ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2001

 

Η γέννηση του Χριστού έχει τριπλή σημασία. Μπορούμε να πούμε ότι είναι τρισδιάστατη. Ιστορική, αποκαλυπτική και εμπειρική.

Η πρώτη διάσταση είναι η ιστορική. Είναι δηλαδή ένα ιστορικό γεγονός. Συνέβη σε συγκεκριμένο χώρο και σε συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο. Γνωρίζουμε το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε η γέννηση του Χριστού. Και είναι συναρπαστικό το υλικό που συνθέτει την ιστορία της Γεννήσεως: η απογραφή που διέταξε ο Ρωμαίος Καίσαρας. Το πανδοχείο όπου βρήκε στέγη η αγία οικογένεια· ο σταύλος με τη φάτνη των αλόγων. Η Παρθένος Μαρία που σφίγγει στη μητρική αγκάλη το Βρέφος. Ο Ιωσήφ που φροντίζει και προστατεύει. Ο Ηρώδης που ενόμισε πως θα του αμφισβητηθή η εξουσία.

Όλος ο χριστιανισμός στηρίζεται στο ιστορικό πρόσωπο του Χριστού και στα γεγονότα που συνδέονται με την έλευσή Του, τη ζωή Του και το θάνατό Του.

Στηρίζονται όμως ιστορικά αυτά τα γεγονότα; Μήπως όλα στηρίζονται σ' ένα μύθο, όμορφο μύθο, που όμως δεν έχει ιστορικό θεμέλιο;

Είναι αλήθεια πως υπήρξαν και θεωρίες, ανάμεσα στις τόσες άλλες γύρω από το πρόσωπο του Χριστού, θεωρίες που αμφισβήτησαν το αν υπήρξε μια τέτοια μορφή σαν αυτή που μας παρουσιάζει η Καινή Διαθήκη. Ο γέροντας Συμεών είπε πως ο Ιησούς θα ήταν "σημείον αντιλεγόμενο". Η άρνηση ξεπέρασε την προφητεία αυτή. Όχι μονάχα στάθηκε σημείο αντιλεγόμενο, αλλά και αμφισβητήθηκε η ιστορική ύπαρξή Του!

Ήταν βέβαια φυσικό να μη γράψουν για την ταπεινή γέννηση του Χριστού οι ιστορικοί της εποχής. Ποιος θα έδινε σημασία για ένα φτωχό βρέφος που γεννήθηκε μέσα σ' ένα σταύλο; Όμως δεν μας λείπουν οι αυθεντικές ιστορικές μαρτυρίες. Θα αρκεσθώ να αναφέρω τις σπουδαιότερες. Στο 112 μ.Χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊνός διώρισε τον Πλίνιο, τον νεώτερο, κυβερνήτη στη Βιθυνία της Μ. Ασίας. Σε μια επιστολή του προς τον Καίσαρα ο Πλίνιος εκθέτει πως σε πολιτείες και χωριά συνάντησε χριστιανούς και πως ο αριθμός τους αυξάνει ραγδαία. Οι ειδωλολατρικοί ναοί έκλειναν, οι θρησκευτικές τελετές και θυσίες στους βωμούς σταμάτησαν. Ο Πλίνιος βρισκόταν σε αμηχανία για το διωγμό που ενεργούσε γιατί το μόνο έγκλημα των χριστιανών ήταν ότι δεν προσκυνούσαν μήτε το άγαλμα του Καίσαρα, μήτε τις εικόνες των θεών. Είχαν (γράφει ο Πλίνιος) τη συνήθεια να μαζεύωνται μια ορισμένη μέρα νωρίς το πρωί, έψαλλαν κάποιο ύμνο προς τον Χριστό, που τον θεωρούσαν Θεό, και ζούσανε μια καθαρή και παραδειγματική ζωή. Δεν θυσίαζαν μικρά παιδιά, όπως τους κατηγορούσαν, αλλά έτρωγαν στα κοινά γεύματά τους συνηθισμένη τροφή.

Στην ίδια περίπου εποχή ένας άλλος Ρωμαίος, ιστορικός αυτός, ο Κορνήλιος Τάκιτος, μας πληροφορεί πως οι χριστιανοί μισήθηκαν από τον πολύ λαό και έγιναν ο αποδοπομπιαίος τράγος στην πυρκαϊά που έκαψε τη Ρώμη στο 64 μ.Χ. ο ίδιος ο Νέρων. Λέει ο Τάκιτος:

"Το όνομα χριστιανός προέρχεται από τον Χριστό, που εκτελέσθηκε, επί Τιβερίου Καίσαρα, από τον Πόντιο Πιλάτο. Η ολέθρια δοξασία απλώθηκε όχι μονάχα στην Ιουδαία, που είναι η πηγή κάθε κακού, αλλά σε ολόκληρη την ίδια τη Ρώμη".

Πέρα όμως απ' αυτούς τους Ρωμαίους ιστορικούς έχουμε από Ιουδαϊκή πηγή μια πιο σπουδαία μαρτυρία. Πρόκειται για την μαρτυρία του Ιώσηπου. Στα συγγράματά του αναφέρονται ο Πιλάτος, ο Άννας και Καϊάφας, ο Ηρώδης, ο Φήλιξ, ο Φήστος και πολλά άλλα ονόματα που συναντούμε στην Καινή Διαθήκη. Ο ίδιος ο Ιώσηπος αναφέρει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, το κήρυγμά του και τη θανατική του εκτέλεση. Μας λέει επίσης για τον Ιάκωβο, αδελφό του Ιησού, του λεγομένου Χριστού. Ακόμα πιο συγκεκριμένα για τον Ιησού γράφει: "Στα χρόνια αυτά (του Πιλάτου γύρω στο 26-36 μ.Χ.) εμφανίσθηκε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, αν πραγματικά πρέπει να τον ονομάζουμε άνθρωπο, γιατί έκαμε θαυμαστά πράγματα και ήταν δάσκαλος για τους ανθρώπους που δεχόντουσαν με ευχαρίστηση την αλήθεια. Τράβηξε πολλούς Ιουδαίους και Έλληνες. Αυτός ήταν ο Μεσσίας. Και όταν ο Πιλάτος τον καταδίκασε σε σταυρικό θάνατο με την υποκίνηση των δικών μας ηγετών, εκείνοι που από την αρχή τον αγάπησαν δεν σταμάτησαν. Γιατί σ' αυτούς παρουσιάστηκε ζωντανός την τρίτη μέρα -όπως το είχαν προαναγγείλει οι προφήτες που είπαν και πολλά άλλα θαυμάσια γι' αυτόν. Και ακόμα και τώρα η φυλή των χριστιανών, που ονομάστηκαν έτσι απ' αυτόν, δεν εξαφανίστηκε" (Antiquities 18:3,3).

Οι ιστορικές αυτές μαρτυρίες και η πληθώρα των αρχαιολογικών επιγραφών, επιβεβαιώνουν την ιστορική μαρτυρία των Ευαγγελίων μέσα εις τα οποία έχουμε τις εμπειρίες εκείνων που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες. Η εξάπλωση και η επικράτηση του Χριστιανισμού, θα έμενε ένα ανεξήγητο φαινόμενο της ιστορίας, χωρίς το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ της Ιουδαίας.

Η δεύτερη διάσταση της Γεννήσεως του Χριστού είναι η αποκαλυπτική. Η γέννηση δεν είναι μονάχα γεγονός ιστορικό. Είναι ταυτόχρονα αποκαλυπτικό. Θεός εφανερώθη εν σαρκί. Η ζωή, η πραγματική ζωή εφανερώθη. Στο γεγονός αυτό μετέχουν οι άγγελοι, που ψάλλουν τον ύμνο των Χριστουγέννων και πληροφορούν τους ποιμένες για το μεγάλο γεγονός και τη σημασία του: Σήμερα εγεννήθη σ' εσάς στην πόλι του Δαβίδ Σωτήρ που είναι Χριστός Κύριος.

Το αποκαλυπτικό αυτό γεγονός ερευνούν οι σοφοί μάγοι. Τον βασιλέα που εγεννήθη αναζητούν -έναν βασιλέα που η εξουσία Του θα απλωθεί στην αιωνιότητα. Στο γεγονός της γεννήσεως εφανερώθη η διάθεση και η συγκατάβαση του Θεού προς τον άνθρωπο. Έρχεται να τον αναζητήσει. Αυτός που εγεννήθη θα σταθεί ανάμεσα στους ανθρώπους, σαν άνθρωπος και θα διακηρύξει: Όποιος είδε εμένα, είδε τον Πατέρα! Είναι λοιπόν η Γέννησή Του γεγονός αποκαλυπτικό. Αποκαλύπτει τον Θεό και την αγάπη Του.

Υπάρχει όμως και η τρίτη διάσταση: Η γέννηση του Χριστού είναι γεγονός εμπειρικό. Είναι δηλαδή ένα γεγονός που επαναλαμβάνεται στην πείρα των ανθρώπων. Ο Χριστός, που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, στον ιστορικό εκείνο χρόνο, ξαναγεννιέται στην ταπεινή καρδιά του ανθρώπου που πιστεύει και Τον δέχεται. Ο Θεός που φανερώθηκε, ξαναφανερώνεται σε όποιον Τον ζητά. Του φανερώνεται σαν Θεός και Σωτήρας του. Το αστέρι που οδήγησε τους μάγους θα λάμψη και πάλι για να οδηγήσει τη διψασμένη ψυχή. Όλο και κάποιο αστέρι έχει ο Θεός για κείνον που ζητά και ερευνά για την αλήθεια.

Έρχεται και γεννάται, όπως τότε στο σταύλο, τώρα στην ταπεινή και συντετριμμένη καρδιά. Ο Χριστός αναζητά τον άνθρωπο που θέλει όχι απλώς να θρησκεύεται, αλλά να ζει! Να ζη μια ολοκληρωμένη ζωή. Έλαβε δούλου μορφή όχι για να μας δώσει ένα κάποιο θρησκευτικό σύστημα, αλλά σωτηρία και ζωή. Αν διψάς για μια τέτοια ζωή, για σένα ήλθε και έρχεται ο Χριστός. Στη δική σου καρδιά γεννιέται.

Έτσι το ιστορικό γεγονός γίνεται αποκαλυπτικό και εμπειρικό. Αποκτά τις τρεις διαστάσεις του -όταν ο Χριστός γίνει η ζωή μου.

Καθώς λοιπόν γιορτάζουμε τη Γέννηση του Χριστού ας μην αρκεσθούμε στην ανάμνηση του μεγάλου ιστορικού γεγονότος. Ας εμβαθύνουμε στο μυστήριο που αποκαλύπτει -το μυστήριο της αγάπης και χάριτος του Θεού. Και ας ανοίξουμε τις καρδιές μας -να βρει εκεί τόπο και να γεννηθή. I

 

 

Καθώς στεκόμαστε γύρω από τη φάτνη και με τα μάτια της ψυχής μας βλέπουμε "το πράγμα τούτο το γεγονός, το οποίον ο Κύριος εφανέρωσεν εις ημάς", στα αυτιά μας ακόμη αντιλαλεί ο θαυμαστός αγγελικός ύμνος, που μέσα στην συντομία του μας δίδει την πιο βαθειά έννοια, την πιο ζωηρή παράσταση της σπουδαιότητος του γεγονότος τούτου. Μας παρουσιάζει την αιτία. Μας φανερώνει το αποτέλεσμα και μας εξαγγέλλει τον τελικό σκοπό της γεννήσεως του Θεανθρώπου. "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία".

Ο ύμνος αυτός είναι πολύ γνωστός σε όλους μας. Κάθε χριστουγεννιάτικη περίοδο, εκατομμύρια άνθρωποι τον ψάλλουν. Είμαστε τελείως εξοικειωμένοι με αυτόν. Και εξαιτίας της εξοικειώσεως αυτής πολλές φορές χάνουμε το βαθύ και όμορφο περιεχόμενό του.

Το τρίτο μέρος του ύμνου αυτού είναι το πιο πλούσιο σε νόημα, αλλά και το πιο πολύ παρεξηγημένο.

Οι τρεις αυτές λέξεις λένε ότι μέσα στον άνθρωπο θα είναι ευδοκία. Ή ανάμεσα στους ανθρώπους, ως σύνολο, θα είναι ευδοκία. Το Βρέφος της Φάτνης θα γινόταν ευδοκία τόσο μέσα στον άνθρωπο ως άτομο όσο και ανάμεσα στους ανθρώπους ως κοινωνικών όντων.

Αλλά τι σημαίνει η λέξη αυτή, "ευδοκία"; Ας δούμε.

α) Σημαίνει εύνοια, χάρις, καλή θέληση.

Η συνήθεια να ανταλλάσσουμε δώρα τις μέρες αυτές των Χριστουγέννων μας φανερώνει συγχρόνως τον σκοπό της ενσαρκώσεως του Κυρίου μας. Γιατί το δώρο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ένδειξη της καλής θελήσεως εκ μέρους του δωρητή προς τον παραλήπτη.

Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ο Θεός μας έστειλε το πρώτο εκείνο Χριστουγεννιάτικο δώρο -τον Υιό Του- δεν μπορούσε πια να μείνει καμμιά αμφιβολία όσον αφορά στην καλή θέλησή Του, την ευμένειά Του, προς εμάς. Γιατί η ενανθρώπηση του Χριστού ήταν και είναι η πιο τρανή απόδειξη της αγάπης του Θεού προς τον πεσμένο άνθρωπο. "Διότι τόσον ηγάπησε ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή" (Ιωάν. γ:16).

Αυτή την εύνοια του Θεού προς τον άνθρωπο ήλθαν να εξαγγείλλουν οι άγγελοι με την στροφή αυτή του ύμνου τους "Εν ανθρώποις ευδοκία".

Αυτή η απεριόριστη εύνοια του Θεού, αυτή η θαυμαστή συγκατάβασή Του, να έλθει ο Χριστός και να γεννηθεί ως ο τελευταίος άνθρωπος σε μια φάτνη αλόγων, ξεπερνά κάθε γνωστή ένδειξη αγάπης και συμπάθειας μεταξύ των ανθρώπων. Μπορούμε να φαντασθούμε έναν πλούσιο άνθρωπο να διακινδυνεύει για μια στιγμή την καινούρια του φορεσιά για να βοηθήσει έναν συνάνθρωπό του, που έπεσε στο βούρκο. Μπορούμε να πιστέψουμε ότι μια γυναίκα με πολλά τάλαντα και πλούσια, αφήνει μέσα στην πιο βαριά βαρυχειμωνιά το ζεστό σπίτι της και πηγαίνει στις καλύβες και στις τρώγλες, που διαμένουν παμπτωχοι άνθρωποι για να τους μοιράσει τροφές και ρούχα.

Αλλά όταν σκεφθούμε τη συγκατάβαση του Θεού για μας, σταματά ο νους μας. Γιατί ο Χριστός "πλούσιος ών επτώχευσε δια να πλουτίσωμεν ημείς με την πτωχείαν Εκείνου". Αυτός, που έκαμε τα ορατά και τα αόρατα ήλθε να ζήσει ανάμεσά μας και μάλιστα να γεννηθεί σ' ένα σταύλο. Αυτός που αιωνίως είχε στεφάνι δόξας, εκουσίως το ανταλλάσσει με τον ακάνθινο στέφανο. Αυτός, που ο Ουρανός δεν Τον χωρά, γεννιέται στη γη σαν ένας απλός, ως ο τελευταίος άνθρωπος. Αυτός, που αιωνίως περιστοιχίζεται από τάγματα λειτουργικών πνευμάτων, εδώ κάτω κρέμεται μεταξύ δύο ληστών "και μετά ανόμων ελογίσθη". Δεν είναι θαυμαστή εύνοια αυτή του Θεού προς τον πεσμένο άνθρωπο; Δεν είναι αυτή πραγματική ευδοκία ανάμεσα στους ανθρώπους; Μπροστά σε μια τέτοια ευδοκία, πώς μπορούμε να μην αφήσουμε την καρδιά μας να ξεσπάσει σε ύμνους δοξολογίας κι ευγνωμοσύνης για την άπειρη συγκατάβαση του Θεού;

β) Ευδοκία ακόμη σημαίνει ευχάριστη αποδοχή.

Ο Θεός έδειξε την ευδοκία του στέλνοντάς μας τον Υιό Του. Τώρα όμως είναι ανάγκη να δείξουμε κι εμείς την ευδοκία μας αποδεχόμενοι την ανεκδιήγητη δωρεά του Θεού, τον Ιησού Χριστό. Κάποτε συζητούσαν μεταξύ τους δύο άνθρωποι και ο ένας λέει ειρωνικά στον άλλο: "Και στα τρία σημεία πέσανε έξω οι άγγελοι στην προφητεία τους. γιατί έκτοτε ειρήνη δεν γνώρισε η γη, η δυστυχία και η αθλιότητα βασιλεύει στον κόσμο και πόσοι είναι εκείνοι που αληθινά δοξάζουν τον Θεό;" Φαινομενικά δεν είχε άδικο. Μα ας μην ξεχνάνε ότι όλα όσα οι άγγελοι προμήνυσαν, λέχθηκαν υπό έναν όρο. Ότι οι άνθρωποι θα δέχονταν την Δωρεά του Θεού. Δεν μπορούσαν να εννοήσουν πως θα υπήρχε στη γη μας τόση μωρία, ώστε να περιφρονήσουν μια τέτοια αγάπη και προσφορά του Θεού. Όσοι όμως με πίστη δέχθηκαν τον Χριστό ως προσωπικό Λυτρωτή τους βεβαιώνουν πως οι άγγελοι ακριβολόγησαν. Γιατί

γ) Ευδοκία ακόμη σημαίνει ευαρέσκεια.

Μετά την βάπτιση του Κυρίου μας, ήλθε φωνή εκ του Ουρανού που έλεγε: "Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ώ ηυδόκησα", κατά το κείμενο. Πολύ σωστά ο Ν. Βάμβας το αποδίδει: "Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός εις τον οποίον ευηρεστήθην" (Ματθ. γ:17). Γιατί ευδοκία σημαίνει και ευαρέσκεια. Κι αυτή η ευαρέσκεια του Χριστού είχε προφητευθεί από τους διαφόρους προφήτες. "Ιδού ο παις μου όν ηρέτισα, ο αγαπητός μου όν ευδόκησεν η ψυχή μου". Δηλ. "Ιδού ο δούλος μου τον οποίον έκλεξα, ο αγαπητός μου εις τον οποίον η ψυχή μου ευηρεστήθη" (Ματθ. ιβ:18).

Και όπως ο Χριστός ευαρέστησε στον Πατέρα, έτσι τώρα κι εμείς εν Αυτώ είμαστε ευάρεστοι σ' Αυτόν. Όλες οι ευλογίες του αγαπητού Υιού μεταβιβάζονται σε μας εξαιτίας της στενής πνευματικής σχέσεως που έχουμε με Αυτόν. Είμαστε ένα με Αυτόν. Αυτός είναι η Κεφαλή μας και εμείς το σώμα Του. Ο Χριστός ήταν δίκαιος, δίκαιοι είμαστε κι εμείς ενώπιον του Θεού εφόσον έχουμε ντυθεί τη δικαιοσύνη του Χριστού. Ο Χριστός ήταν γλυκύς και ταπεινός την καρδίαν, τέτοιοι γινόμαστε κι εμείς εν Αυτώ. Κρυμμένοι εν Αυτώ δια της πίστεως, είμαστε ευάρεστοι ενώπιον του Πατρός. Έχει συνεπώς δίκιο ο Προφήτης να πει για τους πιστούς του Κυρίου. "Και θα ιδούν τα έθνη την δικαιοσύνην σου και πάντες οι βασιλείς την δόξαν σου· και θα ονομασθής με νέο όνομα, το οποίον του Κυρίου το στόμα θα ονομάση. Και θα είναι στέφανος δόξης εν χειρί Κυρίου και διάδημα βασιλικόν εν τη παλάμη του Θεού σου. Δεν θα ονομασθής πλέον, Εγκαταλελειμμένη, ουδέ η γη σου θα ονομασθή πλέον Ηρημωμένη. Αλλά θα ονομασθής, η Ευδοκία μου εν αυτή. Και η γη σου, η νενυμφευμένη. Διότι ο Κύριος ηυδόκησεν επί σε και η γη σου θα είναι νενυμφευμένη" (Ησ. ξβ΄:2-4).

δ) Ευδοκία ακόμη σημαίνει καλή προαίρεση και καλή διάθεση.

Οπότε το "εν ανθρώποις ευδοκία" μπορούμε να πούμε ότι σημαίνει "καλή προαίρεση μεταξύ των ανθρώπων", φιλαλληλία. Και πραγματικά εκεί που βασιλεύει το Βρέφος της Βηθλεέμ, εκεί ακριβώς υπάρχει και η καλύτερη προαίρεση μεταξύ των ανθρώπων.

Ο άνθρωπος ελευθερώνεται πλέον από τον εγωισμό του και αναγνωρίζει τον άλλο ως αδελφό του. Δεν ενδιαφέρεται πλέον για το δικό του ατομικό συμφέρον μόνο, αλλά και γι' αυτό των άλλων. Εκεί που υπάρχει ο Χριστός σε μια οικογένεια, σε μια Εκκλησία, σε μια κοινωνία, εκεί βασιλεύει αρμονία, γαλήνη, ειρήνη, κατανόηση, πρόοδος, πολιτισμός.

Ω και να βασίλευε ο Χριστός, ο Άρχων της Ειρήνης, στις καρδιές των συνανθρώπων μας μέσα σ' όλη την κοινωνία μας! Τότε η ειρήνη, για την οποία όλοι αγωνίζονται, δεν θα ήταν απλώς ένα θέμα προς συζήτηση, αλλά μια αυτόματη κι ευλογημένη πραγματικότητα.

ε) Ευδοκία ακόμη σημαίνει σφοδρή επιθυμία.

Ο Απόστολος Παύλος έγραφε στους Ρωμαίους (ι:1): "Αδελφοί η επιθυμία της καρδίας μου, και η δέησις προς τον Θεόν υπέρ του Ισραήλ είναι δια την σωτηρίαν αυτών".

Έτσι είναι! Εκείνος, που έχει δεχθεί την ευδοκία του Θεού τώρα αισθάνεται μέσα του την ευδοκία αυτή, αυτή τη σφοδρή επιθυμία, και λαχταρά να κάνει κι άλλους κοινωνούς των ευλογιών, που αυτός απολαμβάνει κοντά στον Ζώντα Χριστό. Δεν μπορεί ο πιστός πλέον να κωφεύει στις οιμωγές των αμαρτωλών, που με τον άλφα ή βήτα τρόπο ζητούν να σωθούν. Αλλά όπως ο Παύλος κι ο κάθε πιστός μπορεί να πει: "Ούτως έχοντες ένθερμον αγάπην προς εσάς, ευχαριστούμεθα να μεταδώσωμεν ουχί μόνον το ευαγγέλιον του Θεού, αλλά και τας ψυχάς ημών" (Α΄ Θεσ. β΄:8).

στ) Τέλος, ευδοκία σημαίνει ευτυχία, ευδαιμονία.

Διαβάζουμε στο Α΄ Χρονικών κθ΄:23 ότι "ο Σολομών εκάθισεν επί του θρόνου του Κυρίου Βασιλεύς αντί Δαβίδ του πατρός αυτού, και ευημέρησε..." Και "ευδόκησε" κατά τους Εβδομήκοντα.

Σήμερα κάθε άνθρωπος είναι κυνηγός της ευτυχίας. Φαντάζονται πολλοί ότι την ευτυχία τους θα την βρουν στο χρήμα, στη δόξα, στις απολαύσεις. Αλλά πολύ γρήγορα απογοητεύονται και οι ελπίδες τους για την ευτυχία οικτρά διαψεύδονται. Ενώ εκείνος, που ταπεινά κατέφυγε στη φάτνη κι από εκεί στον Γολγοθά και πήρε την δωρεά του Θεού, τη σωτηρία του, τον Χριστό, είναι πραγματικά ευτυχής, έστω κι αν στερείται πολλών υλικών αγαθών. Ξέροντας τι έχει πραγματοποιήσει ο ζωντανός Χριστός μέσα στην καρδιά του, ο πιστός συνεχώς δοξολογεί τον Κύριό Του.

Και τώρα, φίλε αναγνώστη, σου απευθύνω μια ερώτηση: Αυτή η "εν ενθρώποις ευδοκία" με τις τόσες ευλογημένες σημασίες της, έχει γίνει και δική σου ευδοκία; Ο αγγελικός αυτός ύμνος είναι μια ζωντανή πνευματική πραγματικότητα στην πείρα σου, ή μήπως αποτελεί και για σένα, όπως για τους πολλούς, έναν όμορφο μεν ύμνο, κενό όμως από περιεχόμενο; Ο Θεός να σε βοηθήσει να δεχθείς και συ αυτή την ευδοκία και με την χάρη Του να την κάνεις ένα ωραίο βίωμα. Τότε μόνο θα ευτυχήσεις. Μην απορρίψεις λοιπόν ποτέ αυτή την μεγάλη δωρεά που ο Θεός μέσα στην εύνοιά Του προσφέρει και σε σένα. I

 

 

 

 

 

 

 

''Ιδόντες δε τον αστέρα εχάρησαν

χαράν μεγάλην σφόδρα''

 

Οι πιο απροσδόκητοι και μυστηριώδεις χαρακτήρες του ιστορικού της γέννησης του Ιησού, όπως μας το εξιστορεί ο ευαγγελιστής Ματθαίος και το βρίσκουμε στο δεύτερο κεφάλαιο του ευαγγελίου του, δε θα είχαμε κανένα δισταγμό να πούμε πως είναι οι μάγοι από την ανατολή.

Ενώ για όλα τα άλλα πρόσωπα του ιστορικού, έχουμε πληροφορίες στα ευαγγέλια και στην περίπτωση του Ηρώδη, εξωβιβλικές πληροφορίες από τον ιστορικό Ιώσηπο, για την ταυτότητα των σοφών μάγων, ποιοι ήταν, πόσοι ήταν, δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο εκτός από τα λίγα που αναφέρει εδώ ο ευαγγελιστής. Όμως, παρά την πενιχρότητα των πληροφοριών υπάρχουν επαρκή στοιχεία στην εξιστόρηση για να δημιουργήσουμε κάποια γνώμη και διδαχθούμε ορισμένα πολύτιμα μαθήματα από τη στάση τους απέναντι στον Ιησού.

Πρώτα από όλα θα πρέπει να πούμε πως δεν είναι μυθικοί-φανταστικοί χαρακτήρες που κοσμούν την όλη εξιστόρηση του γεγονότος της γέννησης του Ιησού, παρότι όπως ήδη αναφέραμε δεν γνωρίζουμε το ελάχιστο για την ταυτότητα τους. Ποιος ήταν ο τόπος της καταγωγής τους; Ο ευαγγελιστής περιορίζεται στο να δηλώσει πως ήταν η ανατολή και η ανατολή πάντοτε κρύβει μυστήρια! Θα πρέπει να ταξίδεψαν από πολύ μακριά, ακολουθούντες το άστρο που τους οδήγησε τελικά στην Βηθλεέμ, και μάλιστα κάτω από τις συνθήκες που επικρατούσαν εκείνη την εποχή. Πιθανόν το ταξίδι τους να κράτησε μήνες ίσως και περισσότερο και θα πρέπει να ήταν πολύ κοπιαστικό. Όμως, παρά την οποιαδήποτε αβεβαιότητα του εγχειρήματος τους, ιδωμένου από ανθρώπινης προοπτικής φυσικά, και τους κόπους και τους κινδύνους που συνεπάγετο δεν έκαναν πίσω. Επίσης, το πιθανότερο είναι πως οι άνθρωποι αυτοί ήταν εθνικοί και όχι ισραηλίτες, αν και θα πρέπει να είχαν κάποια πρόσβαση και γνώση, ίσως δε αρκετά βαθιά γνώση των ιερών βιβλίων των εβραίων και δεν θα πρέπει να ήταν ειδωλολάτρες, αλλά άνθρωποι που πίστευαν στον ένα και αληθινό Θεό. Ήταν οι μορφωμένοι και σοφοί άνθρωποι της εποχής τους που παρατηρούσαν τα στοιχεία της φύσης και τα ουράνια σώματα. Ακόμα, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα να είχαν μιαν εσωτερική πληροφορία που ξεπερνούσε τα όρια της γνώσης, ''Πολυμερώς και πολυτρόπως πάλαι ο Θεός λαλήσας''

Φτάνουν στα Ιεροσόλυμα και ρωτούν, ''Που είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων; Επειδή είδαμε να ανατέλλει το άστρο του κι ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε''. Πού αλλού θα πήγαινε κάποιος για να βρει τον βασιλιά των Ιουδαίων, παρά στην πρωτεύουσα, στην ιερή πόλη, στην καρδιά του έθνους; Πόσο λογικός ο συλλογισμός τους και όμως παρότι έτσι θα περίμενε κάποιος να συμβεί, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Και εδώ έχουμε μια από τις εντονότερες αντιθέσεις που χαρακτηρίζουν την προσωπικότητα του Μεσσία, αυτό το ''σημείον αντιλεγόμενον'', που θα συνεχιστεί σε όλη την πορεία της επίγειας ζωής του Ιησού και που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και θα συνεχιστεί μέχρι τη συντέλεια του κόσμου, ''εκ Ναζαρέτ δύναται τι αγαθόν είναι;'', ''ουχ ούτως εστίν ο του τέκτονος υιός;'' Η είδηση που κομίζουν για τη γέννηση του βασιλιά προκαλεί κάποια αναστάτωση και ταραχή στους κάτοικους της Ιερουσαλήμ, που εκ πρώτης όψεως μας φαίνεται αντιφατική η οποία όμως δεν είναι, αν ληφθεί υπόψη ο αιμοβόρος χαρακτήρα του Ηρώδη όπως φαίνεται στη συνέχεια, και τα νέα φτάνουν σύντομα στον ηγεμόνα που με τη σειρά του αναστατώνεται και ο ίδιος, πάρα πολύ μάλιστα. Δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητη η αναστάτωση του. Ο Ηρώδης ο Μέγας, μισός εβραίος, μισός εθνικός, κάθε άλλο παρά περιφρονεί το θρόνο του. Το τι αυτός, καθώς και τα προηγούμενα από αυτόν μέλη της οικογένειας του έχουν διαπράξει για να διατηρηθεί ο θρόνος αυτός είναι μια πολύ σκοτεινή υπόθεση γεμάτη από δολοπλοκίες, δολοφονίες, ακόμη και ενδοοικογενειακές, δωροδοκίες και τα παρόμοια. Είναι κοινός τόπος το να πούμε πως χαρακτηριστικό και συνεπακόλουθο της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας, πολιτικής, κοινωνικής, ακαδημαϊκής, ακόμη και εκκλησιαστικής, είναι το ότι όποιος την κατέχει δεν ανέχεται με κανένα τρόπο άλλους διεκδικητές κι αντίπαλους, γαντζώνεται σε αυτήν.

Επιστρατεύονται οι γραμματείς και οι φαρισαίοι από τον Ηρώδη που δηλώνουν πως, βάσει των προφητειών, ο τόπος της γέννησης του Μεσσία, θα πρέπει να είναι η Βηθλεέμ. Ο Ηρώδης καλεί τους μάγους, ερευνά το πότε ακριβώς φάνηκε το άστρο και τους στέλνει στη Βηθλεέμ για να ψάξουν και να βρουν το παιδί και μετά να τον ειδοποιήσουν, προσθέτοντας μάλιστα πως και ο ίδιος θα ήθελε να πάει να το προσκυνήσει. Το μέγεθος της υποκρισίας που κρύβει αυτό το τελευταίο είναι πράγματι εντυπωσιακό. Ο Ηρώδης έχει ήδη καταστρώσει το σχέδιο της εξόντωσης του Ιησού και το επενδύει με το μανδύα της ευσέβειας. Τρομερά αποκρουστικό πράγμα πάθη ανθρώπινα, τόσο φρικιαστικά, να επενδύονται με το μανδύα της ευσέβειας και της πνευματικότητας.

Τα όσα έχουμε υποθέσει για την επίσκεψη των μάγων πρώτα στην Ιερουσαλήμ, συμπληρώνονται και από μιαν άλλη λεπτομέρεια. Όπως φαίνεται από την αφήγηση, το άστρο που οδηγούσε τους μάγους δεν ήτανε πάντοτε ορατό. Όταν έφτασαν στη Βηθλεέμ ξαναφάνηκε και τους οδήγησε με ασφάλεια στον προορισμό τους και στάθηκε επάνω στο κατάλυμα όπου πλέον έμενε η άγια οικογένεια. Όταν το ξαναείδαν χάρηκαν πάρα πολύ. Επιτέλους, μετά από όλα όσα πέρασαν και υπέφεραν αντικρίζουν το θείο βρέφος, ο σκοπός τους πραγματοποιείται. Και τι κάνουν τώρα; Πολλοί έχουν σταθεί στα δώρα που πρόσφεραν, χρυσάφι, λιβάνι και σμύρνα και προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τη σημασία και το συμβολισμό τους. Όσο ενδιαφέρον και αν είναι αυτό, υπάρχει στην αφήγηση κάτι πολύ πιο σημαντικό και ουσιαστικό για τη στάση των μάγων που δεν θα πρέπει να μας διαφύγει, ''πεσόντες προσεκύνησαν αυτώ''. Εδώ υπάρχει κάτι μεγαλειώδες. Και η έμφαση δεν είναι μόνο στην προσκύνηση και στη λατρεία αλλά και στον τρόπο που αυτή εκδηλώθηκε, ''πεσόντες''. Δεν υποκλίθηκαν απλώς, έπεσαν επάνω στο πρόσωπο της γης, όπως αρμόζει ενώπιον ενός, πανάγιου και παντοδύναμου Θεού. Εδώ έχουμε μιαν άλλη αντίθεση του ιστορικού της γέννησης του Ιησού. Οι σοφοί και επιφανείς εθνικοί πέφτουν μπροστά σε ένα πάμφτωχο άκρως ταπεινό κι αδύναμο βρέφος. Οποία αντίθεση! Τι φανερώνει αυτή η τόσο χαρακτηριστική εκδήλωση των σοφών ανδρών από την ανατολή; Εκδηλώνει την πίστη και τη λατρεία τους, επειδή κανένας, κάτω από τις συνθήκες και τις αντιθέσεις αυτές δεν προσκυνά και δεν λατρεύει αν δεν πιστεύει πραγματικά κι αισθάνεται αυτό το μέγεθος της χαράς, ''εχάρησαν χαράν μεγάλην σφόδρα''. Αλλά και κάτι ακόμη η βαρύτητα της σημασίας του οποίου είναι ανυπολόγιστη. Εκδηλώνεται με τον πιο δραματικό τρόπο ο χαρακτήρας της νέας οικονομίας του Θεού, δηλαδή το άνοιγμα της θύρας της χάριτος και σωτηρίας προς τα έθνη δίχως καμιά διάκριση, όπως με τόση κατάνυξη και χάρη το εκφράζει ο γηραιός ιερέας Συμεών κατά την τελετή της αφιέρωσης του βρέφους Ιησού:

''Νυν απολύεις τον δούλον σου δέσποτα,

κατά το ρήμα σου εν ειρήνη

ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριον σου,

ο ητοίμασες κατά πρόσωπον πάντων των λαών,

φως εις αποκάλυψην εθνών

και δόξαν λαού σου Ισραήλ.''

Με την προσκύνηση των εθνικών μάγων υπάρχει ένα προοίμιο θα λέγαμε αυτών των νέων ευνοϊκών συνθηκών που ισχύουν πλέον μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Αυτά τα λίγα έχουμε για τους μάγους, και όμως είναι υπέρ αρκετά για να τους θαυμάσουμε και να τους μακαρίσουμε και γιατί όχι να τους μιμηθούμε, στην υπομονή τους, στην επιμονή τους, στην υποταγή τους, στην πίστη και τη λατρεία τους προς τον Σωτήρα Χριστό. I

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η μικρή Ιωάννα κοίταζε με ρεμβασμό τις νιφάδες του χιονιού που στροβιλίζονταν στο χειμερινό άνεμο. Ήταν το βράδυ της 4ης του μηνός Νιβόζ του δευτέρου έτους της Γαλλικής Δημοκρατίας, που αντιστοιχούσε με την 24η Δεκεμβρίου του έτους 1793. Η Ιωάννα ήταν δέκα ετών. Ο πατέρας της, ο ιατρός Λαζάβ, ήταν ένας θερμός οπαδός της επαναστάσεως και μαθητής του Ιωάννη-Ιακώβου Ρουσσώ. Ήταν πρόεδρος της λέσχης των Ιακωβίνων και δήμαρχος ενός χωριού του Ιούρα όπου εξασκούσε το επάγγελμά του. Όταν γεννήθηκε η Ιωάννα, ο πατέρας της περίμενε αγόρι για να του δώσει το όνομα του Ρουσσώ· αλλά γεννήθηκε κορίτσι, και χωρίς αυτός να αλλάξει σκέψη, του έδωσε τα δυο ονόματα του Ρουσσώ στο θηλυκό γένος, Ιωάννα-Ιακωβίνα.

Η μητέρα της Ιωάννας είχε πεθάνει προ τριών ετών. Ήταν χριστιανή, από τη γενιά των Ουγενότων, αλλά έκαμε το σφάλμα να παντρευτεί έναν άπιστο με την σκέψη ότι θα τον οδηγούσε στην πίστη. Αυτός όμως θεωρούσε τη θρησκεία ως ανοησίες, αν και άφηνε τη γυναίκα του ελεύθερη να αναθρέψει την κόρη τους όπως ήθελε, με την σκέψη πάντοτε ότι όταν θα μεγάλωνε θα απέβαλλε κάθε θρησκευτική πεποίθηση. Η γυναίκα όμως, παρ' όλη την ελευθερία που είχε, δεν ήταν ευτυχισμένη και η στροφή του ιατρού Λαζάβ προς την πολιτική μεγάλωνε την απόσταση που τους χώριζε. Και όταν αυτή πέθανε, η καρδιά της ήταν σχισμένη με την σκέψη ότι άφηνε τη μικρή Ιωάννα στα χέρια ενός άπιστου πατέρα. Την παρηγορούσε όμως το γεγονός ότι είχαν στο σπίτι τους μια πιστή κοπέλα, από τη γενιά κι αυτή των Ουγενότων, την Μαρία Κορντέιγ, η οποία θα συνέχιζε το έργο της χριστιανικής ανατροφής της κόρης τους.

Εκείνο το βράδυ του Δεκεμβρίου αρχίζει η ιστορία μας. Η Μαρία έραβε σε μια γωνιά του δωματίου, ενώ η Ιωάννα κοίταζε το χιόνι που έπεφτε και σκεπτόταν: "Σε λίγο θα είναι Χριστούγεννα", ενώ συγχρόνως λογάριαζε ποια ημερομηνία ήταν με το δημοκρατικό ημερολόγιο. Καθώς δεν μπορούσε να το εξακριβώσει στράφηκε προς τη Μαρία και τη ρώτησε πότε ακριβώς θα είναι τα Χριστούγεννα, και αυτή της είπε: "Αύριο έχουμε Χριστούγεννα".

Η Ιωάννα έβγαλε μια κραυγή χαράς και άρχισε να πηδά στο δωμάτιο, να χτυπά τα χέρια της και να επαναλαμβάνει:

- Τι ευτυχία! Τι ευτυχία!

Εκείνη τα στιγμή ένα δυνατό κουδούνισμα ακούστηκε στην πόρτα, και η Ιωάννα με τη σκέψη ότι είναι ο πατέρας της όρμησε προς την πόρτα και την άνοιξε. Μια τούφα από χιόνι μπήκε στο διάδρομο, ενώ στο κατώφλι, αντί για τον πατέρα της, διέκρινε έναν άνθρωπο σκεπασμένο με ένα καπέλο που έκρυβε τα χαρακτηριστικά του, ίσως επειδή δεν ήθελε να τον γνωρίσουν.

Η Ιωάννα κάλεσε τη Μαρία, η οποία φάνηκε αμέσως στο διάδρομο.

- Κλείσε αμέσως την πόρτα, φώναξε στην Ιωάννα, κάνει φοβερό κρύο. Ελάτε μέσα, είπε συγχρόνως στον άγνωστο και τον οδήγησε στην τραπεζαρία. Η Μαρία μιλούσε στον πληθυντικό σε όλους.

Η Ιωάννα έβλεπε τον ξένο με περιέργεια. Ήταν νέος και ευπρεπής. Τον φανταζόταν έναν αριστοκράτη. Αν ο γιατρός ήταν εκεί, θα τον έκρινε ασφαλώς ως έναν "τέως" που προσπαθούσε να δραπετεύσει.

Ο ξένος εξέθεσε την περίπτωσή του· η γυναίκα του κι αυτός έρχονταν από την Μπεζανσόν, και το αμάξι τους είχε ανατραπεί μέσα στο χιόνι στην είσοδο του χωριού. Η γυναίκα του είχε τραυματισθεί και αυτός ήλθε για να ζητήσει τον γιατρό.

- Ο γιατρός είναι στη λέσχη, αλλά θα έλθει αμέσως, είπε η Μαρία. Θέλετε να τον περιμένετε; Ή μάλλον, πέστε μου, πού μείνατε για να έλθει ο γιατρός μόλις επιστρέψει.

- Ευχαριστώ πολύ, απάντησε ο ξένος. Προτιμώ να μην περιμένω. Η γυναίκα μου μεταφέρθηκε στο πρώτο σπίτι του χωριού, στο σπίτι του εφημέριου.

*****

Το ίδιο βράδυ, μετά το δείπνο, ο γιατρός Λαζάβ ήταν στο γραφείο του, και σκεπτόταν τα γεγονότα της επισκέψεώς του στο σπίτι του εφημέριου. Ποιοι ήταν αυτοί οι ταξιδιώτες; Αριστοκράτες ασφαλώς· και γιατί ταξίδευαν με τέτοιο καιρό, αν όχι για να δραπετεύσουν; Εκείνο που τον έπειθε γι' αυτό είναι ότι, σαν δήμαρχος του χωριού, όταν τους ζήτησε τα πιστοποιητικά τους, αυτοί ταράχθηκαν φανερά και είπαν ότι τα έχασαν στο δυστύχημα. Και όταν τους ρώτησε πού πήγαιναν, αυτοί ονόμασαν ένα χωριό της μεθορίου.

- Και από εκεί στην Ελβετία, σκέφθηκε ο γιατρός. Θέλεις να δραπετεύσεις, φίλε μου, αλλά έχεις να κάμεις με κάποιον χειρότερο από ό,τι νομίζεις.

Προσποιήθηκε όμως ότι πίστεψε στα λόγια του ξένου, αν και επιθυμούσε να διαλευκάνει ένα σημείο προτού διατάξει τη σύλληψή τους.

Όταν λοιπόν επέστρεψε ο γιατρός στο σπίτι του, έσπευσε, μόλις τελείωσε το δείπνο, να πάρει από το γραφείο του ένα χαρτί που έγραφε:

"Γαλλική Δημοκρατία

Μία και Αόρατος

Επιτροπή Δημοσίας Ασφάλειας της Μπεζανσόν,

1η του μηνός Νιβόζ, έτος 2ον

Διαταγή προς τον πολίτην Λαζάβ, δήμαρχον της Κοινότητος... όπως συλλάβη και επαναφέρη με ισχυράν συνοδείαν στην Μπεζανσόν τους πρώην Μαρκήσιον και Μαρκησίαν Νορμπέρ, καταδικασμένους εις θάνατον υπό του Επαναστατικού Δικαστηρίου και αποδράσαντας εκ της φυλακής της πόλεως".

Ακολουθούσαν τα χαρακτηριστικά των δύο προσώπων, τα οποία ταίριαζαν απολύτως με εκείνα των ξένων του εφημερίου.

Ο γιατρός Λαζάβ σηκώθηκε και κοίταξε το ρολόι:

- Εννέα η ώρα· είναι αρκετά αργά, αναβάλλεται για αύριο. Άλλωστε τίποτε δεν επείγει· δεν μπορούν να φύγουν, η γυναίκα είναι τραυματισμένη.

Ο Λαζάβ ήταν ένας αμείλικτος επαναστάτης που δεν γνώριζε παρά μόνο το καθήκον του πολίτη. Άλλωστε πρέπει να λεχθεί ότι η ποινή του θανάτου επιβαλλόταν στους "εχθρούς της ελευθερίας" και προς όλους που προσπαθούσαν να δραπετεύσουν, γιατί η Γαλλία διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο εκ μέρους όλων σχεδόν των χωρών με τις οποίες συνόρευε. Έτσι οι βασιλόφρονες δεν έπαυαν να συνωμοτούν για την επάνοδο της βασιλείας με τη βοήθεια των εχθρών της Γαλλίας, και οι περισσότεροι από τους ευγενείς που είχαν δραπετεύσει, είχαν καταταχθεί στα εχθρικά στρατόπεδα.

Ο γιατρός Λαζάβ ήταν ένας άνθρωπος με ανθρωπιστικά αισθήματα. Γι' αυτό, αν και προσπάθησε να απομακρύνει την ιδέα αυτή, έβλεπε και πάλι μπροστά στα μάτια του το ωχρό πρόσωπο της νεαρής Μαρκησίας και το αγωνιώδες βλέμμα του συζύγου της που ήταν σκυμμένος επάνω της.

Το πρωί η Ιωάννα καλημέρισε τον πατέρα της, τον αγκάλιασε και του ευχήθηκε "Χαρούμενα Χριστούγεννα". Ο γιατρός ξαφνιάστηκε και είπε: "Πράγματι, είναι αλήθεια" και αγκάλιασε την κόρη του. Έπειτα άνοιξε το πορτοφόλι του και της έδωσε ένα χαρτονόμισμα της εποχής εκείνης.

- Κοίταξε, Γιαννούλα! Η Μαρία θα σε πάει αύριο στην Μπεζανσόν και θα αγοράσεις ό,τι θέλεις.

Η Ιωάννα πήδηξε από χαρά, ευχαρίστησε τον πατέρα της και τον αγκάλιασε πάλι. Έπειτα πήραν το πρόγευμα και όταν τελείωσαν και ο γιατρός ετοιμαζόταν να φύγει, η Ιωάννα τον πλησίασε και του είπε δειλά-δειλά:

- Πατέρα, η μαμά μου διάβαζε πάντοτε τα Χριστούγεννα την ιστορία της γέννησης του Ιησού. Μου επιτρέπεις τώρα να σου την διαβάσω;

Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα στη Μαρία με τη σκέψη ότι αυτό το είχε εισηγηθεί, αλλά δεν θύμωσε, και καθώς έκαμε σχεδόν πάντοτε τα χατήρια της κόρης του, απάντησε:

- Εάν θέλεις!

Η μικρούλα, ενθουσιασμένη για τη νίκη της, έφερε τη Γραφή της, κάθισε κοντά στα πόδια του πατέρα της και είπε;

- Πατέρα τι προτιμάς να σου διαβάσω; Τους βοσκούς ή τους μάγους;

- Ό,τι θα σου άρεσε περισσότερο, αγαπημένη μου.

- Όταν ήμουν μικρότερη, αγαπούσα περισσότερο την ιστορία των μάγων· αλλά τώρα προτιμώ την ιστορία των βοσκών, γιατί νομίζω ότι αν ζούσα την εποχή εκείνη δεν θα είχα τίποτε άλλο να προσφέρω στον Ιησού παρά μόνο να Τον προσκυνήσω σαν τους βοσκούς.

Έτσι άνοιξε την Γραφή της στο δεύτερο κεφάλαιο του Λουκά και άρχισε να διαβάζει.

Ο γιατρός χαμογελούσε σαν να άκουγε ένα παραμύθι. Αλλά καθώς προχωρούσε η ανάγνωση, εκείνο το χαμόγελο άρχισε να εξαφανίζεται και αυτός να παίρνει μια σοβαρότερη έκφραση.

"... Και εξαίφνης μετά του αγγέλου, εφάνη πλήθος στρατιάς ουρανίου, υμνούντων τον Θεόν, και λεγόντων, Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία".

Η Ιωάννα, απορροφημένη από την ανάγνωση δεν αντιλήφθηκε ότι ο πατέρας της ανασκίρτησε σ' αυτό το άκουσμα. Μόλις όμως τελείωσε την ανάγνωση, της πήρε απότομα τη Γραφή και της είπε:

- Πήγαινε τώρα έξω να παίξεις!

Η κορούλα υπάκουσε. Έβαλε την κουκούλα της και πήγε στην πλατεία όπου συνάντησε κορίτσια και αγόρια που έπαιζαν με το χιόνι. Ο γιατρός, όταν έμεινε μόνος, άνοιξε την Γραφή της γυναίκας του. Ήταν μια παλιά οικογενειακή Γραφή που αν μπορούσε να μιλήσει θα έλεγε πολλά. Ο γιατρός δεν είχε ποτέ άλλοτε ανοίξει Γραφή. Είχε διαβάσει τον Βολταίρο, τον Ρουσσώ, τους μεγάλους φιλοσόφους της αρχαίας Ελλάδας, αλλά ποτέ το Ευαγγέλιο. Αρχίζοντας τώρα από εκεί που είχε σταματήσει η κόρη του, συνέχισε να διαβάζει τη ζωή του Χριστού μέσα από τις Θεόπνευστες σελίδες. Η μοναδική απλότητα της διήγησης του έκαμε βαθειά εντύπωση, όπως και το ύψος της διδασκαλίας του Ιησού τον οποίο θεωρούσε πάντοτε μεγάλο άνθρωπο, αλλά τίποτε περισσότερο. Και όμως, η ζωή των μεγαλύτερων φιλοσόφων, του Σωκράτη, του Κομφούκιου, του Μάρκου Αυρήλιου, δεν μπορούσε να συγκριθεί με τη ζωή του Ιησού Χριστού. Ένας απλός άνθρωπος δεν μπορούσε να έχει τέτοια ζωή. Εάν ήταν αλήθεια ότι ο μαραγκός της Ναζαρέτ έζησε έτσι, τότε αυτός ήταν κάτι περισσότερο από απλός άνθρωπος.

Και ο γιατρός σκεπτόταν: "Ποιος ξέρει σήμερα, εκτός από ελάχιστους μορφωμένους, τα διδάγματα του Σωκράτη και του Μάρκου Αυρήλιου; Ενώ μυριάδες άνθρωποι ζουν τα διδάγματα του Χριστού και εκατομμύρια αγραμμάτων σ' όλες τις χώρες τα γνωρίζουν. Και όμως ο Ιησούς έζησε πριν από 1800 περίπου έτη. Δεν είναι τούτο κάτι το παράδοξο; Η επανάσταση που έχινε με τις αρχές του Βολταίρου και του Ρουσσώ άρχισε ειρηνικά, αλλά κατέληξε στο μίσος και στη βία. Ο Χριστός όμως κήρυξε σ' όλη την ανθρωπότητα μια μεγαλύτερη επανάσταση, εκείνη της αγάπης... Ο γιατρός εκείνη τη στιγμή, άρχισε να λησμονεί όλες τις προκαταλήψεις του κατά της θρησκείας, και δεν έβλεπε πλέον παρά το Ευαγγέλιο. Ανάμεσα στις θείες σελίδες παρακολούθησε τον Σωτήρα του κόσμου στον Γολγοθά, και την τρίτη ημέρα Τον είδε αναστημένο. Και τότε, σαν το καταπέτασμα του ναού που σχίσθηκε στα δύο, σχίσθηκε επίσης και ο πέπλος που σκέπαζε την ψυχή του, και ο γιατρός Λαζάβ είδε έξαφνα να λάμπει το φως του Σταυρού. Το μήνυμα των Χριστουγέννων είχε εισέλθει μέσα στην καρδιά του.

*****

Όταν η Ιωάννα επέστρεψε στο σπίτι κατά το μεσημέρι από τα παιχνίδια της, φοβόταν ότι θα την μάλωναν που άργησε τόσο πολύ. Ήταν τόσο ευχαριστημένη ώστε δεν είχε αντιληφθεί το πέρασμα του χρόνου. Αλλ' όταν μπήκε στην τραπεζαρία, ο πατέρας της, που κάτι έγραφε, της είπε: "Μην βγάλεις την κουκούλα σου Ιωάννα, θέλω να σε στείλω κάπου". Η Ιωάννα, πολύ έκπληκτη, δεν είπε λέξη και περίμενε. Ο γιατρός τελείωσε το γράμμα του χωρίς να το υπογράψει και το έβαλε στο φάκελο δίνοντάς το στην κόρη του: "Άκουσέ με καλά", της είπε, "πρέπει να πας αυτό το γράμμα στου εφημέριου και θα ζητήσεις να το δώσεις στον κύριο που είναι εκεί. Σ' αυτόν τον ίδιο, όχι στην υπηρέτρια, ακούς; Θα του πεις ότι είναι από τον γιατρό Λαζάβ και ότι θέλω απάντηση την οποία θα περιμένεις. Και δεν θα λησμονήσεις να τον ρωτήσεις πώς πηγαίνει η γυναίκα του".

- Μάλιστα, πατέρα.

- Πήγαινε γρήγορα, παιδί μου.

Φίλησε την κόρη του και ψθύρισε: "Χαρούμενα Χριστούγεννα, Γιαννούλα". Έφυγε τρεχάτη και ο γιατρός την παρακολούθησε από το παράθυρο.

Όταν η Ιωάννα έφθασε στου εφημέριου χτύπησε δειλά. Φοβόταν την υπηρέτρια του εφημέριου, την γρια Σιδονία. Πρέπει να λεχθεί ότι ο εφημέριος δεν είχε δεχθεί να ορκιστεί πίστη στην Δημοκρατία και γι' αυτό είχε φυλακισθεί στην Μπεζανσόν κατά διαταγή του πολίτη-δημάρχου Λαζάβ. Η γριά Σιδονία ποτέ δεν είχε συγχωρήσει τον γιατρό για την πράξη του και γι' αυτό όταν συναντούσε την Ιωάννα την έβλεπε με μισό μάτι.

Όταν η Ιωάννα χτύπησε, η υπηρέτρια, μισάνοιξε την πόρτα με περιφρόνηση. Η Ιωάννα υποκλίθηκε.

- Τι θέλεις; ρώτησε η Σιδονία με σκληρό τόνο.

- Να δώσω αυτό το γράμμα του πατέρα μου στον κύριο που είναι εδώ, παρακαλώ, Κυρία μου! Χρησιμοποίησε τους τύπους του παλαιού καθεστώτος για να μην προκαλέσει τις κακές διαθέσεις του κέρβερου εκείνου.

- Ένα γράμμα από τον πολίτη Λαζάβ! μουρμούρισε η γριά! Καλά, δώσε μου το γρήγορα κι εξαφανίσου.

Και προτού να αντιδράσει η κορούλα, η Σιδονία της πήρε το γράμμα από τα χέρια, και ετοιμάστηκε να της κλείσει την πόρτα κατάμουτρα.

- Κυρία! Κυρία! Περιμένω απάντηση, φώναξε η Ιωάννα αναστατωμένη.

- Καλά, έλα μέσα.

Και η Σιδονία πήρε το παιδί από το χέρι, το έσπρωξε στον διάδρομο, και έκλεισε την πόρτα. Η Ιωάννα συγκράτησε τα δάκρυά της για να μην κλάψει. Δεν ήθελε να την κάνει να πιστέψει ότι φοβάται. Η Σιδονία εξαφανίστηκε πίσω από μια πόρτα. Η Ιωάννα περίμενε για πολύ, και τέλος η πόρτα άνοιξε και παρουσιάστηκε ο ξένος που την προηγούμενη είχε ζητήσει τον γιατρό.

- Καλημέρα, μικρούλα, είπε σε απάντηση στον χαιρετισμό του κοριτσιού, εσείς είστε η κόρη του γιατρού Λαζάβ;

- Μάλιστα, Κύριε.

- Και αυτό το γράμμα το έστειλε ο πατέρας σας;

Η Ιωάννα απάντησε καταφατικά.

- Λοιπόν να του πείτε ότι αυτό που μου γράφει υπονοείται.

- Αυτό μόνο; ρώτησε το παιδί με έκπληξη.

- Μάλιστα, μόνον αυτό.

- Πώς πηγαίνει η γυναίκα σας, Κύριε;

- Πολύ καλύτερα, ευχαριστώ. Αντίο, μικρούλα, και ευχαριστήστε τον γιατρό εκ μέρους μου.

- Χαίρετε, Κύριε! Χαρούμενα Χριστούγεννα!

Την ευχή αυτή εξέφρασε με κάποια δειλία. Ο Μαρκήσιος Νορμπέρτ ξαφνιάστηκε πολύ· έσκυψε προς το κοριτσάκι του δημοκρατικού και τη φίλησε. "Χαρούμενα Χριστούγεννα, παιδί μου", ψιθύρισε.

*****

Οι εκπλήξεις δεν τέλειωσαν για την Ιωάννα. Εκείνο ακριβώς το βράδυ, όταν η Ιωάννα πήγε προς το κρεββατάκι της, ήλθε στο δωμάτιο ο πατέρας της και είπε: "Έρχομαι, Γιαννούλα, να προσευχηθώ μαζί σου".

Από την βραδιά εκείνη δεν παρέλειψε ποτέ να πηγαίνει να προσεύχεται με την κόρη του κατά την ώρα του ύπνου.

Αλλά στο σπίτι του γιατρού Λαζάβ έγιναν και άλλες μεταβολές! 'Αρχισε προσευχή και πριν από το φαγητό, ακόμη και οικογενειακή λατρεία! Και η Μαρία έλεγε, "τι κρίμα που η καημένη η Κυρία Λαζάβ δεν έζησε για να δει αυτή την αλλαγή!"

Οκτώ ημέρες μετά τα Χριστούγεννα, ο γιατρός οδήγησε κρυφά προς τα σύνορα, ανάμεσα από χιονισμένα και έρημα μονοπάτια, τον Μαρκήσιο και την Μαρκησία Νορμπέρ. Εκεί, στο κατώφλι της Ελβετίας, όπου θα πήγαιναν οι φυγάδες, ο γιατρός Λαζάβ στράφηκε προς τον Μαρκήσιιο και είπε:

- Κύριε, μου δίνετε τον λόγο της τιμής σας ότι όταν θα είστε στο εξωτερικό δεν θα ενταχθείτε σε εχθρικό στρατό εναντίον της Γαλλίας;

- Για ποιον με παίρνετε; απάντησε υπερήφανα ο Μαρκήσιος. Είμαι Γάλλος και αγαπώ την πατρίδα μου.

- Αλλά υπάρχουν πολλοί βασιλόφρονες που ισχυρίζονται ότι δεν μάχονται παρά μόνον κατά της Δημοκρατίας.

- Δεν είμαι απ' αυτούς.

Ο Μαρκήσιος έδωσε το χέρι του στον γιατρό και αυτός το έσφιξε.

- Τώρα, είπε ο δημοκρατικός γιατρός, αν θέλετε να μάθετε γιατί σας βοήθησα να φύγετε, όταν θα είστε στην Ελβετία, προμηθευτείτε μια Αγία Γραφή και διαβάζετέ την, όπως έκανα κι εγώ την ημέρα των Χριστουγέννων.

*****

Από την ημέρα εκείνη το χωριό δεν μπορούσε πλέον να αναγνωρίσει τον γιατρό Λαζάβ. Σαν δήμαρχος, όλα τα έργα του ήταν αντίθετα προς τα προηγούμενα. Η λέσχη των Ιακωβίνων άκουσε καταπληκτικές ομιλίες. Μερικοί δημοκρατικοί έφθασαν στο σημείο να λένε ότι ο πολίτης Λαζάβ τα είχε χάσει λίγο. Αποτέλεσμα της στάσεως αυτής του γιατρού ήταν ότι παύθηκε από την κυβέρνηση από τα καθήκοντα του δημάρχου, και ότι η λέσχη δεν τον εξέλεξε πλέον ως πρόεδρο. Το τέλος της Τρομοκρατίας, την 9η του μηνός Θερμιντόρ, του δημοκρατικού ημερολογίου (20 Ιουλίου έως 18 Αυγούστου), σημειώθηκε ακριβώς στην ώρα του, για να σωθεί ο γιατρός Λαζάβ από την λαιμητόμο. I

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τ

ο σωτήριο έτος 2001, ο Αρμένιοι Χριστιανοί, στην μητέρα πατρίδα και στην διασπορά, γιόρτασαν οι μεν με μία δίκαιη ένταση, οι δε -ιδίως από την πλευρά των "επισήμων"- με έντονη μεγαλοπρέπεια, το γεγονός των 17 αιώνων της επίσημης μεταστροφής του αρμενικού λαού στην Χριστιανική πίστη.

Πριν ξεκινήσουμε την περιγραφή, την οποία επιθυμούμε σύντομη, και μετριοπαθή, των αναμνηστικών τελετών, ας υπενθυμίσουμε σύντομα τις απαρχές του Χριστιανισμού στην χώρα των Αρμενίων.

Σύμφωνα με την παράδοση, η οποία δεν στηρίζεται από μία αυστηρά ιστορική απόδειξη, η εκκλησία της Αρμενίας πιστεύει ακράδαντα στην αποστολική καταγωγή της. Ο Χριστιανισμός στην Αρμενία υποτίθεται ότι είχε γεννηθεί με τον ευαγγελισμό, που δύο από τους μαθητές του Κυρίου , ο Βαρθολομαίος και ο Θαδδαίος είχαν αναπτύξει εκεί. Ετσι σαν την εκκλησία της Ρώμης, θέλει να πιστεύει στην αποστολική καταγωγή της, η οποία σύμφωνα με τη γνώμη της, είναι ένα από τα ξεχωριστά σημάδια της ύπαρξής της και την κάνει ιδιαίτερη μέσα στην οικογένεια όλων των ανατολικών εκκλησιών, που και εκείνες μπορούσαν να επικαλεστούν μία καταγωγή πρώιμη.

Κατά την γνώμη μας, μία ένδειξη πιο κοντινή με την πραγματικότητα, αν και θα την επικαλεστούμε με προσοχή, της αρχικής καταγωγής της αρμενικής εκκλησίας, μπορεί να διαβαστεί σε ορισμένα χειρόγραφα (εκτός του δικού μας κανονικού κειμένου) της Καινής Διαθήκης, στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων στο κεφάλαιο 2 και στο εδάφιο 9. Πραγματικά, το πλήθος των προσκυνητών που βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ για την Πεντηκοστή, ακούγοντας προσεκτικά το πρώτο κήρυγμα του Πέτρου, εντυπωσιάζεται επειδή αυτοί οι άνθρωποι, οι απόστολοι και οι σύντροφοί τους στο ανώγειο μπορούν να μιλήσουν στις διαλέκτους τους. Αλλά στο εδάφιο 9 ακριβώς, μερικά χειρόγραφα αντί της Ιουδαίας, μνημονεύουν Αρμενία μεταξύ της Μεσοποταμίας και της Καππαδοκίας. Αλλά η μνημόνευση της Ιουδαίας σε αυτό το σημείο μπορεί να μας εκπλήξει γιατί τουλάχιστον γεωγραφικά είναι απομακρυσμένη από την Καππαδοκία ενώ η Αρμενία είναι γειτονική και των δύο. Εξάλλου γιατί αυτοί οι Ιουδαίοι της Ιουδαίας θα έκαναν θέμα την διάλεκτό τους. Ηταν άραγε αυτό έκπληξη στην ίδια τους την χώρα; Η υπόθεσή μας που βασίζεται σε αυτήν την λεπτομέρεια, μπορεί να καταρριφθεί, κανείς όμως δεν πρέπει να αγνοήσει την αποδεικτική αξία ακόμα και περιορισμένης κλίμακας. Οπως και να έχει το πράγμα είναι σίγουρο και ιστορικά δεδομένα συμμαχούν σε αυτό, ότι η πίστη εισχώρησε την Αρμενία αρκετά νωρίς, σίγουρα ευθύς αμέσως μετά την ανάληψη του Κυρίου. Ονόματα επισκόπων και μαρτύρων των πρώτων αιώνων έχουν διαφυλαχθεί.

Κατά την διάρκεια μιας πρόσφατης επισκέψεώς μου στην Αρμενία, έχοντας για πρώτη φορά πατήσει το πόδι μου στο έδαφος του Ναγκόρνο Καραμπάχ (Αρτσάχ στα αρμενικά) στην συγκίνηση μου να εξερευνήσω το έδαφος που πρόσφατα απελευθερώθηκε, προστιθόταν εκείνη του να μάθω ότι η πίστη είχε ακριβώς εισαχθεί εδώ, έτσι ώστε να εξαπλωθεί προοδευτικά πάνω σε όλη την επικράτεια του βασιλείου.

Οι επίσημες εκδηλώσεις του Σεπτεμβρίου 2001 ήταν σχετικές με την επίσημη μεταστροφή του Αρμενικού κράτους και του έθνους το έτος 301 ή περίπου. Κάπου 10 χρόνια νωρίτερα, η αυτοκρατορία, υπό τον Κωνσταντίνο τον επονομαζόμενο Μεγάλο, θα ανακήρυττε τον χριστιανισμό μετά από ένα σημάδι που εμφανίστηκε στους ουρανούς -το διάσημο "εν τούτω νίκα"- θρησκεία νόμιμη ή ανεκτή. Υπό Θεοδόσιο τον 2ο, προς το τέλος του 4ου αιώνα, ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη εκκλησία της αυτοκρατορίας.

Στο τέλος του 3ου αιώνα η αυλή της Αρμενίας γίνεται το θέατρο τραγικών γεγονότων . Συνομωσίες που υποθάλπονται από τη γειτονική Παρθία, και που υλοποιήθηκαν από την δολοφονία ενός από τους αντιπροσώπους της, που ονομαζόταν Ανάκ. Με την σειρά ο καταδότης θα δολοφονηθεί, αλλά τα αρσενικά παιδιά και του βασιλιά και του δολοφόνου, θα εξολοθρευτούν σε μία σφαγή πάνω στον διάδοχο τον μελλοντικό Τιριδάτη τον τρίτο, που οδηγήθηκε στην Ρώμη, ενώ όσον αφορά τον Γρηγόριο τον υιό του βασιλοκτόνου, αυτός κατέφυγε με την τροφό του στην χριστιανική Καισάρεια.

Και ο ένας και ο άλλος επιστρέφουν στην χώρα: ο Τιριδάτης στέφεται βασιλιάς ο Γρηγόριος περιμένοντας να αποκαλύψει την ταυτότητα του, μπαίνει στην υπηρεσία του μονάρχη. Στο μεταξύ, το σημαντικό είναι ότι στην Καισάρεια έχει στραφεί στον Χριστιανισμό. Μία ημέρα επίσημου θρησκευτικού εορτασμού, προς τιμήν της προστάτιδας θεάς της Αρμενίας, ο μονάρχης απαιτεί από όλους τους αξιωματούχους να λατρεύσουν και να θυσιάσουν στο βωμό της Αναχίντ. Κατηγορηματική άρνηση του Γρηγορίου, κάτι που προκαλεί την μήνιν του βασιλιά, ο οποίος τότε μαθαίνει ότι ο πιστός του σύμβουλος, είναι ο ίδιος ο γιός του δολοφόνου του πατέρα του. Ο Γρηγόριος συλλαμβάνεται και ρίχνεται στο βαθύ υπόγειο κάτεργο, στα περίχωρα του σημερινού Εριβάν, γνωστό με το όνομα Χορ Βιράμπ. Ο μύθος θέλει τον διάσημο φυλακισμένο να επιζεί για περίπου δεκατρία χρόνια, χάρις στην πιστή πριγκίπισσα, αδελφή του βασιλιά προφανώς μία κρυπτοχριστιανή.

Ενόσω ο Γρηγόριος σάπιζε στο Χορ Βιράμπ, οι χριστιανές παρθένες υπό την καθοδήγηση της ηγουμένης τους Γκαγιάν, δραπετεύοντας από την Ρώμη, έρχονται και βρίσκουν καταφύγιο στο αρμενικό έδαφος. Μία από αυτές, η Χριπσίμη, καταπληκτικής ομορφιάς, είχε γίνει αντικείμενο επιθυμιών του Διοκλητιανού. Εδώ η τύχη της δεν θα είναι διαφορετική αφού ο Τιριδάτης ρίχνει το ίδιο βλέμμα στην χριστιανή παρθένο. Αλλά μπροστά στην σταθερή αντίθεση της Χριπσίμης, καταλήγει να ζητήσει την σφαγή και των σαράντα παρθένων.

Το κρίμα όμως βαραίνει πολύ στην συνείδηση του μονάρχη και λίγο αργότερα σαν νέος Ναβουχοδονόσωρ, πέφτει σε έσχατη αδυναμία και αποβάλλοντας κάθε τι ανθρώπινο, περιπλανιέται μεταξύ των αγρίων ζώων στους αγρούς. Παρά ταύτα η Χοσροβιτούχ, η αδελφή του παραμόνευε. Υποβάλλει την πρόταση να απελευθερωθεί ο Γρηγόριος ο οποίος, βεβαιώνει εκείνη, με τις προσευχές του και τις υπερφυσικές ικανότητές του, θα θεραπεύσει τον δύστυχο αδελφό της. Αμέσως ο Γρηγόριος ανασύρεται από την τρύπα του, και δικαιολογώντας την εμπιστοσύνη που έδειξαν στο πρόσωπό του, θεραπεύει τον Τιριδάτη. Αυτός δεν αργεί να δημοσιεύσει ένα βασιλικό διάταγμα, που περιληπτικά αναφέρει ότι η αυλή και ο λαός, πρέπει να υιοθετήσουν την χριστιανική πίστη όπως εκείνος, την μόνη αληθινή θρησκεία του μοναδικού Θεού των ουρανών και της γης. Είμαστε στο σωτήριο έτος 301 ή περίπου. Είναι η ημερομηνία εγκαθιδρύσεως του Χριστιανισμού στην Αρμενία. Από τότε γίνεται η θρησκεία του κράτους, οι ειδωλολατρικοί ναοί παρά τις έντονες αντιδράσεις και αντιστάσεις μίας μερίδας του λαού τελικά εξαφανίζονται. Από τότε με μία συγκίνηση κατανοητή και κάποτε μία υπερηφάνεια που δεν τιμάει την αρετή της ευαγγελικής ταπεινοφροσύνης, το αρμενικό έθνος θεωρεί εαυτό πρώτο στον κόσμο που μετεστράφηκε στον χριστιανισμό. Αυτές είναι οι ιστορικές απαρχές, που οδηγούν τους Αρμενίους Χριστιανούς -κάποτε παραδόξως και τους μη χριστιανούς αρμενίους- στο να γιορτάσουν αυτό το γεγονός εθνικού και εκκλησιαστικού διαμετρήματος.

Για ένα παιδί που μεγάλωσε σε μία ευαγγελική οικογένεια, με πατέρα ποιμένα και παρότι βαθιά συνδεδεμένο με την αναμορφωμένη πίστη, χαίρομαι και ευχαριστώ τον Θεό για την μεταστροφή αυτή του λαού μου, που δεν έχει ελπίζω τίποτα το ανώμαλο. Θα έκανα λάθος να μειώσω την πνευματική αξία για την δική μου πίστη και την δική μου πνευματικότητα και για την διακονία μου, που διαρκεί 50 χρόνια, με το δικαιολογητικό ότι μερικοί αξιωματούχοι το χρησιμοποιούν για να θρέψουν τις φιλοδοξίες τους, και τελικά να χορτάσουν την θλιβερή μεγαλομανία τους. Είμαι ο ωφελημένος όπως όλοι οι Χριστιανοί Αρμένιοι από την μαρτυρία του Γρηγορίου, του μεγάλου ευαγγελιστή του αρμενικού λαού, που σωστά ονομάστηκε Φωτιστής. Ο ρόλος, που επίσης κρατήθηκε από την Εκκλησία της Αρμενίας κατά την διάρκεια των μακρών αιώνων, είναι το ότι κράτησε την πίστη, ακτινοβολώντας την στην περιοχή της, αντιστεκόμενη επίσης στην καταπίεση και την Τζιχάντ (ιερό πόλεμο), που ξεκίνησε από τους Σασανίδες Πέρσες, τις ορδές του προφήτη της αραβικής ερήμου, και αυτές που ξεβράστηκαν από τις στέπες της κεντρικής Ασίας: ο αρμενικός χριστιανισμός δεν λογάριασε το τίμημα που είχε να πληρώσει, εκείνο του μάρτυρα.

Λιγότερο από έναν αιώνα μετά από αυτήν την μεταστροφή, οι Αρμένιοι προικίστηκαν με την Βίβλο στην δική τους γλώσσα. Αλλά στην εποχή εκείνη δεν υπήρχε καθόλου αρμενικό αλφάβητο, και αγνοούμε αν ποτέ παλιότερα υπήρχε μία φιλολογία στην αρμενική. Επεφτε ο κλήρος στον ιερέα Μεσρώπ Μασντότς να ανακαλύψει αυτό το τόσο ακριβό εργαλείο, ιδιαίτερα για να προσφέρει στον πιστό λαό την δυνατότητα να ακούσει ή να διαβάσει την Βίβλο στην δική του γλώσσα. Μέχρι τότε μόνο το αρχικό ελληνικό κείμενο και μία συριακή απόδοση του ήταν προσβάσιμες, και αυτές μόνο στους εκκλησιαστικούς ηγέτες. Ο Μεσρώπ και οι συνεργάτες του, δεν άργησαν να μεταφράσουν τον Λόγο του Θεού. Αυτό που χαρακτηρίζει αυτήν την απόδοση, εκτός από την αξία της για την πιστότητα στο αρχικό κείμενο, ώστε να ονομαστεί από τους ειδικούς η βασίλισσα των μεταφράσεων, είναι το έκτακτο, το Ασντουατσασούνχ, που μεταφράζει ακριβώς την λέξη "θεόπνευστος".

Ας υπενθυμίσουμε ακροθιγώς πώς με την δημιουργία αυτού του πραγματικά μεγαλόπνοου έργου, ο ίδιος ο Μεσρώπ σχεδίασε να προικίσει τον γειτονικό λαό της Γεωργίας με ένα εθνικό αλφάβητο και να μεταφράσει τη Βίβλο και σε αυτήν την γλώσσα.

Εκτός από την ιδιαίτερη σχέση του στις αρχές που τις θέλει αποστολικές, η Εκκλησία της Αρμενίας έχει και κάποιες άλλες ιδιαιτερότητες, εκ των οποίων η κυριότερη ή μάλλον η πιο γνωστή είναι η χριστολογία της, που την κάνει στα μάτια της Ρωμαϊκής ή της Ελληνικής εκκλησίας μία ετερόδοξη εκκλησία. Μου φαίνεται ότι ο συνήθης χαρακτηρισμός του Μονοφυσιτισμού, δεν ξεκαθαρίζει επαρκώς την θέση της. Πραγματικά, η αρμενική εκκλησία δεν μπορώ να καταλάβω πώς, θεωρεί ότι ο Χριστός που είχε την θεία και την ανθρώπινη φύση, έχει τώρα -ή μήπως μετά την ενσάρκωση- μία μόνο φύση! Η αρμενική εκκλησία αποδοκιμάζει το επίθετο μονοφυσίτης και αυτό κατά την άποψή της, για θεολογικούς λόγους. Μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο αυτών των γραμμών δεν θα προσπαθήσω εξειδικευμένες εξηγήσεις, να σημειώσω όμως, ότι η κατά την Αρμενική Εκκλησία μοναδική τωρινή φύση του Χριστού είναι εξ ορισμού η άρνηση των δύο φύσεων στο ένα πρόσωπο της Χαλκηδόνος. Κάποιοι προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτήν την βαθιά απομάκρυνση, αποδίδοντάς την στην πολιτικοστρατιωτική κατάσταση, όταν το 451 στη Σύνοδο της Χαλκηδόνος ο στρατός και ο λαός της Αρμενίας είχε πόλεμο ζωής και θανάτου εναντίον του βασιλείου των Σασανιδών, ώστε όχι μόνο να σώσουν την εθνική ελευθερία τους, αλλά ακόμα να παραμείνει σταθερή και πιστή στην καινούργια πίστη της. Όμως αυτή η εξήγηση δεν έχει την έγκριση της Αρμενικής εκκλησίας.

Συνέχεια και τέλος στο επόμενο

 

 

 

 

 

 

Μ

' αγάπησε μ' ένα σταυρό στον ώμο, λέει ένας εμπνευσμένος χριστιανικός ύμνος, για να δείξει το μέγεθος και το περιεχόμενο της αγάπης του Χριστού. Μέγεθος ανυπολόγιστο, καθότι το Πρόσωπο που την ασκεί είναι μεγαλύτερο από κάθε μεγάλο, και υψηλότερο από κάθε υψηλό. Κι ένα περιεχόμενο αγάπης, την οποία ο Κύριος άσκησε, όχι σε συνθήκες επίγειας ζωής ομαλής και ευχάριστης, αλλά μ' ένα σταυρό στον ώμο. Ένα σταυρό τον οποίο προαιώνια είχε αποφασίσει να σηκώσει και τον οποίο εμπειρικά και ιστορικά εσήκωνε κατά την ενανθρώπισή Του σ' όλο το διάστημα των τριάντα τριών ετών της εδώ ζωής Του, με τελικό στάδιο το πάθημα του θανάτου Του.

Όμως ο Παύλος σε πολλά σημεία των επιστολών του και πιο συγκεκριμένα στο α΄ κεφ. 21-29 της προς Κολοσσαείς επιστολής του και στο Β΄ Κορινθ. α΄ 5, μας αναφέρει κάποια παθήματα του Χριστού, που δεν είναι τα εξιλαστήρια παθήματά Του που ήδη υπέστη, αλλά για κάποια άλλα παθήματα που αμέσως μετά το θάνατο Του και μέχρι σήμερα υφίσταται, και κατά συνέπεια μαζί Του πρέπει να τα υφίστανται κι όλοι οι δικοί Του.

Τα πρώτα έγιναν "άπαξ δια παντός", πρώτα για ν' αντικατασταθούν οι θυσίες κι οι τελετουργίες του Μωσαϊκού Νόμου, δεδομένου ότι αυτές ήσαν μόνο σκιές και τύποι που δεν μπορούσαν να φέρουν ουσιαστικό εξιλασμό (Εβρ. ι΄ 1-2), και δεύτερο για ν' αποσυρθεί η κατάρα πάνω απ' τους αμαρτωλούς, που δεν τηρούσαν τις εντολές του Θεού (Δευτ. κζ΄ 26), με το να γίνει Εκείνος κατάρα γι' αυτούς. Ο Παύλος γράφει: "Ο Χριστός εξηγόρασεν ημάς εκ της κατάρας του νόμου, γενόμενος κατάρα υπέρ ημών· διότι είναι γεγραμμένον· "Επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου"" (Γαλ. γ΄ 13). Η δε λέξη "τετέλεσται" που πρόφερε ο Κύριος πάνω στο σταυρό, δήλωνε την πληρότητα και την τελειότητα της εξιλαστήριας θυσίας Του να σώζει αμαρτωλούς και μάλιστα "εις το παντελές" (Εβρ. ζ΄ 25). Αυτή η θυσία που περιελάμβανε όλα τα παθήματα που ο Κύριος έπρεπε να υποστεί, ήταν εκείνη που γέννησε το Σώμα της Εκκλησίας, το Σώμα Του δηλαδή, της οποίας θα γινόταν Κεφαλή κι η οποία επομένως δεν πρόκειται ποτέ να συμπληρωθεί ή να επαναληφθεί. Όμως, τα παθήματα του Χριστού για τα οποία μας μιλάει ο Παύλος εδώ, και, όπως είπαμε, είναι διαφορετικά απ' τα πρώτα, αφορούν παθήματά Του ως Κεφαλής, τα οποία άρχισαν αμέσως μετά τη γέννηση της εκκλησίας και θα συνεχίζονται όσο η περίοδος της Εκκλησίας δε θα 'χει τελειώσει.

Γι' αυτά, τα οποία ο Παύλος σαν "συνεργός του Θεού", φέρει επάνω του, μας λέει στην Φιλιπ. α΄ 22-25: "αλλ' εάν το να ζω εν σαρκί τούτο συμβάλλει εις καρποφορίαν του έργου μου, και τι να εκλέξω δεν γνωρίζω· διότι στενοχωρούμαι υπό των δύο, έχων μεν την επιθυμίαν να αναχωρήσω και να ήμαι με τον Χριστόν, διότι είναι πολύ πλέον καλύτερον. Το να μένω όμως εν τη σαρκί, είναι αναγκαιότερον δια σας. Και τούτο εξεύρω εν πεποιθήσει ότι θέλω μείνει και συμπαραμείνει μετά πάντων υμών δια την εις την πίστιν προκοπήν σας και χαράν". Στην Β΄ Κορ. α΄ 5-7 προσθέτει: "... διότι καθώς περισσεύουσι τα παθήματα του Χριστού εις ημάς, ούτω δια του Χριστού περισσεύει και η παρηγορία ημών. Και είτε θλιβόμεθα, θλιβόμεθα υπέρ της παρηγορίας σας και σωτηρίας..." Στη δε Κολ. α΄ 24-25 γράφει: "Τώρα χαίρω εις τα παθήματά μου δια σας και ανταναπληρώ τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού εν τη σαρκί μου υπέρ του σώματος αυτού, το οποίον είναι η εκκλησία της οποίας εγώ έγινα υπηρέτης, κατά την οικονομίαν του Θεού, την εις εμέ δοθείσαν δια σας...".

Ο Χριστός θλίβεται για μη άγια μέλη Του. Πρόσεξε, πώς ο Παύλος έμμεσα δηλώνει δια της εμπειρίας του αυτά τα παθήματα του Κυρίου, που αφορούν την πνευματική τους αύξηση και την τελειοποίησή τους. Στην προς Γαλάτας επιστολή του, στο δ΄ 19, διαβάζουμε: "Τεκνία μου, δια τους οποίους πάλιν είμαι εις ωδίνας, εωσού μορφωθή ο Χριστός εν υμίν". Ωδίνες αυτές που δεν πηγάζουν απ' το φυσικό εαυτό του, αλλά απ' τον Επουράνιο Χριστό δια του Αγίου Πνεύματος.

Κάποιος Χριστιανός προσπαθούσε να ευαγγελίσει κάποιον που συχνά παρακολουθούσε τις συναθροίσεις της εκκλησίας του. Μια μέρα ο άνθρωπος αυτός του είπε: "Θέλω να πιστέψω στον Χριστό, που τόσα υπέφερε για τη σωτηρία μου, αλλά μέχρι τώρα δεν Τον είδα στη ζωή πολλών από κείνους οι οποίοι προφασίζονται ότι είναι δικοί Του. Δεν τους βλέπω να υποφέρουν, να 'ναι ανήσυχοι, να ενδιαφέρονται σοβαρά για τη σωτηρία μου, όταν ξέρουν πως αν δε δεχτώ τον Χριστό θα πάω χαμένος αιωνίως". Μια κακή, σκανδαλώδης μαρτυρία τούτη αναγεννημένων χριστιανών, που υποδηλώνει τη θλίψη του Κυρίου για μη άγια μέλη Του, αυτάρεσκα, σαρκικά, αδιάφορα για τη σωτηρία άλλων.

Ο Χριστός θλίβεται διότι ένα μέρος του Σώματός Του, της Εκκλησίας, είναι ψυχρό. Ψυχρό σε λατρεία, ψυχρό σε πνεύμα προσευχής, ψυχρό σε αγάπη μεταξύ τους, ψυχρό σε αγάπη προς τους έξω και κατά συνέπεια και σε ευαγγελισμό. Μια ψυχρότητα τούτη που, όπως στην Εκκλησία Λαοδικείας βλέπουμε, φέρνει τον Κύριο στο σημείο "να εξεμέσει εκ του στόματός Του" μια εκκλησία που είναι απλώς χλιαρή, πολλώ μάλλον αν θα 'ταν ψυχρή. Να, πού μπορεί να καταντήσει ένας πιστός, μια Εκκλησία, που αποτελεί ένα συνεχιζόμενο πάθημα του Κυρίου. Αν και ξεκίνησε με το Ιωάν. γ΄ 16, "... για να μη απωλεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν..." να καταλήγει στο Αποκ. γ΄ 16, "... επειδή είσαι χλιαρός, και ούτε ψυχρός ούτε ζεστός, μέλλω να σε εξεμέσω εκ του στόματός μου".

Ο Χριστός θλίβεται εξαιτίας του διωγμού του Σώματός Του. Ο Παύλος έμαθε την αλήθεια αυτή, ενώ ήταν κι αυτός ένας διώκτης της Εκκλησίας. Αργότερα δε κατάλαβε πως όταν δίωκε την Εκκλησία στη γη, δίωκε συγχρόνως την Κεφαλή της στον ουρανό. Πως ενώ υπέβαλλε σε παθήματα τους πιστούς του Κυρίου, υπέβαλλε σε παθήματα και τον Χριστό, καθώς Αυτός έβλεπε απ' τον ουρανό τους αγαπημένους Του να υποφέρουν, να διώκονται, να φυλακίζονται, να θανατώνονται. Αργότερα μάλιστα πειραματίστηκε κι αυτός το διωγμό, μ' όλο αυτό το περιεχόμενο, όπως ο ίδιος μας λέει στην Β΄ Κορ. δ΄ 8-11: "Κατά πάντα θλιβόμενοι... απορούμενοι... διωκόμενοι... καταβαλλόμενοι... Διότι ημείς οι ζώντες παραδιδόμεθα πάντοτε εις τον θάνατον δια τον Ιησούν, δια να φανερωθή και η ζωή του Ιησού εν τη θνητή ημών σαρκί..." Έτσι, ήταν σε θέση, να συμμερίζεται και τους διωγμούς των αδελφών του.

Σε πολλές χώρες του κόσμου σήμερα, οι αδελφοί μας διώκονται. Όχι μόνο για θρησκευτικούς λόγους, από οπαδούς άλλων θρησκειών, Μουσουλμάνους ιδίως, αλλά και για πολιτικούς, από οπαδούς πολιτικών ιδεολογιών που πιστεύουν πως ο Χριστός είναι μια κωμωδία που παίζεται από κάποιους. Και ρωτάμε: Πόσοι από μας συμμεριζόμαστε τα παθήματά τους; Πόσοι δίνουμε χρόνο για προσευχή γι' αυτούς, πόσοι τους σκεφτόμαστε και πονάμε γι' αυτούς;

Ο Χριστός θλίβεται έως ότου συμπληρώσει το Σώμα της Εκκλησίας Του. Ο Ησαΐας στο κεφ. νγ΄ 11 του βιβλίου του προφητεύει: "Θέλει ιδεί τους καρπούς του πόνου της ψυχής αυτού, και θέλει χορτασθή". Μέχρι τότε θα 'ναι ανικανοποίητος, θλιμμένος. Υπάρχουν ακόμα εκατομμύρια ψυχών που δεν άκουσαν τα καλά νέα, της αγάπης Του, κι άλλοι οι οποίοι ενώ τα έχουν δεχτεί μετά δυσκολίας, αυξάνουν, μαθαίνουν, τελειοποιούνται. Ω Κύριέ μου, τι μέρα θα 'ναι αυτή όταν η ψυχή Σου θα χορτασθεί, με τη συμπλήρωση του αριθμού των πιστών Σου!

Ο Παύλος, αν και είχε ήδη εξοφλήσει με κάθε θυσία ένα μεγάλο μέρος του χρέους του να δώσει το Ευαγγέλιο μέχρι την ώρα της συγγραφής της επιστολής του προς Ρωμαίους, στο α΄ 14 μας λέει πως ήταν ακόμα "οφειλέτης". "Χρεώστης είμαι προς Έλληνάς τε και βαρβάρους, σοφούς τε και ασόφους... να κηρύξω το Ευαγγέλιο..." Κανείς δεν μπορεί να πει, "είμαι οφειλέτης να δώσω το Ευαγγέλιο" και να το εννοεί, αν δεν επιθυμεί να συμμετέχει ενεργώς εις τα παθήματα του Χριστού, γι' αυτό και δεν μπορεί να πει επίσης όπως έλεγε ο Παύλος "εγώ βαστάζω τα στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματί μου" (Γαλ. ς΄ 17), που μόνο λίγοι από τους σημερινούς χριστιανούς έχουν τέτοιες εμπειρίες. Κάποιος πιστός του Χριστού προσευχόμενος, πολύ συχνά έλεγε: "Κύριε, ξαναθύμιζέ μου τα παθήματά Σου που τώρα υφίστασαι σαν Κεφαλή, για να 'μια πάντα έτοιμος και πρόθυμος να υφίσταμαι κι εγώ κάποια απ' αυτά. Κάνε μου τη μεγάλη αυτή τιμή, να υποφέρω κι εγώ μαζί Σου".

Δεν είναι εποχή, η ιδική μας ιδίως, να ζούμε την εύκολη ζωή που είναι απαλλαγμένη από "παθήματα Χριστού", αλλ' αντίθετα να 'μαστε και σ' αυτό ένα με τον Σωτήρα μας.

Αδελφική, πονεμένη καρδιά, που θλίβεσαι με τις θλίψεις Εκείνου. Κάνε κουράγιο, διότι για σένα "κι η παραμικρά ελαφρά θλίψις εργάζεται καθ' υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης" (Β΄ Κορ. δ΄ 17). Κι είναι τόσο κοντά η ανταπόδοση αυτών των θλίψεών σου! Μένε στην προσευχή. Χαράζει η αυγή του Ερχομού του Κυρίου μας. I

 

 

 

 

 

...το ίδιο λάθος

Ή

όπως οι δώδεκα, ένιωσαν αιχμάλωτοι στο πλοιάριο της τρικυμίας.Τους ξάφνιασε και τους παρέσυρε το αναπάντεχο, δεν περίμεναν αυτή στιγμή, αυτή την περίοδο, το κακό αυτό και μάλιστα μέσα στο νερό, πράγμα που έκανε ακόμη πιο δύσκολη, στα μάτια τους, την θέση τους. Ιδιαίτερα με τις περιορισμένες δυνατότητες που είχε το πλοιάριο τους απέναντι σε μια μανιασμένη "θάλασσα"και την περιορισμένη γνώση τους για τον Ιησού, καθώς σμίγανε με την ανθρώπινη αδυναμία του φόβου, την ρηχότητα της πίστης και την "επιφανειακά"ορατή δυσκολία, ένιωθαν αιχμάλωτοι της τρικυμίας και της μανίας της θάλασσας.

Μέσα στην δοκιμασία και τον πειρασμό της θάλασσας, ξέχασαν, εν μία στιγμή, λες και "άδειασε" το μυαλό τους, κάθε επέμβαση της αγάπης Του και κάθε προσωπική θυσία που Εκείνος, είχε κάνει γι' αυτούς. Έβγαλαν προς τον Θεό, κραυγή φόβου, γογγυσμό δυσαρέσκειας και ένοχη αμφιβολία για την αγάπη και το ενδιαφέρον Του. Σύντομα δε, σε αυτό το καλλιεργημένο από τον διάβολο έδαφος της καρδιάς (αυτή είναι άλλωστε και ή επιτυχία του πονηρού) φύτρωσε, και φυτρώνει και σήμερα ο βλαστός της ολιγοπιστίας, που υποβαθμίζει τις δυνατότητες του Θεού στη ζωή μας και αργά μα σταθερά οδηγεί τον πιστό σε γέφυρες συμβιβασμού ζωής με το σχήμα του κόσμου.

Ολιγοπιστία, μια από τις πιο χειρότερες μορφές αμαρτίας. Αμαρτία που προσβάλλει κατά πρόσωπο τον Θεό και κατατρώγει σαν γάγγραινα τα λυτρωμένα παιδιά, τον λαό του Θεό, την εκκλησία Του. Είναι γνωστό ότι αργά και σταθερά με τον καιρό η ολιγοπιστία, προσλαμβάνοντας στοιχεία υποστήριξης από τον "κόσμο"της άρνησης, αλλοιώνει την ευθύτητα της καρδίας σου, την ευαισθησία της και σε οδηγεί συνεχόμενα, με κάθε "ευκαιρία" σε συμβιβασμό ανυπακοής και σε αποστασία από το θέλημα του Θεού, πλάθοντας πάντα μια "πνευματική"δικαιολογία για να κρατήσεις όρθια την συνείδηση σου, δουλεύοντας και καταρτίζοντας μέσα σου μια "πονηρή καρδία απιστίας" (Εβρ.γ΄12) που πλέον μόνιμα ολισθαίνει προς τον συμβιβασμό και την "ομοζυγία" (Β΄ Κορινθ. ς΄ 14) κάτι που προσβάλει με τον "χειρότερο"τρόπο τον Κύριο, και δίνει αφορμή στους "εχθρούς"Του, να επαίρονται ενώπιον Αυτού και κατά Αυτού. Πρόσεξε, κάθε φορά που υπάρχει ανυπακοή στο θέλημα του Θεού (πρέπει να μας γίνει, μόνιμο φρόνημα ψυχής, ότι ο Θεός έχει θέση, και άποψη για κάθε λεπτομέρεια που μας αφορά) όσο και ουδέτερη να φαίνεται ή απόφασή σου και δικαιολογημένη ή θέση σου υπάρχει υπακοή στην θανατηφόρο φωνή του πονηρού, στην δική του πρόταση, στην δική του παρεμβολή, στους δικούς του σχεδιασμούς, σε ό,τι θέλει και επιδιώκει αυτός ο ανθρωποκτόνος ψιθυριστής, εχθρός της ψυχής σου.

Σε αυτό το σημείο έφερε ολίγον κατ' ολίγον, λόγο στο λόγο και σε ελάχιστο χρόνο, με τον τρόπο του, ο πειράζων τους αδύναμους μαθητές, ώστε να ξεστομίσουν ομαδικά, τα πιο προσβλητικά λόγια προς Αυτόν, κατηγορώντας Τον ως αδιάφορο στο ότι αυτοί αγωνιούσαν και εβασανίζοντο θλιβόμενοι. Χανόμεθα... ου μέλει σε; Το ίδιο σενάριο παρουσιάζει σε κάθε δυσκολία, και το ίδιο λάθος κάνουμε σαν παιδιά του Θεού, καθώς δεν στρέφουμε προς το Πνεύμα το Άγιο, να πάρουμε το μήνυμα, αλλά προσπαθούμε με τον εαυτό μας να απαντήσουμε στα ερωτηματικά μας, να παλέψουμε την περίπτωσή μας.

Θα πιάσεις τον εαυτό σου αρκετές φορές να "ζει"με κρυφό παράπονο προς τον Θεό για πράγματα, που δεν θα θελες να έρθουν στη ζωή σου. Ποτέ όμως δεν θέλησες να μάθεις, γιατί ήρθαν, ποιος τα προκάλεσε, ή αν τα προκάλεσες εσύ, ή τι τα προκάλεσε, ή γιατί ο Θεός τα επέτρεψε και τι θέλει ο Θεός από εσένα, εσύ είσαι εκείνος που θα πρέπει να μάθεις και να απαντήσεις.

Θέλει να σου δώσει κάποια ευλογία μέσα από την δοκιμασία; Θέλει να "διώξεις" κάτι που τον ενοχλεί από την ζωή σου; Βλέπει τους δρόμους σου, ολισθηρούς, την καρδιά σου να αλληθωρίζει πνευματικά; Εκείνος ξέρει και εσύ πρέπει να το μάθεις, άλλωστε "πάσα παιδεία προς μεν το παρόν δεν είναι πρόξενος χαράς αλλά λύπης, ύστερον όμως, αποδίδει εις τους γυμνασθέντας, καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης". ( Εβρ. ι΄ 11) Ας προσέξουμε ότι ή απόδοση, το κέρδος, έρχεται μετά από την δοκιμασία της παιδείας και μάλιστα μόνο σε όσους γυμνάσθηκαν μέσα από αυτή, εκείνοι που πήραν, το μάθημα, το μήνυμα, ή την παιδεία που ήθελε να τους δώσει ο Θεός, μέσα από την προσβολή, την ταπείνωση, την αρρώστια, τον πειρασμό της δοκιμασίας, την ανατροπή και αυτό "ύστερον" αργότερα, μετά από καιρό, όπως εξελίχθηκε ή εξελίσσεται στη ζωή σου, η τρικυμία, έστω και αν εσύ την προκάλεσες με τον τρόπο που ζεις.

Όποιος δεν "γυμνάσθηκε" μέσα στην δοκιμασία του, θα περάσει και θα ξαναπεράσει, θα έρθουν και θα ξανάρθουν, τρικυμίες και αέρηδες για να προσβάλουν την οικία και την βάρκα της δικής του ζωής, μέχρι να μάθει μέσα από την "παιδεία" και μέσα από το "δια πολλών θλίψεων θα εισέλθουμέ στην βασιλεία του Θεού". Ο Θεός θέλει μέσα από την δική σου περιπέτεια, να βγάλει αγαθό και πλούτο για την δική σου ζωή, εδώ κάτω στη γη, αλλά και στον ουρανό.

με τον... Κύριο... τρικυμία!

Ακόμη, ο χρόνος και η μέρα, ο τόπος και τρόπος αλλά και τα όρια, είναι ένα αναπάντεχο ξάφνιασμα. Από τον Θεό, είναι επιλεγμένα με νόημα και περιεχόμενο για σένα, τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ζωή σου. Ποτέ κανείς, άνθρωπος ή διάβολος δεν μπόρεσε και δεν μπορεί να αυθαιρετήσει επάνω στην ζωή των "υιών του Θεού". Το κάθε τι για το παιδί του Θεού έχει πάντα προσωπικό νόημα και περιεχόμενο. Όπως ήταν ή τρικυμία για τους δώδεκα μαθητές της βάρκας (Mαρ.δ΄35,41). Τους ξάφνιασε ή θάλασσα με το "ανεμοστρόβιλος μέγας"με την κατά μέτωπο επίθεση και την επιμονή της. Να θέλει να τους πνίξει, ρίχνοντας τα νερά με μανία στο πλεούμενο τους.

Όταν κανείς δεν το περίμενε, σε μια στιγμή γιορτής για την παρέα του Κυρίου, τότε, ήλθε ο ξεσηκωμός, η μανία της θάλασσας. Την στιγμή που κανένας δεν είχε τον παραμικρό ενδοιασμό για τις όμορφες στιγμές, οι ώρες που θα περνούσαν με τον Ιησού, τον Κύριο και τον δάσκαλο τους. Ποτέ δεν μπορούσαν να φανταστούν, ότι με τον Ιησού τον Κύριο στη συντροφιά τους, θα συναντούσαν τέτοιο κακό, θα ήταν "μόνοι" και θα έπεφτε η σκιά και ο φόβος του θανάτου στις καρδιές τους από αυτόν τον χαλασμό. Ένας χαλασμός που όπως φάνηκε, έκρυβε ένα νόημα και περιεχόμενο για τον καθένα από τους δώδεκα, κάτι που όπως απεδείχθη, δεν το κατάλαβαν όταν έπρεπε.

Παλαιότερα, χωρίς τον Κύριο, πριν τον γνωρίσουν, είχαν ζήσει τέτοιες στιγμές. Άλλωστε ψαράδες ήτανε και οπωσδήποτε είχαν ζήσει μια ζωή γεμάτη φουρτούνες, ταραχές και απρόβλεπτα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που παρ'ολίγον να τους "καταπιεί" ή θάλασσα της Γαλιλαίας. Ο λόγος του Θεού αναφέρει στο (Ρωμ. γ΄16) για την ζωή των ανθρώπων, ότι είναι "ερήμωση και ταλαιπωρία και οδόν ειρήνης δεν γνώρισαν". Αυτόν τον δρόμο, τον γνώριζαν πολύ καλά οι δώδεκα. Όμως τώρα, με τον Κύριο στη βάρκα, στην συντροφιά τους, στην ζωή τους, συνεργάτες και συμμέτοχοι στο έργο και την διακονία Του έρχεται φουρτούνα, τρικυμία, χαλασμός. Αυτό, κανένας δεν το περίμενε και όχι μόνο, αλλά κάτι πολύ χειρότερο ένιωθαν: ότι ο θάνατος γι' αυτούς ήταν πλησίον.

Το πλοιάριο γέμιζε νερά και άρχισε να βυθίζεται. Εκείνος για αυτούς ήταν αμέτοχος, και χωρίς συμπάθεια στην αδυναμία τους, έτσι νόμιζαν, αυτό τους ψιθύριζε, αυτός που "προκάλεσε το κακό"... Τους παρέσυρε σε λάθος συλλογισμό ψυχής, ο επαγγελματίας ψιθυριστής ο διάβολος ο και πειράζων. Κοιμότανε, αδιάφορος ο Ιησούς, ήταν ξένος για ό,τι αυτοί περνούσαν μέσα στο πλοιάριο από την λύσσα της τρικυμίας.

...τακτική του εχθρού

Η τακτική του πονηρού είναι "σχεδιασμένη με μέθοδο" (Εφεσ. ς΄ 11) και μακροχρόνια, αναζητώντας την ευκαιρία να την υλοποιήσει στην ζωή μας. Στόχος του είναι να απονευρώνει από την "λογική"της πίστης μας, τις υποσχέσεις του Θεού και να κρατά μέσα στην ψυχή μας την πληροφορία ή την πρακτική, ότι το ενδιαφέρον του Θεού είναι μακριά από τα συνήθη, τα τετριμμένα, τα καθημερινά, και την δυναμική των καθημερινών "συγκρούσεων", αποκαλύπτοντας σ' αυτούς, αλλά και σε όλους εμάς, ότι οι σχέσεις του Θεού με τον λαό Του, γίνονται ορατές, (Εβρ.ια΄6) προς μαρτυρία προς τον ορατό και αόρατο κόσμο, μέσα από τις βιολογικές σου ανάγκες, τις θλίψεις και τα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Αλλά όχι και για τον Κύριο, που ξέρει, έχει υποσχεθεί να αντιμετωπίσει Αυτός, κάθε δοκιμασία και πειρασμό σου, αν Τον εμπισ- τευθείς, αν Τον αφήσεις να πάρει πρωτοβουλίες, μέσα από τις οποίες θα κάμει ιδιαίτερα αισθητή και γνώστή την παρουσία Του. Βεβαίως αυτό γίνεται μέσα από την δική μας συμπεριφορά προς μαρτυρία εις "πάντα τον ζητούντα λόγο περί της πίστεως ημών" (Α΄ Πέτρ .γ΄ 15) και όμως γόγγυζαν και προσέβαλαν τον Θεό ακολουθώντας δρόμούς ανυπακοής. Άκουσαν, δέχθηκαν και πίστεψαν τους ψιθυρισμούς του εχθρού, στο πρόβλημα, στην κρίση, στην αρρώστια... ότι "ου μέλει αυτόν περί υμών".

Μέρος της μεθοδευμένης τακτικής του πονηρού, είναι και ή αμνησία του παρελθόντος. Όταν πρέπει να θυμηθείς, δεν θυμάσαι, και δεν θα σε αφήσει να φέρεις στη μνήμη σου τις ευλογίες Του, τις ευεργεσίες Του, του χθες, μπροστά στην ένταση του νέου προβλήματος, που ανατρέπει την ομαλή πορεία σου.

Ποτέ ο διάβολος, δεν θα σε αφήσει να θυμηθείς, να γυρίσεις πίσω το δίσκο της μνήμης σου, τώρα που το έχεις ανάγκη.

Θα πολεμήσει με λύσσα, κάθε προσπάθεια που θα θελήσεις να κάνεις ώστε το Πνεύμα του Θεού να σε "ξεναγήσει" στις μνήμες της αγάπης Του και των επεμβάσεων Του, ώστε αυτές να πάρουν την πραγματική θέση και αξία στην καρδιά σου, τα όσα Αυτός έδωσε αντίλυτρο για την δική σου ζωή.

Αλλά και όσα έχει κάνει στο άμεσο παρελθόν σου ο Κύριος για σένα. Τα περισσότερα ίσως, ποτέ δεν τα αντελήφθης, δεν κατάλαβες τις ευεργεσίες του Κυρίου.

...πρέπει να έλθουν

Ο λόγος που Εκείνος, ο Ιησούς παρέθεσε μέσα από την παραβολή (Λουκ. 6΄ 47, Ματ. 7΄ 24) ήταν παραπάνω από σαφής, σε όποιον έχει "ωτίον"για να ακούει τον λόγο. Θα έλθούν αέρηδες, θα φυσήξουν άνεμοι, θα έλθουν πλημμύρες, πειρασμοί σαν φουσκωμένα ποτάμια του νότου που μανιάζουν ξαφνικά, με ένα στόχο και σκοπό, να προσβάλουν την οικία σου, να δοκιμάσουν την οικοδομή σου, να τσακίσουν την δική σου πίστη, να γκρεμίσουν το δικό σου οικοδόμημα αλλά και να ξεχωρίσει το ψεύτικο από το αληθινό, το ουράνιο από το γήινο. Αν έσκαψες, αν εμβάθυνες, αν έβαλες το θεμέλιο σου επάνω στην πέτρα.

Ποτέ μην ξεχάσεις ότι, η πλημμύρα της θλίψης, η τρικυμία, η φουρτούνα της ζωής, και τα ποτάμια του πειρασμού, θα σε κάνουν οπωσδήποτε πιο δυνατό, πιο ευλογημένο.

Το γνήσιο, το αληθινό οικοδόμημα της πίστης σου θα γίνει καύχημα για τον Κύριο τις οικίας. Αν όμως είναι φούσκα, να ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα σκάσει και η πτώση αυτής της οικίας, θυμήσου, ήταν μεγάλη. Η δική σου ώρα θα έλθει για να φανερώσει την ποιότητα και την αντοχή των υλικών της οικοδομής σου, αν είναι χόρτα και καλάμια δυστυχώς για σένα θα πέσει.

εσύ τι θα... κάνεις;

Όλα εξαρτώνται και από την δική σου στάση προς Αυτόν που διακηρύττεις ότι εμπιστεύεσαι και που με τόση βεβαιότητα διαβεβαιώνεις ότι και αυτός σου ανήκει, ότι είναι δικός σου Σωτήρας και Κύριος.

Είναι η μέρα, η ώρα, η στιγμή που το Πνεύμα ονομάζει "ημέρα πονηρά"που πρέπει να καταπολεμήσετε τα πάντα για να σταθείτε (Εφεσ. ς΄ 13). Πάλη και ώρα μάχης είναι η κάθε δοκιμασία, ο κάθε πειρασμός, και η θλίψη. Τίποτα δεν τελειώνει εδώ που βρίσκεσαι, πολλές φορές αυτό που περνάς μοιάζει με το "κοσκίνισμα" που ζήτησε εκείνος (Λουκ. κβ΄ 31). Όμως θυμήσου "μετά ταύτα θέλεις γνωρίσει" ήταν ο λόγος του Ιησού (Ιωαν. ιγ΄ 7). Πίσω από τον ψιθυρισμό του συμβιβασμού, πρόσεχε την καρδιά σου, φύλαξε τον εαυτό σου, στην αγάπη του Χριστού. Αντιμετώπισε με νουν Κύριου, τον εχθρό της ψυχής σου και "τις μεθοδίες" του.

Ο Ιησούς "είναι μαζί μας πάσας τας η μέρας της ζωής μας", όχι "θα" αλλά "είναι"

Σε εκείνους, τους δώδεκα, που βρέθηκαν στο πλοιάριο, το απρόοπτο, η φουρτούνα, η δοκιμασία, ο ανεμοστρόβιλος, έφερε πρώτα στην καρδιά και δεύτερον στα χείλη τους, ένα αναπάντεχο παράπονο προς τον Κύριο: "χανόμεθα ου μέλει σε". Έφερε όμως και γι' αυτούς την ετυμηγορία του Κυρίου, εκείνο που κρυβότανε στα κρύφια της ψυχής τους, την "ολιγοπιστία" (Ματ. η΄ 26), την χειρότερη μορφή αμαρτίας για κάθε παιδί του Θεού. Μια αμαρτία που ήταν για χρόνια κρυμμένη στα κρύφια της ψυχής τους. Πόσο λίγο Τον είχαν γνωρίσει. Αν και είχαν ακούσει πολλά και γνωρίσει πολύ περισσότερα γι' Αυτόν δεν είχαν όμως γνωρίσει Αυτόν. Τώρα ασφαλώς μετά την περιπέτεια τους, ήταν δυνατότεροι και ωριμότεροι. Πιο χρήσιμοι για τον Θεό και για τους ανθρώπους.

Θα συμφωνήσουν με τον Δαυίδ ο οποίος είπε "καλό μου έγινε όταν ταλαιπωρήθηκα" και ο λόγος του Ιώβ "πρώτα άκουγα για σένα τώρα όμως σε βλέπω", καθώς βγήκε από την θλίψη του πιο ευλογημένος, θα αντηχεί πιο οικείος στην ψυχή τους προς δόξα Θεού. I

 

 

 

 

 

Μ

ια βασική αρχή της επιστήμης της Δημογραφίας είναι ότι τα προβλήματα του πληθυσμού είναι τόσο θεμελιώδη που εκδικούνται τρομερά τους λαούς που τα αγνοούν, έτσι ώστε κανένα Έθνος δεν μπορεί να επιζήσει αν δεν πιστεύει στη ζωή.

Φαίνεται ότι η θεώρηση αυτή είχε σαν απαρχή της την αρχαία Ελλάδα και σαν εφαρμογή της την νεότερη. Πραγματικά, ο μεγάλος αρχαίος στοχαστής Αριστοτέλης έγραψε: "Μίαν γάρ πληγήν ούχ' υπήνεγκεν η πόλις, αλλ' απώλετο δια την ολιγανθρωπιάν", ενώ τα σημαντικά δημογραφικά προβλήματα της χώρας μας άρχισαν ήδη να μας εκδικούνται και είναι ακριβώς μερικά από τα προβλήματα αυτά που αποτελούν και το αντικείμενο της εκδήλωσης της 12/11/01.

Η Ελλάδα ακολουθεί μεταπολεμικά ένα δημογραφικό κατήφορο, περιορίζοντας την αναπαραγωγή του πληθυσμού και αυξάνοντας τη γεροντική της σύνθεση. Πιο συγκεκριμένα, μετά το 1981, παρατηρείται μια σταδιακή μείωση της γεννητικότητας-γονιμότητας του πληθυσμού με ρυθμό που δεν έχει ξανασημειωθεί, όχι μόνο στον Ελληνικό χώρο, αλλά και στο σύνολο των αναπτυγμένων χωρών σε ολόκληρο τον κόσμο. Ενώ οι γεννήσεις παρέμειναν σχεδόν σταθερές σε απόλυτους αριθμούς σε όλη την διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, μετά το 1980 άρχισε μια μείωση που φθάνει το 30% μόνο για την δεκαετία 1980-90. Το μέγεθος των αλλαγών στην γονιμότητα του πληθυσμού της χώρας μας, όμως, γίνεται πιο παραστατικά αντιληπτό μέσα από τον συντελεστή γονιμότητας, ο οποίος από 2,1 που ήταν το 1980 (ίσος με την οριακή τιμή για την αντικατάσταση των γενεών) μειώθηκε στο 1,3 το 2000, ενώ ο συντελεστής γεννητικότητας (αριθμός γεννήσεων ανά 1.000 κατοίκους) έχει μειωθεί μεταπολεμικά γύρω στο 55%.

Από την άλλη μεριά, οι θάνατοι αυξήθηκαν σταδιακά σε όλη τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου. Η αύξηση αυτή, όμως, δεν προήλθε από την αύξηση της νοσηρότητας του πληθυσμού, αλλά είναι αποτέλεσμα της γήρανσης του πληθυσμού που αυξήθηκε υπέρμετρα τα τελευταία χρόνια. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αύξηση, σχεδόν τριπλασιασμός, του ποσοστού των ηλικιωμένων ατόμων άνω των 65 ετών (γήρανση), που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια (από 6,7% το 1951 σε 12,7% το 1981 και 17,2% το 2000) οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μείωση της νεανικότητας του πληθυσμού (ποσοστό νέων κάτω των 14 ετών) και όχι τόσο στην αύξηση της προσδοκώμενης ζωής.

Παράλληλα προς αυτά τα καθαρώς δημογραφικά γεγονότα θα πρέπει να αναφερθούν και οι σημειούμενες αλλαγές σε συνδυαζόμενα κοινωνικοδημογραφικά φαινόμενα. Συγκεκριμένα, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σημαντική μείωση του αριθμού των τελούμενων γάμων και μεγάλη αύξηση του αριθμού των διαζυγίων. Το γεγονός αυτό θα πρέπει να τονισθεί, διότι ενώ στις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες τα ποσοστά γεννήσεων εκτός γάμου έχουν φθάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα (π.χ. 47% στη Δανία) στην Ελλάδα το σύνολο σχεδόν των γεννήσεων συμβαίνει μέσα στο γάμο.

Αυτό που έχει σημασία, όμως, είναι η φυσική αύξηση του πληθυσμού, δηλαδή οι γεννήσεις μείον τους θανάτους, που το 1980 ήταν γύρω στα 61.000 άτομα, το 1990 κατέβηκε στα 8.500 άτομα και το 1998 πήρε αρνητική τιμή, δηλαδή οι γεννήσεις υστερούσαν των θανάτων κατά 2.026 άτομα. Πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι στην περιφέρεια της πρωτευούσης οι γεννήσεις υπερτερούσαν των θανάτων κατά 14.604 άτομα κι, επομένως, στην υπόλοιπη Ελλάδα γεννήθηκαν 16.630 λιγότερα άτομα από όσα πέθαναν. Ειδικά, δε στην περιφέρεια Θεσσαλίας το ίδιο έτος πέθαναν 1.236 άτομα περισσότερα από όσα γεννήθηκαν.

Ανεξάρτητα από την αιτιογένεσή της, η δημογραφική αυτή κατάσταση ΄χει σημαντικές άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις σε όλους τους τομείς της ζωής μας που πιθανόν να μην είναι όλες ορατές. Ήδη, όμως είναι ορατές οι επιπτώσεις στην πρόνοια-ασφάλεια (το ασφαλιστικό είναι κατά βάση ένα δημογραφικό πρόβλημα), στην παιδεία (ανεργία εκπαιδευτικών), υγεία (ανησυχητική αύξηση δαπανών), στις ένοπλες δυνάμεις (ανάγκη επαγγελματικού στρατού), καθώς και σε μια σειρά κοινωνικών θεμάτων.

Όσον αφορά τις προοπτικές για το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, το πρώτο και βασικό βήμα έχει γίνει με την ευαισθητοποίηση της Ελληνικής Κοινωνίας, των αρμοδίων φορέων, της Κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου. Δυστυχώς, απομένουν να υλοποιηθούν μια σειρά από αναγκαία Θεσμικά, Διοικητικά και Οικονομικά μέτρα.

Όμως, η λύση του δημογραφικού προβλήματος δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα έξω και χωρίς τη βοήθεια της οικογένειας. Η δημογραφική κρίση ανάμεσα σε όλες τις άλλες που περνάει η χώρα μας οφείλεται, κυρίως στην κρίση που περνάει ο θεσμός της οικογένειας. Η οικογένεια, θεσμός φυσικός, αιώνιος, αναντικατάστατος και ευλογημένος από τον σωτήρα μας Ιησού Χριστό, είναι ο χώρος όπου γεννάται, ανατρέφεται, παιδαγωγείται, κοινωνικοποιείται και εξελίσσεται ο άνθρωπος. Δημιουργεί, δηλαδή, τις συνθήκες εκείνες που ακόμη και μόνες τους μπορούν να επιλύσουν το δημογραφικό πρόβλημα. I

Από εκδήλωση που διοργάνωσε η Ε.Ε.Ε. Βόλου

 

 

 

 

 

Η

προς Κολοσσαείς επιστολή γράφτηκε για να δείξει στον πιστό την επάρκεια και την πληρότητα που έχει εν Χριστώ, Κολ. 2:10.

Εκείνος που γνωρίζει το Χριστό και πορεύεται μαζί Του, δεν έχει ανάγκη από τίποτα και δεν πρέπει να ζητάει από κανέναν, όλα εκείνα που ο Ιησούς του υπόσχεται, δηλ. μια ζωή πλούσια, γεμάτη νόημα, σκοπό και αξία.

''Και εστέ εν αυτώ πεπληρωμένοι''

Η έμφαση του εδαφίου αλλά και ολόκληρης της επιστολής είναι στο μοναδικό και ασύγκριτο σε μεγαλείο πρόσωπο του Ιησού. Ας το προσέξουμε. Όχι απλά, τι ευλογίες και προνόμια έχω, αλλά από ποιον τα λαμβάνω, και κάτω από ποιες προϋποθέσεις και συνθήκες.

Πέρα από την ελλιπή γνώση του προσώπου και του έργου του Ιησού, σίγουρα μας λείπει και η γνώση της Πνευματικής μας Ταυτότητας:

Ποιος είμαι εν Χριστώ

Τι έχω εν Χριστώ

Τι μπορώ να κάνω μαζί με τον Χριστό.

Ποιος κίνδυνος παραμόνευε για τους πιστούς του πρώτου αιώνα;

Η εκκλησία των Κολοσσών κινδύνευε από τους ψευδοδιδασκάλους της εποχής που την πολιορκούσαν λυσσαλέα. Ένα θανατηφόρο μείγμα Χριστιανισμού, Ιουδαϊκού Νομικισμού και Ανατολικού Μυστικισμού απειλούσε επικίνδυνα την εκκλησία.

Η παρούσα επιστολή γράφτηκε για έναν κύριο λόγο και σκοπό: Να τονιστεί η ανωτερότητα και η υπεροχή του Ιησού Χριστού. Κοντά σ' αυτό το Μοναδικό, το Υπερέχων, το Εξέχων, το Μεγαλειώδες πρόσωπο του Ιησού, είμαστε πλήρεις και επαρκείς, δεν μας λείπει απολύτως τίποτα και δε χρειαζόμαστε τίποτα. Έχουμε το Χριστό, τα έχουμε όλα.

Ας εντρυφήσουμε για λίγο στο θεϊκό μεγαλείο του Ιησού, στην Κολοσσαείς κεφάλαιο 1, τονίζοντας ότι ο Χριστός μας είναι:

Σωτήρας (εδ. 13-14), μας ελευθέρωσε, μας μετέφερε στη βασιλεία Του, μας απολύτρωσε, μας συγχώρεσε τις αμαρτίες.

Αιώνιος Θεός (εδ. 15), ο άχρονος που μπήκε στην τροχιά του χρόνου.

Δημιουργός (εδ. 16-17), ο ''Παντεχνήμων Λόγος'' κατά τον Ιωάννη Δαμασκηνό. Υπήρχε πριν από τη δημιουργία,εδ.15, δημιούργησε τα πάντα, εδ.16α, όλα υπάρχουν γι' Αυτόν εδ.16β, και συγκρατεί τα πάντα, εδ.17. Όχι μόνο από την ανυπαρξία έφερε τα πάντα στην ύπαρξη, είναι δηλαδή η δημιουργική αιτία, αλλά Αυτός είναι ακόμα κυβερνήτης και συντηρητής καθώς επίσης και ο σκοπός της δημιουργίας, εδ.16β.

Κεφαλή της εκκλησίας (εδ.18). Πολύ απλά είναι το αφεντικό της.

Επομένως ο Ιησούς μας δεν είναι κάποιος μικρός και αδύναμος θεούλης αλλά η απαράλλαχτη εικόνα του Πατέρα, όχι κάποιο φτηνό αντίγραφο, αντίτυπο, αλλά ισότυπο, ομοούσιος τω Πατρί, εδ.15α.

Δεν είναι πρωτόκτιστος αλλά πρωτότοκος, εδ.15β. Πρώτος σε βαθμίδα και σπουδαιότητα, πρώτος και μοναδικός. Πρώτος σε όλα.

Δεν είναι κτίσμα αλλά δημιουργός, κτίστης, εδ.16. Ότι υπάρχει είναι πλασμένο δι' αυτού και δι' αυτόν, και αυτός πρέπει να είναι πρώτος σε κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας, εδ.18.

Είναι αυτός ο Αληθινός Θεός, 1:19, ο Κύριος της ζωής σου, 2:6;

Αυτός που πρωτεύει ''εν πάσιν'', που έχει όλες τις πρωτιές, πρωτεύει στη ζωή σου;

Είναι η πρώτη σου αγάπη; Το πρώτο σκίρτημα της καρδιάς σου; Τον αγαπάς άνευ όρων και ορίων; Αγαπώ το Χριστό σημαίνει ζω για Εκείνον ζω Εκείνον.

Είναι η πρώτη επιθυμία και η λαχτάρα σου;

Είνα το πρώτο μέλημα και το πρώτο ενδιαφέρον σου;

Είναι πρώτος στο χρόνο σου, στις συζητήσεις σου;

Είναι πρώτος και μάλιστα άνευ συναγωνισμού;

Είναι η σημαντικότερη προτεραιότητα της ζωής μας; Πρώτος πάντοτε και σε όλα;

Αυτός πρέπει να γίνει για μας το αγαπητότερο και ποθεινότερο πρόσωπο.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο πρέπει να χτίσουμε πάνω στον άγιο Λόγο και τις πανέμορφες Ευαγγελικές επιταγές Του τη ζωή μας ολόκληρη, Κολ. 2:6, κατανοώντας ότι η σωτηρία δεν είναι ούτε απόφαση στιγμής, ούτε πράξη στιγμής.

Είναι απόφαση ζωής, δέσμευση ζωής.

Η πόλη των Κολοσσών, ήταν χτισμένη στην κοιλάδα του ποταμού Λύκου,νοτιοδυτικά της Φρυγίας, στη Μ. Ασία. Βρίσκονταν δηλ. σε μία σεισμόπληκτη περιοχή. Γι' αυτό και το ''τεθεμελιωμένοι, στερεοί και μη μετακινούμενοι'' στο 1:23.

Σφόδρα σεισμόπληκτη είναι και η δική μας εποχή. Απαιτείται ανεπιφύλακτη και ολόκαρδη πίστη στα λόγια του Κυρίου. Πίστη που τοποθετεί το ευλογημένο κεράκι της μέσα στην πιο σκοτεινή νύχτα. Πιστεύω στο Θεό σημαίνει τον εμπιστεύομαι ανεξάρτητα από τις ενδείξεις και τις περιστάσεις και τον υπακούω ανεξάρτητα απο τις συνέπειες. Πιστεύω στο Θεό σημαίνει βασίζομαι στο Θεό, αφιερώνω και αναθέτω τα πάντα σ' Εκείνον. Οχι πίστη στην πίστη μου, πίστη στα πνευματικά μου αποθέματα, αλλά πίστη στον Πιστό.

Η απόλυτη εμπιστοσύνη μας στον Κύριο, είναι ο δικός μας αντισεισμικός εξοπλισμός στη σεισμική εποχή που ζούμε. Ναι, είμαστε οστράκινα σκεύη, χωματένιες υπάρξεις, αλλά ταυτόχρονα πήλινα σκεύη ψημένα στο υπερφυσικό καμίνι του Κυρίου. Είμαστε προορισμένοι για χρήση και όχι για επίδειξη, όπως για παράδειγμα οι εύθραστες πορσελάνες. Γι' αυτό αντέχουμε όσο αντέχουμε. Είμαστε πιο δυνατοί από το σίδηρο και πιο αδύνατοι από το γυαλί.

Ο εχθρός θα κάνει τα πάντα για να αχρηστεύσει τη ζωή μας, Ιωαν. 10:10α. Ορισμένες φορές θα έρθει εναντίον μας σαν πεινασμένο λιοντάρι, 1 Πετρ. 5:8. Αν δεν τα καταφέρει έτσι, τότε αλλάζοντας τακτική θα προσπαθήσει να μας παγιδεύσει ως πανούργος όφις, 2 Κορ. 11:3. Θα κάνει κατά μέτωπο επίθεση ή θα μας πολεμήσει ύπουλα. Θέλει να μας ξεγελάσει, να μας παραπλανήσει, να μας συλλάβει. Η λέξη συλαγωγώ σημαίνει αρπάζω κάτι ως λάφυρο, Κολ. 2:8. Οι υποσχέσεις του είναι ακάλυπτες επιταγές. Αντιστάσου με όλες τις δυνάμεις σου. Στο κάτω κάτω, αν υπάρχουν αντιστασιακοί, εμείς είμαστε οι γνησιότεροι.

Θα κάνει λοιπόν το παν να σε επηρεάσει, να σε διαβρώσει ηθικά, να καταπολεμήσει την αγνότητα σου, την τιμιότητα σου, τη δικαιοσύνη σου, τις Βιβλικές αρχές σου, να απομυζήσει κάθε τι από μέσα σου που σχετίζεται με την πνευματικότητα σου. Προσοχή στις ανθρώπινες φιλοσοφίες και τα στοιχεία του κόσμου τούτου, τα μολυσμένα νερά του εχθρού. Δυστυχώς, τα πνευματικά ναυάγια είναι πάρα πολλά γύρω μας.

Η αμαρτία παραμορφώνει. Είναι για την ψυχή ό,τι η μόλυνση για το περιβάλλον. Προκαλεί πνευματικό έιτζ. Στις ημέρες μας το κακό ξεχείλισε. Έγινε κατακλυσμιαίο.

Δοξάζουμε όμως το Θεό γιατί ενώ η αμαρτία παραμορφώνει, ο Ιησούς μεταμορφώνει. Προ Χριστού η αμαρτία ήταν ανίατο νόσημα. Τώρα είναι ιάσιμη.

Αν είσαι και εσύ σε πτώση, κάνε τώρα το άλμα της μετάνοιας. Γίνε από ισοβίτης ουρανοπολίτης. Η ήττα είναι απλώς ένα σύνθημα για να προχωρήσουμε, σύμφωνα με την τυφλή και κωφάλαλη χριστιανή συγγραφέα Έλλεν Κέλλερ.

Μην επιτρέψεις να υποταχθεί το αιώνιο στο προσωρινό, το παροδικό στην εφήμερη λάμψη. Το άυλο στο υλικό, ο Ουρανός στον υπόνομο.

Μια μοιρασμένη καρδιά και ζωή προσφέρει μια ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΑ Χριστού. Είναι Χριστιανισμός ντεκαφεϊνέ.

Προσέξτε. Ο σατανάς είναι ο πατέρας του ανάμεικτου. Όχι λοιπόν δύο πρόσωπα: Δόκτωρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάϊντ. Ακόμα, μη χωρίζεις τη ζωή σου σε διαμερίσματα. Στη ζωή του πιστού δεν υπάρχουν περίοδοι ή περιοχές που να μην μπορούν να ενταχθούν στη σχέση του με το Θεό. Ούτε βέβαια ΑΨΟΓΗ εξωτερική συμπεριφορά αλλά άψυχη. Να είσαι Πυριφλεγής Χριστιανός, (πυρ+φλέγω: βγάζω φλόγες, είμαι πυρακτωμένος). Η καρδιά σου να είναι ηφαίστειο. Να κοχλάζει-βρασμός, ζέση, πυράκτωση, σπιρτάδα όχι πλαδαρότητα- από αγάπη για το Χριστό.

ΑΝ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΕΝ ΥΠΝΩΣΕΙ, ΞΥΠΝΑ!

''Ξυπνήστε νύχτωσε'', προβληματίζει και προκαλεί κάποιο σύνθημα σ' ένα τοίχο.

Όχι Χριστιανοί στο ''ρελαντί'', με αργό ρυθμό, αργή κίνηση, στο χαμηλότερο δυνατό βαθμό, γιατί το αποτέλεσμα θα είναι πλαδαρότητα, νάρκωση και αποξήρανση ψυχής.

Όλη σου η ζωή και η πορεία να είναι ένα εικονογραφημένο ευαγγέλιο.

Γίνε ο Ασυμβίβαστος, ο Ανένδοτος Παύλος, Γιώργος .....Μην κάνεις τα Βιβλικά σου πιστεύω ανταλλάξιμο αγαθό. Μην ενδίδεις σε τίποτα και σε κανέναν.

Επομένως, τα μάτια μας στραμμένα στον αρχηγό και τελειωτή της πίστης μας τον Ιησού Χριστό, πλημμυρισμένοι από αγνούς παλμούς και ιερό ενθουσιασμό.

Τα μάτια μας προσηλωμένα σ' Εκείνον που έκανε τόσα πολλά για μας και μας χαρίζει τα πάντα. Τι έκανε και τη μας χαρίζει;

Το έργο Του είναι πλήρες. ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ , Ιωαν. 19:30.

Δεν πλήρωσε την ''προκαταβολή'', απαιτώντας τώρα από εμάς να πληρώσουμε τις ''δόσεις''. Μπορεί να σώζει εντελώς, Εβρ.7:25, και έχει τη δύναμη να μας διαφυλάξει αψεγάδιαστους, Ιούδ. 24. Η Αγιοπνευματική του Χάρη είναι άφθονη και διαθέσιμη.

Η νίκη Του είναι πλήρης, Κολ.2:14-15.

Η φροντίδα Του είναι πλήρης, Ψαλ.23.

Η χαρά που χορηγεί, ασύλληπτη. Είναι μόνιμη όχι περιστασιακή, Φιλ.4:4. Είναι πλήρης, Ιωαν.17:13. Είναι χαρά την οποία ουδείς αφαιρεί, Ιωαν.16:22. Ο Παύλος στη φυλακή κάνει εξαγωγή χαράς. Αυτή η χαρά είναι η μεγάλη απούσα της εποχής μας, παρά την υπεραφθονία των αγαθών και τα προσιτά μαζικά μέσα ψυγαγωγίας. ''Εκείνος που αναζητάει το Θεό, ζητάει τη χαρά'', είπε πριν από πολλούς αιώνες ο ιερός Αυγουστίνος.

Η ειρήνη Του, καταπληκτική, Ιωαν.14:27. Όχι επίπλαστη ή στιγμιαία.

Η ελευθερία Του, μοναδική, Γαλ. 5:1. Η αληθινή ελευθερία είναι υπηρέτρια της αγάπης.

Η ελπίδα Του απίθανη, το ισχυρότερο αντικαταθληπτικό φάρμακο, Ρωμ. 5:2.

Η ζωή που προσφέρει είναι τόσο πλούσια, τόσο άφθονη, τόσο όμορφη και γεμάτη, Ιωαν.10:10β.

ΟΛΑ ΣΕ ΑΜΕΣΗ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ, άμεση σχέση του Κολοσσαείς 2:9 με το 2:10, συγκοινωνούντα δοχεία.

Σε αυτήν τη συνάφεια βιώνεται η πληρότητα, η ολοκλήρωση. Είναι αδιάσπαστα συνυφασμένα και αποτελούν μία ενιαία πραγματικότητα.

Τίποτα μακριά από Αυτόν, τίποτα έξω από τη χάρη Του.

Γίνε μανιακός,παθιασμένος, εραστής αυτής της καταπληκτικής Χάρης.

Εκείνος είναι ο κορμός εμείς τα κλαδιά. Εκείνος είναι η κληματαριά, εμείς οι κληματόβεργες, Εκείνος ο Ποιμένας εμείς τα πρόβατα, Εκείνος η οδός εμείς οι πορευόμενοι, Εκείνος ο κληρονόμος εμείς οι συγκληρονόμοι, Εκείνος ο πρωτότοκος εμείς οι αδελφοί, Εκείνος η ζωή εμείς οι ζωοποιημένοι, Εκείνος η ανάσταση εμείς οι αναστημένοι, Εκείνος το φως εμείς οι φωτιζόμενοι.

Είναι για μας: ό,τι το κεφάλι για το σώμα, ό,τι το θεμέλιο για την οικοδομή, ό,τι ο δρόμος για τον ταξιδιώτη, ό,τι το νερό για το ψάρι.

Μεταγγίζει ζωή, είναι η ίδια η ΖΩΗ, Ιωαν. 14:6.

Γι' αυτό, τονίζουμε ότι ο Θεός δεν είναι περιστασιακή υπόθεση, για να παίρνουμε κατά διαστήματα, π.χ. κάθε Κυριακή ή στον Όμιλο, μια δόση Θεού.

Ο Θεός δεν μπορεί να γίνει ένα εξάρτημα της ζωής μας, ένα φτηνό μπάλωμα.

Συνεχώς μας τροφοδοτεί. Συνεχώς λαμβάνουμε από εκείνον, ΟΛΑ όσα χρειαζόμαστε. Μπορεί να ικανοποιήσει κάθε μας ανάγκη, 2 Κορ.9:8. Αναπαύσου στη σωστική αγκαλιά του Ζωοδότη Κυρίου. Γίνε ΦΙΛΟΧΡΗΣΤΟΣ, επίλεξε το ΧΡΙΣΤΟΜΙΜΗΤΟ βίο.

Στον Ψαλμό 23, Ο Κύριος είναι:

Ο ΠΟΙΜΕΝΑΣ ΜΟΥ, εδ.1, Ο ΟΔΗΓΟΣ ΜΟΥ, εδ.2, Ο ΑΝΟΡΘΩΤΗΣ ΜΟΥ, εδ. 3, Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ ΜΟΥ, εδ.4, Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΗΣ ΜΟΥ, εδ.5, Ο ΣΥΝΟΔΟΣ ΜΟΥ, εδ. 6.

Γι' αυτό μπορούμε να κοιτάζουμε πίσω με ευχαριστία.

Γύρω μας με πίστη.

Μπροστά με ελπίδα.

Ναι, έτσι ακριβώς είναι συχνά η ζωή. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, αλλά δίπλα μας ο Θεός.

"Έχετε απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό"

(Ντοστογιέφσκι, στη διαθήκη προς τα παιδιά του). I

 

 

 

 

 

Λουκάς 2,8-14 Ησαίας 9,5-6

"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία..."

(Λουκάς 2,14)

"Διότι γεννήθηκε για μας ένα παιδί, μας δόθηκε ένας γιος· πάνω στους ώμους του η εξουσία θα μένει και τ' όνομά του θα 'ναι: Σύμβουλος θαυμαστός, Θεός ισχυρός, αιώνιος Πατέρας και της Ειρήνης Άρχοντας. Μεγάλη θα 'ναι η εξουσία του, και η ειρήνη ατέλειωτη".

(Ησ. 9,5-6)

Η

ειρήνη είναι η σπουδαιότερη και μεγαλύτερη υπόσχεση των Χριστουγέννων.

Είναι όμως και η πιο παρεξηγημένη και καταπιεσμένη ελπίδα της ανθρωπότητας. Μοιάζει με ένα απόμακρο, άπιαστο όνειρο. Όσες προσπάθειες έχουν γίνει ή γίνονται στον κόσμο για την ειρήνη καταλήγουν σε μια μορφή ειρήνης που μόνο ειρήνη δεν είναι. Είναι όμως υπαρκτή η πραγματική ειρήνη;

Ο Ted Turner υπήρξε μεταξύ άλλων για όσους δεν γνωρίζουν, και ιδιοκτήτης του CNN, ενός από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά τηλεοπτικά κανάλια του κόσμου. Είναι πλούσιος, δυνατός, αλλά και σθεναρός αντίπαλος του Χριστιανισμού, που δεν χάνει ευκαιρία να γελοιοποιεί το πρόσωπο του Χριστού και την Αγία Γραφή. Υποστηρίζει ότι η ανθρωπότητα δεν έχει ανάγκη από τη χριστιανική διδασκαλία και τις αξίες της και χαρακτηρίζει τις δέκα εντολές "επικίνδυνα απηρχαιωμένες". Πριν μερικά χρόνια σε μια συγκέντρωση χορηγών του CNN στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών είπε ότι θα ήθελε να δει αν είχε κανείς έναν πραγματικό οραματισμό για την ειρήνευση του κόσμου και μάλιστα σε αρμονία με το περιβάλλον. Διοργάνωσε λοιπόν έναν διαγωνισμό για να βρει και να εκδώσει ένα βιβλίο που θα παρουσίαζε ένα πραγματοποιήσιμο σχέδιο για την παγκόσμια ειρήνη. "Από τα 10.000 χειρόγραφα που υποβλήθηκαν" λέει ο ίδιος, "δεν βρήκαμε ούτε μια εφαρμόσιμη πρόταση για το πώς να αποκτήσουμε ένα σταθερό ειρηνικό μέλλον". Και πρόσθεσε: "Χωρίς σχέδιο πραγματοποιήσιμο, οι πιθανότητες για την επίτευξη ειρήνης είναι μηδαμινές".

Έχει απόλυτο δίκιο. Αλλά ξέρετε κάτι; Η τραγωδία αυτού του ανθρώπου είναι ότι είναι πολύ προσιτό σ' αυτόν το μοναδικό βιβλίο που μιλάει για την ειρήνη, "την ειρήνη που είναι ασύλληπτη στο ανθρώπινο μυαλό" και για τον Χριστό που είναι ο δοτήρ αυτής της ειρήνης!

Σε μια πρόσφατη ραδιοφωνική εκπομπή μια ακροάτρια, αναστατωμένη προφανώς από την... ντόπια επικαιρότητα σχολίασε με απορία:

Πέστε μου σας παρακαλώ:

Μάνα μαστροπός,

γυμνασιάρχης βιαστής,

ιερέας εραστής!

Δικαιοσύνη τυφλή;

Και πρόσθεσε: Στη σημερινή διεφθαρμένη εποχή, μια υγιής μάνα πρέπει να σκέπτεται διεφθαρμένα για να προφυλάξει τα παιδιά της!

Πώς μπορεί αυτή η κυρία να βιώσει την ειρήνη μέσα της και γύρω της;

Λίγους μήνες πριν με αφορμή το κτύπημα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης, ξέσπασε αυτό που πολλοί, όχι άδικα ίσως, αποκαλούν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

Μερικές μέρες αργότερα, μια φίλη μου με πήρε στο τηλέφωνο αναστατωμένη και μου έλεγε πράγματα που προέρχονταν από έναν ταραγμένο νου. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν ήρθε τόσο έντονα στο μυαλό μου η υπόσχεση του Απόστολου Παύλου στους Φιλιππησίους ότι "η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας διά του Ιησού Χριστού".

Επί τέλους, για ποια ειρήνη μιλάμε; Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει ειρήνη στη γη μας

Ας δούμε τι λέει η Αγία Γραφή για την ειρήνη.

1. Στην Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο του Ησαία (9,5-6) διαβάζουμε: "Διότι γεννήθηκε για μας ένα παιδί, τ' όνομά του θα 'ναι: ...της Ειρήνης Άρχοντας. Μεγάλη θα 'ναι η εξουσία του, και η ειρήνη ατέλειωτη". Η ειρήνη θα είναι ατέλειωτη Μιλάει εδώ ο προφήτης για κάτι μόνιμο, σταθερό, ατέλειωτο.

2. Στο βιβλίο του Ησαία και πάλι (33,20) διαβάζουμε: "Τα μάτια σου θα δουν την Ιερουσαλήμ ήσυχο τόπο για διαμονή καθώς σκηνή αμετακίνητη...". Ειρήνη θα επικρατήσει ακόμα και στην Ιερουσαλήμ! Αν είναι δυνατόν!

3. Ο προφήτης Ζαχαρίας με τη σειρά του (9,9-10)προφητεύει την είσοδο του βασιλιά της ειρήνης στην Ιερουσαλήμ και λέει:

Χαίρε πόλη της Σιών!

Αλαλάξτε από χαρά, κάτοικοι της Ιερουσαλήμ!

Νάτος, ο βασιλιάς σας, έρχεται·

....................................

Θα εξαφανίσει τα τόξα τα πολεμικά

και θα εγκαταστήσει την ειρήνη

ανάμεσα στα έθνη".

Στην Καινή Διαθήκη

1. Το μήνυμα των αγγέλων ήταν "ειρήνη στη γη" (Λκ. 2,14).

Τα λόγια των αγγέλων δεν ήταν απλώς μια ευχή αλλά μια πραγματικότητα. Ο χαιρετισμός των Εβραίων "σαλόμ" άλλωστε, σημαίνει ειρήνη, που για το έθνος των Εβραίων ισοδυναμεί με την έννοια της σωτηρίας.

2. Όταν οι γονείς του Ιησού παρουσίασαν το παιδί στο ναό, ο Συμεών πήρε το παιδί στην αγκαλιά του, δόξασε το Θεό και είπε: "Τώρα, Κύριε, μπορείς ν' αφήσεις το δούλο σου να πεθάνει ειρηνικά όπως του υποσχέθηκες γιατί τα μάτια μου είδαν το σωτήρα που ετοίμασες για όλους τους λαούς, φως που θα φωτίσει τα έθνη και θα δοξάσει το λαό σου τον Ισραήλ" (Λκ. 2,25-32). Υπήρχε ένας τουλάχιστον άνθρωπος που ένιωσε την ειρήνη με τον ερχομό του Χριστού

3. Η διδασκαλία του Χριστού

Μακάριοι όσοι φέρνουν την ειρήνη στους ανθρώπους γιατί αυτοί θα ονομαστούν παιδιά του Θεού.(Μτ. 5,9). Αυτοί που πιστεύουν στον Χριστό θα απολαύσουν εσωτερική ειρήνη.

Ας δούμε λοιπόν τρεις μορφές ειρήνης που θα πρέπει να βιώσουμε σαν άτομα, έτσι ώστε αυτή η πολυπόθητη ειρήνη να γίνει πραγματικότητα για την κάθε μια μας.

Ι. Ειρήνη με τον Θεό

Κι' εσείς οι εθνικοί ... μην ξεχνάτε ότι εκείνα τα χρόνια ζούσατε χωρίς Χριστό· ήσασταν αποκλεισμένοι από την κοινότητα του λαού του Θεού κι' από τις υποσχέσεις που έδωσε ο Θεός· ζούσατε στον κόσμο χωρίς ελπίδα και χωρίς Θεό. Τώρα όμως, με το έργο του Ιησού Χριστού, εσείς, που τότε ήσασταν μακριά από τον Θεό, έχετε έρθει κοντά του· σας έφερε κοντά του η σταυρική θυσία του Χριστού. Αυτός πραγματικά είναι για μας η ειρήνη. Αυτός έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό και γκρέμισε με το σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους" (Εφεσίους 2,11-14)

Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι ο Χριστός είναι η πηγή της ειρήνης ανάμεσα στον Θεό και μας.

Μ' άλλα λόγια ο Παύλος λέει: Οι αμαρτίες μας μας απομάκρυναν από τον Θεό. Συνεπώς δεν είχαμε δικαίωμα σε καμιά υπόσχεση. Δεν είχαμε ελπίδα. Οι αμαρτίες μας είχαν δημιουργήσει ένα τείχος που μας χώριζε από τον Θεό. Ο Θεός είναι άγιος, δίκαιος και καθαρός. Και μας έφτιαξε "κατ' εικόνα και ομοίωσή Του". Αυτό σημαίνει ότι μας έδωσε τη δυνατότητα να ζούμε άγια, δίκαια και καθαρά. Μας έδωσε όμως και την ελευθερία να διαλέξουμε και όσοι έχουμε την ανάλογη ηλικία για να καταλάβουμε τη διαφορά του καλού από το κακό, κάποτε στη ζωή μας επιλέξαμε αυτό που ξέραμε ότι ήταν κακό. Αν και φτιαγμένοι "κατ' εικόνα του", καταστρέψαμε αυτή την εικόνα. Όλοι μας έχουμε αμαρτήσει μπροστά στον Θεό. Ο Θεός όμως εξακολουθεί να μας αγαπά και τα Χριστούγεννα μαρτυρούν ότι ο Θεός έκανε το πρώτο βήμα και έστειλε τον Γιό του ώστε μέσο αυτού να καταρρεύσει το τείχος, ο φραγμός και εμείς να επιστρέψουμε στον Θεό. Η Αγία Γραφή είναι σαφής. Έχουμε ειρήνη με τον Θεό όταν ο Ιησούς Χριστός, ο Άρχων της ειρήνης, γίνεται Σωτήρας μας.

ΙΙ. Ειρήνη μεταξύ μας

Έτσι ο Χριστός ήρθε και έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα της ειρήνης σ' εσάς τους εθνικούς, που ήσασταν μακριά από το Θεό, και σ' εσάς τους Ιουδαίους, που ήσασταν κοντά του. Πραγματικά, διά του Χριστού μπορούμε μ' ένα πνεύμα και οι δύο, εθνικοί και Ιουδαίοι, να πλησιάσουμε τον Πατέρα. Δεν είστε, λοιπόν, πια ξένοι και χωρίς δικαιώματα, αλλά ανήκετε στο λαό του Θεού, στην οικογένεια του Θεού (Εφ. 2,17-19).

Ο Απόστολος Παύλος μιλώντας στους Ιουδαίους και τους Εθνικούς τους λέει ότι ο Χριστός φέρνει ειρήνη, ενότητα, αδελφοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους, στα έθνη, στις φυλές.

Για χρόνια ολόκληρα ένα τεράστιο ασημένιο αστέρι στόλιζε την κορφή του Ναού της Γέννησης του Χριστού στη Βηθλεέμ που ανήκει τόσο στην Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και στη Ρωμαιοκαθολική. Κάποτε, γύρω στο 1800 μ.Χ. η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αποφάσισε να αντικαταστήσει το ασημένιο αστέρι με ένα άλλο δικό της αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν το επέτρεψε. Την εποχή εκείνη η Παλαιστίνη ήταν κάτω από Τούρκικη κατοχή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε με το μέρος της τη Ρωσσία και η Ρωμαιοκαθολική την Γαλλία. Όταν με αφορμή το αστέρι η Τουρκική διοίκηση πήρε το μέρος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας η Ρωσσία κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία. Η Γαλλία και η Αγγλία συμμάχησαν με την Τουρκία με αποτέλεσμα τον γνωστό πόλεμο το 1853 της Κριμαίας που κράτησε 3 χρόνια. Στο τέλος του πολέμου το περίφημο εκείνο αστέρι αφαιρέθηκε από την κορφή της Εκκλησίας!

Όλα αυτά ξεκίνησαν από ένα αστέρι. Δεν είναι τραγικό και συνάμα ειρωνικό ότι στην πόλη που γεννήθηκε ο Άρχων της Ειρήνης, υπάρχει ακόμα ένταση και διαμάχες;

Στη γραπτή ιστορία της ανθρωπότητας, μόνο το 8% του χρόνου είναι καταχωρημένο σαν περίοδος ειρήνης.

Τι έχουν να μας προσφέρουν οι αναρίθμητες συνθήκες ειρήνης που υπογράφονται κατά καιρούς σε διάφορα μέρη του κόσμου; Μας παρέχουν κάποια ασφάλεια;

Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν τα βρίσκουμε μεταξύ μας. Τα δικαστήρια είναι γεμάτα από ανθρώπους που καταφεύγουν σ' αυτά γιατί δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους και ζητούν κάποιον τρίτο να τους τα βρει. Οι άνθρωποι κριτικάρουμε και κάνουμε το δάσκαλο ο ένας στον άλλο, δυσκολευόμαστε εμείς οι ίδιοι να ζήσουμε ειρηνικά και αρμονικά με τους άλλους.

Ο Παύλος λέει στους πιστούς της Εφέσου "Δεν είστε λοιπόν πια ξένοι και χωρίς δικαιώματα, αλλά ανήκετε στο λαό του Θεού, στην οικογένεια του Θεού".

Μ' άλλα λόγια, τους λέει ότι βρισκόμενοι μέσα στην εκκλησία του Χριστού βρίσκονται σε μια όαση ειρήνης. Στην Εκκλησία βέβαια έρχονται άνθρωποι από διάφορες χώρες και φυλές και έθνη, δεν έρχονται όμως οι χώρες, οι φυλές, τα έθνη. Η σχέση του ανθρώπου με την εκκλησία και τον ιδρυτή της είναι προσωπική. Έρχεται ο καθένας ατομικά μπροστά στο βρέφος της φάτνης, στον Άρχοντα της Ειρήνης και αδειάζει τον εαυτό του.

Αν αισθάνεσαι σήμερα ότι όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα σου δημιουργούν φόβο, άγχος, αγωνία, ανυπομονησία, δεν σε αφήνουν να συνυπάρξεις με τους γύρω σου, αν δεν μπορείς ν' αντέξεις την πίεση και το στρες, άδειασε την καρδιά σου μπροστά στη φάτνη και ζήτα απ' τον Άρχοντα της ειρήνης να σε γεμίσει με την παρουσία Του και να σου χαρίσει την ειρήνη Του.

Αρχίνα με το να κάνεις ειρήνη με τον Θεό μέσα στην καρδιά σου.

Σου προσφέρει το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο δώρο - τη σωτηρία.

Σωτηρία από το φόβο, την ενοχή, την απογοήτευση.

ΙΙΙ. Ειρήνη μέσα μας

Έτσι κι εσείς ακούσατε το λόγο της αλήθειας, το χαρμόσυνο μήνυμα που σας φέρνει τη σωτηρία. Κι αφού πιστέψατε στο Χριστό, σας σφράγισε ο Θεός με το Άγιο Πνεύμα που το είχε υποσχεθεί. Κι είναι το Πνεύμα εγγύηση για την κληρονομιά μας, για το μελλοντικό λυτρωμό μας. Έτσι θα υμνείται και θα δοξάζεται το μεγαλείο του Θεού (Εφ. 1,13-14)

Το βιβλίο του προφήτη Αββακούμ τελειώνει μ' έναν υπέροχο ύμνο δοξολογίας και αισιοδοξίας:

Κι αν τώρα οι συκιές δεν έχουν πια καρπό,

σταφύλια κι αν δεν δίνουνε τα'αμπέλια,

κι αν απομένουν άκαρπες οι ελιές

και δε βγαίνουν σοδειές απ' τα χωράφια,

κι αν πρόβατα δεν έχουν τα μαντριά

και δεν υπάρχουνε βόδια στους σταύλους,

ωστόσο εγώ θ' αναγαλλιάζω για τον Κύριο,

θα χαίρομαι γιατί ο Θεός με βοηθάει.

Ο Κύριος είν' ο Θεός μου,

είναι η δύναμή μου!

(Αβ. 3,17-19)

Αν ζούσε σήμερα ο Αββακούμ νομίζω ότι κάπως έτσι θα τελείωνε το βιβλίο του:

"Αν καταρρεύσει το χρηματιστήριο,

αν ο γιατρός μου πει ότι έχω κάποια ανίατη ασθένεια,

αν ο κόσμος γύρω μου γκρεμιστεί,

εγώ όμως θα χαίρομαι

γιατί ο Θεός με σφράγισε με το Αγιο Πνεύμα

όπως το είχε υποσχεθεί.

Και αυτό το πνεύμα είναι η εγγύηση για την κληρονομιά μου

και τον μελλοντικό λυτρωμό μου".

***

"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία..."

Όλα τα έργα του Θεού είναι για τη δόξα του, η σωτηρία όμως του κόσμου είναι για τη δόξα του "εν υψίστοις". Ο Θεός ευδόκησε να στείλει τον Μεσσία για να φέρει την ειρήνη στη γη. Μπορούμε να έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας, με τους γύρω μας, με τον Θεό, γιατί ο Χριστός πήρε επάνω του την κακή μας φύση. Η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο είναι η δόξα του στα ουράνια και η ειρήνη του στη γη.

Υπάρχει στα αγγλικά ένας ύμνος που λέει "Ας έρθει ειρήνη στον κόσμο Κύριε, αλλά ας αρχίσει από μέσα μου". Το μυστικό για την ειρήνη στη γη είναι η ειρήνη μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Και την ειρήνη αυτή τη δίνει μόνο ο Χριστός. Έχεις ειρήνη με τον εαυτό σου; Ειρήνη με τους γύρω σου; Ειρήνη με τον Θεό; Αν φλερτάρεις με τη Χριστιανική πίστη, αν παίζεις με τον Θεό, δεν είναι δυνατόν να έχεις ειρήνη με τον Θεό, ειρήνη με τους άλλους, ειρήνη στην καρδιά σου.

Μια παλιά παροιμία λέει: " Όταν υπάρχει δικαιοσύνη στην καρδιά, υπάρχει ομορφιά του χαρακτήρα. Όταν υπάρχει ομορφιά του χαρακτήρα, υπάρχει τιμή στην οικογένεια. Όταν υπάρχει τιμή στην οικογένεια, υπάρχει τάξη στην κοινωνία. Όταν υπάρχει τάξη στην κοινωνία, υπάρχει ειρήνη στον κόσμο".

Στην αφήγηση της γέννησης του Χριστού στο ευαγγέλιο του Ματθαίου, διαβάζουμε ότι οι μάγοι που έφθασαν από την Ανατολή, πήγαν στο παλάτι του Ηρώδη και ρώτησαν: "Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων;" Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση στην Καινή Διαθήκη, και αφορά το πρόσωπο του Χριστού.

Σήμερα η απάντηση στο ερώτημα αυτό με βάση την ιστορία, είναι τριπλή.

1. Ο Χριστός είναι στη φάτνη: Η ενσάρκωση του Χριστού είναι το θεϊκό μυστήριο.

Πέστε μου ποια ανθρώπινη θρησκεία έχει να παρουσιάσει "Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί";

2. Ο Χριστός είναι στο σταυρό: Η θυσία Του μας χάρισε τη λύτρωση και τη ζωή.

Πέστε μου ποια ανθρώπινη θρησκεία μιλάει για μια τέτοια θυσία και παρέχει λύτρωση από την αμαρτία;

3. Ο Χριστός είναι στο θρόνο Του: Αναστημένος και δοξασμένος βασιλεύει στους ουρανούς και υποσχέθηκε ότι σε κείνους που νικούν θα τους δώσει το προνόμιο να καθήσουν μαζί Του στο θρόνο Του.

Πέστε μου ποια ανθρώπινη θρησκεία έχει έναν άδειο τάφο, και έναν αναστημένο και ένδοξο Κύριο;

Αν έπρεπε σήμερα να απαντήσεις στην ερώτηση των μάγων "πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Ιουδαίων;" τι θα είχες άραγε να απαντήσεις;

Εύχομαι η απάντησή σου να είναι ότι βρίσκεται στην καρδιά σου. Τότε θα μπορέσεις να νιώσεις την πολυπόθητη ειρήνη στην καρδιά σου.

 

 

 

 

Το 1994, δύο ιεραπόστολοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση του ρωσικού τμήματος εκπαίδευσης για να διδάξουν ηθική σε δημόσια σχολεία (βασισμένη στις βιβλικές αρχές). Κλήθηκαν να διδάξουν σε φυλακές, υπηρεσίες, σε αστυνομικά και πυροσβεστικά τμήματα και σε ένα μεγάλο ορφανοτροφείο. Στο ορφανοτροφείο βρίσκονταν περίπου 100 αγόρια και κορίτσια που είχαν εγκαταλειφθεί, κακοποιηθεί και αφεθεί στη φροντίδα ενός κυβερνητικά σχεδιασμένου προγράμματος. Οι ιεραπόστολοι αφηγούνται την ακόλουθη ιστορία με δικά τους λόγια:

Ζύγωνε η περίοδος των διακοπών, το 1994, οπότε τα ορφανά μας άκουσαν για πρώτη φορά την παραδοσιακή ιστορία των Χριστουγέννων. Τους είπαμε για τη Μαρία και τον Ιωσήφ που έφτασαν στη Βηθλεέμ. Μη μπορώντας να βρει δωμάτιο στο πανδοχείο το ζευγάρι κατέληξε στο στάβλο, όπου το βρέφος, ο Ιησούς, γεννήθηκε και τοποθετήθηκε σε ένα παχνί.

Κατά τη διάρκεια της αφήγησης τα παιδιά και το προσωπικό του ορφανοτροφείου στέκονταν με θαυμασμό και άκουγαν την ιστορία. Κάποιοι κάθονταν στην άκρη του σκαμνιού τους προσπαθώντας να συλλάβουν κάθε λέξη. Ολοκληρώνοντας την ιστορία, δώσαμε στα παιδιά τρία μικρά κομμάτια χαρτονιού για να φτιάξουν μία πρόχειρη φάτνη. Σε κάθε παιδί μοιράστηκε ένα μικρό τετράγωνο χαρτί, κομμένο από κίτρινη χαρτοπετσέτα που είχα φέρει μαζί μου. Στην πόλη εκείνη δεν υπήρχαν καθόλου διαθέσιμα χρωματιστά χαρτιά.

Ακολουθώντας τις οδηγίες τα παιδιά έσκισαν το χαρτί και προσεκτικά το έστρωσαν σαν άχυρο στη φάτνη. Μικρά κομματάκια από φανέλα, κομμένα από χιλιοφορεμένη νυχτικιά μιας Αμερικανίδας την οποία θα πετούσε καθώς έφευγε από τη Ρωσία, χρησιμοποιήθηκαν ως κουβέρτα του μωρού. Μια κούκλα-μωρό είχε κοπεί από τσόχα που είχαμε φέρει μαζί μας.

Καθώς περπατούσα ανάμεσά τους για να διαπιστώσω αν χρειάζονταν κάποια βοήθεια είδα ότι όλα τα ορφανά ήταν απασχολημένα συναρμολογώντας τη φάτνη τους . Όλα κυλούσαν όμορφα ώσπου έφτασα σε ένα τραπέζι όπου καθόταν ο μικρός Μίσα. Έμοιαζε να είναι έξι χρόνων και είχε μόλις ολοκληρώσει το έργο του.

Καθώς κοιτούσα τη φάτνη του μικρού αγοριού ξαφνιάστηκα βλέποντας δύο βρέφη και όχι ένα, μέσα στο παχνί. Αμέσως ζήτησα από το διερμηνέα να ρωτήσει το αγοράκι γιατί υπήρχαν δύο μωρά μέσα στη φάτνη. Σταυρώνοντας τα χέρια του μπροστά του και παρατηρώντας την ολοκληρωμένη πια σκηνή της φάτνης το παιδί άρχισε να επαναλαμβάνει την ιστορία πολύ σοβαρά.

Λαμβάνοντας υπόψη τη νεαρή ηλικία του και το ότι είχε ακούσει μονάχα μία φορά την ιστορία των Χριστουγέννων, συνέδεε τα γεγονότα με μεγάλη ακρίβεια, ώσπου έφτασε στο μέρος όπου η Μαρία τοποθετεί το μικρό Ιησού στο παχνί. Μετά ο Μίσα άρχισε να τα παραποιεί. Κατασκεύασε ένα δικό του τέλος στην ιστορία λέγοντας: "Και όταν η Μαρία ξάπλωσε το βρέφος στη φάτνη ο Ιησούς με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω.

Εγώ του είπα πως δεν έχω ούτε μπαμπά ούτε μαμά και άρα δεν έχω κάποιο μέρος για να μείνω. Μετά ο Ιησούς μού είπε πως θα μπορούσα να κάτσω μαζί του. Εγώ όμως του απάντησα ότι δε μπορούσα γιατί δεν είχα κάποιο δώρο να του προσφέρω όπως όλοι οι άλλοι του είχαν προσφέρει. Ήθελα όμως τόσο πολύ να μείνω με τον Ιησού κι έτσι αναρωτήθηκα τι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω σαν δώρο. Σκέφτηκα πως θα του έκανα ένα πολύ όμορφο δώρο αν καθόμουν κοντά του και τον κρατούσα ζεστό.

Και έτσι ρώτησα τον Ιησού: Θα σου άρεσε να έρθω κοντά σου και να σε κρατήσω ζεστό; Θα σου άρεσε αυτό σαν δώρο; Και ο Ιησούς μού είπε: Αν με κρατήσεις ζεστό θα μου κάνεις το καλύτερο δώρο που μου πρόσφερε ποτέ κανείς.

Μπήκα λοιπόν κι εγώ μέσα στη φάτνη. Έπειτα ο Ιησούς με κοίταξε και μου είπε ότι μπορούσα να μείνω εκεί μαζί του -για πάντα."

Καθώς ο μικρός Μίσα ολοκλήρωσε την ιστορία του τα μάτια του ξεχείλισαν από δάκρυα που έσταξαν στα μικρά μάγουλά του. Βάζοντας το χέρι του στο πρόσωπό του το κεφάλι του έπεσε στο τραπέζι και οι ώμοι του έτρεμαν καθώς έκλαιγε κι έκλαιγε.

Το μικρό ορφανό είχε βρει κάποιον που δε θα τον εγκατέλειπε ποτέ, ούτε θα τον κακοποιούσε, κάποιον που θα έμενε μαζί του. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!