ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ '99


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. MEΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ
  2. ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ
  3. 1979-1999 ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΡΓΟ ΖΩΔΙΑΤΗ
  4. H ANAZΩOΓONHΣH THΣ MAPTYPIAΣ MAΣ
  5. Η ΝΕΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ / 2
  6. Όχι πια Σαούλ, αλλά Παύλος
  7. Επιστροφή στη ζωή των Χριστουγέννων

 

MEΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ

του Μ.Β.Κυριακάκη

Ματθαίος 2:1

Το δεύτερο κεφάλαιο του ευαγγελίου του Ματθαίου αρχίζει με αυτά τα λόγια: "αφού εγεννήθη ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, επί των ημερών Ηρώδου του βασιλέως..."

Η σύντομη αυτή φράση, που μας δίνει και τον τόπο και τον χρόνο του μεγάλου γεγονότος, δεν είναι μονάχα η αρχή ενός νέου κεφαλαίου στο βιβλίο του Ματθαίου. Είναι επίσης η αρχή ενός νέου κεφαλαίου στην ιστορία του κόσμου. Από τώρα και ύστερα η ιστορία θα διαιρείται σε δύο μέρη: στην περίοδο προ Χριστού και στην περίοδο μετά Χριστόν. Αφού εγεννήθη ο Ιησούς κλείνει ένα κεφάλαιο στην πορεία της ανθρωπότητος και ανοίγει ένα άλλο.

Είναι επίσης η αρχή ενός νέου κεφαλαίου στις σχέσεις του Θεού με τους ανθρώπους...

Αφού εγεννήθη ο Ιησούς. Εάν δεν είχε γεννηθεί; Εάν δεν είχε έλθει, πολύ διαφορετική θα ήταν η ιστορία του κόσμου. Δεν θα υπήρχε ευαγγέλιο. Δεν θα υπήρχε χριστιανική εκκλησία. Δεν θα είχε νόημα η ζωή. Δεν θα υπήρχαν Χριστούγεννα. Δεν θα έψαλαν χαρούμενα τα παιδιά. Δεν θα υπήρχε προοπτική για τον κόσμο.

Αλλά αφού εγεννήθη...Τώρα που το γεγονός είναι τετελεσμένο, υπάρχει συνέχεια. Και υπάρχει συνέχεια γιατί από το γεγονός αυτό απορρέουν συνέπειες, ακολουθούν άλλα γεγονότα. Γεγονότα που αφορούν τον κάθε άνθρωπο και όλη την ανθρωπότητα μαζί. Αρχίζει μια νέα ιστορία. Δεν μπορεί η συνέχεια να είναι η ίδια όπως θα ήταν σαν να μην είχε γεννηθεί. Για την καθημερινή ζωή και για την αιωνιότητα.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε έχουμε ενδιαφέρον, είτε αντιπαρερχόμεθα τη φάτνη της Βηθλεέμ...Αφού εγεννήθη, ακολουθούν συνέπειες. Ούτε ο Ηρώδης μπορεί να ησυχάσει: θα κινηθεί, θα μηχανευθεί, θα αγριέψει και θα εξοντώσει αθώα πλάσματα γιατί σαν ένα απλό και αδύνατο πλάσμα σαν βρέφος στης μητέρας την αγκάλη βρίσκεται και ο Υιός του ανθρώπου.

Οι ποιμένες θα αφήσουν τα πρόβατά τους και θα έλθουν να βρουν Εκείνον που τους ανήγγειλαν με ύμνους οι άγγελοι ότι εγεννήθη.

Και οι μάγοι, οι σοφοί ερευνηταί θα έλθουν αναζητώντας τον Βασιλιά. Όλοι αυτοί, όλα τα πνεύματα που διψούν και ερευνούν για την αλήθεια, θα αναζητήσουν τον ταπεινό και πράο στη Βηθλεέμ. Κάποιο αστέρι που ο Θεός θα ανατείλει στον ορίζοντά τους θα τους οδηγήσει στα πόδια Του. Όσοι διατηρούν στις καρδιές την ελπίδα και λαχταρούν για τη δικαιοσύνη και την ειρήνη...Αυτός κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών.

Αλλά ας πλησιάσουμε για να ιδούμε από πιο κοντά το γεγονός και τη σημασία του. Αφού εγεννήθη ο Ιησούς, δεν μπορείς να αμφιβάλλεις για την αγάπη του Θεού.

Ο Παύλος στο Ρωμ. 8:31-32 λέει: Εάν ο Θεός είναι υπέρ ημών τις θέλει είσθαι εναντίον ημών; Επειδή όστις τον ίδιον αυτού υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών πώς μετ' αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα;

Ναι για μας! Για σένα! Μπορείς να αμφιβάλλεις; τι άλλο θα ήθελες ; ποιο δείγμα ποια απόδειξη; Και όχι μονάχα Τον έδωκε και Τον παρέδωκε χάριν ημών αλλά Τον έδωσε σ' εμάς! Να είναι ένα μ' εμάς. Όσο δικός Του και δικός μας! Αφού εγεννήθη, έχω βεβαιότητα ότι ο Θεός με αγαπά. Και ενώνομαι μαζί του. Αφού εγεννήθη ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, γνωρίζω τι σημαίνει συγκατάβαση του Θεού. Έως πού μπορεί να φτάσει. Έως πού μπορεί να φτάσει η αγάπη ενός επιγείου Πατέρα; Μιας μητέρας; Έως πού έφθασε η συγκατάβαση του Θεού; Δεν ενόμισε αρπαγήν τα να είναι ίσα με τον Θεόν...Αφού γεννήθηκε ο Ιησούς δημιουργείται μία νέα αντίληψη για την ευδοκία του Θεού. Για την καλή και αγαθή διάθεση του Θεού προς τον άνθρωπο.

Είναι άγνωστη και ανεξιχνίαστη η βουλή του Θεού. Αλλά από τη φάτνη αντιλαλεί σε ουρανό και γη:

Δόξα εν υψίστοις Θεώ

Και επί γης Ειρήνη

Εν ανθρώποις ευδοκία

Εφανέρωσε ο Θεός τη διάθεσή Του προς τον άνθρωπο.

Αφού εγεννήθη είναι δυνατή η αναγέννηση. Η γέννηση που ενθυμούμαστε αυτήν την περίοδο σαν ιστορικό γεγονός, επαναλαμβάνεται σαν γεγονός της πείρας. Επαναλαμβάνεται πνευματικά.

Πώς μπορούν να γίνουν αυτά; Αφού εγεννήθη στη Βηθλεέμ μπορεί να γεννηθεί στην καρδιά σου. Ιδού αναγγέλλω εις εσάς χαράν μεγάλην. Εγεννήθη εις εσάς Σωτήρ! Γαλατ. 4:19: "Τεκνία μου δια τα οποία πάλιν είμαι εις ωδίνας έως ου ο Χριστός μορφωθή εν υμίν..."

Αφού εγεννήθη, δεν υπάρχει αμφιβολία για την συμφιλίωσή μας με τον Θεόν. Εμμανουήλ _ο Θεός μαζί μας. Δεν είμαι μόνος στο δρόμο της ζωής. Στο ταξίδι τούτο, έχω σύντροφο Εκείνον. Από την είσοδό μου στη ζωή έως την έξοδό μου και πέρα στην αιωνιότητα ...Από της αρχής του έτους έως τέλους του έτους.

Είναι παρά το πλευρό μας. Σε όλες τις περιστάσεις και κάτω από όλες τις συνθήκες.

Με την χήρα στην Ναΐν να σκουπίσει τα δάκρυά της. Με την Μαρία και την Μάρθα. Δίπλα στον πονεμένο και εγκαταλειμμένο. Δίπλα στον άρρωστο. Στον απογοητευμένο και προδομένο. Γι' αυτό ήλθε. Και με τον πλανεμένο είναι. Ήλθα να ζητήσω και να σώσω... Σε όλα τα ανεξήγητα περιστατικά της ζωής. Εγώ είμαι! Στις φουρτούνες και αγωνίες...

Αφού εγεννήθη μπορούμε να έχουμε γλυκιά επικοινωνία μαζί Του. Η γνώσις αύτη είναι υπερθαύμαστη, δεν δύναμαι να φθάσω εις αυτήν...

Έχω Σωτήρα, φίλον, Κύριον, μεσίτη, οδηγό στη ζωή. Και στο θάνατο. Γνωρίζω ότι ζει ο λυτρωτής μου! Έχω ελπίδα ζωντανή. Γνωρίζω ότι θα φτάσω στον ουρανό. Είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή!

Εμμανουήλ. Ποτέ δεν θα χωριστεί από μας. Και εμείς ποτέ δεν θα χωρισθούμε από Εκείνον.

Αφού εγεννήθη!

Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός. Ο Συμεών είπε: Αυτός κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών.

Ήλθα δια να έχωσιν ζωήν!

Ήλθα, το φως ήλθε!

Αφού εγεννήθη, όσοι Τον ζητούν Τον βρίσκουν. Όσοι Τον βρίσκουν, Τον λατρεύουν. Όσοι Τον λατρεύουν, Του προσφέρουν, Του ανοίγουν τους θησαυρούς τους...

Ο ίδιος ο Ιησούς (Ιωανν.15:22) λέει: "Εάν δεν ήλθον και ελάλησα προς αυτούς αμαρτίαν δεν ήθελον έχει. Τώρα όμως δεν έχουσιν πρόφασιν περί της αμαρτίας αυτών".

Αφού εγεννήθη καλούμεθα να Τον δεχθούμε ή να Τον απορρίψουμε. Οι άνθρωποι τον απορρίπτουν. Τον εξοντώνουν. Ευθυγραμμίζονται με τον Ηρώδη.

Εμείς; 

ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

της Έρσης Αντωνιάδου

Όταν γεννήθηκε ο Ιησούς στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας, στα χρόνια του βασιλιά Ηρώδη, έφτασαν στα Ιεροσόλυμα σοφοί μάγοι από την Ανατολή και ρωτούσαν: "Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων; Είδαμε ν' ανατέλλει το άστρο του και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε" (Ματθ.2,1-2)

Όλοι μας έχουμε συνηθίσει όταν ακούμε την αφήγηση της προσκύνησης των μάγων, να φανταζόμαστε μια εικόνα όπου τρεις σεβάσμιοι άνδρες, ντυμένοι με πλούσια ρούχα, προχωρούν καβάλα σε καμήλες και πλησιάζουν την ταπεινή πόλη της Βηθλεέμ, ενώ στον ουρανό ένα αστέρι, πιο φωτεινό από τα άλλα τους οδηγεί.

Μ' αυτό το αστέρι ασχολήθηκαν πολλοί στο πέρασμα του χρόνου και προσπάθησαν να του δώσουν κάποια ταυτότητα, να δώσουν κάποια επιστημονική εξήγηση για το πώς εμφανίστηκε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Επιστήμονες, αλλά και απλοί άνθρωποι έχουν ξοδέψει και συνεχίζουν να ξοδεύουν πολύ χρόνο για να μελετήσουν το συγκεκριμένο φαινόμενο. Η επιστημονική έρευνα δεν έχει καταλήξει σε κάποια χειροπιαστή εξήγηση, αποδεκτή απ' όλους. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι πρόκειται για ένα ουράνιο σώμα που εμφανίστηκε την εποχή εκείνη (πλανήτης, κομήτης, καινοφανής ή υπέρ-καινοφανής αστέρας, μετέωρο) ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κάποιο ουράνιο φαινόμενο (σύνοδος πλανητών ή κώνος ζωδιακού φωτός). Υπάρχουν και κάποιοι που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για συνδυασμό ουράνιου φαινομένου και ουράνιου σώματος.

Από την άλλη μεριά οι μάγοι που έρχονταν από την Ανατολή δεν ήταν ερασιτέχνες αστρολόγοι, αλλά επαγγελματίες αστρονόμοι και η πιθανή καταγωγή τους ήταν από τη Βαβυλώνα όπου υπήρχε μεγάλη Εβραϊκή παροικία. Από τα μέλη αυτής της παροικίας γνώριζαν ίσως οι μάγοι τις προφητείες που μιλούσαν για την έλευση του Μεσσία και δεν έμειναν αδιάφοροι σ' αυτές. Άλλωστε η ανθρωπότητα από την εποχή εκείνη, συνειδητά ή όχι νοσταλγούσε και περίμενε κάποιον Μεσσία που θα έφερνε τη λύτρωση και τη σωτηρία. Ο πόθος της λύτρωσης ήταν πανανθρώπινος και γι' αυτό ανταποκρινόταν και στην ψυχική έφεση των μάγων. Γι' αυτό άρχισαν κάποια στιγμή να αναζητούν τον χρόνο που αυτό θα γινόταν. Στην αναζήτησή τους αυτή διέκριναν το πρωτόφαντο αστέρι που έμελλε να τους οδηγήσει στο μεγάλο ταξίδι τους που κράτησε μήνες, ίσως και χρόνια, και κατέληξε στη Βηθλεέμ. Το αστέρι αυτό έκανε τη Βηθλεέμ της Ιουδαίας "να μην είναι διόλου ασήμαντη ανάμεσα στις σπουδαιότερες πόλεις του Ιούδα, γιατί απ' αυτή βγήκε αρχηγός που οδήγησε τον λαό Ισραήλ" (Ματθ.2,6). Η γέννηση του Χριστού όμως δεν ήταν προσδοκία μόνο του λαού Ισραήλ. Ήταν και "προσδοκία των εθνών"

Απ' όλες τις προσπάθειες επιστημονικής εξήγησης αυτού του φαινομένου, θα σταθούμε σ' εκείνη που μοιάζει να ταιριάζει περισσότερο με τη Βιβλική αφήγηση αλλά και με τα ιστορικά και αστρονομικά δεδομένα. Την εποχή εκείνη ήταν γνωστοί μόνον 5 από τους 9 πλανήτες του Ηλιακού συστήματος, ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Κρόνος και ο Δίας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι το νέο αστέρι που είδαν οι μάγοι, ήταν ο πλανήτης Ουρανός, ο οποίος αν και αρκετά αμυδρός ώστε να παρατηρείται διά γυμνού οφθαλμού, είναι ωστόσο παρατηρήσιμος από ένα εξασκημένο μάτι σε ευνοϊκές καιρικές συνθήκες. Στη Μεσοποταμία, οι συνθήκες παρατήρησης ήταν εξαιρετικές.

Οι μάγοι είδαν τον Ουρανό στον αστερισμό των Ιχθύων, στον οποίο εισήλθε περί το 7 π.Χ. Στον ίδιο αστερισμό και την ίδια εποχή έγινε η τριπλή σύνοδος Δία-Κρόνου την οποία πιθανότατα παρακολουθούσαν οι μάγοι, αφού επρόκειτο για ένα σημαντικό αστρονομικό γεγονός της εποχής. Ο πλανήτης Ουρανός εξαφανίστηκε για ένα διάστημα λόγω της περιφοράς της Γης γύρω από τον Ήλιο. Ο Ουρανός κινείτο με κατεύθυνση από τη ανατολή προς τη δύση, (κατεύθυνση που ακολούθησαν και οι μάγοι) και η μεσουράνησή του γινόταν κοντά στη Βηθλεέμ. Ένας πλανήτης που διαγράφει την τροχιά του, όταν πλησιάζει το απώτατο σημείο της τροχιάς του από τον Ήλιο, μοιάζει να επιβραδύνεται, να ακινητοποιείται και στη συνέχεια να κινείται αντίθετα για κάποιο διάστημα, ως ότου σταματήσει και πάλι για να ανακτήσει την κανονική πορεία του. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται "στάση" ή "στάσιμο σημείο". Είναι αστρονομικά βέβαιο πως γύρω στο 2 π.Χ. τέτοια κίνηση διέγραψε ο Δίας, που έφθασε στο στάσιμό του σημείο την ημέρα που γεννήθηκε ο Χριστός! Ο Δίας είναι ένας πλανήτης που μπορούμε ακόμα κι' εμείς σήμερα να τον διακρίνουμε διά γυμνού οφθαλμού στον ουρανό της Αθήνας, όταν έχει ξαστεριά. Είναι ένα από τα πιο λαμπερά αστέρια.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στη Βιβλική αφήγηση. Διαβάζουμε στο Ματθ. 2:3-4¨: "Όταν έμαθε το νέο ο Ηρώδης, ταράχτηκε και μαζί του όλοι οι κάτοικοι των Ιεροσολύμων. Φώναξε λοιπόν όλους τους αρχιερείς και τους γραμματείς του λαού και ζήτησε να τον πληροφορήσουν πού θα γεννηθεί ο Μεσσίας".

Ο Ηρώδης και τα Ιεροσόλυμα ταράχτηκαν πολύ! Αυτό σημαίνει ότι αυτοί δεν είχαν δει το αστέρι, δεν είχε παρατηρηθεί κάποιο λαμπρό σώμα ή φαινόμενο στον ουρανό των Ιεροσολύμων. ΄Η μήπως ήταν κάτι που μπορούσαν να το παρατηρήσουν μόνο οι ειδικοί, οι αστρονόμοι, ή αυτοί που το αναζητούσαν;

"Ο Ηρώδης τότε κάλεσε κρυφά τους μάγους κι έμαθε απ' αυτούς από πότε ακριβώς φάνηκε το άστρο" (Ματθ.2,7).

Το ενδιαφέρον του Ηρώδη για τον χρόνο της εμφάνισης του αστεριού ήταν κάθε άλλο παρά επιστημονικό. Είχε το δικό του σκοπό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μετά την αναχώρηση των μάγων από άλλο δρόμο, ο Ηρώδης οργίστηκε πάρα πολύ γιατί οι μάγοι τον είχαν αγνοήσει, και διέταξε να σκοτώσουν στη Βηθλεέμ και την περιοχή της, όλα τα παιδιά που ήταν από δύο χρονών και κάτω. Κι' αυτό γιατί σύμφωνα με τους υπολογισμούς του και με βάση την πληροφορία που του έδωσαν οι μάγοι για τη στιγμή της εμφάνισης του αστεριού, ο Χριστός πρέπει να ήταν την εποχή εκείνη περίπου 2 ετών, και όχι βρέφος.

"Όταν οι μάγοι είδαν το παιδί με τη Μαρία, τη μητέρα του, "έπεσαν στη γη και το προσκύνησαν. Ύστερα άνοιξαν τους θησαυρούς τους και του πρόσφεραν δώρα: χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα. Ο Θεός όμως τους πρόσταξε στο όνειρό τους να μην ξαναγυρίσουν στον Ηρώδη. Γι' αυτό έφυγαν για την πατρίδα τους από άλλο δρόμο" (Ματθ.2,11-12).

Δύο σημαντικά πράγματα παρατηρούμε εδώ. Το ένα είναι το γεγονός ότι οι μάγοι πρόσφεραν δώρα στο παιδί Ιησού. Με τον τρόπο αυτό Του πρόσφεραν τη λατρεία τους. Ας μη ξεχνάμε ότι οι μάγοι δεν ήταν Ιουδαίοι, αλλά εθνικοί, δεν ήταν απλοί άνθρωποι, αλλά σοφοί. Μ' άλλα λόγια, αν η γέννηση του Χριστού στη φάτνη και η προσκύνηση των βοσκών συμβολίζουν τη συμπάθεια του Θεού για τον σκληρό κλήρο των φτωχών και την καταφρόνηση της ανθρώπινης πολυτέλειας, ο ερχομός των μάγων στη Βηθλεέμ από μια χώρα της Ανατολής και η προσφορά της λατρείας τους συμβολίζει την υποταγή της σοφίας και των εθνικών από άλλες χώρες στον νεογέννητο Βασιλιά, γιατί μπροστά σ' Εκείνον δεν υπάρχει Ιουδαίος και Εθνικός, πλούσιος ή φτωχός.

Το άλλο σημαντικό πράγμα εδώ είναι το γεγονός ότι οι μάγοι έκαναν ό,τι ο Θεός τους πρόσταξε στον ύπνο τους, και όχι ό,τι ο Ηρώδης τους είχε ζητήσει. Προτίμησαν να πειθαρχήσουν μάλλον στον Θεό, παρά στον επίγειο ηγεμόνα. Με τον τρόπο αυτό έγιναν όργανα για την εκπλήρωση του σχεδίου του Θεού. Ώσπου να καταλάβει ο Ηρώδης ότι οι μάγοι είχαν φύγει από άλλο δρόμο, ο Θεός είχε οδηγήσει τον Ιωσήφ με τη Μαρία και το παιδί μακριά στην Αίγυπτο.

Στο βιβλίο της Γένεσης 1,16-17, διαβάζουμε ότι "ο Θεός δημιούργησε τα δύο μεγάλα φωτεινά σώματα - το μεγαλύτερο για να κυριαρχεί την ημέρα, και το μικρότερο για να κυριαρχεί τη νύχτα. Δημιούργησε και τ' αστέρια. Και τα έβαλε όλα στο στερέωμα του ουρανού για να φωτίζουν τη γη".

Πολλά θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε για το αστέρι της Βηθλεέμ στην προσπάθειά μας να προσεγγίσουμε επιστημονικά το θέμα. Και σίγουρα θα άξιζε τον κόπο. Εκείνο όμως που έχει σημασία να προσέξουμε, είναι το γεγονός ότι το συγκεκριμένο αστέρι εμφανίστηκε τη συγκεκριμένη στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας, για να οδηγήσει τους συγκεκριμένους αυτούς ανθρώπους στη Βηθλεέμ, για να συναντήσουν και να προσκυνήσουν Αυτόν που είναι το Φως του κόσμου.

Καθώς κοιτάζω τον ουρανό όταν οι νύχτες είναι ξάστερες και παρατηρώ τ' αστέρια, καθώς θαυμάζω αυτά που μπορώ να δω, ενώ δεν μπορώ ούτε καν να διανοηθώ πόσα είναι εκείνα που δεν μπορώ να δω, πολύ συχνά αναρωτιέμαι πώς άραγε να ήταν εκείνη η νύχτα που οι μάγοι οδηγημένοι από το αστέρι έφθασαν και απόθεσαν τα δώρα τους στα πόδια του Ιησού; Είχαν τη μεγάλη ευλογία να Τον δουν από κοντά και να Τον προσκυνήσουν!

Σκέπτομαι ακόμα ότι στις δυο πιο σημαντικές στιγμές της ανθρωπότητας, η φύση συμμετέχει με τον δικό της τρόπο σ' αυτές, σαν να θέλει να τονίσει έτσι τη σπουδαιότητά τους. Στη γέννηση του Χριστού, στο χαρμόσυνο αυτό γεγονός συμμετέχει στολίζοντας τον ουρανό με αυτό το λαμπερό αστέρι. Αλλά και τη στιγμή του Γολγοθά "απέκρυψε το πρόσωπο του Ήλιου".

Εκατοντάδες χρόνια πριν την εμφάνιση αυτού του αστεριού ο Ησαίας είχε προφητεύσει:

"Τη γη σκοτάδι θα σκεπάσει

κι' ομίχλη τους λαούς.

Μα εσένα το δικό μου φως θα σε φωτίζει,

θα σε σκεπάζει η δόξα μου.

Έθνη θα πάρουνε το δρόμο προς το φως σου,

και βασιλιάδες προς τη λάμψη

της δικής σου ανατολής".

Ζούμε σήμερα σε σκοτάδι πυκνό. Σκοτάδι αμαρτίας και διαφθοράς. Το αστέρι της Βηθλεέμ παραμερίστηκε, όμως τώρα λάμπει εμπρός μας το άστρο το λαμπερό, το πρωινό. "Εγώ ο Ιησούς, έστειλα τον άγγελό μου να σας τα αναγγείλει αυτά στις εκκλησίες. Εγώ είμαι από τη ρίζα και τη γενιά του Δαβίδ, το άστρο το λαμπερό, το πρωινό" (Αποκ.22,16).

Οι μάγοι αναζήτησαν, βρήκαν και ακολούθησαν το αστέρι της Βηθλεέμ. Εμείς, όσοι αναζητήσαμε το Φως της ζωής, το αστέρι το λαμπρό, το πρωινό, τον Ιησού Χριστό, Τον βρήκαμε και απολαμβάνουμε τις ευλογίες της παρουσίας Του στη ζωή μας. Ας είναι τούτα τα Χριστούγεννα, τα τελευταία Χριστούγεννα αυτού του αιώνα, η στιγμή που κι' εσύ θ' αναζητήσεις Εκείνον που θα φέρει το φως στη ζωή σου. Στο κατώφλι της νέας χιλιετίας κάνε κι' εσύ ένα καινούργιο ξεκίνημα στη ζωή σου. Ζήτησέ το κι' Εκείνος θα το κάνει.

 

1979-1999 ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΑΡΓΟ ΖΩΔΙΑΤΗ

 

Άργος Ζωδιάτης (1916-1979)

του κ. Γεωργίου Σ. Κανταρτζή

Σαν παιδιά του Θεού πρέπει να εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας και να τιμούμε τα πρόσωπα εκείνα που τόσο πρόσφεραν στο έργο του Θεού, γενικά και στη ζωή πολλών ανθρώπων, ειδικά. Είναι αλήθεια, ότι το πέρασμα μερικών ανθρώπων στη ζωή μας αφήνει βαθιά κι ανεξίτηλα σημάδια. Μια από τις φυσιογνωμίες που σημάδεψαν έντονα τη ζωή των Εκκλησιών μας, το γενικό έργο του Θεού στην πατρίδα μας και τη ζωή πολλών ανθρώπων, και τη δική μου προσωπικά, ήταν ασφαλώς ο Ποιμένας Άργος Ζωδιάτης, ο άνθρωπος του Θεού. Είναι αλήθεια όσο περνάει ο καιρός, το κενό που άφησε αυτός ο δραστήριος υπηρέτης του Κυρίου, γίνεται και πιο μεγάλο. Όταν στις 29 Νοεμβρίου 1979 μετατέθηκε στη δόξα του Ουρανού, η γη μας έγινε πιο φτωχή. Ακόμη και σήμερα, δεν μπορούμε να το συνειδητοποιήσουμε ότι απουσιάζει από ανάμεσά μας η φωτεινή μορφή εκείνου που ήταν ένας ακούραστος Ποιμένας, ένας θερμός Ευαγγελιστής, ένας αθεράπευτος Οραματιστής, που δαπάνησε και δαπανήθηκε, όσο λίγοι στην πατρίδα μας, ώστε το Ευαγγέλιο να ακουστεί από χιλιάδες συμπατριώτες μας. Ο αείμνηστος Άργος Ζωδιάτης, ήταν πρώτα και πάνω απ' όλα Ποιμένας, γιατί λαχτάρα του ήταν να ξοδεύει πολύ χρόνο με το ποίμνιό του. Τον ενδιέφερε ο άνθρωπος με τις ανάγκες και τα προβλήματά του, στα οποία έσκυβε πάντα σαν στοργικός πατέρας για να βοηθήσει. Η ευαγγελιστική του φλόγα έκαιγε ζωηρά ως την τελευταία στιγμή της ζωής του. Και οι οραματισμοί του πολλαπλασιάζονταν όσο περνούσε ο καιρός.

Ο αδ. Άργος Ζωδιάτης δεν ήταν συγγραφέας, όχι γιατί δεν είχε το χάρισμα, κάθε άλλο, αλλά γιατί ο χρόνος του ήταν γεμάτος από ένα σωρό άλλες δραστηριότητες. Ήταν όμως ένας μοναδικός, ανεπανάληπτος ομιλητής. Τα κηρύγματά του πάντα βαθιά, καλομελετημένα, καλοστρωμένα κι επίκαιρα, άγγιζαν τις ανάγκες του ποιμνίου του. Ήταν δυναμικός ρήτορας, φλογερός, παραστατικός και πειστικός. Τα ακροατήρια κυριολεκτικά κρέμονταν από τα χείλη του. Τιμούσε τους ακροατές του, γι' αυτό πάντα ήταν καλά προετοιμασμένος. Η πένα μας είναι ανεπαρκής να περιγράψει έστω και με συντομία την πληθωρική και χαρισματική προσωπικότητά του και το πολύπλευρο έργο του. Απλώς περιοριζόμαστε να τραβήξουμε μερικές βιαστικές πινελιές για να σκιαγραφήσουμε τον άνθρωπο που τόσα έκανε για τον Κύριό Του, που τόσο αγάπησε και στον Οποίο αφιέρωσε ολότελα τη ζωή του από την εφηβική ηλικία, ως ότου ο Κύριος τον ανάπαυσε από τους κόπου του, στη δόξα του Ουρανού.

Ο Άργος Ζωδιάτης γεννήθηκε το 1916 στην Κύπρο. Ύστερα από τη θεολογική του κατάρτιση στο Κάιρο της Αιγύπτου, διετέλεσε ποιμένας σε Ευαγγελικές Εκκλησίες της Κύπρου και του Καΐρου. Παντρεύτηκε τη Βικτωρία Τεκτονίδου κι απέκτησαν 4 παιδιά.

Το 1946 όταν ο αείμνηστος Σταύρος Λαζαρίδης, ποιμένας της Εκκλησίας μας στην Κατερίνη, μετανάστευσε στις Η.Π.Α., ανέλαβε τα ποιμαντορικά καθήκοντα της Εκκλησίας ο αδ. Άργος Ζωδιάτης, σε ηλικία 30 ετών.

Από την αρχή κιόλας ανάπτυξε μεγάλη δραστηριότητα. Εργάστηκε με απαράμιλλο ιεραποστολικό ζήλο στην Εκκλησία και στην Κοινότητα, και στη διάρκεια της ποιμαντορίας του η Εκκλησία Κατερίνης γνώρισε ιδιαίτερη άνθιση.

Με τη στενή συνεργασία και τη συμπαράσταση του αδελφού του Σπύρου Ζωδιάτη ίδρυσαν και λειτούργησαν:

1. Το Ορφανοτροφείο, στο οποίο πολλά ορφανά και φτωχά παιδιά όλων των Εκκλησιών, απ' όλη την Ελλάδα, βρήκαν οικογενειακή φροντίδα και περίθαλψη. Υπό την αιγίδα του λειτούργησε τυπογραφείο και βιβλιοδετείο.

2. Το Βιβλικό Ίδρυμα Κατερίνης (Β.Ι.Κ.), από το οποίο αποφοίτησαν πολλοί νέοι και νέες που σήμερα υπηρετούν τον Κύριο ως ποιμένες, ευαγγελιστές, πρεσβύτεροι, δάσκαλοι Κυριακών Σχολείων στις εκκλησίες της πατρίδας μας και του εξωτερικού. Το πρόγραμμα των μαθημάτων ήταν πλούσιο.

3. Παιδικές Κατασκηνώσεις και Βιβλικό Συνέδριο Λεπτοκαρυάς, όπου κάθε καλοκαίρι τα παιδιά των εκκλησιών της Βορείου Ελλάδας, αλλά και μεγαλύτεροι, περνούν τους ζεστούς μήνες, σ' ένα όμορφο και πνευματικό περιβάλλον. Οι Κατασκηνώσεις αυτές έγιναν το μέσο ώστε χιλιάδες να ευλογηθούν ποικιλότροπα.

Πρωτοποριακή θα λέγαμε, ήταν και η δημιουργία του Βιβλικού Συνεδρίου Λεπτοκαρυάς, του Ελληνικού Κέζικ, κατά το πρότυπο του παγκόσμια γνωστού Κέζικ της Αγγλίας. Από την έναρξη του Συνεδρίου, πριν 47 χρόνια, πέρασε απ' αυτό η αφρόκρεμα των καλυτέρων ομιλητών του εξωτερικού και της πατρίδας μας. Στο Συνέδριο αυτό, που έγινε το πρότυπο για το ξεπήδημα κι άλλων συνεδρίων στη χώρα μας, πήραν μέρος αρκετές χιλιάδες συμπατριωτών μας. Το Συνέδριο αυτό βοήθησε ώστε πολλοί συμπατριώτες μας να γνωρίσουν τον Χριστό ως προσωπικό τους Σωτήρα κι άλλοι να αφιερωθούν στον Κύριο και να προχωρήσουν βαθιά στη ζωή του αγιασμού. Εκτός απ' όλα αυτά, το Βιβλικό Συνέδριο συνέβαλε στη σφυρηλάτηση της ενότητας ανάμεσα στους πιστούς όλων των Ευαγγελικών αποχρώσεων της πατρίδας μας. Γι' αυτό και το έμβλημα, το κεντρικό σύνθημά του, είναι: "Πάντες έν εν Χριστώ Ιησού".

Για πολλά χρόνια ο Άργος Ζωδιάτης, εκτός από εμπνευστής και ιδρυτής, ήταν και ο διοργανωτής των Συνεδρίων αυτών, ως ότου αναγκάστηκε να μείνει στο εξωτερικό. Κι απ' έξω, η αγάπη του για την Εκκλησία Κατερίνης, παρέμεινε αμείωτη. Η νοσταλγία του για την Εκκλησία Κατερίνης μετριάστηκε κάπως, καθώς ο Θεός τον κάλεσε να διακονήσει την Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία Βοστώνης, που είναι μία θυγατέρα της Εκκλησίας μας, μια και τα περισσότερα μέλη της ήταν μετανάστες από την Κατερίνη.

Ακόμα κι από το εξωτερικό ο Άργος Ζωδιάτης φρόντιζε να στέλνει ομιλητές για το Βιβλικό Συνέδριο και μερικές φορές συμμετείχε και ο ίδιος. Δικαίως, το Πρεσβυτέριο και η Επιτροπή Κατασκηνώσεως, αποφάσισαν να δώσουν το όνομα "Βιβλικό Κέντρο Άργος Ζωδιάτης" στις Κατασκηνώσεις Λεπτοκαρυάς για να τιμήσουν και μ' αυτόν τον τρόπο τον οραματιστή και πρωτεργάτη της Κατασκηνώσεως Λεπτοκαρυάς.

4. Το Ημερήσιο Κατηχητικό Σχολείο και τα Θερινά Σχολεία, όπου τα παιδιά μας περνούσαν πολλές ώρες μελετώντας το Λόγο του Θεού και προετοιμάζονταν στα σχολικά τους μαθήματα. Αυτά ήταν σημαντικά ιδιαίτερα, την εποχή που ο Συνοικισμός ήταν γεωργικός.

Πολλές ακόμη ήταν οι δραστηριότητές του. Πρέπει να σημειωθεί ότι τακτικά διοργάνωνε Ευαγγελιστικές, κι άλλες συναθροίσεις, που διαρκούσαν αρκετές μέρες για την αφύπνιση, οικοδομή και κατάρτιση του ποιμνίου του. Στις ημέρες του η Εκκλησία μας γνώρισε μία μοναδική πνευματική αναζωπύρηση που επηρέασε έντονα όλη τη ζωή της Κοινότητάς μας. Το Άγιο Πνεύμα κινήθηκε κατά θαυμαστό τρόπο ώστε πολλά άτομα αναγεννήθηκαν, πολλά άλλα αφιέρωσαν τη ζωή τους στον Κύριο, σχέσεις τακτοποιήθηκαν. Η Εκκλησία έζησε κυριολεκτικά ημέρες Ουρανού.

Είχε τη διορατικότητα να επιλέγει τους κατάλληλους ανθρώπους στις κατάλληλες θέσεις και να χρησιμοποιεί με τον καλύτερο τρόπο το έμψυχο υλικό της Εκκλησίας και της Κοινότητάς μας.

Τα σχέδια του Θεού, όμως, ήταν διαφορετικά. Το 1963, καθώς επέστρεφε από το εξωτερικό στην Εκκλησία του, του απαγορεύτηκε η είσοδος. Έτσι αναγκάστηκε να μείνει στο εξωτερικό. Στην αρχή στην Αγγλία, όπου για μερικά χρόνια διακόνησε μία αγγλική Εκκλησία στην περιοχή του Μπέρμιγχαμ. Την ίδια περίοδο, άρχισε ραδιοφωνικές εκπομπές στην ελληνική γλώσσα από το χριστιανικό ραδιοφωνικό σταθμό του Μόντε Κάρλο, σε στενή συνεργασία μ' έναν Άγγλο φιλέλληνα, και πιστό δούλο του Κυρίου, τον αδ. Μαυρίκιο Πέην. Μάλιστα, για ένα διάστημα, τα προγράμματα εκπέμπονταν κάθε μέρα. Έτσι, μέσω του ραδιοφώνου μπορούσε να πλησιάζει τους συμπατριώτες μας με το μήνυμα του Ευαγγελίου. Η αγάπη του για το λαό μας ήταν πάντα μεγάλη. Έτσι, το 1969 ύστερα από πρόσκληση, δέχτηκε κι ανέλαβε ποιμαντορικά καθήκοντα στην Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία της Βοστώνης. Και σ' αυτή την Εκκλησία η προσφορά του ήταν μεγάλη. Με πρωτοβουλία του αγοράστηκε ένα θαυμάσιο εκκλησιαστικό κτίριο. Παράλληλα, ανέπτυσσε κι άλλες ευαγγελιστικές δραστηριότητες ανάμεσα στους συμπατριώτες μας. Κι ενώ ήταν γεμάτος με νέους οραματισμούς, ο Κύριος τον κάλεσε κοντά Του. Ανεξιχνίαστες οι βουλές του Κυρίου.

Η Εκκλησία Κατερίνης, η Εκκλησία Βοστώνης, οι Εκκλησίες της πατρίδας μας, ο Ελληνισμός, οι πολλοί μαθητές του και τα πολλά πνευματικά του παιδιά, κι ένα απ' αυτά, αυτός που γράφει τις λίγες αυτές γραμμές, δοξάζουμε τον Κύρίο μας γιατί επέτρεψε να γνωρίσουμε τον άνθρωπο αυτό του Θεού, που τόσα έκανε για μας ενώ εμείς δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτόν. Καθώς αναπαύεται τώρα στη δόξα του Ουρανού, τον βεβαιώνουμε ότι οι κόποι του δεν πήγαν χαμένοι. Υπάρχουν εκείνου που ευεργετήθηκαν απ' αυτόν πολλαπλά και συνεχίζουν τη πορεία που εκείνος χάραξε. Παρά τις αδυναμίες μας αγαπούμε τον Κύριο μ' όλη μας την καρδιά, τιμούμε τη μνήμη του ανθρώπου του Θεού που μας άφησε ένα καλό παράδειγμα για μίμηση και θέλουμε το Όνομα του Θεού να δοξάζεται με τη ζωή και τη διακονία μας.

Αναμνήσεις

του κ. Ιωάν. Αδαμίδη

Μένει ζωντανός στη μνήμη μου ο Άργος Ζωδιάτης. Τα είκοσι χρόνια που πέρασαν δεν μπορούν να σβήσουν τις έντονες εμπειρίες που ζήσαμε κοντά του και μαζί του, όσοι τον γνωρίσαμε. Ήταν ένας ζωντανός, γεμάτος ενεργητικότητα άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρίσματα, που τα χρησιμοποιούσε για να πραγματοποιήσει έργα προς δόξα Θεού. Οραματιστής, που ήξερε να εμπνέει τους ανθρώπους του εκκλησιάσματός του, αλλά και όλης της Κοινότητας των Ευαγγελικών της Κατερίνης, να συμμερίζονται τα οράματα του, να τα νοιώθουν δικά τους, και να τα πραγματοποιούν μαζί, είτε αυτά ήταν πνευματικής φύσεως, είτε έργα που έμμεσα θα βοηθούσαν στο έργο του Κυρίου, τοπικά ή και σε πανελλήνια κλίμακα.

Πίστευε πως η αργία είναι "μήτηρ πάσης κακίας" και για αυτό φρόντιζε να αναθέτει στα μέλη του ποιμνίου του διάφορες εργασίες ώστε να μην βρίσκει ευκαιρία να τα απασχολεί ο διάβολος. Για να πετύχει τους στόχους αυτούς δούλευε ένα κι ένα μαζί τους. Ήταν κοντά τους για να τους ενθαρρύνει, να επαινέσει, να εμψυχώσει για να πετύχουν στο έργο τους.

Δεινός ρήτωρ που κυριολεκτικά σαγήνευε το ακροατήριο του, ποτέ δεν πίστεψε ότι το έργο του Θεού θα μπορούσε να γίνει μόνο με τον ίδιο. Έφερνε δυνατούς και πνευματικούς ομιλητές από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Την εποχή του Άργου Ζωδιάτη η Κατερίνη γνώρισε τους καλύτερους ιεροκήρυκες του κόσμου που τους προσκαλούσε για την Εκκλησία Κατερίνης και για τις ανάγκες του Βιβλικού Συνεδρίου της Λεπτοκαρυάς, το οποίο ίδρυσε ο ίδιος, και που με την χάρη του Θεού πραγματοποιείται ανελλιπώς έως σήμερα.

Τεχνίτης του λόγου, αγαπούσε να διανθίζει τα κηρύγματα του με λογοτεχνικά κείμενα και ποιήματα των πιο δυνατών λογοτεχνών και ποιητών μας. Έτσι μας έκανε να αγαπήσουμε την ποίηση και γενικά τα γράμματα. Άλλωστε στις μέρες του η βιβλιοθήκη της εκκλησίας μεγάλωσε, εμπλουτίσθηκε και έγινε πνευματικό κέντρο - με την γενικότερα έννοια της λέξης - που λειτουργούσε με υπεύθυνο βιβλιοθηκάριο, και κατέφευγαν σε αυτήν και μέλη της ευρύτερης κοινωνίας της Κατερίνης.

Την αγάπη του για την λογοτεχνία και την ποίηση διαπίστωσα ξανά μετά από πολλά χρόνια όταν μόνο σαν επισκέπτης μπορούσε να έρχεται στην Ελλάδα. Στη Λεπτοκαρυά, πριν μιλήσει στα παιδιά κάτω στο υπόστεγο, ζήτησε από την γνωστή ποιήτρια Ρέα Σύλβια, που έτυχε να βρίσκεται εκεί, να απαγγείλει ένα από τα ποιήματα της και μετά μίλησε ο ίδιος.

Εκτιμούσε και πίστευε στη δύναμη της μουσικής και την προωθούσε όσο μπορούσε. Ενθάρρυνε το έργο της Χορωδίας της Εκκλησίας, με την βοήθεια της οποίας φρόντισε ώστε το εκκλησίασμα της Κατερίνης να μάθει να ψέλνει όλους τους ύμνους του υμνολογίου, κάτι που εκείνο τον καιρό μόνο στην Κατερίνη συνέβαινε.

Δημιούργησε, θα έλεγα, την πρώτη οργανωμένη Μουσική Σχολή στη Κατερίνη. Στα πλαίσια του Βιβλικού ιδρύματος οργανώθηκε η πρώτη τάξη πιάνου, όπου δίδαξε η Ευτυχία Αγαπίδου. Πολλά παιδιά της εκκλησίας και του ορφανοτροφείου διδάχθηκαν μουσική καθώς και αγγλικά. Ελληνικά, μαθηματικά και άλλα. Αργότερα πολλοί από τους μαθητές του Ιδρύματος βοήθησαν στην υμνωδία και στο όργανο σε διάφορες εκκλησίες και ομάδες ανά τον κόσμο. Ενθάρρυνε, γενικά, όλα τα άτομα που είχαν κλίση στην καλλιτεχνία και τα γράμματα. Προσωπικά ήμουν από 'κείνους που ευεργετήθηκαν από την υλοποίηση του οραματισμού του. Του είμαι ευγνώμων, για τη αμέριστη συμπαράσταση του, που εκδηλώθηκε ποικιλότροπα.

Αγαπούσε τις τυπογραφικές τέχνες. Είχα ακούσει κάποτε την αγαπητή σύζυγο του, κυρία Βικτωρία, να λέει πως αν δεν γινόταν ιεροκήρυκας ο Άργος, θα είχε γίνει τυπογράφος! Θυμάμαι, μικρό παιδί ακόμα, πως έβλεπα για χρόνια στην άκρη μιας αίθουσας μερικές κάσες με τυπογραφικά στοιχεία. Είχε βάλει στόχο να δημιουργήσει τυπογραφείο. Δεν είχε, όμως, τα χρήματα. Μα τα κρατούσε εκεί για να του υπενθυμίζουν τον στόχο του. Και ήρθε η στιγμή που και τα χρήματα βρέθηκαν, και το ανάλογο προσωπικό, και το τυπογραφείο λειτούργησε. Για πολλά χρόνια εξέδωσε αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων και δύο εκδόσεις του υμνολογίου της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας. Την έκδοση με μικρά στοιχεία σε σχήμα τσέπης, που εξαντλήθηκε γρήγορα, και την έκδοση του υμνολογίου μετά μουσικής. Επίσης στο τυπογραφείο εκδιδόταν και η εφημερίδα Νέα Εποχή του αείμνηστου Σάββα Κανταρτζή. Έτσι δούλευε ο Άργος Ζωδιάτης. Έβαζε τον στόχο και περίμενε την ώρα του Θεού.

Χαλκέντερος ο ίδιος, διάλεξε τον αείμνηστο Αθανάσιο Ηλία για βοηθό του στο έργο της Εκκλησίας Κατερίνης που δούλεψε κι αυτός σκληρά, χωρίς να λογαριάζει κόπο και χρόνο. Μαθήτευσε κοντά του και ήταν έτοιμος να τον διαδεχθεί στο ποιμαντορικό έργο όταν η Ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε την είσοδο στη Ελλάδα σε αυτόν τον γνήσιο πατριώτη, μετά από ένα ταξίδι του στην Αγγλία. Για τις αυξανόμενες ανάγκες της κατασκήνωσης Λεπτοκαρυάς διάλεξε τον αιδ. κύριο Απόστολο Μπλιάτη, ο οποίος βοήθησε και σε άλλους τομείς της εκκλησίας και ήταν ο καταλληλότερος για εκείνο το έργο.

Η επαφή του με τους ανθρώπους είχε κάτι το ιδιαίτερο. Η παρουσία του πάντα ενέπνεε σεβασμό σε μικρούς και μεγάλους. Ήταν κοντά στους ανθρώπους, γνώριζε τα προβλήματα τους και τους βοηθούσε να τα λύσουν. Μπροστά στα μάτια μου έχω ζωντανή την εικόνα του ζεύγους Ζωδιάτη, του Άργου και της Βικτωρίας, του "κήρυκα και της κηρυκαύας", να περιφέρονται στον συνοικισμό επισκεπτόμενοι τα σπίτια όλων των ευαγγελικών.

Για την λύση των ποικίλων προβλημάτων ιδιαίτερα ανθρωπιστικής φύσεως, ζητούσε και έπαιρνε την γνώμη πολλών ανθρώπων, ακόμα και μικρών παιδιών. Θυμάμαι μια περίπτωση στο ορφανοτροφείο: όλοι οι παιδαγωγοί του Ιδρύματος συμφωνούσαν να αποβληθεί για πάντα ένα φτωχό αγόρι με μια μητέρα που δεν θα μπορούσε να το συντηρήσει. Φυσικά η υπόθεση έφθασε στον Άργο. Προβληματίσθηκε και έψαχνε λύση. Η γεμάτη τρυφερότητα καρδιά και το πνεύμα του δεν μπορούσαν να δεχθούν εύκολα την λύση της αποβολής. Μοιράσθηκε αυτό το πρόβλημα με μικρά παιδιά του ορφανοτροφείου, τα οποία είχαν φυσικά αντίθετη γνώμη από αυτή των παιδαγωγών. Ο Άργος Ζωδιάτης βρήκε τη λύση. Το αγόρι εκείνο τελικά δεν αποβλήθηκε από το ορφανοτροφείο.

Ανήκε στην παλιά φρουρά των πιστών που έδιναν ιδιαίτερη τιμή, και τηρούσαν πιστά την Κυριακή. Μόνο τα απαραίτητα έπρεπε να γίνουν. Η μέρα του Κυρίου έπρεπε να είναι αφιερωμένη εξ' ολοκλήρου στο Θεό. Όταν ήμουν σπουδαστής στο Κρατικό Ωδείο, οι εξετάσεις μου είχαν ορισθεί για κάποια Κυριακή του Ιουνίου, μάλιστα τις πρωινές ώρες. Κανείς από τους υπευθύνους του ορφανοτροφείου δεν μου επέτρεπε να πάρω μέρος στις εξετάσεις αυτές, γιατί αυτή ήταν η αρχή του Ιδρύματος. Εγώ επέμεινα και, όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις την λύση έπρεπε να δώσει ο Άργος Ζωδιάτης. Αντί, λοιπόν, να προσπαθήσει με κάποια επιχειρήματα να με πείσει μου διηγήθηκε μια προσωπική του εμπειρία. Φοιτητής στην Αίγυπτο μια Δευτέρα είχε εξετάσεις για τις οποίες δεν ήταν αρκετά έτοιμος. Θα μπορούσε να ετοιμαζόταν την προηγούμενη ημέρα που ήταν Κυριακή, αλλά δεν το έκανε. Η ημέρα ήταν αφιερωμένη στον Θεό και στο κήρυγμα του ευαγγελίου. Παρ' όλα αυτά οι εξετάσεις τις Δευτέρας πήγαν καλά.

Πολλά ήταν αυτά που ζήσαμε όσοι γνωρίσαμε αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο του Θεού. Μας βοήθησε να δούμε τον κόσμο μέσα από το δικό του καταπληκτικό πρίσμα, κάτι που επηρέασε καθοριστικά τη ζωή μας. Η γυναίκα μου Άννα, κόρη του αείμνηστου Γεωργίου Δεληγιαννίδη, στενού συνεργάτη για πολλά χρόνια του Άργου Ζωδιάτη, και εγώ είμαστε ευγνώμονες στο Θεό που πέρασε από τη ζωή μας ένας τέτοιος άνθρωπος.

 

Μνήμες και ελεγεία

του δρος Δημ. Κατσάρκα

Έχουν περάσει από τότε που έφυγε, είκοσι χρόνια ακριβώς. Και θα περίμενε κανείς, ότι ύστερα από τόσα χρόνια, οι μνήμες θα είχαν θαμπώσει και τα βιώματα θα είχαν ξεθωριάσει. Και ωστόσο, με έκπληξη διαπιστώνουμε όλοι μας, πως έγινε λες το αντίθετο. Είκοσι χρόνια και μοιάζει να' ναι ακόμα δίπλα μας. Είκοσι χρόνια και λες πως δεν έφυγε ποτέ.

Ο Άργος Ζωδιάτης δεν ήταν σαν τους άλλους ανθρώπους. Ήταν ένα σπάνιο δείγμα, ήταν η εξαίρεση, με κανένα τρόπο δεν ήταν ο κανόνας. Ήταν ένα δώρο του Θεού σε όλους εκείνους που είχαν το μέγιστο προνόμιο να κινηθούν στο περιβάλλον του. Και που η πορεία τους σημαδεύτηκε ανεξίτηλα απ' αυτή τη "σύμπτωση".

Είχε μια ακτινοβολία, που την ένοιωθες απ' την πρώτη στιγμή της επαφής μαζί του. Είχε ένα "μαγνητισμό", που μόνο αν ήσουν τελείως αναίσθητος δεν θα σε άγγιζε. Ήταν ο άνθρωπος, που ήξερε να σκύβει κοντά στον πονεμένο, να γίνεται το ίδιο με τον διπλανό, να προσαρμόζεται στο επίπεδο εκείνων που προσπαθούσε να προσπελάσει. Και την ίδια ώρα, χωρίς καμία προσπάθεια από μέρους του, ήταν πάντα ο "πνευματικός αριστοκράτης". Ο άνθρωπος, που τον είχε αγγίξει ολοκληρωτικά η χάρη του Θεού και που οι πνευματικές συνέπειες ακολουθούσαν ασταμάτητα από κει κι εμπρός. Κι αν βρισκόσουν στο διάβα του, ήταν αδύνατο να μην αγγίξουν κι εσένα.

Όσοι είχαμε το εξαιρετικό προνόμιο να ζήσουμε στο περιβάλλον του, εξακολουθούμε να έχουμε ανεξίτηλα τα ίχνη της προσωπικότητάς του πάνω μας. Ήταν ο πνευματικός δάσκαλος, που ήξερε να διδάσκει χωρίς να το δείχνει. Ήταν ο Χριστιανός ηγέτης, που ήξερε να οδηγεί χωρίς να πιέζει. Ήταν ο εμπνευστής, που ήξερε να μεταβιβάζει χωρίς να φαίνεται. Περνούσες λίγο καιρό στο περιβάλλον του και ένοιωθες ξαφνικά πως ήσουν αλλαγμένος. Και μόνο αν το 'ψαχνες θα καταλάβαινες γιατί.

Αυτός που γράφει τις γραμμές αυτές είχε την τύχη να ζήσει κοντά του σε κάποιες στιγμές. Αλλά και την ατυχία, οι στιγμές αυτές να είναι λίγες και περιορισμένες. Δεν μπορεί όμως ποτέ να λησμονήσει πόση επίδραση άσκησε πάνω του, όχι τόσο τα λόγια ή το παράδειγμα, αλλά κυριότατα η ακτινοβολία του. Εκείνο το ακαθόριστο στοιχείο, που το 'χει χαρίσει σε λίγους ανθρώπους ο ίδιος ο Θεός και που όπου υπάρχει είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητο. Εκείνο που κάνει τους ανθρώπους να' ναι αλλιώτικοι απ' τους κοινούς θνητούς. Αν κάποιος με ρωτούσε την ώρα αυτή να καθορίσω με μια μονάχα λέξη την προσωπικότητα του Άργου Ζωδιάτη, στο μυαλό μου θα 'ρχόταν μονάχα ένας όρος που ταιριάζει για κείνον. Ο Άργος Ζωδιάτης ήταν αυτό που λέμε "μεγάλος". Μεγάλος στα φερσίματά του, μεγάλος στην παρουσία του, μεγάλος σε καθετί του.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος, που ακόμα και σήμερα υπάρχει ένας τόσο μεγάλος αριθμός από πιστούς "οπαδούς" του. Γιατί ήταν ο άνθρωπος που αν σε κέρδιζε μια φορά, ένοιωθες πως ήσουν αναπόσπαστα δεμένος μαζί του. Είναι αυτό άλλωστε το προνόμιο των μεγάλων και των ηγετών. Να αφήνουν πίσω τους ανθρώπους, που οι ίδιοι άγγιξαν αποφασιστικά. Και που η "παρουσία" τους συνεχίζεται, ακόμη κι όταν εκείνοι έχουν φύγει.

Κοιτώντας προς τα πίσω, πριν από τα είκοσι τελευταία χρόνια, δεν μπορεί παρά μια θερμή ευχαριστία να ανεβαίνει προς τον Ουράνιο Πατέρα για το συγκεκριμένο δώρο του σε όλους εμάς. Βέβαια, διερωτώνται κάποιοι γιατί άραγε ο Θεός τον πήρε τόσο γρήγορα από κοντά μας. Πόσο διαφορετικά θα 'ταν τα πράγματα, για πολλούς από μας, αν ο Άργος Ζωδιάτης ήταν ακόμα μαζί μας, πράγμα που στα πλαίσια της ανθρώπινης ζωής θα μπορούσε να 'χε γίνει. Ποιος όμως μπορεί να απαντήσει στα ερωτήματα αυτά; Ποιος θα τολμούσε να βρει τη λύση; Ποιος θα είχε το κουράγιο να υποψιαστεί το γιατί;

Οι μεγάλοι άνθρωποι, τόσο σπάνιοι στα χρόνια μας, είναι σαν τα φωτεινά μετέωρα. Φωτίζουν τη ζωή μας, αλλά όχι για πολύ. Το ερώτημα είναι αν παίρνουμε στο σύντομο αυτό διάστημα, εκείνο που θέλει να μας χαρίσει ο Θεός με το πέρασμά τους. Ο Άργος Ζωδιάτης σημάδεψε πολλές ζωές. Χωρίς να το επιδιώξει, άφησε ίχνη ανεξίτηλα σε πολλούς από μας. Φυσικά, όλο και λιγοστεύουν εκείνοι που τον γνώρισαν προσωπικά. Ωστόσο, αυτοί που απομένουν ακόμη, φέρουν τα ίχνη απ' το πέρασμά του. Ίχνη, που για κείνα είναι ευγνώμονες. Μνήμες, που για κείνες νοιώθουν πλουτισμένοι. Αναμνήσεις, που δεν θα τις αποχωρίζονταν με τίποτα. Γιατί τις έχει σφραγίσει με την παρουσία και το δικό Του μεγαλείο ο Χριστός. (

 

H ANAZΩOΓONHΣH THΣ MAPTYPIAΣ MAΣ

του αιδ. δρος Αργ. Πέτρου

Συνέχεια από το προηγούμενο

Όμως η μαρτυρία της εκκλησίας δε θ' αναζωογονηθεί μόνο με την ευαγγελιστική και την υπηρετική μας δραστηριοποίηση. Yπάρχει κι ένα τρίτο στοιχείο το οποίο παραμελούμε.

3. H μαρτυρία της εκκλησίας μας θα αναζωογονηθεί, αν επιτελούμε τον προφητικό μας ρόλο μέσα στον κόσμο, δηλαδή γίνουμε εκκλησία Προφήτης

Eδώ δε μιλάμε για το χάρισμα της προφητείας, αλλά για το θετικό και δημιουργικό ρόλο που καλούμαστε να παίξουμε μέσα στην κοινωνία σαν "φως και αλάτι" του κόσμου. Παρόλο ότι η κοινή γνώμη θέλει τους προφήτες της Π. Διαθήκης, αλλά και της K. Διαθήκης να προβλέπουν τα μελλούμενα, στην πραγματικότητα μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι του λόγου τους αφορούσε μελλοντικά γεγονότα. H κύρια διακονία τους ήταν ο στιγματισμός της αμαρτίας και η εξαγγελία της κρίσης και της χάρης του Θεού. Π.χ. κήρυττε ο Aμώς:

"Eκζητήσατε το καλόν, και ουχί το κακόν, δια να ζήσητε· και ούτω Kύριος ο Θεός των δυνάμεων θέλει είσθαι μεθ' υμών, καθώς είπετε. Mισείτε το κακόν, και αγαπάτε το καλόν, και αποκαταστήσατε την κρίσιν εν τη πύλη· ίσως Kύριος ο Θεός των δυνάμεων ελεήση το υπόλοιπον του Iωσήφ" (Aμώς 5:14-15)

Σήμερα η κοινωνία των πιστών που αμφισβητεί τα είδωλα του κόσμου και αρνείται να τα λατρέψει, που ελέγχει την αμαρτία και την αδικία κι εργάζεται και υποστηρίζει το καλό, το σωστό, το δίκαιο, γίνεται η φωνή του Θεού στον κόσμο, όπως οι προφήτες οι παλαιοί. Π.χ. όταν οι πιστοί υψώνουν τη φωνή της διαμαρτυρίας τους για τις εκτρώσεις, όχι μόνο γίνονται η φωνή των αθώων εμβρύων, αλλά και η φωνή του Θεού.

Πριν 50 χρόνια, όταν οι Nαζί στη Γερμανία μάζευαν τους Eβραίους για να τους εξολοθρεύσουν, πολλοί χριστιανοί αντέδρασαν, κρύβοντας τους Eβραίους όπως η Kόρι Nτε Mπουμ, αρκετοί θεολόγοι έκαναν μεγάλο αγώνα και μερικοί πλήρωσαν με τη ζωή τους. Kάποιοι άλλοι πήγαν με το ρεύμα του κόσμου και σώπασαν. Ποιοι έκαναν το θέλημα του Θεού; Ποιοι έδωσαν μαρτυρία για την αγάπη, την ειρήνη και τη δικαιοσύνη του Θεού; Ποιοι ήταν οι προφήτες του Θεού;

Στους προφήτες της Π. Διαθήκης βλέπουμε καθαρά την απαίτηση του Θεού ο λαός Tου ν' αντανακλά την αγάπη, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη του Θεού στον κόσμο. Π.χ. Nηστεία όπως τη θέλει ο Θεός, λέει ο Hσαϊας είναι ν' απαλύνουμε τα φορτία των ανθρώπων:

"H νηστεία, την οποίαν εγώ έκλεξα, δεν είναι αύτη; το να λύης τους δεσμούς της κακίας, το να διαλύης τα βαρέα φορτία, και το να αφίνης ελευθέρους τους καταδεδυναστευμένους, και το να συντρίβης πάντα ζυγόν; Δεν είναι το να διαμοιράζης τον άρτον σου εις τον πεινώντα, και να εισάγης εις την οικίαν σου τους αστέγους πτωχούς; όταν βλέπης τον γυμνόν, να ενδύης αυτόν, και να μη κρύπτης σεαυτόν από της σαρκός σου" (Hσ. 58:6-7).

Σήμερα η μαρτυρία της εκκλησίας σαν προφήτης μπορεί να πάρει τη μορφή του σιωπηλού τρόπου ζωής, της προφορικής θέσης σε ιδιωτικές ή δημόσιες συζητήσεις, της γραπτής διακήρυξης ή καταγγελίας ή της ειρηνικής δραστηριοποίησης. Στην όποια περίπτωση πάντως πρέπει να είναι καρπός βιβλικής μελέτης θεολογικής συζήτησης και κοινής απόφασης. Tώρα βέβαια θα με ρωτήσετε:

Ποια πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του προφητικού μας ρόλου μέσα στην κοινωνία ώστε η μαρτυρία της εκκλησίας ν' αναζωογονηθεί;

α. H προφητική μαρτυρία μας πρέπει να συμπεριλαμβάνει την αγάπη προς τους Ξένους.

Σήμερα σε όλη την Eυρώπη ο ρατσισμός αυξάνει και οι ξένοι χρεώνονται όλα τα δεινά της κοινωνίας μας. Eμείς όμως δίνουμε μια μαρτυρία αγκαλιάζοντας τους Aλβανούς για χάρη του Xριστού, βοηθώντας τους πρόσφυγες στη Θράκη, διακονώντας τους Kούρδους.

β. H προφητική μαρτυρία μας πρέπει να συμπεριλαμβάνει την απλή ζωή (Mατθ. 5: 19-21,25-34).

Mέσα στην καταναλωτική κοινωνία που όλοι ζούμε που θαμπώνεσαι από την πολυτέλεια, τη χλιδή, τη σπατάλη, οι χριστιανοί δίνουμε μαρτυρία για το Θεό που είναι το υψηλότερο αγαθό στη ζωή μας, ζώντας μία ζωή απλή σαν οικονόμοι του Θεού:

"Aντίθετα, να ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και τη δικαιοσύνη του, κι όλα αυτά θα σας προστεθούν" (Mατ. 6:33).

γ. H προφητική μαρτυρία μας πρέπει να συμπεριλαμβάνει την οικονομία του φυσικού περιβάλλοντος.

Σαν κι αυτή που έδωσε η εκκλησία Bόλου καθαρίζοντας τις ακτές.

Σήμερα πρέπει σαν χριστιανοί να δώσουμε καλή μαρτυρία και στα περιβαντολογικά θέματα, γιατί δεν μπορούμε να λέμε ότι λατρεύουμε τον Θεό, ότι είμαστε δικοί Tου υπηρέτες και να καταστρέφουμε ή να μολύνουμε τη δημιουργία Tου.

Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε, π.χ. πικ-νικ σαν εκκλησία, να ψάλλουμε να δοξάζουμε το Θεό και μετά ν' αφήνουμε στην εξοχή χαρτιά και σκουπίδια!

δ. H προφητική μαρτυρία μας πρέπει να συμπεριλαμβάνει την προάσπιση της ελευθερίας και της ισότητας όλων των ανθρώπων, την προστασία των αδύναμων και την υπεράσπιση των αδικημένων (Aμώς 2:6-7, 4:1-2).

Πόσοι από μας γνωρίζουμε τους αγώνες των πρωτοπόρων ευαγγελικών στην Eλλάδα, όπως ο Kαλοποθάκης, για την καθιέρωση της αργίας της Kυριακής, και την κατάργηση των θλιβερών συνθηκών εργασίας της εποχής εκείνης;

Ένας άνθρωπος που έσωσε τη δεκαετία του ΄60 την Aμερική από ένα δεύτερο εμφύλιο πόλεμο ήταν ο δόκτωρ Mαρτίνος Λούθηρος Kίνγκ. Όντας ο ίδιος μαύρος τιθάσεψε και ηγήθηκε στο κίνημα δικαιωμάτων των μαύρων, οι οποίοι ζούσαν σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο γκέτο, χωρίς να μπορούν ν' απολαύσουν τα καλά των λευκών. O M.Λ. Kίνγκ είχε σπουδάσει θεολογία, ήταν ποιμένας σε μία μεγάλη εκκλησία, δυναμικός ιεροκήρυκας, πρόεδρος του Συνεδρίου Xριστιανών Hγετών του Nότου για 10 χρόνια και ο νεώτερος άνθρωπος που έλαβε το Nόμπελ Eιρήνης. Mε βάση τις αρχές του Iησού, ο Kίνγκ επέβαλε στο κίνημα δικαιωμάτων την αρχή της ειρηνικής διαμαρτυρίας. Παρόλα αυτά, φυλακίστηκε 15 φορές, τον χτύπησαν επανειλημμένα και τελικά τον δολοφόνησαν στο Mέμφις το 1968. Tον Aύγουστο του 1963 άγγιξε την καρδιά του έθνους, όταν στην πορεία της Oυάσιγκτον που πήραν μέρος 250.000 άνθρωποι, καθήλωσε με το όνειρο της συναδέλφωσης και της ειρηνικής συμβίωσης των μαύρων με τους λευκούς. Γι' αυτό και σήμερα τα γενέθλιά του γιορτάζονται στην Aμερική σαν εθνική εορτή.

Aκόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα έχουμε από τη Nότια Aφρική. Tο 1986 οι ευαγγελικοί και οι πεντηκοστιανοί στη Nότια Aφρική ύψωσαν επιτέλους τη φωνή τους και έκδωσαν διακήρυξη εναντίον του ρατσισμού και της αδικίας του Aπαρχάιντ. Mέχρι το 1990, η κοινή γνώμη επηρεασμένη από τη διακήρυξη αυτή, μετακινήθηκε από τη σιωπηλή ανοχή στην ανοιχτή καταδίκη του συστήματος ξεκινώντας την αντίστροφη μέτρηση για τις ελεύθερες εκλογές.

ε. H προφητική μαρτυρία μας πρέπει να συμπεριλαμβάνει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, και τη διαφύλαξη της αξιοπρέπειάς της.

Σήμερα τέτοια θέματα για τα οποία πρέπει να δώσουμε τη μαρτυρία μας είναι οι εκτρώσεις, η ευθανασία, ο κλωνισμός κ.α. Παλαιότερα οι χριστιανοί πέτυχαν μία μεγάλη νίκη στον τομέα αυτό πετυχαίνοντας την κατάργηση της δουλειάς. Tο 1800 μια ομάδα Bρετανών ευαγγελικών συνειδητοποιεί ότι η σκλαβιά ήταν αντίθετη με το ευαγγέλιο. Tα έβαλαν λοιπόν με τα τεράστια συμφέροντα δίνοντας στην ανθρώπινη ζωή αιώνια αξία. O William Wilberforce, ήταν ο ηγέτης αυτής της προσπάθειας, και είναι παράδειγμα για το πώς μπορούμε να εναντιωθούμε στην αμαρτία και στην αδικία τιμώντας τον Iησού Xριστό. H παρακαταθήκη αυτού του ανθρώπου είναι ότι ο χριστιανισμός έχει χρέος να παλέψει για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τη βελτίωση των συνθηκών αυτών που υποφέρουν, με μέσα: την πειθώ, την εκπαίδευση και τη νομοθέτηση.

Aπό το 1784 που ο άνθρωπος αυτός αναγεννήθηκε, για πενήντα ολόκληρα χρόνια πολέμησε -έξω και 35 χρόνια μέσα στη βουλή- μέχρι που το 1833 όχι μόνο πέρασε το νόμο της απαγόρευσης της δουλεμπορίας, αλλά και οδήγησε τη βουλή σε μια δύσκολη περίοδο στα οικονομικά να σηκώσουν μια επιπρόσθετη φορολογία 20 εκατομμυρίων στερλινών για την απελευθέρωση των μαύρων. Όταν άρχισε τον αγώνα του, η κυρίαρχη γνώμη στο κοινοβούλιο ήταν ότι τίποτα δε θα μπορέσει ποτέ ν' αλλάξει τη δημόσια υποστήριξη στη δουλεία κι όμως ο Wilberforce δούλεψε μεθοδικά, έκανε υπομονή, έδειξε επιμονή, και πέτυχε το ακατόρθωτο στο όνομα του Xριστού.

στ. H μαρτυρία μας πρέπει να συμπεριλαμβάνει την υπεράσπιση του ηθικού, σωστού και του δίκαιου σύμφωνα με το λόγο του Θεού.

Στην κοινωνία μας διεξάγεται ένας πόλεμος στη σφαίρα της ηθικής που όμως δυστυχώς εμείς απουσιάζουμε. Eνώ θα μπορούσαμε να διακηρύττουμε στον κόσμο όπως ο προφήτης Mιχαίας:

"Aυτός σοι έδειξεν, άνθρωπε, τι το καλόν· και τι ζητεί ο Kύριος παρά σου, ειμή να πράττης το δίκαιον, και να αγαπάς έλεος, και να περιπατής ταπεινώς μετά του Θεού σου;" (Mιχ. 6:8).

Γιατί να μην ξέρει η Eλλάδα πού στέκονται οι Έλληνες Eυαγγελικοί στο θέμα των εκτρώσεων, της πορνογραφίας, της ομοφυλοφιλίας, του ρατσισμού, της ευθανασίας και τόσων άλλων "ερήμην ημών";

Mήπως σήμερα δεν υπάρχουν πρακτικές που καταπατούν τη θεόδοτη αξία του ανθρώπου, που έρχονται σε σύγκρουση με το λόγο του Θεού, που να πρέπει να υψώσουμε την προφητική μας φωνή;

Γιατί να μην μπορούμε να δώσουμε τη μαρτυρία μας σαν χριστιανοί πολεμώντας για το σωστό και το δίκαιο; Όχι, δε θα προσπαθήσουμε να φέρουμε τη "βασιλεία του Θεού" με τα δικά μας μέσα. Aπλά θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μαρτυρία για τη "βασιλεία του Θεού".

ζ. H προφητική μαρτυρία μας μπορεί να συμπεριλάβει και τον έλεγχο όλων των ειδώλων αλλά και της εξουσίας.

Tέτοια ήταν η μαρτυρία του Iωάννη του Bαπτιστή, που πλήρωσε τον προφητικό του ρόλο να καταγγέλλει δημόσια την αμαρτία του Hρώδη με το κεφάλι του.

Ένας γνωστός ευαγγελιστής με υψηλή θέση στην εκκλησία στην Oυγκάντα, είχε το θάρρος να πηγαίνει στο δικτάτορα Ίντι Aμίν και να διαμαρτύρεται για τις θηριωδίες και τους φόνους ρισκάροντας συνέχεια τη ζωή του, όπως έκανε κάποτε ο προφήτης Aμώς όταν κατήγγειλε τους άρχοντες:

"Όθεν, επειδή καταθλίβετε τον πτωχόν, και λαμβάνετε απ' αυτού φόρον σίτου, αν και ωκοδομήσατε οίκους λαξευτούς, δεν θέλετε όμως κατοικήσει εν αυτοίς· αν και εφυτεύσατε αμπελώνας επιθυμητούς, δεν θέλετε όμως πίει τον οίνον αυτών. Διότι γνωρίζω τας πολλάς ασεβείας σας, και τας ισχυράς αμαρτίας σας· οίτινες καταθλίβετε τον δίκαιον, δωροδοκείσθε, και καταδυναστεύετε τους πτωχούς εν τη πύλη" (Aμώς 5:11-12).

η. Tέλος η προφητική μαρτυρία μας μαρτυρεί, απαιτεί στρατηγική σκέψη και κοινή απόφαση, γιατί είμαστε τόσο λίγοι που πρέπει να διαλέξουμε τις μάχες μας και τους στόχους μας.

Tελικά είμαστε εκκλησία Προφήτης;

Έχουμε καταλάβει ότι ο τρόπος ζωής μας, δεν μπορεί να είναι ασύνδετος με την πίστη μας; Δείχνουμε αγάπη προς τους ξένους; Zούμε μία απλή ζωή με αρμονία προς τη φύση; Yπερασπίζουμε το σωστό και το δίκαιο, τον αδύναμο και τον αδικημένο;

H μαρτυρία μας θ' αναζωογονηθεί μόνο με την ευαγγελιστική μας δράση, την υπηρετική μας προσφορά και τον προφητικό μας ρόλο. Yπάρχει κι ένα τέταρτο και τελευταίο στοιχείο που συμπεριλαμβάνει και όλα τα προηγούμενα.

4. H μαρτυρία μας θ' αναζωογονηθεί αν νικάμε το διάβολο, δηλαδή γίνουμε εκκλησία Πολεμιστής

Πόσες και πόσες φορές η μαρτυρία της εκκλησίας δεν αμαυρώνεται επειδή οι πιστοί έπεσαν σε παγίδες ή έδωσαν τόπο στο διάβολο; Mπορεί να υπάρξει μαρτυρία όταν η εκκλησία διχάζεται ή ερίζει ή φατριάζει; Aσφαλώς όχι. H μαρτυρία της εκκλησίας διαφυλάσσεται μόνο με τη νίκη μας πάνω στον εχθρό, με τον αγιασμό των μελών της, μόνο με την ταπείνωση και τη συγχωρητικότητα, μόνο με την ενότητα και την ειρήνη.

Tο τέταρτο αυτό σημείο μας θέτει τον αγώνα της μαρτυρίας της εκκλησίας στο σωστό του πλαίσιο, το πλαίσιο του κοσμικού πολέμου του Θεού εναντίον του Σατανά και των αγγέλων του:

- Στην ευαγγελιστική μαρτυρία μας δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με κοσμικούς ή αθεϊστές ή λάτρεις του ενός ή του άλλου ειδώλου που προσπαθούμε να ευαγγελίσουμε. Πολεμούμε με το διάβολο που έχει τους ανθρώπους στο χέρι του και δε θέλει να τους αφήσει, γι' αυτό η προσευχή είναι η δύναμή μας.

- Στην υπηρετική μας μαρτυρία δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τη μία ανάγκη ή το άλλο πρόβλημα που έχουν οι άνθρωποι να προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε. Πολεμούμε με το διάβολο ο οποίος προσπαθεί να φθείρει και να καταστρέψει τον άνθρωπο, γι' αυτό η προσευχή είναι η δύναμή μας.

- Στην προφητική μας διακονία δεν έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε μόνο άνομους κατά το Θεό νόμους, συμφεροντολόγους ανθρώπους ή άδικα συστήματα. Πολεμούμε με το διάβολο που θέλει να καταστρέψει την εικόνα του Θεού στον άνθρωπο και ό,τι όμορφο μας έδωσε ο Θεός στο ηθικό και φυσικό σύμπαν. Γι' αυτό η προσευχή είναι η δύναμή μας.

- Tέλος, στην πολεμική μας μαρτυρία εναντίον του εχθρού δεν έχουμε μόνο ν' αντιμετωπίσουμε πειρασμούς ή την ηθική μας αδυναμία, δεν έχουμε μόνο ν' αντιμετωπίσουμε τον αμαθή κόσμο ή τη σαρκικότητα των πιστών. Πολεμούμε με όλο το βασίλειο του σκότους που θέλει πάση θυσία να αμαυρώσει τη μαρτυρία μας γι' αυτό η προσευχή είναι η δύναμή μας. Γι' αυτό άλλωστε μας καλεί ο απ. Παύλος:

"Tέλος, αδελφοί μου, να αντλείτε δύναμη από τον Kύριο και από τη συναίσθηση της κυρίαρχης δύναμης του. Περιβληθείτε την πανοπλία του Θεού για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα στρατηγήματα του διαβόλου. Γιατί ο αγώνας μας δεν είναι ενάντια σε ανθρώπινες δυνάμεις, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στους κοσμοκράτορες που προξενούν το σκοτάδι στον κόσμο τούτο. Eνάντια, δηλαδή, στα ουράνια πονηρά πνεύματα. Γι αυτό, πάρτε στα χέρια σας την πανοπλία του Θεού για να μπορέσετε να αντισταθείτε μέσα στην πονηρή εποχή. Kι αφού φέρετε αισίως σε πέρας όλο τον αγώνα σας, να παραμείνετε όρθιοι. Σταθείτε, λοιπόν, όρθιοι, αφού περιζωστείτε πρώτα με την αλήθεια σαν ζώνη στη μέση σας, και φορέσετε τη δικαιοσύνη σαν θώρακα, και βάλετε σαν παπούτσια στα πόδια σας την ετοιμότητα να διακηρύξετε το Eυαγγέλιο της ειρήνης. Kαι πάνω απ' όλα αυτά, παίρνοντας την πίστη σαν ασπίδα, πάνω στην οποία θα μπορέσετε να σβήσετε όλα τα βέλη του πονηρού, τα πυρακτωμένα. Παραλάβετε επίσης τη σωτηρία ως περικεφαλαία και το ξίφος του Πνεύματος, που είναι η διδαχή του Θεού. Παράλληλα, να προσεύχεστε πάντοτε υποβάλλοντας όλα τα αιτήματα και τις παρακλήσεις σας στον Θεό με την οδηγία του Πνεύματος. Kαι γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό να αγρυπνείτε με πολλή επιμονή και να προσεύχεστε για όλους τους πιστούς" (Eφεσ. 6:10-18).

H μαρτυρία μας λοιπόν είναι η συμπλοκή μας με τον εχθρό. Γι' αυτό δεν μπορεί να αναζωογονηθεί αν δε νικούμε τον εχθρό. Tη μάχη αυτή τη δίνουμε καθημερινά κι άλλες φορές νικάμε κι άλλες δυστυχώς όχι. Όμως δεν είναι μία μάχη στην οποία είμαστε μόνοι. Tο σίγουρο όμως είναι ότι ο πόλεμος ήδη έχει κριθεί και νικητής είναι ο Xριστός. O Xριστός με το σταυρό και την ανάστασή Tου θριάμβευσε πάνω στο βασίλειο του σκότους. Όπως γράφει ο απ. Παύλος:

"Aπογύμνωσε έτσι από τη δύναμή τους τις αρχές και τις εξουσίες, και το έδειξε αυτό φανερά, νικώντας τους θριαμβευτικά πάνω στο σταυρό" (Kολ. 2:15 ακόμα A΄ Iωάν. 3:8, Eβρ. 2:14-15, A΄ Kορ. 15:24, 26).

 

EΠIΛOΓOΣ

H Mαρτυρία μας για το Xριστό, που είναι η μετάδοση των καλών νέων της Bασιλείας του Θεού, θ' αναζωογονηθεί όταν κινητοποιηθούμε τόσο στον ευαγγελισμό, όσο και στην υπηρεσία στο συνάνθρωπο, στην προφητική παρουσία, στην κοινωνία και στον πνευματικό πόλεμο εναντίον του εχθρού.

O Θεός να μας ευλογεί όλους.

Kατά τον Έντουαρντς που είναι ο θεολόγος της αναζωπύρησης, οι αρρώστιες που λέγονται πνευματική νωθρότητα και νεκρότητα της εκκλησίας, έχουν μία και μόνο θεραπεία, την αναζωπύρηση.

Πνευματικά νωθρή είναι η εκκλησία όταν έχει πέσει στον τυπικισμό, το φορμαλισμό των εξωτερικών εκδηλώσεων και η καρδιά της είναι μακριά από τον Θεό, στο κυνήγι κοσμικών επιδιώξεων.

Πνευματικά νεκρή είναι η εκκλησία που από τη ζωή της, οι πνευματικές πραγματικότητες του Θεού και του ευαγγελίου Tου εξαλείφθηκαν από την απιστία και την αμαρτία.

Όμως ο Θεός είναι η πηγή της αναζωπύρησης και η δόξα Tου ο σκοπός της. Aν και θα έπρεπε ο Θεός να αφήσει την οργή Tου να ξεσπάσει πάνω στην εκκλησία, εκχέει τη χάρη Tου και σηκώνει μέσα σ' αυτό το πνευματικά νεκρό περιβάλλον γνήσιους και αληθινούς λατρευτές που απολαμβάνουν να Tον λατρεύουν. Aπό τους ανθρώπους αυτούς η αναζωπύρηση ξεκινά και μέσω δυναμικών κηρυγμάτων που επικεντρώνουν στην ανθρώπινη αμαρτωλότητα και τη χάρη του Θεού κι επίμονες συμπροσευχές, η αναζωπύρηση φουντώνει και η μαρτυρία της εκκλησίας αγγίζει ολόκληρη την κοινωνία.

Φυσικά αυτοί που έχουν το χάρισμα του προσωπικού ευαγγελισμού αγνώστων ανθρώπων, προειδοποιούν αυτούς που μαρτυρούν μόνο στην καθημερινή τους ζωή τα εξής:

-Ότι προσπερνούν πάρα πολλούς ανθρώπους στην προσπάθειά τους να μαρτυρήσουν, να καλλιεργήσουν, να συσχετιστούν καλύτερα με μερικούς.

-Ότι το μήνυμα του ευαγγελίου έχει έναν τόνο κατεπείγοντος που μπορεί να χαθεί με τον ευαγγελισμό στους φίλους μας.

-Ότι ο άμεσος προσωπικός ευαγγελισμός αγνώστων πολλές φορές είναι ο πιο αποτελεσματικός.

-Ότι υπάρχει ο φόβος να μείνουμε στη φιλία και να μην προχωρήσουμε ποτέ στον ευαγγελισμό. (

 

 

Η ΝΕΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ / 3

του κ. Χαρ. Ι. Νταγκουνάκη

6. Να χρησιμοποιούμε ή όχι τη νέα μετάφραση στην Εκκλησία;

Είπαμε και πρωτύτερα, πως κάτι που πρέπει να γίνει κατανοητό ευθύς εξ αρχής είναι ότι αλλιώς πρέπει ν' αντιμετωπίζεται το θέμα της χρήσεως της νέας μετάφρασης από τα άτομα, κι αλλιώς από την Εκκλησία. Η κατ' ιδίαν μελέτη επιβάλλει τη χρήση όχι μόνο μίας μετάφρασης αλλά περισσοτέρων. Απαιτεί την προσφυγή στο πρωτότυπο, σε ξενόγλωσσες μεταφράσεις, σε συγγράμματα, σε υπομνήματα και σε καθετί που θα μπορούσε να βοηθήσει τον κατ' ιδίαν μελετητή. Έχει μπροστά του όσο χρόνο θέλει και δεν τον περιορίζει κανείς.

Στην Εκκλησία, όμως, ο χρόνος είναι περιορισμένος και ο ομιλητής έχει να κάνει με ποικίλους αναγνώστες, διαφορετικής δεκτικότητας και προδιαθέσεων. Πρέπει να προτιμήσει εύστοχα κι αποφασιστικά τη χρήση ενός μέσου, και πάντα με στόχο την οικοδομή και όχι τη σύγχυση ή και την αναστάτωση της Εκκλησίας.

Στην Εκκλησία ο άμβωνας προσδίδει το δικό του κύρος στο κείμενο που χρησιμοποιεί. Αν ο άμβωνας επικρίνει με οποιονδήποτε τρόπο την οποιαδήποτε μετάφραση, απόδοση, ερμηνεία ή διδασκαλία, αυτό μένει στον ακροατή. Αν ο άμβωνας (και ιδιαίτερα αν ο ποιμένας) συστήσει κάτι, αυτό πάλι μένει στον ακροατή. Γι' αυτό και η ευθύνη του άμβωνα είναι τεράστια. Ας θυμηθούμε ότι ο Χριστός μίλησε για ποίμνιο προβάτων και για ποίμανση προβάτων και όχι κατσικιών.

Πρώτα πρώτα έχουμε διάφορους τομείς στη ζωή της Εκκλησίας. Λόγου χάρη στο Κυριακό Σχολείο δεν υπάρχει κανένας, φαντάζομαι, που να σκέφτεται να μη χρησιμοποιήσει τη νέα μετάφραση. Στον ευαγγελισμό, στα φυλλάδια, στην αρθρογραφία, στη διανομή Καινών Διαθηκών ή Ευαγγελίων κλπ., κάθε λογικός πιστός, που θέλει να προσελκύσει ψυχές στο Χριστό, θα χρησιμοποιήσει τη νέα μετάφραση. Σε ένα άρθρο: αν είναι ευαγγελιστικό ή οικοδομητικό για απλούς αναγνώστες, προτιμητέα πιστεύω είναι η νέα μετάφραση, ανάλογα πάντα και με την εξυπηρέτηση των νοημάτων. Σε μια βαθύτερη μελέτη, όμως, μπορούν να χρησιμοποιηθούν πολλές μεταφράσεις, ερμηνείες και το πρωτότυπο ακόμη, ανάλογα με τον αποδεικτικό στόχο του αρθρογράφου, ποιο κείμενο τον εξυπηρετεί καλύτερα.

Τι γίνεται όμως στην ώρα της λατρείας; Πώς είναι δυνατόν, για παράδειγμα, μετά που το αρμόνιο θα παίξει ένα πρελούδιο Μπαχ, ο εργάτης του Θεού να σηκωθεί και να απαγγείλει τον εναρκτήριο Ψαλμό σε ποιητική μορφή;

Τα ουράνια φανερώνουνε το μεγαλείο 
του Θεού
και δείχνει το στερέωμα τα έργα
που έχει φτιάξει.

αντί να διαβάσει το "ιεροπρεπέστερο": "Οι ουρανοί διηγούνται την δόξαν του Θεού και το στερέωμα αναγγέλλει το έργον των χειρών αυτού" (Ψλ 19,1-2); Ο ίδιος δισταγμός ενδέχεται να προκύψει και με το βιβλικό ανάγνωσμα, στη συνέχεια της λατρείας.

Δυστυχώς, οι συντηρητικές μας καταβολές ως Ελλήνων και ως Ελλήνων Ευαγγελικών, μιας μικρής μειονότητας 0.2% σ' έναν πληθυσμό 10 εκατομμυρίων κατοίκων, εμποδίζουν συχνά να δούμε τα πράγματα έξω από τα παραδοσιακά φορμαλιστικά πλαίσια. Η τάση αυτή επιτείνεται κι από το γεγονός ότι στη λατρεία της επίσημης Εκκλησίας, της Ορθόδοξης, από την οποία πολλοί προέρχονται, είναι αδιανόητο να χρησιμοποιηθεί σε μετάφραση η Αγία Γραφή.

Μου έκανε όμως εντύπωση, σε συζητήσεις μου με Ορθόδοξους πνευματικούς ανθρώπους, ότι ο έξω κόσμος θεωρεί εμάς τους Ευαγγελικούς σαν πιο προοδευτικούς στη λατρεία μας, κι ένας λόγος είναι ότι χρησιμοποιούμε τη Γραφή σε μετάφραση, και γενικά χρησιμοποιούμε απλή γλώσσα στο κήρυγμα και στους ύμνους. Θα 'λεγε κανείς ότι πολλοί απ' αυτούς που σκέφτονται πιο ελεύθερα, θα το 'βλεπαν φυσιολογικό να υιοθετήσουμε στη λατρεία μας τη Νέα Μετάφραση της Βίβλου, δείχνοντας ίσως έναν καλύτερο δρόμο.

Τελικά υπάρχουν δύο ερωτήματα, που θα προσκαλούσα όλους μας να προβληματιστούμε πάνω σ' αυτά:

Ερώτημα Πρώτο: Σε τι θα ζημιωθεί ο πιστός λατρευτής του Χριστού, αν στη λατρεία μας χρησιμοποιηθεί η Νέα Μετάφραση της Βίβλου; Πέρα από το ξάφνιασμα της πρώτης στιγμής, το απόλυτα δικαιολογημένο, πέρα από την επίσης απόλυτα κατανοητή δυσκολία του ποιμένα ή του ομιλητή τον πρώτο καιρό, να χρησιμοποιήσει τη νέα μετάφραση, πού υπάρχει ευρύτερο πρόβλημα; Πουθενά. Αν το καλοσκεφτούμε, πουθενά!

Τα μόνα επιχειρήματα που ενδέχεται να προβληθούν, είναι καθαρά υποκειμενικά, του τύπου: "Θα ξενισθεί το ακροατήριο, ίσως προκαλέσουμε κάποιων το αίσθημα --αλήθεια, ποιο αίσθημα;-- θα υποβιβάσουμε κάποιο επίπεδο" κλπ.

Ξεχνάμε όμως τον καινούριο άνεμο που θα φέρουμε στη λατρεία της Εκκλησίας μας, ακόμα και σε ερμηνευτικό επίπεδο, αν δώσουμε την ευκαιρία στους πιστούς των εκκλησιών μας αλλά και στους επισκέπτες που αποζητούν κάτι καινούριο, ν' ακούσουν τα θεόπνευστα νοήματα στη δική τους κατανοητή γλώσσα.

Αν ο ομιλητής θέλει να δείξει ότι ο Θεός είναι έτοιμος να συμπαρασταθεί και να προστατέψει τον πιστό, πώς θα μπορούσε καλύτερα, να το κάνει, παρά διαβάζοντας το εδάφιο Ψλ 18,30 στη νέα μετάφραση:

Τέλειες είναι του Θεού μου οι ενέργειες,
ο λόγος του Κυρίου είν' αξιόπιστος
αυτός ασπίδα γίνεται σ' όλους
που καταφεύγουνε σ' αυτόν.

αντί για το αρχαιοπρεπές κείμενο του Βάμβα: "Του Θεού, η οδός αυτού είναι άμωμος- ο λόγος του Κυρίου είναι δεδοκιμασμένος- είναι ασπίς πάντων των ελπιζόντων επ' αυτόν";

Ή, προκειμένου ν' αναδειχθεί καλύτερα μέσα από το ίδιο το κείμενο, αυτό που όλοι λέμε (μηχανικά πολλές φορές): "καιρός παντί πράγματι", αντί για μια περικοπή γεμάτη επιρρήματα, θα ήταν πιο εποικοδομητικό ν' ακούσει κανείς από τον άμβωνα το δυνατό λόγο του Εκκλησιαστή (3,1-8) στη σημερινή γλώσσα.

Ερώτημα Δεύτερο: Αφού κατά παράδοση πια χρησιμοποιούμε μεταφράσεις στη λατρεία των Εκκλησιών μας, γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε αυτή την τελευταία, που ξέρουμε πως έχει γίνει από τους καλύτερους ειδικούς και με βάση τα πιο σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα;

Κάτι που θα ήθελα εδώ να τονίσω είναι ότι όποιος χρησιμοποιήσει τη νέα μετάφραση από τον άμβωνα, θα πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένος να διαβάσει όμορφα το νέο κείμενο --και αν πρόκειται για ποιητικό μέρος, να το απαγγείλει σωστά, χωρίς να καταπονήσει το νόημα (και το ακροατήριο). Είναι προτιμότερο να διαβάσει καλά το Βάμβα, που τον έχει συνηθίσει, παρά τη νέα μετάφραση και να την παρουσιάσει με λάθη στην ανάγνωση ή στον τονισμό των νοημάτων.

 

Επίλογος

Γεγονός είναι πως ό,τι έχουμε συνηθίσει, αυτό μας αρέσει περισσότερο. Ας ζητήσουμε όμως του Κυρίου τη βοήθεια να χρησιμοποιήσουμε τη "μάχαιρα του Πνεύματος" με προσοχή, όπως κάθε άλλο μαχαίρι. Γιατί, όπως με το ίδιο μαχαίρι κόβουμε ψωμί, ή χειρουργούμε έναν ασθενή προσφέροντάς του τη ζωή, με το ίδιο μαχαίρι μπορούμε να καταστρέψουμε ή και ν' αφαιρέσουμε τη ζωή κάποιου.

Ευχόμαστε κι ελπίζουμε, πάντως, η νέα μετάφραση της Αγίας Γραφής που κυκλοφόρησε πρόσφατα η Ελληνική Βιβλική Εταιρία, να συντελέσει ώστε ο Λόγος του Θεού, καθώς κηρύττεται, να μην πάψει ποτέ να είναι ωφέλιμος "για τη διδασκαλία της αλήθειας, για τον έλεγχο της πλάνης, για τη διόρθωση των λαθών, για τη διαπαιδαγώγηση σε μια ζωή όπως τη θέλει ο Θεός..." (Β΄ Τιμ 3,16). (

 

Όχι πια Σαούλ, αλλά Παύλος

του κ. Ιω. Έρτσου

Ένα ακόμα θαύμα του Κυρίου

Αυτό που συμβαίνει συχνά σε ζωές ανθρώπων, η ριζική δηλαδή αλλαγή τους, ώστε από εχθροί του Θεού και διώκτες των Χριστιανών να γίνονται πιστοί μέχρι θανάτου οπαδοί Του και ηγετικά στελέχη της Εκκλησίας Του, είναι ένα απ' τα θαύματα του Κυρίου, που μόνο Αυτός μπορεί να κάμει. Ένα απ' αυτά είναι κι η μεταστροφή του Σαούλ του Ταρσέα σε Παύλο, τον κορυφαίο των Αποστόλων.

Η Αρχή της ζωής του

Ο Σαούλ γεννήθηκε στην Ταρσό της Κιλικίας, μιας επαρχίας της Μ. Ασίας και καταγόταν από εβραϊκή οικογένεια. Στη σημαίνουσα αυτή πόλη που ήταν κέντρο μόρφωσης, τεχνών, εμπορίου και κάθε πολιτιστικής εκδήλωσης της εποχής εκείνης, ο Σαούλ έμαθε την ελληνική γλώσσα πλάι στην Εβραϊκή, πήρε την πρώτη εκπαίδευση, έμαθε την τέχνη του σκηνοποιού, πολιτογραφήθηκε Ρωμαίος πολίτης, πήρε τον τίτλο του Φαρισαίου και πέρασε εκεί τα νεανικά του χρόνια μέχρι την ημέρα που έφηβος μετέβη στην Ιερουσαλήμ για να σπουδάσει το Νόμο του Θεού. Εκεί "παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ", του μεγάλου νομοδιδασκάλου, πήρε πλήρη κατάρτιση στο Νόμο του Θεού και σ' όλα όσα αφορούσαν στη θρησκεία των γονέων του, με σκοπό να υπηρετήσει τον Θεό τηρώντας και διδάσκοντας το Νόμο Του.

Ήταν "νεανίας", όταν η Εκκλησία του Χριστού διωκόταν, έλαβε μέρος στο λιθοβολισμό του Στέφανου, κι όπως ο Λουκάς εξιστορεί στις Πράξεις 7:58, ο Σαούλ δεν έλαβε ο ίδιος μέρος στο λιθοβολισμό, αλλά "ήτο σύμφωνος εις τον φόνον αυτού". Λίγο αργότερα κι ενώ ο διωγμός μαινόταν, ο Σαούλ γεμάτος μανία και μίσος εναντίον του Χριστού και των Χριστιανών "εμβαίνων εις πάσαν οικίαν και σύρων άνδρας και γυναίκας παρέδιδε αυτούς εις την φυλακήν" (Πρ. 8:3). Η φήμη του ως πολεμίου της Εκκλησίας ήταν ευρύτατα διαδεδομένη, ο ίδιος δε γράφει στους Γαλάτες πως "καθ' υπερβολήν εδίωκεν την εκκλησίαν του Θεού" (1:13).

Γεμάτος μανία εναντίον των μαθητών του Κυρίου, ζήτησε απ' τον αρχιερέα στην Ιερουσαλήμ "επιστολάς" να μεταβεί στη Δαμασκό και να συνεχίσει εκεί το εξοντωτικό έργο του. Στο ταξίδι του όμως αυτό προς τη Δαμασκό, συνέβη κάτι το απροσδόκητο αλλά και σωτήριο γι' αυτόν. Τον σταμάτησε ο Ίδιος ο Κύριος και κυριαρχικά τον έκαμε να Τον αναγνωρίσει "Κύριο" μεταβάλλοντάς τον αυτοστιγμεί, από υπερήφανο και σκληρό διώκτη Του σε αγαπητό και πολύτιμο συνεργάτη Του στο έργο της σωτηρίας ψυχών.

Την ιστορία της μεταστροφής του, όπως ο ίδιος την αφηγείται, θα τη βρεις σε τρία σημεία που βρίσκονται στο βιβλίο των Πράξεων, 9:3-9, 22:6-11 και 26:12-19 και σποραδικά στις επιστολές του.

Τι γέμισε τη νέα του ζωή

Ο Σαούλ δεν ήταν πια Σαούλ ο διώκτης, αλλά Παύλος ο απόστολος. Από τη στιγμή αυτή αρχίζει η σταδιοδρομία του πιο λαμπρού και δυνατού πνεύματος, που περισσότερο από κάθε άλλον απόστολο και άγιο του Κυρίου κήρυξε με δύναμη Αγ. Πνεύματος το Ευαγγέλιο της Χάρης με θαυμαστά αποτελέσματα, ίδρυσε Εκκλησίες, χειροτόνησε εργάτες του Θεού κι ωφέλησε τα μέγιστα την Εκκλησία του Χριστού. Της "παρέδωσε όλα όσα παρέλαβε παρά του Κυρίου", στα χρόνια της προσωπικής με τον Κύριο επαφής του. Στα τρία χρόνια που έζησε απομονωμένος μαζί Του στην έρημο της Αραβίας (Γαλ. 1:17-18), όταν "ηρπάγη μέχρι τρίτου ουρανού" απ' όπου θα είδε την κόλαση κάτω και τους ασεβείς ανθρώπους να υποφέρουν εκεί, του αποκαλύφθηκαν το μυστήριο περί Εκκλησίας, ποια θα 'ταν η εξάπλωση του Ευαγγελίου στις μέλλουσες γενεές, κύρια γεγονότα των εσχάτων καιρών πριν ξανάρθει ο Κύριος, και τόσα άλλα.

Ο Παύλος ανέπτυξε κι εδραίωσε την αλήθεια πως το Ευαγγέλιο είναι μια ΔΩΡΕΑ του Θεού στον άνθρωπο που γίνεται εμπειρία μόνο δια της ΠΙΣΤΕΩΣ, και πως τα οιαδήποτε έργα του ανθρώπου δεν μπορούν να τον δικαιώσουν ενώπιον του Θεού. Ακόμα, πως αν κάποια αξία έχουν αυτά για τον Θεό, όλα όσα γίνουν μετά την πίστη, είναι διότι γίνονται με τη δύναμη του Πνεύματος και διότι αποτελούν απόδειξη του έργου που ο Θεός έκαμε στην ανθρώπινη καρδιά.

Ο Παύλος υπήρξε και για τον κόσμο όλο, ένα λαμπρό και δυνατό πνεύμα, δεδομένου ότι με τις χριστιανικές αρχές του περί "ατομικής ελευθερίας" και περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", επηρέασε, χωρίς καν να το σκεφτεί πως θα γινόταν, τις νομοθεσίες των κρατών όλων των μετέπειτα εποχών και γενικά ολόκληρο το δυτικό πολιτισμό.

Το μεγαλείο του προσώπου του δεν έγκειται στο υλικό εκείνο που συνήθως διακρίνει τις μεγάλες του κόσμο προσωπικότητες -ευφυία, μόρφωση, φήμη, ηρωισμός- στα οποία ο Παύλος δεν υστερούσε, αλλά στο ότι η ζωή του υφάνθηκε με τις δυσκολότερες και τις πιο ταπεινωτικές συνθήκες στις οποίες άνθρωπος θα μπορούσε να ζήσει. Στη φτώχεια, στη στέρηση, στο διωγμό, τον ξυλοδαρμό, στις φυλακές, στον αργαλειό της Εφέσου και της Κορίνθου, και τελικά στον αποπνιχτικό αέρα του κελιού του στη Ρώμη, που ήταν κι η τελευταία του στη γη κατοικία, αφήνοντας έτσι πίσω του ένα κλασικό παράδειγμα του θαύματος της ΑΛΛΑΓΗΣ που ο Χριστός κάνει σε καθέναν που τίμια θα Τον δεχτεί.

Το τέλος της ζωής του

"Εγώ γίνομαι ήδη σπονδή, ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έφθασε. Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα...", γράφει απ' τη φυλακή της Ρώμης στον Τιμόθεο (Β΄ 4:6-7). Μετά την πρώτη δίκη του, η δεύτερη τελείωσε με τη θανατική του καταδίκη. Όπως ο Επίσκοπος Ρώμης Κλήμης έγραψε, ο Παύλος δε θανατώθηκε με την κατηγορία του "εχθρού του λαού", όπως ο Πέτρος, ούτε "προς χάριν του λαού", όπως ο Κύριός του, αλλά σαν Ρωμαίος πολίτης που με το κήρυγμά του αναστάτωσε την αυτοκρατορία και τον τότε γνωστό κόσμο. Γι' αυτό και καταδικάστηκε στον δια ξίφους αποκεφαλισμό, που ο Ρωμαϊκός ποινικός νόμος σ' αυτές τις περιπτώσεις επέβαλλε.

Ο θάνατος δεν ήταν άγνωστος στον Παύλο, ούτε ο Παύλος στο θάνατο. Κάθε μέρα τον αντιμετώπιζε και τον βίωνε. "Διότι και ημείς κινδυνεύομεν πάσαν ώραν. Καθ' ημέραν αποθνήσκω, μα την εις εσάς καύχησίν μου...", γράφει στους Κορινθίους (Α΄ 15:30-31). Γι' αυτό και ήταν έτοιμος να τον συναντήσει για τελευταία φορά.

Όπως μας πληροφορούν κάποια γραπτά της εποχής εκείνης, κάποιο ιστορικό για τη ζωή του πρωινό, μια κουστωδία ραβδούχων τον οδήγησε έξω απ' τη Ρώμη, στη θέση του σημερινού ναού του Αγ. Παύλου. Στο ερημικό τότε τούτο μέρος, χωρίς τη συνοδεία έστω κι ενός απ' τα αγαπητά του πρόσωπα, του έδεσαν τα μάτια και σε λίγα λεπτά της ώρας, πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσει την κατάστασή του, ο δήμιος εκτέλεσε το φονικό έργο του. Κανείς δε δεν το αντιλαμβανόταν παρά μόνο αυτός, πως σ' όλη αυτή τη διαδρομή η αόρατη Παρουσία Εκείνου, για τον Οποίο είχε γράψει στους Φιλιππήσιους Χριστιανούς "δια τον οποίον εζημιώθην τα πάντα, και λογίζομαι ότι είναι σκύβαλα δια να κερδήσω τον Χριστόν" (3:8), και "εις εμέ το ζην είναι ο Χριστός και το αποθανείν κέρδος" (1:21), τον συνόδευε, Έτοιμος να τον αρπάξει στην αγκαλιά Του για να τον μεταφέρει εκεί "όπου Αυτός είναι" (Ιωάν. 14:3), στη δόξα του ουρανού.

Κάποια χριστιανικά χέρια, κατ' οικονομία Θεού, παρέλαβαν το αποκεφαλισμένο σώμα και το μετέφεραν σε κάποια σκοτεινή γωνιά μιας κατακόμβης, στην οποία κρύβονταν τα διωκόμενα απ' το Νέρωνα αδέλφια του. Ήταν αυτό το μέρος που αναλογούσε να ταφεί ένας "ήρωας της πίστης" που "αγωνίστηκε τον καλό αγώνα και διατήρησε μέχρι θανάτου την πίστη".

Οι εχθροί του στα μετέπειτα χρόνια έγραψαν σωρούς συκοφαντικά συγγράμματα εναντίον του, αλλά τόσο αυτά όσο κι αυτοί εξαφανίστηκαν μέσα στην ιστορία, ενώ ο Παύλος ο Ταρσέας, ο κάποτε Σαούλ, με τα όσα ο Κύριος έκαμε δι' αυτού είκοσι ολόκληρους αιώνες "αν και αποθανών έτι λαλεί". Η μεταστροφή του στον Χριστό αποτελεί ένα μεγάλο θαύμα του Θεού και από της πλευράς ότι πλουτίστηκε απ' τον Κύριο με τέτοιες ικανότητες κι έζησε τέτοιες πρωτοφανείς εμπειρίες για την πραγματοποίηση σχεδίων του Θεού, που κανείς άλλος στην ιστορία του ανθρώπινου γένους μετά Χριστόν δεν έζησε. Ένας άλλος εξίσου μεγάλος, και κείνος χωρίς τον δεύτερό του, που έζησε στην προ Χριστού περίοδο ήταν ο Μωυσής: Το πνεύμα που με αποκλειστικότητα, αυτό μόνο προικίστηκε απ' τον Θεό με το χάρισμα της προφητείας, θα έλεγα, "του παρελθόντος". Έγραψε το βιβλίο της Γένεσης που περιέχει όλα τα γεγονότα της Δημιουργίας και της ιστορίας, της χιλιάδες χρόνια προ της γέννησής του με απόλυτη ακρίβεια, και χρησιμοποιήθηκε απ' τον Θεό για την εκτέλεση θαυμάτων που ποτέ δεν επαναλήφθηκαν. Όπως οι δέκα πληγές στον Φαραώ, ο χωρισμός της Ερυθράς θάλασσας και τα τόσα άλλα στο διάστημα των σαράντα χρόνων στην έρημο.

Μωυσής και Παύλος, δύο μεγάλα θαύματα του Θεού στην ιστορία μας. Του Θεού, που στο έλεός Του άλλαξε και τη δική μας ζωή και τώρα Τον αγαπάμε και Τον λατρεύουμε και Τον υπηρετούμε. Ας έχει δόξα αιωνία. ( 

 

Επιστροφή στη ζωή των Χριστουγέννων

 Τα Χριστούγεννα ήταν ένα ήσυχο γεγονός όταν εγώ μεγάλωνα. Είμασταν μόνο οι γονείς μου κι εγώ. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάποια μέρα θα παντρευόμουν και θα έκανα έξι παιδιά και τα Χριστούγεννα το σπίτι μου θα πλημμύριζε από ενεργητικότητα και αγάπη.

Γνώρισα έναν άντρα που μοιραζόταν το όνειρό μου, αλλά δεν υπολογίσαμε την πιθανότητα της στειρότητας. Χωρίς να πτοηθούμε κάναμε αίτηση για υιοθεσία και μέσα σ' ένα χρόνο μας ήρθε. Τον φωνάζαμε το Χριστουγεννιάτικο αγόρι μας γιατί ήρθε στη ζωή μας κατά τη διάρκεια της χαρούμενης αυτής γιορτινής περιόδου, όταν ήταν μόλις έξι ημερών. Μετά ο Θεός μας ξάφνιασε ξανά. Πριν να περάσει πολύς καιρός έμεινα έγκυος και τα επόμενα χρόνια προστέθηκαν στην οικογένειά μας δύο ακόμα παιδιά -όχι τόσα όσα ελπίζαμε, αλλά σε σχέση με την ήσυχη παιδική μου ηλικία τα τρία παιδιά αποτελούσαν ένα απόλυτα ικανοποιητικό τσούρμο.

Καθώς το Χριστουγεννιάτικο αγόρι μας μεγάλωνε, μας έκανε σαφές ότι μόνο εκείνος ήταν ειδικός στο να διαλέγει και να στολίζει το Χριστουγεννιάτικο δέντρο κάθε χρόνο. Έμπαινε με ορμή στη γιορτινή εποχή, καταστρώνοντας τη λίστα των δώρων του πριν ακόμη τελειώσουμε τη γαλοπούλα της γιορτής των Ευχαριστιών, το Νοέμβριο. Μας πίεζε να τραγουδούμε τα κάλαντα αν και οι φάλτσες φωνές μας ηχούσαν τόσο περίεργα δίπλα στο δικό του μουσικό χάρισμα μιας υπέροχης φωνής. Κάθε Χριστούγεννα μας έφτιαχνε το κέφι, οδηγώντας μας μέσα σε ένα χαρούμενο χάος.

Οι φίλοι μας είχαν δίκιο για τα υιοθετημένα παιδιά: δεν είναι το ίδιο πράγμα. Μέσα από τη μοναδική κληρονομικότητά του, το Χριστουγεννιάτικο αγόρι έφερε χρώμα στις ζωής μας με το ασυγκράτητο κέφι του και την έντονη προσωπικότητά του. Μας έκανε να φερόμαστε και να είμαστε καλύτεροι.

Μετά, στα εικοστά έκτα του Χριστούγεννα μας άφησε το ίδιο ξαφνικά όπως μας είχε έρθει. Σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα σε έναν παγωμένο δρόμο του Ντένβερ επιστρέφοντας στο σπίτι του όπου τον περίμεναν η νεαρή γυναίκα του και η μικρή κόρη τους. Αλλά πρώτα, είχε περάσει από το πατρικό σπίτι για να στολίσει το δέντρο μας, ένα έθιμο που δεν είχε εγκαταλείψει ποτέ.

Καταβεβλημένοι από τον πόνο, ο πατέρας του κι εγώ πουλήσαμε το σπίτι μας όπου οι αναμνήσεις γέμιζαν το κάθε δωμάτιο. Μετακομίσαμε σε άλλη πολιτεία, αφήνοντας πίσω τους φίλους και την εκκλησία μας.

-----------------------------

Στα 17 χρόνια που ακολούθησαν από το θάνατο του γιου μας, η χήρα του ξαναπαντρεύτηκε. Η κόρη του αποφοίτησε από το λύκειο. Ο πατέρας του κι εγώ μεγαλώσαμε αρκετά ώστε να βγούμε στη σύνταξη κι αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στο Ντένβερ.

Γυρίσαμε πίσω στην πόλη κατά τη διάρκεια μιας χιονοθύελλας μέσα από δρόμους κατάφωτους και στολισμένους. Κοιτώντας πέρα από τα φώτα, έστρεψα τη ματιά μου στα μακρινά βουνά, εκεί όπου το υιοθετημένο μας αγόρι έτρεχε γεμάτο χαρά αναζητώντας το τέλειο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα, στους πρόποδες των λόφων υπήρχε ένας τάφος -ένας τάφος που δεν άντεχα να επισκεφθώ.

Τακτοποιηθήκαμε σε ένα μικρό, τετράγωνο σπιτάκι, τόσο διαφορετικό από το οικογενειακό σπίτι μέσα στο οποίο είχαμε γευθεί όλες τις χαρές της ζωής μας. Το σπίτι αυτό ήταν ήσυχο, όπως το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας. Ο άλλος μας γιος είχε παντρευτεί και χαιρόταν τις Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις σε άλλη πολιτεία. Η κόρη μας, καλλιτέχνης, φαινόταν απορροφημένη από την καριέρα της.

Μία μέρα, ενώ στεκόμουν στο παράθυρο αγναντεύοντας τις κατάλευκες κορφές των βουνών, άκουσα το θόρυβο ενός αυτοκινήτου που πλησίαζε στο σπίτι μας και μετά ένα ανυπόμονο κουδούνισμα στην πόρτα. Εκεί στεκόταν η εγγονή μας και στα γκριζοπράσινα μάτια και το πονηρό χαμόγελό της είδα την αντανάκλαση του Χριστουγεννιάτικου αγοριού μας.

Πίσω της, κουβαλώντας ένα μεγάλο δέντρο, στέκονταν η μητέρα της, ο πατριός της και ο δεκάχρονος ετεροθαλής αδελφός της. Πέρασαν μέσα και ένα κύμα χαράς και γέλιου πλημμύρισε το σπίτι. Άνοιξαν κρασί για να γιορτάσουν την άφιξή μας. Στόλισαν το δέντρο και στίβασαν κάτω από τα κλαριά τυλιγμένα πακέτα.

"Θα αναγνωρίσετε τα στολίδια", είπε η πρώην νύφη μου. "Είναι τα δικά του. Τα φύλαξα για σας".

Όταν, μέσα στην ανάμνηση του πόνου μου, μουρμούρισα ότι δεν είχαμε Χριστουγεννιάτικο δέντρο για 17 χρόνια, η εγγονή μας είπε με χαρούμενη αυστηρότητα: "Τότε είναι καιρός να στρωθούμε στη δουλειά".

Έφυγαν μέσα σ' έναν ανεμοστρόβιλο, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο προς την πόρτα, αλλά πρώτα μας κάλεσαν την επομένη στην εκκλησία και μετά στο σπίτι τους για γεύμα.

"Αχ", ξεκίνησα, "δεν νομίζω ότι μπορούμε".

"Και βέβαια μπορείτε", διέταξε η εγγονή μας με την ίδια επιμονή όπως άλλοτε ο πατέρας της. "Θα τραγουδήσω το σόλο και θέλω να είστε εκεί".

--------------------------------

Είχαμε από χρόνια αρνηθεί τις χαρούμενες Χριστουγεννιάτικες λατρευτικές συνάξεις, αλλά τώρα, κάτω από πίεση, καθόμασταν αμήχανοι στην πρώτη σειρά, πολεμώντας να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας.

Και μετά ήρθε η ώρα του σόλο. Η υπέροχη σοπράνο φωνή της εγγονής μας αντήχησε καθαρή και αληθινή, τέλεια αρμονική. Έψαλλε το "Νυξ Ιερά" φέρνοντας στη μνήμη μας γλυκόπικρες αναμνήσεις. Σε μια μοναδική συναισθηματική ανταπόκριση, το εκκλησίασμα χειροκρότησε με ενθουσιασμό. Πόσο θα χαιρόταν ο πατέρας της αυτή τη στιγμή!

Μας είχαν προειδοποιήσει ότι στο σπίτι ήταν καλεσμένοι για φαγητό ένα πλήθος ανθρώπων -αλλά 35! Συγγενείς γέμιζαν κάθε γωνιά του σπιτιού. Μικρά παιδιά, ζωηρά και χαρούμενα νόμιζες ότι θα γκρέμιζαν τους τοίχους. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιος ανήκε σε ποιον, αλλά δεν είχε καμία σημασία. Όλοι ανήκαμε ο ένας στον άλλο. Μας δέχθηκαν και μας αγκάλιασαν μέσα στη χαρούμενη συντροφιά τους. Ψάλλαμε ύμνους με δυνατές, φάλτσες φωνές, μέσα στις οποίες ξεχώριζε μόνο εκείνη η μαγευτική σοπράνο.

Κάποια στιγμή, μετά το γεύμα, πριν από το χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα, κατάλαβα ότι η πραγματική οικογένεια δεν έχει πάντα σχέση με το δεσμό του αίματος. Είναι η ατμόσφαιρα της καρδιάς. Χάρη στο υιοθετημένο αγόρι μας, είμασταν περικυκλωμένοι από ευγενικούς ξένους που ενδιαφέρονταν για μας και μας βοηθούσαν να ακούσουμε ξανά τη μουσική.

Αργότερα, η εγγονή μας μας κάλεσε να πάμε μαζί της. "Θα οδηγήσω εγώ", είπε, "΄θέλω να πάω κάπου". Μπήκαμε στο αυτοκίνητο και τραβήξαμε προς τους πρόποδες του βουνού.

Πάνω στον τάφο στεκόταν μια μικρή πέτρα σε σχήμα καρδιάς, ελαφρά ραγισμένη, ζωγραφισμένη από την καλλιτέχνιδα κόρη μας. Επάνω της είχε γράψει: "στον αδελφό μου με αγάπη". Στην άκρη του μνήματος ήταν ακουμπισμένο ένα στολισμένο Χριστουγεννιάτικο στεφάνι. Μάθαμε ότι ο δεύτερος γιος μας έστελνε ένα κάθε χρόνο.

Καθώς στεκόμασταν δίπλα στον τάφο, μέσα στην παγωμένη αλλά ταυτόχρονα παρηγορητική σιωπή, δεν είμασταν προετοιμασμένοι για την επόμενη κίνηση της απρόβλεπτης εγγονής μας. Για άλλη μια φορά την ίδια εκείνη μέρα η φωνή της, τόσο όμοια με αυτή του πατέρα της, υψώθηκε σε ύμνο και οι βουνοπλαγιές αντιλάλησαν την επωδό του: "Έρχεται ο Κύριος ημών", πέρα ως πέρα, μέχρι το άπειρο.

Όταν και η τελευταία καθαρή νότα έσβησε, ένιωσα για πρώτη φορά μετά το θάνατο του γιου μας ένα αίσθημα ειρήνης, την αίσθηση της θετικής συνέχειας της ζωής, της ανανεωμένης πίστης και ελπίδας. Το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων εγκαταστάθηκε και πάλι μέσα μας. Αλληλούια. (

 

Της Shirley Barksdale - Απόδοση: Μ.Σ.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006