ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]

ΑΠΡΙΛΙΟΣ '99


ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  1. Ποιός είναι Αυτός;
  2. Χριστός Ανέστη
  3. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ /2
  4. Το Κόστος της Αναζωπύρησης /2
  5. Ο Εκατόνταρχος για το δούλο του
  6. Οι Εορτές του Κυρίου
  7. Ιστορία της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας Χανίων
    από της Συστάσεώς της μέχρι του έτους 1946 /2

 

 

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ;

 

του Μιχαήλ Β. Κυριακάκη

 

Ματθ. 21:10

Όταν ο Ιησούς πήγε στα Ιεροσόλυμα την τελευταία εβδομάδα της παρουσίας Του σε αυτόν τον κόσμο, κυριάρχησε αυτό το ερώτημα:

Ποιος είναι αυτός; Ολόκληρη η πόλη συνταράχθηκε. Ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους. Η ατμόσφαιρα δονήθηκε από τις εορταστικές φωνές. Και το ερώτημα ανέβαινε στα χείλη: Ποιος είναι αυτός;

Το ίδιο ερώτημα παραμένει και ακούεται. Προκλητικό και συγκλονιστικό. Το θέτει η ιστορία. Το θέτει η συνείδησή μας. Το θέτει ο ίδιος ο Χριστός, που εξακολουθεί να παραμένει μοναδική μορφή που κυριαρχεί στην ιστορία. Στέκει μπροστά μας συνεχώς και παντού.

Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Υιός του ανθρώπου; Ποιος είναι αυτός που Τον υποδέχονται με τα Ωσανά τα παιδιά και οι απλοί άνθρωποι που διψούν για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη; Ποιος είναι αυτός που έχει τη δύναμη να πάρει το φραγγέλιο και να μαστιγώσει την υποκρισία και την εκμετάλλευση; Ποιος είναι αυτός που ενώ δεν έχει πού να γείρει την κεφαλή έχει εξουσία να γαληνεύει την τρικυμία στην θάλασσα; Ποιος είναι αυτός που θα σηκώσει σταυρό και θα καρφωθεί υψωμένος ανάμεσα σε δύο κακούργους;

Ποιος είναι αυτός που ακόμα και σήμερα στην τεχνοκρατική και διαστημική εποχή μας αμέτρητα πλήθη, ανάμεσα σε όλες τις φυλές και τα έθνη της γης είναι έτοιμα να θυσιαστούν γιατί Τον αγαπούν και Τον πιστεύουν;

Το θέμα δεν είναι τι δίδαξε. Το κρίσιμο ερώτημα είναι το ποιος είναι. Δεν ήταν ένας ξυλουργός; Γεννήθηκε μέσα σ’ ένα στάβλο και πέθανε επάνω στο ξύλο του Σταυρού. Δεν έγραψε κανένα βιβλίο. Και όμως οι βιβλιοθήκες είναι γεμάτες από αμέτρητους τόμους αφιερωμένους σ’ Εκείνον. Δεν συνέθεσε κανένα ύμνο. Όμως συνεχώς ακούονται μελωδίες που αναπέμπονται στον Ιησού τον Ναζωραίο. Τα πιο εμπνευσμένα αριστουργήματα της τέχνης είναι αφιερωμένα σ’ Εκείνον. Ποιος είναι; Έρχεται στην Αθήνα με το κήρυγμα του Παύλου και οι σοφοί Επικούρειοι και Στωικοί ρωτούν: Ποιος είναι; Έρχεται στην παντοδύναμη Ρώμη και οι Καίσαρες με τις πανίσχυρες λεγεώνες τους, κλονίζονται. Αδύναμα τα σπαθιά τους και οι σιδερόφρακτες στρατιές τους να αντισταθούν στην δύναμη της αγάπης Του…Έρχεται στην Ασία και Βούδας και Κομφούκιος δεν μπορούν πια να σταθούν ακλόνητοι στο βάθρο τους.

Είναι μονάχα ένας μεγάλος δάσκαλος; Ένας φλογερός προφήτης; Ένας βαθύς φιλόσοφος ή μονάχα ένας επαναστατικός κοινωνικός μεταρρυθμιστής; Δεν είναι ένα θεωρητικό, ακαδημαϊκό ερώτημα.

Από την απάντηση που θα δώσουμε εξαρτάται ο προσανατολισμός μας στη ζωή και στο θάνατο. Μπορούμε σαν αδιάφοροι θεατές να παρακολουθήσουμε το δράμα του Γολγοθά; Μπορούμε χωρίς μοιραίες για μας συνέπειες, να νίψουμε τα χέρια όπως ο Πιλάτος; Θα ναρκωθούμε σε μία στείρα άρνηση ή σε μια συναισθηματική πρόσκαιρη εμπειρία;

Σαν πρόκληση στέκει ο Ιησούς μπροστά μας. Ταπεινός και πράος. Με την αγάπη και χάρι Του. Με τη δύναμη και την πρόσκλησή Του. Με τα τρυπημένα χέρια και την λογχισμένη πλευρά. Με το συνταρακτικό μήνυμα ότι ο τάφος που Τον φιλοξένησε είναι αδειανός. Γιατί αποδείχθηκε ότι είναι ο Κύριος της Ζωής και του θανάτου. Εγώ είμαι η ζωή… Όποιος πιστεύει σε μένα και αν αποθάνει θα ζήσει…Εγινα νεκρός και ιδού ζω!

Οποιος πιστεύει σ’Εμένα μεταφέρθηκε από το θάνατο στη ζωή.

Και ο Παύλος που πέρασε από αυτή την πείρα, μυήθηκε στο μυστήριο του Σταυρού και γεύθηκε τη δύναμη της Αναστάσεως, μας λέει: δεν ζω πια εγώ, ο Χριστός ζει μέσα μου. Εκείνος που με αγάπησε και έδωκε τον εαυτό του για μένα.

Ποιος είναι αυτός για σένα; Είναι ο Σωτήρας μου, ο Κύριός μου και ο Θεός μου- ο αχώριστος φίλος μου.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Χριστός Ανέστη

 

του κ. Χρ. Γερογιάννη

Το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου είναι η βάση και το θεμέλιο της χριστιανικής πίστεως. Πάνω σ' αυτή την αλήθεια στηρίζεται η πίστη μας και οι πεποιθήσεις μας.

"Ο Χριστός απέθανε δια τας αμαρτίας μας και Ανέστη δια την δικαίωσιν μας" (Ρωμ. 4:25).

Από τις πρώτες ημέρες της χριστιανικής πίστεως και ενώ το κήρυγμα της Αναστάσεως κηρυσσόταν ακόμη από τους ίδιους τους Αποστόλους, ο πονηρός προσπάθησε αυτή την αλήθεια να την πολεμήσει και να κλονίσει τη βεβαιότητά της.

Τα πυρά του εχθρού εκτοξεύονται από διάφορες κατευθύνσεις και με διάφορες διαδόσεις όπως π.χ. ότι ο Χριστός δεν Ανέστη αλλά η όλη υπόθεση δεν ήταν παρά γέννημα της φαντασίας των μαθητών και του πόθου και της λαχτάρας τους. Οι ίδιοι οι Γραμματείς και Φαρισαίοι προσπάθησαν να διαψεύσουν το γεγονός προτρέποντας τους Ρωμαίους φρουρούς να πουν πως "οι μαθηταί έκλεψαν το σώμα του Ιησού" και στην περίπτωση που θα τους ζητούνταν ευθύνες από τον ηγεμόνα τους βεβαίωσαν πως "ημείς θέλομεν πείσει αυτόν και εσάς θέλομεν κάμει αμερίμνους" (Ματθ. 28:14). Κατ' αυτούς το γεγονός της Αναστάσεως δεν ήταν παρά μια ψευδαίσθηση των μαθητών. Αλλά μια τέτοια θεωρία θα μπορούσε ίσως να σταθεί αν είχαμε να κάνουμε μόνο με μαθητές σαν τον αυθόρμητο και ορμητικό Πέτρο ή σαν τον αισθηματία Ιωάννη.

Δεν είναι όμως μόνο οι μαρτυρίες αυτών. Έχουμε πλήθος μαρτύρων που είδαν και συνομίλησαν με τον Ιησού μετά την Ανάστασή Του. Οι γυναίκες οι μυροφόρες, οι μαθητές που οδοιπορούσαν προς Εμμαούς, οι ένδεκα που ήταν κλεισμένοι στο ανώγειο για το φόβο των Ιουδαίων, η εμφάνισή Του εις "πεντακοσίους και επέκεινα" (Α΄Κορ. 15:6).

Κανένα γεγονός της Ιστορίας δεν επιβεβαιώνεται από τόσους αξιόπιστους και ανιδιοτελείς μάρτυρες όσο το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου, ώστε χρειάζεται περισσότερη πίστη να δεχθεί κανείς ότι δεν Ανέστη παρά ότι Ανέστη πράγματι.

Νομίζω όμως πως τη μεγαλύτερη βεβαιότητα την αντλούμε από τον Θωμά και την περίπτωσή του. Ο Θωμάς δεν είναι ούτε εύπιστος, ούτε αισθηματίας, ούτε αυθόρμητος. Είναι ψυχρός υπολογιστής που θέλει ατράνταχτες αποδείξεις για να βεβαιωθεί. "Αν δεν ίδω… και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων δεν θέλω πιστεύσει" (Ιωάν. 20:25). Αυτή ήταν η απαίτηση του Θωμά. Ζητά αποδείξεις που να ικανοποιούν όχι μόνο την όραση και την ακοή του, αλλά και την αφή του. Τέτοιες αποδείξεις θέλει ο Θωμάς και νομίζω πως όλοι μας θα θέλαμε αυτές τις αποδείξεις και εξ ονόματος όλων μας ενεργεί ο Θωμάς.

Αυτές τις αποδείξεις ο Κύριος δεν τις αρνείται στο Θωμά. Μια εβδομάδα μετά την πρώτη Του εμφάνιση στο Ανώγειο, εμφανίζεται πάλι ο Κύριος και καλεί τον Θωμά να πάρει τις αποδείξεις. "Φέρε τον δάκτυλόν σου… και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευράν μου" (Ιωάν. 20:27).

Ο Θωμάς δεν επιμένει στην αβεβαιότητά του ούτε σπεύδει να βάλει το δάχτυλό του στον "τύπο των ήλων", αλλά ταπεινά σκύβει το κεφάλι και λέγει: "Ο Κύριός μου και ο Θεός μου" (Ιωάν. 20:28).

Η ομολογία αυτή βγαλμένη από τα χείλη ενός ανθρώπου όπως ο Θωμάς είναι βράχος ακλόνητος στη βεβαιότητά μας περί της Αναστάσεως του Κυρίου. Με την ίδια βεβαιότητα μπορούμε και μεις να φωνάξουμε: "ο Κύριός μας και ο Θεός μας".

Γιατί όμως ο Κύριος την απαίτηση του Θωμά την δέχεται και προθυμοποιείται να την ικανοποιήσει ενώ σε άλλη περίπτωση όταν Του ζητήθηκε σημείο "εξ ουρανού" για να πιστεύσουν, αρνείται να δώσει και με αυστηρότητα τους παρατηρεί λέγοντας: "Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον ζητεί και σημείον δεν θέλει δοθή εις αυτήν" (Ματθ. 12:39);

Η απάντηση στο σημείο αυτό είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος ζητεί σημείο. Ο Θωμάς αγαπούσε τον Κύριό του και ήθελε να είναι απολύτως βέβαιος για το γεγονός της Αναστάσεως. Οι άλλοι που ζητούσαν σημείο, το ζητούσαν πειράζοντάς Τον.

Ο Θωμάς αγαπά και ποθεί να στηρίζει την πίστη του σε ακλόνητα θεμέλια. Οι άλλοι θέλουν με το σημείο που ζητούν, να στηρίξουν την απιστία τους και την άρνησή τους.

Στον Θωμά που αγαπά, ο Κύριος συγκαταβαίνει και ικανοποιεί την απαίτησή του.

Ο Κύριος δεν λέγει αυτό που συνήθως λένε οι άνθρωποι "Πίστευε και μη ερεύνα", αλλά αντιθέτως λέγει: "Ερευνάτε τας γραφάς" και μια τέτοια καλοπροαίρετη έρευνα με αγάπη και πόθο ο Κύριος είναι πρόθυμος να την ικανοποιήσει.

Τέλος, έχουμε και την μαρτυρία του Παύλου που πριν ήταν διώκτης της Εκκλησίας και μετά την συνάντησή του με τον Κύριο έγινε ο Απόστολος των εθνών και λέγει: "Τελευταίον δε πάντων εφάνη εις εμέ ως εις έκτρωμα" (Α΄Κορ. 15:8).

Αδελφοί μου μεγάλη η αλήθεια της Αναστάσεως του Κυρίου μας και ακλόνητη η βεβαιότητα των πιστών.

Είναι αστήρικτα τα επιχειρήματα των αρνητών στους οποίους ο Παύλος λέγει: "Αν ο Χριστός δεν ανέστη μάταιον άρα είναι το κήρυγμα ημών ματαία και η πίστις σας… εάν εν ταύτη τη ζωή μόνον ελπίζομεν εις τον Χριστόν είμεθα οι ελεεινότεροι πάντων των ανθρώπων" (Α΄Κορ. 15:12-19).

Ο πονηρός προσπαθεί με κάθε τρόπο να σπείρει αμφιβολίες στις καρδιές, αλλά τα πιστά παιδιά του Θεού έχουν μέσα στα βάθη της καρδιάς τους τη βεβαιότητα της Αναστάσεως και μαζί με τον Παύλο βροντοφωνάζουν: "Αλλά τώρα ο Χριστός Ανέστη εκ νεκρών", "Πού θάνατε το κεντρί σου; Πού άδη η νίκη σου;" (Α΄Κορ. 15:20, 55).

Μ' αυτή τη βεβαιότητα ας ευχόμαστε ο ένας στον άλλο: "Χριστός Ανέστη", "Αληθώς Ανέστη".

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΛΑΜ /2

του Αιδ. Θ. Κοσμάδη

Ισχυρές αρνήσεις του Κορανίου περί του προσώπου του Ιησού Χριστού

Οι επίμονες αρνητικές δηλώσεις του Κορανίου περί του Ιησού Χριστού περίπου προδίνουν την σκοπιμότητα του Μωάμεθ να εκτρέψει τα πρωτεία για τον εαυτό του. Η κυριότερη άρνηση είναι για την Τριαδική Θεότητα και την Υϊκή φύση του Χριστού (δες 4:169, 6:101,102,106). Όμως πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η Ισλαμική αντίληψη της Τριαδικής Θεότητος δεν είναι όπως την γνωρίζουν οι Χριστιανοί δηλαδή Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, αλλά Θεός, Ιησούς και Μαριάμ! Τούτο διευκρινίζεται στο 5:116:"και είπε ο Θεός προς τον Ιησούν, υιόν της Μαριάμ, είπες ποτέ εσύ στους ανθρώπους: Λάβετε εμέ και την Μητέρα μου δια Θεόν αντί του μόνου Θεού;--Ουχί μα την δόξα σου, απεκρίθη ο Ιησούς, πώς ηδυνάμην να πω ό,τι δεν είναι αληθές; εάν έλεγον τούτο εσύ δεν ήθελες το γνωρίζει; Συ έγνως τα εν τω μυχώ της καρδίας μου, και εγώ ουκ οίδα τα εν τω βυθώ της σης συ γαρ γινώσκεις τα άδηλα και τα κρύφια". Παρατηρούμε εδώ την πολύ δυνατή ορκωμοσία “μα την δόξα σου”, που αποτελεί μία πολύ εμφαντική ορκωμοσία στο Κοράνι.

Τούτο μας αποκαλύπτει ότι ο Μωάμεθ δεν κατείχε αντικειμενική ενημέρωση περί των διδαχών της Βίβλου, αντίθετα η γνώση του προερχόταν από υποκειμενικές εντυπώσεις. Στα ποικίλα εμπορικά ταξίδια του με καραβάνια στην Συρία και Παλαιστίνη είχε συχνή επαφή με μονές και χριστιανικούς οικισμούς. Αναφέρθηκε παραπάνω ότι πολλοί από αυτούς επηρέασαν τον Μωάμεθ στην περιορισμένη αντίληψη που είχε περί Χριστού και Χριστιανισμού. Από εκεί ξεκίνησε με την επιδίωξη για την ίδρυση αυστηρά μονοθεϊστικής θρησκείας. Λέγεται γενικά ότι ο Μωάμεθ ήταν αγράμματος. Πάντως δεν μελέτησε ούτε την Παλαιά ούτε την Καινή Διαθήκη. Η γνώση του περί της Π.Δ. προερχόταν από τις επαφές του με Εβραϊκά εμπορικά κέντρα.

Η λατρεία της Παρθένου Μαρίας είχε πάρει μεγάλη έκταση μεταξύ του κλήρου και του λαού αυτήν την εποχή. Ο Μωάμεθ παρατήρησε την άκρα αφιέρωση των Χριστιανών στην Παρθένο Μαρία καθώς και τις προσευχές που ύψωναν σε εκείνην και δεν δίστασε να συμπεράνει ότι η Μαριάμ ήταν θεά, μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό. Και η πατριά του Μωάμεθ, οι Κουρεϊσίτες είχαν τις θεές τους! Έτσι ο Μωάμεθ έκαμε τον συσχετισμό.

Δεν έχει καμία αντίληψη για το Άγιο Πνεύμα μολονότι αναφέρεται μερικές φορές στο Κοράνι. Μάλιστα όπως ήδη αναφέραμε ερμηνεύει εντελώς λανθασμένα την περικοπή Ιω. 16:7. Ο Μωάμεθ δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ότι το Άγιο Πνεύμα ήταν προσωπικότητα. Έτσι η θεωρία του Μωάμεθ περί Τριάδος είναι εντελώς διαφορετική από την Χριστιανική αλλά παρά ταύτα την αρνείται. Ο Μωάμεθ δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι ο Χριστός είναι ομοούσιος με τον Πατέρα και θεωρεί ότι αυτό αποτελεί την ασυγχώρητη αμαρτία την μεγαλύτερη βλασφημία (‘σιρκ=συνταύτιση). Εκείνοι που το πρεσβεύουν είναι κιαφίρ (βλάσφημοι) και από εδώ προέρχεται η γνωστή κατηγορία γκιαβούρ (δες 4:51). “Δεδοξασμένο το όνομα του Κυρίου, ούτος δεν έχει υιόν”(δες 4:169).

Μια άλλη άρνηση του Κορανίου είναι εκείνη που αφορά την σταυρική θυσία (δες 4:155 κ.λπ.). Εδώ σε μία περικοπή το Κοράνι αρνείται τον σταυρικό θάνατο του Χριστού αλλά αποδέχεται την ανάληψή Του (…δεν εφόνευσαν, δεν εσταύρωσαν αυτόν, αλλ’ έτερον τινά όμοιον με αυτόν…ο Θεός εν τη ισχύι και σοφία αυτού μετεκαλέσατο αυτόν). Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Ισλάμ παραμένει αδιάλυτο, γιατί αν ο Χριστός απέφυγε τον θάνατο θα πρέπει να είναι κάποιο υπερφυσικό πρόσωπο ανώτερο του Μωάμεθ.

Άλλες διακηρύξεις του Κορανίου

Υπάρχει στο Κοράνι μια ενδιαφέρουσα διδαχή περί του διαβόλου που είναι ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς (δες 7:10). Εδώ ακούμε τον Αλλάχ να εξηγεί ότι αυτός δημιούργησε τους αγγέλους και στη συνέχεια τους διέταξε να προσκυνήσουν τον Αδάμ. Όλοι τον προσκυνούν, μόνο ο Ιμπλίς (διάβολος) αρνείται. Αυτό ακολουθείται από μια σοβαρή συζήτηση μεταξύ του Αλλάχ και του διαβόλου. “Εγώ είμαι ανώτερος του Αδάμ, γιατί να τον προσκυνήσω;” λέγει ο Ιμπλίς. Ο Αλλάχ κατακρίνει την διαβολική υπερηφάνεια και τον πετάει από τον ουρανό. Ο διάβολος σαν αντίποινα οδηγεί τον Αδάμ σε παράβαση. Εδώ περισσότερο από την ανθρώπινη πτώση, βρίσκεται η λογομαχία μεταξύ του Αλλάχ και του Ιμπλίς. Η πτώση του Αδάμ γίνεται σαν συνέπεια της διαβολικής εκδίκησης εναντίον του Αλλάχ. Ούτε η παράβαση του Αδάμ, ούτε η προπατορική αμαρτία έχουν προτεραιότητα. Το θέμα της εισόδου της αμαρτίας στον άνθρωπο είναι συνέπεια κάποιας υπερκόσμιας διαμάχης. Η εικόνα της κολάσεως είναι οικτρή (δες 74:25-30, 8:3 κ.λπ., 74:44-48, 88:4-8). Ο πιστός του Ισλάμ ενημερώνεται για την αυστηρή ποινή που τον περιμένει εάν αποστατήσει από το Ισλάμ. Αντίθετα ο Ισλαμικός παράδεισος έχει υλική σαρκική μορφή. Τα προνόμια που προσφέρει εκπλήσσουν τον αναγνώστη (δες 88:9-15, 56:7-30). Αρκετοί μουσουλμάνοι βρίσκονται σε αμηχανία με την αναφορά τέτοιου είδους υπερβολών.

Ενώ το Κοράνι δεν αποδέχεται τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού μιλάει εκτενώς για την ανάσταση των νεκρών. Όμως δεν παρέχει καμία βεβαιότητα στον πιστό, και στο ερώτημα πού θα πάει μετά το θάνατό του ο μουσουλμάνος δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα.

Το Κοράνι δεν παρέχει καμία σιγουριά για την άφεση των αμαρτιών. Αυτό προέρχεται από την έλλειψη της σωστής κατανοήσεως της αμαρτίας στο Ισλάμ. Τελείως απουσιάζει η επίγνωση της αμαρτίας (Ρωμ. 3:20), της βασιλείας της (5:21), η εμφάνιση της αμαρτίας ως αμαρτία (7:13), η δύναμη της αμαρτίας (Α΄Κορ. 15:56), ο νόμος της αμαρτίας (Ρωμ. 8:2), η συνείδηση αμαρτιών (Εβρ. 10:2), αθέτηση αμαρτίας (9:26). Όπως ήδη το περιγράψαμε, εάν η ασυγχώρητη αμαρτία κατά το Ισλάμ είναι το ‘σιρκ (ταύτιση), δεν μπορεί μια τέτοια θρησκεία να υποδείξει την βασική αμαρτία που αναταράσσει τη δημιουργία. Η διεστραμμένη εικόνα που δίνει το Ισλάμ, τοποθετεί την αμαρτία σε ένα επιφανειακό επίπεδο. Η αμαρτωλότητα της καρδιάς (Ιερ. 17:9) ούτε αναγνωρίζεται, ούτε κατανοείται και συνεπώς η ανάγκη για Σωτήρα δεν αναγνωρίζεται. Η αμαρτία στο Ισλάμ δεν αναφέρεται ως ηθική παράβαση και συνακόλουθα ο εξιλασμός της δεν λογίζεται ως υπαρξιακή ανάγκη. Ενόσω ο πιστός βρίσκεται σε καλή θρησκευτική στάση, δεν υπάρχει λόγος για συμφιλίωση με τον Αλλάχ. Ανήκει στην σωστή θρησκεία και στην κοινωνία των ουμμά (πιστών), ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο. Δεν υπάρχει λόγος αναγεννήσεως στον Μουσουλμάνο γιατί έχει γεννηθεί στην σωστή θρησκεία και κοινωνία. Αρκεί το γεγονός ότι αρνείται το δόγμα του ‘σιρκ (δες 4:51, 116, 35:8). Ο Μουσουλμάνος είναι άκρως υπερήφανος. Κατέχει την σπουδαιότερη θρησκεία, που έχει το μονοπώλιο της αληθινής γνώσης του Αλλάχ.

Στο Ισλάμ υπάρχει μοιρολατρία (δες 35:9, 6:39, 16:4, 74:34). Η γνωστή λέξη Κισμέτ (τύχη) περιλαμβάνει αυτό το δόγμα. Συνήθως εκτείνεται σε όλα τα πλαίσια ζωής και συμπεριφοράς. Σχολές των άκρων που πρεσβεύουν τούτη την πεποίθηση, εκτείνουν την εξήγηση σ ’όλους τους συνδυασμούς, θεϊκούς ή ανθρώπινους. Εκείνο που είναι προορισμένο από τον Αλλάχ είναι αναμφισβήτητο και αμετάβλητο, το κισμέτ καθορίζει τα πάντα. Με αυτό συνεχίζεται η θλιβερή καταπίεση του γυναικείου πληθυσμού στο Ισλαμικό κατεστημένο: το κάλυμμα, γάμος ανηλίκων, πολυγαμία, διαζύγια μόνο με ανδρική θέληση και απόφαση, ο ξυλοδαρμός –επιτρέπεται στο Κοράνι-, βαριές δουλειές επιβαλλόμενες στις γυναίκες, ενώ δεν αποκλείονται παράνομες σεξουαλικές σχέσεις για τον άνδρα, -το ίδιο είναι αδιανόητο για την γυναίκα, ακόμα και αποκοπή των σεξουαλικών οργάνων των γυναικών, ένα πρόβλημα που έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις στις ημέρες μας. Μπορούν να προστεθούν και άλλα πολλά αδικήματα που γίνονται κατά των γυναικών σε χώρες όπου το Ισλάμ επικρατεί σαν τρόπος ζωής.

Φεμινιστικές φωνές πολύ λίγο ακούγονται στον Ισλαμικό κόσμο, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο ολοένα και πληθαίνουν. Το περίφημο κισμέτ καλύπτει όλες τις αδικίες κατά των γυναικών. Μάλιστα σε πολλές χώρες οι γυναίκες συμβαίνει να είναι πρωταγωνίστριες της συντηρητικής πτέρυγας. Η γυναίκα στο Ισλάμ αποδέχεται όλη αυτή την επικρατούσα κατάσταση με ψυχρή μοιρολατρία, πολλές φορές δικαιολογώντας αυτές τις πράξεις μάλιστα με κάποια υπερηφάνεια και ικανοποίηση: αυτά είναι τα ήθη μας, οι άντρες μας μας αγαπούν πολύ, γι’ αυτό μας προστατεύουν με τρόπους που φαίνονται παράξενοι στους λοιπούς. Πολλές φορές μάλιστα με την πεποίθηση: “ποιος μπορεί να αλλάξει το πεπρωμένο;”. Γι’ αυτούς τους λόγους ο Αλλάχ του Ισλάμ δεν μπορεί να είναι ο θεός της αγάπης που διακηρύττει η Καινή Διαθήκη με τα λόγια: “ο Θεός είναι αγάπη”(Α΄ Ιω. 4:8,16). Ο Αλλάχ είναι μάλλον ένας αυστηρός, δεσποτικός ολοκληρωτικός άρχων. Ακόμα και ο ίδιος γίνεται υπόδουλος του κισμέτ. Η ατομικότητα δεν μπορεί να γίνει θέμα συζητήσεως εδώ, ενώ πολλοί Μουσουλμάνοι απολογητές αμύνονται με επιμονή περί του αντιθέτου. Ένας όμως απολογισμός των ημερήσιων πράξεων σε Ισλαμικές χώρες μιλούν για την αληθινή κατάσταση. Το δικαίωμα του ατόμου δεν μπορεί να προηγηθεί ποτέ από εκείνο του κράτους, που επιβάλλεται σε αυτό από το ‘σαριά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία του ατόμου σε Ισλαμικά καθεστώτα συμβαίνει να είναι μεταξύ των πιο δυσεπίλυτων και των πιο δυσάρεστα επικαίρων παγκοσμίων συνθηκών.

Το σημαντικό για το Ισλάμ είναι ο ευπρεπισμός του συνόλου. Η Ισλαμική κοινωνία αξίζει να έχει πάντοτε την προτεραιότητα για την εξασφάλιση της δημόσιας τάξεως σύμφωνα μα τις διαταγές του ‘σαριά. Γι’ αυτό το λόγο παρουσιάζεται ο σκληρός νόμος του κισάς (εκδίκηση), οπότε λιθοβολείται ο παραβάτης (ή η παραβάτις) ή κόπτεται το χέρι.

Αυτή η πραγματικότητα οδηγεί στο θέμα της προσευχής: πώς μπορεί ένας πιστός να προσεύχεται σε έναν τέτοιο Αλλάχ; Η χριστιανική πράξη και κατανόηση της προσευχής είναι τελείως άλλη από εκείνη του Ισλάμ. Ο Μουσουλμάνος οφείλει να προσευχηθεί πέντε φορές κάθε ημέρα στραμμένος προς τη Μέκκα. Οι πέντε φορές δεν καθορίζονται από το Κοράνι. Προσευχή (ναμάζ) για τον πιστό του Ισλάμ είναι απλώς ένα θρησκευτικό καθήκον και όχι ικεσία όπως στην Αγία Γραφή. Όλες οι προσευχές γίνονται στα Αραβικά, κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο, με τις ίδιες λέξεις. Πολλές φορές ο πιστός δεν ξέρει τι σημαίνουν τα αραβικά λόγια της προσευχής. Ο πιστός οφείλει να πλύνει ορισμένα μέρη του σώματός του προ της προσευχής, και αν βρίσκεται στην έρημο χωρίς νερό, οφείλει να το κάνει με την άμμο της ερήμου (δες 5:8 κ.ε.). Η προσευχή αποτελεί χρήσιμο έργο και εξυπηρετεί στην ακύρωση των κακών έργων (δες 11:116, 4:104).

Η αποστασία από την θρησκεία τιμωρείται με θάνατο. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η προτεραιότητα της διακηρύξεως του Κορανίου, ότι την Ισλαμική θρησκεία την επιβάλλει ο Αλλάχ (δες 4:115, 3:17, 79). Σε ένα εδάφιο μόνο γίνεται μια πλάγια αναφορά ότι η θρησκεία δεν επιβάλλεται, όμως και εδώ διευκρινίζεται το ορθό από το λαθεμένο (2:257 κ.ε.).

Το Κοράνι κυβέρνησε για πολλούς αιώνες την Ισλαμική κοινωνία και τον τρόπο ζωής, πράγμα που συνεχίζει να κάνει σε διάφορες χώρες της γης στις ημέρες μας. Η διδαχή του Κορανίου αποτελεί πολύ βαθύ διχασμό μεταξύ των υποστηρικτών του ‘σαριά (διοίκηση σύμφωνα με τις αρχές του Κορανίου) και εκείνων που υποστηρίζουν τον κοσμικό τρόπο λειτουργίας.

Το Πιστεύω του Ισλάμ –Οι Πέντε Στύλοι του

Οι μουσουλμάνοι έχουν το πιο μικρό σύμβολο πίστεως: “πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός του Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του”. Αυτό εκπέμπεται σαν κλήση για προσευχή σε όλους τους μουσουλμάνους από το Μαρόκο μέχρι την Ινδονησία, στα δεκαέξι εκατομμύρια Μουσουλμάνους στις διάφορες χώρες της Ευρώπης, και σε όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Πέντε φορές καθημερινά από τους μιναρέδες οι μουεζίνηδες κράζουν από τα μεγάφωνα το καλίμα, αυτό το πιστεύω. Σε αυτή την κλήση υπάρχει το στοιχείο της άρνησης της Τριαδικής θεότητος. Αυτού του είδους ο μονοθεϊσμός είναι καλά εγκατεστημένος σε κάθε Μουσουλμανικό νου. Μόνο η επέμβαση του Αγίου Πνεύματος δύναται να το αφαιρέσει και να εγκαταστήσει την Τριαδική πίστη και κατανόηση.

Κάθε Μουσουλμάνος οφείλει να πιστεύει στον Αλλάχ και στους αγγέλους του, στους προφήτες του, στην έσχατη ημέρα, στο κισμέτ και στην ανάσταση των νεκρών. Επιπλέον στις πρακτικές υποχρεώσεις προς την θρησκεία του που είναι πέντε και ονομάζονται οι στύλοι της θρησκείας. Κανένας δεν γίνεται δεκτός σαν πιστός μουσουλμάνος αν δεν υποταχθεί σε αυτά και δεν τα εκτελέσει με τυφλή αφοσίωση.

  1. Shahada (Σαχαντα): η ομολογία πίστεως, το καλίμα
  2. Salat ή Namaz (Σαλάτ ή Ναμάζ): η προσευχή
  3. Zakat (Ζακάτ): Ελεημοσύνη, ή Sadaqa (Σαντακά): αγαθοεργία, χρηματική προσφορά, το 1/40
  4. Saum (Σαούμ): Νηστεία κατά το μήνα του Ραμαζανίου
  5. Hajj (Χατζ): το ιερό προσκύνημα στη Μέκκα το 12ο μήνα, τουλάχιστον μία φορά στη ζωή

Όλα αυτά είναι αναγκαστικά καθήκοντα του πιστού και δεν πρέπει να παραμεληθούν. Άλλα θρησκευτικά καθήκοντα δεν είναι υποχρεωτικά όπως αυτά και για τούτο είναι χρήσιμο να τα εξετάσουμε από κοντά.

  1. Oμολογία της πίστεως: όπως το βλέπουμε, αυτή η υποχρέωση είναι η πρώτη και βασική στην πίστη κάθε Μουσουλμάνου. Απάρνηση αυτής και απομάκρυνση σημαίνει αποστασία. Ο αποστάτης θα φονευθεί. “Ομολογώ την μοναδικότητα του Αλλάχ, εκτός από τον οποίο δεν υπάρχει άλλος θεός. Αυτός δεν έχει σύντροφο ή συμμέτοχο. Ο Μωάμεθ είναι ο δούλος και αγγελιοφόρος”.
  2. Προσευχές. Πλύσιμο προ της προσευχής είναι υποχρεωτικό. Το πλύσιμο δεν είναι αυθαίρετο, αλλά γίνεται σύμφωνα με λεπτομερείς διατάξεις, συνοδευόμενο από προσευχές που γίνονται πάντα στην Αραβική. Το πλύσιμο εγγυάται την άφεση των μικρών αμαρτιών, όπως το ψέμα, την απάτη, την οργή, την επιθυμία κ.ο.κ. Οι μεγάλες αμαρτίες όπως η παραμέληση της προσευχής την Παρασκευή, η μαγεία, το χαρτοπαίγνιο, το ξύρισμα των γενιών, κ.ο.κ. Η αμαρτία του ‘σιρκ -συνταύτιση με τον Θεό- δεν εξιλεώνεται με τίποτα. Όταν τελειώνει η προσευχή, ο πιστός ικετεύει και για τον Μωάμεθ και τους απογόνους του, υπενθυμίζοντας στον Θεό περί της πιστότητάς του στον Αβραάμ και στο σπέρμα του. Από αυτό φαίνεται ότι ο Μουσουλμάνος δεν γνωρίζει την παρούσα κατάσταση του προφήτη του. Η μεσημβρινή προσευχή της Παρασκευής είναι η μεγαλύτερη ομαδική προσευχή του Ισλάμ. Αυτήν την εποχή της ανυψώσεως, της εξυψώσεως της θρησκείας, σε οποιαδήποτε Ισλαμική πόλη μεγάλες ανθρώπινες μάζες ξεχειλίζουν τους δρόμους και τις πλατείες γι’ αυτή την προσευχή. Στο τζουμά, έκτακτο κήρυγμα (χουτμπά) παρακολουθείται από τους καθήμενους ακροατές πριν την προσευχή. Ο ιμάμης συνήθως διανθίζει την ομιλία του με πολλές πολιτικές προτροπές και εχθρικές δηλώσεις κατά των απίστων. Στο τέλος της προσευχής οι πιστοί εύχονται ο ένας στον άλλον λέγοντας:“ ο Αλλάχ να το δεχτεί”.
  3. Νηστεία. Αναφέρεται κοινώς ως ραμαζάν, που είναι ένας από τους σεληνιακούς μήνες. Από τα ξημερώματα μέχρι την συσκότιση ο πιστός απέχει από όλα τα φαγητά, από κάθε τι που πίνεται ακόμη και από το σάλιο του, από τον καπνό, τις κολόνιες και τις συζυγικές σχέσεις, κ.ο.κ. Η νηστεία πάλι γίνεται για άφεση αμαρτιών. Το βράδυ, στη λήξη της νηστείας, το τραπέζι του ιφτάρ με άφθονα φαγητά, περιμένει όλους τους πιστούς. Και το πρωί πριν το ξημέρωμα το τραπέζι του σαχούρ είναι στρωμένο για εκείνους που θα ανταμώσουν την ημέρα νηστεύοντας. Ο μήνας Ραμαζάν είναι αργός μήνας. Οι δουλειές, οι απασχολήσεις, τα πάντα χαλαρώνουν. Το βράδυ περιμένουν όλοι με ανυπομονησία το ιφτάρ. Σύμφωνα με τους σεληνιακούς μήνες, το Ραμαζάν έρχεται περίπου δέκα ημέρες ενωρίτερα κάθε χρόνο. Ετσι σε 36½ χρόνια συναντιέται πάλι στο ίδιο χρονικό σημείο. Νηστεία μέσα στον καύσωνα είναι άκρως βασανιστική. Αυτά αντιμετωπίζει ο πιστός μιας θρησκείας που είναι τελείως κλειστή και αδιάφορη στην θεϊκή αλήθεια της δικαιώσεως εκ πίστεως. ΄Οσοι δεν μπορούν να νηστέψουν πρέπει να εκπληρώσουν το καθήκον τους αργότερα. Ο μήνας Ραμαζάν ονομάζεται άγιος μήνας.
  4. Προσφορά ή ελεημοσύνη. Μια θρησκεία που εξαρτάται τελείως από την εκτέλεση θρησκευτικών καθηκόντων και καλών έργων, υποχρεώνει βέβαια την προσφορά, κάνοντάς την έναν από τους πέντε στύλους. Ενώ η Π.Δ. έχει ως αρχή την προσφορά των δεκάτων, το Ισλάμ απαιτεί το εν τεσσαρακοστόν. Αυτό εξαρτάται από πολλές καταστάσεις: ποιος δίδει ποιος δεν δίδει, πού δίδεται, πού δεν δίδεται, πώς δίδεται κ.ο.κ.
  5. Το χατζάτο: Ο Μωάμεθ ξεκίνησε με την επιδίωξη να ενώσει όλους τους Αραβες κάτω από μία θρησκευτική σημαία, καλώντας τους όλους στο ίδιο θρησκευτικό κέντρο. Στην αρχή της θρησκείας, ο Μωάμεθ αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ –προσευχόμενος προς αυτήν την κατεύθυνση- ως το κέντρο της θρησκείας. Όμως λίγο αργότερα το έστρεψε προς τη Μέκκα που την όρισε ως κίμπλα δηλ. κατεύθυνση προσευχής, τόπος του ετησίου χατζ που το έκαμε αναγκαστικό σε κάθε πιστό τουλάχιστον για μια φορά στη ζωή του. Υπάρχουν εκείνοι που ταξιδεύουν πολλές φορές για την απόκτηση μεγαλύτερης χάρης ενώπιον του Αλλάχ. Οι πτωχοί ζητούν βοήθεια για την εκτέλεση της υποχρεώσεώς τους.

    Το χατζ είναι απόλυτη θρησκευτική υποχρέωση για κάθε μουσουλμάνο. Οι σχολιαστές της θρησκείας προσθέτουν τη δική τους ερμηνεία στο ποιοι μπορούν και ποιοι δεν μπορούν να το εκτελέσουν. Εάν κάποιος δεν μπορεί να το εκπληρώσει μπορεί να στείλει άλλον στη θέση του. Άλλος λέγει ότι αν κάποιος μπορεί να περπατήσει και έχει αρκετές προμήθειες οφείλει να το κάνει κ.ο.κ. Αν κάποιος δούλος πάει στο χατζάτο, μετά την απελευθέρωσή του, είναι υποχρεωμένος να ξαναπάει. Το ίδιο ισχύει για τα παιδιά. Τρεις είναι οι πράξεις που πρέπει να αναλάβει ο πιστός:

    α) Να ντυθεί με το ιχράμ, που αποτελείται από δύο τμήματα άραφα λινά λευκά, το ένα γύρω από την οσφύ, το άλλο στον ένα ώμο. Το κεφάλι μένει ακάλυπτο.

    β) Να ανέβει στο όρος Αραφάτ, από όπου σύμφωνα με την παράδοση όλοι λιθοβολούν τον Σατανά που είναι εκεί υπό την μορφή κάθετων στηλών. Όταν περνούν λέγουν: “βρίσκω καταφυγή στον Αλλάχ από τον λιθοβολημένο Σατανά”.

    γ) Να κάμει το ταβουάφ (προσκύνηση) περιτριγυρίζοντας το κιμπλά εφτά φορές, φιλώντας τον μαύρο λίθο, την κααμπά, κληρονομιά από την εποχή των κουρεϊσιτών ειδωλολατρών.

Στο τέλος του χατζ οι πιστοί κάνουν θυσία στην κοιλάδα Μινά και ξυρίζουν το κεφάλι. Το χατζάτο γίνεται το δωδέκατο μήνα του σεληνιακού χρόνου, οπότε ο μουσουλμανικός κόσμος παντού θυσιάζει κάποιο ζώο όχι για εξιλέωση αμαρτιών, αλλα ως περαιτέρω πιστωτική πράξη σε λογαριασμό του.

Η πολυσέβαστη τελετή γύρω από τον μαύρο λίθο, όπου ο πιστός προσεύχεται και για τον προφήτη του και για την συγχώρηση των δικών του αμαρτιών, δεν διαφέρει πολύ από τις τελετές των ειδωλολατρών που γίνονταν γύρω από τον ίδιο λίθο. Ο τότε συμβιβασμός που έκαμε ο Μωάμεθ με την πατριά του, που στην αρχή τον αρνήθηκε εντελώς συνεχίζει μέχρι τούτη την ημέρα, αποτελώντας την υπερσεβάσμια Μουσουλμανική τελετή. Ο όχλος, που σπρώχνεται πατώντας οι μεν τους δε, για να φιλήσει το άψυχο αντικείμενο, μας υπενθυμίζει την θρησκεία από την οποία το στοιχείο της ζωής -ο Ιησούς Χριστός- τελείως απουσιάζει.

Στο τέλος, ο πιστός επισκέπτεται την Μεδίνα, τον τάφο του Μωάμεθ, κερδίζοντας τον έντιμο τίτλο του χατζή. Αυτό τον εξυπηρετεί πολύ στην κοινωνία, στην οικογένειά του και κυρίως στο επάγγελμα (εάν λ.χ. ένας σιδεράς γράψει στο σιδηρουργείο του Χατζή Μουσταφά έχει περισσότερη πελατεία). Και στις γυναίκες επιτρέπεται να πάνε στο χατζάτο. Όμως ο αριθμός τους είναι ελάχιστος εν συγκρίσει με τους άνδρες, κάνουν δε τα καθήκοντά τους ξεχωριστά.

Υπήρξαν πολλοί συγγραφείς και ιστοριοδίφες από την Δύση που θέλοντας να ερευνήσουν τι ακριβώς γίνεται στη Μέκκα ασπάστηκαν το Ισλάμ και έκαμαν ένα ταξίδι στη Μέκκα. Ας ακούσουμε τι περιγράφει ένας που βρέθηκε στο χατζάτο, με αυτό τον τρόπο.

“Όλες οι τελετές που συνδέονται με το χατζάτο τις πήρε με πολύ μικρές αλλαγές ο Μωάμεθ από τον Αραβικό παγανισμό. Η αμηχανία που αισθάνθηκαν μερικοί από τους συγχρόνους του Μωάμεθ σε αυτήν την πράξη σκιαγραφείται από μία παρατήρηση που αποδίδεται στον Ομάρ τον δεύτερο διάδοχο του Μωάμεθ. Σύμφωνα με τις αφηγήσεις, όταν φιλούσε την μαύρη πέτρα, είπε: “Αλήθεια, γνωρίζω ότι είσαι πέτρα. Δεν κάνεις ούτε καλό ούτε κακό στον κόσμο. Εάν δεν είχα δει τον προφήτη να σε φιλά, εγώ δεν θα σε είχα φιλήσει!”.

Κάποιος παίρνει μια ζωηρή εντύπωση από τις μάζες των ανθρώπων που παλεύουν να φιλήσουν αυτήν την πέτρα, από μία περιγραφή της σκηνής από ένα μη Μουσουλμάνο Ευρωπαίο που παρατήρησε και έλαβε μέρος στις τελετουργίες, απαγορευμένες σε έναν άπιστο. Γράφει: “Στο τέλος πέρασα το κεφάλι μου, το χτύπησα κιόλας κατά την προσπάθειά μου, και βγήκα από το συνωστισμό έχοντας χάσει το ιχράμ του ώμου μου και αρκετό δέρμα από πάνω μου. Ήμουν πιο τυχερός από έναν άλλον άνδρα που έχασε το ύφασμα από τη μέση του και βγήκε εντελώς γυμνός”.

Έχει και μία εξίσου αστεία περιγραφή από την τελετουργία του λιθοβολισμού του Σατανά. Ο στόχος είναι μία πέτρινη στήλη που στέκεται σε κάποιο βαθούλωμα σαν τη λεκάνη ενός συντριβανιού. Όταν πλησιάσαμε ο στόχος είχε περικυκλωθεί από ένα ενθουσιώδες πλήθος που κουνούσε χέρια και πετούσε πέτρες που σχημάτιζαν σύννεφο. Ήταν πολύ αργά να πλησιάσουμε καν το στόχο μας και πετάξαμε τις πέτρες μας από μακριά, πολύ μακριά για να φτάσουν το στόχο τους. Δεν υπάρχει λόγος να χτυπήσεις το στόχο αλλά αν πετάξεις την πέτρα κοντά ή πιο μακριά μπορεί να χτυπήσεις κάποιον από το πλήθος. Ενθουσιώδεις που πλησιάζουν πολύ κοντά έχουν τον κίνδυνο να χτυπηθούν. Ένας που ήταν κοντά μου έσκισε το μάγουλό του.”

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Το Κοράνι 
  2. Encyclopaedia Brittanica
  3. The Quran says, A.H.Whitehouse
  4. The five pillars of Islam, L.Bevan Jones
  5. The life of Muslim Women V.R.Bevan Jones

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Το Κόστος της Αναζωπύρησης /2

 

του Αιδ. Μελέτη Β. Μελετιάδη

Ιωάν. ε΄:1-11

Τι εννοεί ο Χριστός όταν μιλάει για τον σταυρό;

Α. Ο Σταυρός Είναι για Όλους1

Ο σταυρός είναι για όλους εκείνους οι οποίοι θέλουν να ακολουθήσουν τον Ιησού Χριστό. Δεν υπάρχουν κατηγορίες μαθητών. Δεν μπορούν κάποιοι να εξαιρεθούν. Ο σταυρός δεν είναι μόνο για την πνευματική "ελίτ". Δεν είναι μόνο για τους ποιμένες, τους κήρυκες, τους ιεραποστόλους. Όταν ο Κύριος έδινε την εντολή δεν απευθυνόταν μόνο στους 12 μαθητές Του, αλλά σε όλους που Τον ακολουθούσαν, "Ο Ιησούς κάλεσε τότε τον κόσμο μαζί με τους μαθητές και τους είπε: Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθεί" (Μάρκος η΄:34).

Επανειλλημένα ο Ιησούς Χριστός είπε ότι κανένας δεν μπορεί να θεωρηθεί μαθητής Του εάν δεν κουβαλάει το σταυρό του, "Όποιος δεν παίρνει το σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου" (Ματθαίος ι΄:38). Στον Λουκά, πάλι, απευθυνόμενος στο πλήθος που Τον ακολουθούσε είπε, "Όποιος δεν σηκώνει το σταυρό του και δε με ακολουθεί, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου" (Λουκάς ιδ΄:27). Είναι απόλυτα αδύνατο να θεωρείται κάποιος χριστιανός χωρίς αυταπάρνηση. Ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε τον σταυρό είναι να ακολουθήσουμε τον κόσμο σε μια πορεία προς την κόλαση, διότι διαβάζουμε στο Λουκάς θ΄:24, "… όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει".

Αναμφίβολα, το μήνυμα του σταυρού δεν ηχεί τόσο όμορφα στα αυτιά μας. Η χριστιανική ζωή μας, δυστυχώς, έχει γίνει ανθρωποκεντρική κι όχι θεοκεντρική. Για να δικαιολογήσουμε δε την αποστασία μας έχουμε εφεύρει και θεολογική φόρμουλα και σύνθημα του τύπου, "Ο Θεός είναι ο σωτήρας μου, αλλά δεν έχει γίνει ακόμη Κύριος της ζωής μου".2 Μια τέτοια αντίληψη όχι μόνο είναι εξω-βιβλική και αντι-βιβλική, όχι μόνο προσκρούει στην αντίληψη περί σωτηρίας του Ιστορικού Χριστιανισμού, αλλά, τολμώ να πω ότι είναι και διαβολική! Ο Ιησούς Χριστός δεν μπορεί να διαιρεθεί μεταξύ του Σωτήρα Χριστού και του Κυρίαρχου Ιησού.

Γράφοντας πάνω σ' αυτό το θέμα ο Billy Graham είπε, "Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεωρείται αληθινά αναγεννημένος του οποίου η θέληση δεν έχει καμφθεί μπροστά στον Θεό. Μπορεί διανοητικά να τα γνωρίζει, μπορεί να έχει συναισθηματικές εμπειρίες. Αλλά, δεν είναι αληθινά σωσμένος έως ότου ταπεινωθεί και παραδοθεί στον Κύριο και Σωτήρα Χριστό".3

Μέσα στο ίδιο πνεύμα κινούμενος ο Charles Spurgeon είπε, "Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Απόστολοι πάντοτε κήρυξαν την Κυριαρχία του Ιησού Χριστού. Τη λέξη Σωτήρας τη συναντάμε μόνο δύο φορές στις Πράξεις (ε΄:31, ιγ΄:23). Αντίθετα, ο τίτλος "Κύριος" αναφέρεται 92 φορές, "Κύριος Ιησούς" 13 φορές και η φράση "ο Κύριος Ιησούς Χριστός" 6 φορές. Το ευαγγέλιο είναι, Πίστεψον εις τον Κύριον Ιησούν Χριστόν και θέλεις σωθεί".4

Χωρίς σταυρό δεν μπορούμε να είμαστε μαθητές του Χριστού. Εκείνος που δεν είναι μαθητής του Ιησού Χριστού δεν έχει τη ζωή.

Β. Το Κάλεσμα για το Σταυρό Είναι Συνεχές

Η άρνηση του εαυτού μας δεν μπορεί να γίνει μόνο μία φορά. Δεν είναι το αντίτιμο της σωτηρίας το οποίο πληρώνουμε και μετά ησυχάζουμε. Δεν είναι βάρος που σήμερα σηκώνουμε κι αύριο αφήνουμε. Αντίθετα, είναι ένα βάρος (ελαφρύ) το οποίο πρέπει ο μαθητής του Χριστού να σηκώνει σ' ολόκληρη τη ζωή του.

Στο Μάρκο α΄και β΄ο Κύριος καλεί τους μαθητές Του. Μέσα σ' αυτό το κάλεσμα περιέχεται και η έννοια του κόστους. Για τον Πέτρο ήταν τα καΐκια που άφηνε πίσω. Για το Ματθαίο, το φορολογικό του γραφείο με όλα τα έσοδα, την αποκατάσταση των παιδιών του και το επίπεδο ζωής που το επάγγελμά του του πρόσφερε. Και τι υπήρχε ως αντάλλαγμα γι' αυτές τις θυσίες; Για τρία χρόνια περιπλάνηση στην Παλαιστίνη στη διάρκεια των οποίων πειραματίστηκαν πείνα, δίψα, απόρριψη, εχθρότητα, διωγμό. Στο τέλος ο ίδιος ο δάσκαλος τους εγκατέλειπε αφήνοντας την εντολή και το κριτήριο της μαθητείας που ήταν ένας καθημερινός, εφ' όρου ζωής σταυρός. Δηλαδή κι άλλο κόστος, κι άλλη ευθύνη! Η μόνη μέρα και ώρα και τόπος που δεν θα σήκωναν πια τον σταυρό τους θα ήταν η μέρα κι η ώρα κι ο τόπος του θανάτου τους (καταλάβαινε, μαρτύριό τους).

Σηκώνεις τον σταυρό σου καθημερινά; Σήμερα;

Γ. Ο Σταυρός Πονάει

Στην εποχή μας ο σταυρός έχει χάσει την έννοιά του. Σήμερα ο σταυρός έχει την έννοια της διακόσμησης. Αντίθετα στην εποχή του Χριστού ο σταυρός συμβόλιζε τον θάνατο και τον πόνο. Εάν το κόστος του πόνου αφαιρεθεί από την έννοια του σταυρού τότε ο σταυρός δεν είναι αυτός για τον οποίο μιλάει ο Ιησούς Χριστός και στον οποίο ο Ίδιος ανέβηκε. Επάνω στο σταυρό ο Χριστός υπέφερε τρομερούς πόνους. Πόνους εξωτερικούς και εσωτερικούς, με χειρότερους τους εσωτερικούς. Γράφει ο συγγραφέας της Εβραίους μιλώντας για τον Ιησού, "Αυτός, επειδή είχε υπ' όψη του τη χαρά που τον περίμενε, υπέμεινε το σταυρικό θάνατο περιφρονώντας την ατίμωση" (ιβ΄:2). Καταλαβαίνουμε ότι η ατίμωσή Του ήταν οδυνηρότερη από τα καρφιά που πλήγωναν τις σάρκες Του. Ο Άγιος Θεός να ατιμάζεται γινόμενος αμαρτία και στεκώμενος γυμνός μπροστά στη δικαιοσύνη του Θεού και στα περίεργα μάτια των φονιάδων (Λουκάς κγ΄:35).

Είναι αυτός ο εσωτερικός πόνος που χαρακτηρίζει τη διδασκαλία του Ιησού για τον σταυρό. Είναι η πάλη με το "Εγώ", η πάλη με την ίδια την αμαρτία η οποία μας επιθυμεί φοβερά (Γεν. δ΄:7). Τον πρωτομάρτυρα Στέφανο δεν τον λιθοβολούσαν καθημερινά, αλλά καθημερινά σήκωνε το σταυρό του.

Για να κατανοήσουμε αυτή την εσωτερικότητα του σταυρού θα ήταν καλό να προσέξουμε τον Ιησού Χριστό επάνω στο δικό Του σταυρό. Καθώς βρίσκεται κρεμασμένος ο Χριστός προφέρει κάποιους λόγους οι οποίοι φανερώνουν αυτή την εσωτερικότητα του σταυρικού πόνου.

Σταυρός: Ο Πόνος της Συγχώρησης5

Πριν Τον ανεβάσουν στον σταυρό Τον κατηγόρησαν, Τον έφτυσαν, Τον χτύπησαν, Τον κορόιδεψαν, Του έβαλαν ακάνθινο στεφάνι και στη συνέχεια Του κάρφωσαν τα πόδια και τα χέρια. Οι πρώτες λέξεις του Ιησού Χριστού, μετά από όλα αυτά, ήταν, "Πατέρα, συγχώρησέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν" (Λουκάς κγ΄:34). Η συγχώρηση πάντοτε πονάει, δεν είναι εύκολη. Πάντοτε απαιτεί το θάνατο του "εγώ" και του "μου". Η συγχώρηση προϋποθέτει εσωτερικό πόνο.

Σταυρός: Ο Πόνος της Αποδοχής

Διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο του Λουκά ότι ο Χριστός σταυρώθηκε μεταξύ δύο κακούργων (ληστών). Σε κάποια στιγμή ο ένας κακούργος αναγνώρισε ποιος ήταν ο Χριστός και στις βλαστήμιες και στην πρόκληση του άλλου κακούργου "Εάν εσύ είσαι ο Μεσσίας σώσε τον εαυτό σου κι εμάς" απάντησε επιτημώντας τον, "Ούτε τον Θεό δεν φοβάσαι εσύ; Δεν είσαι όπως κι εκείνος καταδικασμένος; Εμείς βέβαια δίκαια, γιατί τιμωρούμαστε γι' αυτά που κάναμε· αυτός όμως δεν έκανε κανένα κακό". Στη συνέχεια γυρίζοντας στον Ιησού Τον παρακάλεσε, "Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου". Και ο Ιησούς του απαντά βεβαιώνοντάς τον, "Σε βεβαιώνω πως σήμερα κιόλας θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο" (Λουκάς κγ΄:39-43).

Το να σηκώνεις τον σταυρό καθημερινά σημαίνει να αποδέχεσαι μέσα στη ζωή σου εκείνους τους "κακούργους" που σου είναι αποκρουστικοί, δύσκολοι, ακάθαρτοι, κουραστικοί, βαρετοί κ.λπ.

Σταυρός: Ο Πόνος του Αποχωρισμού

Για τον Ιησού Χριστό ο σταυρός σήμαινε αποχωρισμό απ' το αγαπητότερό Του πρόσωπο, την Μάνα Του. Αυτή η Γυναίκα, η οποία ευλογήθηκε από τον Θεό τόσο ώστε να γίνει η Θεοτόκος, έβλεπε τον Γιο της, Αυτόν που κάποτε Τον θήλασε, Αυτόν που κάποτε Τον αγκάλιαζε, Αυτόν που κάποτε Τον ακολούθησε, να αποχωρίζεται πια απ' αυτήν κι αυτή απ' Αυτόν εξαιτίας του Σταυρού.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του χριστιανού που σταυρός σημαίνει αποχωρισμό, απόρριψη, όχι μόνο από την κοινωνία αλλά και από την οικογένεια. Ξεκάθαρα και απόλυτα είναι τα λόγια του Ιησού Χριστού σ' αυτό το σημείο, "Φωτιά ήρθα να βάλω στη γη και τι άλλο θέλω αν έχει κιόλας ανάψει! Έχω όμως να περάσω μια δοκιμασία και με κατέχει ανυπομονησία ωσότου την υποστώ! Νομίζετε πως ήρθα για να επιβάλω αναγκαστική ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων; Κάθε άλλο· σας βεβαιώνω πως ο ερχομός μου θα φέρει διαιρέσεις. Από τώρα και στο εξής μία οικογένεια με πέντε μέλη θα χωριστεί σε δύο παρατάξεις: τρεις εναντίον δύο και δύο εναντίον τριών. Ο πατέρας θα είναι αντίθετος με το γιο του κι ο γιος με τον πατέρα του· η μάνα με την κόρη της και η κόρη με τη μάνα της· η πεθερά με τη νύφη της κι η νύφη με την πεθερά της" (Λουκάς ιβ΄:49-53).

Σταυρός: Ο Πόνος της Εξάρτησης

Ο αποχωρισμός της Μαρίας από τον Ιησού Χριστό αυτόματα έφερε την εξάρτηση στη ζωή της. Η Μαρία μάλλον θα ήταν χήρα γι' αυτό ο Ιησούς απευθύνεται και της λέει εννοώντας τον Ιωάννη, "Αυτός τώρα είναι ο γιος σου" (Ιωάννης κθ΄:26). Ύστερα λέει στο μαθητή, "Αυτή τώρα είναι η μητέρα σου".. Από κείνη την ώρα ο μαθητής την πήρε στο σπίτι του (Ιωάννης κθ΄:27).

Μερικές φορές ο σταυρός στη ζωή του χριστιανού σημαίνει εξάρτηση από άλλους. Μια εξάρτηση η οποία ταπεινώνει το "Εγώ" μας.

Σταυρός: Ο Πόνος της Μοναξιάς

Ενώ ο Χριστός βρίσκεται πάνω στο σταυρό, ξαφνικά τρομερό σκοτάδι καλύπτει την περιοχή για τρεις ώρες (από την 6η έως την 9η ώρα). Μέσα σ' αυτό το πυκνό σκοτάδι το ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι, "Γύρω στις τρεις κραύγασε ο Ιησούς με δυνατή φωνή <Ηλί ηλί λαμά σαβαχθανί;>, δηλαδή, <Θεέ μου, Θεέ μου γιατί με εγκατέλειπες;> (Ματθαίος κζ΄:46). Μέσα στην οδυνηρότερη στιγμή του πάθους Του ο Ιησούς θέτει ένα ερώτημα στον Ουράνιο Πατέρα Του το οποίο μέχρι και σήμερα παραμένει αναπάντητο. Ένα ερώτημα που εκφράζει όλο τον εσωτερικό πόνο της εγκατάλειψης, της απόρριψης, της μοναξιάς, της σιωπής.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του Χριστιανού που ο σταυρός τον οποίο καλεί ο Κύριός Του να σηκώνει σημαίνει σιωπή όταν έχει τη μεγαλύτερη ανάγκη από διαβεβαίωση, μοναξιά όταν η παρουσία άλλων θεωρείται λύτρωση, απόρριψη όταν η αποδοχή είναι ό,τι είναι το οξυγόνο στη ζωή. Σιωπή, μοναξιά, απόρριψη είναι τα υλικά με τα οποία είναι φτιαγμένο το πέπλο του πυκνού σκοταδιού που ο σταυρός εγκυμονεί στη ζωή του χριστιανού.

Σταυρός: Ο Πόνος της Ξηρασίας

Κρεμασμένος επάνω στον δικό Του σταυρό, με το αίμα να αδειάζει από τις φλέβες Του, αισθανόμενος το βάρος των αμαρτιών του ανθρώπου, ο Ιησούς με αδύναμη πια φωνή παρακαλεί: "Διψώ!" (Ιωάννης ιθ΄:28).

Στην εμπειρία της καθημερινής ανάληψης του σταυρού θα υπάρξουν στιγμές που ο χριστιανός θα βιώσει "δίψα". Σημαίνει να διαβάζεις την Γραφή σου, να ακούς το κήρυγμα και να συνεχίσεις να είσαι διψασμένος. Ο λαός Ισραήλ περπάτησε για σαράντα χρόνια μέσα στην έρημο της ξηρασίας μέχρι να φτάσουν στα νερά (Δευτερονόμιο η΄:1-3, 7). Καθημερινός σταυρός σημαίνει ανάλογες περιόδους δίψας μέσα από καυτή έρημο.

Σταυρός: Ο Πόνος της Ολοκλήρωσης

Αφού ο Χριστός αρνείται το ποτό των στρατιωτών, γυρίζει το κεφάλι Του και λέει, "Τετέλεσται" (Ιωάννης ιθ΄:30). Με άλλα λόγια, "Όλα εκπληρώθηκαν τώρα"6. Δηλαδή, το έργο ολοκληρώθηκε. Το έργο στο οποίο μας καλεί ο Ιησούς Χριστός δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς σταυρό. Ο δρόμος για τη Δόξα δεν έχει παρακαμπτήριους. Είναι στενός και μονόδρομος, σταυρός γεμάτος από πόνο.

Δ. Ο Σταυρός Είναι Θανατηφόρος

Ο σταυρός πάντοτε είχε ένα σκοπό: Να επιφέρει με επώδυνο τρόπο τον θάνατο. Γι' αυτό οι φράσεις "ας απαρνηθεί τον εαυτόν του" και "όποιος όμως χάσει την ζωή του εξ αιτίας μου" σκοπό έχουν το θάνατο του "Εγώ" μας. Ένας θάνατος ναι μεν εσωτερικός αλλά τρομερά επώδυνος.

Η αναζωπύρηση κοστίζει, δεν είναι φτηνή. Κοστίζει διότι στηρίζεται πάνω στη χάρη του Ιησού Χριστού η οποία εκδηλώθηκε με τον δικό Του σταυρό και υλοποιείται στην καθημερινή ζωή μας με την εμπειρία της άρσης του θανατοκομιστή σταυρού.

Τι απαντάς, λοιπόν, στο ερώτημα του Ιησού Χριστού καθώς σε πλησιάζει γνωρίζοντας την πνευματική σου κατάσταση και σε ρωτά: "Θέλεις να γίνεις καλά;"

Εάν υπολογίζεις το κόστος (και καλά θα κάνεις να το υπολογίσεις πρωτού δεσμευθείς σύμφωνα με την παρότρυνση του Ιησού, Λουκάς ιδ΄:25-33) και φοβηθείς αρνούμενος να δεχθείς την πρότασή Του για αναζωπυρητική υγεία, τότε θα αναγκαστείς όπως και ο παράλυτος να παραμείνεις γύρω από κάποια "δεξαμενή" χωρίς ποτέ να γνωρίσεις τη δύναμη του Κυρίου Ιησού Χριστού. Θα αναγκαστείς, όπως ο λαός Ισραήλ που για σαράντα χρόνια περιπλανιόταν στην έρημο όπου άφησαν τα κόκαλά τους χωρίς ποτέ να γευθούν τις ευθύνες και τη χαρά της Γης Χαναάν, να περιπλανιέσαι κι εσύ σε κάποια πνευματική έρημο χωρίς ποτέ να γευθείς την ευθύνη και την χαρά της ουράνιας Γης Χαναάν.

Εάν πάλι απαντήσεις καταφατικά στην πρόταση του Κυρίου της Εκκλησίας λέγοντας "Ναι, θέλω να γίνω καλά!" τότε ξανασκέψου το διότι τότε υπάρχει το κόστος του σταυρού. Τότε πρέπει να πεις την τελευταία φράση του Ιησού Χριστού που φανερώνει:

Σταυρός: Ο Πόνος της Παράδοσης

Η τελευταία φράση του Ιησού επάνω στον σταυρό ήταν: "Πατέρα στα χέρια σου παραδίνω το πνεύμα μου. Μόλις το είπε αυτό, ξεψύχησε" (Λουκάς κγ΄:46).

Λίγες ώρες νωρίτερα ο Χριστός είχε πει στον Πατέρα Του: "Πατέρα, αν θέλεις, γλίτωσέ με απ' αυτό το ποτήρι. Ας μη γίνει όμως το δικό μου θέλημα αλλά το δικό σου" (Λουκάς κβ΄:42). Η τέλεια θανάτωση και εκμηδένιση του Εαυτού Του.

Ο δρόμος της αναζωπύρησης είναι ο δρόμος του Σταυρού. Είναι ο δρόμος της εκμηδένισης του εαυτού μας και της τυφλής και ολοκληρωτικής παράδοσης του θελήματός μας στην δικιά Του Αγία Θέληση για την ζωή μας (Γαλάτας β΄:20). Είναι η απόφαση της Άπειρης Παραίτησης7 του εαυτού μας από κάθε απαίτηση και αξίωση μπροστά στον Κυρίαρχο Θεό.

Κι ακόμη, ο δρόμος της αναζωπύρησης είναι ο δρόμος με την πιο λαμπρή χαρά της αιώνιας παρουσίας του Θεού. Ο Ιησούς δεν υπέφερε άδικα, γι' αυτό δεν μας καλεί να σηκώνουμε καθημερινά το σταυρό μας άδικα. Ο συγγραφέας της Εβραίους μας ενθαρρύνει: "Ας έχουμε τα μάτια μας προσηλωμένα στον Ιησού, που μας έδωσε την πίστη την οποία και τελειοποιεί. Αυτός, επειδή είχε υπ' όψη του τη χαρά που τον περίμενε, υπέμεινε το σταυρικό θάνατο περιφρονώντας την ατίμωση, και κάθισε στα δεξιά του θρόνου του Θεού" (Εβραίους ιβ΄:2).

Η ερώτηση του Ιησού Χριστού σε σένα είναι, "Θέλεις να γίνεις καλά;" Τι Του απαντάς;

Υποσημειώσεις

  1. Τα τέσσερα σημεία που ακολουθούν και αρκετό από το περιεχόμενο έχουν ληφθεί από το θαυμάσιο βιβλίο του Chantry, Walter J., The Shadow of the Cross: Studies in Self-Denial. Edinburgh: The Banner of Truth Trust, 1981.
  2. Αυτό το θεολογικό "φρούτο" ξεπήδησε μέσα στον 20ο αιώνα, καλλιεργήθηκε στο Dallas Theological Seminary και εκφράστηκε από τον ιδρυτή του Lewis Sperry Chaffer ο οποίος επηρεάστηκε από τον δάσκαλό του, τον Cyrus I. Scofield τον συγγραφέα της Scofield Reference Bible της οποίας κάποια σχόλια μεταδίδουν αυτό το μήνυμα. Ακόμη καθηγητές και βιβλία τους που πρεσβεύουν αυτήν την δοξασία, όπως: Hodges, Zane. "Absolutely Free!" Grand Rapids, MI: Zondervan, 1989, Ryrie, Charles C. "Balancing the Christian Life". Chicago, IL.: Moody Press, 1969, "So Great Salvation". Wheaton, IL: Victor Books, 1989. Για μια πολύ καλή μελέτη του όλου θέματος και της αιρετικότητας αυτής της διδασκαλίας μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο του MacArthur, John F. Jr. "Faith Works". London: Word Pub., 1993. Ο ίδιος ο MacArthur είναι υπέρμαχος της θεολογίας των οικονομιών (despensationalism) αλλά αντιτείθεται στη λογική επέκτασή της στο δόγμα της Α-Κυριαρχίας (no-lordship) του Ιησού Χριστού. Γράφει χαρακτηριστικά, "Όμως, το γεγονός παραμένει ότι όλοι οι υπέρμαχοι του δόγματος της α-κυριαρχίας είναι οικονομιαστές (dispensationalists). Δεν υπάρχει κανένας θεολόγος της Διαθήκης που να υπερασπίζεται το α-κυρίαρχο ευαγγέλιο" (σελ. 222). Είναι εύλογος ο κίνδυνος μιας τέτοιας θεολογικής τοποθέτησης που μπορεί εύκολα να οδηγήσει στον αντινομιανισμό και στην ασυδοσία.
  3. Hughes, Kent R. "Colossians and Philemon". Wetchester, IL: Crossway Books, 1989. Σελ. 60.
  4. Hughes, Σελ. 61.
  5. Τον σκελετό αυτής της ανάλυσης τον δανείστηκα από τον Gray, Skip. "Discipleship Journal". "The Way of the Cross". Issue 100, July/August 1997. Σελ. 44-49.
  6. Η ερμηνευτική υποσημείωση στο εδάφιο 30 την οποία δίνουν οι μεταφραστές της Νέας Μετάφρασης της Βιβλικής Εταιρείας.
    Ο όρος ανήκει στον μεγάλο Δανό θεολόγο, φιλόσοφο και χριστιανό Σόρεν Κίρκεγκωρ.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Ο Εκατόνταρχος για το δούλο του

του κ. Ιωάννη Έρτσου

"Κύριε, … μόνο πες ένα λόγο… και το παιδί μου θα γίνει καλά"

Νομίζουν πολλοί πως ο Θεός ζητάει πολλά πράγματα απ' τον άνθρωπο, αλλά η αλήθεια είναι πως δε ζητάει τίποτα. Κι εδώ ακριβώς σκαλώνουν. Είτε διότι αυτά που νομίζουν πως τους ζητάει είναι πολλά κι ακατόρθωτα, είτε διότι δεν μπορούν να πιστέψουν πως είναι δυνατό να μην τους ζητάει τίποτα. Όμως, αν όλα στις σχέσεις των ανθρώπων αποτελούν ανταλλαγή αξιών, αν τίποτα δεν αποχτιέται χωρίς να καταβληθεί κάποιο τίμημα ή αντίκρυσμα, στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό συμβαίνει το τελείως αντίθετο. Ο Θεός δεν είναι Χρηματιστήριο αξιών, αλλά Πηγή πρόνοιας και δωρεών.

Κάτι όμως, περιμένει ο Θεός απ' τον άνθρωπο, πριν οι δωρεές Του αρχίσουν να σωριάζονται στα πόδια του. Περιμένει την αναγνώριση πως, σαν αμαρτωλός που είναι ο άνθρωπος, δεν του αναλογούν, είναι τελείως ανάξιος γι' αυτές. Και τούτη την αναγνώριση όταν δείξει, ο Θεός τη βλέπει σαν απαίτηση που προβάλλει ώστε να τύχει ελέους και χάρης. Και σ' αυτή την απαίτηση ο Θεός αναγκάζεται ν' ανταποκριθεί.

Στο σημείο αυτό γεννιέται η πίστη στην καρδιά του ανθρώπου, η πίστη χωρίς την οποία ο Θεός δεν μπορεί να γίνει "μισθαποδότης", η πίστη την οποία ο Θεός του λογαριάζει για να τον δικαιώσει και σώσει κι ευεργετήσει.

Τα κείμενα της Κ. Διαθήκης πάνω στα οποία θα στηρίξουμε κι αναλύσουμε την παραπάνω αρχή είναι: Ματθ. 8:5-13 και Λουκ. 7:1. Περιέχουν την εξιστόρηση της θεραπείας του παραλυτικού δούλου ενός εκατόνταρχου, που ήλθε στον Χριστό να Του τη ζητήσει.

Στο Ματθ. 8:5 διαβάζουμε: "Ότε δε εισήλθεν ο Ιησούς εις Καπερναούμ, προσήλθε προς αυτόν εκατόνταρχος…". Ας σημειωθεί εδώ πως ο εκατόνταρχος ήταν Εθνικός, δεν ήταν Εβραίος. Οι δε Εθνικοί ήσαν ειδωλολάτρες πολυθεϊστές, όχι μονοθεϊστές όπως οι Εβραίοι, των οποίων ο Θεός ήταν Πρόσωπο Ζωντανό και Κυρίαρχο.

Οι Εβραίοι ποτέ δεν έμπαιναν σε σπίτια εθνικών διότι, λόγω της απιστίας τους στον αληθινό Θεό, τα θεωρούσαν ακάθαρτα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που ο εκατόνταρχος "προσήλθε" εκείνος στον Εβραίο Ιησού. Νόμιζε πως ο Χριστός δεν θα καταδεχόταν να μπει στο σπίτι του, διότι πίστευε πως ο Χριστός ήταν ένας κοινός Εβραίος και τίποτ' άλλο. Δεν γνώριζε πως ο Χριστός αν και στην ανθρώπινη καταγωγή Του ήταν Εβραίος, στη θεία Του καταγωγή ήταν ο Υιός του Θεού που ανήκε και στον Εβραίο και στον Εθνικό, και πως ο σκοπός του Ερχομού Του ήταν να καλύψει και τους δυο και τους πάντες όλων των εποχών, σαν ένας Παγκόσμιος Σωτήρας. Γι' αυτό και βαθιά εξεπλάγη όταν Τον άκουσε να προθυμοποιείται να πάει Εκείνος στο σπίτι του. Ο Χριστός της Καινής Διαθήκης δεν περιορίζεται από ανθρώπινες δεσμεύσεις και διαχωρισμούς. Δεν έρχεται ποτέ στη δύσκολη θέση να μην μπορει να μπει παντού, όπου θα' θελε να μπει.

Στη συνέχεια διαβάζουμε πως ο εκατόνταρχος "προσήλθε παρακαλών αυτόν… και λέγων, Κύριε, ο δούλος μου κείται εν τη οικία παραλυτικός, δεινώς βασανιζόμενος". Μιλάμε πολλές φορές για ήθος και για χαρακτήρα του ανθρώπου, κι ανάλογα με κείνο που είναι τον χαρακτηρίζουμε. Είναι δε η συμπεριφορά του προς τους άλλους, ιδίως, εκείνη που ορίζει το ήθος και τον χαρακτήρα του. Αυτό ο Θεός λογαριάζει προκειμένου να πλησιάσει τον άνθρωπο και, σαν Υπηρέτης του, να καλύψει τις ανάγκες του.

Στην περίπτωσή μας με τον εκατόνταρχο, αυτό συνέβηκε. Το αφεντικό αυτό, όχι μόνο αγαπούσε το δούλο του και μάλιστα σαν παιδί του, όπως η φράση του το δηλώνει, "Κύριε, ο παις μου…" (εδ. 6, στο αρχαίο κείμενο), αλλά και ήλθε στο Χριστό "παρακαλών" Αυτόν, να κάμει ένα θαύμα να τον γιατρέψει.

Έχω δει Χριστιανούς γιατρούς χειρουργούς, πριν μπουν στο χειρουργείο να προσεύχονται ο Κύριος να οδηγήσει τα χέρια τους στις επεμβάσεις που θα κάμουν στους ασθενείς τους, από ειλικρινές ενδιαφέρον γι' αυτούς. Στην περίπτωση, όμως, του εκατόνταρχου έχουμε κάτι περισσότερο απ' αυτό, δεδομένου ότι ο ασθενής για τον οποίο ενδιαφερόταν τόσο, δεν ήταν απλώς ο πελάτης ενός γιατρού, αλλά ο δούλος ενός αφεντικού, μάλιστα της εποχής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο δούλος της εποχής εκείνης δεν είχε καμιά αξία ως άνθρωπος. Τον θεωρούσαν πράγμα, εργαλείο, μηχανή. Ο Αριστοτέλης, ο Έλληνας φιλόσοφος, μιλώντας για τη φιλία, λέει πως δεν μπορεί να υπάρξει φιλία ή δικαιοσύνη προς άψυχα πράγματα, ούτε προς ζώα, ούτε προς δούλο. Διότι, κατ' αυτόν, αφεντικό και δούλος δεν έχουν τίποτα κοινό. Ο δούλος είναι ένα ζωντανό εργαλείο, όπως ένα εργαλείο είναι ένας άψυχος δούλος.

Τρία μεγάλα προσόντα, θα τα λέγαμε, που είχε ο εκατόνταρχος όταν ήλθε στον Χριστό ήταν πρώτο, ότι αν και Εθνικός πολυθεϊστής, ήλθε για βοήθεια σ' έναν Εβραίο μονοθεϊστή, δεύτερο ότι αυτός είχε χτίσει τη Συναγωγή, όπως ο Λουκ. στο 7:1 μας λέει, και τρίτο ότι στράφηκε στον Χριστό, προσωπικά σε Κείνον κι όχι σε κάποιον άλλον, αναγνωρίζοντάς Τον έτσι, ως τον καλύτερο που γνώριζε, ως Εκείνον που ήταν το κάτι άλλο. Και πράγματι ήταν. Σε μια άλλη περίπτωση ο Χριστός είπε: "Δεν ήλθα να καταλύσω τον Νόμον ή τους προφήτας… αλλά να εκπληρώσω" (Ματθ. 5:17), δείχνοντας έτσι ότι είναι μεγαλύτερος απ' το Νόμο, σαν Θεός που ήταν, και ότι ο Νόμος δεν μπορούσε να Τον δεσμεύσει. Ο Χριστός δε, ποτέ δεν απαίτησε από μας να τηρούμε το Νόμο, διότι ήξερε πως δεν μπορούμε. Αλλά μας είπε κάτι άλλο σπουδαίο, πως ο Ίδιος είναι η εκπλήρωση του Νόμου την οποία μπορούμε να κάνουμε καθημερινή πείρα μας, αν Τον δεχτούμε Σωτήρα μας.

Ο εκατόνταρχος "παρακαλώντας" τον Κύριο να θεραπεύσει το δούλο του, δεν του είπε "έλα στο σπίτι μου να τον θεραπεύσεις". Του ζήτησε να τον κάνει καλά, χωρίς να μπει στο σπίτι του. Και τούτο διότι, όπως Του είπε, "Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθης υπό την στέγην μου… διότι και εγώ είμαι άνθρωπος υπό εξουσίαν έχων υπ' εμαυτόν στρατιώτας και λέγω προς τούτον, Ύπαγε και υπάγει, και προς άλλον Έρχου και έρχεται, και προς τον δούλον μου, Κάμε τούτο και το κάμνει. Ακούσας δε ο Ιησούς εθαύμασε και είπε προς τους ακολουθούντας, Αληθώς σας λέγω, ουδέ εν τω Ισραήλ εύρον τοσαύτην πίστιν" (εδ. 8-10).

Να τα στάδια πίστης απ' τα οποία πέρασε ο εκατόνταρχος, αλλά και που θα πρέπει να περάσει καθένας που θα 'ρθει στον Χριστό. Το πρώτο είναι το της προσωπικής επαφής με τον Κύριο. Όχι της επαφής μέσω κάποιου άλλου, είτε ανθρώπου, είτε αγγέλου. Ποτέ ο Κύριος σ' όσους έρχονταν σ' Αυτόν δεν έλεγε, "πηγαίνετε πρώτα στη μητέρα Μου ή στους μαθητές Μου κι αυτοί θα Μου το εισηγηθούν κι αφού το συζητήσουμε θ' αποφασίσουμε". Μεγαλύτερη πλάνη, γύρω απ' τη Χριστιανική Αλήθεια, ίσως δεν υπήρξε άλλη απ' αυτή. Ο Κύριος πάντα καλούσε τους ανθρώπους στον Εαυτό Του μόνο: "Ελάτε σε μένα…", "τον ερχόμενον προς εμέ…", "όστις πιστεύει εις εμέ…", "όστις ακολουθεί εμέ…" κ.λπ. Για να μας συναντήσει προσωπικά ήλθε. Για να σχετιστεί προσωπικά με τον καθένα μας ήλθε. Για να πεθάνει και ν' αναστηθεί για τον καθένα μας ήλθε. Για να ζει για τον καθένα μας προσωπικά, κάθεται στο Θρόνο στα δεξιά του Πατέρα. Αυτό ακριβώς έκαμε ο εκατόνταρχος, πήγε κατ' ευθείαν στον Χριστό, γι' αυτό και πήρε απάντηση στο αίτημά του.

Αλλά ένα δεύτερο στάδιο πίστης του εκατόνταρχου ήταν το ότι, ερχόμενος σε προσωπική επαφή με τον Χριστό, έθεσε την εμπιστοσύνη του σ' Αυτόν, σ' απόλυτο βαθμό: "Κύριε, δεν είμαι άξιος… αλλά ειπέ μόνον λόγον…" (εδ. 8). Τούτη η ταπείνωση και η πίστη, την οποία ο Κύριος δε βρήκε ούτε στον Ισραήλ, όπως είπε, έφερε τον Χριστό στην αναπόφευκτη απόφαση να του πει: "Ύπαγε, ως επίστευσας ας γίνει εις σε" (εδ. 13).

"Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αυτός χθες και σήμερον και εις τους αιώνας", διαβάζουμε στην Εβρ. 13:8, κι επομένως όχι μόνο τότε με τον εκατόνταρχο, αλλά και πάντα όταν βρει την πίστη, η οποία όχι απλώς στηρίζεται σ' Αυτόν, αλλά και παραδίδεται και αναπαύεται σ' Αυτόν, θαυματουργεί για να την αμείψει. Δεν ήταν Άλλος στα χρόνια της Καινής Διαθήκης κι Άλλος σήμερα. Είναι ο Ίδιος πάντα, "ο Θεός ο Παντοκράτωρ" (Γεν. 17:1, Απ. 1:8), ο Οποίος είναι πάντοτε ο "Εγώ είμαι αυτός που Εγώ είμαι".

"Και ιατρεύθη ο δούλος αυτού εν τη ώρα εκείνη" (εδ. 13). Να η Παντοδυναμία του ενανθρωπισμένου Υιού του Θεού. Καμιά δύναμη πιο μεγάλη απ' τη δική Του. Καμιά αρρώστια τόσο προχωρημένη, ώστε να μην μπορεί να τη γιατρέψει. Καμιά αμαρτία που να μην μπορεί να τη συγχωρήσει. Κανένας εχθρός, ούτε ο θάνατος, που να μη μπορεί να τον νικήσει. Αλλά να και η Πανταχού Παρουσία του ενανθρωπισμένου Χριστού. Δεν ήταν ανάγκη να μεταβεί στον τόπο που κειτόταν ο παράλυτος, να μιλήσει μαζί του, να τον ρωτήσει αν ήθελε να τον κάμει καλά, όπως σ' άλλες περιπτώσεις συνέβηκε, να τον αγγίξει με το χέρι Του για να γίνει η θεραπεία. Και μόνο που είπε το λόγο, "ως επίστευσας ας γίνει εις σε", την ίδια στιγμή ο παράλυτος θα πήδησε απ' την καρέκλα του και διαρκώς θα πήδαγε δοξολογώντας τον Θεό.

Μιλώντας κάποτε ο Κύριος για την προσευχή της πίστης, είπε: "Δια τούτο σας λέγω, Πάντα όσα προσευχόμενοι ζητείτε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε και θέλει γίνει εις εσάς" (Ματθ. 11:24). Όσα δηλαδή ο Κύριος θα ' κανε αν ήταν προσωπικά εκεί, θα μπορείτε και σεις να κάμετε δια της προσευχής.

Ένας πιστός του Κυρίου έγραψε κάποτε: "Υπάρχει ένας χώρος όπου μπορείς ν' αγγίξεις τα μάτια του τυφλού και να του δώσεις στη στιγμή, τέλεια όραση. Υπάρχει ένας χώρος όπου μπορείς να πεις σ' ένα χωλό "εγέρθητι", όπου μπορείς να συντρίψεις τα δεσμά και τους φόβους της νύχτας. Υπάρχει ένας χώρος σε κάποια απομακρυσμένη παραλία, απ' όπου μπορείς να στείλεις εργάτες του Θεού και τον Λόγο Του, για να πλησιάσουν ψυχές. Υπάρχει ένας χώρος, -μια σιωπηλή απόρρητη ώρα-, όπου ο Ίδιος ο Θεός κατεβαίνει και μάχεται για σένα".

Κι ο χώρος αυτός είναι το Ταμείο της Προσευχής. Εκεί, που μπορούμε και συ κι εγώ, αδελφέ μου, να πούμε "Κύριε, ειπέ μόνον ένα λόγο και… και… και μια στρατιά παιδιών Σου θα γίνει στρατιά προσευχομένων αγίων Σου". Κι είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη αυτή!.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

Οι Εορτές του Κυρίου

της κας Ευαγγελίας Καστρινάκη

 

Μετά από οδοιπορία 3 μηνών, ο λαός Ισραήλ στρατοπέδευσε στην Έρημο Σινά. Ο κίνδυνος των Αιγυπτίων είχε εκλείψει. Εκεί ο Κύριος έδωσε στον λαό δια του Μωυσέως τις 10 εντολές και όλο τον τελετουργικό νόμο. Στους τύπους της Παλαιάς Διαθήκης περιέχονται πνευματικές αλήθειες που σχετίζονται με το απολυτρωτικό έργο του Χριστού. Οι Ισραηλίτες εκτελούσαν τους τύπους αυτούς με την οδηγία του Θεού, αλλά η σημασία των τύπων τους ήταν άγνωστη. Όταν όμως οι τύποι αυτοί εξεπληρώθηκαν "εν τω Χριστώ" με την διδασκαλία της Καινής Διαθήκης καθώς και με την ιστορία, τότε μας αποκαλύφθηκε η σημασία τους. Ερμηνευτής των τύπων του τελετουργικού νόμου της Παλαιάς Διαθήκης είναι η Καινή Διαθήκη, μ' άλλα λόγια στην Παλαιά Διαθήκη κρύβεται η Καινή Διαθήκη και στην Καινή αποκαλύπτεται η Παλαιά.

Στο 23ο κεφάλαιο του Λευιτικού αναφέρονται συγκεντρωμένες οι γιορτές που έπρεπε οι Ισραηλίτες να γιορτάζουν, με τον επίσημο τίτλο "αι εορταί του Κυρίου" κατά διαδοχική σειρά, σε τρόπο που να δίνουν ολόκληρη την εξέλιξη του απολυτρωτικού σχεδίου του Θεού δια μέσου των αιώνων. Η διάταξή τους αποτελεί το ιερό εορτολόγιο της Ιστορίας της λυτρώσεως. Η σειρά που διαδέχεται η μια γιορτή την άλλη είναι έργο θείας σοφίας και αποτελεί θεία αποκάλυψη με θαυμαστή αρχιτεκτονική συνοχή που καταλήγει στην αποκατάσταση αιώνιας σωτηρίας του ανθρώπου δια του Υιού του Θεού που έγινε ο μοναδικός σωτήρας του κόσμου.

Εκτός από αυτές τις επτά γιορτές τις επίσημες, που γιορτάζονταν κατά το θρησκευτικό έτος του Ισραήλ, ο Κύριος προτάσσει την Εορτή του Σαββάτου στο ύψος της κάθε εβδομάδας. Την συναντούμε στον κατάλογο των 10 εντολών: "Ενθυμού την ημέραν του Σαββάτου δια να αγιάζης αυτήν… η ημέρα όμως η εβδόμη είναι Σάββατον Κυρίου του Θεού σου". Πρώτη φορά που συναντούμε την εβδόμη μέρα σαν αγία ημέρα καθιερωμένη από τον Θεό είναι στις πρώτες μέρες της Εξόδου, όταν ο Μωυσής λέγει στο λαό: "αύριο είναι Σάββατον, ανάπαυσις αγία εις τον Κύριον" (Εξ. 16:23-25) και "θέλωσι φυλάττει το Σάββατον… διότι έξ ημέρας εποίησεν ο Κύριος τον ουρανόν και την γην, εν δε τη εβδόμη ημέρα κατέπαυσε και ανεπαύθη" (Έξ. 31:16-17). Έτσι βλέπουμε πως ο Θεός μεταβίβασε στον άνθρωπο τον θεσμό του Σαββάτου, που στην αρχή είχε καθιερώσει για τον εαυτό Του.

Ο Θεός περιέβαλε τις "εορτές Του" με ιδιαίτερη στοργή και τις ονόμασε "συγκαλέσεις αγίες" για να τονισθεί ο ιερός χαρακτήρας τους και το καθήκον του λαού που έπρεπε να συμμετέχει σ' αυτές με αγιασμό και καθαρότητα καρδιάς, γιατί καλείτο να συναντηθεί με τον Θεό. Η συμμετοχή του αποτελούσε ύψιστο προνόμιο αλλά και εκδήλωση υπακοής προς τον Θεό προκειμένου να απολαύσει τη χαρά και την ειρήνη και την ευφροσύνη που δίνει η κοινωνία μαζί Του.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των εορτών αυτών όπως και του Σαββάτου ήταν η ανάπαυση και η ειρήνη. Προεικόνιζαν την μέλλουσα ανάπαυση στην αιωνιότητα. Γι' αυτό το έργο ο άνθρωπος δεν είχε να κάμει τίποτα. Το λυτρωτικό έργο του Θεού είναι τετελεσμένο στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και δεν χρειάζεται κανένας κόπος εκ μέρους του ανθρώπου για να το οικειοποιηθεί δια της πίστεως στον Χριστό και να αποκτήσει ειρήνη και ανάπαυση στην ψυχή του.

Την εποχή της Εξόδου από την Αίγυπτο, ο Ισραήλ ακολουθούσε το σεληνιακό ημερολόγιο, με βάση τις φάσεις της σελήνης. Όμως με εντολή του Θεού κατά την έξοδο καθιερώθηκε το θρησκευτικό ημερολόγιο, που είχε τα ίδια χρονικά όρια με το πολιτικό (ηλιακό), αλλά άρχιζε από τον έβδομο μήνα, το μηνα Αβίβ ή Νισάν, και τελείωνε τον μήνα Αδάρ. Δηλαδή ο 7ος μήνας του πολιτικού ημερολογίου γινόταν πρώτος στο θρησκευτικό ημερολόγιο. Διαβάζουμε στο Δευτ. 16:1: "Φύλαττε τον μήνα Αβίβ και κάμε το Πάσχα εις Κύριον τον Θεόν σου, επειδή εις τον μήνα Αβίβ σε εξήγαγε Κύριος ο Θεός σου εξ Αιγύπτου δια νυκτός". Επίσης στην Έξ. 12:1-2: "ο μην ούτος θέλει είσθαι εις εσάς αρχή μηνών… πρώτος των μηνών του ενιαυτού".

Δεν είναι σύμπτωση ή μοναδική περίπτωση ότι οι εορτές του Κυρίου είναι επτά και τελειώνουν τον έβδομο μήνα του θρησκευτικού ημερολογίου. Ο αριθμός 7 είναι σύμβολο πληρότητος και τελειότητος και εμφανίζεται σε πολλά μέρη της Αγίας Γραφής. Πρώτο είναι το Σάββατο, η έβδομη μέρα της εβδομάδας, ημέρα ανάπαυσης. Η εορτή των Αζύμων διάρκειας 7 ημερών. Ακολουθεί η εβδομάς των εβδομάδων που προσήμαινε την ημέρα της Πεντηκοστής. Έπειτα έρχεται ο έβδομος μήνας, ο τελευταίος των μεγάλων εορτών του χρόνου που γιόρταζαν την εορτή της Σκηνοπηγίας διάρκειας 7 ημερών. Υπήρχε το Σαββατικό έτος (έτος ανάπαυσης της γης) και μετά από 7 εβδομάδες ετών εισήρχοντο στο πεντηκοστό έτος (έτος αφέσεως) Ιωβηλαίο.

Τα χρόνια της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα ήταν 70. Και ακόμα η προφητεία του Δανιήλ των 70 εβδομάδων ετών (490) χρονικό διάστημα που ο Θεός όρισε την εκπλήρωση όλου του σχεδίου Του όσον αφορά τον λαό Του, τον Ισραήλ.

Πριν ασχοληθούμε με τις 7 εορτές που καλούνται "συγκαλέσεις άγιαι", θα γίνει μία παρένθεση για την 8η ημέρα, "την επαύριον του Σαββάτου" όπως τη συναντούμε συχνά. Οι εορτές κατά σειρά είναι οι εξής:

Α. Κατά τον μήνα Αβίβ, πρώτο μήνα του θρησκευτικού έτους:

α) την 14η του μηνός η εορτή του Πάσχα

β) την 15η έως την 21η του μηνός η εορτή των Αζύμων και

γ) κατά την επαύριον του Σαββάτου που ήταν η τελευταία μέρα της εορτής των Αζύμων, η εορτή του Δράγματος των Απαρχών του θερισμού (τρεις εορτές).

Β. Κατά τον μήνα Σιβάν, τρίτο του θρησκευτικού έτους: Μεταξύ της πρώτης και της τρίτης εβδομάδας του μηνός (αναλόγως της ημερομηνίας που γιορταζόταν η εορτή του Δράγματος των Απαρχών του θερισμού) ήταν η εορτή των Πρωτογεννημάτων ή της Πεντηκοστής. Μεταξύ των δύο τελευταίων εορτών μεσολαβούσαν 50 ημέρες.

Γ. Κατά τον μήνα Εθινείμ ή Τιρσί, 7ο μήνα του θρησκευτικού έτους:

α) την 1η του μηνός ήταν η εορτή των Σαλπίγγων,

β) την 10η του μηνός ήταν η εορτή του Εξιλασμού και

γ) την 15η του μηνός ήταν η εορτή της Σκηνοπηγίας που διαρκούσε μέχρι την 21η - επτά μέρες. Επακολουθούσε όμως και μια ακόμα μέρα, η 8η, κατά την οποία γινόταν συγκάλεση αγία, μετά προσφοράς δια πυρός προς τον Κύριο και ήταν σύναξη επίσημη, οπότε δεν επιτρεπόταν να κάμουν "ουδέν έργον δουλευτικόν".

Η εορτή λοιπόν της Σκηνοπηγίας, η τελευταία των επισήμων εορτών ήταν διάρκειας μιας εβδομάδας. Η πρώτη μέρα είχε τον χαρακτήρα του Σαββάτου, δηλαδή γινόταν συγκάλεσις αγία και δεν επιτρεπόταν "ουδέν έργον δουλευτικόν". Κατά την έβδομη μέρα της εορτής δεν αναφέρεται καμιά εξαιρετική διάταξη. Τονίζεται όμως η 8η μέρα που κατά συνέπεια είναι η πρώτη μιας νέας εβδομάδας. Κατ' αυτή γινόταν πάλι "συγκάλεσις αγία" με προσφορά γινόμενη δια πυρός προς τον Κύριο. Ημέρα αργίας (Λευιτ. 23:33-36).

Με την 8η μέρα που είναι η τελευταία όλων των εορταστικών ημερών, τερματίζεται ολόκληρος ο ετήσιος κύκλος των επτά εορτών του Κυρίου, αλλά είναι και η πρώτη μέρα της λοιπής περιόδου του θρησκευτικού έτους κατά την οποία δεν υπήρχε καμιά άλλη εορτή. Ήταν η τελευταία για το παρελθόν αλλά και η πρώτη για το μέλλον. Όμως η 8η μέρα ήταν πολύ σημαντική και σε άλλες διατάξεις της Παλαιάς Οικονομίας. Η περιτομή των άρρενων παιδιών γινόταν την 8η μέρα μετά τη γέννησή τους.

Οι διατυπώσεις του καθαρισμού και της καθιέρωσης της Λευιτικής ιερωσύνης διαρκούσαν επτά μέρες και μόνο την 8η είχαν το δικαίωμα ο Ααρών και οι διάδοχοί του όλοι, να ασκήσουν τα ιερατικά τους καθήκοντα (Λευιτ. 8:33, 9:1). Επίσης η εορτή της Πεντηκοστής γιορταζόταν την επόμενη της περιόδου επτά εβδομάδων, επομένως την 8η μέρα της τελευταίας εβδομάδας. Τα πρωτότοκα ζώα των Ισραηλιτών έμεναν με τη μητέρα τους 7 μέρες και την 8η προσφέρονταν στον Κύριο (Εξ. 22:30).

Ο Νώε φυλάχθηκε όγδοος κήρυκας της δικαιοσύνης του Θεού για να εισέλθει στον νέο κόσμο που διαδέχθηκε τον παλιό που εξαφανίστηκε με τον Κατακλυσμό. Στη ζωή του Κυρίου Ιησού βλέπουμε ότι η μεταμόρφωσή Του έγινε μια 8η μέρα (Λουκ. 9:28): "… παρήλθον ως οκτώ ημέραι".

Αλλά υπάρχει και άλλη 8η μέρα που περιβάλλεται από αιώνια δόξα, η μέρα της Αναστάσεως του Κυρίου μας που έλαβε χώρα την πρώτη της εβδομάδας (Ματθ. 28:1, Λουκ. 24:1). Η Ανάσταση του Χριστού υπήρξε η πρώτη μέρα μιας Νέας Οικονομίας κατά την οποία τα "πρώτα παρήλθον ιδού τα πάντα έγιναν νέα" (Β΄ Κορ. 5:17).

Η πρώτη υλική δημιουργία τελέστηκε με ένα Σάββατο ανάπαυσης για τον Θεό. Αλλά η νέα πνευματική δημιουργία με βάση την Ανάσταση του Χριστού ανέπαυσε τον Κύριο από όλο το έργο της απολύτρωσης κατά την πρώτη μέρα της εβδομάδας κατά την οποία ανεστήθη εκ νεκρών. Ήταν λοιπόν φυσικό και λογικό για τη νέα πνευματική δημιουργία να καθιερωθεί σαν γενέθλια μέρα και μέρα ανάπαυσης για τους ανθρώπους η πρώτη μέρα της εβδομάδας που ονομάσθηκε Κυριακή. Είναι μέρα αγιασμού και πνευματικής λατρείας για όλους εκείνους που λυτρώθηκαν με τον θάνατο και την ανάσταση του Υιού του Θεού εκ των νεκρών.

Η Εορτή του Πάσχα

(Γεν. 22:1-14, Εξ. 12:1-28, Λευ. 23:5, Δευτ. 16:1-8)

Πρώτη από τις επτά εορτές είναι η εορτή του Πάσχα. Καθιερώθηκε στην εθνική ζωή του Ισραήλ ακριβώς κατά την νύχτα που θα έφευγε από την Αίγυπτο. Η λέξη σημαίνει "Διάβαση". Καθιερώνοντας την εορτή του Πάσχα ο Κύριος έκαμε αλλαγή στο πολιτικό ημερολόγιο που ίσχυε μέχρι τότε. Όρισε τον έβδομο μήνα Αβίβ ή Νισάν ως πρώτο μήνα του θρησκευτικού ημερολογίου. Μπορούμε δηλαδή να πούμε ότι παρέλειψε και αγνόησε τους έξι πρώτους μήνες του πολιτικού ημερολογίου και η ενέργεια αυτή εξηγείται ως εξής: ο αριθμός έξι συμβολίζει την ύλη. Έξι ήταν οι μέρες της υλικής δημιουργίας και είναι ο αριθμός που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες ενέργειες και την αδυναμία του ανθρώπου στη φυσική του κατάσταση να ευαρεστήσει τον Θεό. Οι μήνες αυτοί αντιπροσωπεύουν την αδυναμία του ανθρώπου να εξασφαλίσει τη λύτρωση με τα δικά του μέσα. Ο Θεός διαγράφει κατά κάποιον τρόπο την προσπάθεια του ανθρώπου, και εισαγάγει ένα νέο τρόπο λύτρωσης κατά το δικό Του θείο σχέδιο, που είχε σχεδιασθεί από καταβολής κόσμου, "το Αρνίον το εσφαγμένον από καταβολής κόσμου" (Αποκ. 13:8).

Η δέκατη μέρα ήταν η μέρα εκλογής του αρνίου κατά την θεία απαίτηση. Ο αριθμός 10 είναι συμβολικός των απαιτήσεων του Θεού, π.χ. 10 ήταν οι εντολές του Θεού κατά τον ηθικό νόμο, 10 ήταν οι παρθένες που έπρεπε να περιμέναν τον νυμφίο, δέκατα έπρεπε να προσφέρει ο λαός από τα εισοδήματά του στον Κύριο, 10 ήταν οι πληγές του Φαραώ, περί 10 δικαίων γίνεται λόγος εάν ευρίσκονταν στα Σόδομα, 10 ήταν οι δραχμές της γυναίκας από τις οποίες έχασε τη μία, 10 ήταν οι δούλοι που έχασαν τις 10 μνες, 10 ήταν οι θεραπευθέντες λεπροί κ.λπ.

Το αρνί έπρεπε να φυλάσσεται μέχρι την 14η για να εξακριβωθεί με συνεχή παρακολούθηση ότι πράγματι ήταν τέλειο και το εσπέρας έπρεπε όλη η συναγωγή να το σφάξει. Οι τέσσερις αυτές μέρες εκπληρώθηκαν στη ζωή του Κυρίου μας πράγματι και όχι πια συμβολικά. Ο Κύριος το χρόνο της σταύρωσής Του ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα την μέρα των Βαΐων που ήταν πραγματικά η 10η του μηνός Αβίβ, ως ο Πασχαλινός Αμνός και επί 4 μέρες εκτέθηκε στην κρίση του λαού. Κατά τις μέρες αυτές δίδαξε κατά θαυμαστό τρόπο και στο Ματθ. 22:46 αναφέρεται: "ουδείς ηδύνατο να αποκριθή προς αυτόν λόγον". Το βράδυ εκείνο και ο Κύριος γιόρτασε το Πάσχα με τους μαθητές Του. Τους έδωσε δε και τα σύμβολα του θανάτου Του, γιατί η απόφαση ήταν ήδη ειλημμένη.

Κατά παραγγελία του Θεού το κρέας έπρεπε να φαγωθεί "οπτό" και όχι βρασμένο. Σύμβολο της υποβολής του Κυρίου Ιησού στην τιμωρό κρίση της θείας δικαιοσύνης επί του Σταυρού για την σωτηρία μας. Έπρεπε να φαγωθεί το κεφάλι, τα πόδια και τα σπλάγχνα, σύμβολα της σοφίας, της πορείας και του παραδείγματος της ζωής Του καθώς και των αισθημάτων Του. Για τον σημερινό λαό του Θεού, τους πιστούς, τα άζυμα και τα πικρά χόρτα που συνόδευαν το Πάσχα σημαίνουν τη νέα "εν Χριστώ" ζωή χωρίς το προζύμι της αμαρτίας, καθώς και τις θλίψεις και τους διωγμούς που συχνά οι πιστοί αντιμετώπιζαν χάριν του Χριστού. Οι ξένοι, οι δούλοι και οι μισθωτοί δεν επιτρεπόταν να συμμετέχουν στη γιορτή του Πάσχα εκτός αν έκαναν την περιτομή. Φανερό λοιπόν ότι μόνον εκείνοι που έχουν αναγεννηθεί και ελευθερωθεί από τη δουλεία της αμαρτίας και έχουν δεχθεί το έργο της χάριτος έχουν δικαίωμα συμμετοχής στην Τράπεζα του Κυρίου, ομολογώντας έτσι τον θάνατό Του ως σημείο της προσωπικής τους απολύτρωσης. Συνεχίζεται

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

 

Ιστορία της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας Χανίων
από της Συστάσεώς της μέχρι του έτους 1946
/2


υπό Γεωργίου Παιδάκη

Δ΄) Περίοδος 1922-1938

Με την επιστροφήν των στρατευμένων αδελφών συνέπεσε και η εξ Αγγλίας επιστροφή του Γεωργίου Καρβουνάκη οδοντοϊατρού και οικογενειάρχου πλέον με τον σκοπόν όπως εγκατασταθή οριστικώς εις την γενέτειραν. Από πολλών ετών είχε μεταναστεύσει εις Αγγλίαν όπου απέκτησεν αρκετήν πνευματικήν πείραν, αλλά ήδη ως παρά Κυρίου καλούμενος δια να συμβάλη και ούτος εις το εν Κρήτη έργον απεφάσισε να επιστρέψη εις τα Χανιά. Και πράγματι αι περιστάσεις αίτινες επηκολούθησαν, απέδειξαν ότι η κάθοδος του Καρβουνάκη ήτο κατά πρόνοιαν και οδηγίαν του Θεού.

Κατά την περίοδον αυτήν οι αδελφοί αντελήφθησαν ότι δεν ήτο δυνατή πλέον η μετά του Μαραγκουδάκη συνεργασία. Ο συγχρωτισμός των στρατευθέντων αδελφών μετά των λοιπών Ευαγγελικών Εκκλησιών και δη της εν Σμύρνη τοιαύτης, είχεν ήδη διδάξει εις τούτους ποία πρέπει να είναι τόσον η διδασκαλία όσον και η πολιτεία μιας Εκκλησίας. Ηναγκάσθησαν τότε να απευθύνουν επιστολήν προς τον Μαραγκουδάκην συνιστώντες την ανασύνταξιν της Εκκλησίας. Δυστυχώς η επιστολή εκείνη και αι συστάσεις δεν ετελεσφόρησαν και τοιουτοτρόπως η πλειονότης της Εκκλησίας ήρχισεν αναζητούσα αίθουσαν δια την δημιουργίαν χωριστής συναθροίσεως. Κατά τας ημέρας εκείνας ο Γεώργιος Καρβουνάκης είχεν αγοράσει μίαν οικίαν εις κεντρικήν θέσιν της πόλεως και προς τούτον απετάνθησαν οι αδελφοί ζητούντες στέγασιν της συναθροίσεως. Ο Καρβουνάκης και η Αγγλίς την καταγωγήν σύζυγός του εδέχθησαν προθύμως να παραχωρήσωσι τον οίκον των προς τον σκοπόν τούτον και τοιουτοτρόπως από του φθινοπώρου του έτους 1922 ήρχισεν η Εκκλησία συναθροιζομένη εκεί μέχρι τέλους του έτους 1929. Εις την νέαν ταύτην κατάστασιν προσεκλήθη να συμβάλη και ο Μαραγκουδάκης αλλ' είτε υπό το βάρος δυσμενών οικογενειακών συνθηκών του, είτε χολωθείς εκ της στάσεως της Εκκλησίας δεν ηθέλησε να ενωθή μετά των λοιπών αδελφών προτιμήσας να εξακολουθήση κηρύγματα εις τον οίκον του μέχρις ότου εγκαταλειφθείς υπό πάντων, προσεχώρησε βραδύτερον προς τους Κουνίτας, οίτινες τον προσήλκυσαν εις τας αρχάς των και τοιουτοτρόπως ετερματίσθη η εν τη Ευαγγελική Εκκλησία δράσις του Μαραγκουδάκη. Κατά τα τελευταία έτη ούτος μετώκησε μετά της οικογενείας του εις Φάληρον, γέρων πλέον, όπου και ζη μέχρι σήμερον (1946).

Η επιδιωχθείσα ανασυγκρότησις της Εκκλησίας δεν εβράδυνε να πραγματοποιηθή. Καθιερώθησαν τακτικαί συναθροίσεις εν τη οικία του Γεωργ. Καρβουνάκη άλλαι μεν ευαγγελιστικαί και άλλοι οικοδομητικαί, εις τας οποίας προσήρχοντο πολλοί ακροαταί εκτιμώντες την αξίαν των Ευαγγελικών κηρυγμάτων. Συγχρόνως καθιερώθησαν τακτικαί χρηματικαί συνεισφοραί εκ μέρους των αδελφών εν αντιθέσει προς το παρελθόν καθ' ό ουδέποτε η Εκκλησία ηδυνήθη να αποκτήση έστω και μικρόν κεφάλαιον δια τας ανάγκας της. Αι συνεισφοραί αύται απέβλεπον εις την απόκτησιν ευκτηρίου οίκου της Εκκλησίας όστις και κατωρθώθη να ανεγερθή μετά επταετίαν περίπου, εν έτει 1929. Η Εκκλησία κατά την περίοδον αυτήν ηυτύχησε να έχη εις τους κόλπους της μέλη ευρείας αντιλήψεως και φλεγόμενα απ' τον πόθον της πνευματικής προόδου. Αλλά κυρίως θα είναι εσαεί οφειλέτις ευγνωμοσύνης αφ' ενός μεν εις την οικογένειαν Γεωργ. Καρβουνάκη ήτις δεν εγνώρισεν όρια εις την θυσίαν υπέρ του Ευαγγελίου και αφ' ετέρου εις την κοιμηθείσαν εν Κυρίω εν έτει 1934 αδελφήν Τζέσην Κουργεράκη η οποία από της εποχής του προξένου Σάντουϊθ μέχρι του θανάτου της δεν έπαυσε μοχθούσα και αγωνιζομένη δια την πρόοδον της Εκκλησίας, τας υλικάς ανάγκας της Εκκλησίας, όσον και δια την πνευματικήν και ακούραστον δράσιν της μεταξύ των γυναικών της Εκκλησίας εις την υπ' αυτής δημιουργηθείσαν συνάθροισιν των οποίων υπήρξε πάντοτε ο φλογερός ποιμήν.

Τοιαύτα πνευματικά κεφάλαια περιλαμβάνουσα εις τους κόλπους της η Εκκλησία δεν εβράδυνε να ανδρωθή πνευματικώς. Τα κηρύγματα επυκνώθησαν και η χαρακτηρίζουσα ταύτα πνευματικότης υπήρξεν άνευ προηγουμένου. Εξ άλλου η ορθή ανάπτυξις των γραφικών αληθειών και η απομάκρυνσις από πάσης ακρότητος, παρέσχον την ευκαιρίαν της πνευματικής προόδου των μελών της εις τρόπον ώστε να μη υστερή αύτη κατ' ουδέν των λοιπών Ευαγγελικών Εκκλησιών.

Ταχέως κατενοήθη ότι η Εκκλησία είχεν ανάγκην καθιερωμένης τάξεως τινός ως επίσης και εκπροσωπήσεως ίνα μη η περιουσία της ευρίσκεται εις χείρας ιδιωτών αδελφών. Τοιουτοτρόπως ωρίμασεν η σκέψις της αποκτήσεως στοιχειώδους καταστατικού χάρτου της Εκκλησίας και της συγκροτήσεώς της εις Νομικόν Πρόσωπον, επιδιώξεις αίτινες επραγματοποιήθησαν εν έτει 1927 δια της ψηφίσεως του έτι και νυν ισχύοντος καταστατικού και της αναγνωρίσεως της Εκκλησίας ως Νομικού Προσώπου υπό του τίτλου "Παγκρήτιος Ευαγγελικός Σύνδεσμος".

Κατά τον χρόνον τούτον αρχίσει η δράσις του Ευαγγελίου εις τας ανατολικάς επαρχίας της Κρήτης. Η χάρις του Θεού καλεί ολίγας ψυχάς εις την Επαρχίαν Μονοφατσίου και τοιουτοτρόπως αποτελείται ο πρώτος πυρήν του μέλλοντος έργου εις τον Νομόν Ηρακλείου. Η Εκκλησία Χανίων έσπευσε να συνάψη στενάς σχέσεις μετά των αδελφών αυτών, εφ' όσον μάλιστα δια της διακονίας μελών της ήρχισε το Έργον και συνέβαλε δια των πνευματικών της κεφαλαίων εις την οικοδομήν των εκεί αδελφών.

Άλλη πλευρά της χριστιανικής δράσεως της Εκκλησίας κατά την περίοδον αυτήν είναι η εντατική προσπάθεια συλλογής εράνων δια την ανοικοδόμησιν ευκτηρίου οίκου. Εστάλησαν εκκλήσεις προς διαφόρους αδελφάς Ευαγγελικάς Εκκλησίας αίτινες έσπευσαν προθύμως να συμβάλωσιν εις το Έργον τούτο δια σημαντικών εισφορών. Εξ άλλου κατωρθώθη να πωληθή το παλαιόν οικόπεδον της Εκκλησίας, κατόπιν συναινέσεως των επ' ονόματι των οποίων έμενον εισέτι τρία τέταρτα, και τοιουτοτρόπως ηγοράσθη επί κεντρικής οδού το οικόπεδον επί του οποίου μετά ταύτα ανηγέρθη η οικοδομή. Η ανέγερσις ήρχισε κατά το έτος 1929 και επερατώθη κατά το ίδιον έτος εις τρόπον ώστε κατά μήνα Δεκέμβριον εγένοντο τα εγκαίνια εν μέσω βαθυτάτης συγκινήσεως πάντων των μελών της Εκκλησίας και ευγνωμοσύνης προς τον Θεόν δια το Έργον τούτο. Η εν λόγω οικοδομή αποτελείται ανωγείως από μίαν μεγάλην αίθουσαν δυναμένην ανέτως να περιλάβη 100-120 άτομα και ισογείως από αιθούσης προς χρήσιν του Κυριακού Σχολείου, γραφείου, αποθήκης και λοιπών χρειωδών. Κατά την διάρκεια της ανεγέρσεως του ευκτηρίου οίκου κατεβλήθη προσπάθεια ματαιώσεως του Έργου αλλ' ο Κύριος ηγρύπνει και τοιουτοτρόπως συνετελέσθη η οικοδομή άνευ κωλύματος. Το οικόπεδον ηγοράσθη αντί δραχμών 40.000 περίπου η δε όλη οικοδομή μετά των μετέπειτα προσθηκών και βελτιώσεων απήτησε δαπάνην προπολεμικών δραχμών 225.000 περίπου εις το οποίον ποσόν περιλαμβάνεται και η αξία του οικοπέδου.

Η αποπεράτωσις της οικοδομής εδημιούργησε και μίαν νέαν ανάγκην της Εκκλησίας -την τοιαύτην αποκτήσεως καταλλήλων καθισμάτων (πάγκων). Την δαπάνην της κατασκευής τούτων ανέλαβε προθύμως και σχεδόν εξ ολοκλήρου η αδελφή Τζέση Κουργεράκη ήτις πράγματι κατετρώγετο από τον ζήλον του Οίκου του Κυρίου.

Από της εποχής ταύτης, μάλλον δε κατά τι ενωρίτερον αρχίζει και το Εκδοτικόν Έργον της Εκκλησίας. Τοιουτοτρόπως εξέδωκεν εξ ανατυπώσεως το σπουδαίον Έργον του Τόρρυ "Ομιλίαι προς πάντας" και εξετύπωσε διάφορα φυλλάδια κατάλληλα προς διανομήν.

Κατά το έτος 1932 επεσκέφθη την Εκκλησίαν ο ιεροκήρυξ και απεσταλμένος του Πανελληνίου Συνδέσμου των Ευαγγελικών Εκκλησιών Κλήμης Καρναπάς όστις δια σειράς κηρυγμάτων ενεθάρρυνε και ωκοδόμησε τους πιστούς. Δυστυχώς η παρουσία του εν Χανίοις εξηρέθησε τους ορθοδόξους κληρικούς και δη τον Επίσκοπον όστις επεχείρησε και κατώρθωσε να απομακρύνη τούτον εκ Χανίων, υπέβαλε δε αθρόας μηνύσεις εναντίον διαφόρων αδελφών εκ των οποίων άλλοι απηλλάγησαν και άλλοι κατεδικάσθησαν εις μικράς ποινάς δια λόγους σκοπιμότητος και προς ικανοποίησιν του Επισκόπου.

Κατά τον χρόνον τούτον η Εκκλησία προέβη και εις την έκδοσιν μικρού περιοδικού υπό τον τίτλον "Ευαγγελικά Νέα" κατ' επέκτασιν της μέχρι τότε αποστελλομένης μηνιαίας εγκυκλίου της προς τους μεμονωμένους ιδία αδελφούς. Το περιοδικόν τούτο εξεδόθη επί έτος περίπου, διεκόπη δε μετά ταύτα προς διάθεσιν του απαιτουμένου προς έκδοσίν του χρηματικού ποσού εις ενίσχυσιν άλλων Ευαγγελικών περιοδικών.

Μετά μακράν περιοδείαν ανά τας διαφόρους Ευαγγελικάς Εκκλησίας επέστρεψε και πάλιν εις Χανιά ο ιεροκήρυξ Κλήμης Καρναπάς κατά το έτος 1933 αλλά και πάλιν υπεχρεώθη υπό των Αρχών να απομακρυνθή και τέλος να αναχωρήση εις Αμερικήν. Εκεί παραμένων συνέγραψε το σπουδαίον έργον του "Σύγχρονα γεγονότα εις την πλάστιγγα" το οποίον ανέλαβε και εξέδωκεν η Εκκλησία Χανίων κοινοίς μετ' αυτού εξόδοις.

Κατά το έτος 1934 η Εκκλησία εδοκίμασε την βαθείαν οδύνην της αποστερήσεως της εις τον Κύριον αποδημησάσης Τζέσης Κουργεράκη έπειτα από μακράν και βασανιστικήν νόσον, το δε ακόλουθον έτος απεδήμησεν ωσαύτως προς τον Κύριον και η Φύλλις σύζυγος Γεωργ. Καρβουνάκη εγκαταλείψασα μέγα κενόν τόσον εις την Εκκλησίαν όσο και εις την οικογένειάν της. Η Εκκλησία δεν δύναται παρά να διατηρή ευγνώμονα και ευλαβή ανάμνησιν των δύο τούτων μελών της τα οποία συνετέλεσαν κατά μέγα μέρος εις την πρόοδον της και την περίθαλψιν των εν μέσω αυτής πασχόντων. Με τον θάνατον της Τζέσης Κουργεράκη διεκόπη και μία ωραία προσπάθεια των γυναικών της Εκκλησίας αίτινες υπό την οδηγίαν της είχον συμπήξει την ονομασθείσαν Συνάθροισιν της Δορκάδος κατά την οποίαν έρραπτον αύται και έπλεκον χρήσιμα είδη εκ της πωλήσεως δε τούτων απρομήθευον ενδύματα εις τα πτωχά παιδιά της Εκκλησίας. Αλλά και άλλο ευγενές έργον διεκόπη εξ αιτίας του θανάτου τούτου, το έργον της συναθροίσεως των γυναικών προς πνευματικήν οικοδομήν, και το οποίον μόλις επ' εσχάτων ήρχισε και πάλιν να αναζή.

Κατά τας αρχάς του έτους 1937 επεσκέφθη την Εκκλησίαν Χανίων ο προσωρινός ποιμήν της εν Πειραιεί Ευαγγελικής Εκκλησίας Κυριάκος Υφαντίδης όστις εκήρυξεν εν τη Εκκλησία επανειλημμένως ωφελήσας πολυειδώς τους αδελφούς με τα ζωντανά και πνευματικά κηρύγματά του. Εν τέλει δε του ιδίου έτους επεσκέφθη την Εκκλησίαν και ο περιοδεύων Αρμένιος ιεροκήρυξ Καγιαγιάν συντελέσας και ούτος εις την πνευματικήν οικοδομήν των μελών αυτής.

Το έτος τούτο τυγχάνει ιστορικός σταθμός του Ευαγγελικού Έργου εν Κρήτη, διότι κατ' αυτό απεφάσισεν οδηγηθείς παρά Κυρίου να μεταβή εις την επαρχίαν Μονοφατσίου ο εκείθεν καταγόμενος και εν Χανίοις διαμένων αδελφός Μιχαήλ Μαρκογαμβράκης δια να εργασθή συστηματικώς μετά των άλλων αδελφών προς δόξαν του Χριστού. Ο εν λόγω αδελφός εξετέλεσε την απόφασίν του ταύτην και εγκατεστάθη εις το χωρίον του Ίνι Μονοφατσίου ένθα ήρχισε τακτικάς συναθροίσεις εν τη οικία του συγκεντρώσας τους εις τα διάφορα χωριά διεσπαρμένους πιστούς δια την πνευματικήν των πρόοδον. Τοιουτοτρόπως ιδρύθη και δευτέρα εν Κρήτη Ευαγγελική Εκκλησία με προϊστάμενον τον Μιχαήλ Μαρκογαμβράκην ήτις συνεργάζεται εν στενώ αδελφικώ δεσμώ μετά της εν Χανίοις τοιαύτης. Η Εκκλησία αύτη γειτονεύουσα προς την πόλιν Ηρακλείου, έκαμε και την έναρξιν κηρυγμάτων εν τη πόλει ταύτη όπου ευρίσκονται μερικοί αδελφοί εστερημένοι πνευματικής οικοδομής. Η επέκτασις του Ευαγγελικού έργου εις Ηράκλειον υπήρξε θέμα προσευχής της εν Χανίοις Εκκλησίας και με ευγνωμοσύνην εις τον Θεόν βλέπει αύτη πραγματοποιούμενον τον πόθον της.

Κατά το έτος τούτο εξεδόθη υπό της Εκκλησίας και το πολύτιμον Έργον "Ο Χριστός και τα ανθρώπινα δεινοπαθήματα" κατά μετάφρασιν εκ του Αγγλικού παρά του αειμνήστου ποιμένος της Α΄ Ελλην. Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών Πολ. Λογγινίδου. Εξεδόθη ομοίως και το σπουδαίον από πάσης απόψεως βιβλίον του αδελφού Μαρκ. Καρακατσάνη "Η Οδός της Σωτηρίας κατά τας Γραφάς" το οποίον πραγματεύεται το θέμα του με πάσαν σαφήνειαν και αληθώς Γραφικήν άποψιν.

Το έτος 1938 υπήρξεν από τα κρισιμώτερα έτη της ιστορίας ου μόνον της Ευαγγελικής Εκκλησίας Χανίων αλλά και πασών των τοιούτων Εκκλησιών εν Ελλάδι λόγω της δημοσιεύσεως του Νόμου 1363 περί ετεροδόξων όστις εν πολλοίς περιορίζει το Ευαγγελικόν Έργον ως εκ της ερμηνείας την οποίαν δίδει περί προσηλυτισμού. Η καθορισθείσα δια του Νόμου τούτου ανάδειξις αρχηγού υφ' εκάστης θρησκευτικής μειονότητος, υπεχρέωσε και την Ευαγγελικήν Εκκλησίαν Χανίων να αναζητήση τοιούτον συμμορφούμενη προς τον Νόμον. Κατ' αρχάς επεκράτησεν η σκέψις να ζητηθή περά του αρχηγού των Ελληνικών Ευαγγελικών Εκκλησιών κ. Αριστ. Μιχιτσοπούλου εδρεύοντος εν Θεσσαλονίκη όπως αναλάβη και την αντιπροσώπευσιν της Εκκλησίας Χανίων ως και της εν Ίνι Μονοφατσίου τοιαύτης. Ο τεθείς όμως υπό του Μιχιτσοπούλου όρος αποδοχής του καταστατικού των Εκκλησιών ας αντιπροσώπευεν, προς το οποίον διεφώνουν οι εν Χανίοις Ευαγγελικοί εις τινα σημεία, εματαίωσε τας περαιτέρω συνεννοήσεις και τοιουτοτρόπως ο Παγκρήτιος Ευαγγελικός Σύνδεσμος προήλθεν εις συνεννοήσεις δια του Προέδρου του Φιλίππου Μανωλικάκη μετά των εν Αθήναις Ελευθέρων Ευαγγελικών Χριστιανών οίτινες είχον τότε συναθροίσεις εν Πετραλώνοις, δια την συνένωσιν των ομοφρόνων Εκκλησιών και την σύστασιν της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας. Η προσπάθεια αύτη εστέφθη υπό επιτυχίας και ούτω η Ελευθέρα Ευαγγελική Εκκλησία, τυχούσα της αναγνωρίσεως εκ μέρους του Υπουργείου της Παιδείας με πρώτον εκπρόσωπόν της τον Φίλιππον Μανωλικάκην και με προσωρινόν καταστατικόν το τοιούτο του Παγκρητίου Ευαγγελικού Συνδέσμου, συνεκροτήθη δια της συμμετοχής των Εκκλησιών Χανίων, Ίνι Μονοφατσίου, Πετραλώνων Αθηνών, Βύρωνος, Λιπασμάτων και δύο Εκκλησιών αρμενίων αδελφών μιας εν Δουργούτι Αθηνών και ετέρας εν Θεσσαλονίκη.

Τοιουτοτρόπως το έτος 1938 ετερματίσθη με την συγκρότησιν της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας, οφειλομένην εις την πρωτοβουλίαν και τας προσπαθείας της εν Χανίοις Εκκλησίας, με προβλέψεις όπως καταρτισθή εν καιρώ νέον καταστατικόν και καθιερωθή νέος τρόπος διοικήσεως της Εκκλησίας ώστε να συμμετέχουν εις ταύτην πάσαι αι ομόφρονες Εκκλησίαι.

Παρά την εξ ανάγκης σύστασιν της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας, δεν εχαλαρώθησαν ποσώς οι αδελφικοί δεσμοί των μελών αυτής μετά της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας ή άλλων αδελφών Εκκλησιών αίτινες αποδέχονται τας θεμελιώδεις διδασκαλίας της Αγίας Γραφής, αλλά με πνεύμα αδελφικής αγάπης και εκτιμήσεως προέτειναν πάντοτε χείρα συνεργασίας προς όλους τους Ευαγγελικούς Χριστιανούς με αντικειμενικόν σκοπόν την δόξαν του Θεού, την οικοδομήν των πιστών και την οδηγίαν ψυχών εις τον Λυτρωτήν Χριστόν.

Ε΄) Περίοδος 1939-1946

Η λειτουργία της Εκκλησίας εξηκολούθει ομαλώς και με πολυσχιδή δράσιν ότε τέλος τα από μακρού συγκεντρούμενα νέφη εις τον διεθνή ορίζοντα εξέσπασαν με την καταιγίδα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αλλά το πνευματικόν σκάφος είχεν ήδη προ πολλού ρίψει την άγκυράν του μέσα εις τον λιμένα της εν Χριστώ ασφαλείας. Τα κηρύγματα εξηκολούθουν με εντεινομένην ζωηρότητα και πολλοί άνθρωποι υπό την πίεσιν των γεγονότων εζήτουν να εύρουν ανακούφισιν ακούοντες το σωτήριον Ευαγγέλιον της εν Χριστώ ελπίδος - μόνης ακτίνος παρηγορίας εν μέσω τόσον αποπνικτικής και σκοτεινής ατμοσφαίρας. Τα γεγονότα επήρχοντο αλλεπάλληλα αλλ' ο λόγος του Θεού δεν έπαυε δεικνύων τον Χριστόν ως μόνον δυνάμενον να σώζη τόσον εκ της αμαρτίας και των συνεπειών αυτής, όσον και εκ των επικινδύνων περιστάσεων τας οποίας διήρχετο η ανθρωπότης. Τοιουτοτρόπως επήλθεν η κήρυξις του πολέμου Ελλάδος και Ιταλίας τον Οκτώβριον του 1940. Οι βομβαρδισμοί των πρώτων ημερών του πολέμου εντός της πόλεως Χανίων ηνάγκασαν πολλούς αδελφούς να καταφύγωσιν εις χωρία προς εξασφάλισιν των οικογενειών των, αλλ' η μαρτυρία της αληθείας δεν έπαυσε γινομένη μετά βαθυτέρας συναισθήσεως των μεγάλων στιγμών τας οποίας αντιμετώπιζε το Έργον του Θεού. Η χαλάρωσις των βομβαρδισμών επέτρεψεν εις τας πλείστας των αδελφικών οικογενειών να επιστρέψωσιν εις την πόλιν Χανίων δια να επακολουθήση νέα έξοδος αυτών κατ' Απρίλιον του 1941 οπότε εκηρύχθη ο πόλεμος κατά της Ελλάδος εκ μέρους της Γερμανίας. Εν μέσω δραματικών περιστάσεων και απεριγράπτων κινδύνων η Κρήτη, το τελευταίον προπύργιον της Ελευθέρας Ελλάδος, υπέκυψεν εις τους κατακτητάς, πράγμα το οποίον προς στιγμήν ανέστειλε την λειτουργίαν της Ευαγγελικής Εκκλησίας Χανίων, δια να επαναρχίση αύτη μετ' ολίγας εβδομάδας τας συναθροίσεις της εις τον Ευκτήριον Οίκον της, ο οποίος κατά πρόνοιαν Θεού παρέμεινεν όρθιος εξαιρέσει ολίγων ζημιών, εν μέσω απειραρίθμων ερειπίων τα οποία εκάλυπτον την πόλιν λόγω των απανθρώπων Γερμανικών βομβαρδισμών. Ο απολογισμός της μάχης της Κρήτης ανέφερεν ένα αδελφόν φονευθέντα συνεπεία των βομβαρδισμών εις το χωρίον Φουρνί, και έτερον προσκείμενον εκτελεσθέντα υπό των Γερμανών αναιτίως, πλην αι υλικαί ζημίαι των αδελφών υπήρξαν μεγάλαι εξ αιτίας των εμπρηστικών βομβών και των λεηλασιών αι οποίαι εσημειώθησαν ώστε πολλοί αδελφοί να στερηθώσι και αυτών των οικιακών των σκευών και του ρουχισμού των, εκτός της καταστραφείσης περιουσίας των.

Επηκολούθησεν η μακρά και σκοτεινή νυξ της Γερμανικής Κατοχής η οποία δύναται αμυδρώς να χαρακτηρισθή με την γραφικήν έκφρασιν: "Επειδή δια πολλών ημερών δεν εφαίνετο ούτε ήλιος ούτε άστρα και χειμών βαρύς επέκειτο, πάσα ελπίς σωτηρίας αφηρείτο πλέον αφ' ημών" (Πραξ. κζ΄:20).

Εν τούτοις ο Θεός ηγρύπνει επί το Έργον Του και την Εκκλησίαν Του. Τα κηρύγματα εξηκολούθουν με μεγαλυτέραν ζέσιν και πνευματικότητα τροφοδοτούμενα και από τας ημέρας των θλίψεων, των στερήσεων, της πείνης και των κινδύνων τους οποίους διήρχοντο όλαι αι αδελφικαί οικογένειαι. Αι περιστάσεις αύται εκλόνισαν μερικούς, οι οποίοι υπό το βάρος αυτών εψυχράνθησαν και απεμακρύνθησαν της Εκκλησίας. Ο αγών της επιβιώσεως τους έστρεψε μάλλον προς την εξασφάλισιν των υλικών μέσων της ζωής και ελησμόνησαν τον δοτήρα των αγαθών. Εν τούτοις άλλους πάλιν αι αυταί περιστάσεις εθέρμαναν και εζωοποίησαν εις την πνευματικήν των ζωήν. Οι ομιληταί της Εκκλησίας ηραιώθησαν, πλην αι συναθροίσεις εξηκολούθησαν τακτικαί, πνευματικαί και εις τα κηρύγματα παρουσιάζετο ο Χριστός μετά περισσοτέρας θερμότητος και ζήλου τον οποίον ενέτεινον αι δειναί περιστάσεις του πόνου και των στερήσεων.

Ολίγον από της Γερμανικής Κατοχής οι εκ των Γερμανών Ευαγγελικής συνειδήσεως τοιούτοι, εζήτησαν και εστεγάσθησαν εις τον Ευκτήριον Οίκον της Ευαγγελικής Εκκλησίας δια τας ιδιαιτέρας αυτών συναθροίσεις μέχρι τέλους της Κατοχής κατά Μάιον του 1945, χωρίς τούτο να περιορίση τας συναθροίσεις των αδελφών εν τη Εκκλησία.

Κατά την περίοδον αυτήν το εκδοτικόν Έργον της Εκκλησίας ως και η αποστολή της εγκυκλίου την οποίαν προ πολλού εξέδιδε, διεκόπησαν αναγκαστικώς λόγω ελλείψεως πόρων και ταχυδρομικής συγκοινωνίας, χωρίς ατυχώς να καταστή έκτοτε δυνατή η επανέκδοσις της εγκυκλίου, η οποία εν τούτοις ελπίζεται ότι δεν θα βραδύνη να επαναλάβη την ευλογητήν επίδρασίν της μεταξύ των μεμονωμένων αδελφών.

Κατά Μάιον του έτους 1945 ετερματίσθη η Γερμανική Κατοχή και η Εκκλησία κυρία πλέον εις τον Οίκον της εσυνέχισε την λειτουργίαν της με βαθυτάτην ευγνωμοσύνην προς τον Θεόν δια την απολύτρωσιν του Ελληνικού λαού και μεταξύ αυτών των Ευαγγελικών Χριστιανών εκ του αφορήτου ζυγού της ξένης τυραννίας.

Ευθύς μετά την Κατοχήν οι εν τω εξωτερικώ Ευαγγελικοί Χριστιανοί, και ιδιαιτέρως οι εν Αμερική τοιούτοι, εξεδήλωσαν συγκινητικόν ενδιαφέρον υπέρ των εν Ελλάδι ομοφρόνων των, τους οποίους παντοειδώς εβοήθησαν με ρουχισμόν και τρόφιμα εκ των οποίων και η Εκκλησία Χανίων έλαβεν ικανήν μερίδα ευγνωμονούσα εκείνους οι οποίοι εδώρησαν και εκοπίασαν εις το υψίστης σπουδαιότητος έργον τούτο, το οποίον εκάλυψε την γυμνότητα πολλών και ετόνωσε τόσους και τόσους εξησθενημένους οργανισμούς και ιδιαιτέρως των παιδιών.

Διαρκούντος του θέρους του έτους 1946 επεσκέφθη την Εκκλησίαν Χανίων ο ακούραστος εργάτης του Ευαγγελίου κ. Κυριάκος Υφαντίδης προερχόμενος εξ Αμερικής και κομιστής μεγάλων ενισχύσεων εις ρουχισμόν και τρόφιμα δι' όλας τας εν Ελλάδι Ευαγγελικάς Εκκλησίας.

Κατά την εν Χανίοις παραμονήν του ερρίφθησαν τα πρώτα σπέρματα μιας συνόδου των εν Ελλάδι Ελευθέρων Ευαγγελικών Εκκλησιών η οποία, μετά προηγουμένας συνεννοήσεις, κατωρθώθη να λάβη χώραν εν Αθήναις κατά Σεπτέμβριον του 1946. Εις την Σύνοδον ταύτην αντεπροσωπεύθη μεταξύ πολλών άλλων και η Εκκλησία Χανίων και ερρυθμίσθησαν πλείστα ζητήματα αφορώντα την πίστιν και τάξιν των Εκκλησιών της Συνόδου, ετέθησαν δε και αι βάσεις του Καταστατικού της Κοινωνίας των Ελευθέρων Ευαγγελικών Εκκλησιών ως και της ομολογίας πίστεως αυτών.

Όλαι εν τούτοις αι ενέργεια αύται έχουν χαρακτήρα προσωρινότητος, καθ' όσον αι Εκκλησίαι της εν λόγω Κοινωνίας και ιδιαιτέρως των Χανίων αποβλέπουν και εργάζονται δια μίαν προσεχή και από πάσης φύσεως ένωσιν όλων των εν Ελλάδι Ευαγγελικών Εκκλησιών και κυρίως της Ελληνικής και της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας υπό μίαν και μόνην ονομασίαν, μίαν ομολογίαν πίστεως και μίαν Εκκλησιαστικήν τάξιν καθώς εν τη πραγματικότητι εμφορούνται όλαι και από μακρού από έν και μόνον πνεύμα αδελφότητος, κατανοήσεως και συνεργασίας.

Εις το σημείον τούτο τερματίζεται η μέχρι τέλους του έτους 1946 ιστορία της Ευαγγελικής Εκκλησίας Χανίων, ιστορία ήτις φέρει έκδηλα τα προς αυτήν δείγματα της αγρύπνου φροντίδος του Ουρανίου Πατρός. Όταν ρίψη τις βλέμμα εις την ιστορίαν ταύτην δεν δύναται παρά να αναφωνήση "Έβεν-Εζερ" εν πλήρει πεποιθήσει ότι πράγματι ο Κύριος εβοήθησε μέχρι σήμερον και τούτο αποτελεί επαρκή εγγύησιν ότι Εκείνος δεν θα παύση περιβάλλων με την στοργήν Του την Εκκλησίαν ταύτην μέχρις ότου σημάνη η ευλογημένη στιγμή καθ' ήν θα καλέση τους πιστούς Του εις τα λαμπρά οικήματα της Ουρανίας Πατρίδος.

Η Εκκλησία Χανίων παρηγορείται και αναπαύεται με τους λόγους του Λυτρωτού της: "… ψάλλετε προς αυτήν, Άμπελος αγαπητή· εγώ ο Κύριος θέλω φυλάττει αυτήν· κατά πάσαν στιγμήν θέλω ποτίζει αυτήν δια να μη βλάψη αυτήν μηδείς, νύκτα και ημέραν θέλω φυλάτττει αυτήν" (Ης. κζ΄:3). Αμήν.

___________________

Προσεπάθησα καθ' όσον ηδυνήθην να συγκεντρώσω εις τας προηγηθείσας γραμμάς τα κυριώτερα στοιχεία εκ των οποίων να προκύψη μία ιστορική σκιαγραφία της Ευαγγελικής Εκκλησίας Χανίων και τα οποία να χρησιμεύσουν εις εκείνους οι οποίοι θα αναλάβουν εν τω μέλλοντι την εξιστόρησιν του όλου Ευαγγελικού Έργου εν Ελλάδι.

Παραδίδω εις τους ενδιαφερομένους την μικράν αυτήν προσπάθειαν και εύχομαι ο Κύριος τόσον με τα λάθη μας και τας αδυναμίας μας όσον και με το παράδειγμα της πιστότητος και υπηρεσίας της εν Χανίοις Ευαγγελικής Εκκλησίας, να βοηθήση πολλάς ψυχάς εις την πνευματικήν των ζωήν.

Αμήν.

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006