ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2003

 

Η Τραγωδία των
Χριστουγέννων

 

του Μ. Β. Κυριακάκη

 

 

 

 

Ημέρα χαράς και αγαλλιάσεως για τον ουρανό και τη γη ήταν η ημέρα που εγεννήθη ο Χριστός. Οι αιθέρες εγέμισαν από τον αγγελικό ύμνο. Οι ποιμένες της Βηθλεέμ εχάρησαν χαράν μεγάλην, όπως τους το εμήνυσεν ο άγγελος: Ιδού ευαγγελίζομαι εις εσάς χαράν μεγάλην...

Και όμως υπήρξαν άνθρωποι, που όχι μονάχα έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν αυτή τη χαρά των πρώτων Χριστουγέννων, αλλά και παρέμειναν τραγικές μορφές μέσα στο φωτεινό και χαρούμενο πλαίσιο της Γεννήσεως του Χριστού. Και σήμερα εξακολουθούν να υπάρχουν τέτοιες τραγικές μορφές. Γι' αυτούς η γιορτή των Χριστουγέννων είναι μάλλον τραγωδία. Γιατί τραγωδία είναι να πεθάνεις από δίψα όταν μπροστά σου είναι η πηγή. Τραγωδία είναι να χάσεις την ευκαιρία να απολαύσεις το φως και να μείνεις για πάντα στο σκοτάδι. Τραγωδία είναι να χαθείς όταν ο Σωτήρας σου έχει έλθει τόσο κοντά σου!

Ο πρώτος που έχασε την ευκαιρία να χαρεί τα Χριστούγεννα, υπήρξεν ο άνθρωπος που είχε το πανδοχείο στη Βηθλεέμ. Τα Ευαγγέλια δεν μας αναφέρουν το όνομά του. Ίσως γιατί όταν γράφτηκαν θα είχε πια ξεχασθεί ποιος ήταν. Είχε όμως το προνόμιο αυτός ο άνθρωπος να στεγάσει στο πανδοχείο του το Βρέφος Ιησούν. Εκεί η Παρθένος "εγέννησε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον και εσπαργάνωσεν αυτόν εν τη φάτνη· διότι δεν ήτο τόπος δι' αυτούς εν τω καταλύματι" (Λουκ. 2:7). Απασχολημένος με την πολλή δουλειά που έπεσε με την απογραφή, έχασε μια μοναδική ευκαιρία. Ήλθε τόσο κοντά του. Κάτω από τη στέγη του συνετελέσθη το θαύμα των αιώνων. Το διάταγμα του Καίσαρα Αυγούστου υποχρέωσε τον Ιωσήφ και τη Μαρία να βρεθούν στη Βηθλεέμ και να σταθούν μπροστά του ζητώντας κατάλυμα. Οι ασχολίες του όμως δεν τον αφήκαν να προσέξει αυτό για το οποίον οι ουρανοί εκινητοποιούντο. Το κύριο μέλημά του ήταν πώς θα ωφεληθεί από την περίσταση και πόσα θα μπορούσε να εισπράξει.

Ο κόσμος μας είναι γεμάτος από τέτοιους ανθρώπους. Με την υλιστική αντίληψη της ζωής, χάνουν το νόημα και την χαρά των Χριστουγέννων. Οι δουλειές, τα κέρδη, τα πάρτυ, τα Χριστουγεννιάτικα δένδρα, τα ταξίδια που μπορούν να κάμουν με τις διακοπές, τους απορροφούν τόσο ώστε χάνουν τη μελωδία της σωτηρίας που έφερε ο Λυτρωτής, χάνουν το φως που ωδήγησε τους μάγους. Γι' αυτούς τα Χριστούγεννα είναι τραγωδία. Είναι τόσο κοντά τους ο θησαυρός, η χαρά, η ειρήνη, η λύτρωση και αυτοί την χάνουν. Ακόμα και χριστιανοί χάνουν την ουσία και τη δύναμη του Χριστού, γιατί ασχολούνται με τον εαυτό τους και όταν πρόκειται για το έργο του Θεού.

Ένας πιστός εργάτης του Ευαγγελίου (ο A. Tozer) έγραφε για την πνευματική κατάσταση: "Δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας η απλότητα η εν Χριστώ. Τη θέση αυτής της απλότητας πήραν τα προγράμματά μας, τα σχέδιά μας, ένα σωρό νευρικές δραστηριότητες που απορροφούν το χρόνο μας και το ενδιαφέρον μας, αλλά δεν γεμίζουν την καρδιά και δεν μας οικοδομούν στην πίστη. Πολύ ρηχή παραμένει η πνευματική μας πείρα, τυπική γίνεται η λατρεία μας και μιμούμεθα δουλικά τον κόσμο..."

Αν μπορούσαμε να γυρίσουμε στην απλότητα της πίστεως και ταπεινά να βαδίσουμε νοερά προς την φάτνη...

Ένας άλλος άνθρωπος που έχασε την ευκαιρία να χαρεί τα Χριστούγεννα υπήρξεν ο Ηρώδης, ο βασιλιάς της Ιουδαίας. Σαν άνθρωπος ήταν απαίσιος αυτός ο ηγεμόνας. Σωστή "αλεπού" όπως τον ωνόμασεν ο Κύριος (Λουκ. 13:32), είχε σκοτώσει πολλούς και τη γυναίκα του και δυο υιούς του. Κυνικός και αδίστακτος ήταν. Ήξερε πάντως την προσδοκία του λαού Ισραήλ. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος μας διηγείται πώς οι σοφοί μάγοι τον ευρήκαν στα Ιεροσόλυμα και τον ρώτησαν πώς θα εύρισκαν τον γεννηθέντα βασιλέα των Ιουδαίων. Ο Ηρώδης κατάλαβε πολύ καλά ότι επρόκειτο για τον Μεσσία και εκάλεσε τους θρησκευτικούς ηγέτες να του πουν, πού θα εγεννάτο ο βασιλιάς που περίμεναν. Αφού πήρε την πληροφορία εξαπέστειλε στη Βηθλεέμ τους μάγους, με την παραγγελία να επιστρέψουν και να του αναφέρουν με ακρίβεια τα καθέκαστα. "Πορευθέντες ακριβώς εξετάσατε περί του παιδίου· αφού δε εύρετε, απαγγείλατέ μου, δια να έλθω και εγώ να προσκυνήσω αυτό" (Ματθ. 2:8). Στο νου του ήταν να φονεύσει και όχι να προσκυνήσει. Υποκρίθηκε τόσο αδιάντροπα. Ήξερε όμως τη σημασία μιας τέτοιας γεννήσεως. Γι' αυτόν τα Χριστούγεννα υπήρξαν τραγωδία. Το συμφέρον και η μοχθηρία τον έκαμαν να χάσει το παν.

Και υπάρχουν πολλοί σήμερα που χάνουν κάθε τι καλό και ωραίο στη ζωή, χάνουν το παν, από τον ατομισμό τους, το συμφέρον και από πολλά άλλα ευτελή σκύβαλα. Χάνουν τον Σωτήρα που ήλθε να τους σώσει. "Τι θα ωφεληθή ο άνθρωπος εάν όλον τον κόσμον κερδίση και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;" Τι κέρδισε ο Ηρώδης;

Αλλά και οι θρησκευτικοί ηγέτες, οι αρχιερείς και οι γραμματείς, έχασαν τα Χριστούγεννα. Θα έπρεπε να είναι οι πρώτοι να χαρούν. Εγνώριζαν τις Γραφές, τις προφητείες. Γιατί δεν πήγαν μαζί με τους μάγους να ερευνήσουν; Ασφαλώς από υπερηφάνεια. Η γνώση τους αντί να γίνει οδηγός, τους τύφλωσε. "Πώς δύνασθε να πιστεύσητε σεις που λαμβάνετε δόξαν ο είς παρά του άλλου και δεν ζητείτε την δόξαν την παρά του μόνου Θεού;" (Ιωάν. 5:44). Η γνώση όχι μόνο δεν αρκεί, αλλά και μπορεί να γίνει αρνητικό στοιχείο και εμπόδιο. Πόσοι με άφθονη θρησκευτική γνώση, μένουν στεγνοί από αγάπη και χαρά. Γεμάτοι αυτοπεποίθηση και αυτοδικαίωση χάνουν την ευκαιρία. Και γι' αυτούς τα Χριστούγεννα είναι μια τραγωδία.

Υπήρξαν και εκείνοι που απόλαυσαν τη Γέννηση του Χριστού. Οι ποιμένες της Βηθλεέμ. Είδαν και άκουσαν πρώτοι τους αγγέλους, έπειτα αυτό το θείο Βρέφος. Και "επέστρεψαν οι ποιμένες, δοξάζοντες και υμνούντες τον Θεόν, δια πάντα όσα ήκουσαν και είδον..." (Λουκ. 2:20). Οι σοφοί μάγοι επίσης. Δεν ήταν Ιουδαίοι αυτοί. Από μακρυνή χώρα ξεκίνησαν. Είδαν το φωτεινό αστέρι και το ακολούθησαν. Η δίψα τους για την αλήθεια ήταν ειλικρινής και βαθειά. Και ικανοποιήθηκαν. Ο ζητών ευρίσκει. Ο αιτών λαμβάνει. Εις τον κρούοντα η θύρα ανοίγεται.

Τι είναι για σένα τα Χριστούγεννα; Τραγωδία που την σκεπάζουν τα στολίδια, τα παιχνίδια και τα φαγοπότια, ή φως και ειρήνη και σωτηρία; Ο Λυτρωτής, ταπεινός και πράος, με δούλου μορφή, ήλθε να σε αναζητήσει και να σε σώσει. Αν τον δεχθείς η μεγάλη χαρά είναι δική σου! I

 

 

Ο Ιησούς, η Δόξα του Θεού

Η θεότητα του Ιησού Χριστού

του John Piper


 

 

Ο Χριστός δεν υπάρχει για να μας κάνει να αισθανόμαστε καλά για τον εαυτό μας, δεν υπάρχει για να μας εξυψώσει. Εμείς υπάρχουμε για να βρίσκουμε απόλαυση εξυψώνοντας Εκείνον. Η θεμελιώδης θέση αυτών των μελετών είναι ότι η γνώση της δόξας του Χριστού, δεν είναι μέσο, αλλά αυτοσκοπός. Ο Χριστός δεν είναι ένδοξος ώστε εμείς να γίνουμε πλούσιοι ή να θεραπευτούμε από κάθε μας αρρώστια. Ο Χριστός είναι ένδοξος, ώστε είτε πλούσιοι, είτε φτωχοί, είτε άρρωστοι, είτε υγιείς, να βρίσκουμε χαρά και ικανοποίηση σε Αυτόν.

Το πρώτο στοιχείο που διαπερνά και ενώνει όλα τα άλλα στο πορτραίτο της δόξας του Χριστού, είναι το γεγονός της αιώνιας ύπαρξης Του. Αν την σκεφτόμασταν όπως θα της έπρεπε, η αλήθεια αυτή θα ερχόταν σαν το έρμα που θα σταθεροποιούσε το γερμένο καράβι της ψυχής μας. Η έννοια της ύπαρξης είναι ίσως το μεγαλύτερο από όλα τα μυστήρια. Αναλογίσου τον απόλυτο χαρακτήρα της. Θα πρέπει να υπάρχει κάτι το οποίο ποτέ του δεν ήρθε στην ύπαρξη. Κάτι για το οποίο, όσο πίσω κι αν κοιτάξεις, υπήρχε ήδη. Κάποιος που είχε την τιμή να υπάρχει πρώτος και πάντοτε. Κάποιος που ποτέ του δεν έγινε, δεν δημιουργήθηκε. Απλά υπήρχε. Σε ποιον ανήκει αυτή η μοναδική δόξα;

Η απάντηση είναι, στον Χριστό, Αυτόν που κατά κόσμο είναι γνωστός ως ο Ιησούς από την Ναζαρέτ.

Ο απόστολος Ιωάννης, που έγραψε το ακροτελεύτιο βιβλίο της Βίβλου, ήταν ο αποδέκτης αυτής της καθοριστικής αποκάλυψης. Καταγράφει τα λόγια του Θεού, "Εγώ είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος, ο Ών και ο Ήν και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ" (Αποκάλυψη 1:8). Εδώ δεν μιλά ο Ιησούς Χριστός. Αυτά είναι τα λόγια του παντοκράτορα Θεού. Αυτοπροσδιορίζεται ως "το Α και το Ω". Στο αλφάβητο κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για κάτι που υπάρχει πριν το "άλφα". Δεν υπάρχει η έννοια "πριν το άλφα" στο αλφάβητο. Ούτε μπορούμε να αναφερθούμε σε κάτι "μετά το ωμέγα".

Το ίδιο συμβαίνει και με τον Θεό και την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει η έννοια "πριν τον Θεό" και "μετά τον Θεό". Ο Θεός υπάρχει με ένα απόλυτο τρόπο, ανεξάρτητα από το πόσο πίσω ή από το πόσο μπροστά Τον αναζητήσουμε. Ο Θεός είναι η απόλυτη Πραγματικότητα. Είναι ο μόνος που έχει την μοναδική τιμή και την αποκλειστική δόξα να υπάρχει πάντοτε.

Αυτή η αλήθεια βρίσκεται και στην ουσία του νοήματος του ονόματος "Γιαχβέ" με το οποίο ο Θεός αποκαλύφθηκε στην Παλαιά Διαθήκη. Το όνομα αυτό είναι παράγωγο του ρήματος "είμαι". Όταν ο Μωυσής ρώτησε τον Θεό το όνομά Του, "ο Θεός απάντησε στον Μωυσή: 'Εγώ είμαι εκείνος που είμαι. Έτσι θα μιλήσεις στους Ισραηλίτες: Εκείνος που είναι μ' έστειλε σ' εσάς'" (Έξοδος 3:14). Ο Γιαχβέ φανερώνει ότι το όνομά του δηλώνει πως Αυτός είναι η απόλυτη και η αιώνια Πραγματικότητα. Αυτό ισχυρίζεται και όταν στο βιβλίο του Ησαΐα διακηρύττει, "Σεις είσθε μάρτυρές μου, λέγει Κύριος, και ο δούλος μου, τον οποίον έκλεξα, δια να μάθητε και να πιστεύσητε εις εμέ, και να εννοήσητε ότι εγώ αυτός είμαι, προ εμού άλλος Θεός δεν υπήρξεν, ουδέ θέλει υπάρχει μετ' εμού" (Ησαΐας 43:10). Η αξίωση "εγώ είμαι", λοιπόν, αποκαλύπτει ότι ο Θεός υπάρχει με έναν μοναδικό και απόλυτο τρόπο. Είναι ο απόλυτα πρώτος και ο απόλυτα έσχατος. Δεν υπάρχει τίποτε "πριν" ή "μετά" από Αυτόν, ο οποίος με τρόπο μοναδικό λεει για τον εαυτό Του "Εγώ Είμαι".

Ο Θεός το κάνει αυτό ακόμη πιο καθαρό στον Ησαΐα 44:6, "Ούτω λέγει Κύριος ο Βασιλεύς του Ισραήλ, και ο Λυτρωτής αυτού, ο Κύριος των δυνάμεων· εγώ είμαι ο πρώτος, και εγώ ο έσχατος· και εκτός εμού δεν υπάρχει Θεός". Και ξανά στον Ησαΐα 48:12, "Άκουσόν μου, Ιακώβ, και Ισραήλ τον οποίον εγώ εκάλεσα· εγώ αυτός είμαι· εγώ ο πρώτος, εγώ και ο έσχατος". Αυτό είναι, λοιπόν, το όνομά Του: ο Γιαχβέ - Αυτός που απόλυτα, αέναα και αδιαμφισβήτητα Είναι. Αυτός που έχει την μοναδική τιμή και την αποκλειστική δόξα να υπάρχει πάντα. Αυτό σημαίνει να είσαι ο Θεός.

Τι λοιπόν αυτό το χαρακτηριστικό της αιωνιότητας έχει να κάνει με τον Χριστό, που Τον αναγνωρίζουμε στο πρόσωπο του Ιησού από την Ναζαρέτ;

Τα πάντα. Ο απ. Ιωάννης αναφέρει τα λόγια του Χριστού προς το τέλος της Αποκάλυψης, "Και ιδού, έρχομαι ταχέως· ... Εγώ είμαι το Α και το Ω, αρχή και τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος.. Εγώ ο Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου να μαρτυρήση εις εσάς ταύτα εις τας εκκλησίας·" (Αποκάλυψη 22:12 - 13, 16). Εδώ λοιπόν μας μιλά ο Χριστός, όχι ο Πατέρας Θεός.

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Δεν δυνατόν να υπάρχουν δύο που να είναι το "άλφα" και το "ωμέγα" παρά μονάχα εάν οι δύο είναι ένα. Δεν μπορούν δύο οντότητες να είναι απόλυτα "πρώτοι και έσχατοι" παρεκτός εάν οι δύο είναι ένα. Στην περικοπή αυτή λοιπόν, ο Ιησούς Χριστός ουσιαστικά αξιώνει για τον εαυτό Του την ίδια τιμή και δόξα που ανήκει αποκλειστικά στον παντοκράτορα Θεό (δες Αποκ. 1:17 - 18, 2:8).

Ο Χριστός μάλιστα αυτοπροσδιορίστηκε, χρησιμοποιώντας για το πρόσωπό Του το απαράμιλλα ένδοξο όνομα του Θεού, το όνομα "Εγώ Είμαι". Διαβάζουμε έτσι στο κατά Ιωάννην 8:58, "Είπε προς αυτούς ο Ιησού, Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Πριν γείνη ο Αβραάμ εγώ είμαι". Επίσης στο κατά Ιωάννην 13:19, "Από του νυν σας λέγω τούτο πριν γείνη, δια να πιστεύσητε όταν γείνη, ότι εγώ είμαι" (δες και Ιωάννης 8:24). Δεν υπάρχει υψηλότερη αξίωση που κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί για τον εαυτό του. Μία τέτοια δήλωση, είτε είναι αλήθεια, είτε είναι βλασφημία. Ο Χριστός είτε ήταν ο Θεός, είτε ήταν βλάσφημος.

Ο απόστολος Ιωάννης γνώριζε καλά τι από τα δύο ήταν ο Ιησούς. "Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος... Και ο Λόγος έγεινε σαρξ... ως μονογενούς παρά του Πατρός" (Ιωάννης 1:1, 14). Ο Ιησούς Χριστός, ο "Λόγος", είναι Αυτός για τον οποίο ομολογούμε: "γεννηθέντα ου ποιηθέντα" - και μάλιστα "γεννηθέντα" όχι σε κάποια χρονική στιγμή, αλλά αιώνια. Δύο Πρόσωπα που υπάρχουν ως ένας Θεός. Όχι δύο Θεοί μιας και ο "Υιός" γεννιέται από τον "Πατέρα", είναι, δηλαδή, ως προς την ουσία, ο ίδιος και ο μόνος Θεός. Η αλήθεια αυτή αποτελεί ένα μεγάλο μυστήριο, όπως είναι απολύτως αναμενόμενο. Παραμένει όμως η αλήθεια που ο Θεός αποκάλυψε για τον εαυτό Του.

Επίσης κι ο απ. Παύλος γνώριζε αυτή την μοναδική δόξα που ανήκε στον Χριστό. Ο Ιησούς είναι "ο Χριστός το κατά σάρκα, ο ών εί πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας. Αμήν" (Ρωμαίους 9:5). Παρ' όλα αυτά, αν και "εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν· αλλ' εαυτόν εκένωσε, λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους" (Φιλιππησίους 2:6 - 7). Ως αποτέλεσμα, "εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς" (Κολοσσαείς 2:9, δες και 1:19). Και έτσι, αυτό που ως Χριστιανοί περιμένουμε δεν είναι τον ερχομό ενός απλού ανθρώπου αλλά "την μακαρίαν ελπίδα, και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού" (Τίτος 2:13, δες και Β΄ Πέτρου 1:1).

Να γιατί ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής, τολμά να πει ότι όλοι οι άγγελοι λατρεύουν τον Χριστό. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο επικεφαλής των αγγέλων που λατρεύουν τον Θεό. Λατρεύεται από όλους τους αγγέλους ως Θεός. "Όταν δε πάλιν εισαγάγη τον πρωτότοκον εις την οικουμένην, λέγει "Και ας προσκυνήσωσιν εις αυτόν πάντες οι άγγελοι του Θεού"" (Εβραίους 1:6). Επειδή Αυτός είναι ο Δημιουργός των πάντων και είναι ο ίδιος Θεός: "Περί δε του Υιού, "ο θρόνος σου, ω Θεέ, είναι εις τον αιώνα του αιώνος"... και "Συ, κατ' αρχάς, Κύριε, την γην εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σου είναι οι ουρανοί" (Εβραίους 1:8, 10). Έτσι ο Πατέρας δίνει την μαρτυρία Του σχετικά με την θεότητα του Υιού. Ο Χριστός είναι το "το απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού, και βαστάζων τα πάντα με τον λόγον της δυνάμεως αυτού," (Εβραίους 1:3).

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος. Ο Ιησούς Χριστός είναι το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο έσχατος. Ο Ιησούς Χριστός, το Πρόσωπο, ποτέ δεν είχε αρχή. Είναι η απόλυτη Πραγματικότητα. Έχει την απαράμιλλη τιμή και την ασύγκριτη δόξα να υπάρχει πριν από όλα και παντοτινά. Ποτέ δεν ξεκίνησε να υπάρχει. Είναι αιώνια γεννημένος. Ο Πατέρας απολαμβάνει αιώνια βλέποντας "το απαύγασμα της δόξας Του και τον χαρακτήρα της υποστάσεώς Του" (Εβραίους 1:3) στο Πρόσωπο του Υιού Του.

Η θεώρηση και η απόλαυση αυτής της δόξας είναι ο στόχος της σωτηρίας μας. "Πάτερ, εκείνους τους οποίους μοι έδωκας, θέλω, όπου είμαι εγώ, να ήναι και εκείνοι μετ' εμού· δια να θεωρώσι την δόξαν μου, την οποίαν μοι έδωκας," (Ιωάννης 17:24). Ο λόγος για τον οποίο ο Θεός μας δημιούργησε και μας απολύτρωσε, είναι για να βρίσκουμε ικανοποίηση και τέρψη καθώς τρεφόμαστε με την λαμπρότητα αυτής της δόξας. I

Μετάφραση από το βιβλίο "Seeing and Savoring Jesus Christ" (Βλέποντας και Απολαμβάνοντας τον Ιησού Χριστό), του John Piper.

Ο J. Piper είναι ποιμένας της Bethlehem Baptist Church στην Μινεάπολη της Μινεσότα. Γνωστός συγγραφέας πολλών βιβλίων, και περιζήτητος ομιλητής.

 

 

 

 

 

Μια Χριστουγεννιάτικη Προφητεία


του αιδ. Π. Κανταρτζή

 

 

 

 

 

 

Μιχαίας 5:1-6 - Ματθαίος 2:5-6

Ξεκινώντας την παρουσίαση της ζωής και του έργου του Κυρίου μας, ο Ματθαίος θέτει το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα χτίσει την αφήγησή του. Έτσι στα πρώτα δύο κεφάλαια ηχεί επανειλημμένα η φράση, δια να πληρωθή το ρηθέν... (δες 1:22, 2:5, 15, 17, 23). Ο Ματθαίος θέλει να μας δείξει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι η εκπλήρωση της Παλαιάς Διαθήκης. Είναι ο Μεσσίας στο πρόσωπο του οποίου κάθε προφητεία, κάθε θεσμός, κάθε λυτρωτικό γεγονός της ιστορίας του Ισραήλ, βρίσκει την εκπλήρωσή του. Η αναφορά του Ματθαίου 2:5-6 στην προφητεία του Μιχαία, εντάσσεται λοιπόν μέσα στο πλαίσιο της παρουσίασης του Ιησού Χριστού ως της πραγμάτωσης των αιώνιων υποσχέσεων του Θεού.

Τι δηλώνει για τον Ιησού Χριστό το γεγονός ότι η γέννησή του εκπληρώνει την προφητεία που βρίσκουμε στο βιβλίο του προφήτη Μιχαία;

Αξίζει να δούμε την προφητεία στο αρχικό της πλαίσιο και να εξετάσουμε σε τι αναφέρεται.

Οι περισσότεροι συντηρητικοί ερμηνευτές υποστηρίζουν ότι η χρονική περίοδος κατά την οποία δίδεται η προφητεία αυτή, είναι η επιδρομή στον Ιούδα και η πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τον Ασσύριο βασιλιά Σενναχηρίμ. Σύμφωνα με το 5:1 (ΝΜΒ 4:14) η Ιερουσαλήμ είναι μία πολιορκημένη πόλη και ο βασιλιάς της απειλείται με ταπείνωση και εξευτελισμό, "κλάψε και ξέσκισε τις σάρκες σου πολιορκημένη πόλη! Οι εχθροί σ' έχουν περικυκλώσει. Τον αρχηγό του Ισραήλ θα τον χτυπήσουν με ραβδί στο πρόσωπο". Η κατάσταση της άλλοτε ένδοξης πόλης είναι οικτρή. Ο ίδιος ο Σενναχηρίμ στα χρονικά του, αναφέρει ότι έκλεισε τον Ιουδαίο βασιλιά Εζεκία σαν ένα πουλί μέσα στο κλουβί!

Μέσα σε αυτή την αδιέξοδη και απέλπιδα κατάσταση, ο Θεός προσφέρει στο λαό Του ελπίδα φανερώνοντας τα σχέδια και τις βουλές Του.

Τα σχέδιά Του, λοιπόν, αφορούν και επικεντρώνονται σε ένα πρόσωπο. Η ελπίδα του λαού του Θεού εστιάζεται σε έναν "άρχοντα" που θα γεννηθεί για να τους λυτρώσει. Για αυτόν τον ερχόμενο "άρχοντα" προφητεύει ο Μιχαίας. Αυτόν τον ερχόμενο "άρχοντα" αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού ο Ματθαίος. Την φυσιογνωμία Του και την αποστολή Του θα μελετήσουμε εξετάζοντας τις περιγραφές που παρατίθενται ως προσδοκία στο βιβλίο του Μιχαία και ως εκπλήρωση στις σελίδες της Καινής Διαθήκης.

Ο άρχοντας της ειρήνης

Αυτός που αναμένει ο προφήτης θα είναι άρχοντας της ειρήνης. Διαβάζουμε στο εδ. 5α (ΝΜΒ 4α), "αυτός θα φέρει την ειρήνη" καθώς θα "μεγαλυνθεί έως των άκρων της γης", εδ. 4β (ΝΜΒ 3β).

Ο Ησαΐας, που είναι σύγχρονος του Μιχαία, προφητεύει κάτι ανάλογο. Στο κεφάλαιο 9 του βιβλίου του διαβάζουμε, "Ο λαός ο περιπατών εν τω σκότει είδε φως μέγα· εις τους καθημένους εν γη σκιάς θανάτου, φως έλαμψεν επ' αυτούς", εδ. 2.

Και στη συνέχεια εξηγεί γιατί,

"Διότι παιδίον εγεννήθη εις ημάς, Υιός εδόθη εις ημάς· και η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού και το όνομα αυτού θέλει καλεσθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης", εδ. 6.

Αυτός που έρχεται είναι "άρχων ειρήνης" και η υπόσχεση αυτή έρχεται σαν "φως", σαν "λάμψη" στους ανθρώπους που ζουν στο σκοτάδι της απόγνωσης.

Σύμφωνα με τον απ. Παύλο ο Ιησούς είναι "η ειρήνη ημών, όστις έκαμε τα δύο έν, και έλυσε το μεσότοιχον του φραγμού, καταργήσας την έχθραν εν τη σαρκί αυτού, τον νόμον των εντολών των εν τοις διατάγμασι, δια να κτίση εις εαυτόν τους δύο εις ένα νέον άνθρωπον, φέρων ειρήνην" (Εφεσίους 2:14 - 15).

Τι άλλο όμως μαθαίνουμε για αυτόν τον άρχοντα;

Ο άρχοντας των αιώνων

Αυτό το πρόσωπο, ο "ηγούμενος" όπως διαβάζουμε στη μετάφραση του Βάμβα, είναι η μελλοντική ελπίδα του λαού του Θεού. Είναι αυτός που "έρχεται", αυτός του οποίου την έλευση ο προφήτης προσμένει στο μέλλον.

Όμως ο άρχοντας αυτός είναι "από ημερών αιώνος", εδ. 2 (ΝΜΒ 5:1). Με δύο φράσεις στο εδ. 2 η προφητεία δηλώνει την αρχαιότητα του ερχόμενου άρχοντα. Διαβάζουμε, "η καταγωγή του είναι πολύ παλιά" και "ανάγεται στις αρχαίες ημέρες". Και με τις δύο αυτές φράσεις ο προφήτης τονίζει ότι ο "ερχόμενος" είναι ο "ην". Αυτός που πρόκειται να εμφανιστεί ήδη υπήρχε από την αρχή.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε μία από τις αντιπαραθέσεις Του με τους Ιουδαίους διακηρύττει, "Αληθώς, αληθώς σας λέγω, Πριν γείνη ο Αβραάμ εγώ είμαι" (Ιωάννης 8:58). Και ο απ. Παύλος υμνώντας Τον γράφει, "και αυτός είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι' αυτού" (Κολοσσαείς 1:17).

Ο άρχοντας σαν τον Δαβίδ

Στο εδ. 2 διαβάζουμε ότι αυτός που θα έρθει από την Βηθλεέμ θα είναι "άρχοντας του Ισραήλ". Η Βηθλεέμ, δεν είναι όπως θα δούμε και στη συνέχεια, μία σημαντική πόλη. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο είναι γνωστή είναι το ότι ο βασιλιάς Δαβίδ καταγόταν απ' αυτήν (Β' Σαμουήλ 16:1, 17:12, πολύ νωρίτερα διαβάζουμε ότι και ο πρόγονος του Δαβίδ, ο Βοόζ ήταν από τη Βηθλεέμ, Ρουθ 2:4). Στην Βηθλεέμ λοιπόν, θα γεννηθεί ξανά ένας άρχοντας.

Ο ευαγγελιστής Ματθαίος καθώς αναφέρεται στην προφητεία του Μιχαία αντί της λέξης "άρχοντας" (η οποία υπάρχει και στην μετάφραση των εβδομήκοντα) χρησιμοποιεί την λέξη "ηγούμενος" (από εκεί αντλεί τον όρο και ο Βάμβας στην μετάφρασή του). Με τον τρόπο αυτό ο ευαγγελιστής φέρνει στην επιφάνεια αυτό που υπάρχει πίσω από όλη αυτή την περικοπή. Δείχνει την σύνδεση αυτού του ερχόμενου άρχοντα με τον Δαβίδ.

Όταν ο Θεός συνάπτει τη διαθήκη Του με το Δαβίδ του λεει ότι τον διάλεξε και τον κάλεσε, "δια να ήσαι ηγεμών επί τον λαόν μου, επί τον Ισραήλ" (Β' Σαμουήλ 7:8). Επίσης, στο Β΄ Σαμουήλ 5:2 διαβάζουμε ότι οι φυλές του Ισραήλ ανακηρύττουν τον Δαβίδ βασιλιά στη Χεβρών λέγοντας, "και προς σε είπεν ο Κύριος, Συ θέλεις ποιμάνει τον λαόν μου τον Ισραήλ, και συ θέλεις είσθαι ηγεμών επί τον Ισραήλ".

Ο ίδιος τίτλος λοιπόν που περιγράφει τον Δαβίδ, περιγράφει και τον ερχόμενο Μεσσία. Όπως ο Δαβίδ κλήθηκε να "ποιμάνει το λαό Ισραήλ" έτσι και ο Μεσσίας θα "ποιμάνει εν τη ισχύι του Κυρίου", εδ. 4 (ΝΜΒ 5).

Και εδώ ο Μιχαίας είναι σε συμφωνία με άλλους σύγχρονούς του προφήτες όπως τον Ησαία που προφητεύει στο 11:1 "Και θέλει εξέλθει ράβδος εκ του κορμού του Ιεσσαί, και κλάδος θέλει αναβή εκ των ριζών αυτού".

Και στο βιβλίο του Αμώς 9:11 "Εν τη ημέρα εκείνη θέλω αναστήσει την σκηνήν του Δαβίδ την πεπτωκυίαν, και θέλω φράξει τας χαλάστρας αυτής, και θέλω ανεγείρει τα ερείπια αυτής, και θέλω ανοικοδομήσει αυτήν, ως εν ταις αρχαίαις ημέραις".

Ο ερχόμενος για τον οποίο μιλά ο Μιχαίας είναι ο νέος Δαβίδ, αυτός που θα αποκαταστήσει το λαό του Θεού.

Μιλώντας για το έργο του Ιησού Χριστού και για την εξάπλωση της εκκλησίας στα έθνη, ο Ιάκωβος αναφέρεται στην προφητεία του Αμώς για αποκατάσταση του Δαβιδικού θρόνου. Διαβάζουμε στις Πράξεις "Και αφού αυτοί εσιώπησαν, απεκρίθη ο Ιάκωβος, λέγων, Άνδρες αδελφοί, ακούσατέ μου. Ο Συμεών εφανέρωσε τίνι τρόπω καταρχάς ο Θεός επεσκέφθη τα έθνη, ώστε να λάβη εξ αυτών λαόν δια το όνομα αυτού. Και με τούτο συμφωνούσιν οι λόγοι των προφητών καθώς είναι γεγραμμένον, "Μετά ταύτα θέλω επιστρέψει και θέλω ανοικοδομήσει την σκηνήν του Δαβίδ την πεπτωκυίαν· και τα κατηδαφισμένα αυτής θέλω ανοικοδομήσει, και θέλω ανορθώσει αυτήν..." (15:13 - 16).

Ο άρχοντας της αποκατάστασης

Σύμφωνα με το εδ. 3 (ΝΜΒ 2) η γέννηση αυτού του άρχοντα θα σημάνει την επιστροφή και την αποκατάσταση του λαού του Θεού. Μία ερώτηση που παρουσιάζει όμως ενδιαφέρον αφορά την ταυτότητα της "τίκτουσας" που θα γεννήσει τον "ηγούμενο". Στο 4:10 βρίσκουμε την απάντηση. Εκεί διαβάζουμε, "Κοιλοπόνει, και αγωνίζου, θυγάτηρ Σιών, ως η τίκτουσα· διότι τώρα θέλεις εξέλθει εκ της πόλεως, και θέλεις κατοικήσει εν αγρώ, και θέλεις υπάγει έως της Βαβυλώνος· εκεί θέλεις ελευθερωθή· εκεί θέλει σε εξαγοράσει ο Κύριος εκ της χειρός των εχθρών σου".

Είναι η Σιών, το πιστό υπόλοιπο, που "γεννά" Αυτόν που θα αποκαταστήσει και θα λυτρώσει τον λαό του Θεού. Ο Μεσσίας είναι η ενσάρκωση του πιστού υπόλοιπου, στο οποίο όλοι οι προφήτες υπόσχονται αποκατάσταση. Ο Μεσσίας είναι η ενσάρκωση της Σιών, του Ισραήλ. Οι έννοιες αυτές στο πρόσωπό Του παύουν να έχουν μία γεωγραφική ή εθνική αναφορά. Είναι πια πνευματικές έννοιες.

Ο ερχομός του "άρχοντα" θα σημάνει το τέλος της "αιχμαλωσίας", θα φέρει την ελευθερία, την λύτρωση, την αποκατάσταση του λαού του Θεού. Μάλιστα, σύμφωνα με την προσδοκία του 5:3 (ΝΜΒ 5:4) η αποκατάσταση αυτή περιλαμβάνει την επιστροφή στον Ισραήλ "του υπολοίπου των αδελφών". Στην Καινή Διαθήκη καταλαβαίνουμε ότι αυτό αφορούσε την είσοδο των εθνών στην κοινότητα της διαθήκης (Ματθαίος 12:50, Γαλάτας 3:26 - 29, Εφεσίους 2:12 - 22, Α' Πέτρου 2:9 - 10). Ο Ιησούς Χριστός αποκαθιστά την βασιλεία του Ισραήλ σύμφωνα με τις υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης καθώς ιδρύει την εκκλησία Του.

Ο "όρθιος" άρχοντας

Στο 5:4 (ΝΜΒ 5:3) διαβάζουμε ότι ο άρχοντας "θα σταθεί". Αυτό σημαίνει ότι θα ενεργήσει, θα ασκήσει την εξουσία του, θα φανερώσει τη δύναμή του. Συχνά στους Ψαλμούς διαβάζουμε για τον Θεό που σηκώνεται φανερώνοντας εξουσία και τρέποντας σε φυγή τους εχθρούς Του. Έτσι στον Ψαλμό 68:1 διαβάζουμε, "Ας εγερθή ο Θεός, και ας διασκορπισθώσιν οι εχθροί αυτού· και ας φύγωσιν απ' έμπροσθεν αυτού οι μισούντες αυτόν". Η "έγερση" του Θεού, για τον Ψαλμωδό, σημαίνει νίκη, σημαίνει δύναμη (Ψαλμός 68:28) και σημαίνει σωτηρία (68:20). Ο ερχόμενος άρχοντας λοιπόν, σύμφωνα με τον Μιχαία θα σηκωθεί, θα σταθεί. Τα Χριστούγεννα είναι η η ώρα που ο Θεός σηκώνεται όρθιος για να σώσει και για να λυτρώσει τον λαό Του!

Ο ταπεινός άρχοντας

Το τελευταίο στοιχείο που προφητεύεται για τον ερχόμενο άρχοντα είναι ότι θα έλθει με έναν τρόπο απρόσμενο, με έναν τρόπο που φανερώνει ταπείνωση. Ο άρχοντας έρχεται από την Βηθλεέμ. Από το πιο απρόσμενο μέρος. Η Βηθλεέμ είναι η "μικρά". Διαβάζουμε στο 5:2 (ΝΜΒ 5:1), "Και συ, Βηθλεέμ Εφραθά, η μικρά ώστε να ήσαι μεταξύ των χιλιάδων του Ιούδα". Είναι τόσο μικρή και ασήμαντη που δύσκολα κανείς την υπολογίζει και την λαμβάνει υπόψη του. Η λέξη που ο Βάμβας μεταφράζει "χιλιάδες" αρχικά αναφερόταν σε ένα στρατιωτικό τάγμα χιλίων πολεμιστών. Θα μπορούσαμε δηλαδή να καταλάβουμε τα λεγόμενα του προφήτη και ως εξής, "Η ισχυρή Ιερουσαλήμ είναι πολιορκημένη αλλά η λύση θα έλθει από τη Βηθλεέμ η οποία δεν μπορεί καλά καλά να μαζέψει ούτε χίλιους πολεμιστές...". Από την ταπεινή και ασήμαντη Βηθλεέμ ο Θεός θα φέρει τον άρχοντα που θα σταθεί και θα διώξει τους εχθρούς, θα αποκαταστήσει το λαό του Θεού και θα φέρει ειρήνη. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Κύριος των Κυρίων και Βασιλιάς των Βασιλιάδων, δεν εμφανίστηκε όπως οι ηγεμόνες αυτού του κόσμου. Ήρθε μέσα στο περιβάλλον της ταπείνωσης, από μία νεαρή παρθένο, μέσα σε μία φάτνη. Είναι και αυτός ένας τρόπος με τον οποίο ο Θεός τονίζει ότι η λύση για το πρόβλημα του ανθρώπου δεν μπορεί να προέλθει από τη δύναμη του ανθρώπου. Είναι η επίσκεψη του Θεού, είναι η ενέργεια του Θεού που γεννά την ελπίδα μέσα στο πλαίσιο της ανθρώπινης αδυναμίας.

Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν ας λατρεύσουμε τον Ιησού Χριστό, τον άρχοντα της ειρήνης, τον άρχοντα των αιώνων, τον άρχοντα σαν τον Δαβίδ, τον άρχοντα της αποκατάστασης, τον "όρθιο" άρχοντα, τον άρχοντα της ταπείνωσης. I

Ο αιδ. Π. Κανταρτζής είναι ποιμένας της Α΄ Ε.Ε.Ε. Αθηνών

 

 

 

Δεν υπήρχε τόπος

 

του κ. Χαρ. Γ. Αγαπίδη

 

"Και εγένησε τον υιόν αυτής τον

πρωτότοκον, εσπαργάνωσεν και

κατέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη,

διότι δεν ήτο τόπος δι' αυτούς

εν τω καταλύματι"

Λουκάς 2:7

 

Δεν υπάρχει μέρος στην Αγία Γραφή που να ξέρουν τόσο καλά οι Χριστιανοί, όσο το μέρος αυτό που περιγράφει την γέννησι του Ιησού Χριστού. Η μητέρα του και ο Ιωσήφ ζούσαν στην πατρίδα τους την Ναζαρέτ. Η κυβέρνησις της Ρώμης διέταξε σε όλη την επικράτεια του Ρωμαϊκού κράτους απογραφή του πληθυσμού μόνο και μόνο για να γεμίσει τα ταμεία της αυτοκρατορίας με κεφαλικόν φόρον. Έτσι και ο Ιωσήφ από την Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, βρέθηκε στην Βηθλεέμ της Ιουδαίας δια να απογραφεί με την γυναίκα του Μαριάμ που ήταν έγκυος. Στη μικρή αυτή πόλη είχε συγκεντρωθεί πολύς κόσμος λόγω της απογραφής. Όλα τα πανδοχεία και όλα τα χάνια ήταν γεμάτα. Και επειδή δεν υπήρχε χώρος προσωρινής διαμονής, ο πανδοχεύς τους τοποθέτησε σε μια άκρη του σταύλου μαζί με τα ζώα.

Δεν υπήρχε τόπος γι' αυτούς εν τω καταλύματι. Και δεν υπήρχε τόπος για τον Χριστό σ' όλη τη διάρκεια της ζωής Του. Ήταν ξένος μεταξύ των ανθρώπων. "Εις τα ίδια ήλθεν και οι ίδιοι δεν εδέχθησαν αυτόν".

Ο Χριστός, αγαπητοί μου, δεν ήταν ακοινώνητος. Αγαπούσε να έχει παρέες. Όταν άρχισε τον δημόσιο βίο Του, το πρώτο που έκανε ήταν να εκλέξει τους φίλους Του που θα είχε μαζί Του. Ήταν κοινωνικός ο Χριστός. Όταν οι εχθροί Του ήθελαν να Τον κατηγορήσουν, δεν έλεγαν ότι ήταν ακοινώνητος, αλλά έλεγαν ότι ήταν φίλος των τελωνών και αμαρτωλών, φάγος και οινοπότης.

Και όμως ήταν μόνος. Δεν υπήρχε τόπος για τον Χριστό. Όταν κήρυξε στην Ναζαρέτ όπου μεγάλωσε, ξεσηκώθηκαν και Τον έδιωξαν. Στα Γάδαρα θεράπευσε πολλούς, και επειδή ζημίωσε τα συμφέροντά τους, τον παρεκάλεσαν να φύγει. Και οι Σαμαρείτες δεν τον δέχθηκαν, στο χωριό τους. "Οι αλώπεκες έχουσι κατοικίες, και τα πετεινά του ουρανού φωλεάς, αλλά ο υιός του ανθρώπου δεν είχε πού να κλείνη την κεφαλήν του". Όταν πήγε στον κήπο για να αντιμετωπίσει το πικρό ποτήρι, πήρε μαζί Του τους τρεις επιστήθιους φίλους Του, αλλά και αυτοί την τελευταία στιγμή Τον εγκατέλειψαν. Πράγματι δεν υπήρχε τόπος για τον Χριστό όταν ζούσε στον κόσμο αυτόν. Στον κόσμο αυτό υπάρχει τόπος για πολλά πράγματα. Υπάρχει τόπος για πλούτη, για διασκεδάσεις, για φιλοδοξίες, υπάρχει τόπος για τον ληστή Βαραβά, αλλά όχι για τον Χριστό.

Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει σήμερα; Τι προσφέρει, ο κόσμος σήμερα στον Χριστό αντί μέρος εν τω καταλύματι; Κτίζουμε ωραίες εκκλησίες, ξοδεύοντας εκατομμύρια χρήματα για τον Χριστό. Έκπληκτος μένεις όταν επισκέπτεσαι τον καθεδρικό ναό του Μιλάνου στην Ιταλία, την εκκλησία του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο, τον ναό του Αγίου Πέτρου στην Ρώμη, τον ναό του Αγίου Στεφάνου στην Βιέννη, έργα σπουδαία από αρχιτεκτονικής απόψεως. Ώρες ολόκληρες με θαυμασμό και απορία περιεργαζόμουν τις εκκλησίες αυτές που επισκέφθηκα στο παρελθόν. Όλες αυτές οι εκκλησίες εκτίσθηκαν προς τιμήν του Ιησού Χριστού και ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια χρημάτων. Και η ψυχή του ανθρώπου φωνάζει "εδώ είναι το σπίτι που χτίσθηκε για σένα ω Ιησού της Ναζαρέτ, Κύριε της δόξης. Εδώ είναι ο οίκος σου". Αν η ψυχή, αγαπητοί μου δεν ήταν βαρύκοος, θα άκουε την απάντησι: "Ποιος είναι ο τόπος της αναπαύσεώς μου; Ο Ύψιστος δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς. Εγώ κατοικώ στα ψηλά, και σε άγιους τόπους, και μετά του συντετριμμένου την καρδία και του ταπεινού το πνεύμα".

Αγαπητοί μου φίλοι, ο Κύριος της δόξης ζητεί το ζεστό πανδοχείο της καρδιάς μας, αλλά εμείς Του προσφέρουμε μια φάτνη από λάσπη. Τρομερό. Του προσφέρουμε μια καλώς επεξεργασμένη ιεροτελεστία. Την εβδομάδα αυτή οι καμπάνες των εκκλησιών μας θα κτυπούν από το πρωί ως το βράδυ, οι ιεροκήρυκες και οι ιερείς θα είναι περισσότερο απησχολημένοι με τα κηρύγματα και τις λειτουργίες τους. Οι χορωδίες θα ψάλλουν τους καλύτερους ύμνους. Οι άνθρωποι θα φορέσουν καινούργια ρούχα, και θα στολίσουν τα σπίτια τους με δένδρα και ωραίους φωτισμούς. Η ψυχή μας φωνάζει: "Ιησού Χριστέ ετοιμάσαμε για σένα μια ωραία ιεροτελεστία. Μείνε μαζί μας. Λάβε Χριστέ μέρος στην εορτή αυτή". Αν όμως η καρδιά μας ήταν εντάξει, θα άκουε: "Υιέ μου, δώσε μου την καρδιά σου". Ο Χριστός, αγαπητοί μου, θέλει το πανδοχείο της ψυχής μας. Εμείς δυστυχώς όμως του προσφέρουμε σταύλον. Υπάρχουν, Χριστιανοί που δεν δυσκολεύονται να σου κάνουν δέκα προσευχές την ώρα, αλλά οι ίδιοι δεν δυσκολεύονται να σου πούνε χίλια δύο ψέμματα και βρισιές την ώρα. Τι να τρέχει; αυτοί δίδουν τόπο στον Χριστό στις προσευχές τους, αλλά όχι στην καρδιά τους. Προσφέρουμε στον Χριστό ένα ωραίο καλώς συντεταγμένο σύμβολο της πίστεως, και το γράψαμε πολύ ωραία στον τοίχο της εκκλησίας μας. Αλλά αν ανοίξωμε τα αυτιά μας θα ακούσωμε: "Όταν ο υιός του ανθρώπου έλθει, θα βρει την πίστιν επί της γης;" Ο Χριστός θέλει από μας ζωή, όχι λόγια. Του αφιερώνουμε ένα ωραίο σύμβολο της πίστεώς μας, αλλά τόπος εν τω καταλύματι δεν υπάρχει. Χωρίς προσωπική θρησκεία, το σύμβολο της πίστεώς μας είναι άχρηστο. Το κατάλυμα είναι κατειλημμένο με ιδιοτέλεια, κακία, απιστία, αδιαφορία, μίσος, έριδες κ.λπ. κ.λπ. Δεν υπάρχει τόπος για τον Χριστό.

Το σώμα μας αυτό, είναι το σπίτι που ζητά ο Χριστός. Αυτό είναι το πανδοχείο της ψυχής. Ας μπούμε στο σπίτι αυτό και ας εξετάσωμε διότι έχει πολλά δωμάτια. Ας μην κάνομε το λάθος να μπούμε στα σπίτια άλλων. Κάθε ένας από μας στο δικό του σπίτι. Θα δούμε πολλά, αλλά τόπος για τον Χριστό δεν θα υπάρχει. Διότι, φίλοι μου, θέλομε έξω από την ζωή μας τον Χριστό. Πρώτον είμεθα απησχολημένοι με τις καθημερινές ανάγκες μας. Και έτσι η επικοινωνία με τον Θεό, η προσευχή, σιγά σιγά χάνεται από την ζωή μας. Δεύτερον, η ζωή μας είναι γεμάτη από μέριμνες και δεν υπάρχει τόπος για τον Χριστό, δεν μπορούμε να σκεφθούμε για τον Χριστό. Τρίτον, οι διασκεδάσεις μας απασχολούν τόσο που κρατούν μακριά από μας τον Χριστό. Και τέταρτον δεν υπάρχει τόπος για τον Χριστό, λόγω των αμαρτιών μας. Ο υπερήφανος, ο πλεονέκτης, ο ιδιοτελής, όλοι αυτοί δεν έχουν τόπο για τον Χριστό. Όπου θέλει να μπει ο Χριστός, οι αμαρτίες αυτές δεν έχουν θέσι.

Όταν μελετούμε τηγ διήγησι της γεννήσεως του Ιησού όπως μας την περιγράφει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, λυπούμεθα γιατί δεν υπήρχε τόπος στο πανδοχείο για την Μαρία, και ο Χριστός γεννήθηκε στον σταύλο με τα ζώα. Αγανακτούμε γιατί ο πανδοχεύς δεν ετοίμασε καλύτερο μέρος όπου να γεννηθεί ο Χριστός. Αλλά, αγαπητοί μου φίλοι, σκεφθήκατε ποτέ ότι εμείς είμεθα χειρότεροι όταν δεν αφήνομε τον Χριστό να μπει στη ζωή μας;

Ο χριστιανικός κόσμος και πάλιν γιορτάζει το μεγάλο γεγονός της γέννησης του Ιησού Χριστού. Ας εξετάσωμε ο καθένας μας την ζωή μας και ας δούμε αν υπάρχει τόπος για τον Χριστό στη ζωή μας. Και είθε τις μέρες αυτές να αφιερωθούμε τελείως στον Ιησού Χριστό ώστε να μας μεταμορφώσει σε νέα κτίσματα εν Χριστώ Ιησού.

Εύχομαι τα φετεινά Χριστούγεννα να είναι όχι μόνο χαρούμενα και ευτυχισμένα, αλλά και τα καλύτερα Χριστούγεννα που ζήσαμε και περάσαμε έως τώρα. Κι η πρωτοχρονιά μας γεμάτη με τις καλύτερες ελπίδες. Αμήν. I

 

 

 

 

Η Αναζωπύρωση

Ένα ακόμα θαύμα του Κυρίου

«Επληγώθην...»

 

 

 

του κ. Ιω. Έρτσου

 

 

Σα σκοπός και σαν αποστολή, το άρθρο τούτο στέλνεται να πει κάτι σε κάποιους. Κάτι που να 'ναι σοβαρό, ίσως το πιο σοβαρό που θα μπορούσε να συμβαίνει και να ιστορείται, κάτι από κείνα που δύσκολα λέγονται, μα που όμως πρέπει να λεχθεί. Και να λεχθεί σε ποιους; Όχι στο πολύ κοινό αλλά στους ολίγους, όχι στους ανθρώπους του κόσμου αλλά σε κείνους που ομολογούν πως είναι του Χριστού. Να ειπωθεί σ' αυτούς κάτι, που αν το παράβλεψαν να το τσεκάρουν, αν θελητά το παραγνώρισαν, να του δώσουν τη σημασία που χρειάζεται. Είναι κείνο που συνέβηκε στην Κεφαλή απ' τις ενέργειες του Σώματος, εκείνο που υπέστη ο Κύριος απ' την Εκκλησία Του. Το διαβάζω, όπως το λέει ακριβώς ο Λόγος του Θεού, στο βιβλίο του Ζαχαρία, κεφ. γ΄ 6. Μιλάει ο ίδιος ο Κύριος και λέει: "Επληγώθην εις τον οίκον των φίλων μου". Το επαναλαμβάνω, το τονίζω, το υπογραμμίζω: "Επληγώθην εις τον οίκον των φίλων μου". Δεν το λέει άνθρωπος, το λέει ο Λόγος του Θεού· και η πείρα κι η πραγματικότητα ολόγυρά μας έρχεται να το επιβεβαιώσει, να βάλει τη σφραγίδα της, να πει: "Έστω ο Θεός αληθής, πας δε άνθρωπος ψεύστης" (Ρωμ. γ΄ 4).

Θα σπεύσεις λίγο αμελέτητα κι επιπόλαια ίσως να μου πεις: "Μα αυτό αφορά μια άλλη περίοδο, όχι τη δική μας, έναν ορισμένο λαό, τον Ισραήλ, όχι άλλον. Η πληγή που δόθηκε στον Κύριο ήταν εκείνη στο Γολγοθά, που πέρασε, που έγινε, που δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε τότε, ανήκει στα παληά, κι επομένως είναι "πλησίον αφανισμού". Η φράση αυτή δεν έχει τίποτα να κάμει με την μετά την Πεντηκοστή κατάσταση πραγμάτων, δεν ταιριάζει στους καινούργιους φίλους που ο Κύριος απέκτησε με την προσφορά του εαυτού Του στο βωμό της θυσίας".

Θα σε παρακαλούσα, αδελφέ μου, να μη βιαστείς να δώσεις την παραπάνω απάντηση, να φέρεις την αντίρρησή σου, την κάποια ασυμφωνία σου. Υπάρχει συνέχεια στην ιστορία αυτή, έχει ακόμα κομμάτι ανεκπλήρωτο η παραπάνω προφητεία, βρίσκει μιαν άλλη απόλυτη εφαρμογή της, ιδίως σήμερα. Στέκει ακόμα σα μια φράση γραμμένη στον τοίχο της εποχής μας, της εποχής της πιο κρίσιμης και της πιο σημαντικής, μέσ' απ' την οποία περνάει η Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Θα μπορούσες ν' αποδείξεις πως οι σύγχρονοι φίλοι του Κυρίου δεν είναι τα αναγεννημένα τέκνα του Θεού; Άλλωστε ποιοι άλλοι μπορεί να 'ναι από κείνους που τουλάχιστον ομολογούν πως ο Χριστός είναι ο προσωπικός τους Σωτήρας; Θα μπορούσες, ν' αποδείξεις πως αυτοί σα σύνολο, έστω σαν πλειονότητα, τη στιγμή αυτή είναι, -που θα πρέπει να 'ναι- οι αγαθοί και πιστοί δούλοι που μόνο για Κείνον ζουν, που μόνο Εκείνον πάνω από καθετί άλλο "αγαπούν εν καθαρότητι", που μόνο για να 'ναι άγρυπνοι ενδιαφέρονται μήπως ο Κύριός τους ερχόμενος τους βρει να καθεύδουν; Αυτοί που αναπνέουν μόνο για να βρεθεί με κάθε θυσία και σ' οποιοδήποτε κόστος το χαμένο πρόβατο, που μόνο ευχαρίστηση προξενούν στην άγια καρδιά του Κυρίου; Τότε θα σου 'λεγα έχεις δίκιο, η θεία φράση "επληγώθην εις τον οίκον των φίλων μου" δεν ανήκει στην εποχή μας. Όμως λυπάμαι, δεν θα μπορέσεις να το πεις. Αν είσαι λογικός και τίμιος και λίγο ταπεινός, θα σκύψεις το κεφάλι και συ μαζί μ' εμένα, μαζί με πολλούς άλλους, ποιος ξέρει πόσους, και θα ψιθυρίσουμε μια Βιβλική προσευχή, όλοι μαζί: "Ω Κύριε, ζωοποίει το έργον σου εν μέσω των ετών. "Ω, είθε να 'σχιζες τους ουρανούς και να κατέβαινες" για άλλη μια Πεντηκοστή! Ω, είθε να γευόμασταν και μεις στον τόπο μας την όψιμη βροχή σου! Ω, είθε να μας άγγιζε και μας η προφητεία περί των εσχάτων καιρών του Ιωήλ, "θέλω εκχέει το πνεύμα μου επί πάσαν σάρκα".

Ίσως ακόμα θα βιαζόσουνα να μου πεις πως υπάρχουν και σήμερα οι φίλοι του Κυρίου που δεν Τον πληγώνουν, που ζουν σωστά, πιστά, δίκαια, που αδιάλειπτα προσεύχονται, που αγωνίζονται τον καλό αγώνα της πίστης νικηφόρα και θριαμβικά, που έχουν ασυνήθεις απαντήσεις στις προσευχές τους, διότι προσεύχονται κατά έναν ασυνήθη τρόπο, που ο Κύριος χρησιμοποιεί τη μαρτυρία τους για να οικοδομεί τα τείχη της Σιών, που ζουν σε στενή μ' αυτόν επαφή και συνεννόηση. Και τότε θα σου πω, ναι, δόξα τω Θεώ, ευλογημένο να είναι το Όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αυτό είν' αλήθεια. Αλλά μη μου πεις όχι, στο ότι αυτοί είναι μόνο μια μικρή μειονότητα, το μικρό υπόλοιπο, ο μικρός στενός κύκλος των τριών μαθητών, οι εφτά χιλιάδες που δεν έκλιναν γόνυ στον Βάαλ. Δεν είναι αυτοί οι πολλοί, είναι οι λίγοι. Εδώ μιλάμε για τους πολλούς, για τους μεγάλους αριθμούς, που όπως φαίνεται αυτοί είναι οι φίλοι που πληγώνουν τον Κύριο. Κι όπως είναι αδύνατο να κρυφτεί κανείς πίσω απ' το δάχτυλό του, άλλο τόσο είναι αδύνατο να κρυφτούν οι πολλοί πίσω απ' τους λίγους. Άλλωστε γιατί να κρυφτούν; Τι θα τους ωφελήσει αυτό το κρύψιμο, και ποιον έτσι θα ξεγελάσουν, τον Θεό, τους ανθρώπους ή τον εαυτό του; Το θέμα μας δεν τίθεται ούτε πώς θα κρυφτούμε, ούτε πώς θα τα καταφέρουμε να ξεγελάσουμε κανένα. Το θέμα μας είναι πώς όλοι μας σαν πιστοί του Κυρίου θα πάρουμε τις σωστές θέσεις, που ο Λόγος του Θεού μας καλεί να πάρουμε, πώς θα γίνουμε τίμιοι με τον Θεό και με το περιβάλλον μας, πώς θα ζήσουμε σε τέλεια υπακοή στις απαιτήσεις του Θεού για τη ζωή μας, πώς θα πάψουμε να πληγώνουμε τον Κύριο, εμείς οι φίλοι Του, πώς θα εκπληρώσουμε με δύναμη Αγίου Πνεύματος το μεγάλο σκοπό για τον οποίον αναπνέουμε, τη μεγάλη εντολή, "υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν" (Μαρκ. ις΄ 15).

Το θέμα μας είναι ακόμα πώς έτσι έτοιμοι θα πρέπει να περιμένουμε τον ερχόμενο Κύριο που από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα θα φανεί, ώστε "να μη αισχυνθώμεν απ' αυτού εν τη παρουσία αυτου". (Α΄ Ιωάν. β΄ 28).

Μέσα σ' αυτές τις γραμμές και μ' αυτούς τους στόχους, το άρθρο μας τούτο τάχτηκε να υπηρετήσει την αδελφότητα της Ελλάδας, της πατρίδας μας. "Όποιον αγαπά ο Κύριος ελέγχει και παιδεύει, και μαστιγώνει πάντα υιόν τον οποίον παραδέχεται" (Εβρ. ιβ΄ 6). "Μετανόησον και κάμε τα πρώτα έργα, ειδεμή έρχομαι..." (Απ. β΄ 5). "Κράξον προς εμέ και θα σου αποκριθώ και θα σου δείξω μεγάλα και απόκρυφα τα οποία δεν γνωρίζεις" (Ιερ. λγ΄ 3). "Διάγετε μετά φόβου τον καιρόν της παροικίας σας" (Α΄ Πέτ. α΄ 17). "Ετοιμάσατε την οδόν του Κυρίου... διότι έτι ολίγον καιρό και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει" (Εβρ. ι΄ 37).

Έχει ο Κύριος μηνύματα για το λαό Του. Θέλει να μας διδάξει τας οδούς Του, να μας τονίσει τις άγιες απαιτήσεις Του για τη ζωή μας, να μας υπενθυμίσει τις ευθύνες μας απέναντί Του κι απέναντι σ' έναν κόσμο που χάνεται χωρίς τον Χριστό. Παράλληλα έχει για μας παρηγορίες, θεραπείες, δυνάμεις, ευλογίες αν το θελήσουμε, αν υπακούσουμε.

Σαν υπηρέτες του σώματος του Χριστού, κι άσχετα δογματικής απόχρωσης ή τοποθέτησης εκκλησίας στην οποία ανήκουμε, θεωρούμε υποχρέωση κι ανάγκη να δηλώσουμε πως δεν έχουμε κανένα θεολογικό πονοκέφαλο γύρω από λεπτομέρειες και δευτερεύουσας σημασίας αλήθειες, που αυτές πολλές φορές χωρίζουν τ' αληθινά τέκνα του Θεού, διότι όπως ο Λόγος του Θεού λέει "κι αν φρονήτε τι άλλως πως, και τούτο θέλει αποκαλύψει εις εσάς ο Θεός" (Φιλ. γ΄ 15). Δεν έχουμε επίσης τίποτα να πούμε, ούτε φυσικά να θεωρήσουμε πρωταρχικά σημαντικές τυχόν προσπάθειες οργανικών συμπτύξεων μεταξύ Εκκλησιών και χριστιανικών σωματείων. Όμως, έχουμε, σαν υπηρέτες, οι γράφοντες, ένα έντονο καρδιοχτύπι, ένα τρομερό ερωτηματικό. Πώς είναι δυνατόν η νύμφη που αγοράστηκε τόσο ακριβά, που μόνη στον κόσμο ξέρει την αλήθεια, που είναι αυτή το αλάτι της γης, πώς είναι δυνατό ν' ανταποκρίνεται τόσο φτωχά στις απαιτήσεις του Κυρίου της και ν' αντιμετωπίζει με τόση αδιαφορία και μαλθακότητα το δράμα ενός αποστάτη κόσμου ολόγυρά της, που χάνεται γιατί δεν γνωρίζει Εκείνον.

Είναι καιρός, αδελφοί μου αγαπημένοι, για περισυλλογή, για προβληματισμό, για αυτοέλεγχο και άνω απ' όλα και πέρα απ' όλα, για ταπείνωση και προσευχή και εκζήτηση του προσώπου του Κυρίου, σε οποιοδήποτε κόστος. Ίσως έτσι, τα αόρατα φτερά, γεμάτα ίαση και παρηγορίες και ζωή, θα σκεπάσουν, θα ζεστάνουν, θα διασώσουν. Ίσως κάτω απ' αυτούς τους όρους, το ποτάμι της ζωής που εξέρχεται απ' το θρόνο του Θεού θα μας πλημμυρίσει με την αφθονία του και θα δούμε κάποιες καλές από προσώπου του Κυρίου μέρες στον τόπο μας, με μια αφύπνιση των ομοεθνών μας σε μεγάλους αριθμούς και επιστροφή τους στον Ιησού Χριστό, τον Κύριο της δόξας. Γένοιτο, Κύριε, γένοιτο Κύριε, τώρα! I

 

 

 

 

 

 

Εκεί που Τελειώνει
η Γη... και η Ελπίδα

του κ. Χ. Νταγκουνάκη

 

 

 

Η Σιβηρία είναι μια αχανής και παράλληλα αραιοκατοικημένη χώρα, στην άκρη της γης. Η έκτασή της καταλαμβάνει το 75% του ρωσικού εδάφους αλλά τα 25 εκατομμύρια των κατοίκων της αποτελούν κάτι λιγότερο από το 20% του ρωσικού πληθυσμού. Οι περισσότεροι μένουν σε απομονωμένες κοινότητες, που η ζωή τους πολύ λίγο έχει αλλάξει εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Όσοι προσπαθούν να διαδώσουν τον Λόγο του Θεού στη Σιβηρία, έχουν ν' αντιμετωπίσουν δυσχέρειες, όπως οι μεγάλες αποστάσεις, το ανώμαλο έδαφος και οι κακοί δρόμοι που οδηγούν σε απομονωμένα χωριά. Δεν είναι όμως μόνον αυτό. Ο πληθυσμός της Σιβηρίας αποτελείται κυρίως από Ρώσους και Ουκρανούς αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες εθνικές ομάδες που η καθεμιά έχει τη δική της γλώσσα και τον δικό της πολιτισμό. Ο Σαμανισμός1, για παράδειγμα, εξακολουθεί να ασκείται σε μερικές απ' αυτές τις κοινωνικές ομάδες, ενώ η αθεΐα του προηγούμενου καθεστώτος έχει αφήσει παντού ανεξίτηλα τα σημάδια της.

Αυτό είναι το πνευματικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου καλείται να εργαστεί το σιβηρικό τμήμα της ρωσικής Βιβλικής Εταιρίας, για να φέρει την Αγία Γραφή σ' αυτούς τους πληθυσμούς, όπου ο αλκοολισμός είναι μια από τις κύριες κοινωνικές πληγές- αλλά εδώ η Εκκλησία της Σιβηρίας αναπτύσσεται και επεκτείνεται συνεχώς.

Έτσι, σε συνεργασία με μια ρωσική ιεραποστολική οργάνωση που εργάζεται με κινητά ιατρικά συνεργεία και προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κλιμάκιο της Βιβλικής Εταιρίας επισκέπτεται από καιρό σε καιρό διάφορες απομακρυσμένες περιοχές, όπως, για παράδειγμα, σε πέντε χωριά γύρω από το Κεμέροβο, κάπου 200 χλμ. έξω από το Νοβοσιμπίρσκ, τη μεγαλύτερη πόλη της Σιβηρίας. Εκεί, βρίσκει την ευκαιρία και προσφέρει σ' αυτούς τους ανθρώπους δωρεάν από μία Αγία Γραφή. Στην περιοχή ζουν περί τις 3.000 κάτοικοι με τη δική τους πολιτιστική παράδοση.

Πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία, μαζί με την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που λαμβάνουν, να ανοίξουν συζήτηση με τους ανθρώπους της Βιβλικής Εταιρίας για τα προβλήματά τους, τους φόβους, τις ελπίδες τους και τις ευκαιρίες που έχουν να πλησιάσουν τον Θεό μέσα από τον γραπτό Λόγο του. Χαίρονται για τα δώρα που παίρνουν (την παιδική Αγία Γραφή, Καινές Διαθήκες ή ευαγγέλια με μεγάλα γράμματα για ηλικιωμένους), αφού αναπληρώνουν σε μεγάλο βαθμό την απομόνωσή τους από οργανωμένες χριστιανικές κοινωνίες, στη μέση του πουθενά.

Σε μια άλλη εξόρμηση, οι συνδυασμένες αυτές "δυνάμεις" που προσφέρουν φυσική και συνάμα πνευματική περίθαλψη, βρέθηκαν στην ορεινή περιοχή Σορία, κάπου 600 χλμ. νοτιοανατολικά του Νοβοσιμπίρσκ. Χρησιμοποίησαν φορτηγά, ένα πλοίο, ακόμα και ένα ελικόπτερο για να φτάσουν σε 11 απομονωμένα χωριά, που οι κάτοικοί τους ζουν από το ψάρεμα, τις όποιες καλλιέργειες, κι από το κυνήγι. Στην αρχή αντιμετώπισαν με καχυποψία την αποστολή της Βιβλικής Εταιρίας, που τους μιλούσε για την αγάπη του Θεού. Ζουν σε τόσο σκληρές συνθήκες, που τους είναι φοβερά δύσκολο να δεχτούν ότι κάποιος τους αγάπησε κι έδωσε τη ζωή του γι' αυτούς! Άκουσαν όμως με ενδιαφέρον τα λόγια του Θεού και με χαρά δέχτηκαν από μία Αγία Γραφή δώρο που τους πρόσφεραν.

****

Στη Ρουάντα, η επιδημία του έιτζ έχει απομονώσει άτομα αλλά και ολόκληρες κοινότητες. Μπορεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να έχουν ρίξει τους τόνους, γιατί ίσως έχουν πιο επίκαιρα γεγονότα ν' ασχοληθούν, αλλά η χώρα αυτή εξακολουθεί να ζει το βουβό της δράμα. Πολλοί φορείς της ασθένειας ζουν μια θλιβερή ζωή σε πλήρη απόρριψη από τους συγγενείς τους και τους φίλους τους, ενώ άλλους τους έχουν διώξει από τα σπίτια τους, και τα νοσοκομεία αρνούνται να τους δεχτούν.

Σε εθνικό επίπεδο, υπολογίζεται ότι τα θύματα της επιδημίας ξεπερνούν τα θύματα της γενοκτονίας του 1994, που ήταν πάνω από 800.000. Τώρα τα θύματα του έιτζ είναι πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι κι αναλφάβητοι, Χούτου και Τούτσι, άντρες και γυναίκες.

Μέσα σ' αυτό το μπακγκράουντ μια κυρία από τα στελέχη της Νορβηγικής Βιβλικής Εταιρίας, η Κονστάνζ Ράεν, εργάζεται εκεί στην Αφρική, σε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα, που διδάσκει και ενθαρρύνει ανθρώπους στη Ρουάντα να πηγαίνουν και να βρίσκουν τέτοια άτομα, χτυπημένα από το έιτζ.

Σε συνεργασία με τοπικές εκκλησίες διδάσκει ανθρώπους πώς να θέσουν σε έμπρακτη εφαρμογή την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη και προσαρμόζει το μήνυμα της γνωστής παραβολής στη ζωή των θυμάτων του έιτζ, αλλά κι εκείνων που έρχονται σε καθημερινή επαφή μαζί τους. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς, όπου όλοι οι εκπαιδευόμενοι μπορούν να συμμετάσχουν, συζητιούνται τα αισθήματα της ντροπής, της ενοχής και της επίκρισης, που δημιουργούνται στους φορείς της ασθένειας, και πώς να τους βοηθήσουν σιγά σιγά να τα υπερνικήσουν.

Ειδικότερα, το μήνυμα της κ. Ράεν είναι πως όλοι μπορεί να προσβληθούν από το έιτζ, και η αρρώστια αυτή δεν είναι τιμωρία για την αμαρτία. "Ποιος είναι αναμάρτητος σ' αυτό τον κόσμο;" αναρωτιέται. "Και τι αμαρτία έκαναν τα παιδάκια που γεννιούνται με έιτζ;"

Με την πεποίθηση πως η πίστη είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της ζωής, σκοπός της κ. Ράεν με το ειδικό αυτό πρόγραμμα "Πού είναι ο Καλός Σαμαρείτης;" είναι να δώσει κουράγιο σ' αυτούς τους ανθρώπους να φροντίσουν για την ίδια τους τη ζωή, και ν' αρχίσουν να αντιπαλεύουν το στίγμα του έιτζ.

Δύο πιστές χριστιανές γυναίκες, η Βαλερί Νσιμινιγιμάνε και η Ιμμακουλέ Μουχάβγιε, προσφέρθηκαν να βοηθήσουν κι αυτές την ιεραποστολή με επισκέψεις σε φορείς του έιτζ, που πολλοί απ' αυτούς είναι ετοιμοθάνατοι, στο τελευταίο στάδιο. Ψάλλουν γι' αυτούς και τους διαβάζουν αποσπάσματα από τον Λόγο του Θεού στη γλώσσα τους. Έχουν και οι δυο τη δυνατή αίσθηση ότι το μήνυμα της Βίβλου για αγάπη προς τον πλησίον πρέπει να βιώνεται και να εκδηλώνεται με πρακτικούς τρόπους. Δεν φοβούνται κι ούτε έχουν τον παραμικρό δισταγμό να έρθουν σε επαφή με τους φορείς. Μ' εκείνους που όλοι τους έχουν παραπετάξει σαν τον οδοιπόρο της παραβολής του καλού Σαμαρείτη στο πλάι του δρόμου της κοινωνίας μας. Και ξέρετε γιατί δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν; Γιατί είναι κι αυτές φορείς του έιτζ. Μόνο που το αντιμετωπίζουν με έναν άλλο τρόπο, κι έτσι γίνονται "πλησίον" στους συμπατριώτες τους...

Το πρόγραμμα αρχίζει να αποκτάει σημαντική υποστήριξη από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, αλλά κερδίζει και τις καρδιές των θρησκευτικών και πολιτικών ηγετών.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του αρχιεπισκόπου Εμμανουήλ Κολίνι, επισκόπου του Κινγκάλι και επικεφαλής της Επισκοπικής Εκκλησίας της Ρουάντα και σε μια πρόσφατη εκδήλωση του "Καλού Σαμαρείτη", καθώς δήλωνε ότι "η διακονία αυτή θα δημιουργήσει νέους κομάντος στον πόλεμο εναντίον ενός αόρατου εχθρού". Το υλικό για το έργο της κ. Ράεν σε Γραφές και Καινές Διαθήκες στα αγγλικά και γαλλικά το προμηθεύουν η "Νορβηγική Εκκλησιαστική Βοήθεια" και οι Ηνωμένες Βιβλικές Εταιρίες. Προσφέρονται επίσης κασέτες, αφίσες και βιντεοκασέτες.

****

Αγαπητοί μου αναγνώστες, κάθε χρόνο τέτοιον καιρό, η Ελληνική Βιβλική Εταιρία απλώνει το χέρι σ' όλους εμάς τους χριστιανούς του πολιτισμένου κόσμου και ζητάει τον οβολό μας. Να ενισχύσουμε το ειδικό της έργο, που είναι η μετάφραση, η έκδοση και η διάδοση της Αγίας Γραφής. Οπωσδήποτε υπάρχουν χιλιάδες άλλες διακονίες σ' όλο τον κόσμο, που προσφέρουν την ανακούφιση στην αρρώστια, στη φτώχεια, στην κοινωνική καταπίεση, στην κάθε είδους εξάρτηση.

Αλλά όλες αυτές οι προσπάθειες των εκατομμυρίων παιδιών του Θεού που εργάζονται σ' αυτές, έχουν μια κοινή βάση: την Αγία Γραφή. Παράλληλα με το φάρμακο, τη θεραπεία, την ψυχολογική ή την υλική υποστήριξη, προσφέρουν πάντοτε και ένα αντίτυπο του Λόγου του Θεού. Ακριβώς γιατί νιώθουν ότι μόνον ο Λόγος του Θεού έχει την αξεπέραστη δύναμη να διεισδύει δια του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του ανθρώπου, ό,τι κι αν πιστεύει, σ' όποιο κοινωνικό, βιοτικό ή πολιτιστικό επίπεδο κι ανήκει, σ' όποια χώρα κι αν κατοικεί, ακόμη και στην πιο απομακρυσμένη άκρη της γης. Μπορεί και διεισδύει στην καρδιά του ανθρώπου και του δίνει την πραγματική ελπίδα, την ελπίδα της αιώνιας ζωής.

Εκεί που τελειώνει η γη και η ελπίδα... I

 

Νέων σκέψεις, απόψεις, αντιθέσεις, αντιπαραθέσεις, αισθήματα

 

Εις το επανιδείν

Ήταν ζεστή εκείνη η μέρα. Ο ήλιος έκαιγε τα πρόσωπά μας και ζάλιζε τις σκέψεις μας. Πάντα είχα την αίσθηση ότι τέτοιες μέρες η φύση όφειλε να συμπάσχει. Πίστευα ότι στον ουρανό του Μυλοτόπου έπρεπε να βρέχει ή έστω να υπάρχουν μαύρα σύννεφα. Αντιθέτως, ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος και η υπερβολική ζέστη δεν φανέρωνε με κανένα τρόπο το τραγικό εκείνης της 22ας Σεπτεμβρίου.

Ήταν το 1989 όταν πρωτογνώρισα τον Ιωνάθαν στην κατασκήνωση του Καλάμου. Τον ξανασυνάντησα στη Χαλκίδα σαν ποιμένα και τον αποχαιρέτησα και πάλι στην κατασκήνωση σαν αρχηγό μου πια.

Όλες αυτές οι σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου, τόσο μέσα στο Κτελ που ανέβαινε προς τη Θεσσαλονίκη, όσο και σε όλη τη διάρκεια της κηδείας. Και επιπλέον ένα μεγάλο γιατί. Ακόμη υπάρχει αυτό το ερωτηματικό. Γιατί; Και το ερωτηματικό μεγάλωνε όσο περνούσε η ώρα μέσα στην εκκλησία και κατόπιν στο νεκροταφείο. Έβλεπα στα μάτια των συγγενών και φίλων τα ίδια αισθήματα. Τα ίδια δάκρυα.

Τρία χρόνια τώρα μέσα από τη συνεργασία μας στον Κάλαμο είχαμε έρθει όσο κοντά γινόταν, δεδομένου του κλειστού του χαρακτήρα. Θυμόμουν τα πάντα από εκείνον και περνούσαν σαν ταινία μπροστά από τα μάτια μου.

Η καμπάνα χτυπούσε πένθιμα, ενώ το φέρετρο μεταφερόταν μέσα από τα δρομάκια του χωριού. Το μυαλό μου ήταν άδειο. Προσπαθούσα να δώσω λογικές απαντήσεις. Και αδυνατούσα. Είμαι πολύ μικρός. Όλα όσα έψαλα τόσον καιρό ήταν ψέματα; "Για κάθε ναι Σ' ευχαριστώ, για κάθε όχι Σ' αγαπώ". Για ποιο λόγο ένας άνθρωπος που προσέφερε και είχε πολλά ακόμη να δώσει έπρεπε να φύγει με τόσο τραγικό τρόπο;

Το μόνο που μου ερχόταν ήταν οι στίχοι ενός παιδικού τραγουδιού "Αν τα μάτια σου βλέπουνε το φως κάθε μέρα που ο ήλιος πιο λαμπρός του Θεού την αγάπη απλώνει παντού, τίποτα άλλο δεν είναι παρά μόνο η χάρη Του".

Ο Ιωνάθαν έφυγε. Ω Κύριε, δείξε το δρόμο σε μένα που έμεινα εδώ. Δείξε το δρόμο να προχωρώ πάνω στα δικά σου βήματα. Δίδαξέ με πώς να Σε υπηρετώ.

Εις το επανιδείν φίλε Ιωνάθαν.

Κ.Σαχινίδης, Αθήνα

 

Σκέψεις από το κολλέγιο

Ο διωγμός των Χριστιανών είναι μία ξένη έννοια για μας, που έχουμε το προνόμιο να ζούμε σε δημοκρατικές χώρες. Ακούμε μόνο σχετικά με τους αγώνες των Χριστιανών στην μέση Ανατολή, στην Κίνα και στην Αφρική. Αυτό άραγε μας αφήνει εμάς, τις δυτικές κοινωνίες, ελεύθερους από τέτοιου είδους εμπόδια; Διωκόμαστε με διαφορετικό τρόπο. Εκεί τους απαγορεύεται να είναι Χριστιανοί, εδώ αποθαρρυνόμαστε από το να είμαστε χριστιανοί.

Αυτή τη χρονιά κατάλαβα ότι δεν έχω ανοσία σε αυτό. Από τότε που άρχισα να φοιτώ στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, ένα κολλέγιο φιλελεύθερο, ό,τι άκουσα σχετικά με το Χριστιανισμό είναι αρνητικό. Πολλοί από τους διδάσκοντες εκδηλώνουν την απιστία τους, ακόμα και αν δεν έχει τίποτα να κάνει με την ύλη που διδάσκουν. Σαν σύγχρονοι άνθρωποι, χρησιμοποιούν είτε την επιστήμη ή τη διανοητική τους προσέγγιση της άποψης των αρχαίων φιλοσόφων, στο να πιστεύουν σε ένα ανώτερο ον. Οι πιο λεπτοί στους τρόπους, διακηρύσσουν ότι όλες οι θρησκείες είναι σωστές και πρέπει να γίνονται σεβαστές. Πολλές φορές όμως αυτός ο σεβασμός χάνεται και μάλιστα ανακάλυψα ότι ο Χριστιανισμός έιναι η μόνη θρησκεία που οι άνθρωποι χλευάζουν ανοικτά. Είναι πολύ στυλάτο το να στραφεί κανείς στις ανατολικές θρησκείες που είναι τόσο ανοιχτές και δεν διακρίνουν ξεκάθαρα το καλό από το κακό. Θα αποδεχτούν μία θρησκεία μόνο εάν δεν τους δυσκολεύει. Στην τάξη της βιολογίας μαθαίνουμε για την θεωρία της εξέλιξης. Ο καθηγητής μας μίλησε γι'αυτήν σαν να ήταν η θρησκεία του, πράγμα που έχει νόημα, γιατί στην πραγματικότητα ξεπερνάει τα όρια της επιστήμης και φτάνει στην πίστη. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στην επιστήμη κάνουν ένα μεγαλύτερο άλμα πίστης γιατί η επιστήμη είναι πιο αφηρημένη, έχει πιο πολλά αναπάντητα ερωτηματικά και κενά.

Μερικές εβδομάδες πριν, η καθηγήτρια της φιλολογίας άρχισε να συζητά μία περικοπή που διαβάσαμε, για κάποιον που ήταν πιστός. Ηθελε να σκεφτούμε για την περικοπή, σαν άνθρωποι του 19ου αιώνα, όταν αυτή γράφτηκε. Θεώρησε ότι κανείς μας δεν πίστευε στην έννοια της εν Χριστώ αναγέννησης, σαν κάτι σπάνιο στην σημερινή κοινωνία. Μετά η διδάσκουσα και όλη η τάξη άρχισαν να κατακρίνουν αυτήν την πίστη. Αισθάνθηκα σαν περιθωριακή. Αργότερα πήρα κουράγιο επειδή ξέρω ότι μακάριοι είναι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης. Είναι κάτι για το οποίο πρέπει να χαιρόμαστε όταν το αντιμετωπίζουμε. Είμαστε μειονότητα σε αυτόν τον κόσμο, αλλά με κανένα τρόπο δεν είμαστε μόνοι. Εχουμε ένα μεγάλο στόχο στη ζωή και όποιο και αν είναι το δημοφιλές ή το μοντέρνο, δεν πρέπει να χάσουμε τον στόχο μας.

Μόνικα Λιθοξοπούλου, Βοστώνη

 

Η εκκλησία μου κι εγώ

Τις προάλλες είχα κάποιους προβληματισμούς σχετικά με το πόσο άμεσα επηρεάζει η εκκλησία, το σύνολο δηλαδή των αδερφών μου, την προσωπική μου ζωή. Ακόμα, είχα κάποιες σκέψεις για το ποιά πρέπει να είναι η στάση της εκκλησίας μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Γεννημένος μέσα σε μια γνήσια χριστιανική οικογένεια βίωσα τον όρο 'εκκλησία' από πολύ μικρή ηλικία και έτσι ίσως να μην κατάφερα να εκτιμήσω την εκκλησία μέσω κάποιας αλλαγής στην καθημερινή μου ζωή. Μεγαλώνοντας όμως ένιωθα όλο και πιο έντονη την θαλπωρή με την οποία με αγκάλιαζε η εκκλησία μου. Είδα όλη σχεδόν την εκκλησία να συμμερίζεται μαζί μου τόσο τις στιγμές της χαράς μου, όσο και τις πιο δυσάρεστες καταστάσεις, εφαρμόζοντας με αυτόν τον τρόπο την ευαγγελική ρήση 'χαίρετε μετά χαιρόντων και κλαίετε μετά κλαιόντων'. Ακόμα παρατήρησα πως αυτό δεν γινόταν μόνο με εμένα, αλλά με τον καθένα που έμπαινε στους κόλπους της εκκλησίας, είτε ως ένα καινούριο μέλος, είτε ως ένας απλός επισκέπτης. Γενικότερα είδα τα παλαιότερα μέλη της εκκλησίας να αγκαλιάζουν τα νεότερα και αυτά με την σειρά τους να γίνονται με την ζωή τους 'δρομοδείκτες' μέσα στην χριστιανική πορεία.

Βέβαια δεν έλλειψαν στιγμές που με πικρία είδα ανθρώπους να φεύγουν από την εκκλησία, με την δικαιολογία πως κάτι τους σκανδάλισε και πως ενοχλήθηκαν απο άλλους.

Ένα διάσημο παράδειγμα από την ιστορία, είναι αυτό του Δανού φιλόσοφου Σόρεν Κίργκεγκορ, που στην εφηβεία του εξαπέλυε μύδρους εναντίον της χαλαρής και αδιάφορης στάσης της ίδιας του της εκκλησίας, καταλήγοντας μάλιστα σε σημείο να την εγκαταλείψει. Σε κάθε περίπτωση, έχω την εντύπωση ότι πάντα οι 'άλλοι' είναι εκείνοι που μας φταίνε. Μάλλον όμως, φταίμε εμείς οι ίδιοι.

Ωριμάζοντας πλέον μέσα στην εκκλησιαστική κοινωνία βλέπω την πλειονότητα των αδερφών μου όχι μόνο να μην κρατά μία αδιάφορη στάση απέναντι στο θέλημα του Θεού αλλά και να με βοηθούν στην πρακτική Χριστιανική μου πορεία.

Συμμετέχοντας σε πολλές από τις δραστηριότητες της εκκλησίας μου, είδα όλο το εκκλησίασμα να υπηρετεί με φλογερή πίστη τον τελειωτή της πίστης μας τον Ιησού Χριστό, αλλά και να προσεύχεται να μην καταφέρει ο εχθρός να μετατρέψει αυτή την φλόγα της πίστης σε παγετό μίας νωχελικής πίστης.

Η γλυκιά ζεστασιά που μπορεί να προσφέρει η εκκλησία σε ένα μέλος της, δεν θα πρέπει ποτέ να αποτελέσει τροχοπέδη στην ενεργή χριστιανική πορεία του εντός και εκτός της εκκλησίας .Ο χριστιανός πρέπει να μεταφέρει τα όσα πνευματικά αγαθά αποκομίζει από την εκκλησία στους ανθρώπους που τον περιβάλλουν καθημερινά,και η ζωή του να είναι ενα θαύμα για όσους πρέπει να δουν για να πιστέψουν πως ο Θεός δεν άλλαξε ποτέ και ούτε αποκοιμήθηκε όπως έγραψαν κατά καιρούς διάφοροι.

Γιώργος Τερζάκης, Αθήνα

 

 

 

 

 

 

 

Το Δώρο των Δώρων

Εσύ, Ανεξάντλητη πηγή Καλωσύνης,

Τι να σου προσφέρω εγώ, για το

Δώρο των Δώρων,

Τον Μονογενή Σου Γυιό, τον Ελευθερωτή μου

τον αντικαταστάτη μου,

Αυτόν που κένωσε τον εαυτό Του

Και μου 'δωσε την Άπειρη αγάπη Του;

Εδώ έγινε το θαύμα των θαυμάτων

Ήρθε εδώ κάτω να με σηκώσει ψηλά

Γεννήθηκε όμοιός μου για να Του μοιάσω.

Αυτή είναι αγάπη.

Όταν δεν μπορώ να Τον φτάσω

με σηκώνει κοντά Του με τα φτερά της χάρης Του.

Αυτή είναι δύναμη,

Όταν το Θείο και η ανθρωπότητα ήταν χωριστά

έφερε τον Δημιουργό με το δημιούργημά Του

σε μια σφικταγκαλιασμένη ενότητα.

Εδώ είναι η σοφία

Όταν ήμουνα διαλυμένος χωρίς θέληση για γυρισμό

και χωρίς διαύγεια νου για επανόρθωση

ήρθε ο ενανθρωπήσας Θεός με την υπέρτατη θυσία

να πεθάνει για μένα, να ικανοποιήσει τη

θεία δικαιοσύνη για μέναν.

Θεέ μου, στείλε με νοερά στους βοσκούς που αγρυπνούν

ν' ανοίξει ο νους μου να δεχτεί το χαρμόσυνο άγγελμα,

να πιστέψει, να υμνήσει, να λατρέψει!

Τα μάτια μου να δουν ικανοποιημένο τον Πατέρα.

Ας μείνω με το γαϊδουράκι, τη γίδα, την καμήλα

ν' αντικρύσω μαζί τους το πρόσωπο του Λυτρωτή μου,

ν' απαλλαγώ απ' την αμαρτία μου.

Άφησέ με να πιάσω μαζί με τον Συμεών το νεογέννητο μωρό

να τ' ακουμπήσω στην καρδιά μου, να τ' αγκαλιάσω με τη θέρμη της πίστης μου

ν' αναφωνήσω πως είναι δικός μου κι εγώ δικός Του.

Μ' Αυτόν μου 'δωσες τον Ουρανό. Μου τα έδωσες όλα.

Επιμέλεια - Μετάφραση: Λ. Βαλαή

 

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006