ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2002

  1. Τι μας Έφερε ο Χριστός;
  2. Γιατί δεν Χάρηκε ο Ηρώδης;
  3. Μια Προσευχή για Προστασία  Εναντίον Ασεβών Εχθρών (Ψαλμός 7)
  4. Ιεριχώ, τα Τείχη της: Το Ανθρωπίνως Ακατόρθωτο / 2
  5. Η Νηστεία -Μια άλλη άποψη
  6. Η Προσευχή της Δέησης
  7. Τα Νέα των Νέων
  8. Τα Τρία Δέντρα

 

Τι μας έφερε ο Χριστός;

του Μ. Β. Κυριακάκη

Όλοι οι άνθρωποι, νομίζω, συμφωνούν πως η γέννηση του Ιησού Χριστού αποτελεί την αρχήν ενός νέου κεφαλαίου στην ιστορία του κόσμου. Είτε πιστεύουν είτε είναι αδιάφοροι και αρνητές ακόμα αν είναι, είναι υποχρεωμένοι από την ιστορική πραγματικότητα να παραδεχθούν πως κάτι σημαντικό συνέβη όταν στη σκηνή της ιστορίας επρόβαλε η μοναδική μορφή του Ιησού του Ναζωραίου.

Με την ευκαιρία λοιπόν που θυμόμαστε τη Γέννησή Του ας σταθούμε, πέρα από τις συγκινήσεις και τους θρύλους να ερωτήσουμε: Τι έφερε ο χριστιανισμός στον κόσμο; Ποια η επίδρασή του στη ζωή της κοινωνίας και του ατόμου; Και για να θέσουμε το ερώτημα με μεγαλήτερη ακριβολογία, τι έφερε ο Χριστός στον κόσμο και τι τώρα, στη σημερινή διαστημική εποχή μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο; Γιατί ο χριστιανισμός δεν μπορεί να εννοηθή ανεξάρτητα από το πρόσωπο του Χριστού. Γύρω από Εκείνον που γεννήθηκε στο σταύλο της Βηθλεέμ -ποιος υπήρξε, τι έργο έκαμε με τη ζωή Του και το θάνατό Του και φυσικά με το τι εδίδαξε, γύρω από την προσωπικότητά Του, πλέκεται όλος ο χριστιανισμός -τουλάχιστον στη γνήσια αποστολική μορφή του.

Τι έφερε λοιπόν ο Χριστός και τι προσφέρει στον άνθρωπο ακόμα και τον σημερινό άνθρωπο, που θριαμβεύει με τα τεχνολογικά επιτεύγματά του και κατέχεται από αγωνία και δέος για το άμεσο μέλλον του; Ασφαλώς δεν έφερε νέες ιδέες ή κάποιο νέο σύστημα. Θα κάμναμε βασικό λάθος αν λέγαμε πως ο Χριστός έφερε ένα νέο θρησκευτικό ή κοινωνικό σύστημα.

Ο Χριστός έφερε και προσφέρει μια νέα δύναμη. Το Ευαγγέλιό Του αποτελεί δύναμη. Είναι η δύναμη που πηγάζει από τον Θεό που είναι ένας πατέρας στοργικός γεμάτος αγάπη. Τόσο ηγάπησε ο Θεός τον κόσμο ώστε έδωκε , όχι απλώς έστειλε, αλλά έδωκε τον υιό του τον μονογενή για να μη χαθή όποιος πιστεύει σ' αυτόν... Να το νόημα και το μήνυμα που έρχεται από τη φάτνη της Βηθλεέμ. Ένα μήνυμα που απευθύνεται, προσωπικά σε κάθε άνθρωπο: Ο Θεός είναι πατέρας σου που σε αγαπά και έχει ανοιχτή την αγκάλη Του για σένα.

Επαναστατική είναι αυτή η αντίληψη για τον Θεό. Δεν είναι ο μεγάλος άγνωστος· η αόριστη ιδέα του φιλοσοφικού ή θεολογικού στοχασμού. Είναι πατέρας στοργικός που μπορεί να γεμίσει τις πεινασμένες καρδιές σας με αγάπη που ξεπερνά το νου και τη φαντασία μας. Ο Θεός είναι αγάπη! Και η αγάπη είναι δύναμη. Έχει το στοιχείο της παντοδυναμίας μέσα του εκείνος που αγαπά. Όταν κακοποιούσαν έναν χριστιανό τον προκάλεσαν αυτοί που τον κακοποιούσαν: Τι σου κάμνει τώρα ο Χριστός σου; Αυτός απάντησε: Μου δίνει τη δύναμη να σας συγχωρώ και να σας αγαπώ!...

Έφερε την ταπείνωση και τη θυσία. Ο ίδιος εταπείνωσε τον εαυτό Του σε βαθμό που είναι πέρα από την πιο τολμηρή φαντασία μας. Απλός ανάμεσα στους απλούς, -οι αλώπεκες έχουν το καταφύγιό τους και τα πουλιά που πετούν έχουν τις φωλιές τους, ο υιός του ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι του... είπε για τον εαυτό Του. Και η ταπείνωση είναι το στοιχείο που εξυψώνει τον άνθρωπο.

Μας έφερε μια νέα αντίληψη για το Θεό, αλλά και για τον άνθρωπο. Σε όλα τα φιλοσοφικά ή θρησκευτικά συστήματα στο κέντρο είναι ο άνθρωπος που αναζητά το Θεό -την υπέρτατη πραγματικότητα. Στο χριστιανισμό αντίθετα είναι ο Θεός που αναζητά τον άνθρωπο. Έρχεται με την ταπεινή ανθρώπινη μορφή του Ιησού για να αναζητήσει τον άνθρωπο.

Και του δίνει μαζί με τη λύτρωσή Του ένα καινούργιο μέτρο αξιών. Η ζωή σου δεν μετριέται με το τι έχεις ή με το τι κατέχεις. Αλλά με το τι είσαι. Ούτε ακόμα με το τι κάμνεις γιατί έχεις την δυνατότητα να κάμεις κάτι καλό με σαθρά κίνητρα και ελατήρια.

Μπορείς να έχεις άφθονα υλικά αγαθά και να είσαι δυστυχισμένος μέσα σ' αυτά. Και μπορεί αντίθετα μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες να είσαι λυτρωμένος, να ζεις πάνω από τις περιστάσεις σου...

Φυσικά μια τέτοια αντίληψη και μια τέτοια ζωή ισοδυναμεί με θαύμα. Και το θαύμα αυτό το έφερε και το φέρνει Εκείνος που εγεννήθη στη Βηθλεέμ και έρχεται να γεννηθεί στις καρδιές μας.

Ας τις ανοίξουμε λοιπόν σ' Εκείνον για να αντηχήση μέσα μας η μελωδία του αγγελικού ύμνου:

Δόξα εν υψίστοις Θεώ

και επί γης ειρήνη

εν ανθρώποις ευδοκία... I

Ο Μ. Β. Κυριακάκης (1905-1989) υπήρξε τρίτος εκδότης του περιοδικού.

 

 

 

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΑΡΗΚΕ Ο ΗΡΩΔΗΣ;
Μια αρνητική άποψη των Χριστουγέννων


του κ. Χάρη Ι. Νταγκουνάκη

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα Χριστούγεννα σαν μια γιορτή χαράς. Θα 'λεγε κανείς ότι αυτό το κάνουμε επειδή ο έξω κόσμος μάς δημιουργεί τέτοια συναισθήματα. Κάτι ο εξωτερικός διάκοσμος, κάτι η πανηγυρική ατμόσφαιρα, τα δώρα που παίρνουμε και δίνουμε, τα ψώνια που κάνουμε, οι ευχές που δίνουμε και που μας δίνουν, όλα αυτά δεν μπορεί παρά να μας φέρνουν χαρά.

Όμως για έναν που θέλει να γνωρίζει σε βάθος το νόημα αυτής της μεγάλης γιορτής, η χαρά σαν βασικό στοιχείο των Χριστουγέννων πρωτοαναφέρεται σ' αυτή την ίδια τη βιβλική αφήγηση: Ο άγγελος ευαγγελίστηκε στους βοσκούς "χαράν μεγάλην" για όλο τον λαό. Οι βοσκοί έτρεξαν με χαρά να προσκυνήσουν τον νεογέννητο Ιησού στη φάτνη, και μετά δόξαζαν τον Θεό για όσα είδαν και άκουσαν. Ο Συμεών και η προφήτισσα Άννα χάρηκαν που είδαν τον νεογέννητο Μεσσία, τον αναγνώρισαν και δόξαζαν τον Θεό που επισκέφτηκε τον λαό του. Οι Μάγοι χάρηκαν που είδαν το αστέρι που τους οδηγούσε στη Βηθλεέμ, στον Μεσσία. Κι αυτή η χαρά είναι που μεταδίδεται και στις καρδιές των παιδιών του Θεού σήμερα. Γεννήθηκε για χάρη μας Σωτήρας, ο Χριστός, ο Κύριος!

Όμως, μέσα σ' όλη αυτή την ατμόσφαιρα της χαράς υπάρχει και κάποιος που δεν χαίρεται. Κι αυτός είναι ο Ηρώδης. Μόλις άκουσε ότι γεννήθηκε ένα βρέφος που θα ήταν ο βασιλιάς των Ιουδαίων, στενοχωρήθηκε, οργίστηκε, έχασε τον ύπνο του, κι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τους ανυποψίαστους Μάγους σαν κατασκόπους, για να τον οδηγήσουν στον Μεσσία, με σκοπό να τον σκοτώσει. Κι όταν είδε ότι οι Μάγοι ακολούθησαν άλλο δρόμο και έφυγαν από την Παλαιστίνη, διάταξε να σφάξουν όλα τα νήπια από δύο ετών και κάτω -τόσος χρόνος υπολόγιζε πως είχε περάσει από τη γέννηση του Ιησού. Έτσι υπολόγιζε πως θ' απαλλασσόταν για πάντα από τον επικίνδυνο αντίζηλό του! Και σύμφωνα με την παράδοση κατέσφαξε 14.000 μωράκια.

Είναι αλήθεια, ότι η γιορτή των Χριστουγέννων μπορεί να προξενήσει διαφορετικές αντιδράσεις σε διαφορετικούς ανθρώπους: Για τους περισσότερους, είναι μια περίοδος που η διάθεσή τους αλλάζει. Νιώθουν ιδιαίτερη ευθυμία, θέλουν να δώσουν ευχές, θέλουν να κάνουν δώρα. Ζουν μια ιδιαίτερη έκσταση. Είναι Χριστούγεννα! Χαίρονται να περιδιαβάζουν τους φωτισμένους δρόμους, να αποξεχνιούνται στις στολισμένες βιτρίνες, να πηγαίνουν από πάρτι σε πάρτι, από ρεβεγιόν σε ρεβεγιόν, από συναυλία σε συναυλία. Είναι Χριστούγεννα! Επικοινωνούν με ανθρώπους που σπάνια ή καθόλου δεν έτυχε να μιλήσουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο, χαίρονται να συγκεντρώνεται η οικογένεια τις μέρες αυτές των Χριστουγέννων, νιώθουν μια ιδιαίτερη καλή διάθεση για τους γύρω τους. Αγαπούν και αγαπιούνται. Ανήκουν κάπου.

Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι, που διαρκώς νιώθουν άσκημα τα Χριστούγεννα. Είναι εκείνοι που ιδιαίτερα αυτές οι μέρες δεν έχουν τίποτε να τους πουν. Νιώθουν ακόμα μεγαλύτερη μοναξιά και την καρδιά τους τη γεμίζει μια ανεξήγητη θλίψη. Όλα τούς εκνευρίζουν γύρω τους και προσπαθούν να βρουν καταφύγιο στη φυγή. Κάνουν εκδρομές -άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Δεν θέλουν να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους. Νιώθουν απογοητευμένοι, γιατί τόσα χρόνια ούτε τα Χριστούγεννα ούτε το μήνυμά τους το πνευματικό δεν τους γέμισαν ποτέ την καρδιά. Τώρα μια μελαγχολία γεμίζει την καρδιά τους. Δεν νιώθουν ότι αγαπούν κανέναν, και δεν νιώθουν κανένας να τους αγαπά. Όλα αυτά δεν είναι εικασίες, έχουν διατυπωθεί σε έρευνες που έχουν γίνει ειδικά αυτές τις γιορτινές μέρες.

Κάπως έτσι πρέπει να ένιωσε κι ο βασιλιάς Ηρώδης, όταν οι Μάγοι του ανήγγειλαν ότι γεννήθηκε ο Χριστός. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος μάς αναφέρει πως "όταν κατάλαβε ότι οι μάγοι τον εξαπάτησαν, οργίστηκε πάρα πολύ. Έστειλε τότε στρατιώτες και σκότωσαν στη Βηθλεέμ και στην περιοχή της όλα τα παιδιά από δύο χρονών και κάτω, σύμφωνα με τον χρόνο που εξακρίβωσε από τους μάγους. Έτσι, εκπληρώθηκε ο λόγος του Κυρίου, που είχε πει ο προφήτης Ιερεμίας: "Ακούστηκε στη Ραμά κραυγή, θρήνος, κλάματα και στεναγμός βαρύς- για τα παιδιά της κλαίει η Ραχήλ και πουθενά δεν βρίσκει παρηγοριά, γιατί δεν υπάρχουν πια στη ζωή"" (Μτ 2,16-19 - Νέα Μετάφραση της Βίβλου).

Κι ενώ όλα είναι τόσο θετικά, θα λέγαμε, γύρω από την ιστορία των Χριστουγέννων, ο Ηρώδης παρουσιάζει μια πολύ αρνητική εικόνα. Από τη μια οι άγγελοι που ψάλλουν από τον ουρανό το θαύμα της γέννησης του Θεανθρώπου, οι βοσκοί που τρέχουν περιχαρείς να προσκυνήσουν, οι Μάγοι που έρχονται με οδηγό το αστέρι, κι από την άλλη ο Ηρώδης, με όλο του τον αρνητισμό. Ήταν ο μόνος που δεν συμμετέσχε σ' αυτή τη μεγάλη χαρά.

Γιατί, όμως, δεν χάρηκε ο Ηρώδης;

1. Γιατί το μόνο που μετρούσε γι' αυτόν ήταν ο Εαυτός του

Τι έβλεπε ο Ηρώδης κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη; Έβλεπε έναν άνθρωπο που διέθετε δύναμη, εξουσία, κοινωνική επιφάνεια, και πλούτο. Το ετήσιο εισόδημά του από φόρους και φυτείες ανερχόταν σε περίπου 600 εκατομμύρια σημερινές δραχμές. Έβλεπε έναν βασιλιά, ντυμένον τη μεγάλη, πολύτιμη στολή του, που φορούσε τη βασιλική κορώνα στο κεφάλι του και κρατούσε το σκήπτρο της εξουσίας σ' όλη την Παλαιστίνη, αδιάφορο αν όλα αυτά τα χρωστούσε στη Ρώμη... Εδώ αυτός ήταν ο απόλυτος μονάρχης.

Σύμφωνα με τα δεδομένα του τότε κόσμου, ήταν πραγματικά Μέγας. Απόλυτα πετυχημένος. Στη διάρκεια της βασιλείας του (47 π.Χ. - 4 μ.Χ.) έχτισε παλάτια και φρούρια. Έχτισε τον ναό της Ιερουσαλήμ, δυο φορές μεγαλύτερον απ' ό,τι ήταν πριν. Στη διάρκεια του λιμού το 25 π.Χ. έλιωσε το χρυσάφι του για να προμηθευτεί τροφές για τον λαό, κι έτσι έγινε δημοφιλής. Όμως, παρ' όλα αυτά, φορούσε το στέμμα κι ήταν ανήσυχος. Και σχεδόν παρανοϊκά καχύποπτος.

Ο Ηρώδης ο Μέγας παρ' όλο του τον πλούτο ένιωθε ανασφάλεια, γιατί έκανε αυτό που πολύ αργότερα θα έλεγε το Βρέφος που ήδη αυτός το φοβόταν: Μάζευε θησαυρούς πάνω στη γη, που όμως δεν θα κρατούσαν για πολύ. Ο σκόρος και η σκουριά τούς αφανίζουν, και οι κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και τους αρπάζουν. Για λίγο μόνο θα ήταν δικοί του και μετά θα τους έχανε...

Ένας άλλος λόγος που νιώθει κανείς ανασφάλεια παρ' όλα όσα έχει, είναι ότι ο επίγειος θησαυρός ποτέ δεν ικανοποιεί τον άνθρωπο. Συνέχεια θέλουμε κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Δεν χορταίνουμε ποτέ. Μοιάζουμε μ' έναν που προσευχόταν κάποτε τον Θεό και τον ρώτησε: "Πες μου, σε παρακαλώ, ουράνιε Πατέρα μου, πόσος χρόνος είναι για σένα ένα εκατομμύριο χρόνια;" Κι ο Θεός του απάντησε "ένα δευτερόλεπτο". "Και πόσα χρήματα είναι εκεί ψηλά στους ουρανούς για σένα ένα εκατομμύριο δολάρια;" ρωτάει ο πονηρός χριστιανός. "Ένα σέντσι", του απαντάει ο Θεός. "Τότε, Κύριε, δώσ' μου ένα σέντσι". Κι η απάντηση του Θεού: "Πολύ καλά, περίμενε ένα δευτερόλεπτο..."

Ένας τέτοιος ήταν κι ο Ηρώδης. Τα ήθελε όλα, χρήμα, εξουσία, κοινωνική επιφάνεια, και τα ήθελε αμέσως. Γι' αυτό κι όταν έμαθε ότι γεννήθηκε ένας βασιλιάς, ακόμη κι αν αυτός ήταν ένα βρέφος, ένιωσε τον φόβο και την ανασφάλεια να τον κυριεύουν. Ακριβώς γιατί ο εαυτός του ήταν γι' αυτόν το κέντρο του κόσμου. Ήταν το μόνο που μετρούσε γι' αυτόν.

Αλλά όταν το μόνο που μετράει για μας είναι ο εαυτός μας, μην περιμένουμε να νιώσουμε τη χαρά των Χριστουγέννων, τη χαρά ότι γεννήθηκε για μας ο βασιλιάς Χριστός. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν βασιλιά. Έχουμε εγκαταστήσει μεγαλοπρεπέστατα στον θρόνο της καρδιάς μας τον εαυτό μας για βασιλιά. Και δεν θα θέλαμε κανέναν άλλο βασιλιά να μας επιβάλει το δικό του θέλημα στη ζωή μας...

Αλλά υπάρχει κι ένας δεύτερος λόγος που δεν χάρηκε ο Ηρώδης με την επίσκεψη των Μάγων. Κι αυτός ο λόγος ήταν...

2. Γιατί η Αμαρτία είχε σκληρύνει την καρδιά του

Διαβάζοντας κανείς τη διήγηση του Ματθαίου, είναι αδύνατον να μη σκεφτεί: Πώς έφτασε αυτός ο άνθρωπος να εκδώσει ένα τέτοιο διάταγμα; Πώς μπόρεσε να σφάξει δεκατέσσερις χιλιάδες βρέφη και νήπια;

Η μόνη απάντηση που μπορεί κανείς να δώσει είναι ότι η αμαρτία είχε αναισθητοποιήσει την καρδιά του Ηρώδη, κι έτσι μπόρεσε και αντέδρασε μ' αυτό τον απάνθρωπο τρόπο. Μην πάτε όμως μακριά: Πώς μπορούν οι σημερινοί άρχοντες του πλανήτη να εξαπολύουν κατακτητικούς πολέμους με οποιοδήποτε πρόσχημα, όταν ξέρουν ότι χιλιάδες παιδάκια, πολύ περισσότερα απ' όσα έσφαξε ο Ηρώδης, θα εξοντωθούν με τα χημικά αέρια ή τις πυρηνικές τους βόμβες; Και όμως το κάνουν. Είναι γιατί η αμαρτία έχει σκληρύνει την καρδιά τους. Κι όταν η αμαρτία αρχίζει και σκληραίνει την καρδιά μας, κάτι που στην αρχή φαίνεται δύσκολο ή κι ακατόρθωτο, μετά στη συνέχεια, όλο και πιο εύκολο μοιάζει.

Μην παραξενεύεστε αν και στη δική μας τη ζωή ως χριστιανών κάτι ανάλογο συμβαίνει: Έχουμε βάλει τον εαυτό μας στο κέντρο του κόσμου και τα θέλουμε όλα για μας. Στη συνέχεια περιφρονούμε συνεχώς τους ελέγχους του Αγίου Πνεύματος και συνηθίζουμε στην αμαρτία. Έχουμε ταξινομήσει τις αμαρτίες μέσα μας. Μικρή αμαρτία, μεγάλη αμαρτία. Αποτέλεσμα είναι με τη διαρκή πώρωση της καρδιάς μας να μας φαίνονται όλες οι αμαρτίες μικρές. Και τότε μπορούμε να προβούμε και στα μεγαλύτερα πνευματικά εγκλήματα.

Δεν νιώθουμε, λόγου χάρη, καμιά ενοχή, καμιά διάθεση για μετάνοια, κανένα δάκρυ μεταμέλειας, ακόμη κι αν "σκοτώνουμε" ή "θάβουμε" με οποιονδήποτε τρόπο στις συνειδήσεις των άλλων τους εν Χριστώ αδερφούς μας. Τότε κάνουμε απλώς "κοινωνική κριτική" ή αποδίδουμε τα ίσα. Όμως, ο Χριστός μάς ανέθεσε όχι να αποδίδουμε δικαιοσύνη, κάτι που είναι δουλειά δική του, αλλά να αγαπάμε τους αδερφούς μας.

Γιατί αυτό ήταν η τρίτη αιτία που ο Ηρώδης δεν χάρηκε όταν έμαθε ότι γεννήθηκε ο βασιλιάς των Ιουδαίων. Ήταν...

3. Γιατί η Αγάπη δεν ήταν γι' αυτόν τρόπος ζωής

Ποτέ δεν έμαθε ο Ηρώδης πως τη ζωή αξίζει να τη ζει κανείς, μόνον όταν είναι ζωή αγάπης. Αυτός είχε μάθει ότι ζωή σημαίνει μόνον να έχεις δύναμη, να ασκείς εξουσία πάνω στους άλλους, να ελέγχεις όλες τις καταστάσεις, να λογοδοτούν όλοι σ' εσένα. Ζωή για τον Ηρώδη σήμαινε να φροντίζεις να ξεκαθαρίζεις τον δρόμο σου απ' οποιονδήποτε κι από οτιδήποτε ενδέχεται να σταθεί εμπόδιο στην πορεία σου προς την κορυφή. Ακόμη κι αν αυτό είναι κάποιος στενός σου συγγενής ή κάποιες χιλιάδες βρέφη της Βηθλεέμ.

Έτσι μαθαίνουμε από την ιστορία ότι ξεπάστρεψε τη γυναίκα του Μαριάμνη, την πεθερά του Αλεξάνδρα, τους γιους του Αντίπατρο και Αριστόβουλο και 3.000 άντρες. Ο Καίσαρας Αύγουστος είπε κάποτε πως είναι καλύτερο να είναι κανείς ένα από τα γουρουνάκια του Ηρώδη παρά γιος του!

Πολλοί έχουν την ίδια νοοτροπία τότε και σήμερα. Ο Ηρώδης δεν ήταν ο μόνος. Κι ίσως θα μπορούσε να του βρει κανείς ελαφρυντικά, γιατί ζούσε σε μια κοινωνία που ούτε κράτος δικαίου υπήρχε ούτε σεβασμός της ανθρώπινης ζωής, στον βαθμό που υπάρχει σήμερα, ούτε η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι λαοί ζούσαν στο έλεος της παράνοιας ή της κακοκεφιάς του κάθε Ηρώδη. Αν οι βασιλιάδες ξυπνούσαν καλά, όλα πήγαιναν καλά. Αν είχαν τα νεύρα τους, τότε αλίμονο στους υπηκόους τους! Ο Πιλάτος, για παράδειγμα, έπνιξε στο αίμα μια εξέγερση ανακατεύοντας το αίμα των προσκυνητών με το αίμα των θυσιών τους. Ο Νέρωνας λίγο αργότερα έβαλε φωτιά στη Ρώμη, για ν' απολαύσει το θέαμα, και μετά εντελώς αβασάνιστα έριξε το φταίξιμο στους χριστιανούς, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας από τους πιο απηνείς διωγμούς.

Τι γίνεται όμως όταν σήμερα υπάρχουν πολλοί που λένε πως είναι άνθρωποι του Θεού και εμφορούνται από παρόμοιες αντιλήψεις; Πάντα να επιπλέουν, να κυριαρχούν, να δίνουν εντολές, να κανονίζουν, να παρακάμπτουν τους άλλους, να καταπατούν τους αδελφούς τους στην Εκκλησία του Χριστού, πολύ περισσότερο ν' αρχίσουν "να χτυπούν τους συνδούλους τους"... Κι όλη αυτή η συμπεριφορά, σύμφωνα με την εξήγηση του Χριστού, οφείλεται στο ότι ο δούλος της παραβολής ήταν κακός δούλος κι έλεγε μέσα του "δεν βαριέσαι, αργεί να έρθει το αφεντικό, μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, και να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν..." (Ματθαίος 24,45-51).

Άρα η έλλειψη πιστότητας στον ερχόμενο Κύριο δημιουργεί έλλειψη αγάπης. Και η έλλειψη της εν Χριστώ αγάπης στην καρδιά μας μπορεί να οδηγήσει στα μεγαλύτερα πνευματικά εγκλήματα. Αλλά μια τέτοια ζωή μάς στερεί τη χαρά του νεογέννητου βασιλιά.

Σήμερα ο νεογέννητος Ιησούς ανοίγει τα χέρια του από τη φάτνη της Βηθλεέμ και μας προσκαλεί να δεχτούμε το δώρο του ουρανού, σε μια ζωή χαράς και ενότητας μαζί του. Να κοιτάξουμε μέσα στην καρδιά μας και να δούμε μήπως υπάρχει "καμιά ρίζα πικρίας, που θα φυτρώσει και θα προξενήσει ενοχλήσεις, κι έτσι θα μολυνθούν πολλοί απ' αυτήν" (Εβραίους 12,16 -ΝΜΒ).

Ας πετάξουμε από πάνω μας κάθε τέτοια διάθεση. Ας ζητήσουμε τη χάρη του Θεού και τη δίκη του αγάπη στις καρδιές μας, σαν καρπό του Αγίου Πνεύματος, αν θέλουμε η χαρά των Χριστουγέννων να είναι κάθε μέρα παρούσα στη ζωή μας. I

 

 

ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΑΣΕΒΩΝ ΕΧΘΡΩΝ (Ψαλμός 7)


του κ. Α. Κουλούρη

"Ο Δαβίδ βεβαρυμένος από μιαν άδικη συκοφαντία, επικαλείται τον Θεό να γίνη ο συνήγορος και υπερασπιστής του, και παραδίδει την αθωότητά του στη θεία προστασία. Κατ' αρχήν, διακηρύττει ότι η συνείδησίς του δεν τον ελέγχει για την κακία που του αποδίδεται. Δεύτερον, δείχνει σε πόσο μεγάλο βαθμό τούτο αφορά τη δόξα του Θεού που θα εκτελέση κρίσι κατά του ασεβούς. Τρίτον, προκειμένου ο νους του, η σκέψις του, να πληρωθούν με μια πεποίθησι και βεβαιότητα, με σοβαρότητα διαλογίζεται την αγαθότητα και τη δικαιοσύνη του Θεού, και φέρει στον διαλογισμό του τις θείες υποσχέσεις. Τέλος, ωσάν να έχη ήδη αποκτήση την επιθυμία της καρδιάς του, χλευάζει τις ανόητες και μάταιες προσπάθειες των εχθρών του· ή μάλλον εξαρτώμενος από την βοήθεια του Θεού, βεβαιώνει τον εαυτό του ότι όλες οι προσπάθειές τους εναντίον του θα μεταστραφούν στην ιδική τους καταστροφή"1 (από την εισαγωγή του Ιωάννου Καλβίνου στον Ψαλμό).

Η επικεφαλίς την οποία συναντούμε στον Ψαλμό αυτό "Σιγαϊών του Δαβίδ, τον οποίον έψαλλεν εις τον Κύριον, δια τους λόγους Χους του Βενιαμίτου" έχουν ποικιλοτρόπως ερμηνευθή. Μία πιθανή εκδοχή για τη λέξι "Σιγαϊών" είναι ότι αποτελεί έναν ιδιαίτερο τύπο μελωδίας που χαρακτηρίζεται από "ένα περιπλανητικό ρυθμό, ένα άνισο μέτρο ή ένα τύπο θρήνου χαρακτηριζομένου από αποσπασματικές σκέψεις και λόγια"2. Αναφορικά με τον Χους σημειώνεται ότι το όνομα αυτό δεν απαντάται στα αντίστοιχα Χρονικά. Γενικά γίνεται αποδεκτό ότι το ποίημα αυτό ανάγεται στην περίοδο των φοβερών διωγμών που εξαπέλυσε ο Σαούλ κατά του Δαβίδ.3 Οι σχολιασταί διακρίνουν στον Ψαλμό αυτο δύο έως πέντε τμήματα. Στην ανάλυσί μας προκρίνουμε μια διμερή διαίρεσι που ημπορεί όμως να διακριθή σε περισσότερα επί μέρους τμήματα:

(α) Μία έκκλησις προς τον Θεό (εδ. 1-10)

Εδ. 1-2: Ένας άμεσος, τρομερός κίνδυνος απειλεί τον Δαβίδ. Σ' αυτή την αγωνιώδη, ίσως απελπιστική κατάστασί του, αναζητά καταφύγιο. Απειλείται αυτή η ίδια η φυσική του ύπαρξις. Μία "δαμόκλειος σπάθη" επικρέμεται επάνω από το κεφάλι του. Οι καταδιωκτικές δυνάμεις που έχει εξαπολύσει εναντίον του ο Σαούλ διερευνούν κάθε γωνιά, κάθε πιθανό κρησφύγετο όπου πιθανόν έχει καταφύγει. Σ' αυτήν την αγωνιώδη κατάστασί του μια κραυγή πίστεως ανεβαίνει μέσα από το είναι του: "Κύριε ο Θεός μου, επί σε ελπίζω·..." Είναι η κραυγή της πιστής ψυχής που μέσα στην απελπισία, ελπίζει. Η ζωή, η ανθρώπινη ζωή, συχνά διέρχεται από μια κατασκότεινη μακρά σήραγγα. Ας αναλογισθούμε ότι διερχόμαστε μέσα από μια από τις ατέρμονες σήραγγες των Άλπεων -και ο φωτισμός έχει διακοπή και είμαστε μόνοι- τι τρομερό συναίσθημα! Όμως η ζωή, συχνά, παρουσιάζει φυσικές, ψυχολογικές, οικογενειακές κατάστάσεις που είναι απείρως χειρότερες από οποιαδήποτε σκοτεινή σήραγγα, ή από το να βρεθούμε στο μέσο μιας ταραγμένης θαλάσσης, σ' ένα τυφώνα, και τα κύματα, οι άνεμοι βρυχώνται από κάθε κατεύθυνση: "μήτε ηλίου μήτε άστρων επιφαινόντων επί πλείονας ημέρας... περιηρείτο ελπίς του σώζεσθαι ημάς" (Πραξ. κζ΄ 20). Όμως, ο Δαβίδ μέσα σε μια τέτοια έντονη πραγματική και ψυχολογική κατάστασι δεν παύει να ελπίζη: "επί σε ελπίζω". Αυτή είναι η ανταπόκρισις της πιστής ψυχής, στην αποθάρρυνσι, στην απογοήτευσι, στον επικρεμάμενο θανάσιμο κίνδυνο, στην απελπισία... Έτσι μια παθητική κραυγή βγαίνει από τα κατάβαθα της ψυχής του "σώσον με εκ πάντων των διωκόντων με, και ελευθέρωσον με·". Ο Σαούλ είχεν κινητοποιήσει ολόκληρο τον "κρατικό μηχανισμό" στην καταδίωξι του Δαβίδ (Α΄ Σαμ. κγ΄). Η διαφυγή του Δαβίδ θα εφαίνετο κάτι το ακατόρθωτο. Οι φίλοι και οι συμπαραστάται του αδυνατούσαν να του προσφέρουν βοήθεια και εκείνοι οι οποίοι είχαν τολμήσει να του συμπαραστασθούν είχαν ήδη υποστεί μια τρομερή εξόντωσι από τον αδυσώπητο εχθρό του (Α΄ Σαμ. κγ΄ 11 κ.ε.).

Όμως η ελπίδα του σκιάζεται και πάλι. Αμφιβολία, φόβος, ταραχή, διολισθαίνουν στην ψυχή του: "μήποτε ο εχθρός αρπάση ως λέων την ψυχήν μου, και διασπαράξη, χωρίς να υπάρξη ελευθερωτής" (εδ. 2). Πόσο συχνά, πράγματι, στη ζωή του πιστού, στην αντιμετώπισι των ποικίλων κινδύνων, περιστάσεων, αναταραχών εμφιλοχωρεί ο φόβος, η αμφιβολία, η ταραχή, ναι η απιστία. "Πιστεύω· βοήθει μου τη απιστία" (Μαρκ. θ΄ 24). Η εικόνα την οποία παρουσιάζει ο Ψαλμωδός του λέοντος είναι χαρακτηριστική, οικεία στον Δαβίδ (Α΄ Σαμ. ιζ΄ 34, 37). Κάποτε ο Κύριος τον είχε ελευθερώσει εκ "χειρός του λέοντος", τώρα όμως φοβήται μήπως την ψυχή του "αρπάση και διασπαράξη" ένα πολύ φοβερώτερο, αγριώτερο λεοντάρι, κάποιος άνθρωπος που τον είχε ο Δαβίδ ποικιλοτρόπως ευεργετήσει.

Εδ. 3-5: Τα εδάφια αυτά φανερώνουν ένα αίσθημα προσωπικής αθωότητος, από το οποίο διακατέχεται ο Ψαλμωδός -κάτι ανάλογο εκείνου που εκφράζεται από τον Ιώβ, καθώς τερματίζεται η συζήτησίς του με τους επικριτάς "φίλους" του (Ιώβ λα΄). Προφανώς εκείνοι που "εζήτουν την ψυχήν του" τον κατηγόρουν για ατιμία, δηλαδή εσκεμμένη ενέργεια να επιζητήση εκδίκησι κατά του "κεχρισμένου" που ήταν ο Σαούλ (Α΄ Σαμ. κδ΄ 1-12)4. Έτσι διατυπώνει τρία καυστικά ερωτήματα, τρία "εάν". Τα ερωτηματικά αυτά θα πρέπει μάλλον να τα αντιμετωπίσουμε (και αυτή είναι η επικρατούσα ερμηνευτική προσέγγισις5) σαν μια έντονη "διαμαρτυρία" του Ψαλμωδού, καθώς αποκρούει και αρνείται, μάλιστα κατά τον πιο έντονο τρόπο, οποιαδήποτε ιδική του ευθύνη στο μίσος που εκπέμπεται από τους εχθρούς του. Χρησιμοποιεί, λοιπόν, αρνούμενος κάθε ενοχή, ένα είδος "όρκου" ή "κατάρας" που στρέφεται κατά του ίδιου του εαυτού του στην περίπτωσι κατά την οποία συνέβαινε το αντίθετο -δηλαδή εάν υπήρχε ευθύνη και ενοχή από την ιδική του πλευρά θα ήταν έτοιμος να υποστή την πιο σκληρή συνέπεια: Εάν δηλαδή είχα οποιαδήποτε κακή πρόθεσι ή και διάθεσι εναντίον του Σαούλ "του κεχρισμένου", όλα αυτά τα κακά ας επιπέσουν σε μένα.

Τα τρία αυτά "εάν" αποτελούν ένα συγκεκριμένο πλαίσιο: "Κύριε ο Θεός μου εάν εγώ έπραξα τούτο, εάν εις τας χείρας μου ήναι ανομία" (εδ. 3). Η πρώτη παρατήρησις, το πρώτο σχόλιο είναι η προσωπική ομολογία του Δαβίδ. Υπάρχει μια προσωπική σχέσις που τον συνδέει με τον Θεό. Ο Κύριος είναι ο Θεός του! Ο Θεός δεν είναι ξένος, απόμακρος... είναι ο "Θεός του". Αλλά ακόμη αυτός ο Θεός, για τον Ψαλμωδό είναι ο "Κύριος". Στη σχέσι μεταξύ Θεού και ανθρώπου υπάρχει μια αμοιβαία συνάφεια αλλά και μια παλινδρομική κίνησις. Όταν αναγνωρίζουμε την Κυριότητά Του επάνω μας τότε Εκείνος γίνεται Θεός μας. Και εάν είναι Θεός μας τότε είναι Κύριος. (Μάλιστα, σήμερα, μέσα στην Καινοδιαθηκική συνάφεια, τούτο γίνεται πιο συγκεκριμένο στη συσχέτισί μας με το ευλογημένο πρόσωπο του Υιού, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όταν ο Χριστός γίνεται πράγματι ο Κύριός μας τότε πραγματοποιείται εκείνη η ευλογημένη σχέσις με τον Θεόν Πατέρα, "νυν τέκνα Θεού εσμέν" -Α΄ Ιω. γ΄ 1-, καθώς το Άγιο Πνεύμα πραγματοποιεί το θαυμαστό έργο της αναγεννήσεως, "δια λουτρού παλιγγενεσίας και ανακαινώσεως Πνεύματος Αγίου" -Τιτ. γ΄ 5-, μέσα στη θαυμαστή επενέργεια του ενός τριαδικού Θεού).

Επανερχόμενοι στο εδάφιό μας, μετά την ανωτέρω συναφή παρένθεσι, ας προσέξουμε τα τρία αυτά "εάν". Στα δύο πρώτα "... εάν εγώ έπραξα τούτο, εάν εις τας χείρας μου ήναι ανομία", ο Ψαλμωδός, σε μια συγκλονιστική έντασι, αφήνει την ψυχή του να ξεσπάση σε μια έντονη διαμαρτυρία. Διαμαρτύρεται ότι αδίκως πλήττεται.6 Προκειμένου μάλιστα να δώση στη διαμαρτυρία του, μεγαλύτερο βάρος και έμφασι, χρησιμοποιεί ένα είδος "κατάρας" που στρέφεται κατά του ίδιου του εαυτού του. Εάν έχει διαπράξει κάτι κακό διακηρύττει την ετοιμότητά του να φέρη το όνειδος, ναι, προσφέρεται να υποστή την πιο σκληρή τιμωρία. Εάν δεν είναι τελείως αθώος του εγκλήματος για το οποίο κατηγορείτο -θα ελέγαμε εμείς "ας πέση φωτιά να με κάψη". Όμως, μήπως τούτο, όταν υφιστάμεθα μια σκληρή κριτική ή ακόμη διωγμό για κάποια υποτιθεμένη πράξι ή και παράλειψι, θα πρέπει να εξετάζουμε τον εαυτό μας μήπως υπάρχει ακόμη και υποσυνείδητα, στοιχείο ενοχής εις βάρος μας; Διερωτηθήκαμε μήπως κάποιος, όπως ο άγνωστος Χους (ο Βενιαμίτης) -ο συμπατριώτης του Σαούλ- έχει κάποιο νόμιμο λόγο εχθρότητος έναντίον μας (βλέπε και υποσημείωσι υπ' αριθμ. 5).

Συνεχίζει ο Ψαλμωδός (εδ. 4) την έντονη διαμαρτυρία του με ένα ακόμη "εάν" που έχει μια διπλή αναφορά: "εάν ανταπέδωσα κακόν εις τον ειρηνεύοντα μετ' εμού ή κατέθλιψα τον αναιτίως διώκοντά με". Ο Ιωάννης Καλβίνος δίδει στο εδάφιο την ακόλουθη εξήγησι (ή μάλλον παρέχει την ακόλουθη απόδοσι) "εάν έχω αδικήση κάποιον άνθρωπο με τον οποίο έχω ειρήνη, και δεν έχω μάλλον έλθη αρωγός σε εκείνον τον ανάξιο που με κατεδίωξε χωρίς αιτία..."7. Η ερμηνεία της φράσεως θα πρέπει περίπου να είναι "όσο δεν ανταπέδωσα κακό σ' εκείνον που διατηρούσα ειρηνικές σχέσεις, άλλο τόσο δεν κατέθλιψα εκείνον που χωρίς αιτία με κατεδίωκε".

Έτσι βλέπουμε ακόμη και στο πλαίσιο της Παλαιάς Διαθήκης εκείνη την προτροπή του Αποστόλου Παύλου "μη νικώ υπό του κακού αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν" (Ρωμ. ιβ΄ 21). Ας θυμηθούμε την συμπεριφορά του Δαβίδ όταν του δόθηκε η ευκαιρία να εξοντώση τον απεινή διώκτην του, τον Σαούλ (Α΄ Σαμ. κδ΄ 1 κ.ε.).

Στο σημείο αυτό υπάρχει ένα "Διάψαλμα" (Εβρ. Shelah)8.

Εδ. 6-7: Τα εδάφια αυτά αποτελούν μια πρόκλησι στην δικαιοσύνη του Θεού: "Ανάστηθι, Κύριε, εν τη οργή σου· υψώθητε ένεκα της λύσσης των εχθρών μου· και εγέρθητε δι' εμέ εις την κρίσιν την οποίαν προσέταξας" (εδ. 6). Στο πρώτο μέρος του εδαφίου: "Ανάστηθι, Κύριε, ..." ο Δαβίδ τοποθετεί την οργή του Θεού σε μια αντίθεσι στη λύσσα των εχθρών του.9 Όταν ο πιστός αντιμετωπίζει ένα εμπαθή, σκληρό, αδικαιολόγητο διωγμό, όταν πέρα από κάθε λογική, κάθε έννοια ανθρωπισμού, κάθε αίσθημα δικαίου, που καλύπτεται όμως από κάποια επίφασι νομιμότητος, ποία πρέπει να είναι η ορθή, η θεμιτή, η πρέπουσα αντίδρασίς του; Βέβαια κάθε ειρηνική προσπάθεια, κάθε θεμιτό, νόμιμο, πρόσφορο μέσο και τρόπος δεν πρέπει ν' αποκλεισθούν. Ο Απ. Παύλος πάντοτε εχρησιμοποιήσεν όλα αυτά τα μέσα. Εκείνο το οποίο αποκλείεται είναι η βία, η εκδίκησις, η επιθετικότης, η αυτοδικία. Πέρα, όμως, από την άσκησι του οποιουδήποτε προσφερομένου μέσου, ο άνθρωπος του Θεού γνωρίζει να εμπιστεύεται τον Κύριο, να Τον επικαλείται. Τούτο δεν σημαίνει μια παθητική παράδοσι, μια αδρανή νωθρότητα, μιαν άνευρη, ράθυμη μοιρολατρία. Τέτοια, συχνά, υπήρξε η συμπεριφορά αναχωρητών, ερημιτών, στυλιτών και οπαδών παρομοίων νοσηρών εκτροπών σκοτεινών αιώνων. Δεν είναι αυτή η συμπεριφορά, η στάσις, το βίωμα των ανδρών και των γυναικών της πίστεως. Σαν τον Δαβίδ, συχνά ανέκραξαν αυτό το "Ανάστηθι Κύριε" και επολέμησαν, και έδωσαν μάχες, και αγωνίσθηκαν τον καλόν "αγώνα της πίστεως".

Ο Απ. Παύλος, στο κύκνειο άσμα του, στην Β΄ προς Τιμόθεον Επιστολή του θα γράψη: "τον καλόν αγώνα ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα·..." (Β΄ Τιμ. δ΄ 7).

Το δεύτερο μέρος του εδαφίου "... και εγέρθητι δι' εμέ εις την κρίσιν την οποίαν προσέταξας", μας παρέχει την πληροφορία, την έμπνευσι, την ενόρασι ότι στον αγώνα μας δεν είμαστε μόνοι. Υπάρχει η υπέρτατη δύναμις, ο Κύριος. Αυτός έχει προσδιορίσει, μάλιστα προκαταβολικώς, το τέρμα. Η ανθρώπινη αδυναμία, η εξάντλησις της υπομονής, η αμφιβολία και η μικροψυχία, που τόσο συχνά εμφιλοχωρούν στη ζωή και την εμπειρία και του πιστού ανθρώπου, οδηγούν σε μια εξουθενωτική, λιπόψυχη, αδρανοποιημένη αντιμετώπισι και συμπεριφορά. Όμως η πιστή ψυχή, μέσα στην αδημονία της, διακρίνει στο τέρμα της σήραγγος, την απελευθερωτική κρίσι, την οποία ο Κύριος έχει προσδιορίσει: "προσέταξας".

Στη συνέχεια (εδ. 7) ο Ψαλμωδός οραματίζεται μια σύναξι των λαών όπου έχει στηθή θρόνος κρίσεως: "Και η σύναξις των λαών θέλει σε κυκλώσει· και συ επίστρεψον, να καθίσης υπεράνωθεν αυτής εις ύψος" Ο Ησαΐας δίδει μια ζωηρή εικόνα αυτού του τελικού δικαστηρίου: "Ας συναθροισθώσι πάντα τα έθνη, και ας συνταχθώσιν οι λαοί· τις μεταξύ αυτών ανήγγειλε τούτο, και έδειξεν εις ημάς τα πρότερα·, ας φέρωσι τους μάρτυρας αυτών, και ας δικαιωθώσιν· ή ας ακούσωσιν, και ας είπωσι, τούτο είναι αληθινόν" (Ησ. μβ΄ 9).

Στην Εβραϊκή απόδοσι καλείται ο Θεός να "επιστρέψη" στα "υψηλά" (δηλ. να φανερωθή εν τη δυνάμει Του).10 Αλλά τούτο αποτελεί μόνο το προοίμιο στην κρίσι, μια ανάλογη έκφρασι με το να "καταλάβη στην έδρα Του". Αποτελεί ένα από σχετικά χωρία που φανερώνουν την εξύψωσι του Θεού ως κριτού, νικητού "Ανέβης εις ύψος· ηχμαλώτευσας αιχμαλωσίαν" (Ψαλμ. ξη΄ 18), και νομοθέτου: "Εν ταις εσχάταις ημέραις, το όρος του οίκου του Κυρίου θέλει στηριχθή επί της κορυφής των ορέων, και υψωθή υπεράνω των βουνών· και πάντα τα έθνη θέλουσι συρρέει εις αυτό, και πολλοί λαοί θέλουσιν υπάγει, και ειπεί, ... Και θέλει εξέλθει νόμος και ο λόγος του Κυρίου, ... Και θέλει κρίνει αναμέσον των εθνών..." (Ησ. β΄ 2-4).

Εδ. 8: Συνεχίζοντας ο Ψαλμωδός, είναι σαν να βλέπη το ουράνιο δικαστήριο να έχη συγκροτηθή και η παγκόσμιος δίκη να έχη αρχίση: ο ίδιος στέκεται εκεί με θάρρος και παρρησία: "Ο Κύριος θέλει κρίνει τους λαούς. Κρίνόν με, Κύριε, κατά την δικαιοσύνην μου, και κατά την ακεραιότητά μου, την εν εμοί".

Κατά πρώτον ο Ψαλμωδός επικαλείται τον Θεό για μια ευνοϊκή κρίσι στον εαυτό του, με βάσι τη δική του ακεραιότητα (ιβ), κάτι που με ιδιαίτερη επιμονή και ο Ιώβ υπσοτηρίζει, στη δική του περίπτωσι και εμπειρία.11 Είναι αξιοσημείωτο ότι άνθρωποι της πίστεως, ανεξάρτητα, συχνά, από την εκάστοτε χρονική περίοδο ή τις ειδικώτερες περιστάσεις, συνθήκες και αναφορές, έχουν κοινές εμπειρίες. Έτσι και οι αντιδράσεις του Δαβίδ και του Ιώβ, παρουσιάζουν ομοιότητες, κάτω από διαφορετικές περιστάσεις. Και οι δύο επιμένουν -σε συγκεκριμένες περιπτώσεις- στη δική τους ακεραιότητα. Τούτο δεν σημαίνει μια ανθρωπάρεσκη αντίληψι, καύχησι, ή απαίτησι. Το να επιμένη κάποιος στην αθωότητά του σε συγκεκριμένη κατηγορία, επίκρισι, μομφή δεν σημαίνει ότι υιοθετεί για τον εαυτό του μια "αγιαστική" έπαρσι. Ξανά και ξανά ο Δαβίδ θα ομολογήση με ειλικρινή συντριβή την αμαρτωλότητά του (όχι μόνο στον περίφημο 51ον Ψαλμό), το ίδιο και ο Ιώβ, τελικά ανακράζει: "δια τούτο βδελύττομαι εμαυτόν και μετανοώ εν χώματι και σποδώ" (Ιώβ μβ΄ 6), καθώς έρχεται σε ενόρασι της θείας πραγματικότητος "... αλλά τώρα ο οφθαλμός μου σε βλέπει" (εδ. 5).12

Εδ. 9: Συνεχίζει, όμως, ο Δαβίδ τη θερμή του ικεσία για θεία επέμβασι στη δεινή δοκιμασία του: "Ας τελειώση πλέον η κακία των ασεβών· και στερέωσον τον δίκαιον,..." Ας αποκαλυφθή η κακία, η αδικία, η πονηρία του ασεβούς. Βλέπουμε το κακό, την αδικία, την ασέβεια να πλειονάζη, να διαχέεται, να κατακλύζη τα πάντα. Σ' όλους τους αιώνες (όχι μόνο στον αιώνα μας) με ποικίλες μορφές, εμφάσεις ή εκφάνσεις, με ποικίλους τρόπους, το κακό ευρίσκεται στο προσκήνιο. Όμως, σε κάθε φάσι της ιστορικής πορείας έρχεται το τέλος, συνήθως συντομώτερα από ότι θα εκτιμούσαμε, θα υπολογίζαμε, θα υποθέταμε. Οι δυνάμεις του κακού δεν έχουν τον τελευταίο λόγο, δεν θα έχουν τον τελευταίον. Ο Παύλος, μια χιλιετηρίδα μετά, θα ανακράξη, μέσα στην γνώσι και την εμπειρία της εν Χριστώ σωτηρίας "... αλλ' εν τούτοις πάσιν υπερνικώμεν δια του αγαπήσαντος ημάς" (Ρωμ. η΄ 37).

Στη δέησι του Ψαλμωδού για κρίσιν επάνω στον ασεβή, ευθύς αμέσως ακολουθεί η επίκλησί του δια τον δίκαιον "και στερέωσον τον δίκαιον". Ενώ στο πρώτο μέρος του εδαφίου υπάρχει το αρνητικό στοιχείο της κρίσεως, τώρα συνεχίζει με μια θετική αναφορά. Προφανώς, παρά την γενικότητα του αιτήματός του, αναφέρεται και στον εαυτό του. Αγωνίζεται εναντίον ενός αδυσωπήτου, αδιστάκτου, ανελεήμονος αντιπάλου. Αυτός ο αντίπαλος διαθέτει δύναμι, έχει εξουσία, κατέχεται από ένα δαινομικό πνεύμα. Στον αγώνα του ο "δίκαιος" χρειάζεται τη θεία αρωγή. Και αυτή είναι η δέησις του Δαβίδ, δια τον εαυτόν του αλλά και κατ' επέκτασι για κάθε εργάτη της δικαιοσύνης.

Όμως η συνέχεια του εδαφίου περιέχει μιαν άλλην εντυπωσιακή συσχέτισι, καθώς συνδέει τον "δίκαιον" με τον ίδιον τον Θεόν "... συ ο Θεός ο δίκαιος, ο εξετάζων καρδίας και νεφρούς". Ο Απόστολος Παύλος, στην διακήρυξί του για την απόλυτη ανθρώπινη αδυναμία, να δικαιωθή ενώπιον του Θεού (Ρωμ. γ΄ 10-11) δανείζεται -σε μια ελευθέρα απόδοσι του Ψαλμ. ιδ΄ (2,3) τούτα τα λόγια: "ουκ έστιν δίκαιος ουδέ είς, ουκ έστιν ο συνίων, ("ο έχων σύνεσιν" Μετ. Ν.Β.), ουκ ετι έστιν ο εκζητών τον Θεόν". Ο Προφήτης θα ανακράξη -μάλιστα δυο φορές- για την ύψιστη πραγματικότητα της λυτρωτικής δικαιώσεως του λαού του Θεού που είναι μόνον ο Κύριος "ο Κύριος η Δικαιοσύνη ημών" (Ιερ. κγ΄ 6, λγ΄ 16).

Εδ. 10: Αυτήν, όμως, τη λυτρωτική βεβαίωσι και ασφάλεια, μέσα στην πίεσι, την αγωνία, στους φόβους, στις απειλές του εχθρού, ο Ψαλμωδός, η πιστή ψυχή, την ζωή την βιώνεται: "Η ασπίς μου είναι εν τω Θεώ όστις σώζει τους ευθείς την καρδίαν". Με την τελική αυτή έκφρασι εμπιστοσύνης ο Δαβίδ -το τέκνον του Θεού- διατυπώνει την πεποίθησί του στον Θεό, αυτός είναι η ασπίδα του. Ο Απ. Παύλος θα εκφράση τούτο με ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο: "εν πάσιν αναλαβόντες τον θυρεόν 13 (ασπίδα) της πίστεως, εν ώ δυνήσεσθε πάντα τα βέλη του πονηρού (τα) πεπυρωμένα σβέσαι·..." (Εφεσ. ς΄ 16).

Ο Μαρτίνος Λούθηρος στον ωραίο εκείνο ύμνο του, σε στιγμές αγωνίας και φόβου, μας έδωσε και τούτο τον στίχο, που περιέχεται στο Υμνολόγιο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας.14

Θεός το φρούριον ημών

Ασπίς εν τοις κινδύνοις

Και βοηθός παντός πιστού

Εν ώρα της οδύνης

(β) Η θεία Κρίσις (εδ. 11-17)

Στο δεύτερο μέρος αυτού του Ψαλμού ο Δαβίδ, με ζωηρά χρώματα, με συχνά σκληρές εκφράσεις, παρουσιάζει την θεία κρίσι αλλά και τον Κριτή.

Εδ. 11: Το τελευταίο αυτό μέρος του Ψαλμού χαρακτηρίζεται από μια μετάβασι από την ιδιαίτερη προσωπική προσευχή σε γενικώτερη δοξολογία, παρ' όλον ότι τα δύο τμήματα του Ψαλμού στενά συνδέονται.15 "Ο Θεός είναι κριτής δίκαιος, και Θεός οργιζόμενος, καθ' εκάστην ημέραν". Υπάρχει η συνήθεια να παρουσιάζουμε τον Θεό, όχι με βιβλικά κριτήρια και ορολογία, αλλά συχνά με έναν ανθρώπινο, ρωμαντικό ίσως, αλλά συνήθως νοσηρό συναισθηματισμό. Μεταβάλλουμε τον Αιώνιο, Παντοδύναμο, Κυρίαρχο, σ' ένα αδύναμο, ανθρωπομορφικό όν. Είναι ο "θεούλης" όχι ο Μέγας Θεός -σαν τους ειδωλολάτρες δημιουργούμε στην φαντασία μας ένα "Θεό" "στα μέτρα μας". Πόσα "γλυκυτερά" άσματα υπάρχουν ακόμη και στα υμνολόγιά μας! Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Καινή Διαθήκη μόνο μια φορά απαντάται η λέξις "γλυκύ" (Αποκ. ι΄ 9)16. Η φράσις μαρτυρεί κάτι από το αναλοίωτο του Θεού. Δεν μεταβάλλεται η στάσις Του, δεν αλλάζει ο Νόμος Του, δεν τροποποιείται η Δικαιοσύνη Του.

Εδ. 12: Αυτό το αναλοίωτο του χαρακτήρα και των θείων βουλών Του, επιβεβαιώνεται στην συνέχεια του Ψαλμού "Εάν ο ασεβής δεν επιστραφή, θέλει ακονίσει την ρομφαίαν αυτού, ενέτεινε το τόξον αυτού, ητοίμασεν αυτό·" Το ερώτημα το οποίον εδώ δημιουργείται είναι δια ποίον εδώ ομιλεί ο Ψαλμωδός; Ο Ιωάννης Καλβίνος γράφει17: "Δεν έχω αμφιβολία ότι ο Δαβίδ, αναφέρεται στις τρομερές προσπάθειες των εχθρών του εναντίον του, και αποβλέπει να εικονογραφήση πόσο μεγάλη είναι η χάρις του Θεού, διότι όταν αυτοί οι μοχθηροί και δόλιοι εχθροί του, ενισχυόμενοι από ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, με πλήρη πολεμικό εξοπλισμό, μανιασμένα εξωρμήσουν ("ακόνιζεν την ρομφαία - ενέτεινεν το τόξον αυτού": εννοεί, κατά τον Καλβίνο, τον Σαούλ), ο Κύριος εκάλυψε με την χάρι Του τον Δαβίδ.18

Εδ. 13: Η κρίσις, όμως, δια τον αμετανόητον, τον διώκτη της αληθείας και της δικαιοσύνης παραμένει αμείλικτη, αδέκαστη, αναπόδραστη: "και δι' αυτόν ητοίμασεν όργανα θανάτου· προσήρμοσε τα βέλη αυτού εναντίον των διωκτών". Αυτοί, οι διώκτες, είχον ακονίσει τις ρομφαίες τους, είχαν ήδη βάλει το βέλος στο τόξο, ήσαν έτοιμοι για τη θανατηφόρο εκτόξευσί του (εδ. 12), όμως ο Κύριος τους προλαμβάνει: "προσήρμοσε τα βέλη αυτού εναντίον των διωκτών".

Στα επόμενα εδάφια 14, 15, 16, ο Ψαλμωδός παρουσιάζει ολόκληρη την "σταδιοδρομία" του ασεβούς19, περιγράφει τις αρχές του (εδ. 14), σημειώνει τις ενέργειές του (εδ. 15), και φθάνει στην τραγική κατάληξί του (εδ. 16).

Εδ. 14: Ο ασεβής μέσα από τη δική του, διεφθαρμένη φύσι, ακολουθεί μιαν οδό καταστρεπτικής αλληλουχίας: "Ιδού ο ασεβής κοιλοπονεί ανομίαν· συνέλαβε δε πονηρίαν, και εγέννησε ψεύδος·..." : Πόσο εντυπωσιακή αυτή η εικόνα με τις παρομοιώσεις από τη γενετική διαδικασία. Το σπέρμα είναι η ανομία, η παραβίασις της θείας εντολής, η παραβίασις της αγίας εντολής, η οποία κυοφορείται, "κοιλοπονεί ανομίαν". Αυτή η κυοφορία είναι οδυνηρή, ακόμη και στην βιολογική αναφορά, "θέλω υπερπληθύνει τας λύπας σου και τους πόνους της κυοφορίας σου·..." (Γεν. γ΄ 15). Το επόμενο στάδιο είναι η "σύλληψις" της "πονηρίας". Στα έγκατα της ανθρωπίνης αποστασίας και πτώσεως εμφωλεύει η πονηρία, κάτι που ισοδυναμεί με την διεστραμμένη διάθεσι, την επίβουλη συμπεριφορά, την εκμαυλιστική νοοτροπία, την ακάθαρτη σκέψι. Το τρίτο στάδιο είναι η "γέννησις του ψεύδους". Ο ασεβής άνθρωπος ζει, χαίρεται, απολαμβάνει το ψεύδος, γεννά το ψεύδος. Ο Σαούλ, μέσα στις πονηρές του διαβουλεύσεις, αποτελεί ένα μικρό παράδειγμα για την παγκόσμιο κυριαρχία του ψεύδους. Ας μη λησμονούμε ότι ο Σατάν είναι ο πατήρ του ψεύδους.

Εδ. 15: Συνεχίζει ο Ψαλμωδός με μιαν άλλη εικόνα. Είναι εκείνη του πονηρού ανθρώπου, που μηχανεύεται δολερούς, υπούλους, υπονομευτικούς τρόπους δια να παγιδεύση τον αθώον: "έσκαψεν λάκκον και εβάθυνεν αυτόν...". Περιγράφει τώρα ο Δαβίδ τις ενέργειες του ανθρώπου αυτού: είναι προσεκτικές, μεθοδευμένες, επιμελείς... Πόσες ψευδείς υποσχέσεις, προκλήσεις, δελεάσματα προσφέρει ο Πονηρός! Στην αρχαιότητα, σήμερα, στο μέλλον δεν θα παύσουν -μέχρι της τελικής κρίσεως- οι δυνάμεις της πονηρίας να επεξεργάζωνται την ζημία, τον όλεθρο, τον αφανισμό του λαού του Θεού. Όμως, όλες οι απόπειρές τους, άφευκτα καταλήγουν σε αποτυχία, και η πονηρία εμπλέκεται και αυτοκαταστρέφεται στις παγίδες που είχε προετοιμάσει για άλλους, στα πλοκάμια που είχε αναπτύξει για να περιπλέξη άλλους: "πλην αυτός θέλει πέσει εις τον βόθρον τον οποίον έκαμεν". Τι τραγική ειρωνεία!

Εδ. 16: Συνεχίζει ο Ψαλμωδός με δύο ακόμη παρομοιώσεις για τις συνέπειες της εμμονής εις το κακόν: "Η πονηρία αυτού θέλει επιστρέψει κατά της κεφαλής αυτού..." Τούτο αποτελεί μια τρίτη μορφή κρίσεως, το κακόν να επιστρέφη "στο σπίτι του", στις ρίζες του, ενεργεί ανώμαλα εις το φυσικό βασίλειο, αλλά είναι κάτι το αναπόφευκτο σ' αυτό του πνεύματος...20 "και η καταδυναστεία αυτού θέλει καταβή επί την κορυφήν αυτού", τελικά το κακό ενεργεί σαν ένα "μπούμεραγκ" -το όπλο εκείνο των Αυστραλών ιθαγενών (των aboriginals), που έχει την ιδιότητα να επιστρέφη σ' εκείνον που το εξαπέστειλε, όμως σ' αυτήν εδώ την περίστασι με ένα καταστρεπτικό, για τον εξαπολύσαντα, τρόπο.21

Η θανατηφόρος αυτή διαδικασία θυμίζει τα λόγια του Ιακώβου: ".. είτα η επιθυμία συλλαβούσα τίκτει αμαρτίαν, η δε αμαρτία αποτελεσθείσα, αποκύει (γεννά) θάνατον" (Ιακ. α΄ 15). Και αυτή υπήρξε η θανατοφόρος πορεία του Σαούλ, ο οποίος με τόση πονηρή μαεστρία επιβουλεύθηκε τον αθώο Δαβίδ. Μια θανατηφόρος πορεία για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Εδ. 17: Ο Ψαλμός κλείει με μια δοξολογική διακήρυξι του Δαβίδ. Βλέπει, με τον οφθαλμό της πίστεως, την αγαθότητα, την αγάπη, τη χάρι, το έλεος του Κυρίου και αναφωνεί: "Εγώ θέλω επαινεί τον Κύριον κατά την δικαιοσύνην αυτού, και θέλω ψαλμωδεί εις το όνομα Κυρίου του Υψίστου".

 

Υποσημειώσεις:

1. Σχόλια εις το Βιβλίον των Ψαλμών υπό Ιωάννου Κλβίνου -μετάφρασις εις την Αγγλικήν υπό Αιδ. James Anderson, Εδιμβούργον "CALVIN TRANSLATION SOCIETY" 1845 - (το αρχέτυπον εις την Λατινικήν), Σελ. 75.

2. Ο Peter C. Craigie υποθέτει ότι η ρίζα της λέξεως είναι το Εβραϊκό Π, που σημαίνει "περιπλανώμαι". Ένας άλλος μελετητής (Mowinckel) παρέχει την λογική υπόθεσι ότι η λέξις συσχετίζεται με το Akk. segu, "Ψαλμός θρήνου". Η λέξις μόνον εδώ απαντάται στο Ψαλτήριο (P. C. Craigie - Σελ. 97 - World Biblical Commentary -Word Books · Waco, Texas 1983).

3. Σε Ταλμουδικά κείμενα, πάντως, ταυτίζεται με τον ίδιο τον Σαούλ -ίσως πρόκειται για ένα φανατικό συμπατριώτη του- όπως π.χ. τον Σιμεa (Β΄ Σαμ. ις΄ 5). (Leslie S. Mc Caw, The New Bible Commentary - The Inter-Varsity Fellowship, London -1954). Σελ. 418.

4. Ibid. Leslie S. Mc Caw - Σελ. 418.

5. Μια άλλη, ίσως, προσέγγισις είναι ότι ανεξάρτητα της συγκεκριμένης αντιδράσεώς μας σε κάποιο άδικο πλήγμα ή απαράδεκτη συμπεριφορά κάποιου εναντίον μας, ενώ δεν την ανταποδώσαμε και μάλιστα, εξωτερικά επιδείξαμε συγχωρητική και ευεργετική αντενέργεια, στο βάθος όμως της ψυχής μας διατηρήσαμε μια βαθειά πικρία, αντιπάθεια, αποστροφή στο πρόσωπο αυτό. Μήπως συχνά ο "πιστός" δεν "βράζει" εσωτερικά με μια κρυφή επιθυμία να ίδη κάτι κακό να συμβαίνη στο πρόσωπο αυτό; Μήπως εξακολουθεί -παρά κάποια αγαθοεργία του στο πρόσωπο αυτό, σε εφαρμογή της Παυλιανής συστάσεως: "μη νικώ υπό του κακού αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν" (Ρωμ. ιβ΄ 21), να διατηρή και να καλλιεργή "ρίζαν πικρίας" η οποία "άνω φυούσα ενοχλή και δι' αυτής μιανθώσι πολλοί" καθώς παρατηρεί ο συγγραφεύς της προς Εβραίους Επιστολής (Εβρ. ιβ΄ 5), καθώς μάλιστα φαίνεται να αγνοή ότι η σύστασις του Παύλου "εν τω αγαθώ" δεν περιορίζεται μόνο σε μια "αγαθοεργή" εξωτερική πράξι, αλλά συμπεριλαμβάνει την "καρδιά", την εσωτερική διάθεσι, την όλη ψυχική και ψυχολογική ετοιμότητα, προς άσκησι του αγαθού.

6. Σχόλια Ιω. Καλβίνου, ibid, Σελ. 78

7. Σχόλια Ιω. Καλβίνου, ibid, Σελ. 78.

8. Βλέπε υποσημ. υπ' αριθμ. 5 εις Ψαλμόν γ΄ "ΑΣΤΗΡ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ" Ιούνιος 2002 (Τευχ. 6), Σελ. 172.

9. Σχόλια Ιω. Καλβίνου ibid Σελ. 80-81.

10. Ibid , Derek Kidner, Σελ. 64.

11. Ibid, Leslie S. Mc Caw, Σελ. 418.

12. Ο Ιωάννης Καλβίνος σχετικώς γράφει: "Το θέμα το οποίον εδώ εκτίθεται δεν είναι πώς θα απαντήσουμε εάν ο Θεός ζητούσε από αυτόν (τον Δαβίδ) μια πλήρη έκθεσι ολοκλήρου της ζωής του· αλλά συγκρίνων τον εαυτόν του με τους εχθρούς του υποστηρίζει, όχι χωρίς αιτία, ότι, αναφορικά με αυτούς, ήτο δίκαιος. Αλλά κάθε άγιος (εννοεί πιστός) αντιμετωπίζων την κρίσι του Θεού, στον ιδικό του χαρακτήρα που κρίνεται βάσει των ιδικών του "αρετών", το πράγμα είναι πολύ διαφορετικό, γιατί τότε το μόνο καταφύγιο που είναι δυνατόν να προσφύγη για τη δική του ασφάλεια, είναι το ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" (ibid, Σελ. 84).

13. "Θυρεός" ήτο η μεγάλη και επιμήκης ασπίς, καλύπτουσα ολόκληρον το σώμα του πολεμιστού. Αυτό υποδηλοί ότι ο Χριστιανός έχει ανάγκην ενός ιδιαιτέρως ισχυρού προστατευτικού όπλου. Αυτός ο θυρεός επροστάτευεν τον οπλίτην από εκτοξευόμενα, συχνά, πύρινα βλήματα, βέλη..." (Από ανέκδοτη μελέτη μας στην προς Εφεσίους Επιστολή). Η λέξις "θυρεός" προέρχεται από την λέξιν "θύρα" διότι είχε το σχήμα μιας θύρας.

14. Ύμνος 377, Υμνολογίου Ε.Ε.Ε., Απόδοσις στην Ελληνική του Γερμανικού ύμνου -που συνέταξεν και εμελοποίησε ο Μαρτίνος Λούθηρος- EIN FESTE BURG -"Θεός το Φρούριον ημών"- υπό Ξ. Π. Μόσχου.

15. Ibid, P.C. Craigie, Σελ. 102.

16. "και έλαβον το βιβλιαρίδιον εκ της χειρός του αγγέλου και κατέφαγον αυτό, και ήν εν τω στόματί μου ως μέλι γλυκύ". Και εκεί όμως, όπως και σε αναφορές από την Π.Δ. οι σχετικές μνείες είναι άσχετες με αυτό τούτο το πρόσωπο του Κυρίου, συχνά δε χρησιμοποιείται με κακήν έννοια.

17. Σχόλια Ιωάννου Καλβίνου, Σελ. 88, 89.

18. Η Ν.Μ.Β. υιοθετεί αντίθετη απόδοσι. Θεωρεί ότι είναι ο Θεός εκείνος που έχει τεντώσει τη χορδή του τόξου: "Αν δεν μετανοήσουν οι ασεβείς θα κάνει πιο βαριά τιμωρία· τέντωσε τη χορδή του τόξου και σκοπεύει...." Η διατύπωσις (άποψις) αυτή, πάντως, δημιουργεί πρόβλημα στην κατανόησι του δευτέρου μέρους του εδ. 13.

19. Ibid Leslie S. Mc Caw, Σελ. 418.

20. Ibid Derek Kidner, Σελ. 65.

21. Ibid Peter C. Craigie, Σελ. 103. I

 

 

ΙΕΡΙΧΩ, ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ:
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΣ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ / 2


του αιδ. Μελ. Μελετιάδη

Στο πρώτο μέρος αυτής της μελέτης (προηγούμενο τεύχος του περιοδικού Αστήρ της Ανατολής) σημειώσαμε ότι η ιστορία της Ιεριχώ, αλλά και ολοκλήρου του Βιβλίου του Ιησού του Ναυή, θέτει κάποια πολύ σοβαρά Ηθικά και Θεολογικά ερωτήματα. Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε στην προσβλημένη ανθρώπινη λογική και έννοια δικαίου που έχουμε, έναν Θεό που ζητάει από τον Ιησού του Ναυή, μια από τις πιο πολεμοχαρείς εκτελέσεις εθνικού καθαρισμού για τις οποίες θα μπορούσε να κατηγορηθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, όταν ο Ίδιος, ως ηθικός αυτουργός, διατάσσει και λέει, "Όταν Κύριος ο Θεός σου σε φέρη εις την γην, εις την οποίαν υπάγεις δια να κληρονομήσης αυτήν, και εκδιώξη έθνη πολλά απ' έμπροσθέν σου, τους Χετταίους, και τους Γεργεσαίους, και τους Αμορραίους, και τους Χαναναίους, και τους Φερεζαίους, και τους Ευαίους, και τους Ιεβουσαίους, επτά έθνη μεγαλύτερα και δυνατότερά σου. και όταν ο Κύριος ο Θεός σου παραδώση αυτούς έμπροσθέν σου, θέλεις πατάξει αυτούς. κατακράτος θέλεις εξολοθρεύσει αυτούς. δεν θέλεις κάμει συνθήκην μετ' αυτών, ουδέ θέλεις δείξει έλεος προς αυτούς" (Δευτ. 7.1-2). "... εκ των πόλεων όμως των λαών τούτων, τας οποίας Κύριος ο Θεός σου δίδει εις σε κληρονομίαν, δεν θέλεις αφήσει ζων ουδέν έχον πνοήν" (Δευτ. 20.16). "... Ούτως επάταξεν ο Ιησούς πάσαν την γην ... δεν αφήκεν υπόλοιπον, αλλ' εξωλόθρευσε παν το έχον πνοήν, καθώς προσέταξε Κύριος ο Θεός του Ισραήλ" (ΙτΝ. 10.40).

Πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τον Θεό αυτών των Κειμένων από τον Οποίο απουσιάζει παντελώς το έλεος, με τον Θεό της αγάπης και του ελέους τον Οποίο κηρύττει η Χριστιανική Εκκλησία; Στην άκρως πολωτική εποχή που ζούμε δεν είναι επικίνδυνα κείμενα αυτά; Θα ήσαν ικανά να τροφοδοτήσουν εθνικιστικούς μεγαλοϊδεατισμούς. Το έκαναν στο παρελθόν. Ήταν η ιστορία του Ιησού του Ναυή και της Ιεριχώ που ενέπνευσε τον Ιούδα τον Μακκαβαίο να επιτεθεί εναντίον της πόλης Κάσπιν, "Οι άντρες του Ιούδα, όμως, επικαλέστηκαν το μεγάλο κυβερνήτη του κόσμου, αυτόν που τον καιρό του Ιησού του Ναυή είχε γκρεμίσει τα τείχη της Ιεριχώ χωρίς πολεμικούς κριούς ή πολιορκητικές μηχανές, και όρμησαν σαν θηρία εναντίον του τείχους της Κάσπιν. Με το θέλημα του Θεού κυρίεψαν την πόλη και ήταν τέτοια η σφαγή που έκαναν, ώστε μια λίμνη εκεί κοντά, δύο στάδια πλατιά, φαινόταν να έχει πλημμυρίσει από το αίμα" (Β' Μακκαβαίων 12.15-16).1

Φυσικά, Ο Χριστιανός δεν μπορεί να φιλοξενεί τον οποιοδήποτε εθνικιστικό Μεγαλοϊδεατισμό. Καλούμαστε να αγαπάμε τον τόπο που ο Θεός μας χάρισε, να είμαστε πατριώτες, αλλά επίσης να αγαπάμε και να σεβόμαστε την αξιοπρέπεια του προσώπου ανεξάρτητα τη φυλή, τη γλώσσα, το χρώμα, την κουλτούρα. Πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε, ο Άγιος και Τριαδικός Θεός της Αγίας Γραφής δεν έχει κανένα εκλεκτό φυσικό λαό.2 Διότι εάν έχει τότε απορρίπτονται οι υπόλοιποι. Διότι τότε αυτός ο λαός θα πρέπει να είναι κυρίαρχος επάνω στους άλλους. Να έχει μονοπώλιο τον Θεό και να είναι ο πληρεξούσιος του Θεού επί της γης. Κανένας εθνικός λαός δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του, με όλες τις εκφάνσεις του, ως περιούσιο λαό του Θεού. 3 Ο Θεός είχε, έχει και θα έχει Έναν Λαό: την Εκκλησία. Το "Μυστήριο" των αιώνων (Εφ. 3.9). Την προ καταβολής του κόσμου Νύμφη Του για την Οποία άφησε τη δόξα Του, για την Οποία ήρθε στη γη να την υπηρετήσει, για την Οποία πέθανε, τάφηκε και αναστήθηκε, για την Οποία θα ξαναέρθει και πάλι. Η Οποία αποτελείται από τους αγίους όλων των εποχών και οι οποίοι ψάλουν την νέα ωδή και λένε, "Άξιος είσαι να λάβης το βιβλίον και να ανοίξης τας σφραγίδας αυτού. διότι εσφάγης και ηγόρασας ημάς εις τον Θεόν δια του αίματός σου, εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους. και έκαμες ημάς εις τον Θεόν ημών βασιλείς και ιερείς. Και θέλομεν βασιλεύσει επί της γης" (Απ. 5.9-10).

Πως, λοιπόν, να ερμηνεύσουμε το ανθρωπίνως αδιανόητο; Θα ήθελα να απαντήσω σ' αυτό το ερώτημα με δύο τρόπους: πρώτα ιστορικά, δηλαδή να μελετήσουμε τους λόγους που οδήγησαν στον αφανισμό αυτών των λαών. Στη συνέχεια, να τα μεταφέρουμε στην εποχή μας και να τα δούμε συμβολικά. Διότι μόνο έτσι μπορούμε να τα δούμε επειδή αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η ΚΔ τα προσεγγίζει (Ρωμ. 15.4, Α' πΚοριν. 10. 6, 11).

Ι. Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥΣ

Λίγο μετά την καταστροφή της Ιεριχώ και εξ αιτίας της, οι κάτοικοι της Γαβαών με πονηρό τρόπο θα αποσπάσουν μια Συνθήκη Ειρήνης από τον Ιησού του Ναυή. Όταν στη συνέχεια ο ΙτΝ θα τους ρωτήσει τους λόγους που τους οδήγησαν σ' αυτήν την συμπεριφορά τους εκείνοι θα απαντήσουν, "Επειδή οι δούλοι σου έμαθον μετά πληροφορίας όσα ο Κύριος ο Θεός σου διέταξεν εις τον δούλον αυτού Μωϋσήν, να δώση εις εσάς πάσαν την γην, και να εξολοθρεύση έμπροσθέν σας πάντας τους κατοίκους της γης, δια τούτο εφοβήθημεν από σας σφόδρα δια την ζωήν ημών, και εκάμομεν το πράγμα τούτο" (ΙτΝ 9.24).

Ποιοι ήσαν, λοιπόν, εκείνοι οι λόγοι που οδήγησαν τον Θεό σ' αυτήν την απόφαση; Είναι γιατί δεν τους "πήγαινε" ως λαό; Μα Αυτός τους δημιούργησε. Άλλωστε ο λαός Του ο Ισραήλ δεν ήταν και καλύτερός τους, σύμφωνα με τα δικά Του λόγια, "Γνώρισον λοιπόν, ότι ο Κύριος ο Θεός σου δεν σοι δίδει την γην ταύτην την αγαθήν δια να κληρονομήσης αυτήν δια την δικαιοσύνην σου. διότι είσαι λαός σκληροτράχηλος" (Δευτ. 9. 6). Μήπως διότι ο Θεός προτιμά τους δικούς του; Εάν είναι έτσι, τότε αποδεικνύεται προσωπολήπτης, σε αντίθεση με το λόγο Του και όμοιος με τους θεούς του Ολύμπου, φημισμένους για τα καπρίτσια τους.

Όμως, ο λόγος που οδηγεί τον Θεό σ' αυτήν την αυστηρή απόφαση δεν έχει να κάνει με καπρίτσια του Θεού. Ο Τριαδικός Θεός της Αγίας Γραφής δεν είναι σαν τους θεούς του Ολύμπου από τα καπρίτσια των οποίων εξαρτιόταν η ζωή των ανθρώπων. Ούτε πάλι έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα των εθνών. Ο Θεός δεν εθνικοποιείται και δεν υπόκειται σε κυριαρχικά δικαιώματα κανενός ανθρώπου ή ανθρώπινου θεσμού. Είναι το μόνο απολύτως ελεύθερο Ον. Και ως τέτοιο ξεφεύγει από τις περιοριστικές φιλοδοξίες του αμαρτωλού ανθρώπου. Ο Θεός είναι το Εντελώς Άλλο από τον άνθρωπο.

Η καταστροφή τους έχει να κάνει με την αμαρτία τους από τη μια και την Δικαιοσύνη του Θεού από την άλλη. Το βιβλίο του ΙτΝ είναι το πρώτο βιβλίο μέσα στην ΑΓ το οποίο μας αποκαλύπτει κάποιες Σταθερές του Θεού. Η Πρώτη Σταθερά του Θεού είναι ο Γραπτός Λόγος Του. Μια Σταθερά που την επαναλαμβάνει και ο Κύριος (Μτ. 5.1719). Με βάση αυτόν το Λόγο καλείται ο ΙτΝ να κινηθεί και να κατακτήσει τη Γη της Επαγγελίας. Με βάση αυτή τη Σταθερά καλούμαστε κι εμείς να κινηθούμε και να κατακτήσουμε τη Γης της δικιάς μας πνευματικής Επαγγελίας.

Η Δεύτερη Σταθερά του Θεού είναι η Κρίση Του εναντίον της Αμαρτίας και εκείνων που την διαπράττουν. Έτσι η καταστροφή τους πρέπει να ερμηνευτεί μέσα από το πρίσμα αυτής της 2ης σταθεράς.

Α. Η Κρίση του Θεού στην Αμαρτία τους

Ποια ήταν η αμαρτία τους που οδηγεί τον Θεό σ' αυτήν την τόσο αυστηρή απόφαση; Οι κυρίαρχοι θεοί στο πάνθεον των Χαναναίων ήσαν ο Βάαλ (θεός της καταιγίδας και της βροχής) και η γυναίκα του η Ανάθ (η θεά της γονιμότητας) ήσαν αυτοί που καθοδηγούσαν της ζωές τους. Ζωές που ήσαν δέσμιες σ' ένα πυκνό σκοτάδι.

Σκοτάδι, όπως

1. Ειδωλολατρία - Δευτ. 20.18

2. Βδελύγματα - Δευτ.12.29-31:

α. θυσίες παιδιών στον Μολόχ

Δευτ. 18. 9-14:

β. Μαντεία

γ. Πρόγνωση Καιρών

δ. Οιωνοσκοπία4

ε. Μαγεία

ζ. Εξορκισμοί πνευμάτων

η. Απόκρυφες τέχνες

θ. Νεκρομαντεία

Βδελύγματα - Λευιτ. 18, 18.24-30

3. Μόλυνση της γης

4. Κάθε είδους σεξουαλική διαστροφή - Λευιτ. 18.24

α. Ομοφυλοφιλία

β. Κτηνοβασία

Έτσι η αποβολή τους από τη γη δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου θεϊκού καπρίτσιου αλλά εξαιτίας ολοκληρωτικής διάβρωσης του ηθικού ιστού της Χαναανικής κοινωνίας. Η αποβολή τους και ο αφανισμός τους αποτελούσαν λύτρωση για τη γη η οποία μέχρι εκείνο το σημείο "συστέναζε και συναγωνιούσε" αλλά με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα μετέβαινε στην "ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού" (Ρωμ. 8.21,22).

Β. Για Λόγους Ηθικής Προστασίας του Λαού Του

Ένας δεύτερος λόγος, αλλά όχι κυρίαρχος είναι η προσπάθεια του Θεού να προστατεύσει τον λαό Ισραήλ από του να πέσει στην παγίδα της περιέργειας και να αρχίσει να υιοθετεί πολιτισμικά στοιχεία των Χαναναίων. Γι' αυτό το λόγο ο Θεός κινείται να εξαλείψει όλους τους προηγούμενους ειδωλολατρικούς λαούς έτσι ώστε στο πολιτισμικό και θρησκευτικό χάος που επικρατούσε στις κοινωνίες της Χαναάν, εξ αιτίας της αμαρτίας τους, να επέλθει τάξη. Μια τάξη, με μια νέα αρχή, σε μια καθαρή και όχι μολυσμένη χώρα, μ' έναν νέο λαό (Δευτ. 18.9).

ΙΙ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ

Όμως, στην όλη σχέση του Θεού με τον Ισραήλ και τα έθνη υπάρχει το ερώτημα της "προσωποληψίας". Είναι ο Θεός προσωπολήπτης;

Στο Δευτ. 1.30, στο τέλος των 40 ετών της ερήμου και λίγο πριν ο Μωϋσής πεθάνει ενθαρρύνει τον λαό Ισραήλ, λέγοντας μέσα σε άλλα: "Ο Κύριος ο Θεός σας ... θέλει πολεμήσει υπέρ υμών". Μια υπόσχεση που θα γίνει πράξη σε κάθε μάχη στο βιβλίο του ΙτΝ, μη εξαιρουμένης και της Ιεριχώ. Εάν, λοιπόν, ο Θεός ήταν μαζί τους θα μπορούσαν οι Χαναναίοι να έχουν έστω και την παραμικρή ευκαιρία; Σίγουρα όχι!

Αλλά, τότε πως εξηγούμε το ρόλο του Ισραήλ; Είναι προνομιακός; Υπάρχουν άλλα κριτήρια γι' αυτόν και άλλα για τους άλλους λαούς; Σε όλα αυτά ο Λόγος του Θεού απαντά με ένα εμφατικό, ΟΧΙ! Απλά, ο Θεός τους χρησιμοποιεί ως όργανο της κρίσης Του εναντίον των εθνών αυτών, "Αφού Κύριος ο Θεός σου εκδιώξη αυτούς απ' έμπροσθέν σου, μη είπης εν τη καρδία σου, λέγων, "Δια την δικαιοσύνην μου με εισήγαγεν ο Κύριος να κληρονομήσω την γην ταύτην." αλλά δια την ασέβειαν των εθνών τούτων εκδιώκει αυτούς ο Κύριος απ' έμπροσθέν σου. Ουχί δια την δικαιοσύνην σου, ουδέ δια την ευθύτητα της καρδίας σου, εισέρχεσαι να κληρονομήσης την γην αυτών. αλλά δια την ασέβειαν των εθνών τούτων Κύριος ο Θεός σου εκδιώκει αυτά απ' έμπροσθέν σου, και δια να στερεώση τον λόγον τον οποίον ο Κύριος ώμοσε προς τους πατέρας σου, προς τον Αβραάμ, προς τον Ισαάκ, και προς τον Ιακώβ" (Δευτ. 9.4-5).

Μάλιστα, ο Θεός που τους δίνει τη χώρα, χαρίζοντας τη μια μάχη μετά την άλλη, τους προειδοποιεί ότι σε περίπτωση που υιοθετήσουν τον τρόπο ζωής των Χαναναίων και επιφέρουν στη Γη το ίδιο ηθικό χάος τότε θα έχουν και οι ίδιοι την ίδια τύχη (Δευτ. 4.23-26, 8.19-20, 11.16,17, 28.5863, 29.24-28, 30.17-18). Στη δική τους περίπτωσή ο Θεός θα χρησιμοποιήσει άλλους λαούς (π.χ Ασσυρίους Ης. 10.5, Βαβυλώνιους Ιερ. 25.29, Κύρος Ης. 45.13). Άρα ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης. Με τα ίδια κριτήρια που κρίνει τα έθνη της Χαναάν με τα ίδια κρίνει και τον λαό Του. Η "προνομιακή" τους θέση δεν είναι θέση ισχύος απέναντι στους άλλους λαούς αλλά ευθύνης απέναντι στον Θεό, ο Οποίος τους έκλεξε για να ξεκινήσει μια νέα αρχή.

ΙΙΙ. Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

Ένα άλλο ερώτημα που γεννάται είναι, εάν είχαν οι άνθρωποι αυτοί την ευκαιρία να μετανοήσουν για την αμαρτία τους, όπως η Νινευή, ώστε να μην απολεστούν; Είναι ένα σημαντικό ερώτημα, διότι απ' αυτό κρίνεται η Ακεραιότητα και η Δικαιοσύνη του Θεού.

Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός δεν τους αφάνισε δίχως να τους έχει προειδοποιήσει. Μάλιστα τους έδωσε ένα αρκετά μεγάλο χρονικό περιθώριο για να δείξουν μεταμέλεια, να γνωρίσουν και να λατρεύσουν τον Αληθινό Θεό, αλλά αυτοί παρέμειναν στην ειδωλολατρία τους και στον ανάλογο τρόπο ζωής. Πεντακόσια χρόνια πριν, όταν ο Θεός πρόσφερε την Διαθήκη του στον Άβραμ του είχε μιλήσει για την ημέρα της καταστροφής της Ιεριχώ λέγοντας, "... εν δε τη τετάρτη γενεά θέλουσιν επιστρέψει εδώ. διότι ακόμη δεν ανεπληρώθη η ανομία των Αμορραίων" (Γν. 15.16) Από τη στιγμή αυτή μέχρι το ξεκίνημα της κατάκτησης της Γης της επαγγελίας είχαν περάσει 500 χρόνια περίπου. Δηλαδή, πεντακόσια χρόνια ευκαιριών για αλλαγή πορείας, δίχως όμως αποτέλεσμα. Ώσπου, ήρθε η στιγμή, η κλεψύδρα άδειασε, και το ποτήρι της οργής του Θεού ξεχείλισε επάνω τους και τότε ήταν πια αργά. ΄Όπως, όταν έκλεισε ο Θεός την πόρτα της Κιβωτού, μετά ήταν αργά. Μέχρι, όμως τη στιγμή που θα την έκλεινε η πόρτα της ευκαιρίας και σωτηρίας παράμενε ανοιχτή.

Το ίδιο και με το τέλος της ιστορίας, όταν ηχήσει η σάλπιγγα που θα κλείνει τον χρόνο και θα στηθεί ο Θρόνος της κρίσης. Μέχρι τότε η πόρτα της Σωτηρίας είναι ανοιχτή για όλους. Γι' αυτό το λόγο και η προειδοποίηση, "Σήμερον εάν ακούσητε της φωνής του Κυρίου μη βραδύνετε ως εν τω παροργισμώ".

Μέσα στα χρόνια αυτά οι άνθρωποι αυτοί γνώρισαν τον Πατέρα της Πίστης, ο οποίος έζησε ανάμεσά τους, αγόρασε απ' αυτούς κτήματα, τον είδαν να πλουτίζει, αναγνώρισαν ότι ο Θεός του ήταν αληθινός, είδαν τον τρόπο ζωής του, κι όμως χωρίς αποτέλεσμα. Το ιεραποστολικό έργο του Αβραάμ δεν έφερε καρπό. Το ίδιο συνέβη με τον Ισαάκ και με τον Ιακώβ.

Πέρα όμως από τους Πατριάρχες, που έζησαν σε μια άλλη εποχή και θα μπορούσε κάποιος να το χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία, ήσαν και τα πρόσφατα γεγονότα των τελευταίων 40 ετών τα οποία τους ήσαν γνωστά. Με δική τους ομολογία αποκαλύπτουν ότι έχουν ακούσει για τον Ζωντανό Θεό των Ισραηλιτών και για τα θαυμάσια που έχει κάνει, στην Αίγυπτο, στην Ερυθρά θάλασσα και στην έρημο. Πρώτη η Ραάβ ως κάτοικος της Ιεριχώ το ομολογεί, "Και είπε προς τους άνδρας, "Γνωρίζω ότι ο Κύριος έδωκεν εις εσάς την γην. Και ότι ο τρόμος σας επέπεσεν εφ' ημάς, και ότι πάντες οι κάτοικοι της γης ενεκρώθησαν εκ του φόβου σας. επειδή ηκούσαμεν πως ο Κύριος εξήρανε τα ύδατα της Ερυθράς θαλάσσης έμπροσθέν σας, ότε εξήλθετε εξ Αιγύπτου. και τι εκάμετε εις τους δύο βασιλείς των Αμορραίων, τους πέραν του Ιορδάνου, εις τον Σηών, και εις τον Ωγ, τους οποίους εξολωθρεύσατε. και καθώς ηκούσαμεν, διελύθη καρδία ημών, και δεν έμεινε πλέον πνοή εις ουδένα εκ του φόβου σας. διότι Κύριος ο Θεός σας, αυτός είναι Θεός εν τω ουρανώ άνω, και επί της γης κάτω" (ΙτΝ. 2.8-11). Όμως, δεν είναι μόνο η Ραάβ είναι και οι κάτοικοι της Γαβαών, (ΙτΝ. 9.9-10).

Έτσι, τα νέα για τον Αληθινό Θεό δεν τους ήσαν άγνωστα. Τα γνώριζαν. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να τα εκμεταλλευτούν προς το συμφέρον τους, ιδιαίτερα καθώς έβλεπαν τον Λαό αυτού του Θεού να τους πλησιάζει, ώστε να αποβάλουν την ειδωλολατρία για την οποία ακριβώς τιμωρήθηκαν οι Αιγύπτιοι και να τρέξουν να γνωρίσουν Αυτόν τον Θεό και να δεχτούν τον Λαό Του, αυτοί κάνουν ακριβώς το αντίθετο, "Η δε Ιεριχώ ήτο συγκεκλεισμένη και ωχυρωμένη, εξ αιτίας των υιών Ισραήλ. ουδείς εξήρχετο, και ουδείς εισήρχετο" (ΙτΝ. 6.1). Η εικόνα της Ιεριχώ ως πόλης που μπροστά στον Λαό-Κομιστή του Ευαγγελίου του Θεού για λύτρωση από τα σκοτεινά δεσμά των δαιμονίων,

1. Του κλείνει την πόρτα

2. Οχυρώνεται (άρα έχει εχθρική και πολεμική διάθεση)

3. Ώστε να μην υπάρχει επικοινωνία των μεν με τους δε, φανερώνει τη διάθεση της καρδιάς τους που ήταν διάθεση απιστίας. Γι' αυτό ακριβώς το λόγο και ο συγγραφέας της Προς Εβραίους Επιστολής τους χαρακτηρίζει "απειθής", "... η πόρνη Ραάβ δεν συναπολέσθη με τους απειθήσαντας..." γιατί; "... δεχθείσα τους κατασκόπους".

Η μανταλωμένη Ιεριχώ φανερώνει την απόρριψη εκ μέρους της, της ευκαιρίας για σωτηρία. Μια εικόνα ανάλογη του ανθρώπου που ενώ έχει ακούσει ωστόσο συνεχίζει να απορρίπτει το Ευαγγέλιο απέναντι στο οποίο

1. Έχει κλείσει την πόρτα της καρδιάς του

2. Έχει οχυρωθεί στα τείχη που η αμαρτία του έχει υψώσει

3. Δεν θέλει καμιά επαφή με το Ευαγγέλιο και το Λαό του Θεού.

IV. Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Όμως, το ερώτημα παραμένει: υπήρχε η δυνατότητα γι' αυτούς τους ανθρώπους να σωθούν, έστω σ' αυτήν την ύστατη στιγμή όταν η απόφαση του Θεού γι' αυτούς ήταν γνωστή και τελεσίδικη;

Την απάντηση την δίνει πρώτα η πόρνη Ραάβ και μετά οι Γαβαωνίτες. Η πόρνη Ραάβ, δεν είχε τίποτα να την προάγει μπροστά στον Άγιο κι Αληθινό Θεό. Αντίθετα τα πάντα ήσαν εναντίον της, διότι:

* Ήταν εθνική5

* Ήταν Αμορραία6

* Ήταν πόρνη

Τι είδε, λοιπόν, ο Θεός σ' αυτήν την γυναίκα που την διαφοροποιούσε από τους υπόλοιπους συμπολίτες της; Σίγουρα δεν ήταν η αμαρτία της, διότι κι εκείνοι ήσαν εξ ίσου ανήθικοι. Το σημείο που την διαφοροποιούσε από τους συντοπίτες της ήταν το γεγονός ότι ενώ κι εκείνη άκουσε για τον Θεό των Εβραίων, όπως και όλοι οι κάτοικοι της Ιεριχώ, ωστόσο αυτή πίστεψε σ' Αυτόν και τον ομολόγησε (2.6)

Ο απ. Παύλος μας λεει ότι, "η πίστις είναι εξ ακοής" (Ρωμ.10.17). Μια αρχή οποία βρίσκει τέλεια εφαρμογή στην Ραάβ. Γι΄ αυτό το λόγο ο συγγραφέας της Προς Εβραίους επιστολής μιλάει για την πίστη της Ραάβ, "Δια πίστεως η πόρνη Ραάβ δεν συναπωλέσθη με τους απειθήσαντας, δεχθείσα τους κατασκόπους με ειρήνην" (11.31). Ενώ εκείνοι απειθούν, η Ραάβ πιστεύει. Ενώ εκείνοι μανταλώνουν τις πύλες της πόλης τους, η Ραάβ ανοίγει το σπίτι της. Ενώ εκείνοι οχυρώνονται έτοιμοι να πολεμήσουν, η Ραάβ τους δέχεται με ειρήνη. Ενώ εκείνοι δεν έχουν καμιά επικοινωνία με τον Λαό-Κομιστή του μηνύματος της Αλήθειας και της Ελευθερίας, η Ραάβ κοινωνεί μαζί τους τη σωτηρία της από το ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού της. Ενώ εκείνοι εμπιστεύονται τα ανθρώπινα τείχη της πόλης τους, η Ραάβ εμπιστεύεται τον Κυρίαρχο των ανθρώπων.

Είχαν, λοιπόν, την ευκαιρία, έστω και την τελευταία στιγμή κι εκείνοι να σωθούν από την επερχόμενη κρίση; Η Ραάβ το αποδεικνύει, όπως και οι Γαβαωνίτες οι οποίοι έκαναν Συνθήκη Ειρήνης με τον Θεό του Ισραήλ, επειδή άκουσαν γι' αυτόν τον Θεό, πίστεψαν σ' αυτό που άκουσαν και θέλησαν να Τον γνωρίσουν και να Τον υπηρετήσουν.

Δεν ήσαν διαφορετικοί από τους υπόλοιπους. Εθνικοί, αμαρτωλοί και ανήθικοι. Όλοι κάτω από την κατάρα της δικής τους αμαρτίας και της ποινής της. Όμως οι μεν πιστεύουν, κάνουν συνθήκη Ειρήνης, μπαίνουν μέσα στο Λαό του Θεού και σώζονται. Οι άλλοι παραμένουν απαθείς στο μήνυμα, εχθρικοί προς τους Κομιστές του Μηνύματός Του και χάνονται μέσα στην αμαρτία τους.

Ο Θεός είναι Θεός της 2ης ευκαιρίας. Τους την πρόσφερε αλλά την αγνόησαν. Εάν η καρδιά μιας τέτοιας γυναίκας, όπως της Ραάβ, μπορεί να αιχμαλωτιστεί από το μήνυμα του Ευαγγελίου και να πιστέψει, τότε κάθε καρδιά που ανοίγει τα "αυτιά" της για να ακούσει, μπορεί να πιστέψει στον Λόγο του Θεού.

Αν και το βιβλίο του ΙτΝ είναι η εξιστόρηση μιας βίαιας κατάκτησης της Γης Χαναάν, ωστόσο η πρώτη του ιστορία (κεφ. 2) είναι μια απόδειξη ότι ο Θεός είναι Θεός Ελέους και Σωτηρίας του μετανιωμένου αμαρτωλού. Γι' αυτό το λόγο, ενώ στο πρόσωπο της Ραάβ πρέπει να δούμε την αμαρτωλότητα και την κατάντια του ανθρώπου ("πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού", "ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος"), ωστόσο στη Σωτηρία της πρέπει να δούμε το έλεος του Θεού που σώζει ακόμα και "κατακάθια" της κοινωνίας μας. Η Ραάβ αποτελεί την εφαρμογή του θείου λόγου, "Αληθώς σας λέγω, ότι οι τελώναι και αι πόρναι υπάγωσι πρότερον υμών εις την βασιλείαν του Θεού" (Μτ. 21.31) Η ιστορία της Ραάβ επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ο Θεός δέχεται όλους τους ανθρώπους, άσχετα με την προέλευσή τους (εθνική, γλωσσική, φυλετική, θρησκευτική, ηθική).

Εάν το 1ο κεφάλαιο του ΙτΝ αποτελεί τον ιστορικό συνδετικό κρίκο μεταξύ της Διαθήκης του Θεού προς τον Αβραάμ και τους φυσικούς του απογόνους (Γεν. 12.6-7), το κεφάλαιο 2 αποτελεί τον ιστορικό συνδετικό κρίκο μεταξύ της πνευματικής υπόστασης της Διαθήκης του Θεού προς τον Αβραάμ και την απαρχή της εκπλήρωσής της (Γεν. 12.3). Η Ραάβ είναι η πρώτη εθνική πιστή στον Αληθινό Θεό και σ' αυτήν βρίσκει απόλυτη έκφραση αυτό που λεει ο απ. Παύλος για την Εκκλησία του Χριστού, (Εφ. 2.11-22, 3.6).

Με τις ιστορίες της καταστροφής της Ιεριχώ και της σωτηρίας της Ραάβ ο Θεός αποδεικνύεται Θεός του ανθρωπίνως αδιανόητου επειδή είναι Απόλυτα Δίκαιος!

Τω Θεώ η Δόξα! I

Υποσημειώσεις

1 Μήπως κάτι ανάλογο ονειρεύονται όλοι εκείνοι που ελπίζουν στη Μεγάλη Ιδέα του φυσικού Ισραήλ εις βάρος άλλων συνανθρώπων τους; Μήπως κείμενα σαν κι αυτά δικαιολογούν εθνικούς καθαρισμούς ελέω Θεού; Όπως έγραφα στο προηγούμενο άρθρο, το Ισραήλ πρέπει να έχει το δικαίωμα, όπως κάθε άλλο κράτος, για ανεξαρτησία, ασφάλεια και εδαφική ακεραιότητα. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών εναντίων αθώων και ανυποψίαστων εβραίων πολιτών πρέπει να καταδικάζονται απ' όλους. Ως Χριστιανοί έχουμε ευθύνη να προσευχόμαστε για την ειρήνη της Ιερουσαλήμ, όπως και για κάθε άλλη εμπόλεμη περιοχή να ειρηνεύσει.

2 Αναγνωρίζω ότι μέσα στους Ευαγγελικούς κύκλους και ιδιαίτερα στους φονταμενταλιστικούς, αυτή είναι αιρετική θέση. Ιστορικά, όμως, αυτή ήταν η θέση της εν γένει Χριστιανικής Εκκλησίας μέχρι πρόσφατα (19ο αιώνα με την παρουσία του Nelson Darby το 1862 στις ΗΠΑ και την επιρροή του στον Cyrus Scofield)) όταν εμφανίστηκε στο Αμερικανικό ευαγγελικό προσκήνιο η θεολογία των Οικονομιών (Dispensationalism). Σήμερα, πάρα πολλοί ευαγγελικοί πιστεύουν ότι ο φυσικός Ισραήλ είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού και ως τέτοιος αποτελεί το σημείο αναφοράς στην εξέλιξη της ιστορίας και ιδιαίτερα της εσχατολογίας. Αυτή η θεολογική θέση τους καθορίζει γενικά την κοσμοθεωρία τους και συγκεκριμένα την πολιτική τους φιλοσοφία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι το ισχυρότερο λόμπι που υποστηρίζει και προωθεί ασυζητητί όλες τις σκληρές θέσεις και επιλογές της κυβέρνησης του Ισραήλ εναντίων των Παλαιστινίων και Αράβων στην Ουάσινγκτον, δεν είναι το περιβόητο Εβραϊκό (αυτό θα ήταν κατανοητό) αλλά των Ευαγγελικών-Φονταμενταλιστών. Μάλιστα ο εβραϊκής καταγωγής αμερικάνός πανεπιστημιακός Noam Chomsky, στο βιβλίο του FATEFUL TRIANGLE - The U.S., Israel and the Palestinians, London 1999 ισχυρίζεται ακριβώς τα παραπάνω. Καταχωρώντας ένα κείμενο με τίτλο ''Φίλοι στην Ανάγκη'' από την Jerusalem Post (20/1/1983) λεει, ''το ίδρυμα 'the Temple Mount Fund' το οποίο δημιουργήθηκε στο Ισραήλ και στις Η.Π.Α και χρηματοδοτείται από Χριστιανούς Φονταμενταλιστές σκοπό έχει να δωρίσει δεκάδες εκατομμύρια δολάρια για τη δημιουργία εβραϊκών οικισμών στη δυτική όχθη''. Αυτή η εσχατολογική θεολογία των φονταμενταλιστών ευαγγελικών στις ΗΠΑ, με πρωταγωνιστή το Ισραήλ ως περιούσιο λαό του Θεού, καθορίζει ασφυκτικά την πολιτική ατζέντα της κυβέρνησης των ΗΠΑ για το Μεσανατολικό. Πρόσφατα το περιοδικό ΤΙΜΕ αφιέρωσε αρκετές σελίδες στο θέμα εξ αιτίας μια σειράς βιβλίων με τίτλο Left Behind, μυθιστορηματικού χαρακτήρα, στα οποία οι συγγραφείς τους (ευαγγελικοί φονταμενταλιστές) πραγματεύονται σενάρια του τέλους, όπως εκείνοι τα φαντάζονται. Τα βιβλία έχουν σπάσει ρεκόρ πωλήσεων με 36.000.000 πωλήσεις με σκληρό εξώφυλλο. Μέσα στα πολύ ενδιαφέροντα η αρθρογράφος λεει σχετικά, ''... ο αντίκτυπος [των συγκεκριμένων βιβλίων] ενδεχομένως γίνει αισθητός πολύ πιο μακριά από τους συλλόγους των βιβλίων και των Βιβλικών συμμελετών. Για κάποιους αναγνώστες, η σειρά των βιβλίων Left Behind προσφέρει περισσότερα από μια απλή πνευματική οδηγία: είναι πολιτική ατζέντα. Όταν διαβάζουν στις εφημερίδες για απειλές εναντίον του Ισραήλ, δεν δείχνουν ενδιαφέρον απλώς για έναν σύμμαχο εναντίον της τρομοκρατίας, αλλά στενοχωριούνται για τον εκλεκτό λαό του Θεού και την τύχη της γης όπου γεγονότα θα διαδραματιστούν με ένα συγκεκριμένο τρόπο για τον ερχομό του Ιησού Χριστού. Αυτό εξηγεί γιατί κάποιοι χριστιανοί ηγέτες όχι μόνο έχουν συνδεθεί με τους Ιουδαίους όσο ποτέ άλλοτε, αλλά επίσης πιέζουν το Λευκό Οίκο του Μπούς λες και η σωτηρία τους να εξαρτάται απ' αυτό.'' (Gibbs Nancy. "Apocalypse Now", TIME Vol. 160, No. 8, 19 Αυγούστου 2002, σελ. 42).

3 Δυστυχώς πολλοί ευαγγελικοί κήρυκες για να εξυπηρετήσουν την εσχατολογία τους αναγκάζονται να αναγάγουν τον φυσικό λαό Ισραήλ σε εκλεκτό λαό του Θεού. Για να μπορέσουν όμως να δικαιολογήσουν την παρουσία της Εκκλησίας εφευρίσκουν σολομώντειες λύσεις. Για παράδειγμα το άρθρο του Γεωργίου Γυφτάκη ''Η Επιφάνεια'' που φιλοξενεί η εφημερίδα Οι Νικητές (Ιούλιος-Αύγουστος 2002. Η εφημερίδα με υποσημείωσή της στο τέλος του άρθρου δηλώνει ότι οι απόψεις που εκφράζονται απηχούν τον αρθρογράφο κι όχι την σύνταξη). Ο αρθρογράφος επιχειρώντας μια συμβιβαστική λύση μεταξύ του Ισραήλ και της Εκκλησίας θεωρεί ότι ο Θεός έχει δύο αιώνια εκλεκτούς λαούς, τον επίγειο-Ισραήλ και τον ουράνιο-Εκκλησία. Γράφοντας πάνω στο θέμα της "θλίψης" στο βιβλίο της Αποκάλυψης λέει, "Θα είναι μια περίοδος παγκόσμιας θλίψης και διωγμού για τα παιδιά του Θεού σ' ολόκληρο τον κόσμο -για την Εκκλησία, τον Ουράνιο λαό Του, και για το κράτος του Ισραήλ, τον επίγειο λαό Του" (σελ. 13). Συγνώμη, αλλά αυτό είναι ερμηνευτική αλχημεία την οποία εμείς οι ευαγγελικοί είμαστε ικανότατοι να την κάνουμε και δυστυχώς την κάνουμε. Δεν υπάρχει κανένα βιβλικό έρεισμα, μα ούτε και σοβαρό θεολογικό για μια τέτοια πονηρή παραποίηση του Ευαγγελίου.

4 Σε τι διαφέρει η σύγχρονη τάση πολλών ευαγγελικών να κοιτάζουν τα σημεία (ιστορικά γεγονότα, διακρατικές συμφωνίες, πόλεμοι, λοιμοί, σεισμοί, κλπ) και να δηλώνουν με βεβαιότητα το πώς και το πότε της 2ης έλευσης του Κυρίου, από την οιωνοσκοπία και την πρόγνωση καιρών αυτών των λαών; Μήπως είναι καιρός αυτοί οι 'ευαγγελικοί οιωνοσκόποι' (ή επί το λαϊκότερο, 'ευαγγελικές καφετζούδες') να απαξιωθούν στην αντίληψη της ευαγγελικής κοινότητας; Το μόνο που μας αφορά να γνωρίζουμε για την 2η ένδοξη έλευση του Κυρίου είναι ότι έρχεται ανά πάσα στιγμή κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να Τον συναντήσουμε.

5 Η καθημερινή πρωινή προσευχή του ευσεβούς εβραίου ήταν ευχαριστία προς τον Θεό που δεν τον έκανε τρία πράγματα: εθνικό, σκυλί και γυναίκα.

6 Λαός καταδικασμένος για αφανισμό σύμφωνα με Γεν. 15.16, Δευτ. 9.5

 

 

Μια άλλη άποψη

Η ΝΗΣΤΕΙΑ

 

 

του αιδ. Ν. Τσιανικλίδη

Το θέμα της νηστείας είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες πρακτικές της Χριστιανικής θρησκείας. Η πιο γνωστή πρακτική της νηστείας είναι αυτή της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Σύμφωνα με τις εκκλησίες αυτές, η ιεραρχία και η παράδοσή τους έχουν ξεχωρίσει μερικές ημέρες του ημερολογίου που έχουν σχέση με κάποια γιορτή, όπως επί παραδείγματι το Πάσχα, κατά τις οποίες απέχουν από του να φάνε κρέας, βούτυρο, γάλα κ.ά.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πρακτική νηστείας, που συναντάται κυρίως στις Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες, όπου άτομα ή εκκλησιάσματα αφιερώνουν μία ή περισσότερες μέρες σε νηστεία και προσευχή για κάποιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει είτε ένα άτομο, μέλος της εκκλησίας, είτε κάποιο εθνικού ή παγκόσμιου ενδιαφέροντος θέμα. Στην περίπτωση αυτή η νηστεία συνίσταται στην αποχή από κάθε είδος τροφής ενίοτε δε και από άλλες κοσμικές ασχολίες με σκοπό την ολοκληρωτική επίδοση στην προσευχή και την περισυλλογή.

Μια τρίτη πρακτική που και αυτή τη συναντούμε στις Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες είναι αυτό που κάνουν ορισμένα άτομα. Ορίζουν μία ημέρα την εβδομάδα ή τον μήνα κατά την οποία νηστεύουν ανεξάρτητα με το αν έχουν κάποιο θέμα για να προσευχηθούν ή όχι. Και στην περίπτωση αυτή η νηστεία συνίσταται στην ολοκληρωτική αποχή από κάθε είδος τροφής.

Αν ρωτήσουμε κάποιον Ορθόδοξο ή Ρωμαιοκαθολικό γιατί νηστεύει σαράντα μέρες, θα μας απαντήσει ότι και ο Χριστός νήστεψε τόσο διάστημα. Να από πού προέρχεται ο προσδιορισμός του χρονικού διαστήματος νηστείας που ονομάζεται "Σαρακοστή". Τόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως όσο και η Ρωμαιοκαθολική δεν νηστεύουν μόνο σαράντα μέρες πριν το Πάσχα, αλλά έχουν και άλλες περιόδους νηστείας για σαράντα ή και για λιγότερες μέρες. Επίσης νηστεύουν, δεν τρώνε δηλαδή τίποτα, πριν κοινωνήσουν.

Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε μερικές σημαντικές διαφορές μεταξύ της νηστείας του Ιησού Χριστού και της σημερινής νηστείας.

Ο Ιησούς Χριστός τις σαράντα ημέρες της νηστείας δεν έτρωγε τίποτε. Αυτοί που νηστεύουν σήμερα δεν τρώνε κρέας, αλλά τρώνε ψάρι, ψωμί και άλλα φαγητά τα οποία επιτρέπει η Εκκλησία. Έπειτα ο Ιησούς Χριστός όταν νήστεψε δεν απείχε μόνο από το φαγητό αλλά και από κάθε άλλη απασχόληση, αφού πήγε για το διάστημα αυτό στην έρημο. Αυτοί που νηστεύουν σήμερα μπορεί να μην τρώνε ορισμένα φαγητά, αλλά συνεχίζουν τη ζωή τους κανονικά ασχολούμενοι με διάφορες εργασίες και κάθε είδος διασκέδασης (αθλητισμός, τηλεόραση, κινηματογράφος κ.ά) και όταν έρθει η ώρα του φαγητού θυμούνται τη νηστεία και απέχουν από ορισμένα μόνον φαγητά. Ο Ιησούς Χριστός όμως, πριν αρχίσει τη δημόσια διακονία Του ήθελε να έχει ένα διάστημα συνεχούς επικοινωνίας με τον Θεό. Και η επικοινωνία αυτή ήταν τόσο σπουδαία που δεν άφησε τίποτα, ούτε φαγητό, ούτε άλλη απασχόληση, να τον διακόψει απ' αυτήν.

Ο Ιησούς Χριστός με το παράδειγμά Του μας διδάσκει ορισμένα μαθήματα που καλά θα κάνουμε όλοι μας, τόσο οι Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί, όσο και οι Διαμαρτυρόμενοι να προσέξουμε ιδιαίτερα.

Η νηστεία έχει πάντοτε έναν συγκεκριμένο σκοπό. Έτσι τη συναντούμε στην Παλαιά αλλά και στην Καινή Διαθήκη. Ο σκοπός της νηστείας καθορίζεται από την πνευματική ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει με τον Θεό μέσω της προσευχής και επειδή το θέμα που τον απασχολεί είναι πολύ σοβαρό, δεν αφήνει τίποτε να τον εμποδίσει σ' αυτή την επικοινωνία του με τον Θεό.

Επίσης η νηστεία δεν είναι τυραννία του σώματός μας, να στερούμαστε δηλαδή κάτι επειδή αυτό θα ευχαριστήσει τον Θεό. Ο Θεός χρειάζεται τα σώματά μας, τα θέλει όπως μας λέει ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή ως "θυσίαν ζώσαν" για να τα χρησιμοποιήσει στο έργο και τη διακονία του Ευαγγελίου. Το σπουδαιότερο όμως όλων είναι ότι τα σώματά μας έχουν την υψηλή αποστολή να γίνουν ναός του Θεού, ναός του Αγίου Πνεύματος.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Αγία Γραφή, στον Λόγο του Θεού και ας δούμε τι μας λέει ο Θεός για την νηστεία. Υπάρχουν πολλές περικοπές που αναφέρονται σ' αυτήν είτε ως διδασκαλία είτε ως πρακτική. Το κύριο χαρακτηριστικό της πρακτικής της νηστείας στην Αγία Γραφή είναι ότι πάντα γίνεται με αφορμή κάποια συγκεκριμένη ανάγκη, κάποιο ειδικό πρόβλημα, κάποια συμφορά για την οποία ο πιστός αισθάνεται την ανάγκη να αφιερώσει χρόνο και όλη την προσοχή του στη νηστεία και την περισυλλογή.

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε το παράδειγμα της νηστείας ολόκληρου του λαού Ισραήλ με την Εσθήρ. Υπήρχε κίνδυνος ολόκληρο το έθνος να αφανιστεί και ο θείος της Εσθήρ, ο Μαροδοχαίος ζήτησε από την Εσθήρ να μεσολαβήσει ώστε να αποφευχθεί η συμφορά. Η Εσθήρ τότε, παρήγγειλε στον θείο της να νηστέψει αυτός και όλος ο λαός και να προσευχηθούν μαζί της ώσπου να βρει τη δύναμη και το θάρρος να πλησιάσει τον βασιλιά και να τον παρακαλέσει για τη σωτηρία του λαού της.

Στην Καινή Διαθήκη έχουμε το παράδειγμα των αποστόλων. Οι απόστολοι ήθελαν να ξέρουν το θέλημα του Θεού για το ιεραποστολικό τους έργο. Επιδόθηκαν, λοιπόν, στην προσευχή και τη νηστεία "και αφού ενήστευσαν και προσευχήθησαν και επέθεσαν τας χείρας επ' αυτούς (τον Σαύλο και τον Σίλα) απέστειλαν".

Σε άλλη περίπτωση στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (17,14-21) έχουμε το παράδειγμα του Ιησού ο οποίος ελέγχει τους μαθητές Του με τα μυστηριώδη λόγια: "αυτό το γένος δεν εξέρχεται ειμή διά προσευχής και νηστείας" όταν εκείνοι προσπάθησαν να θεραπεύσουν το σεληνιαζόμενο παιδί. Τι εννοούσε ο Χριστός; Έπρεπε οι μαθητές να πουν σ' εκείνον τον δυστυχισμένο πατέρα: "Πήγαινε τώρα και άφησέ μας να νηστέψουμε μερικές μέρες και μετά φέρε το παιδί σου για να μπορέσουμε να το θεραπεύσουμε;" Ασφαλώς όχι! Ο Χριστός εννοούσε ότι το θαύμα που περίμεναν να δουν δεν θα γινόταν με τη δική τους δύναμη και ικανότητα. Νηστεία στην περίπτωση αυτή σήμαινε ότι έπρεπε αυτοί ως άνθρωποι να απέχουν από την προσπάθεια θεραπείας του παιδιού αυτού και να ζητήσουν την επέμβαση του Χριστού. Έπρεπε στο όνομα του Ιησού Χριστού να τον θεραπεύσουν. Έπρεπε να επικαλεστούν Εκείνον και όχι τις δικές τους δυνάμεις. Αυτή είναι μια ακόμη μορφή νηστείας - όταν ο άνθρωπος εγκαταλείπει τις δικές του προσπάθειες και αναθέτει την υπόθεσή του στον Θεό με προσευχή και νηστεία - αποχή όχι μόνο από τροφή αλλά και από τις ανθρώπινες προσπάθειες και απασχολήσεις.

Αυτή η αλήθεια επιβεβαιώνεται ακόμη με την απάντηση που έδωσε ο Χριστός όταν Τον ρώτησαν: "Γιατί οι μαθητές σου δεν νηστεύουν ενώ οι μαθητές των Φαρισαίων και του Ιωάννη νηστεύουν;" Ο Χριστός τους απάντησε: "Μήπως οι υιοί του νυμφώνος δύνανται να πενθώσιν, ενόσω είναι μετ' αυτών ο νυμφίος; ...Θέλουσιν όμως ελθεί ημέραι, όταν αφαιρεθεί απ' αυτών ο νυμφίος, και τότε θέλουσιν νηστεύσει". Με τα λόγια αυτά ο Χριστός ήθελε να τους πει ότι όσο Εκείνος ήταν με τους μαθητές Του, φρόντιζε αυτός για κάθε τους ανάγκη με δική Του πρωτοβουλία και δύναμη. Όταν όμως θα έπαυε να είναι φυσικά ανάμεσά τους, τότε θα έπρεπε να επικαλούνται τη δύναμη και την παρουσία Του για κάθε τους θέμα. Οι μαθητές έπρεπε να φέρουν το παιδί εκείνο στον Ιησού με προσευχή και νηστεία, εγκαταλείποντας δηλαδή τις δικές τους προσπάθειες. Γι' αυτό ο Χριστός τους είπε αρχότερα: "φέρετέ μοι αυτόν εδώ".

Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού καθώς και η πρακτική της νηστείας που συναντούμε στην Καινή Διαθήκη μας διδάσκουν ορισμένες αλήθειες που καλά θα κάνουμε να τις προσέξουμε όλοι μας, άσχετα σε ποια ομολογία ανήκουμε.

1. Ο Ιησούς Χριστός μας λέει καθαρά ότι η νηστεία δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να καυχάται κάποιος ώστε να προσπαθεί να δείξει στους συνανθρώπους του πόσο ευσεβής είναι επειδή νηστεύει. Ο Χριστός λέει (Μτ 6,17-18) "Συ όταν νηστεύεις άλειψον την κεφαλήν σου, και νίψον το πρόσωπόν σου, διά να μη φανείς εις τους ανθρώπους ότι νηστεύεις". Η νηστεία δεν είναι έκφραση πνευματικότητας, αλλά ανάγκη που αισθάνεται ο πιστός. Δεν είναι μια προϋπόθεση την οποία απαιτεί ο Θεός προκειμένου να απαντήσει στα αιτήματα των πιστών, αλλά μια έκφραση της σοβαρότητας που δίνει ο πιστός στο θέμα για το οποίο προσεύχεται και ζητά την επέμβαση του Θεού.

2. Ο χρόνος της νηστείας δεν καθορίζεται από κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, με αφορμή κάποια θρησκευτική γιορτή, αλλά από την ανάγκη που αισθάνεται ο πιστός να εγκαταλείψει τα πάντα, τροφή, εργασία, διασκέδαση και ο,τιδήποτε άλλο και να επιδοθεί σ'αυτό που τον απασχολεί με προσευχή και νηστεία. Ο Θεός θέλει να δει πόση σοβαρότητα δίνουμε εμείς στο θέμα για το οποίο προσευχόμαστε και να εκτιμήσει το αίτημά μας.

3. Η νηστεία στην Αγία Γραφή δεν παρουσιάζεται ποτέ ως αποχή από συγκεκριμένες μόνον τροφές. Είναι αλήθεια ότι στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός διέταξε τον Μωϋσή να απέχει ο λαός από ορισμένες τροφές, όπως το χοιρινό κρέας. Αυτό όμως δεν ήταν για λόγους πνευματικούς αλλά για λόγους υγείας.

4. Η νηστεία δεν αποτελεί πνευματική κάθαρση, ώστε η αποχή από ορισμένα φαγητά να αγιάσουν και να καθαρίσουν τον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός, αναφερόμενος σ' αυτή τη νοοτροπία είπε εκείνα τα γνωστά λόγια σχετικά με την νηστεία και την αποχή από ορισμένα φαγητά. "Δεν μολύνει τον άνθρωπο το εισερχόμενον εις το στόμα, αλλά το εξερχόμενον εκ του στόματος, τούτο μολύνει τον άνθρωπον" (Μτ 15,11).

Αν διαβάσουμε επομένως όλες τις περικοπές της Αγίας Γραφής που αναφέρονται στη νηστεία, είτε διδασκαλία, είτε πρακτική, θα δούμε ότι η νηστεία συνοδεύεται πάντοτε από προσευχή και είναι μια αυθόρμητη αποχή από κάθε τι που μπορεί να διακόψει αυτή την επικοινωνία με τον Θεό και την προσοχή που ο άνθρωπος δίνει στο θέμα που τον απασχολεί. Όταν μια μητέρα έχει το παιδί της βαριά άρρωστο στο νοσοκομείο, δεν έχει όρεξη για φαγητό η ίδια, δεν διασκεδάζει, δεν κοιμάται, δεν βλέπει τηλεόραση, γιατί όλη η προσοχή της είναι στραμμένη στο άρρωστο παιδί της. Η σπουδαιότητα του προβλήματός της, αφαιρούν τη διάθεση για οτιδήποτε άλλο.

Ο Θεός στο βιβλίο του προφήτη Ησαία (58,3-7) ελέγχει τον λαό Ισραήλ για τον τρόπο της νηστείας τους. Τους ελέγχει με αυτά τα λόγια: "Τοιαύτη είναι η νηστεία την οποίαν εγώ εξέλεξα;...Η νηστεία την οποία εγώ εξέλεξα είναι αύτη* το να λύεις τους δεσμούς της κακίας, το να διαλύει τα βαρέα φορτία ...να διαμοιράζεις τον άρτον σου εις τον πεινώντα και να εισάγεις εις τον οίκον σου τους αστέγους... όταν βλέπεις γυμνόν να ενδύεις αυτόν...".

Ας αναλογιστούμε όλοι όσοι φέρουμε το όνομα του Χριστού, αυτά τα λόγια του Θεού και ας νηστεύσουμε όχι από τυπικότητα αλλά από τη βαθιά συναίσθηση της ανάγκης να αφιερώσουμε εξ ολοκλήρου τον εαυτό μας στην αναζήτηση του θελήματος του Θεού και την επέμβασή Του στις καθημερινές υποθέσεις της ζωής μας. I

Ο αιδ. Ν. Τσιανικλίδης είναι ποιμήν της Ε.Ε.Ε. Βοστώνης.

 

 

 

 

 

Η Προσευχή της “Δέησης”

του κ. Ιω. Έρτσου

 

Κατά τα λεξικά, "δέηση" είναι η πράξη του ρήματος "δέομαι" και σημαίνει παράκληση, ικεσία. Μία πράξη τούτη στη σχέση ανθρώπων μεταξύ τους και στη σχέση ανθρώπων με τον Θεό, είτε απίστων είτε πιστών. Δεν είναι της ώρας ν' αναφερθούμε και να αναπτύξουμε κάθε περίπτωση δέησης, αλλά να περιοριστούμε στην ανάπτυξη της δέησης ανθρώπων πιστών στον Κύριο, με πλήρη αφιέρωση σ' Αυτόν και στη συνέχεια της τέλειας προσευχής της λατρείας τους και της ευχαριστίας τους σ' Αυτόν. Μ' αυτές, άλλωστε, ασχοληθήκαμε σε προηγούμενα άρθρα μας.

Στην προσευχή της δέησης, με την οποία θ' ασχοληθούμε τώρα, θα δώσουμε τον εξής ορισμό στη λέξη "δέηση". "Δέηση" σημαίνει εκδήλωση δια προσευχής των ενδιαφερόντων του Θεού, τα οποία Αυτός έχει εμφυτεύσει μέσα μας, δια του Αγίου Πνεύματος.

Για ό,τι ο Κύριος μας εμπνέει να δεηθούμε, είναι κι αποφασισμένος κι έτοιμος ν' απαντήσει θετικά στο αίτημά μας. Γι' αυτό μας τονίζει: "Αιτείτε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί, κρούετε και θέλει ας ανοιχθή. Διότι πας ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και εις τον κρούοντα θέλει ανοιχθή" (Ματθ. ζ΄ 7-8). Δεν λέει ίσως σας δοθεί... αλλά θα σας δοθεί... Κάπου αλλού προσθέτει: "Πάντα όσα προσευχόμενοι ζητείτε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και θέλει γίνει εις εσάς" (Μαρκ. ια΄ 24). Έτσι, θέτει έναν όρο ο Κύριος, την πίστη. Και δεν εννοεί την οιαδήποτε πίστη π.χ. εκείνη που ζητάει με απαίτηση, ή για εγωιστική επίδειξη, ή από συμφέρον, ή από φογματικό φανατισμό ή από μισαλλοδοξία, ή... ή...

Ο Κύριος γνωρίζει την καρδιά μας πριν μιλήσει το στόμα μας. Πράγμα που δείχνει πως δεν είναι έτοιμος ν' απαντήσει στην οιαδήποτε δέηση, αλλά μόνο σε κείνη που γίνεται από καθαρή καδιά, που επιθυμεί πρώτα και πάνω απ' όλα τη δόξα Του, και η οποία μόνη τηρεί τον όρο της "πίστης".

Το πράγμα δεν είναι και τόσο απλό, όπως πρόχειρα κι επιπόλαια το εκλαμβάνουμε. Οι πιο πολλοί από μας τους χριστιανούς τηρούμε το πρώτο μέρος της υπόσχεσης του Κυρίου: "Αιτείτε, ζητείτε, κρούετε" και γινόμαστε σωστοί ζήτουλες, οι δε δεήσεις μας δεν ανεβαίνουν πιο ψηλά απ' το ταβάνι, χωρίς να πιστεύουμε ότι θα φέρουν αποτέλεσμα. Συμβαίνει όμως και το άλλο. Εκείνος που ωθεί τον άλλο να πιστέψει πως θα 'ρθει η απάντηση, και κείνος που πιέζει τον εαυτό του να το πιστέψει είναι κι οι δύο σε λανθασμένο δρόμο, όταν ούτε ο μεν ούτε ο δε λογαριάζουν ποια είναι η ποιότητα της εσωτερικής τους σχέσης με τον Κύριο. Το πώς, δηλαδή, Εκείνος τους βλέπει και τι πρώτα ζητάει απ' αυτούς.

Οι εκατόν είκοσι πιστοί που είχαν μαζευτεί, αμέσως μετά την Ανάληψη του Κυρίου, στο ανώγειο περιμένοντας την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος χωρίς να γνωρίζουν σε πόσες μέρες θα 'ρχόταν, είχαν πίστη ότι θα 'ρχόταν γι' αυτό και περίμεναν μέχρι να 'ρθει. Ο Λουκάς μας αφηγείται στις Πράξεις α΄ 14 και β΄ 1-4 αυτή την ιστορία: "... πάντες ενέμενον ομοθυμαδόν εις την προσευχήν και την δέησιν... και εξαίφνης έγεινεν ήχος εκ του ουρανού, ως ανέμου βιαίως φερομένου... και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου...". Στο δε κεφ. δ΄ εδ. 29-31 διαβάζουμε: "Κύριε, βλέψον εις τας απειλάς αυτών και δος εις τους δούλους σου να λαλώσιν τον λόγον μετά παρρησίας, εκτείνων την χείρα σου εις θεραπείαν, και γινομένων σημείων και τεράτων δια του Ονόματος του αγίου Παιδός σου Ιησού. Μετά δε την δέησιν αυτών εσείσθη ο τόπος...".

Επίσης για την επιστροφή του Ρωμαίου Κορνήλιου στον Χριστό, ο Λουκάς μας αφηγείται ότι, πριν από την επίσκεψη του Πνεύματος στη ζωή του, "... ήτο ευσεβής και φοβούμενος τον Θεόν μετά παντός του οίκου αυτού και έκαμνεν ελεημοσύνας εις τον λαόν πολλάς και εδέετο του Θεού διαπαντός" (Πρ. ι΄ 1-2).

Αλλά σ' όλη τη Γραφή, σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη, θα βρεις διάσπαρτα ιστορίες ανθρώπων αγίων του Θεού, των οποίων οι δεήσεις έφερναν θαυμαστά αποτελέσματα προς δόξαν Θεού. Ήσαν δε οι μόνες που ανάγκαζαν, θα 'λεγα, τον Θεό ν' απαντήσει.

Η ένθερμη δέηση μέχρι θανάτου, σε μορφή σωματικής πάλης του Ιακώβ με τον άγνωστο νυχτερινό θείο επισκέπτη, που ο Ιακώβ δεν τον άφηνε να φύγει, αν δεν τον ευλογούσε (Γεν. λβ΄ 24-32). Εξ αντιθέτου οι επίμονες δεήσεις του Αβραάμ στον Κύριο να μην καταστρέψει τα Σόδομα, αν και πιστού στον Θεό, δεν έφεραν το ζητούμενο διότι δεν υπήρχαν όχι δέκα, αλλά ούτε ένας δίκαιος μεταξύ αυτών (Γεν. ιη΄ 23-33). Ο Αβραάμ την εποχή εκείνη βρισκόταν έξω απ' τα Σόδομα, ο δε Λωτ είχε ήδη διασωθεί.

Ο Ηλίας δεήθηκε στον Κύριο κι ο ουρανός σταμάτησε να βρέχει για τρία χρόνια κι έξι μήνες. Και ξανά δεήθηκε κι ο ουρανός έδωσε πλημμύρα βροχής (Ιάκ. ε΄ 17-18).

Κλασικό και πρώτιστο παράδειγμα δεήσεων που πάντοτε έφερναν τις άνωθεν απαντήσεις, ήσαν εκείνες του ενανθρωπισμένου Κυρίου μας. "Όστις εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού, αφού μετά κραυγής δυνατής και δακρύων προσέφερε δεήσεις και ικεσίας προς τον δυνάμενον να σώζη αυτόν εκ του θανάτου, και εισηκούσθη δια την ευλάβειαν αυτού" (Εβρ. ε΄ 7).

Αλλά και οι δεήσεις του Παύλου και του Πέτρου κι όλων των μαθητών ανήκαν στην ίδια κατηγορία των απαντώμενων δεήσεων, βέβαια αν και όταν υπήρχαν οι προϋποθέσεις που αναφέραμε.

Στην επιστολή του Ιακώβου κεφ. α΄ 17, διαβάζουμε: "Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον, είναι άνωθεν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων, εις τον οποίον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής" Μια απ' αυτές τις αγαθές δόσεις είναι και η όψιμη βροχή την οποία ο Κύριος δια του Ιωήλ υπόσχεται να στείλει στα τέλη των καιρών (Ιωήλ β΄ 23-32). Μια αναζωπύρηση, δηλαδή, που θα ξεπεράσει σε αποτελέσματα κάθε προηγούμενη. Και θα 'ναι, όπως βγαίνει απ' όσα είπαμε, απαντήσεις σε δεήσεις αγίων του Θεού. Την τελευταία αναζωπύρηση, κατά πάσα πιθανότητα εννοεί, όταν στην Εβρ. ιβ΄ 25-26 το Πνεύμα μας προτρέπει: "Προσέχετε μη καταφρονήσητε τον λαλούντα, του οποίου η φωνή την γην εσάλευσεν τότε, τώρα δε υπεσχέθη λέγων: Έτι άπαξ σείω όχι μόνον την γην αλλά και τον ουρανόν. Το δε "έτι άπαξ" δηλοί των σαλευομένων την μετάθεσιν, ως χειροποιήτων δια να μείνωσι τα μη σαλευόμενα".

Συμπέρασμα στο όλο θέμα μας: "Πολύ ισχύει η δέησις του δικαίου ενθέρμως γενοομένη" (Ιάκ. ε΄ 16). Είναι το βαγόνι που κουβαλάει τα ενδιαφέροντα του Θεού για τον άνθρωπο και την αιώνια τύχη του, τα οποία οπωσδήποτε γίνονται καθημερινή ιστορία. Μια μεγάλη φράση, "η δέηση του δικαίου". Γεμάτη μυστήριο, γεμάτη απ' τον Θεό, προς δόξαν του Θεού, δια Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. I

Ο κος Ι. Έρτσος είναι ιδρυτής του προγράμματος "Λίγες στιγμές με την Αγία Γραφή".

 

 

Η Κίνηση Ευαγγελικής Νεολαίας είναι εδώ

 

Που είναι η ΚΕΝ; Που είναι η νεολαία μας; Ζει τη ζωή του Χριστού δίνοντας δυναμικά τη μαρτυρία της στις τοπικές εκκλησίες και κοινωνίες, φανερώνοντας τη δόξα του Θεού και υψώνοντας το άγιο όνομά Του ή βιώνει λάθρα τη ζωή, υποβιβάζοντας τη γνήσια χριστιανική εμπειρία σε μια στεγνή και τυπική, θρησκευτική εμπειρία, κάνοντάς την ηθικό κώδικα ή στην καλύτερη περίπτωση έναν νόμο καρδιάς και ζωής;

Δεν είναι λίγες οι φορές που, ως ΔΕ της ΚΕΝ, γινόμαστε δέκτες τέτοιων μηνυμάτων, που εκφράζουν την ανησυχία, κυρίως μεγαλύτερων σε ηλικία αδερφών, και τον πόνο της ψυχής τους για την πορεία του έργου της ΚΕΝ, η οποία αποτελεί το παρόν αλλά και το μέλλον της εκκλησίας. Τέτοιου είδους προβληματισμοί απασχολούν και την παρούσα επιτροπή της ΚΕΝ, η οποία αγωνίζεται κατά το μέτρο της χάρης που της δόθηκε από τον Κύριό μας, να υπηρετήσει με πιστότητα το σύνολο της Νεολαίας των ΕΕ Εκκλησιών, συνειδητοποιώντας τη βαριά ευθύνη της σωστής και σοφής καθοδήγησης των νέων στο δρόμο που ο Σωτήρας μας χάραξε. Στην αδυναμία μας, όμως Εκείνος φαίνεται δυνατός και μας ευλογεί κατά τον πλούτο της χάρης Του.

Μερικά, λοιπόν, από τα νέα και τις εκδηλώσεις της Νεολαίας μας παρουσιάζονται αδρομερώς σ' αυτό το άρθρο, αποτυπώνοντας ενδεικτικά ένα μόνο κομμάτι της πραγματικότητας.

Έτσι, α) τον περασμένο Μάϊο, και συγκεκριμένα στις 2-4 Μαΐου 2002, νέοι και νέες των ομίλων μας βρέθηκαν σε κεντρικά διόδια της ΠΑΘΕ, για να μοιράσουν στα διερχόμενα αυτοκίνητα σακούλες απορριμμάτων και χριστιανικά έντυπα. Στη μια πλευρά της κάθε σακούλας τυπώθηκε κείμενο με οδηγίες από τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και στην άλλη ένα σύντομο μήνυμα για τη σημασία της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Κυρίου μας

Ο εναλλακτικός αυτός τρόπος ευαγγελισμού αγκαλιάστηκε από το σύνολο της νεολαίας, η συμμετοχή της οποίας ήταν άμεση και θερμή. Πολλή θετική και ενθαρρυντική ήταν και η ανταπόκριση του κόσμου,

β) το διήμερο 7-9 Ιουνίου 2002 παιδιά των ομίλων μας επισκέφθηκαν τις κατασκηνώσεις της Αλεξανδρούπολης και του Καλάμου για να προσφέρουν πρακτική υπηρεσία στη συντήρηση και την προετοιμασία των συγκεκριμένων χώρων για την ομαλή λειτουργία τους το καλοκαίρι. Η ΚΕΝ ανέλαβε τα έξοδα διατροφής των παιδιών που συμμετείχαν και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπου διαπιστώθηκε πραγματική ανάγκη, και τα έξοδα μετακίνησης,

γ) στις αρχές του περασμένου Ιουλίου μια ομάδα 6-7 ατόμων, την οποία αποτελούσαν παιδιά από τους ομίλους Θεσσαλονίκης, Κόνιτσας και Νέου Μυλοτόπου, επισκέφθηκαν την τοπική εκκλησία της Κόνιτσας με αποστολή, να ανακαινίσουν το μικρό εκκλησιαστικό κτίριο. Απ' ό,τι πληροφορηθήκαμε μέγαλη ήταν η χαρά των αδερφών της τοπικής εκκλησίας οι οποίοι με πολλή αγάπη φιλοξένησαν τα παιδιά κατα την πενθήμερη παραμονή τους εκεί. Μέρος των εξόδων της μετακίνησής τους καλύφθηκε από το ταμείο της ΚΕΝ

δ) τέλος, αναφέρουμε το μεγάλο ετήσιο συνέδριο της ΚΕΝ που πραγματοποιήθηκε στο Βιβλικό Κέντρο "Άργος Ζωδιάτης" στη Λεπτοκαρυά, στις 26/8- 2/9/2002 με κεντρικό θέμα: "Εικονική ή Πραγματική θρησκεία;". Τα πρωινά μαθήματα ήταν η διδασκαλία της επιστολής του Ιακώβου, ενώ τα απογευματινά μαθήματα βασίζονταν σε θέματα πρακτικού χριστιανισμού και χριστιανικής σκέψης και θεώρησης συγκεκριμένων ιδεολογιών και θεσμών. Το συνέδριο παρακολούθησαν 200- 250 άτομα με αρκετούς επισκέπτες το Σαββατοκύριακο.

Στη διάρκεια του συνεδρίου πραγματοποιήθηκε, για δεύτερη συνεχή χρονιά, εθελοντική αιμοδοσία. Συγκεντρώθηκαν περίπου 35 φιάλες αίματος οι οποίες δωρήθηκαν στο Γενικό Νομαρχιακό Νοσοκομείο Γιαννιτσών.

Έχοντας βάλει "το χέρι στο άροτρο", προχωρούμε με εμπιστοσύνη σ' Αυτόν που μας κάλεσε και Του αφιερώνουμε τις όποιες μικρές, ανθρώπινες προσπάθειές μας, τους οραματισμούς και προβληματισμούς μας, προσευχόμενοι το θέλημά Του να γίνει "όπως στον ουρανό, έτσι και στη γη".

Για τη ΔΕ της ΚΕΝ

Η γραμματέας

Μάρθα Ιορδανίδου

 

 

Τα Τρία Δέντρα

Σ' ένα όμορφο δάσος στη μέση ενός καταπράσινου λόφου, βρίσκονταν κάποτε τρία δέντρα. Συζητώντας μεταξύ τους τα όνειρα και τις ελπίδες τους, πήρε το πρώτο απ' αυτά το λόγο:

"Εύχομαι κάποτε να γίνω ένα σεντούκι θησαυρών, να με γεμίσουμε με χρυσάφι, ασήμι και πολύτιμα δώρα. Θα είμαι υπέροχα στολισμένο με θαυμάσια σχέδια και όλοι θα καμαρώνουν την ομορφιά μου".

Έπειτα το δεύτερο δέντρο είπε: "Κάποια μέρα θα γίνω ένα ξακουστό πλοίο. Θα μεταφέρω βασιλιάδες και βασίλισσες μέσα στα πελάγη και θα πλέω ως τα πέρατα της γης. Οι επιβάτες μου θα αισθάνονται ασφαλείς γιατί το σκαρί μου θα είναι το πιο γερό".

Μετά από μια μικρή παύση το τρίτο δέντρο αναφώνησε: "Θα ήθελα να μεγαλώσω και να μεγαλώσω και να γίνω το πιο ψηλό κι ευθύ δέντρο του δάσους. Όλοι οι άνρθωποι να με κοιτάζουν στην κορυφή του λόφου, να αντικρύζουν τα κλαδιά μου και να θυμούνται τον Ουράνιο Θεό και πόσο κοντά Του φθάνω. Θα είναι σίγουρα το πιο θαυμαστό δώρο και κανείς ποτέ δε θα με ξεχάσει".

Τα δέντρα προσεύχονταν για πολλά χρόνια, ώστε τα όνειρά τους να γίνουν πραγματικότητα. Ώσπου κάποια μέρα μια ομάδα ξυλοκόπων έφτασε στο λόφο.

Ένας απ' αυτούς αντικρύζοντας το πρώτο δέντρο είπε: "Μοιπάζει με γερό δέντρο. Θα μπορούσα ίσως να πουλήσω το ξύλο του σε έναν ξυλουργό". Και άρχισε να το κόβει. Το δέντρο ήταν ευτυχισμένο γιατί ήξερε πως ο ξυλουργός θα το μετέτρεπε σε ένα θαυμάσιο σεντούκι.

Μπροστά στο δεύτερο δέντρο ο ξυλοκόπος σκέφτηκε: "Φαίνεται να είναι γερό. Θα προσπαθήσω να το πουλήσω στα ναυπηγεία". Το δεύτερο δέντρο ήταν κι αυτό χαρούμενο. Γνώριζε καλά ότι είχε πάρει το δρόμο για να γίνει ένα γερό πλοίο.

Όταν οι ξυλοκόποι έφτασαν στο τρίτο δέντρο, εκείνο φοβήθηκε γιατί αν το έκοβαν τα όνειρα και οι ελπίδες του θα κατέληγαν στο κενό. Ένας από τους ξυλοκόπους δεν ζητούσε κάτι ιδιαίτερο από το ξύλο του δέντρου. Έτσι έκοψε το τρίτο δέντρο.

Μόλις το πρώτο από τα δέντρα έφτασε στα χέρια των ξυλουργών, μετατράπηκε σε ταΐστρα για τα ζώα. Έπειτα τοποθετήθηκε σε ένα στάβλο και το γέμισαν με άχυρο. Τι μεγάλη λύπη! Δεν είχε προσευχηθεί για κάτι τέτοιο.

Από το δεύτερο δέντρο κατασκευάστηκε ένα μικρό ψαράδικο καράβι. Το ένδοξο πλοίο που ονειρευόταν ότι θα γίνει, είχε πια ξεχαστεί.

Το τρίτο δέντρο κόπηκε σε μεγάλα κομμάτια και αφέθηκε μόνο του στο σκοτάδι.

Τα χρόνια κύλησαν και τα δέντρα είχαν πια ξεχάσει τα παιδιά τους όνειρα. Κάποια μέρα ένα ανδρόγυνο έφτασε στο στάβλο. Η γυναίκα γέννησε και το μωρό τοποθετήθηκε πάνω στο άχυρο της φάτνης που είχε κατασκευαστεί από το πρώτο δέντρο. Ο άντρας θα ευχόταν ένα καλύτερο κρεβατάκι για το μωρό του. Παρ' όλα αυτά η φάτνη ήταν αυτό που μπορούσε να έχει εκείνη τη στιγμή. Το δέντρο μπορούσε να κατανοήσει τη σημασία του γεγονότος και ένιωθε πως κρατούσε στα σπλάγχνα του το μεγαλύτερο θησαυρό όλων των εποχών.

Χρόνια αργότερα, μια ομάδα ανδρών μπήκε μέσα στη βάρκα που είχε κατασκευαστεί από το δεύτερο δέντρο. Ο ένας από αυτούς κουράστηκε και πήγε να κοιμηθεί. Ξαφνικά ξέσπασε θύελλα και το δέντρο πίστεψε πως δεν ήταν αρκετά γερό τελικά ώστε να κρατήσει τους επιβάτες του ασφαλείς. Οι επιβάτες ξύπνησαν εκείνον που κοιμόταν. Εκείνος στάθηκε και είπε: "Ησυχάσετε". Και η τρικυμία έπαυσε. Το δέντρο είχε αντιληφθεί ότι είχε μεταφέρει το Βασιλιά των βασιλιάδων.

Κάποιος τελικά πήγε και πήρε και το τρίτο δέντρο. Το μετέφεραν μέσα από δρόμους καθώς πλήθος κορόιδευε εκείνον που το κρατούσε. Σταμάτησεν και κάρφωσαν τον άνθρωπο πάνω στο δέντρο κι έπειτα τον ύψωσαν στον αέρα για να πεθάνει στην κορυφή του λόφου.

Όταν έφτασε η Κυριακή, το δέντρο αισθάνθηκε τέτοια χαρά και δύναμη που στεκόταν στην κορυφή του λόφου. Τώρα πια το να βρίσκεται όσο πιο κοντά γίνεται στον Θεό, είχε γίνει πραγματικότητα. Ο ίδιος ο Χριστός είχε σταυρωθεί πάνω του.

Όταν όλα μοιάζουν να μην πηγαίνουν όπως τα έχουμε σχεδιάσει πρέπει να γνωρίζουμε πως ο Θεός έχει ένα σχέδιο για μας. Αν εμπιστευθούμε τον Κύριο, Εκείνος θα μας δώσει μεγάλα δώρα. Κάθε ένα από τα δέντρα πήρε τελικά αυτό που ήθελε, όχι όμως όπως το είχε αρχικά φανταστεί. Δεν ξέρουμε πάντοτε τα σχέδια του Θεού για μας. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως παρ' ότι οι τρόποι Του δεν είναι ίδιοι με τους δικούς μας, οι δικοί Του είναι πάντοτε πολύ καλύτεροι.

Απόδοση από τα αγγλικά: Κυριάκος Σαχινίδης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006