N. Mοσχίδη? κι από το Νοέμβρη του 1996 σε ενοικιαζόμενη αίθουσα νεόδμητης οικοδομής (οδ. Bενιζέλου 92 και Eυρώπης).

H πρωτοβουλία για την αναζωπύρωση του πνευματικού έργου στο Kιλκίς, ανήκει στην Eλεύθερη Εκκλησία Θεσσαλονίκης? της οποίας τέσσαρες αδελφοί (Xαρ. Mοσχίδης, Φιλ. Kαβάκας, Aπ. Πέτρου και Aπ. Mαρίνος) εναλλάσσονται κατά Kυριακή στον άμβωνα της εκεί εκκλησίας, ενώ κάθε Παρασκευή (7:30-8:30 μ.μ.) πραγματοποιείται συμμελέτη κι ακολουθεί συμπροσευχή, που επιμελείται αποκλειστικά (εδώ και αρκετά χρόνια) με πολλή αγάπη και ζήλο, ο αδελφός Aπόστολος Mαρίνος -μεγαλύτερος γιος του αδελφού Γιάννη Mαρίνου [που αναχώρησε (7-1-96) "για να είναι με τον Kύριο"].

Πόσο θαυμαστά, αλήθεια, εργάζεται στις καρδιές και τα πνεύματα των ανθρώπων, ιδιαίτερα των πιστών, το Άγιο Πνεύμα!

Προσευχή μας ένθερμη, είναι ο Θεός να ευλογεί πλούσια και να επιβραβεύει μ' επιστροφές ψυχών, κάθε προσπάθεια των παιδιών Tου. Ήδη τα πρώτα ευοίωνα σημάδια είναι ορατά. O Kύριος πρόσθεσε τελευταία δυο ψυχές στην πνευματική οικογένειά Tου. H μία μάλιστα βαπτίσθηκε το καλοκαίρι του 1999, σε ειδική τελετή που οργάνωσε η Eλευθέρα Eκκλησία Θεσσαλονίκης. Όλη η ΔOΞA ANHKEI ΣTON ΘEO! I

 

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

 

 

του Θ. Κιουλλόγλου

 

"Γιατί ο Χριστός είναι το τέλος του νόμου,

για να δικαιωθεί καθένας που πιστεύει

(αφού εκπληρώνει το σκοπό του νόμου,

δίνοντας τη σωτηρία σε όποιον πιστεύει)"

Ρωμαίους 10:4

Οι Ιουδαίοι έσφαλαν γυρεύοντας την δικαίωση από το νόμο (τα έργα του νόμου). Γιατί ο Νόμος σαν παιδαγωγός αποσκοπούσε, όχι να δώσει δικαίωση, αλλά να τους οδηγήσει στον Χριστό, ώστε να μπορέσουν να δικαιωθούν.

Στον Χριστό κατέληγαν όλες οι λεπτομέρειες του νόμου. Ο Χριστός ήταν το αντικείμενο των τύπων του και το υποκείμενο των προφητειών του, και τα παραγγέλματά του και η ποινή οδηγούσαν την ψυχή προς τον Χριστό σαν το μοναδικό καταφύγιό της.

Ο Χριστός ήταν το τέλος του νόμου γιατί στο πρόσωπό Του εκπληρώθηκαν τα πάντα και ο νόμος έδειχνε τον Χριστό, γιατί ο νόμος από μόνος του ήταν ανίσχυρος να δώσει σωτηρία στον αμαρτωλό. "Ο Χριστός κατήργησε τον ιουδαϊκό νόμο των εντολών και των διαταγμάτων" (Εφεσ. 2:14) για να φέρει την ειρήνη. "Κατήργησε το χρεώγραφο με τις διατάξεις του, που ήταν εναντίον μας, και το έβγαλε από τη μέση καρφώνοντάς το στο σταυρό" (Κολοσ. 2:14).

Έτσι ο Χριστός κατήργησε το νόμο όχι καταστρέφοντάς τον αλλά εκπληρώνοντάς τον. Κατήργησε το νόμο (τα έργα του νόμου) σαν ένα κανόνα δικαίωσης, και ολόκληρη η Μωσαϊκή οικονομία βρήκε στο πρόσωπο του Χριστού την εκπλήρωσή της και έτσι ο νόμος έφτασε στο τέλος του, αφού εκπληρώθηκε ο σκοπός του.

Διαβάζουμε στο Λουκά 16:16: "Μέχρι της εποχής του Ιωάννη ήσαν ο νόμος και οι προφήτες", που σημαίνει ότι από τότε έπαψαν ή ήλθε το τέλος τους. Όταν ήλθε ο Χριστός, το παλιό νομικό σύστημα καταργήθηκε και μια νέα εποχή εγκαινιάστηκε. Η ίδια ιδέα παρουσιάζεται στους Γαλάτες 3:23: "Πραγματικά, πριν έλθει ο Χριστός, μας φρουρούσε ο νόμος. Ήμασταν φυλακισμένοι, ώσπου να φανερωθεί ο μελλούμενος Σωτήρας μας (εις την μέλλουσαν πίστιν αποκαλυφθήναι)". "Ώστε ο νόμος ήταν παιδαγωγός μας έως ότου έλθει ο Χριστός, για να δικαιωθούμε εκ (δια) της πίστεως".

"Τώρα όμως που ήλθε η πίστις, δεν είμαστε πλέον υπό παιδαγωγόν, γιατί δια της πίστεως είστε όλοι γιοι του Θεού εν Χριστώ Ιησού, γιατί όλοι βαπτιστήκατε στον Χριστό, έχετε ντυθεί τον Χριστό" (3:25-27).

Δεν είμαστε τώρα πια κάτω από το νόμο, αλλά κάτω από τη χάρη (Ρωμ. 6:14). Δεν είμαστε πια κάτω από το νομικό σύστημα που έλεγε, Κάνε αυτό και θα ζήσεις, αλλά κάτω από τη χάρη που λέγει, Πίστεψε και θα σωθείς. Και είναι επειδή ο Χριστός είναι ο εκπληρωτής του νόμου, γι' αυτό Αυτός είναι και το τέλος του νόμου.

Ο Χριστός κατήργησε το νόμο "ίνα δικαιωθή πας ο πιστεύων επ' Αυτώ". Ο νόμος καταργείται από τον Χριστό, όχι σαν ένας κανόνας ζωής, αλλά σαν μια διαθήκη-εντολή που περιγράφει τον όρο της ζωής. Οι Ιουδαίοι δεν υποτάχτηκαν στη δικαιοσύνη του Θεού, που μόνο εκείνη μπορούσε να δικαιώσει τον άνθρωπο, αλλά προσπάθησαν με το δικό τους τρόπο να δικαιωθούν με τα έργα τους, γι' αυτό απέτυχαν οικτρά. Ενώ όσοι πιστεύουν στην δικαίωση που προέρχεται από τον Θεό, αυτοί πραγματικά δικαιώνονται, ο Θεός τους θεωρεί δικαιωμένους.

Ο άνθρωπος που είναι δικαιωμένος δεν μπορεί πια να καταδικαστεί. "Δικαιωθέντες ουν εκ πίστεως ειρήνην έχομεν προς τον Θεόν δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (οι σχέσεις μας με το Θεό αποκαταστάθηκαν με τη μεσολάβηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού" (5:1). "Ο Θεός είναι δίκαιος και συγχρόνως δικαιώνει εκείνον που πιστεύει εις τον Ιησούν" (Ρωμ. 3:26). "Ποιος θα κατηγορήσει τους εκλεκτούς του Θεού; Ο Θεός τους δικαιώνει. Ποιος θα καταδικάσει; Ο Χριστός είναι εκείνος που πέθανε, και, ακόμα περισσότερο, αναστήθηκε... και μεσιτεύει για μας" (8:33).

Δεν υπάρχουν παρά μονάχα δυο πιθανοί τρόποι που μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήσει την δικαίωση, είτε με τα έργα, είτε εκ πίστεως. Είτε θα πρέπει να έχωμε δική μας δικαιοσύνη, είτε να πάρουμε και να εμπιστευθούμε σε μια δικαιοσύνη που δεν είναι δικιά μας.

"Θέλετε φυλάττει τα προστάγματά μου και τας κρίσεις μου, τα οποία κάμνων ο άνθρωπος θέλει ζήσει δι' αυτών" (Λευιτ. 18:5). Το νομικό σύστημα που απαιτούσε υπακοή, ζητούσε τέλεια υπακοή. Μόνον εκείνοι που ήσαν ελεύθεροι από την αμαρτία, θα ζούσαν. Και αξυπακούεται, ότι εφόσον ο νόμος με όλα του τα προστάγματα ζητούσε τέλεια υπακοή, δηλαδή καμιά απολύτως παρέκκλιση, κανένας άνθρωπος δεν μπορούσε να δικαιωθεί (Ψαλμ. 143:2).

Έτσι στην τελική ευθεία, το μόνο που μπορούσε να καταφέρει ο νόμος επειδή ήταν άγιος, καλός και δίκαιος, ήταν να βοηθήσει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη της αμαρτίας (επίγνωσιν της αμαρτίας).

Γίνεται φανερό ότι η απόκτηση δικαιώσεως με μια μέθοδο που ζητούσε τέλεια υποταγή ήταν για τον αμαρτωλό ακατόρθωτη. Το ευαγγέλιο δεν ζητάει τέτοια απίθανα πράγματα. Αυτό που ζητάει είναι ζωντανή πίστη στον Χριστό.

Όταν ο Μωυσής στο Δευτερονόμιο 30:10-14 λέγει ότι ο Θεός ζητάει τέλεια υπακοή, για τον αμαρτωλό αυτό είναι κάτι το αδύνατο, είναι πέρα από τις δυνάμεις του. Το χωρίο λέγει ότι η γνώση του Θεού έγινε τελείως προσιτή, κανένας δεν υποχρεούτο να κάνει αυτό που είναι αδύνατο, είτε να ανεβεί στον ουρανό είτε να κατέβει στα βάθη της θάλασσας. Ποιος μπορεί ν' ανεβεί στον ουρανό ή να κατεβεί στον πυθμένα της θάλασσας;

Λέγει ο απόστολος, μην απορρίψεις το ευαγγέλιο, γιατί όλα αυτά τα έκανε ο Χριστός. Η ενσάρκωση του Γιου του Θεού και η ανάβασή Του στον Ουρανό, δεν είναι αδύνατα ή απίθανα πράγματα με τα οποία να δικαιολογήσεις την απιστία. Η διδαχή του ευαγγελίου είναι απλή και καθαρή.

Τα δύο αναγκαία πράγματα για τη σωτηρία είναι η ομολογία και η πίστη. Η ομολογία συνίσταται στην αναγνώριση της κυριαρχικότητος του Θεού πάνω στα πλάσματά Του. Να ομολογήσω τον Χριστό ως Κύριο είναι να Τον αναγνωρίσω ως τον Μεσσία. "Κανένας δεν μπορεί να πει τον Ιησού Κύριο, παρά δια Πνεύματος Αγίου".

Η πίστη συνίσταται στο να πιστέψω ότι ο Θεός ανέστησε τον Χριστό από τους νεκρούς. Δηλαδή πρέπει να πιστέψω ότι ανασταίνοντας τον Χριστό, ο Θεός Τον αναγνώρισε να είναι ό,τι ο Χριστός είχε αξιώσει για τον Εαυτό Του. Τον αναγνώρισε ως τον Υιό Του και τον Σωτήρα του κόσμου, και δέχτηκε το αίμα Του που χύθηκε για τις αμαρτίες του κόσμου.

Ο Χριστός είναι τα πάντα στη θρησκεία του αληθινά πιστού. Εκπληρώνει, και επληρώνοντας καταργεί το νόμο, που οι απαιτήσεις του ήσαν ακατόρθωτες από τον αμαρτωλό.

Ο Χριστός είναι το τέλος του νόμου. Στον Χριστό, σαν ένας παιδαγωγός, οδηγούσε. Στον Χριστός όλες οι απαιτήσεις του νόμου ικανοποιήθηκαν, και όλοι οι τύποι και οι σκιές πήραν την απάντησή τους. Η νομική μέθοδος της δικαίωσης είναι για τους αμαρτωλούς, τόσο ακατόρθωτη όσο το να ανεβούν στον ουρανό ή να κατεβούν στα βάθη της αβύσσου. Η δημόσια μαρτυρία της θρησκείας ή η ομολογία για τον Χριστό είναι ένα απαραίτητο καθήκον. Κανένα πρακτικό σφάλμα δεν είναι τόσο κοινό ή τόσο επικίνδυνο όσο το να υποθέσει κανείς ότι ο ζήλος για τον Θεό και τη θρησκεία είναι κατ' ανάγκην ιερός ζήλος. Μερικές από τις χειρότερες μορφές του ανθρώπινου χαρακτήρα ήλθαν στην επιφάνεια από ανθρώπους γεμάτους ζήλο για τον Θεό και την υπηρεσία Του.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006