ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]


ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2004

Ουδέν  ταπεινοφροσύνης  ίσον
 

 

του αιδ. Κ. Εμμανουηλίδη

  

Τα μικρά ρυάκια φλυαρούν με θόρυβο γιατί δεν έχουν βάθος.

Οι μεγάλοι ποταμοί κυλάνε σιωπηλοί

 

Εάν κάποιος σας ρωτούσε, ποιο ήταν το στοιχείο ή τα στοιχεία εκείνα, τα διακριτικά  γνωρίσματα, που ιδιαίτερα ξεχώριζαν στη ζωή του Ιησού Χριστού τι θα απαντούσατε; Τι θα βάζατε στην κορυφή της λίστας;

Να το θέσουμε και κάπως διαφορετικά. Κάνοντας τι, μοιάζουμε περισσότερο με το Χριστό; Ενεργώντας πώς;

Πιθανότατα στην κορυφή της λίστας οι περισσότεροι θα τοποθετούσαμε την αγάπη.

Αυτό θα αποτελούσε μια άριστη επιλογή, διότι ότι έκανε ο Χριστός ήταν έκφραση και αναμφίβολη απόδειξη της τεράστιας και μοναδικής του αγάπης προς τον άνθρωπο. Εκείνο το ''αγαπήσας τους ιδικούς του τους εν τω κόσμω μέχρι τέλους ηγάπησεν αυτούς'', Ιωάν. 13:1, συμπεριλαμβάνει και όλους εμάς.

Κάποιοι άλλοι θα επέλεγαν τη χάρη. Βεβαίως, διότι ''ο Λόγος έγεινε σάρξ, και κατώκησε μεταξύ ημών, (και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός) πλήρης χάριτος και αληθείας'', Ιωάν. 1:14.

Ίσως ορισμένοι άλλοι να διάλεγαν την υπομονή, την υπηρεσία...

Όλα αυτά είναι πάρα πολύ σημαντικά, όμως μήπως θυμάστε στο μοναδικό εδάφιο που υπάρχει στην Αγία Γραφή πως ο ίδιος ο Χριστός περιγράφει τον εαυτό Του; ''Ότι πραaς ειμί και ταπεινός τη καρδία'', Ματθ. 11:29.

Μέσα στις σελίδες της Αγίας Γραφής ο Ιησούς Χριστός παρουσιάζεται ενώπιον μας ως ένα ασύγκριτο πρότυπο ταπείνωσης και αυταπάρνησης· είναι η ταπείνωση προσωποποιημένη. Εφόσον λέμε ότι είμαστε μαθητές, ακόλουθοι και δούλοι Του, πρέπει να μιμηθούμε το ταπεινό Του φρόνημα. Η κατ' εξοχήν ταπεινή ύπαρξη που έζησε ποτέ στον πλανήτη μας, μας προσκαλεί να μάθουμε άριστα την ταπείνωση από τον Ίδιο, ''μάθετε απ' εμού'', Ματθ. 11:29.

 

Οι Έλληνες έλεγαν, να είσαι σοφός, γνώρισε τον εαυτό σου. Οι Ρωμαίοι έλεγαν, να είσαι δυνατός, πειθάρχησε τον εαυτό σου. Η Θρησκεία έλεγε και λέγει, να είσαι καλός, συμμορφώσου με τους κανόνες. Οι Επικούρειοι έλεγαν, να είσαι αισθησιακός, ικανοποίησε τον εαυτό σου.  Η Εκπαίδευση λέγει, να είσαι πολυμήχανος, επινοητικός, βελτίωσε τον εαυτό σου. Η Ψυχολογία λέγει, να έχεις αυτοπεποίθηση, στήριξε τον εαυτό σου. Ο Υλισμός λέγει, να είσαι κτητικός, κάνε αυτό που σου αρέσει. Ο Ασκητισμός λέγει, να είσαι ολιγαρκής, καταπίεσε τον εαυτό σου. Ο Ουμανισμός λέγει, να είσαι ικανός, πίστεψε στον εαυτό σου. Η Υπερηφάνεια λέγει, να είσαι υπεροπτικός, προώθησε τον εαυτό σου.

 

Ο Ιησούς λέγει, να είσαι σαν εμένα, ταπεινώσου...

 

Τι όμως ακριβώς είναι η Βιβλική ταπείνωση;

Ας ξεκινήσουμε καλύτερα απαντώντας στο τι δεν είναι.

Ταπείνωση δε σημαίνει ότι έχεις χαμηλή ιδέα για τον εαυτό σου, ένα φοβερό συναίσθημα μειονεξίας, ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Ταπείνωση δε σημαίνει ότι κάθε πρωί στέκεσαι μπροστά στον καθρέπτη μουντζώνοντας με απέχθεια τον εαυτό σου και επαναλαμβάνοντας με παγερή φωνή την καταστροφική φράση, ''δεν αξίζεις τίποτα, είσαι ένα πελώριο, ένα τεράστιο, ένα γιγαντιαίο, ένα τρισάθλιο μηδενικό''.

Ούτε πρέπει να συγχέουμε τη Βιβλική με την επιβαλλόμενη ταπείνωση. Πολλοί αρέσκονται να ξεφτιλίζουν τους συνανθρώπους τους που βρίσκονται γύρω τους. Να μειώνουν την υπόληψη και το κύρος τους, να πληγώνουν την αξιοπρέπειά τους. Έτσι συχνά ακούμε τη φράση, ''τον ταπείνωσε''.

Ούτε βέβαια ταπεινός είναι αυτός που υποκλίνεται μπροστά στο μεγαλείο κάποιου άλλου επειδή τον εκτιμά ή επειδή είναι ανώτερός του. Αυτό πιθανώς μπορεί να ονομαστεί αξιοπρέπεια, τιμιότητα, αναγκαστική ειλικρίνεια.

Η ταπείνωση δεν πηγαίνει από κάτω προς τα πάνω, αλλά από πάνω προς τα κάτω. Δε σημαίνει πως ο μικρότερος αναγνωρίζει το μεγαλύτερο, αλλά ο μεγαλύτερος υποκλίνεται με σεβασμό μπροστά στο μικρότερο. Το ίδιο είναι, ένας μεγαλοπρεπής αετός που σχίζει τους αιθέρες να προσγειωθεί στη γη και το ίδιο είναι ένα σκουλήκι να παραδεχτεί μπροστά στα άλλα σκουλήκια πως είναι κι αυτό ένα σκουλήκι;

Ταπείνωση είναι το ''καλημέρα σας κύριε συνάδελφε'' του καθηγητή της Ιατρικής, που καθημερινά απηύθυνε βγαίνοντας το πρωί από το σπίτι του προς τον οδοκαθαριστή της γειτονιάς του. Στην απορία του οδοκαθαριστή, ''από που έως που συνάδελφοι;'' η απάντηση ήταν: ''Και οι δύο μας υπηρετούμε στο ίδιο έργο για την προστασία της υγείας''. Το έλεγε και το εννοούσε, διότι ο ταπεινός συστηματικά και με μοναδικές ευαισθησίες προβάλλει δεν προσβάλλει.

Ταπεινός είναι ο άνθρωπος που ακόμα κι αν έχει ασύγκριτες ικανότητες, ξεχωριστά ταλέντα, μοναδικά χαρίσματα και βαθιές γνώσεις, αποφεύγει την περιαυτολογία, το θόρυβο της επίδειξης και με τρομερή ευαισθησία φροντίζει να μην επιδεικνύει την όποια αξία του στους άλλους.

Μοιάζει με το βαρυφορτωμένο καράβι που ταξιδεύει χωρίς να  λικνίζεται σαν το αδειανό, πέρα δώθε, αλλά πλέει βυθισμένο. Είναι το στάχυ του σταριού. Όσο είναι κούφιο, μένει αγέρωχα ορθό. Όταν όμως ωριμάσει και δέσει μέσα του ψωμί, σκύβει κι όλο σκύβει. Γεμίζει με Θεό, αδειάζει ο εγωισμός του. 

Ταπεινώνομαι σημαίνει χαμηλώνω, κατεβαίνω.

Ταπεινώνομαι σημαίνει αποτραβιέμαι, πηγαίνω στην άκρη, πηγαίνω πιο κάτω, πηγαίνω στο παρασκήνιο αν χρειαστεί· μένω με χαρά στην αφάνεια. 

Ταπείνωση ακόμα σημαίνει μετακίνηση. Σημαίνει ότι δεν επιμένω με πείσμα στα λάθη, στις θέσεις, στις εσφαλμένες μου αντιλήψεις, αλλά με ευκολία μετακινούμαι από το κακό, το λάθος και την αμαρτία. Όσο ο Θεός αποστρέφεται τον υπερήφανο, τόσο ευλογεί και χαριτώνει τον ταπεινό, Ησ. 66:2, Ψαλμ. 138:6. Και βέβαια τα ετερώνυμα έλκονται: από τη μια η μεγαλοσύνη του Θεού και από την άλλη η ταπείνωση του ανθρώπου!

Ταπείνωση ακόμα σημαίνει πως επειδή γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου, βιώνεις το ''γνώθι σαυτόν'', διακατέχεσαι από μια πελώρια έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό σου και τις ικανότητές σου, που θα σε οδηγήσει όχι στην αυτολύπηση και το μαρασμό, αλλά στο να αγκαλιάσεις την πηγή κάθε αγαθού και ευλογίας, την πηγή της ζωής, τον παντοδύναμο Θεό.

Ο ταπεινός έχει πολύ καλά κατανοήσει ότι:

-Η δικαιοσύνη του είναι σαν το βρώμικο ρούχο, Ησ. 64:6.

-Η καρδιά του είναι απατηλή και πολύ διαφθαρμένη, Ιερ. 17:9.

-Οτιδήποτε έχει το έλαβε από το Θεό, 1 Κορ. 4:7.

-Οτιδήποτε είναι το οφείλει στο Θεό, 1 Κορ. 15:10.

-Δεν μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς το Θεό, Ιωαν. 15:5.

-Είναι δούλος και μάλιστα χωρίς καμία αξία, ακόμα κι όταν κάνει το καλύτερο που μπορεί, Λουκ. 17:10.

''Σε παρακαλώ, προσευχήσου ώστε να μείνω ταπεινός'' είπε ο νεαρός Ιεροκήρυκας στο φίλο του.

Και εκείνος ανταποκρίθηκε ρωτώντας τον:

''Πες μου, τι είναι αυτό που έχεις και σε κάνει υπερήφανο;''

Είναι επιτακτική η ανάγκη όλοι να συναισθανθούμε επιτέλους τη γύμνια μας, τη μηδαμινότητα και την αμαρτωλότητά μας, διότι η υψηλή ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, η αυταρέσκειά μας,  δημιουργεί ένα τεράστιο τείχος, ένα απροσπέλαστο εμπόδιο,  που όχι μόνο κρατάει τους αδελφούς σε απόσταση αλλά και εμποδίζει τη χάρη του Θεού να μας αγγίξει, να μας ποτίσει, να μας ξεδιψάσει, να μας μεταμορφώσει.

Γι' αυτό και οι μακαρισμοί ξεκινούν με την ταπεινοφροσύνη. Αυτή είναι το λαμπρό και ασάλευτο θεμέλιο πάνω στο οποίο καλούμαστε να οικοδομήσουμε όλες τις άλλες πνευματικές αρετές, Ματθ. 5:3.

Ναι, η ταπείνωση είναι το φίλτρο όλων των αρετών. Είναι η χρυσή κλωστή που συγκρατεί όλα τα μαργαριτάριά της.

Στις ημέρες μας και στη γενιά  μας, όπου ιδιαίτερα φυσάει πολύ δυνατά ο τρομερός άνεμος της έπαρσης, ζητούνται επειγόντως άνθρωποι ταπεινοί. Ζητούνται άνθρωποι πιστοί που θα υποταχτούν στα διατάγματα των Γραφών: ''την ταπεινοφροσύνην εγκομβώσασθε'', 1 Πέτρ. 5:5. Ζητούνται άγιοι που θα κουμπώσουν μέχρι πάνω, ως και το τελευταίο κουμπί, το χριστιανικό τους ένδυμα. Αυτό κι αν δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης.

Ας πολεμήσουμε λοιπόν αδελφοί μ' όλες μας τις δυνάμεις το θανατηφόρο ιό της υπερηφάνειας, προτού μας παραλύσει τελείως. Ας αντισταθούμε με άτεγκτη εμμονή στην καταστροφική και αρετοκτόνο δράση της. Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πριν από πολλούς αιώνες, με σαφήνεια διακήρυξε πως τίποτα δεν είναι ίσο με την αρετή της ταπείνωσης και ο Μ. Βασίλειος με τη σειρά του δίδαξε πως ''χωρίς ταπείνωση το παν γίνεται μηδέν. Με την ταπείνωση το μηδέν γίνεται το παν''.  I

 

''Τ' άδεια βαρέλια περισσότερο βροντούν''
Ελληνική παροιμία

                             

Ο αιδ. Κώστας Εμμανουηλίδης είναι ποιμένας της Ε.Ε.Ε. Νικαίας

 

 

 

 

Τα Πάθη του Χριστού


σύμφωνα με τον Ησαΐα

 

του αιδ. Π. Κανταρτζή

 

 

Αν θελήσουμε να κάνουμε ένα οδοιπορικό της θυσίας και του πάθους του Ιησού από πού πρέπει να ξεκινήσουμε;

Με θαυμασμό διαπιστώνουμε ότι η πρώτη αναφορά των ιερών Παθών δεν γίνεται στον κήπο της Γεσθημανή αλλά στον κήπο της Εδέμ. Εκεί για πρώτη φορά ακούγεται η Θεία διακήρυξη του Πάθους. Μιλώντας ο Θεός στον όφι λέει,

kai. e;cqran qe,lw sth,sei avname,son sou/ kai. th/j gunaiko,j( kai. avname,son tou/ spe,rmato,j sou kai. tou/ spe,rmatoj auvth/j\ auvto. qe,lei sou/ suntri,yei th.n kefalh,n( kai. su. qe,leij kenth,sei th.n pte,rnan auvtou/A

(Γένεση 3:15).

 

Αυτή η δημόσια διακήρυξη κάνει γνωστό μέσα στο πλαίσιο της ανθρώπινης ιστορίας αυτό που στις βουλές του Θεού και στον χρόνο του Θεού έχει λάβει ήδη χώρα. Η θυσία του Χριστού δεν ήταν μία εσπευσμένη αντίδραση απόγνωσης αλλά μία σχεδιασμένη πράξη αγάπης του Παντογνώστη, Πανάγαθου, Άγιου και Κυρίαρχου Θεού.

Διαβάζουμε στην Α΄ Πέτρου 1:17 - 20,

Kai. eva.n evpikalh/sqe Pate,ra to.n kri,nonta avproswpolh,ptwj kata. to. e;rgon e`ka,stou( dia,gete meta. fo,bou to.n kairo.n th/j paroiki,aj saj(

 18  evxeu,rontej o[ti de.n evlutrw,qhte avpo. th/j matai,aj patroparado,tou diagwgh/j u`mw/n dia. fqartw/n( avrguri,ou h; crusi,ou(

 19  avlla. dia. tou/ timi,ou ai[matoj tou/ Cri-stou/( w`j avmnou/ avmw,mou kai. avspi,lou(

 20  o[stij hv|to me.n prowrisme,noj pro. kata-bolh/j ko,smou( evfanerw,qh de. evn toi/j evsca,toij kai-roi/j dia. sa/j(

Επίσης στην Αποκάλυψη 13:8,

Kai. qe,lousi proskunh,sei auvto. pa,ntej oi` katoikou/ntej evpi. th/j gh/j( tw/n o`poi,wn ta. ovno,mata de.n evgra,fhsan evn tw/| bibli,w| th/j zwh/j tou/ VArni,ou tou/ evsfagme,nou avpo. katabolh/j ko,smouA

 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα πάθη του Χριστού δεν παρουσιάζονται ως μία ατυχής, απρόβλεπτη τροπή του έργου Του. Τα πάθη του Μεσσία ανακοινώνονται και περιγράφονται ξανά και ξανά μέσα στις Γραφές και μέσα στο κήρυγμα του ίδιου του Ιησού. Στο άρθρο μας θα μελετήσουμε μία τέτοια πρόρρηση του πάθους του Μεσσία όπως είναι καταγεγραμμένη στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα. Η περικοπή που θα μελετήσουμε είναι ένας από τους τέσσερις ύμνους που αφορούν τον "πάσχοντα υπηρέτη" του Κυρίου και βρίσκεται στο Ησαίας 52:13 - 53:12.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι η Καινή Διαθήκη μας καλεί να διαβάσουμε την περικοπή αυτή ως μία περιγραφή του Ιησού Χριστού.

Στις Πράξεις των Αποστόλων διαβάζουμε στο κεφ. 8 για τον Φίλιππο που αποστέλλεται από το Άγιο Πνεύμα για να εξηγήσει στον ευνούχο ότι ο "δούλος του Κυρίου" που περιγράφεται στην περικοπή του Ησαία που μελετούμε είναι ο Ιησούς (δες Πράξεις 8:35).

Θα επισημάνουμε, λοιπόν, τρεις αλήθειες που αποκαλύπτονται μέσα από τη θυσία του Ιησού.

 

Α. Τα πάθη του Χριστού φανερώνουν τη δύναμη του Θεού

 

Στο 53:1 ακούμε μία ερώτηση,

Ti,j evpi,steusen eivj to. kh,rugma h`mw/n kai. o` braci,wn tou/ Kuri,ou eivj ti,na avpekalu,fqh;

Θα ήθελα να προσέξουμε τη φράση "ο βραχίων του Κυρίου". Στα αμέσως προηγούμενα κεφάλαια έχουμε μία ωδή στον βραχίονα του Κυρίου. Στο 51:9 ως ένα είδος "θρήνου" ο λαός του Θεού αναπολεί στο παρελθόν που ο Θεός ύψωσε τον βραχίονα Του και αποκάλυψε τη δύναμή Του,

VExege,rqhti( evxege,rqhti( evndu,qhti du,namin( braci,wn Kuri,ou\ evxege,rqhti w`j evn tai/j avrcai,aij h`me,raij( evn tai/j palaiai/j geneai/jA De.n ei=sai su,( o` pata,xaj th.n ~Raa.b kai. traumati,saj to.n dra,konta

Η απάντηση στην προσευχή αυτή έρχεται στο 52:9 - 10,

VAlala,xate( euvfra,nqhte o`mou/( hvrhmwme,noi to,poi th/j ~Ierousalh,m\ dio,ti o` Ku,rioj parhgo,rhse to.n lao.n au`tou/( evlu,trwse th.n ~Ierousalh,mA

 10  ~O Ku,rioj evgu,mnwse to.n a[gion braci,ona au`tou/ evnw,pion pa,ntwn tw/n evqnw/n\ kai. pa,nta ta. pe,rata th/j gh/j qe,lousin ivdei/ th.n swthri,an tou/ Qeou/ h`mw/nA

Ο Θεός, λοιπόν υπόσχεται ότι θα "γυμνώσει" τον άγιο βραχίονά Του και θα λυτρώσει τον λαό Του.

Η ερώτηση όμως είναι πώς; Με ποιον τρόπο ο Θεός θα φανερώσει τη δύναμή Του; Η περικοπή 52:13 - 53:12 που ακολουθεί δίνει την απάντηση. Μέσα από την ταπείνωση, μέσα από την απόρριψη, μέσα από τις πληγές, μέσα από τη θυσία του Υπηρέτη Του.

 

Ας προσέξουμε τον προβληματισμό του 53:1,

Ti,j evpi,steusen eivj to. kh,rugma h`mw/n kai. o` braci,wn tou/ Kuri,ou eivj ti,na avpekalu,fqh;

Η ερώτηση του προφήτη ουσιαστικά είναι, "ποιος άραγε θα μπορέσει να διακρίνει ότι στο πάθος και στη θυσία του Υπηρέτη ο βραχίονας του Κυρίου ξεγυμνώνεται και εξυψώνεται...";

Ποιος θα μπορέσει να καταλάβει ότι αυτό που μοιάζει να είναι "πληγωμένου κραυγή" είναι "νίκης ωδή"; Ποιος θα μπορέσει να δει στο σταυρό του μαρτυρίου και αντί να δει μία απόδειξη αδυναμίας να διακρίνει μία αποκάλυψη δύναμης; Ο σταυρός είναι ο "γυμνωμένος βραχίονας" του Κυρίου με τον οποίο νικά και συντρίβει τους εχθρούς λυτρώνοντας λαό για τον εαυτό Του.

Διαβάζουμε περαιτέρω στην Κολοσσαείς 2,

Kai. evsa/j( o;ntaj nekrou.j eivj ta. a`marth,mata kai. th.n avkrobusti,an th/j sarko.j saj( sunezwopoi,hse met ,' auvtou/( sugcwrh,saj eivj evsa/j pa,nta ta. ptai,smata(

 14  evxalei,yaj to. kaq , h`mw/n ceiro,grafon( sunista,menon eivj diata,gmata( to. o`poi/on hv|to evna-nti,on eivj h`ma/j( kai. avfh,resen auvto. evk tou/ me,sou( proshlw,saj auvto. evpi. tou/ staurou/\

 15  kai. avpogumnw,saj ta.j avrca.j kai. ta.j evxousi,aj( paredeigma,tise parrhsi,a|( qriambeu,saj kat, auvtw/n evp, auvtou/A

 

Γι'  αυτό και στο Ησαΐας 53:12 διαβάζουμε ότι αυτό που κερδίζεται στο σταυρό είναι "λάφυρα",

 

Ποιος άραγε κοιτώντας τον σταυρό έχει μάτια να δει, να διακρίνει τον βραχίονα του Κυρίου; Πού άραγε ψάχνουμε να δούμε την αποκάλυψη της δύναμης του Θεού; Μήπως μόνο στους άδειους τάφους και όχι και στους ματωμένους σταυρούς; Μήπως ποθούμε να γνωρίζουμε μόνο την "δύναμη της ανάστασης" και όχι και την "κοινωνία των παθημάτων";

 

Β. Τα πάθη του Χριστού προσφέρουν την συγχώρηση του Θεού

 

Στο 52:15 διαβάζουμε μία δήλωση που αν και παρουσιάζει ορισμένες δυσκολίες στη μετάφρασή της, πιστεύω ότι δεν πρέπει να την προσπεράσουμε γιατί βρίσκεται στην καρδιά του μηνύματος του ύμνου αυτού. Τι θα κάνει ο δούλος, ο Μεσσίας;

 

Θα ραντίσει πολλά έθνη! Αυτή η πράξη είναι μία ξεκάθαρη αναφορά στην ιερατική πράξη του εξαγνισμού. Ραντίζοντας με αίμα, νερό ή λάδι ο ιερέας εξάγνιζε κάποιον ή κάτι για να μπορέσει να σταθεί στην παρουσία του Θεού. Προκαλεί έκπληξη ότι αυτός ο καταφρονεμένος υπηρέτης είναι ο Ιερέας που εξαγνίζει και μάλιστα "πολλά έθνη"! Τώρα η ερώτηση είναι πώς το κάνει αυτό; Με ποιο αίμα ραντίζει και εξαγνίζει; Η απάντηση έρχεται στη συνέχεια,

Ο Μεσσίας δεν είναι μόνο ο ιερέας αλλά και η θυσία (δες και 53:10). Είναι αυτός που ταυτίζεται με το λαό που λυτρώνει. Δείτε τη σχέση του εδ. 6 με το εδ. 7. Επειδή όλοι μας είμαστε σαν τα "πρόβατα" ο Μεσσίας έγινε ο "αμνός", ταυτίστηκε με εμάς, έγινε όμοιος με εμάς. Διαβάζουμε στην προς Εβραίους,

 Τα πάθη του Χριστού προσφέρουν λοιπόν συγχώρηση.

 

Γ. Τα πάθη του Χριστού αποκαλύπτουν την άγια αγάπη του Θεού.

 

Εδώ ερχόμαστε στην πιο συγκλονιστική πτυχή της περιγραφής. Διαβάζουμε στο εδ. 4 ότι κοιτώντας τον πάσχοντα υπηρέτη κάποιος θα μπορούσε να βγάλει το συμπέρασμα ότι ο Θεός τον κρίνει, τον τιμωρεί.

Είναι ένα τέτοιο συμπέρασμα όμως σωστό; Και ναι και όχι! Από μία πλευρά "ναι". Στο εδ. 10 διαβάζουμε μία από τις πιο δύσπεπτες δηλώσεις της Αγίας Γραφής,

Ναι, λοιπόν ο Θεός τον βασανίζει, τον ταλαιπωρεί.

 

Τώρα όμως ερχόμαστε στο "όχι". Τον ταλαιπωρεί όμως "ΟΧΙ" επειδή εκείνος το άξιζε,

 

Για τον ίδιο διαβάζουμε στο 53:9,

Τι φανερώνει το γεγονός ότι ο Θεός τιμωρεί τον "δούλο", τον Μεσσία για τις δικές μας αμαρτίες; Φανερώνει την άγια αγάπη του Θεού.

Διαβάζουμε στην προς Ρωμαίους 3:23 - 26 το θείο δίλημμα των αιώνων,

Πώς είναι δυνατόν ο Θεός να φανερώνει την αγιότητά Του τιμωρώντας την αμαρτία και να εκφράζει την αγάπη σώζοντας τον αμαρτωλό;

Η απάντηση είναι ο σταυρός του Χριστού. Εκεί η δίκαιη τιμωρία ικανοποιεί την θεία αγιότητα. Το ότι όμως αυτή η τιμωρία ξεσπά πάνω στον μονογενή Υιό του Θεού, του δίνει το δικαίωμα να εκφράσει ελεύθερα την αγάπη Του ελκύοντας στον εαυτό Του αμαρτωλούς. 

Τα πάθη του Χριστού ξεκινούν στις βουλές του Θεού μέσα στα βάθη των αιώνων. Είθε να φέρουν καρπό συγχώρησης και λύτρωσης στη ζωή μας σήμερα.      I

                             

Ο αιδ. Π. Κανταρτζής είναι ποιμένας της Α΄ Ε.Ε.Ε. Αθηνών.

 

 

 

 


Ο Υπηρέτης Βασιλιάς
Κατά Μάρκον Ευαγγέλιο



 

 

του N. T. Wright

 

 

Θα επιθυμούσα να ξεκινήσω με δύο εικόνες. Η πρώτη προέρχεται από ένα φημισμένο βιβλίο του μεγάλου ψυχίατρου Carl Jung. Δείχνει μία φωτογραφία του Αδόλφου Χίτλερ σε μία ρητορική του έξαρση. Από κάτω η λεζάντα έλεγε: "Αυτός ο άνθρωπος πρόκειται να βάλλει φωτιά σε ολόκληρη την Ευρώπη με τα εμπρηστικά όνειρά του για παγκόσμια κυριαρχία". Σωστό, δε νομίζετε; Τότε, ο συγγραφέας υποδεικνύει ότι τα λόγια της λεζάντας αυτής ήταν λόγια του ίδιου του Χίτλερ για τον Τσόρτσιλ. Αυτό σε κάνει, αλήθεια, να αναρωτιέσαι, έτσι δεν είναι;  

Η δεύτερη εικόνα προέρχεται από το Ευαγγέλιο του Μάρκου, κεφ.10. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης έρχονται στον Ιησού και Τον ρωτούν εάν μπορούν να καθίσουν, ο ένας στα δεξιά Του και ο άλλος στα αριστερά  Του, όταν Εκείνος έρθει στη Βασιλεία Του. Ο Ιησούς τους εξηγεί ότι αυτό δεν εξαρτάται από Αυτόν, αλλά από τον Πατέρα Του. Ορθό, σκεφτόμαστε. Μετά, καθώς συνεχίζουμε να διαβάζουμε, διαπιστώνουμε τι αυτό σημαίνει. Για το Μάρκο, ο Ιησούς γίνεται Βασιλιάς όταν σταυρώνεται, καθώς δημόσια αναρτάται η πινακίδα επάνω στο σταυρό, "Βασιλιάς των Ιουδαίων". Και δεξιά του και αριστερά Του κρέμονταν δύο ληστές, δύο εξεγερμένοι. Καθόλου παράξενο λοιπόν, που είπε ο Ιησούς στον Ιάκωβο και τον Ιωάννη ότι δε γνωρίζουν τι ζητούν.

Τι συμβαίνει με τις δύο αυτές εικόνες; Και στις δύο περιπτώσεις ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό που οι ψυχολόγοι αναφέρουν ως 'προβολή.' Δε μπορώ να αντιμετωπίσω το κακό μέσα μου, κι έτσι, το 'προβάλλω' επάνω σε κάποιον άλλο. Τους κατηγορώ για κάτι που απασχολεί εμένα τον ίδιο, επειδή κρύβεται πολύ βαθιά μέσα στην καρδιά μου. Παρεμπιπτόντως, σε αυτό οφείλεται και το ότι οι γονείς συχνά βρίσκουν τα παιδιά τους πολύ ενοχλητικά, καθώς αυτά αντανακλούν πιστά αυτούς τους ίδιους. Και ίσως, αυτό ενεργεί και αντιστρόφως. Πολύ εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε πώς η 'προβολή' λειτουργεί στην περίπτωση του Χίτλερ. Όπως μας λένε οι ιστορικοί, ήταν ο ίδιος ο Χίτλερ που επί μακρόν ονειρευόταν την κατάκτηση του κόσμου, και που τελικά έβαλε φωτιά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όμως, πώς αυτό συμβαίνει σε σχέση με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη;

Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης με τη συμπεριφορά τους, καθ' όλη τη διάρκεια της Ευαγγελικής αφήγησης του Μάρκου, φανερώνουν την προθυμία τους στον Ιησού στο να ηγηθεί μιας Ιουδαϊκής εξέγερσης. Παρομοίως με άλλες ιερές εξεγέρσεις της εποχής εκείνης, η κρατούσα αντίληψη ήθελε ένα Μεσσία που θα νικούσε του Ρωμαίους, θα εξάγνιζε τον τόπο από την ειδωλολατρία και θα καθιστούσε τον Ισραήλ το κορυφαίο έθνος στον κόσμο. Το πρόβλημα με αυτό το όνειρο ήταν ότι πάντα παρουσίαζε τα σκίτσα του ως μία απόλυτη αντίθεση μεταξύ καλών - κακών, μαύρου - άσπρου. Ένας από τους Κυλίνδρους της Νεκράς Θάλασσας, αντανακλώντας αυτό ακριβώς, το καλεί ως 'Πόλεμο μεταξύ των Υιών του Φωτός ενάντια των Υιών του Σκότους'.

Οι Ιουδαίοι της εποχής του Ιησού διατηρούσαν τα επαναστατικά τους αυτά όνειρα, όπως και τόσοι άλλοι επαναστάτες πριν, αλλά και μετά, σκιαγραφώντας τους κατακτητές τους ως απόλυτα κακούς και τους εαυτούς τους ως απόλυτα καλούς. Το πρόβλημα με αυτό δεν ήταν ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά στην πραγματική ζωή, αλλά, σκεφτόμενοι μέσα από την προοπτική μίας στρατιωτικής επανάστασης ενάντια στη Ρώμη, αυτό καθ' αυτό αποτελεί ολοκληρωτική προδοσία των θείων σκοπών για τον Ισραήλ, όταν τον έκλεξε αρχικά ο Θεός. Ο Ισραήλ είχε αρχικά κληθεί να είναι το φως του κόσμου. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης με τη στάση τους, είχαν προσηλωθεί στο να εξαπλώσουν το σκοτάδι στον κόσμο, νικώντας ένα κακό καθεστώς με το κακό μιας βίαιης επανάστασης. Ο Θεός υποσχέθηκε στον Αβραάμ ότι μέσω του σπέρματός του όλες οι φυλές της γης θα ευλογηθούν. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης θα ήταν αρκετά ικανοποιημένοι εάν όλες οι φυλές της γης ήταν υπό κατάρα και υποταγμένες σε αυτούς τους ίδιους.

Συνεπώς, όταν ο Ιησούς τους επιτιμά, δεν το κάνει για κάποια ασήμαντη αφορμή. Αυτό συμβαίνει, επειδή οι δύο μαθητές έχουν ενστερνιστεί μία εντελώς λανθασμένη όραση για το Θεό και τους σκοπούς Του. Αντί να ενστερνιστούν την όραση του Ιησού και να γίνουν μέρος της λύσης, γίνονται μέρος του προβλήματος. Έμοιαζαν με πυροσβέστες που μεταμορφώνονταν σε εμπρηστές. 

Έτσι, ο Ιησούς απευθύνει στους δώδεκα, λόγια μεγάλης σπουδαιότητας, που δηλώνουν, κατά το Μάρκο, την ιδιαίτερη σημασία του σταυρού. Παράλληλα όμως, τα λόγια αυτά αναδεικνύουν και το ευρύτερο νόημα του σταυρού σε εμάς σήμερα και το τι εμπεριέχει η κλήση του να ακολουθήσει κάποιος Αυτόν. Λέει λοιπόν:

VExeu,rete o[ti oi` nomizo,menoi a;rcontej tw/n evqnw/n katakurieu,ousin auvta. kai. oi` mega,loi auvtw/n katexousia,zousin auvta,\ ou[twj o[mwj de.n qe,lei ei=sqai evn u`mi/n( avll , o[stij qe,lei na. gei,nh| me,gaj evn u`mi/n( qe,lei ei=sqai u`phre,thj u`mw/n( kai. o[stij evx u`mw/n qe,lei na. gei,nh| prw/toj( qe,lei ei=sqai dou/loj pa,ntwn\ dio,ti o` Ui`o.j tou/ avnqrw,pou de.n hv|lqe dia. na. u`phrethqh/|( avlla. dia. na. u`phreth,sh| kai. na. dw,sh| th.n zwh.n au`tou/ lu,tron avnti. pollw/nA (10:42-45)

Υπάρχει ένα διαφορετικό είδος βασιλείας. Ένα διαφορετικό είδος δύναμης. Ο κόσμος ως σύνολο, ζει με την αρχή ότι η ισχύς είναι ορθή. Μας αρέσει να προσποιούμαστε ότι είμαστε αρκετά πολιτισμένοι ώστε να μην ενεργούμε όπως κάποτε (με βία), ωστόσο όμως, πάλι και πάλι επανερχόμαστε στον ίδιο κανόνα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό κάποιες φορές πιάνει. Συνέβη στους Ιουδαίους όχι στο πολύ μακρινό τους παρελθόν. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, και χιλιάδες άλλοι σαν κι αυτούς, έλπιζαν ότι θα συνέβαινε και σε αυτούς. Και προσέβλεπαν στον Ιησού να αποτελέσει την κεφαλή και αιχμή του δόρατος όλης αυτής της επιχείρησης.

Όμως εδώ, αξίζει να κάνουμε ένα βήμα πίσω, για λίγο, για να δούμε την ιδιαίτερη σημασία της στάσης του Ιησού.

Όταν ήμουν στην Ιερουσαλήμ, πήγα, όπως και όποιος επισκέπτεται την πόλη αυτή, στον κήπο της Γεθσημανή. Αυτό που με εντυπωσίασε όταν βρέθηκα εκεί ήταν η δυνατότητα που είχε ο Ιησούς να επιλέξει δύο πράγματα. Πρώτον, να καλέσει δώδεκα λεγεώνες αγγέλων, κυριολεκτικά ή (ίσως) μεταφορικά, και να καταπλήξει τον περίγυρό Του. Εκατοντάδες και ίσως χιλιάδες από τους Ιουδαίους που έρχονταν στην Ιερουσαλήμ για το Πάσχα θα προσέτρεχαν σε Αυτόν και θα έβγαζαν μαχαίρια και ξίφη κάτω από τα ιμάτιά τους, και θα μπορούσαν να τα καταφέρουν πολύ καλά. Θα μπορούσαν να εγκαθιδρύσουν ένα νέο καθεστώς, ένα Ιουδαϊκό κράτος ελεύθερο από τους Ρωμαίους, που πλέον δε θα το κυβερνούσαν οι διάφοροι αυτοπρόβλητοι ψευδο-αριστοκράτες, που κατείχαν το αξίωμα του αρχιερέα.

Για ποιο όμως σκοπό το νέο αυτό καθεστώς θα υπήρχε; Να αγαπά τους εχθρούς του; Να προσεύχεται για τους διώκτες του; Σε καμιά περίπτωση. Θα ήταν ακόμη μία εξουσία που ξεκίνησε με υψηλά ιδανικά και κραταιώθηκε, συμβιβάζοντας αυτά τα ιδανικά. Θα μπορούσε να είναι η βασιλεία του οποιουδήποτε, εκτός του Θεού. Όχι, με κανένα τρόπο αυτού του Θεού, που επιθυμούσε να ευλογήσει τα έθνη μέσω του Ισραήλ.

Η άλλη επιλογή του Ιησού εκτός της επανάστασης, ήταν να σιωπήσει, να υποχωρήσει. Θα μπορούσε να εγκαταλείψει τη Γεθσημανή, παίρνοντας και απομακρύνοντας τους μαθητές Του από το όρος των Ελαιών, μέσω της Βηθανίας, στον Ιορδάνη. Ο βασιλιάς Δαβίδ έκανε το ίδιο χίλια χρόνια νωρίτερα, όταν δραπέτευε από το γιο του Αβεσσαλώμ. Θα μπορούσε κάλλιστα να μείνει μακριά από το πρόβλημα και να συστήσει μία νέα κοινότητα στην έρημο, όπου θα προσεύχονται την Προσευχή του Κυρίου τρεις φορές την ημέρα και θα περιμένουν το Θεό να κάνει κάτι. Απόλυτα ασφαλής, φαινομενικά αγνός, πιθανόν χωρίς καμιά χρησιμότητα.         

Ο Ιησούς δεν επέλεξε καμιά από τις δύο επιλογές. Αντιθέτως, έμεινε στην Γεθσημανή και περίμενε τον Ιούδα. Μετέπειτα παρέμεινε σιωπηλός εμπρός στους κατήγορούς Του μέχρι τη στιγμή, όταν μίλησε, που δεν έκανε τίποτε για να εκφύγει της καταδίκης. Ενώ οι επαναστάτες που σταυρώθηκαν μαζί Του ορκίζονταν και καταριόνταν, Αυτός παρέμεινε σιωπηλός. Δεν ανταποκρίθηκε σε αυτούς που κατηγορούσαν, σε φωνές έξω και, χωρίς αμφιβολία, φωνές μέσα Του, που του έλεγαν ότι ο Βασιλιάς των Ιουδαίων όφειλε να κατανικά του Ρωμαίους και όχι να πεθαίνει στα χέρια τους. Ένας σταυρωμένος Μεσσίας είναι εξ ορισμού ένας αποτυχημένος Μεσσίας. Ο καθένας γνώριζε ότι ο Μεσσίας θα έπρεπε να είναι ο θριαμβευτής πολεμιστής βασιλιάς.   

Κανείς, εκτός του Ιησού, επειδή είχε συναρπαχθεί από ένα μυστικό - ένα μυστικό που ο κάθε Ιάκωβος, Ιωάννης και Χίτλερ αυτού του κόσμου δεν μπορεί ποτέ να ονειρευτεί, δεν μπορεί να αντιληφθεί το μυστικό ότι υπάρχει ένα διαφορετικό είδος δύναμης, ένας άλλου είδους Μεσσίας και Βασιλιάς. Ο Υιός του Ανθρώπου ήρθε, είπε, για να δώσει τη ζωή Του ως λύτρο για τους πολλούς. Παρέθετε από το Ησαΐας 53, το σημαντικό αυτό κείμενο για τον Δούλο του Κυρίου, που πηγαίνει σαν πρόβατο στη σφαγή, που πληγώνεται για τις παραβάσεις και ανομίες μας. Ο Μάρκος έχει συγγράψει το Ευαγγέλιό του με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταστήσει το κεφάλαιο 10 ως το κορυφαίο, θεματικά, για όλο το βιβλίο. Η όρασή του για τον Ιησού είναι μια όραση ενός Υπηρέτη Βασιλιά, που καλεί το λαό Του να Τον ακολουθήσει.

Τότε, εάν ο Ιησούς δεν επέλεξε καμία από τις δύο επιλογές που αναφέραμε, της επανάστασης ή της απόσυρσης και σιωπής, ποια ακριβώς - τρίτη - επιλογή ακολούθησε; Αλήθεια, εάν ο Μάρκος ήταν σήμερα εδώ, τι θα ήθελε να μας πει και σε τι θα επιθυμούσε να εστιάσουμε την προσοχή μας, καθώς ακολουθούμε και προσπαθούμε να μοιάσουμε στον Ιησού;   

Η τρίτη επιλογή του Ιησού ήταν να τραβήξει και να πάρει επάνω Του το 'προβεβλημένο' κακό του κόσμου. Μπορείτε να το κατανοήσετε αυτό μόνο εάν δείτε μέσα από τα μάτια του ίδιου του Ιησού. Οι Ιουδαίοι πάντοτε πίστευαν ότι η ιστορία τους, η εθνική τους ζωή, αποτελούσε το επίκεντρο της ιστορίας όλου του κόσμου. Ο Θεός τους ήταν ο δημιουργός του σύμπαντος. Η Ιερουσαλήμ ήταν το επίκεντρο του κόσμου. Η ιστορία τους ήταν ο οδηγός που θα καθοδηγούσε το πλοίο της ιστορίας του κόσμου. Σύμφωνα με τον Ησαΐα, το δικό τους πάθος και θυσία θα αποτελούσε τη σωτηρία του κόσμου. Και, σύμφωνα με τον Ιησού, αυτό το πάθος και θυσία θα εστιαζόταν επάνω σε έναν άνθρωπο, τον κεχρισμένο αντιπρόσωπο Βασιλιά τους.         

Αυτό ήταν το πεπρωμένο του Ιησού. Θα έλκυε στον εαυτό Του τον πόνο του Ισραήλ, όπως ακριβώς ο Ισραήλ εθεωρείτο ότι έπρεπε να ελκύσει στον εαυτό του τον πόνο όλου του κόσμου. Αντί να προβάλλει το κακό στον κόσμο, αντί να ανακυκλώνει τον πόνο προκαλώντας πόνο σε άλλους, ο Ιησούς θα επιφορτιζόταν όλο το βάρος του πόνου αυτού επάνω Του. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης πρόβαλλαν τη δική τους ενοχή επάνω στους Ρωμαίους κατακτητές. Οι Ρωμαίοι πρόβαλλαν τις δικές τους ιμπεριαλιστικές ανασφάλειες επάνω στους υπηκόους τους. Οι αρχιερείς πρόβαλλαν το απατηλό σύστημα αγιοσύνης τους στους κίβδηλους και σκοτεινούς ηγέτες από τη Γαλιλαία, οι οποίοι με τη σειρά τους είχαν συμβολικά αμφισβητήσει το κέντρο εξουσίας των αρχιερέων, όλο το σύστημα εξουσίας τους. Και όταν οι αρχιερείς παρέδωσαν τον Ιησού στους Ρωμαίους, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης δεν εμφανίστηκαν πουθενά. Το έβαλαν στα πόδια, μην τυχόν ίσως βρεθούν, τελικά, στα δεξιά και στα αριστερά του Ιησού, καθώς Εκείνος ερχόταν στη βασιλεία Του.

Τι λοιπόν έκανε ο Ιησούς; Ένα παλιό παράδειγμα ίσως βοηθούσε. Γνωρίζετε πώς η αλεπού απαλλάσσεται από τους ψύλλους; Πηγαίνει σε θαμνώδη μέρη κοντά σε μαντριά και βρίσκει τούφες από προβατίσιο μαλλί. Το συλλέγει και φτιάχνει με τη μύτη της μία μικρή μπαλίτσα, την οποία και κρατά στο στόμα της. Μετέπειτα πηγαίνει σε κάποιο κοντινό χείμαρρο κι εκεί αρχίζει σιγά σιγά και μπαίνει μέσα στο νερό μέχρι του σημείου όλο της το σώμα και το κεφάλι να καλυφθούν. Μετά αφήνει τον πόκο με το μαλλί να το πάρει ο χείμαρρος, και εκείνη βγαίνει μέσα από το νερό ολοκάθαρη από τους ψύλλους, καθώς εκείνοι έχουν βρει ήδη καταφύγιο στον πόκο του μαλλιού.

Παρομοίως με την εικόνα αυτή, ο Ιησούς είναι ο πόκος αυτός του μαλλιού. Ο άμωμος Αμνός επιτρέπει το κακό όλου του κόσμου να συγκεντρωθεί επάνω Του. Δεν το ανακυκλώνει αντιδρώντας με βία, ούτε δραπετεύει μέσα στην αναποτελεσματική αθωότητα της σιωπής.

Το μήνυμα του Μάρκου, το μήνυμα του Υπηρέτη Βασιλιά, το μήνυμα που θα πρέπει να αγκαλιάσουμε σήμερα, είναι ότι κληθήκαμε να είμαστε ακόλουθοι, μαθητές αυτού του Υπηρέτη Βασιλιά, ώστε η νίκη του σταυρού να φανερωθεί στον κόσμο. 'Μαθητές' σημαίνει όχι απλώς άνθρωποι που γεμίζουν με γνώση (head-learners), άνθρωποι που αποστηθίζουν (heart-learners), αλλά που γνωρίζουν τη ζωή (life-learners). Πρέπει να ανακαλύψουμε, μέσω της προσευχής, της μελέτης των Γραφών, και, πάνω από όλα, της αφοσίωσης στον ίδιο τον Ιησού, όπως το εκφράζουμε όταν ερχόμαστε στο τραπέζι Του, πώς στη δική μας τη γενιά μπορούμε να εφαρμόσουμε την αποφασιστική νίκη που Εκείνος κέρδισε.

Το Ευαγγέλιο του Μάρκου λειτουργεί ως ένας μικρός οδηγός χρήσης για τους ακόλουθους του Ιησού. Είναι δομημένο πολύ απλά σε δύο μέρη. Τα πρώτα οκτώ κεφάλαια μας συστήνουν το πρώτο μυστικό: αυτός ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι στην πραγματικότητα ο Μεσσίας. Τα επόμενα οκτώ κεφάλαια μας συστήνουν το δεύτερο μυστικό: αυτός ο Μεσσίας δεν είναι ένας πολεμιστής με όπλα, αλλά ο Υπηρέτης Βασιλιάς. Και σε κάθε στιγμή, ο Μάρκος αφηγείται την ιστορία με τέτοιο τρόπο σαν να ήθελε να πει σε εμάς, τους αναγνώστες του: αντιληφθήκατε αυτό που θέλω να σας πω; Το κατανοείτε; Και, εάν ναι, είστε προετοιμασμένοι να ακολουθήσετε αυτόν τον Ιησού; Είστε έτοιμοι να γίνετε οι αντιπρόσωποί Του ώστε να φανερώσετε τη νίκη που Εκείνος κέρδισε;

Η Εκκλησία, τι ειρωνικό, συχνά παραπαίει μεταξύ των δύο επιλογών που ο Ιησού αρνήθηκε στη Γεθσημανή. Υπάρχουν φορές που έγινε μία σταυροφόρος Εκκλησία, μετατρέποντας το ξίφος του ευαγγελίου σε ευαγγέλιο του ξίφους, σκεπτόμενη να διαδώσει τη βασιλεία της αγάπης με τα όπλα του μίσους. Θεέ, συγχώρεσέ μας που μετατρέψαμε το σταυρό, το θαυμαστό αυτό σύμβολο της αγάπης που πάσχει, σε σύμβολο φόβου, για κάποιους. Εκτός αυτού, υπάρχουν φορές που η Εκκλησία αποτραβήχτηκε σε μία ιδιωτική σφαίρα, θεωρώντας τη θρησκεία ως ένα ζήτημα αμιγώς μεταξύ του ατόμου και του Θεού, ή, στην καλύτερη περίπτωση, μεταξύ της Εκκλησίας και του Θεού, χωρίς τίποτε να έχει να πει στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό, ίσως, μερικές φορές να στάθηκε διορθωτικό ενάντια στην σταυροφορική αλαζονεία της πρώτης επιλογής, ωστόσο όμως δεν είναι ο δρόμος και ο τρόπος του Υπηρέτη Βασιλιά. Τι ο Μάρκος έχει να πει;

Μας προσκαλεί να σταματήσουμε να προβάλλουμε την ενοχή και το φόβο που αισθανόμαστε μέσα μας, έξω στον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης, μας καλεί να σηκώσουμε το δικό μας σταυρό και να ακολουθήσουμε τον Ιησού. Σκιαγραφεί μία κωμικοτραγική εικόνα των μαθητών - κάνουν γκάφες, λάθη, αποτυγχάνουν να κατανοήσουν τις προθέσεις του Ιησού και Τον απογοητεύουν εντελώς. Κι ακόμη, συνεχίζει να παρουσιάζει τον Ιησού να τους διδάσκει, να τους αγαπά, να τους καθοδηγεί και τελικά να πεθαίνει γι' αυτούς. Κι εκεί είναι το σημείο αφετηρίας για μας. Εάν κάποιος που διαβάζει τα λόγια αυτά, αισθάνεται ότι έχει συμπεριφερθεί και κάνει τα ίδια λάθη με τους μαθητές, ο Μάρκος έχει καλά νέα για εσένα. Τα καλά αυτά νέα περιλαμβάνουν μία πρόσκληση στο τραπέζι του Ιησού, όπου μπορείς να αφήσεις πίσω σου, στη ρίζα του σταυρού, το όποιο φορτίο σου, και να δεχτείς νέα ζωή, του Ιησού τη ζωή, ώστε να γίνει ο καινούργιος σκοπός της ζωής σου.

Ωστόσο, παρόλο που το έχουμε κατανοήσει αυτό, ο Μάρκος δε μας αφήνει εκεί. Πιθανότατα έγραφε σε μια εκκλησία που διωκόταν. Η πρόσκλησή του σε μαθητεία δεν αποτελεί απλά ένα θέμα ιδιωτικής ευσέβειας, αλλά μία κλήση προς τους ανθρώπους, να σηκωθούν και να σταθούν υπέρ του αληθινού Θεού και του Υπηρέτη Μεσσία, μέσα στην επικίνδυνη δημόσια αρένα του αληθινού κόσμου. Μας προσκαλεί, με άλλα λόγια, να γίνουμε μέρος της λύσης αντί μέρος του προβλήματος. Μας προσκαλεί να πάψουμε να γινόμαστε εμπρηστές και να γινόμαστε πυροσβέστες.  

Ο Μάρκος προσκαλεί την Εκκλησία να εγκαταλείψει τα ιμπεριαλιστικά της όνειρα, από τη μία, και την παθητική μη ανάμειξή της, από την άλλη, και να γίνει για τον κόσμο ό,τι ο Ιησούς ήταν για τον κόσμο. Αυτό είναι τι πραγματικά σημαίνει μαθητεία, ακολούθημα του Ιησού,. Αυτό συμβαίνει, όταν ένας ιερέας στο Γουόλσολ βλέπει το Εθνικό Μέτωπο να του καταστρέφει την πόρτα του σπιτιού του, επειδή αυτός τόλμησε να υπερασπισθεί τα δικαιώματα των μαύρων. Αυτό συμβαίνει, όταν ο επίσκοπος Ντέσμοντ στέκεται εμπρός στον εξαγριωμένο όχλο με κίνδυνο της ζωής του, για να τους πει ότι η βία δεν είναι η κατάλληλη απάντηση. Αυτό συμβαίνει, όταν η Εκκλησία δέχεται το γεγονός ότι μπορεί να πάσχει κάτω από τις όποιες δυσμενείς οικονομικές καταστάσεις και συγκυρίες, όπως ο καθένας, και προσπαθεί να βρει άλλους δημιουργικούς τρόπους για ιεραποστολές και λατρεία, ανεξαρτήτως της όποιας απώλειας εισοδήματος. Αυτό συμβαίνει, όταν η Εκκλησία παρέχει κάποια στέγη και ανθρώπινη παρουσία, ώστε άνθρωποι που ζούνε τον πόνο να μπορούν να έρχονται και να κλαίνε ή, ίσως, να προσεύχονται. Και, τέλος, αυτό συμβαίνει, όταν η Εκκλησία μιας συγκεκριμένης χώρας στέκεται και βροντοφωνάζει 'όχι' σε ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία γύρω της. Και, εάν υπήρχε ποτέ χρόνος για κάτι τέτοιο, ο χρόνος αυτός είναι αμέσως τώρα. 

Τι θα απαιτείτο για την Εκκλησία στην πατρίδα μας να αγκαλιάσει αυτή την όραση να ακολουθήσει τον Ιησού; Προσδοκώ να δω Χριστιανούς σε αυτή τη χώρα να στέκονται εμπρός στην κυβέρνηση για ζητήματα όπως η εκπαίδευση, η βιομηχανία όπλων, το χρέος του Τρίτου Κόσμου. Προσδοκώ να δω την Εκκλησία να ορθώνεται και να αντιστέκεται για ζητήματα όπως οι εκτρώσεις. Προσδοκώ να δω την Εκκλησία με αγάπη αλλά και αποφασιστικότητα να αντιστέκεται στους βαρόνους των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, που καταστρέφουν ανθρώπινες ζωές και υπολήψεις στο βωμό της παραγωγής μιας πολύκροτης ιστορίας. Ωστόσο όμως θα πρέπει να γίνει με το σωστό τρόπο. Ζούμε σε ένα κόσμο Ιάκωβων και Ιωάννηδων, που προβάλλει διαρκώς ενοχή, φόβο και οργή. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο η Εκκλησία απλώς να ανακυκλώνει διαρκώς τα ίδια. Δε χρειαζόμαστε άλλους Ιάκωβους και Ιωάννηδες, Χριστιανούς που προβάλουν τις ίδιες τους τις ανασφάλειες έξω στον κόσμο και το ονομάζουν αυτό κήρυγμα του ευαγγελίου. Χρειαζόμαστε-κι είναι τρομακτική η σκέψη-Χριστιανούς που θα κάνουν για τον κόσμο ό,τι ο Ιησούς έκανε.

Η Εκκλησία πρέπει να προετοιμαστεί για να σταθεί μεταξύ των αντίπαλων φατριών, και, ίσως, όπως ένας διαιτητής αγώνα μποξ, να ρισκάρει παρά το κόστος. Η Εκκλησία πρέπει να προετοιμαστεί να δράσει συμβολικά, όπως ο Ιησούς, για να δείξει ότι υπάρχει ένας άλλος τρόπος ζωής. Η Εκκλησία πρέπει να προετοιμαστεί να είναι ο αντιπρόσωπος της θεραπείας, ακόμη και γι' αυτούς, όπως τα θύματα του AIDS, που είναι οι λεπροί της σύγχρονης κοινωνίας. Το να πάρουμε το σταυρό δεν είναι απλώς ένα παθητικό εγχείρημα. Συμβαίνει ωσάν η Εκκλησία να προσπαθεί, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, να είναι για τον κόσμο ό,τι ο Ιησούς ήταν για τον κόσμο - διακηρύττοντας τη βασιλεία, θεραπεύοντας τις πληγές του κόσμου, αμφισβητώντας το οικοδόμημα εκείνο που διατηρεί σε ανακύκλωση την ανθρώπινη οργή και πόνο. Χρειάζεται να προσευχόμαστε ώστε να έχουμε το κουράγιο, ως Εκκλησία και Χριστιανοί, να ακολουθήσουμε τον Υπηρέτη Βασιλιά όπου Αυτός οδηγεί. Άλλωστε, αυτός είναι ο σκοπός για τον οποίο έχουμε έρθει στο τραπέζι Του. Έχουμε δει στους δύο τελευταίους αιώνες τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι ονειρεύονται τρελά, αχαλίνωτα όνειρα για παγκόσμια κυριαρχία, και χρησιμοποιούν τις φυσιολογικές μεθόδους βίας και δύναμης ώστε να τα πραγματοποιήσουν. Δεν έχουμε ωστόσο ακόμα δει τι θα συνέβαινε εάν αυτοί που λατρεύουν τον Υπηρέτη Βασιλιά, τώρα ενθρονισμένο ως Κύριο του κόσμου, Τον εκλάμβαναν αρκετά σοβαρά υπόψη, ώστε να πάρουν το σταυρό και να Τον ακολουθήσουν. Όμως αυτό, όπως ο Μάρκος μας υπενθυμίζει, είναι ακριβώς ό,τι ο Υπηρέτης Βασιλιάς μάς καλεί να πραγματοποιήσουμε.     I

                             

Μετάφραση, Σταύρος Δεληγιάννης.

 

Το άρθρο αυτό είναι μετάφραση από το βιβλίο του N.T. Wright, "Following Jesus: Biblical Reflections on Discipleship".

 

 

Μαρτίνος Λούθηρος
 

ο Μεταρρυθμιστής, ο Χριστιανός, ο Άνθρωπος

 

του κ. Στ. Κατσάρκα

 

 

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Ο Λούθηρος και η μουσική  

 

Άφησα τελευταία τα δύο μεγαλύτερα επιτεύγματά του που τον ανέδειξαν έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της ιστορίας, πέρα από τα όρια της εκκλησίας του: τη διαμόρφωση της μουσικής στην ευαγγελική εκκλησία και τη μετάφραση της Αγίας Γραφής στη γερμανική γλώσσα. Όπως σε όλα, έτσι και στο θέμα της εκκλησιαστικής παράδοσης, ο Λούθηρος ακολούθησε το μέσο δρόμο. Οι ευαγγελικοί ηγέτες μετά απ' αυτόν αποφάνθηκαν πως "όσα στοιχεία από την εκκλησιαστική παράδοση είναι αντίθετα με την Αγία Γραφή είναι επικίνδυνα. Όσα συμφωνούν μαζί της, είναι περιττά". Κι έτσι την κατάργησαν τελείως. Και μαζί αρνήθηκαν να βάλουν την τέχνη στην υπηρεσία του έργου του Θεού, καταργώντας τελείως τις εικαστικές τέχνες και περιορίζοντας τη μουσική σε μερικούς μονάχα απλούς ύμνους. Ο Λούθηρος συμφώνησε μαζί τους στο πρώτο σκέλος της φράσης: αφαίρεσε και κατάργησε κι αυτός όλα εκείνα που δε συμφωνούσαν με τη Γραφή, όπως η λατρεία των λειψάνων, των εικόνων και των αγαλμάτων, η προσκύνηση των αγίων και της Παρθένου Μαρίας, η επιβολή πνευματικής δικτατορίας στις συνειδήσεις των πιστών από μέρους του ιερατείου, και διακήρυξε πως απέναντι στο Θεό δεν υπάρχουν ιερείς με αυξημένα προνόμια σχετικά με τους υπόλοιπους πιστούς, τους "λαϊκούς", και πως το ιερατείο αποτελείται απ' όλους τους πιστούς της εκκλησίας, σύμφωνα με τη βιβλική διδασκαλία. Σεβάστηκε ωστόσο την παράδοση, εκεί που δεν αντιστρατευόταν  στο πνεύμα της Αγίας Γραφής. Οι καλβινιστές κι οι υπόλοιποι πουριτανοί μεταρρυθμιστές, που έδρασαν και δίδαξαν παράλληλα κι έξω απ' το λουθηρανικό κίνημα, κατάργησαν π.χ. τα κείμενα της καθολικής λειτουργίας και τους υπόλοιπους πανάρχαιους ύμνους με όλη εκείνη την υπέροχη ποίηση που συγκινεί ασφαλώς κάθε ευαίσθητη καρδιά. Το ίδιο άλλωστε δεν κάνουμε κι εμείς οι έλληνες ευαγγελικοί, που αγνοούμε ολόκληρη  -ή σχεδόν ολόκληρη-  την υμνολογία της βυζαντινής εκκλησίας, έστω κι αν το περιεχόμενο αρκετών από τους ύμνους μάς βρίσκει απόλυτα σύμφωνους;

Αντίθετα λοιπόν με τους υπόλοιπους μεταρρυθμιστές, ο Λούθηρος διατηρεί το κείμενο της λειτουργίας και άλλων λειτουργικών ύμνων μεταφράζοντάς τα όμως παράλληλα και στη γερμανική γλώσσα, για να τα καταλαβαίνει ο απλός αγράμματος πιστός. Πιστεύει ακόμη στη χρησιμότητα της τέχνης σα μέσο για το πλησίασμα στο Θεό. "Δεν είμαι της γνώμης", γράφει κάπου, "πως με τη διάδοση του ευαγγελίου θα πρέπει να εξαφανιστούν απ' το πρόσωπο της γης όλες οι καλές τέχνες, όπως υποστηρίζουν μερικοί φανατικοί. Αντίθετα, πιστεύω πως όλες τους, και ιδιαίτερα η μουσική, μπορούν και πρέπει να μπουν στην υπηρεσία Εκείνου που τις δημιούργησε και μας τις χάρισε". Δεν αρνιέται λοιπόν καμιά από τις τέχνες ο Λούθηρος. Μερικοί μάλιστα υποστηρίζουν πως αν την εποχή της ακμής της μεταρρύθμισης ήτανε κάπως νεότερος ο μεγάλος γερμανός ζωγράφος Αλμπρεχτ Ντύρερ που ακολούθησε με θέρμη την ξανανιωμένη πίστη, όχι μονάχα η μουσική μα κι η ζωγραφική θα μπορούσε να επιζήσει στην ευαγγελική εκκλησία  -φυσικά όχι για λατρευτικούς σκοπούς.

Εκεί όμως που δίνει ο Λούθηρος πρωταρχική σημασία είναι η μουσική. Κανείς άλλος πνευματικός οδηγός δεν την αγάπησε με τόσο πάθος και δεν πίστεψε τόσο πολύ στη χρησιμότητά της. Είχε σχεδόν επαγγελματική μουσική κατάρτιση, έπαιζε πολύ όμορφα το λαούτο και είχε και ωραία φωνή τενόρου. Ο Γιόχαν Βάλτερ, μουσικός συνεργάτης του, θαύμαζε τις μουσικές του ικανότητες. Μας έχει αφήσει μάλιστα μερικούς δικούς του ύμνους, όπου όχι μονάχα η μελωδία, αλλά και η εναρμόνιση είναι δική του. "Ύστερα από τη θεολογία", γράφει, "τη μεγαλύτερη θέση και τιμή αποδίδω στη μουσική. Δε θ' άλλαζα τις μικρές μου μουσικές γνώσεις με οτιδήποτε άλλο μεγαλύτερο. Η πείρα αποδεικνύει ότι μετά από το Λόγο του Θεού μονάχα η μουσική αξίζει να επαινεθεί σαν βασίλισσα των συναισθημάτων του ανθρώπου. Η καρδιά μου σκιρτά και ξεχειλίζει όταν ακούω μουσική, που τόσο πολλές φορές με αναζωογόνησε και μ' απελευθέρωσε από τρομερές πληγές".

Πιστεύει ακόμη πως θα πρέπει όλες οι εκκλησίες να διατηρούν μια χορωδιακή σχολή ("Kantorei"). Απαιτεί από τους υποψήφιους πάστορες να καταλαβαίνουν από μουσική  -πράγμα πολύ χρήσιμο κι ευχής έργο ακόμη και σήμερα-  και διακηρύττει πως "διπλά προσεύχεται, εκείνος που ψάλλει" (Bis orat, qui cantat). Θαυμάζει την πολυφωνική μουσική της καθολικής εκκλησίας, που εκείνη την εποχή βρίσκεται στη μεγάλη άνθησή της. "Οι πατέρες της εκκλησίας", λέει, " επιθύμησαν να παραμείνει η μουσική στην εκκλησία. Γι' αυτό και υπάρχουν τόσοι ύμνοι και ψαλμοί. Το πολύτιμο αυτό δώρο δόθηκε στους ανθρώπους για να τους θυμίζει ότι έχουν δημιουργηθεί με σκοπό να δοξάζουν και να μεγαλύνουν τον Κύριο. Όταν όμως η μουσική καλλωπίζεται κι εξευγενίζεται από την τέχνη, τότε μπορεί κανείς να διακρίνει με θαυμασμό τη μεγάλη και τέλεια σοφία του Θεού σ' αυτό το εκλεκτό έργο της μουσικής, όπου γύρω στη μια βασική φωνή περιστρέφονται τρεις, τέσσερις ή και πέντε άλλες φωνές πλουτίζοντας την αρμονία, πηδώντας ολόγυρα, προσδίδοντας χάρη στην απλή φωνή με γοητευτικούς τόνους, σαν ένας λαϊκός χορός στους ουρανούς, όπου οι χορευτές κάνουν φιλικές υποκλίσεις, αγκαλιάζονται, κι ύστερα παίρνουν πρόσχαρες στροφές. Όποιος δεν βρίσκει σε τούτο ένα ανέκφραστο θαύμα του Κυρίου, αυτός είναι στ' αλήθεια κούτσουρο κι ανάξιος να θεωρείται άνθρωπος".

Έχοντας λοιπόν η ευαγγελική λουθηρανική εκκλησία ένα τέτοιο λάτρη της μουσικής για πνευματικό καθοδηγητή, φυσικό είναι να γνωρίσει στους κατοπινούς αιώνες μια πρωτοφανή μουσική άνθηση, με ονόματα πολλά και μεγάλα όπως του Χάϊνριχ Σϋτς, του Μίκαελ Πραιτόριους, του Ντήτριχ Μπούξτεχουντε και πολλών άλλων, και προπάντων του πιο μεγάλου, του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ, που αν και γεννήθηκε διακόσια χρόνια μετά το Λούθηρο, του έμοιαζε και στην καρδιά και στη νοοτροπία.

Δεν ήταν όμως μονάχα το χορωδιακό τραγούδι που υποστήριξε και προώθησε ο Λούθηρος. Συνεπής προς τη διακήρυξή του πως το ιερατείο αποτελείται απ' όλους τους πιστούς, και δίνοντας το βάρος στην άμεση προσωπική σχέση του πιστού με το Χριστό, χωρίς τη μεσολάβηση τρίτων, καθιερώνει την ψαλμωδία όλων των πιστών μέσα στην εκκλησία, που είχε εγκαταλειφθεί για πολλούς αιώνες. Το χορικό, το Choral, που αποτελεί δικό του δημιούργημα, είναι ένα θρησκευτικό τραγούδι με πολλές στροφές, και καθώς την εποχή εκείνη ο λαός τραγουδά πάρα πολύ, στα εργαστήρια, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στα σπίτια, ίσως πολύ περισσότερο από σήμερα, οι πιστοί της καινούργιας εκκλησίας έχουν ένα μέσο να επικοινωνήσουν με το Θεό και να διακηρύξουν την πίστη τους με απλό και δυνατό τρόπο, μια και το χορικό αποτελεί ένα εύκολο κι ευχάριστο μουσικό είδος και στηρίζεται σε παλιότερους εκκλησιαστικούς ύμνους, ή πολλές φορές και σε γνωστές λαϊκές μελωδίες. "Ο διάβολος δεν έχει το δικαίωμα να κρατά όλες τις καλές μελωδίες για τον εαυτό του", είχε διακηρύξει ο Λούθηρος, κι η φράση αυτή αποτέλεσε το σλόγκαν των σημερινών μοντέρνων χριστιανικών  συγκροτημάτων. Στη σύνθεση του κειμένου των χορικών ο Λούθηρος αποδείχνεται εμπνευσμένος ποιητής. Το πασίγνωστο χορικό του "Θεός το Φρούριον Ημών" που καθιερώθηκε σαν ύμνος της μεταρρύθμισης, αποδόθηκε στα ελληνικά πολύ φτωχά κι ούτε κατά διάνοια δεν πλησιάζει τη δύναμη του πρωτότυπου. Μόλις πριν μερικά χρόνια ο Σώτης Αλεξανδρής επιχείρησε με αρκετή επιτυχία να πλησιάσει το αρχικό κείμενο:

 

1. Κάστρο γερό ειν' ο Θεός

Οχύρωμα κι ασπίδα

Βοήθεια και λευτεριά

Σ' ανάγκη και παγίδα.

Τον τρέμει ο εχθρός

Κι ας είναι δυνατός

Στην πανουργία του

Και στην κακία του

Στη γη δεν έχει ταίρι.

 

2.      Δύναμη εμείς δεν είχαμε

Κι ήταν κοντά ο χαμός μας

Για μας πάλεψε ο Δίκαιος

Που όρισ' ο Θεός μας.

Ποιος είν' ρωτάς, Αυτός;

Είν' του Θεού ο Γιος

Ο Ιησούς Χριστός,

Ο μόνος Κύριος.

Αυτός έχει νικήσει.

 

3.      Τον κόσμο εναντίον μας

Κι αν ο εχθρός κινήσει

Δε θα τρομάξουμε πολύ

Μη μας καταβροχθίσει.

Του κόσμου ο αρχηγός

Κι ας φαίνεται σκληρός

Δεν έχει δύναμη

Μπροστά του σα σταθεί

Ο Υπερασπιστής μας.

 

4.      Δεν απορούμε άλλο πια

Τη νίκη ποιος θα πάρει

Ειν' στον αγώνα πλάι μας

Το Πνεύμα Του κι η Χάρη.

Δεν ζούμε άλλο πια

Για γήιν' αγαθά.

Τιμές και ηδονές

Δεν είναι πιο τρανές

Απ' τη ζωή μαζί Του.

 

Πολλά απ' αυτά τα χορικά θα υποστούν χορωδιακή επεξεργασία από μεγάλους συνθέτες στους επόμενους αιώνες και προπάντων από τον Ιωάννη Σεβαστιανό Μπαχ, που τα χρησιμοποιεί στις καντάτες του και στα μεγάλα χορωδιακά του έργα αξιοποιώντας τα κατά τον καλύτερο τρόπο.

Προοδευτικός και καινοτόμος ο Λούθηρος πειραματίζεται συνεχώς με καινούργιες μεθόδους. Κι αφήνει πλατιά όρια πρωτοβουλίας στις τοπικές εκκλησίες. Κι ασφαλώς αν ζούσε σήμερα, τα μοντέρνα χριστιανικά συγκροτήματα κι η σύγχρονη χριστιανική μουσική θα εύρισκαν στο πρόσωπό του έναν ένθερμο οπαδό, που θα διαφωνούσε μαζί τους μονάχα σε κάποιες ίσως ακραίες εκδηλώσεις. "Προπάντων ό,τι κάνουμε το κάνουμε για τον απλό λαό και για τους νέους. Γι' αυτούς πρέπει κανείς να διαβάζει, να ψάλλει, να κηρύττει, να γράφει, να συνθέτει ποιήματα, κι όπου αυτό θα βοηθούσε στην προαγωγή του σκοπού μας, θα ζητούσα να κτυπήσουν όλες οι καμπάνες κι όλα τα εκκλησιαστικά όργανα να βροντήσουν, και να ηχήσει ό,τι άλλο μπορεί να βγάλει ήχο"...

Ωστόσο το προοδευτικό του πνεύμα δε σταματά μονάχα ως εκεί. Υπάρχει μια σχετική ιστορία που θ' άξιζε ν' αναφερθεί, που μαρτυρεί και τις δύο τάσεις του: και την προοδευτικότητά του, και το σεβασμό στο πνεύμα αλλά και την αδιαφορία του στο γράμμα της παράδοσης. Κάποιος πάστορας από το Βερολίνο τού γράφει κάποτε και τον ρωτά αν στην ώρα της λατρείας θα μπορούσαν οι κληρικοί να εξακολουθούν να φορούν τα καθολικά άμφια, κι αν την Κυριακή του Πάσχα και σ' άλλες Κυριακές θα μπορούσαν να βγαίνουν στο προαύλιο της εκκλησίας για την καθιερωμένη πομπή όπως γινότανε μέχρι τότε, κι όπως ο ηγεμόνας τους επέμενε να συνεχίσει να γίνεται. Ο Λούθηρος του απαντά με το συνηθισμένο του χιούμορ: "Πηγαίνετε λοιπόν σ' αυτές τις ακολουθίες στ' όνομα του Θεού και φορέστε ασημένιο ή χρυσό σταυρό  και χιτώνα ή άμφιο από βελούδο, από μετάξι ή από λινό. Κι αν ο ηγεμόνας νομίζει πως δεν είναι αρκετό ένα μονάχα φόρεμα, τότε φορέστε τρία μαζί, το ένα πάνω στ' άλλο, όπως έκανε ο Ααρών ο αρχιερέας που φόρεσε τρεις τόσο ωραίους και τόσο λαμπρούς χιτώνες (Λευιτικό η΄ 7). Κι αν δεν είναι αρκετή για την ηγεμονική του χάρη μια λιτανεία ή μια μονάχα πομπή, τότε κάντε το γύρο του προαυλίου εφτά φορές, όπως ο Ιησούς του Ναυή με τους γιους Ισραήλ γύρισε εφτά φορές γύρω απ' την Ιεριχώ. Κι αν ακόμη ο κύριός σας, ο κόμης, του αρέσει να κάνει κάτι τέτοιο, τότε η ηγεμονική του χάρη ας αρχίσει να πηδά και να χορεύει με άρπες, με τύμπανα, με κύμβαλα και κρουστά, όπως έκανε ο Δαβίδ ενώπιον του Κυρίου... Κι εγώ θάμαι πολύ ευχαριστημένος μ' όλα αυτά, γιατί κάτι τέτοια ούτε αφαιρούν ούτε προσθέτουν τίποτε στο ευαγγέλιο, με την προϋπόθεση πως δε γίνεται κακή χρήση τους". Πόσοι άραγε από τους σημερινούς πνευματικούς ηγέτες έχουν σε τέτοιο βαθμό το χάρισμα της διάκρισης ανάμεσα στο ουσιαστικό και στο ασήμαντο, ανάμεσα στον τύπο και στο πνεύμα;

Η Μετάφραση της Αγίας Γραφής

Ο Λούθηρος μεταχειρίστηκε τα φυλλάδια και τη μουσική για να εμψυχώσει και να καθοδηγήσει τους συμπατριώτες του στην πίστη του Χριστού. Και το πέτυχε απόλυτα. Κάποιος ιησουΐτης παρατήρησε πως "οι ύμνοι του Λούθηρου... κατέστρεψαν περισσότερες ψυχές απ' όσες τα κηρύγματά του". Κι ήταν κι ένα άλλο τρίτο, το πιο δυνατό όπλο για την "καταστροφή" των ψυχών. Πρώτη και κύρια φροντίδα του μεγάλου μεταρρυθμιστή κι επιτακτική ανάγκη για την ξαναγεννημένη εκκλησία, ήταν να 'ρθει σ' επαφή ο απλός λαός με τη μοναδική πηγή της θεϊκής αλήθειας, την Αγία Γραφή, που αιώνες κι αιώνες την κρατούσαν οι παπάδες κι οι καρδινάλιοι μακριά απ' τον απλό λαό στην ακατάληπτη γι' αυτόν λατινική γλώσσα. Μέσα στον πύργο του Βάρτμπουργκ  όπου τον έχει κρύψει ο προστάτης του ηγεμόνας Φρειδερίκος για να του σώσει τη ζωή που απειλείται, μεταμφιεσμένος σε ιππότη, μεταφράζει την Καινή Διαθήκη από το ελληνικό πρωτότυπο στην απλή γερμανική γλώσσα του λαού του, κι αργότερα την Παλιά Διαθήκη από την εβραϊκή γλώσσα με τη βοήθεια των συνεργατών του. Στο έργο αυτό ο Λούθηρος αναδείχνεται πρωτομάστορας της γερμανικής γλώσσας, που ουσιαστικά πλάθεται και διαμορφώνεται απ' αυτόν για πρώτη φορά σα γραπτή γλώσσα της λογοτεχνίας, σαν όργανο που χρησιμοποιεί αργότερα ο Γκαίτε, ο Σίλερ, ο Καντ, ο Σοπενχάουερ, ο Νίτσε, ο Τόμας Μαν. "Στην εποχή του", γράφει ο Ντόναλντ Άρενς, ένας από τους πιο αξιόλογους σύγχρονούς μας βιογράφους του, "δεν υπήρξε βιβλίο με μεγαλύτερη διάδοση από τη μετάφρασή του της Βίβλου. Για αιώνες έμεινε το μοναδικό οικογενειακό βιβλίο στη γερμανική γλώσσα". Και στάθηκε η Βίβλος του Λούθηρου ένα αληθινά λαϊκό βιβλίο, που τόνιωθε ο γερμανικός λαός γνήσια δικό του, καθαρά γερμανικό. Κι είναι αυτό ακριβώς το μεγάλο κατόρθωμα του δασκάλου: να δώσει τις δύσκολες και ακατάληπτες έννοιες με λόγια καθημερινά και προσιτά σε όλους, και τους τόπους και τις περιγραφές των γεγονότων, σα να είχαν εξελιχτεί μέσα στην ίδια τη Γερμανία. "Προσπάθησα", είπε, "να κάνω το Μωϋση τόσο γερμανό, ώστε κανένας να μην υποψιάζεται πως ήταν ιουδαίος".

Τα πνευματικά αποτελέσματα τούτης της μεγάλης προσπάθειας γρήγορα γίνονται ολοφάνερα. Κάποιος φυλλαδιογράφος απαντά στους επικριτές του Λούθηρου, που τον κατηγορούν γιατί καταφεύγει στο λαό: "Βρε σεις οι κουτοπόνηροι, μάθετε πως υπάρχουν σήμερα στη Νυρεμβέργη, στο Άουγκσμπουργκ, στην Ουλμ, στην Ελβετία και στη Σαξονία, νοικοκυρές, υπηρέτριες, υπηρέτες, φοιτητές, εργάτες, ράφτες, τσαγκάρηδες, φουρνάρηδες, ιππότες, ευπατρίδες και ηγεμόνες, όπως λόγου χάρη ο εκλέκτορας της Σαξονίας, που γνωρίζουν τη Βίβλο περισσότερο από τις θεολογικές σχολές του Παρισιού και της  Κολωνίας, καθώς κι απ' όλους τους παπικούς του κόσμου".

Και να σκεφτεί κανείς πως εμείς που στην απλή γλώσσα του λαού μας είχε γραφτεί το ευαγγέλιο στ' αρχαία χρόνια, μόλις στα 1983, 450 χρόνια μετά το Λούθηρο, ετοιμαζόμαστε να εκδώσουμε τη μετάφραση της Αγίας Γραφής στη δημοτική μας γλώσσα, κι ακόμη δεν καταφέραμε  -και δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ-  νάχουμε μια τέτοια μετάφραση αποδεκτή απ' όλες τις εκκλησίες μας που να διαβάζεται στην ώρα της λατρείας μας. Για να παύσουν επιτέλους τουλάχιστον τα παιδιά μας να ταλαιπωρούνται με τις δοτικές, τις μετοχές και τ' απαρέμφατα της αρχαΐζουσας μετάφρασης του Βάμβα. Όσο για την επίσημη ορθόδοξη εκκλησία, αυτή βέβαια βρίσκεται και σ' αυτό, όπως και σε πολλά άλλα, αρκετούς αιώνες πίσω από το Μαρτίνο Λούθηρο και την εποχή του. Μόλις τα τελευταία χρόνια ελάχιστοι ιεράρχες τολμούν ν' αγοράσουν και να μοιράσουν τη μετάφραση του Βάμβα που αποτελεί κτήμα της ευαγγελικής εκκλησίας εδώ και πάνω από ένα αιώνα1. Και δεν πρόκειται μονάχα για τη γλώσσα της Αγίας Γραφής. Μα και για τη μουσική, όπου δεν τολμούν να χρησιμοποιήσουν ούτε καν τα έργα των σύγχρονων ελλήνων συνθετών που έχουν γραφτεί με βάση τη βυζαντινή παράδοση. Και για τον περίφημο από αιώνες χρεοκοπημένο κι επικίνδυνο θεσμό της αγαμίας του ανώτερου κλήρου, που κανείς δεν μπορεί να μας εξηγήσει πού βασίζεται και ποιο σκοπό εξυπηρετεί. Και για την καταδυνάστευση και την ιεροεξεταστική μεταχείριση του κατώτερου κλήρου από τον ανώτερο. Και για τον τύπο που σ' όλους τους τομείς και σ' όλες τις λεπτομέρειες έχει πνίξει την ουσία της χριστιανικής πίστης. Και για την εκμετάλλευση του λαού με τις θαυματουργές εικόνες και τα ιερά λείψανα. Λένε πολλοί πως ο ελληνικός λαός χρειάζεται έναν καινούργιο Λούθηρο για να ξυπνήσει πνευματικά. Και τι θα βγει αν σηκωθεί κανένας τέτοιος καμιά φορά; Το πολύ-πολύ να κατηγορηθεί για "προτεστάντης" και ν' αναγκαστεί με τη βία να κλείσει το στόμα του. Άλλωστε ποιος από τους επίσημους νοιάζεται για την αληθινή πίστη του Χριστού. Ακόμη και η βυζαντινή εκκλησιαστική παράδοση έχει ενταχθεί στο λαϊκό παραδοσιακό  -κι επομένως διατηρητέο- πολιτισμό. Ο Θεός να προστατεύει τουλάχιστον τις λίγες ειλικρινείς και γνήσιες φωνές, και ανάμεσα στο λαό, και ανάμεσα στον κλήρο, που αγωνίζεται για την αληθινή πίστη Του...

Επίλογος

Ο Λούθηρος πέθανε στα 1546, σε ηλικία 63 χρονών. Ο τάφος του βρίσκεται στην ίδια την εκκλησία του πύργου της Βιτεμβέργης που πάνω στην κεντρική της είσοδο είχε καρφώσει τις 95 θέσεις του. Προτού πεθάνει πρόβλεψε τα δεινά που θα ταλαιπωρούσαν την πατρίδα του με τους θρησκευτικούς πολέμους. Δεν μπορούσε φυσικά να προβλέψει την τύχη και την εξέλιξη της καινούργιας εκκλησίας.  Σήμερα, 500 χρόνια από τη γέννησή του και 437 χρόνια από το θάνατό του, το κομμάτι εκείνο της ευαγγελικής εκκλησίας που έχει τ' όνομά του, η λεγόμενη λουθηρανική ευαγγελική εκκλησία, σ' ένα μεγάλο ποσοστό απέχει πολύ από τη διδασκαλία του κι από την πίστη του. Αρκετοί από τους ονομαζόμενους λουθηρανούς ευαγγελικούς, ευτυχώς όχι όλοι, προτιμούν ν' ασχολούνται με το ειρηνιστικό κίνημα και τη μόλυνση του περιβάλλοντος, παρά με τη λύτρωση και την απελευθέρωση που βρίσκουν όλοι εκείνοι που καταφεύγουν στο Χριστό. Ίσως για τη σημερινή κατάσταση της λουθηρανικής εκκλησίας στάθηκε κι ο ίδιος ο Λούθηρος λίγο υπεύθυνος, γιατί δε φρόντισε να οργανώσει εκκλησίες με αποκλειστικά πιστούς ανθρώπους όπως έκανε ο Καλβίνος κι οι υπόλοιποι μεταρρυθμιστές, πιστεύοντας πως ολόκληρος ο πληθυσμός μιας περιοχής  -και πιστοί και αδιάφοροι προς την πίστη-  πρέπει να εντάσσονται και να παραμένουν στους κόλπους της εκκλησίας. Πράγμα που ίσως οδήγησε στη σημερινή κατάσταση της πνευματικής αδιαφορίας, σε συνδυασμό όμως με σωστή πνευματική δράση  -όπως στην εποχή του Λούθηρου-  θα μπορούσε να δώσει πολλά και ποικίλα πνευματικά οφέλη.

Κι είναι ίσως και κάποιος άλλος λόγος που γρήγορα αλλοιώθηκε στα κατοπινά χρόνια η λουθηρανική διδασκαλία και πίστη: όντας ο Λούθηρος ελεύθερο κι ανεξάρτητο πνεύμα, ήταν αδύνατο να προσαρμοστεί κι ο ίδιος σε προκαθορισμένα καλούπια και να εντάξει και τους άλλους μέσα σ' αυτά. "Προσπαθούν να με κάνουν οι μαθητές μου απλανή αστέρα", συνήθιζε να λέει γελώντας. "Εγώ όμως είμαι άτακτος πλανήτης". Πόσοι από τους μέσους ανθρώπους  -και τους μέσους πιστούς-  που πάντα αποζητούν την ασφάλεια της τυποποίησης και το αποκούμπι της προκαθορισμένης παράδοσης, είναι σε θέση ν' ακολουθήσουν το ελεύθερο πνεύμα και την ανεξάρτητη νοοτροπία ενός "άτακτου πλανήτη"; Ίσως αυτός είναι κι ο λόγος που δεν ακολούθησαν τα βήματά του και δεν υιοθέτησαν το πνεύμα του ούτε και οι υπόλοιπες, οι δικές μας ευαγγελικές εκκλησίες, που διατήρησαν και διατηρούν η καθεμιά τους, ανάλογα με την απόχρωση (denomination)όπου ανήκαν, αυστηρά προκαθορισμένες θεολογικές γραμμές και μεθόδους διαμορφωμένες από τους διαφόρους πνευματικούς ηγέτες, είτε στο πρόσφατο, είτε στο απώτερο παρελθόν, καθιερώνοντας έτσι μια δύσκαμπτη κι ανελεύθερη "προτεσταντική νεοορθοδοξία". Άλλοι κλεισμένοι στη δική τους αποκλειστικά απόχρωση ή τοπική εκκλησία, άλλοι κολλημένοι σε κάποια παλιότερη ευαγγελική παράδοση και σε πρότυπα ξένα κι αναχρονιστικά, κι όλοι μαζί μη τολμώντας ν' αλλάξουν τίποτε απ' τα καθιερωμένα, επιχειρώντας πού και πού  -αν και όπου γίνει κάτι τέτοιο-  μικρά δειλά βήματα σε αρκετές δεκαετίες, πολύ μικρότερα από εκείνα που θάκανε ο Λούθηρος μέσα σε μερικά εικοσιτετράωρα ή μέσα σε λίγους μήνες, κι αντιδρώντας έντονα απέναντι σ' όποιον θα τολμούσε ν' αμφισβητήσει την ελευθερία στο πνεύμα τους ή την ανεξαρτησία στη σκέψη τους. Πολύ φοβάμαι πως παρόλο που όλοι μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, οφείλουμε σ' εκείνον την υπόστασή μας σαν εκκλησία και σα πιστοί, το πνεύμα του Μαρτίνου Λούθηρου είναι σχεδόν άγνωστο μέσα στις εκκλησίες μας. Σήμερα πολύ σπάνια συναντάς έναν πιστό που να του ταιριάζει, με την πλήρη σημασία της λέξης ο χαρακτηρισμός που κάποτε δόθηκε στο Λούθηρο: magnanimus - μεγαλόκαρδος...

Ωστόσο όλες εκείνες οι αξίες που εκείνος κήρυξε με τα λόγια του και το παράδειγμά του εξακολουθούν να 'ναι πιο αναγκαίες και πιο επίκαιρες από οποτεδήποτε άλλοτε. Σε κάποια από τις ατέλειωτες συνεδριάσεις και ανακρίσεις που σ' αυτές υπέβαλαν το Μαρτίνο Λούθηρο οι αντίπαλοί του, κάποιος από τους παρισταμένους τον χτύπησε φιλικά στην πλάτη: "Μonchlein, Monchlein, du hast einen schweren Weg... ("Καλογεράκι, καλογεράκι, έχεις δύσκολο δρόμο μπροστά σου...") Εκείνος το δύσκολο αυτό δρόμο τον έτρεξε μ' επιτυχία με τη βοήθεια του Κυρίου του, και σήμερα βρίσκεται στην παρουσία Του. Κι όπως παρατηρεί ο σύγχρονός μας βιογράφος του Χέλμουτ Ντιβαλντ, " όταν κατηγορήθηκε απ' τον πάπα σαν "γιος του σατανά" ήταν φανερό πως τίποτε δεν μπορούσε να τον σώσει απ' τον εξαναγκασμό. Αλλά ο κατηγορούμενος [κι εμείς προσθέτουμε: με τη βοήθεια του Θεού] μεταμορφώθηκε σε κατήγορο, ο αφορισμένος και ξορκισμένος και καταδικασμένος σε σιωπή ακούστηκε ξαφνικά σ' ολόκληρο τον κόσμο  -κι ακούγεται και σήμερα και τον καταλαβαίνουμε ακόμη και σήμερα. Ή, όπως έγραψε ο Μελάγχθονας πάνω σ' ένα πορτραίτο του " Et mortuus vivit" -αν και νεκρός ζει.

Αυτός ήταν ο Μαρτίνος Λούθηρος. Ασφαλώς όλοι μας, κι ορθόδοξοι κι ευαγγελικοί, πολλά χρήσιμα συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε απ' τη ζωή του και το παράδειγμά του, από την ειλικρίνεια και αγνότητά του, από την πίστη κι από την ανυποχώρητη στάση του μπροστά στην αλήθεια τη γνήσια του Χριστού, και πολύ να σκεφτούμε πάνω σε πολλά πράγματα: πάνω στο προοδευτικό του πνεύμα, την ευελιξία του, τη λαχτάρα για την ουσία και την περιφρόνησή του για το νεκρό γράμμα. Κι όποιος μέσα στις παρωπίδες του δεν είναι σε θέση ή δε θέλει να σκεφτεί και δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί να βγάλει συμπεράσματα για λογαριασμό του, αυτός, όπως θα 'λεγε κι ο ίδιος ο Μαρτίνος Λούθηρος με τη γνωστή τολμηρή γλώσσα του, "είναι στ' αλήθεια κούτσουρο κι ανάξιος να θεωρείται άνθρωπος!"     I

                             

Επιλογή   Βιβλιογραφίας

1. R. Bainton: "The Penguin History of Christianity" (Penguin Books).

2. "The Reformation - Basic Interpretations" (D.C Heath and Company).

3. Owen Chadwick: "The Reformation"  -Penguin Books

4. R. Bainton: ""Εδώ Στέκομαι"  -  Μαρτίνος Λούθηρος" (Εκδόσεις "ο Λόγος")

5. D.Ahrens: "Die Wittenbergisch Nactigall" (Bastei Lobbe).

6. G. Barr: "Καλόγερος στ'  Άρματα" (Εκδόσεις "ο Λόγος").

7. K. Blaschke: "Luthers Leben, Werk und Wirkung"  -  Evangelischer Verlagsanstalt - Berlin.

8. "Luther: 500 years young"  -άρθρο του περιοδικού "Time"- 17/10/83

9. Martin Luther: "Auswahl aus seinen Schriften"  - C.A. Koch' s Verlag- Darmstadt.

                             

Το ανωτέρω κείμενο αποτελεί ομιλία που δόθηκε στην Ελεύθερη Ευαγγελική Εκκλησία Θεσσαλονίκης, Φλέμιγκ 42,  στις 9 Δεκεμβρίου 1983. Παρότι οι εποχές άλλαξαν, θεωρήσαμε ότι η διατήρηση του αρχικού κειμένου αποτελεί χρήσιμη καταγραφή μιας εποχής, στο πλαίσιο της οποίας έγινε ο εορτασμός των 500 ετών από τη γέννηση του Αναμορφωτή.

Ο κ. Στ. Κατσάρκας είναι π. μηχανικός και διευθυντής της χορωδίας της Ελευθέρας Ε.Ε. Θεσσαλονίκης.

 

 

 

 

 

 

Γιατί ν’ ακολουθήσω
έναν
σταυρωμένο Χριστό;


 

του κ. Χ. Ι.  Νταγκουνάκη

 

-Έλα, μου λες, να με ακολουθήσεις...

-Έρχομαι, Κύριε, σου λέω, και τρέχω.

Όμως ο λόγος σου με σταματά:

-Μην τρέχεις έτσι, μου λες, περίμενε. Αν θες να με ακολουθήσεις,

πρέπει να προετοιμαστείς.

-Έτοιμος είμαι, Κύριε. Σ' αγαπώ! Θέλω όπου θα πας να πάω.

-Είσαι σίγουρος; με ρωτάς.

-Ναι, Κύριε, σίγουρος είμαι, σ' αγαπώ.

-Αν όμως μ' αγαπάς -μου λες- και θες να με ακολουθήσεις, πρέπει να

με ακολουθήσεις σταυρωμένο.

-Να σε ακολουθήσω σταυρωμένο; Μα εγώ που πίστεψα πως είσαι αναστημένος; Πως είσαι δοξασμένος; Πως άμα σε ακολουθήσω θα δοξαστώ κι εγώ, όπως δοξάστηκες κι εσύ;       Εγώ έναν τέτοιο Κύριο γνώρισα, παντοδύναμο και κραταιό, με εξουσία. Εγώ έναν τέτοιο Χριστό πίστεψα, αναστημένο και νικητή. Εγώ έναν τέτοιο Κύριο αγάπησα. Δυνατό, να με σώσει, να με κρατήσει, να με υπερασπιστεί... Να πάρω κι εγώ λίγο από το χειροκρότημα των αγγέλων, καθώς έμπαινε θριαμβευτής στα ουράνια, με τους αναστημένους πιστούς στην ακολουθία του... Έναν τέτοιο Χριστό θέλω κι εδώ στη γη ν' ακολουθήσω!

-Όχι, μου λες, όχι ακόμη.

 

Προτού με δεις στη δόξα, πρέπει ν' ακολουθήσεις ένα σταυρωμένο Χριστό...

 

Γιατί, μονάχα πάνω στο σταυρό θα γνωρίσεις ποιος πραγματικά είμαι.

     

Το να αναστηθώ ταιριάζει στη φύση και στη δύναμη ενός Θεού.

Το να πεθάνω όμως;...

Δες τι έγινε, όταν "παρέδινα το πνεύμα" πάνω στον σταυρό:

Σκοτάδι παντού. Ο ήλιος για τρεις ώρες χάθηκε, μολονότι ήταν πανσέληνος. Κάποιος μακριά στην Αίγυπτο αναφώνησε: "Ο άγνωστος πάσχει Θεός, και γι' αυτόν σκοτείνιασε και σαλεύτηκε το Παν".

Έγινε σεισμός. Άνοιξαν μνήματα κι αναστηθήκαν οι νεκροί.

Το Καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δυό.

Κι ο εκατόνταρχος με τη φρουρά του κάτω από τον σταυρό κατατρόμαξαν με όλα αυτά και είπαν: "Στ' αλήθεια, αυτός ήταν Υιός Θεού".

Πότε πριν με είχε αναγνωρίσει ο κόσμος για Υιό Θεού;

Πώς περιμένεις να με δεις σε όλο μου το μεγαλείο, αν όχι πάνω στο σταυρό;

     

Προτού με δεις στη δόξα, πρέπει ν' ακολουθήσεις έναν σταυρωμένο Χριστό...

 

Γιατί, μονάχα ένας σταυρωμένος Χριστός μπορεί κι εσένα να σε καταλάβει.

     

Μη θαρρείς πως είναι εύκολη η χριστιανική ζωή.

Θα βρεις κοιλάδες και φαράγγια σκοτεινά. Βαθιά ποτάμια κι άνυδρους τόπους.

Μπορεί και καμιά όαση να βρεις, μα θα 'ναι λίγες στην έρημη γη...

Ποιος περιμένεις εκεί να σε νοιαστεί;

Μέσα στη στέπα της θλίψης ή του διωγμού, μόνον ένας που πειράστηκε, και διώχτηκε, μπορεί να σε καταλάβει.

Μέσα στην οδύνη του θανάτου, μονάχα ένας που πέθανε, μπορεί να σε νιώσει και να σε νοιαστεί....

     

Προτού με δεις στη δόξα, πρέπει ν' ακολουθήσεις ένα σταυρωμένο Χριστό...

 

Γιατί μόνο τότε θα μάθεις πόσο αδύναμος είσαι.

     

Μονάχα έτσι θα νιώσεις τη δική σου αδυναμία, και βλέποντας τη δική σου αδυναμία, εκτιμάς τη δύναμη που σου δίνω εγώ, ο Κύριός σου.

Ακολουθώντας ένα σταυρωμένο Χριστό, νιώθεις κάθε δική σου κομπορρημοσύνη να διαλύεται.

Δεν βλέπεις τον Σίμωνα τον Κηρυναίο;

 Όποιοι λοιδορούσαν τον Χριστό στον δρόμο προς τον Τόπο του Κρανίου, λοιδορούσαν κι εκείνον.

Όποιοι λυπούνταν τον εξαθλιωμένο, τον βασανισμένο Κύριο, λυπούνταν κι εκείνον.

Όποιοι χλεύαζαν τον Ιησού, χλεύαζαν κι εκείνον. Όμως αυτός έπαιρνε δύναμη από τον υπόδικο Μεσσία του, και τον ακολουθούσε φορτωμένος τον σταυρό.

Κοίτα τον Παύλο!

Κουβαλώντας την οδύνη του διωγμού, της αμφισβήτησης και της ασθένειας, όταν ήταν αδύνατος, τότε ήταν δυνατός.

     

Προτού με δεις στη δόξα, πρέπει ν' ακολουθήσεις ένα σταυρωμένο Χριστό...

 

Γιατί, μόνον έτσι θα μπορέσεις κι εσύ να καταλάβεις τους άλλους.

     

Έχεις τα υλικά σου αγαθά, ζεις μέσα στην ευημερία σου, απολαμβάνεις την ειρήνη στη χώρα σου.

Έχεις την υγεία σου, τις καταθέσεις σου, τα σπίτια σου, τα εξοχικά σου, τα αμάξια σου, την τεχνολογία σου, τις ανέσεις σου, τις μετοχές σου, τη συνταγματική κατοχύρωση του δόγματός σου, να μη σε διώκει κανείς, τα νομικά σου δικαιώματα τα πάντα σου...

Πότε ακολούθησες ένα σταυρωμένο Χριστό, που δεν είχε πού να γείρει το κεφάλι;

Θέλω να πω, πάντα στηριζόσουν στα υπάρχοντά σου, στα σιτάρια σου, στις αποθήκες σου, που θα τις γκρεμίσεις και θα τις ξαναχτίσεις... Πάντα εξαρτιόσουν απ' αυτά.

Αν σου λείψουν, νιώθεις πως χάθηκες. Αλλά τότε πώς θα νιώσεις γύρω σου την αδυναμία, τη φτώχεια, την αναδουλειά, την αρρώστια, την ανέχεια του πλησίον;

 

Κοίτα τον Κύριό σου στην πορεία προς το Πάθος...

Θεράπευε τυφλούς, τάιζε πεινασμένους, ανάσταινε νεκρούς...

      Τέλος, προτού με δεις στη δόξα, πρέπει ν' ακολουθήσεις ένα σταυρωμένο Χριστό...

 

Γιατί, αυτός είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στη δόξα.

     

Πολλοί μέσα στους αιώνες αναζήτησαν τον δρόμο για τη δόξα.

Αυτοκράτορες πριν από τον Χριστό.

Βασιλιάδες, πριν από τον Χριστό.

Ηγεμόνες πριν από τον Χριστό, αλλά και οι ίδιοι οι μαθητές του Χριστού.

Και η Εκκλησία -μετά τον Χριστό.

Όλοι ζητούσαν να είναι οι πρώτοι. Αλλά ξέχασαν πως πρέπει να γίνουν τελευταίοι.

Όλοι ήθελαν να τους υπηρετούν, αλλά δεν έβλεπαν ότι στον δρόμο προς το Πάθος και την Ανάσταση, ο Υιός του Ανθρώπου έσκυψε και τους έπλυνε τα πόδια...

Πώς θα πας κάπου, αν δεν ξέρεις το δρόμο που οδηγεί εκεί;

Ζητούσε κι ο Θωμάς να μάθει τον δρόμο του Χριστού, αλλά δεν καταλάβαινε πως αυτός ο δρόμος ήταν ο σταυρός...

Ρώτησε κι ο Πέτρος να μάθει τον δρόμο -Κβο βάντις Ντόμινε;- και δεν μπορούσε να δει τον δρόμο του Πάθους.

Στη δόξα πήγαινα -μου λες, Κύριε- αλλά από τη  βία ντολορόζα, το δρόμο της θλίψης και της ντροπής...

Στη ζωή πορευόμουνα -μου λες- αλλά από τον δρόμο του θανάτου...

Στη ζωή της καρποφορίας των απέραντων λευκών χωραφιών πήγαινα, αλλά από τον δρόμο της ασημαντότητας ενός σπόρου, που έπεσε και σάπισε μέσα στη γη.

 

Θέλεις φίλε μου να έρθεις μαζί μου στη δόξα;

Έλα ν' ακολουθήσεις τον σταυρωμένο Χριστό. 

 

 

 

 

Προφητεία: Σήμερα, όπως τότε;

 

του αιδ.  Γ. Αδάμ

 

 

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Στην Καινή Διαθήκη

 

Στο σημείο αυτό θα μελετήσουμε την Καινή Διαθήκη ώστε να δούμε 'από κοντά' την εκπλήρωση της προφητείας του Ιωήλ από την ημέρα της Πεντηκοστής και μετά. Υπάρχει ένας αριθμός πιστών αδελφών που η μελέτη τους, τους έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα πως στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν δύο επιπέδων (ή δύο ταχυτήτων) προφητείες και προφητική διακονία. Υπάρχει η προφητεία που σχετίζεται με τους απόστολους και χαρακτηρίζεται ως Λόγος Θεού με εξουσία, όπως ακριβώς και στην Παλαιά Διαθήκη. Υπάρχει επίσης ένα δεύτερο, κατώτερο είδος προφητείας  που όντως πηγάζει από θεϊκές αποκαλύψεις, αλλά δεν είναι χωρίς λάθη, και αυτό χρησιμοποιείται σήμερα.

Στην πραγματικότητα αυτή είναι μια προσπάθεια, με καλό κίνητρο να φέρει κοντά δύο διαφορετικές ερμηνείες σχετικά με τα χαρίσματα του Πνεύματος, ιδιαίτερα τα χαρίσματα που έχουν περισσότερο "αποκαλυπτικό" χαρακτήρα, προφητεία, γλώσσες, κλπ... Είναι μια προσπάθεια να έρθουν κοντύτερα η κατανόηση και η εμπειρία πολλών αδελφών που έχουν τέτοιες υπερφυσικές εμπειρίες με αδελφούς που πιστεύουν πως τα "αποκαλυπτικά" χαρίσματα έχουν παύσει μετά τα αποστολικά χρόνια.

Σύμφωνα με την προσέγγιση αυτή, όντως δεν υπάρχουν προφήτες και απόστολοι γιατί ο κανόνας της Αγίας Γραφής έχει ολοκληρωθεί και δεν μπορεί να γίνει ούτε πρόσθεση ούτε αφαίρεση. Όμως, ο Θεός χρησιμοποιεί και σήμερα προφήτες για να εξηγήσουν το θέλημα του Κυρίου στους πιστούς ή στην Εκκλησία.

Υπάρχει όμως, βιβλική βάση για αυτή την προσέγγιση στην Καινή Διαθήκη;

 

Πράξεις 2:15-18

15. Διότι ούτοι δεν είναι μεθυσμένοι, καθώς σεις νομίζετε· διότι είναι τρίτη ώρα της ημέρας·

16. αλλά τούτο είναι το ρηθέν δια του προφήτου Ιωήλ

17. "Και εν ταις εσχάταις ημέραις, λέγει ο Θεός, θέλω εκχέει από του πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα· και θέλουσι προφητεύσει οι υοί σας και αι θυγατέρες σας, και οι νεανίσκοι σας θέλουσιν ιδεί οράσεις, και οι πρεσβύτεροί σας θέλουσιν ενυπνιασθή ενύπνια·

18. και έτι επί τους δούλους μου και επί τας δούλας μου εν ταις ημέραις εκείναις θέλω εκχέει από του πνεύματός μου, και θέλουσι προφητεύσει·

 

Ο απόστολος Πέτρος χρησιμοποιεί τον Ιωήλ 2:28 στο κήρυγμά του την ημέρα της Πεντηκοστής για να εξηγήσει πως οι άνδρες αυτοί δεν ήταν μεθυσμένοι, αλλά εκπληρώνονταν η προφητεία του Ιωήλ. Η ίδια γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε σε όλη την περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης τώρα εφαρμόζεται στο πλαίσιο της Καινής Διαθήκης. Δεν μας προδιαθέτει για κάποιο κατώτερο είδος προφητείας.

 

Στις Πράξεις 11:27-30 έχουμε το εξής:

27. Εν εκείναις δε ταις ημέραις κατέβησαν από Ιεροσολύμων προφήται εις Αντιόχειαν.

28. Σηκωθείς δε είς εξ αυτών ονόματι Άγαβος, εφανέρωσε δια του Πνεύματος, ότι έμελλε να γείνη μεγάλη πείνα καθ' όλην την οικουμένην· ήτις και έγεινεν επί Κλαυδίου Καίσαρος.

29. Όθεν οι μαθηταί απεφάσισαν έκαστος αυτών, κατά την εαυτού κατάστασιν, να πέμψωσι βοήθειαν προς τους αδελφούς τους κατοικούντας εν τη Ιουδαία·

30. το οποίον και έκαμον, αποστείλαντες αυτήν προς τους πρεσβυτέρους δια χειρός Βαρνάβα και Σαύλου.

Ο Άγαβος λοιπόν, "αποκάλυψε" για την πείνα και η αποκάλυψή του ήταν ο λόγος για δράση! Οι μαθητές αποφασίζουν να στείλουν στους πρεσβύτερους το δώρο τους μέσω του Βαρνάβα και του Παύλου. Αυτό που συνέβη στον Άγαβο ήταν ό,τι θα συνέβαινε σε κάποιον προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να μάθουν για τον λιμό εκτός από άμεση αποκάλυψη του Θεού στον προφήτη του.

 

Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται στις Πράξεις 21:8-11

8. Τη δε επαύριον, ο Παύλος και οι περί αυτόν αναχωρήσαντες, ήλθομεν εις Καισάρειαν· και εισελθόντες εις τον οίκον Φιλίππου του Ευαγγελιστού, του όντος εκ των επτά, εμείναμεν παρ' αυτώ.

9. Είχε δε ούτος τέσσαρας θυγατέρας παρθένους, αίτινες προεφήτευον.

10. Και ενώ διετρίβομεν εκεί ημέρας πολλάς, κατέβη από της Ιουδαίας προφήτης τις ονόματι Άγαβος·

11. Και ελθών προς ημάς, έλαβε την ζώνην του Παύλου, και δέσας τας χείρας εαυτού και τους πόδας, είπε, Ταύτα λέγει το Πνεύμα το Άγιον, Τον άνδρα, του οποίου είναι η ζώνη αύτη, ούτω θέλουσι δέσει εν Ιερουσαλήμ οι Ιουδαίοι, και θέλουσι παραδώσει εις τας χείρας των εθνών.

Ο Παύλος και ο Λουκάς μένουν στο σπίτι του Φίλιππου του ευαγγελιστή και εκεί συναντούν τις 4 κόρες του που προφήτευαν. Ας κρατήσουμε στο νου μας πως ο Παύλος που είχε προφητικές εμπειρίες ο ίδιος, αργότερα έδωσε άδεια για να προφητεύουν γυναίκες στην Εκκλησία (Α΄ Κορ. 11:15). Ο Άγαβος έρχεται πάλι και με αποκάλυψη Αγίου Πνεύματος λέει πως ο Παύλος θα συλληφθεί στην Ιερουσαλήμ. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να το γνωρίζει αυτό εκτός από την άμεση αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος.

 

O Παύλος στο 28:17 επιβεβαιώνει το ότι η προφητεία ήταν σωστή:

Μετά δε τρεις ημέρας συνεκάλεσεν ο Παύλος τους όντας των Ιουδαίων πρώτους· και αφού συνήλθον, έλεγε προς αυτούς, Άνδρες αδελφοί, εγώ ουδέν εναντίον πράξας εις τον λαόν, ή εις τα έθιμα τα πατρώα, παρεδόθην εξ Ιεροσολύμων δέσμιος εις τας χείρας των Ρωμαίων·

Ο προφήτης λοιπόν, είναι το όργανο που χρησιμοποιεί ο Θεός για να δώσει αποκαλύψη. Αυτά τα δύο περιστατικά αποτελούν και το υπόβαθρο για τη διδασκαλία των δύο αποστόλων σχετικά με την προφητεία. Επίσης, οι προφητείες αυτές ήταν αποκαλυπτικές και δεσμευτικές για την Εκκλησία.

 

Εφεσίους 2:14-22

14. Διότι αυτός είναι η ειρήνη ημών, όστις έκαμε τα δύο έν, και έλυσε το μεσότοιχον του φραγμού,

15. Καταργήσας την έχθραν εν τη σαρκί αυτού, τον νόμον των εντολών των εν τοις διατάγμασι, δια να κτίση εις εαυτόν τους δύο εις ένα νέον άνθρωπον, φέρων ειρήνην·

16. Και να συνδιαλλάξη αμφοτέρους εις έν σώμα προς τον Θεόν δια του σταυρού, θανατώσας δι' αυτού την έχθραν.

17. Και ελθών εκήρυξεν ευαγγέλιον ειρήνης εις εσάς τους μακράν, και εις τους πλησίον·

18. Διότι δι' αυτού έχομεν αμφότεροι την είσοδον προς τον Πατέρα δι' ενός Πνεύματος.

19. Άρα λοιπόν δεν είσθε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού,

20. εποικοδομηθέντες επί το θεμέλιον των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου λίθου αυτού του Ιησού Χριστού·

21. εν τω οποίω πάσα η οικοδομή συναρμολογουμένη αυξάνεται εις ναόν άγιον εν Κυρίω·

22. εν τω οποίω και σεις συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού δια του Πνεύματος.

Στην περικοπή αυτή ο Παύλος απευθύνεται στους εθνικούς και λέει πως αυτός ο μεσότοιχος που τους χώριζε από τον λαό του Θεού έχει τώρα γκρεμιστεί και έτσι οι εθνικοί ανήκουν τώρα στον ένα λαό του Θεού, γιατί ο Χριστός συμφιλίωσε και τους δύο αυτούς κόσμους δια του Σταυρού Του με τον Θεό. Δεν είναι λοιπόν ξένοι και πάροικοι αλλά συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού που εποικοδομούνται πάνω στο θεμέλιο που έθεσαν οι απόστολοι και οι προφήτες.

Επομένως, οι απόστολοι και οι προφήτες είναι οι άνθρωποι εκείνοι τους οποίους χρησιμοποίησε ο Θεός για να θέσει ένα θεμέλιο, το θεμέλιο του ενός λαού Του. Μέσω των αποστόλων και προφητών αποκάλυψε τον Λόγο Του, έκανε γνωστό το θέλημά Του. Οι απόστολοι και οι προφήτες, έγραψαν με την οδηγία του Αγίου Πνεύματος την Αγία Γραφή. Μπορούμε να έχουμε ένα "συνεχές" θεμέλιο σήμερα; Αν μπορούμε τότε ποια η διαφορά μας από τους Καθολικούς και τους Ορθόδοξους;

 

Εφεσίους 3:1-6

1. Δια τούτο εγώ ο Παύλος ο δέσμιος του Ιησού Χριστού υπέρ υμών των εθνικών,

2. (επειδή ηκούσατε την οικονομίαν της χάριτος του Θεού της δοθείσης εις εμέ υπέρ υμών,

3. ότι δι' αποκαλύψεως εφανέρωσεν εις εμέ το μυστήριον, (καθώς προέγραψα συντόμως·

4. εξ ών δύνασθε αναγινώσκοντες να νοήσητε την εν τω μυστηρίω του Χριστού γνώσιν μου·)

5. το οποίον εν άλλαις δεν εγνωστοποιήθη εις τους υιούς των ανθρώπων, καθώς τώρα απεκαλύφθη δια Πνεύματος εις τους αγίους αυτού αποστόλους και προφήτας,

6. να ήναι τα έθνη συγκληρονόμα και σύσσωμα και συμμέτοχα της επαγγελίας αυτού εν τω Χριστώ, δια του ευαγγελίου·

 

Η Καινή Διαθήκη λέει πως υπάρχει ένα "μυστήριο" στο λυτρωτικό πρόγραμμα του Θεού, το οποίο δεν είχε γίνει γνωστό στις προηγούμενες γενιές, αλλά τώρα αποκαλύφθηκε. Το μυστήριο δεν είναι άλλο από το ότι οι εθνικοί είναι συγκληρονόμοι, συμμέτοχοι, αποτελούν ένα σώμα με τον λαό του Θεού. Δεν υπάρχει, δηλαδή, πια Ισραήλ και Εκκλησία ως δύο οντότητες. Υπάρχει ένας λαός του Θεού. Το 'μυστήριο' που αποκαλύφθηκε δεν ήταν κάποια πρόβλεψη για το μέλλον, αλλά μια θεϊκή διακήρυξη για το παρόν. Είναι η θεολογία της Εκκλησίας. Όμως, αυτή η διακήρυξη έχει 'προφητικό' χαρακτήρα.

Το μυστήριο αυτό αποκαλύφθηκε "εν πνεύματι" στους αγίους αποστόλους και τους προφήτες. Αυτά τα δύο αξιώματα λοιπόν, (καθώς ο λαός του Θεού είναι ένας) έχουν συγχωνευθεί ως όργανα θείας αποκάλυψης. Μέσω των αποστόλων και προφητών ο Θεός κάνει γνωστή την αποκάλυψή Του στην Καινή Διαθήκη.

Εφόσον όμως, το αποστολικό αξίωμα δεν υπάρχει πια (αφού δεν υπάρχουν αυτόπτες μάρτυρες της ανάστασης του Χριστού), και τα δύο αξιώματα αυτά ήταν θεμελιώδη για το ξεκίνημα της Εκκλησίας, είναι λογικό να μην υπάρχουν σήμερα προφήτες όπως υπήρχαν τότε. Αν υπάρχουν, τότε αυτό σημαίνει πως σήμερα στην Εκκλησία έχουμε δύο πηγές αποκάλυψης του θελήματος του Θεού. Σημαίνει πως όταν κάποιος "προφήτης" μας πει ότι η αποκάλυψη που του δόθηκε για μας είναι Λόγος του Κυρίου, θα πρέπει να υπακούσουμε.

 

Β΄ Πέτρου 1:20-21

20. Τούτο πρώτον εξεύροντες ότι ουδεμία προφητεία της γραφής γίνεται εξ ιδίας του προφητεύοντος διασαφήσεως.

21. Διότι δεν ήλθε ποτέ προφητεία εκ θελήματος ανθρώπου, αλλ' υπό του Πνεύματος του Αγίου κινούμενοι ελάλησαν οι άγιοι άνθρωποι του Θεού.

 

Ο Πέτρος εξηγεί πως αυτό που θα πει είναι πολύ σημαντικό: "τούτο πρώτο γινώσκοντες". Διδάσκει πως καμία προφητεία δεν ήρθε ποτέ από τον ίδιο τον προφήτη. Ο προφήτης μεταδίδει κάποια αλήθεια από τον Θεό η οποία δεν θα μπορούσε με κάποιο άλλο τρόπο να γίνει γνωστή εκτός της αποκάλυψης από τον Κύριο. Ο Πέτρος δεν θεωρεί ότι η προφητεία είναι ίση με την ικανότητα να "διακρίνει" κάποιος ένα πρόβλημα ή μια κατάσταση. Σύμφωνα με το εδάφιο αυτό, καμιά προφητεία δεν έγινε από άνθρωπο. Κάθε γνήσια προφητεία ήρθε με αποκάλυψη από τον Θεό. Οι άνθρωποι του Θεού "ελάλησαν", όχι μόνο "έγραψαν". Αυτά που είπαν οι προφήτες είτε γράφτηκαν τα λόγια τους είτε όχι, ήταν ο Λόγος του Θεού. Μάλιστα οι άνθρωποι αυτοί ήταν υπό Αγίου Πνεύματος "φερόμενοι", δεν οδηγήθηκαν απλά, ή κατευθύνθηκαν. Ο "φερόμενος" δεν συνεισφέρει τίποτα ο ίδιος στην κίνησή του, μόνο κινείται από κάποιον άλλον. Κάθε προφητεία είναι τέτοιας φύσεως. Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το εδάφιο αυτό, δεν μπορεί να υπάρχει κάποιο κατώτερο είδος προφητείας στα χρόνια της Καινής Διαθήκης σε σχέση με τα χρόνια της Παλαιάς. Η προφητεία έχει πάντα την ίδια εξουσία γιατί είναι Λόγος Θεού.

 

Α΄ Κορινθίους 14:29-33

29. Προφήται δε ας λαλώσι δύο ή τρεις, και οι άλλοι ας διακρίνωσιν.

30. Εάν δε έλθη αποκάλυψις εις άλλον καθήμενον, ο πρώτος ας σιωπά.

31. Διότι δύνασθε ο είς μετά τον άλλον να προφητεύητε πάντες, δια να μανθάνωσι πάντες, και πάντες να παρηγορώνται.

32. Και τα πνεύματα των προφητών υποτάσσονται εις τους προφήτας·

33. Διότι ο Θεός δεν είναι ακαταστασίας, αλλ' ειρήνης, καθώς εν πάσαις ταις εκκλησίαις των αγίων.

Τι σημαίνει η λέξη "διακρίνω"; Σημαίνει πως πρέπει αυτοί που διακρίνουν να προσέχουν τι λένε οι προφήτες (τα λόγια τους), ή να προσέχουν ποιοι μιλάνε (αν είναι προφήτες); Η διάκριση αφορά τα λόγια ή τα πρόσωπα; Συνήθως η διάκριση ερμηνεύεται ως ο διαχωρισμός του τι αν λέγεται κάποια προφητεία ή όχι, επειδή υπάρχει η ιδέα πως η προφητεία σήμερα δεν είναι ισόκυρη (ισάξια) με την προφητεία της Π.Δ. Ως εκ τούτου πρέπει να υπάρχουν αδελφοί με το χάρισμα της διάκρισης για να ελέγχουν αυτά που λένε οι προφήτες! Αυτό όμως αντιβαίνει με το Β΄ Πέτρου 1:20-21 το οποίο μας λέει πως ποτέ δεν δόθηκε προφητεία από άνθρωπο. Αν λοιπόν, ποτέ δεν δόθηκε προφητεία από άνθρωπο δεν μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που να "καθορίζουν" τι είναι και τι δεν είναι προφητεία. Δεν είναι δυνατόν, ένα μέρος της προφητείας να είναι γνήσιο και ένα άλλο ψεύτικο. Δεν μπορεί ποτέ κάποιος άνθρωπος να κρίνει αν και πότε πρέπει να ακουστεί το μήνυμα που έδωσε το Άγιο Πνεύμα. Αυτό θα ήταν απαράδεκτο. Το λογικό λοιπόν, είναι  η διάκριση να αφορά το ποιοι μιλάνε (πρόσωπα) και με ποια σειρά. Πρέπει να προφητεύουν μόνο προφήτες και να διατηρούν κάποια σειρά ώστε όλα να γίνονται με τάξη. Η διάκριση, επομένως, αφορά τα πρόσωπα, όχι τα λόγια. Δες επίσης Πράξεις 15:9, Ιούδας 22, και Α΄ Κορινθίους 4:7, 6:5, Ιάκωβος 2:3-4. Σε όλα αυτά τα εδάφια η "διάκριση" αφορά όχι το τι λέγεται αλλά ανθρώπους. Αν κάποιος δεν είναι προφήτης, τότε και η προφητεία του δεν είναι γνήσια. Με κανένα τρόπο όμως, δεν διδάσκουν τα εδάφια αυτά πως κάποιοι πρέπει να διακρίνουν αν το μήνυμα που δίνει ένας αδελφός (ή μια αδελφή) ως αποκάλυψη από τον Κύριο έχει λάθη. Δεν μπορεί ο γνήσιος προφήτης να δώσει μήνυμα με μισή-εξουσία, μισή-αλήθεια, μισή-αποκάλυψη, επειδή καθ' υπόθεσιν δεν "άκουσε" καλά, δεν "κατάλαβε" καλά, ή μπερδεύτηκε. Είτε είναι προφήτης είτε όχι.

 

[Παρενθετικά το ίδιο νόημα υπάρχει και στην Α΄ Θεσσαλονικείς 5:19-22: 19 Το Πνεύμα μη σβύνετε· 20 προφητείας μη εξουθενείτε. 21 Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε. 22 Από παντός είδους κακού απέχεσθε. Η προειδοποίηση είναι να μην εξουθενούμε τις προφητείες. Φαίνεται πως για να το πει αυτό, η εκτίμηση των Θεσσαλονικέων για τις προφητείες δεν ήταν η καλύτερη. Γιατί όμως; Τι μας λέει το ίδιο το κείμενο; Όπως φαίνεται από τη Β΄ Θεσσαλονικείς 2:1-3,1 15,2 είχαν δώσει υπερβολική προσοχή σε ψεύτικες προφητείες οι οποίες τους μπέρδευαν και απειλούσαν να τους παρασύρουν. Προσπαθεί, λοιπόν, ο Παύλος να τους διορθώσει λέγοντας τους να "δοκιμάζουν" τα πάντα και να απέχουν από κάθετι το κακό. Τα εδάφια αυτά διδάσκουν πως η Εκκλησία αντί να διαγράψει όλους και όλα έπρεπε να διακρίνει ανάμεσα στις προφητείες, αν είναι αληθινές ή όχι. Δεν αναφέρεται σε διάκριση για το ποιο μέρος της προφητείας ήταν σίγουρο και ποιο όχι.]

Η επόμενη σημαντική λέξη είναι η λέξη "αποκάλυψη". Η λέξη αυτή βρίσκεται ανάμεσα στις λέξεις "προφήτες" και "προφητεύειν". Η αποκάλυψη αυτή σχετίζεται με την προφητεία. Υπάρχει όμως η ερμηνεία πως αυτή η αποκάλυψη δεν είναι στην πραγματικότητα αποκάλυψη με όλη την σημασία της λέξης. Αντίθετα είναι κάτι λιγότερο από την προφητεία και την αποκάλυψη με την έννοια που συναντούμε τους όρους αυτούς αλλού στην Καινή Διαθήκη. Είναι όμως αυτή η ερμηνεία σωστή; Πως μπορούμε να το δεχτούμε μόνο για αυτή την περικοπή; Γιατί; Το λογικό είναι η προφητεία και η αποκάλυψη να έχουν το ίδιο βάρος που είδαμε στην Εφεσίους 3:2-3 και στην Β΄ Πέτρου 1:20-21. Δεν μπορεί ποτέ προφητεία να είναι κάτι λιγότερο από προφητεία. Δεν μπορεί ποτέ αποκάλυψη και προφητεία να μην έχουν τον ίδιο δεσμευτικό χαρακτήρα. Σε ποια βάση τα εδάφια αυτά μιλούν για κατώτερο είδος προφητείας;

Τι σημαίνει αυτό όμως για την μελέτη της Α΄ Κορινθίους; Σημαίνει ότι πρέπει να θυμόμαστε πως η επιστολή γράφτηκε σε μια περίοδο που δεν υπήρχε η Καινή Διαθήκη. Η Εκκλησία χρειαζόταν την προφητική οδηγία και τον Λόγο του Θεού (Παλαιά Διαθήκη) για να μάθουν να ζουν μέσα στο πλαίσιο της Καινής Διαθήκης. Δεν ήταν "διδασκαλία" πάνω σε κάποιο θέμα της χριστιανικής ζωής στην Καινή Διαθήκη. Ήταν αποκαλύψεις και προφητείες απαραίτητες και αναγκαίες και δεσμευτικές σύμφωνα με το Εφεσίους 3:2-3 και το Β΄ Πέτρου 1:20-21. Δεν υπάρχει προφητεία που να είναι Λόγος Θεού και ταυτόχρονα να μην έχει την τελειότητα και την εξουσία που έχει πάντοτε η προφητεία στην Αγία Γραφή.

 

Δεν υπάρχει λοιπόν, βιβλική βάση για διδασκαλία ενός κατώτερου σε εξουσία είδους προφητείας στην Καινή Διαθήκη για τα μετά - αποστολικά χρόνια. Στο πλαίσιο της Α΄ Κορινθίους 14:29 ο Παύλος δεν γράφει για ένα νέο είδος προφητείας διαφορετικό από της Παλαιάς Διαθήκης. Ασχολείται με την νέα έκχυση της προφητείας, σύμφωνα με τον Ιωήλ. Με όλη την πληθώρα προφητειών που υπήρχαν στην εκκλησία, η εκκλησία έπρεπε να ήταν προσεκτική έτσι ώστε όλα να γίνονται 'ευσχημόνως και κατά τάξιν', γιατί ο Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας αλλά ειρήνης (Α΄ Κορινθίους 14:31-33). Όλοι όσοι έχουν προφητικό λόγο από τον Κυρίο θα έχουν την ευκαιρία να προφητέψουν, αλλά ακόμη και τα πνεύματα των προφητών υποτάσσονται στους προφήτες.

 

Συνέχεια και τέλος στο επόμενο

                             

Ο αιδ. Γ. Αδάμ είναι ποιμένας της Β΄ Ε.Ε.Ε. Αθηνών.

Το κείμενο που δημοσιεύουμε αποτελεί εισήγηση σε σχετικό σεμινάριο που διοργανώθηκε από το "Κέντρο Μελέτης της Βίβλου Μιχαήλ Καλοποθάκης" της Τοπικής Συνόδου Νοτίου Ελλάδος της Ε.Ε.Ε.

 

 

 

Πέρα από τη χώρα της σκιάς


40 χρόνια από το θάνατο του
C. S. Lewis

 

 

της κας Β. Κάλφογλου-Καλοτεράκη

 

 

Συνέχεια από το προηγούμενο

 

Η μεγάλη Έκπληξη

 

Και κάποτε έρχεται η συγκλονιστική έκπληξη: "Ανάμεσα σ' αυτούς τους Εβραίους εμφανίζεται ξαφνικά ένας άντρας που περιφέρεται διδάσκοντας, σαν να ήταν ο ίδιος ο Θεός. Ισχυρίζεται ότι συγχωρεί αμαρτίες,... ότι υπήρχε αιώνια,...  ότι έρχεται να κρίνει τον κόσμο στο τέλος του χρόνου..."

Τη μοναδικότητα της Παρουσίας του Ιησού Χριστού, η οποία υποχρεώνει τον απροκατάληπτο ερευνητή της Αλήθειας να πάρει θέση στο ερώτημα ποιός ήταν, την σχολιάζει και την αναπτύσσει ο Lewis σε πάμπολλα επιμέρους άρθρα του, ενώ στον Βασικό Χριστιανισμό διαγράφει τις καίριες γραμμές της σκέψης του. Αυτή επικεντρώνεται γύρω από το θεμελιακό αξίωμα: είναι λογικά αδύνατον να κατατάξεις τον Ιησού Χριστό ανάμεσα στους Μεγάλους Δασκάλους, Πνευματικούς Ηγέτες της Ανθρωπότητας και μόνον.

"Σκεφθείτε π.χ. έναν πολύ γνωστό ισχυρισμό Του..., παρατηρεί ο Lewis. "Εννοώ τον ισχυρισμό σχετικά με τη συγχώρεση των αμαρτιών, οποιωνδήποτε αμαρτιών... . Όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε πώς ένας άνθρωπος μπορεί να συγχωρήσει τις προσβολές που γίνονται σε βάρος του...  Εντούτοις, πώς θα πρέπει να κατανοήσουμε έναν άνθρωπο, που δίχως να έχει υποστεί προσβολή ή άλλη βλάβη διακηρύσσει ότι σε συγχωρεί για ότι κακό έκανες σε κάποιον άλλο;... Αυτό όμως είναι ό,τι ακριβώς έκανε ο Ιησούς....Δίχως κανένα δισταγμό, συμπεριφερόταν σαν να ήταν ο κυρίως εμπλεκόμενος, το πρόσωπο που κατεξοχήν είχε προσβληθεί σε κάθε περίπτωση. Αυτό έχει κάποιο νόημα μόνο εάν είναι πράγματι ο Θεός του οποίου οι νόμοι είχαν καταλυθεί και του οποίου η αγάπη πληγωνόταν με κάθε αμάρτημα....Προσπαθώ να αποτρέψω τον οποιονδήποτε από το να πει το πραγματικά ανόητο πράγμα που λένε συχνά οι άνθρωποι για τον Ιησού: "Είμαι έτοιμος να αποδεχθώ τον Ιησού ως ένα μεγάλο ηθικό διδάσκαλο, αλλά δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό Του ότι είναι Θεός."...  Ένας άνθρωπος που ήταν απλώς ένας άνθρωπος και είπε αυτού του είδους τα λόγια που είπε ο Ιησούς δε θα ήταν ένας μεγάλος ηθικός διδάσκαλος. Είτε θα ήταν τρελλός... είτε θα ήταν ο Διάβολος της Κολάσεως. Θα πρέπει λοιπόν να επιλέξεις... Μπορείς να Τον φιμώσεις ως παράφρονα, μπορείς να Τον φτύσεις και να Τον σκοτώσεις ως δαίμονα, ή μπορείς να πέσεις στα πόδια Του και να Τον ονομάσεις Κύριο και Θεό. Ας μη μένουμε όμως με την ανόητη εντύπωση ότι ήταν ένας μεγάλος διδάσκαλος. Αυτή τη δυνατότητα δεν την άφησε ο Ίδιος ανοικτή... "

 

"Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι;"

 

Ο Lewis φέρνει επανειλημμένα τον αναγνώστη του αντιμέτωπο με τα ερωτήματα που αντηχούν μέσα στους αιώνες: "Ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είμαι;", "Τί θα κάνουμε με τον Ιησού Χριστό;",. Και πάντα τον οδηγεί  στον ίδιο στενό μονόδρομο, αντιμέτωπο με το ίδιο βασανιστικό τρίλημμα: "ή παράφρων, ή δαίμων, ή Κύριος και Θεός". Στη μελέτη του Miracles  (Θαύματα) πραγματεύεται και αναλύει την ενανθρώπιση του Λόγου σαν το κεντρικό γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία, το μόνο που είναι σε θέση να ερμηνεύσει τόσο ό,τι προηγήθηκε όσο και ό,τι ακολουθεί, σαν να ανακαλύπτουμε ξαφνικά το χαμένο κομμάτι μιας παρτιτούρας κι έτσι επιτέλους κατανοούμε τη δομή του μουσικού έργου.

Επίσης, ένα ξεχωριστό ανάμεσα στα χωρία από το έργο του C.S.Lewis που αναφέρονται στον Ιησού Χριστό είναι το σημείο στην πολύτιμη μικρή μελέτη του πάνω στους Ψαλμούς (Reflections on the Psalms, 1958), όπου εύστοχα υπογραμμίζει ότι η Χριστιανική ζωή και Πίστη, η ίδια η διδασκαλία του Κυρίου, δεν αποτελούν ένα σύστημα κανόνων και διατάξεων, αλλά συνάντηση και κοινωνία με μια ζωντανή Προσωπικότητα: "Ακόμα κι αν συγκεντρώσουμε όλα  όσα έχει πει, δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα δογματικό σύστημα, αυστηρά διαρθρωμένο... τη διδασκαλία Του δεν μπορεί να τη συλλάβει και να την ταξινομήσει αποκλειστικά η λογική μας, όπως οποιοδήποτε άλλο γνωστικό αντικείμενο... η διδασκαλία του Κυρίου μας ζητά την ανταπόκριση του ανθρώπου ως συνόλου... είναι ανάγκη όχι εγκεφαλικά να τη μάθουμε, αλλά να βυθιστούμε ολόκληροι μέσα σε μια Προσωπικότητα,...  να Τον αφήσουμε με τον δικό Του τρόπο να μορφώσει μέσα μας την εικόνα Του"

 

Η ριζική μεταμόρφωση της ανθρώπινης φύσης: ο Στόχος του Θεού

 

Αυτή η ουσιαστική, απόλυτη αλλαγή της ανθρώπινης φύσης, τονίζει ο Lewis, είναι ο μοναδικός στόχος του Θεού μέσα στην ανθρώπινη καρδιά που Τον εμπιστεύεται. Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα δυνατώτερα και ελκυστικώτερα χαρακτηριστικά του έργου του C.S.Lewis η προβολή και ανάλυση αυτής της Αλήθειας, ότι δηλαδή η Χριστιανική ζωή ξεπερνά ασύλληπτα την προσαρμογή σε ένα σύστημα ηθικών κανόνων. Mπορεί να τους εμπεριέχει αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος της.

Σ' ένα εξαιρετικό άρθρο του απαντά στον διστακτικό σκεπτικιστή που ρωτά και ξαναρωτά "μα θα με βοηθήσει ο Χριστιανισμός, θα συμβάλει στο να γίνω καλύτερος;": "Ε,λοιπόν, ναι, ο Χριστιανισμός θα σου κάνει καλό, πολύ μεγαλύτερο καλό απ' ότι περίμενες ή ήθελες.", δηλώνει. "Και το πρώτο καλό που θα σου κάνει είναι να σφυροκοπήσει μέσα σου (αυτό σίγουρα δεν θα σου αρέσει !) το γεγονός πως αυτό που ως τώρα θεωρούσες καλό - σωστή, νοικοκυρεμένη ζωή, να 'σαι καλός κι ευγενικός άνθρωπος - δεν είναι...  τόσο σημαντικό όσο πίστευες. Στην πραγματικότητα, θα σου διδάξει,ότι δεν μπορείς να 'σαι αληθινά καλός, ούτε για 24 ώρες, με τις δικές σου ηθικές δυνάμεις. Και κατόπιν θα σου διδάξει ότι ακόμα κι αν τα κατάφερνες, πάλι δεν θα είχες επιτύχει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκες. Η Ηθική από μόνη της δεν είναι ο στόχος της ζωής... είναι απλώς τα εργαλεία σε σύγκριση με αυτό για το οποίο δημιουργηθήκαμε. Η ηθική είναι απαραίτητη- όμως η θεία ζωή που μας προσφέρεται και μας καλεί να γίνουμε θεοί, στοχεύει για μας κάτι μέσα στο οποίο η ηθική θα απορροφηθεί. Πρόκειται να μεταμορφωθούμε...σ' έναν αληθινό Άνθρωπο, έναν άχρονο θεό, έναν υιό Θεού, δυνατό, λαμπερό, σοφό, όμορφο, λουσμένο στην Χαρά".

 

Και στον Βασικό Χριστιανισμό πάλι γράφει: "Η εντολή να είστε τέλειοι δεν είναι λόγια του αέρα. Ούτε είναι μια εντολή να κάνετε το ακατόρθωτο... . Αν Τον αφήσουμε- γιατί μπορούμε να Τον αποτρέψουμε αν το επιλέξουμε - θα μεταμορφώσει τους πιο αδύναμους και τους πιο ελεεινούς ανάμεσά μας σε θεούς και θεές, σ' ένα εκτυφλωτικό, ακτινοβόλο, αθάνατο πλάσμα που θα πάλλεται ολόκληρο με τόση ενέργεια, χαρά,σοφία και αγάπη, που δεν μπορεί να βάλει ο νους μας- σ' ένα αστραφτερό καθρέφτη που ανακλά τέλεια (αν και σε μικρότερη κλίμακα) πίσω στον Θεό την ίδια Του την απεριόριστη δύναμη, χαρά και αγαθότητα. Η διαδικασία θα κρατήσει πολύ και εν μέρει θα είναι επώδυνη- όμως αυτή είναι η αλήθεια"

"Μα είμαι καλός άνθρωπος !"

- "Δεν είναι αρκετό"

 

Ο κίνδυνος, ο θανάσιμος τελικά κίνδυνος, τονίζει ο Lewis, φωλιάζει στην αυταρέσκεια και την αυτοδικαίωση, στο να θεωρήσεις ότι η φυσικά ευγενική σου φύση, ο καλός σου χαρακτήρας, πολύ καλύτερος πολλές φορές από τον χαρακτήρα κάποιων Χριστιανών που γνωρίζεις απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, μετράει μπροστά στον Θεό, είναι αρκετός: "Αν είσαι ήρεμος, ευφυής, υγιής, αγαπητός στους άλλους και με καλή ανατροφή, είναι πολύ πιθανόν να νιώσεις απόλυτα ικανοποιημένος με την προσωπικότητά σου έτσι όπως είναι. Θα ρωτήσεις πιθανόν "γιατί να μπλέξω στη ζωή μου τον Θεό;"...Συχνά άνθρωποι που έχουν όλες αυτές τις φυσικές εκδηλώσεις καλωσύνης δυσκολεύονται να φτάσουν στο σημείο να αναγνωρίσουν την ανάγκη τους για τον Χριστό,...  Με άλλα λόγια, είναι δύσκολο γι' αυτούς που είναι "πλούσιοι" με αυτή την έννοια να εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών..."

Αντίθετα, "ένα φτωχό πλάσμα δηλητηριασμένο από μια κακή ανατροφή μέσα σ' ένα σπίτι γεμάτο από χυδαίες ζήλιες και παράλογους καβγάδες, στιγματισμένο, δίχως να το έχει επιλέξει, με κάποια αηδιαστική διαστροφή, βασανισμένο ασταμάτητα από κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας", είναι πιο κοντά στο να καταλάβει πως βρίσκεται ανάμεσα στους άρρωστους που ο Ουράνιος γιατρός ήρθε να αναζητήσει και να θεραπεύσει.

Ο φυσικά καλός; Ας προσέξει: "Αν θεωρήσεις προσωπικό σου κατόρθωμα το δώρο που σου έδωσε ο Θεός μέσω της φύσης, κι αν είσαι ικανοποιημένος με το να είσαι απλώς καλός, συνεχίζεις να παραμένεις ένας εξεγερμένος- κι όλα αυτά τα χαρίσματα θα κάνουν απλούστατα την πτώση σου πιο τρομερή, τη διαφθορά σου πιο σύνθετη, το κακό παράδειγμα που θα δώσεις πιο καταστροφικό. Ο ίδιος ο Διάβολος ήταν κάποτε ένας αρχάγγελος- τα φυσικά του χαρίσματα ήταν τόσο ανώτερα από τα δικά σου, όσο είναι τα δικά σου ανώτερα από εκείνα ενός χιμπατζή.... Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να μεταμορφώσει τα πλάσματά Του σε υιούς, όχι απλώς για να δημιουργήσει έναν καλύτερο άνθρωπο που θα συνέχιζε να ανήκει στο παλαιό είδος, αλλά ένα εντελώς καινούριο είδος ανθρώπου..."

 

Κι ακριβώς γιατί δεν μπορείς να ξέρεις από ποιά σκοτεινή αφετηρία έχει αρχίσει η σταδιακή μεταμόρφωση του Χριστιανού που βλέπεις δίπλα σου, μην κάνεις το λάθος που έκανα κι εγώ, λέει ο Lewis, να αναζητείς (με χαιρέκακο ζήλο)στην ελλιπή του ζωή επιχειρήματα κατά της αλήθειας της χριστιανικής Πίστης: "Τί μπορείς άραγε να ξέρεις για την ψυχή των άλλων ανθρώπων; Για τους πειρασμούς, τις ευκαιρίες και τον αγώνα τους; Μία είναι η ψυχή σε ολόκληρο το σύμπαν που πραγματικά ξέρεις, και είναι η μοναδική, το πεπρωμένο της οποίας βρίσκεται στα χέρια σου. Αν υπάρχει Θεός, τότε υπό μία έννοια είσαι μόνος απέναντί Του. Δεν μπορείς να Τον αποφύγεις με εικασίες όσον αφορά τους γείτονές σου...  Πόσο θα αξίζουν άραγε όλες αυτές οι δικαιολογίες... όταν το αναισθητικό της ομίχλης που ονομάζουμε "φύση"ή "πραγματικό κόσμο"εξανεμιστεί, και η Παρουσία του Θεού, μέσα στην οποία πάντοτε βρισκόσουν, γίνει ψηλαφητή, άμεση και αναπότρεπτη;"

 

Το πρόβλημα με τον κύριο Χ

 

Αυτή είναι η τεράστια δυσκολία: να δω τον εαυτό μου όπως ο Θεός τον βλέπει.

Σε ένα μικρό, όχι ιδιαίτερα γνωστό, αλλά εξαιρετικά χρήσιμο άρθρο του (το Πρόβλημα με τον Χ, - "The Trouble with 'X'" -δημοσιεύτηκε το 1948 σε εκκλησιαστικό περιοδικό του Μπρίστολ) ο Lewis αγγίζει ένα πρόβλημα, υπαρκτό και βασανιστικό κατά καιρούς ή και συνεχώς για κάθε άνθρωπο, για όλους μας. Πάντα υπάρχει κάποιος (μπορεί φυσικά να είναι και περισσότεροι) που μας κάνει τη ζωή δύσκολη, μα πολύ δύσκολη...Αν δεν υπήρχε ο τάδε, η τάδε, αυτός ο ενοχλητικός Χ... Αν δεν με βασάνιζε, αν δεν μου χαλούσε κάθε προοπτική να ζήσω ήρεμος κι ευτυχισμένος μ' αυτή την τόσο δυσάρεστη πτυχή του χαρακτήρα του... Αν... 

Μπορεί, ναι, η δυσφορία μας να είναι δικαιολογημένη, τις περισσότερες φορές είναι, παραδέχεται ο Lewis.  Όμως σκέψου για λίγο. Προσπάθησε, όσο αυτό είναι δυνατόν, να δεις τον κόσμο με τα μάτια του Θεού. Κι Εκείνου τα υπέροχα σχέδια σκοντάφτουν στο ίδιο αξεπέραστο εμπόδιο, την ανθρώπινη καρδιά. Πρόσεξε όμως: Εκείνος δεν βλέπει μόνον τους άλλους, τον ενοχλητικό για σένα κύριο Χ. Μαζί με όλους βλέπει και κάποιον άλλον που εσύ συνήθως δυσκολεύεσαι να διακρίνεις. Κι αυτός είσαι εσύ!

 

Εσύ με εκείνη την ιδιότυπη πτυχή του χαρακτήρα σου, που πιθανότατα σε κάνει εξαιρετικά ενοχλητικό για κάποιον άλλο. Μόνο που ο Θεός βλέπει αυτές τις προσωπικότητες που τόσο πόνο και αθλιότητα μπορούν να προκαλέσουν γύρω τους, βλέπει τον κύριο Χ, βλέπει  εσένα, όμως εξακολουθεί απέραντα, ανεξήγητα να τους αγαπά, να σε αγαπά. Πρόσεχε, κλείνει το μικρό αυτό άρθρο: "Να 'σαι σίγουρος: βαθιά μέσα σου υπάρχει κάτι που, αν δεν αλλάξει, θα αφαιρέσει από τον Θεό κάθε δυνατότητα να σου φράξει τον δρόμο για μια αιωνιότητα απελπισίας. Όσο αυτό το κάτι παραμένει μέσα σου, δεν μπορεί να υπάρξει για σένα Ουρανός, όπως δεν μπορεί να υπάρξει μουσική για έναν κουφό. Το θέμα δεν είναι ότι ο Θεός θα μας στείλει στην Κόλαση. Στον καθένα μας μέσα μεγαλώνει μια  ολέθρια φύτρα που αν δεν ξεριζωθεί θα γίνει η Κόλαση η ίδια. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό. Ας παραδώσουμε τους εαυτούς μας στα χέρια Του αμέσως- σήμερα, αυτή την ώρα".

"Πήραμε τη ζωή μας λάθος"

 

Αυτή η τραγωδία, να ζει ο άνθρωπος, να ζήσει ίσως μια ολόκληρη ζωή θεωρώντας ότι είναι καλός, ότι αγαπάει αληθινά τους γύρω του, ότι τελικά είναι και πολύ καλύτερος από τους λεγομένους Χριστιανούς, είναι ένα βασικό μοτίβο που ο Lewis δουλεύει  σε πολλά σημεία του έργου του. Στις "Τέσσερις Αγάπες" (Four Loves, 1960) αναλύει τέσσερις βασικές περιπτώσεις ανθρώπινης αγάπης καταδεικνύοντας ότι χωρίς την παρέμβαση του Θεού όλες είναι ελλειπείς, όλες μπορούν να πληγώσουν, να βλάψουν, κάποιες φορές  να  κάνουν κόλαση τη ζωή αυτών που αποτελούν το αντικείμενό τους. Στην αλληγορική διήγηση "Το μεγάλο Διαζύγιο" (The Great Divorce, 1946) η φοβερή αίσθηση του λάθους μιας ολόκληρης ζωής διαπερνά σταδιακά μια ομάδα ανθρώπων σε μια στιγμή που ο χρόνος παγώνει, σ' έναν τόπο ανάμεσα στον Ουρανό και την Κόλαση. Στην πολύ σημαντική νουβέλα του "Ώσπου ν' αποκτήσουμε πρόσωπο"(Till we have faces, 1956) η ηρωίδα ετοιμάζει μια ολόκληρη ζωή ένα κατηγορητήριο εναντίον του Θεού καθώς θεωρεί ότι την αδίκησε και όταν έρχεται η ώρα να το διαβάσει ανακαλύπτει ότι το κείμενο έχει αλλάξει αποκαλύπτοντας τη πραγματική εικόνα της ψυχής της,  πόση απίστευτη δυστυχία έχει προκαλέσει η ίδια σ' αυτούς που αγαπούσε.

 

"Θέλω εσένα"

Έτσι το πρώτο βήμα, το απαραίτητο θεμέλιο για να αναθέσουμε στον Θεό άνευ όρων την απόλυτή μας μεταμόρφωση είναι για τον Lewis η συνειδητοποίηση ότι το πρόβλημα δεν είναι οι επιμέρους αμαρτωλές πράξεις κι εκδηλώσεις αλλά αυτό που είμαστε,  η θανατερή σκοτεινιά, η καλά κρυμμένη απ' τα μάτια των άλλων μέσα μας.

Αυτή τη βασική αρχή την αναπτύσσει επίσης στον Βασικό Χριστιανισμό (Mere Christianity) σκιαγραφώντας το πορτραίτο των ανθρώπων που αγωνίζονται να ζήσουν μια ενάρετη ανιδιοτελή ζωή και συγχρόνως να κρατήσουν αλώβητο το εγώ τους: "Στο τέλος είτε θα τα παρατήσετε είτε θα γίνετε ένας από εκείνους τους ανθρώπους που, καθώς λένε οι ίδιοι, ζουν για τους άλλους, αλλά είναι πάντα ανικανοποίητοι και μεμψίμοιροι - αναρωτιούνται πάντα γιατί οι άλλοι δεν  καταλαβαίνουν τις θυσίες τους και  παριστάνουν ασταμάτητα τον μάρτυρα. Απ' τη στιγμή μάλιστα που θα έχετε γίνει ένα τέτοιο πλάσμα, θα αποτελείτε μεγαλύτερη συμφορά για εκείνους που ζουν μαζί σας απ' ό,τι  εάν είχατε παραμείνει εγωιστές."

"Ο Χριστιανικός δρόμος είναι διαφορετικός", επισημαίνει ο Lewis.  "δυσκολότερος αλλά και ευκολότερος ταυτόχρονα. Ο Χριστός λέει "Δώσε μου τα πάντα. Δεν θέλω τόσο από τον χρόνο σου, τόσα από τα λεφτά σου ή τόσο από τη δουλειά σου. Θέλω εσένα. Δεν ήρθα για να βασανίσω το φυσικό σου εγώ, αλλά για να το θανατώσω....Θα σου δώσω ένα καινούριο εγώ. Στην πραγματικότητα θα σου δώσω τον Εαυτό μου...".

Η υπέροχη "εν Χριστώ" ποικιλία

 

Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι ο Θεός μας καλεί σε μια απόλυτη ομοιομορφία; Τίποτα δεν είναι πιο ανακριβές.

"Όσο περισσότερο απελευθερωνόμαστε από αυτό που ονομάζουμε εαυτό μας και επιτρέπουμε στον Χριστό να μας καθοδηγήσει, τόσο περισσότερο αποκτούμε τον πραγματικό μας εαυτό. Ο Χριστός είναι τόσο μεγάλος, που ακόμα και εκατομμύρια εκατομμυρίων "μικροί Χριστοί", όλοι διαφορετικοί μεταξύ τους, θα είναι πολύ λίγοι για να εκφράσουν το πλήρωμά Του. Αυτός είναι που τους δημιούργησε όλους... Υπ' αυτή την έννοια, ο πραγματικός μας εαυτός μας περιμένει στο πρόσωπό Του. Δεν ωφελεί να θέλει κανείς να είναι ο εαυτός του μακριά από Εκείνον. Όσο περισσότερο Του αντιστέκομαι και προσπαθώ να τα βγάλω πέρα μόνος μου, τόσο περισσότερο υποτάσσομαι στην προσωπική μου κληρονομικότητα και ανατροφή, στο προσωπικό μου περιβάλλον και στις επιθυμίες της φύσης μου.... Η ομοιότητα είναι κάτι που το συναντούμε ανάμεσα στους πιο φυσικούς από τους ανθρώπους, όχι ανάμεσα σ' αυτούς που αυτοπαραδίδονται στον Χριστό. Πόσο μονότονα όμοιοι υπήρξαν όλοι οι τύραννοι και κατακτητές ! Πόσο ένδοξα διαφορετικοί είναι οι άγιοι... "

Αυτή η  υπέροχη "εν Χριστώ" ποικιλία και διαφορετικότητα (που τόσες φορές όλοι μας δεν είμαστε πρόθυμοι να αναγνωρίζουμε) θα μας συνοδεύσει, πιστεύει ο Lewis, στην αιωνιότητα. Σε ένα αληθινά υπέροχο κομμάτι από το Πρόβλημα του Πόνου παρατηρεί: "Λέγεται στην Αποκάλυψη (β'17 ): τω νικώντι δώσω ψήφον λευκήν, και επί την ψήφον όνομα καινόν γεγραμμένον, ο ουδείς οίδεν ει μή ο λαμβάνων". Τί μπορεί να ανήκει περισσότερο απόλυτα στον άνθρωπο απ' αυτό το νέο όνομα που ακόμα και στην αιωνιότητα θα παραμείνει ένα μυστικό ανάμεσα στον Θεό και στον ίδιο; τί να θεωρήσουμε ότι σημαίνει αυτό το μυστικό; αναμφίβολα το ότι κάθε σωσμένος θα γνωρίζει και θα υμνεί στην αιωνιότητα κάποια πλευρά της Θείας Ομορφιάς καλύτερα από τα υπόλοιπα δημιουργήματα.

 Γιατί άλλωστε δημιουργηθήκαμε ως άτομα", παρατηρεί ο Lewis, "παρά για να αγαπά ο Θεός τον καθένα μας μ' έναν ιδιαίτερο, διαφορετικό τρόπο αγαπώντας συγχρόνως απέραντα όλους μας... ; Αν όλοι βίωναν τον Θεό με τον ίδιο τρόπο και Του απέδιδαν την ίδια ακριβώς λατρεία, τότε το άσμα της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας δεν θα αποτελούσε συμφωνία, θα έμοιαζε με τους ήχους ορχήστρας, στην οποία όλα τα όργανα παίζουν ακριβώς την ίδια μελωδία... < όμως > ο Απόστολος Παύλος αποκαλεί την Εκκλησία σώμα , μέσα στο οποίο τα διαφορετικά μέλη και όργανα λειτουργούν σε απόλυτη αρμονία και ενότητα... Και ο Ουρανός είναι ένα σώμα, καθώς οι μακάριοι πιστοί θα παραμένουν στην αιωνιότητα ξεχωριστές προσωπικότητες, συγχρόνως όμως είναι και κοινωνία , καθώς ο καθένας τους θάχει συνεχώς να αποκαλύπτει και κάτι το ιδιαίτερο, κάτι πάντα νέο γι' Αυτόν που όλοι λατρεύουν..."

 

Συνέχεια στο επόμενο

                 

Η κα Β. Κάλφογλου-Καλοτεράκη  είναι Λέκτωρ του Τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

 

 

 

 

 

Μακάριοι

    οι μη ιδόντες

       και πιστεύσαντες

 

 

 

    του κ. Ε. Μήτση

 

Ο Απόστολος Θωμάς κυριευμένος από θλίψη για τη συκοφαντία, το διασυρμό, το βασανισμό, την καταδίκη και το θάνατο του Ιησού Χριστού, κλείσθηκε στον εαυτό του, μαύρες και θλιβερές σκέψεις τον κατέλαβαν, φόβοι και απογοήτευση τον κυρίευσαν και απομονώθηκε από τη συντροφιά των άλλων μαθητών. Έτσι όταν ο Κύριος εμφανίσθηκε στην συντροφιά των Αποστόλων ο Θωμάς δεν ήταν εκεί και δεν είχε τη χαρά να δει με τους άλλους μαθητές τον Αναστημένο Κύριο.

Βέβαια αυτό συνέβηκε στο Θωμά αλλά είναι ένα σημαντικό μάθημα για κάθε Χριστιανό που εύκολα απομακρύνεται από τη συντροφιά των αδελφών του εν Κυρίω και κλείνεται στον εαυτό του. Σίγουρα θα χάσει ευλογίες και ευκαιρίες για την πνευματική του καλλιέργεια και πρόοδο. Όπως βλέπουμε, άλλωστε, ο Θωμάς μετά την προσωρινή απομόνωσή του και το πάθημά του ξαναγύρισε στην αδελφική συντροφιά και δεν έλειπε πλέον απ' αυτή. Μάλιστα στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. α΄:13) βλέπουμε πως από τους πρώτους ανάμεσα σ' εκείνους, που πρόσμεναν στο ανώγειο την επαγγελία του Αγίου Πνεύματος ήταν ο Θωμάς. Είναι σαν την περίπτωση που λέμε ότι: "δεν λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή". Έτσι κι ο Θωμάς ποτέ πια δεν έλειπε από τη συντροφιά των Αποστόλων και των άλλων μαθητών. Το πάθημα του έγινε μάθημα.

Όπως είπαμε, ο Θωμάς κλείσθηκε στον εαυτό του από τα συναισθήματα, που τον κυρίευσαν, τη θλίψη, την απογοήτευση και το φόβο. Ασφαλώς δε δεν είναι καλός σύμβουλος η θλίψη, φυσικά ούτε η απογοήτευση και ο φόβος και ως Χριστιανοί πρέπει να έχουμε αντίσταση στη θλίψη, την απογοήτευση και το φόβο, γνωρίζοντας ότι όλα είναι στον έλεγχο του παντοδυνάμου Θεού. Ο Θεός είναι κυρίαρχος των περιστάσεων και των αντιξοοτήτων της ζωής μας. Ας μην ξεχνούμε ότι μας διαβεβαιώνει ότι και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι μετρημένες (Ματθ. ι΄:30).

 

Ο Θωμάς είχε ακούσει τη διδασκαλία του Κυρίου, είχε δει τα θαύματά του, είχε δει και ακούσει το μοναδικό τρόπο με τον οποίο αποστόμωσε τους διώκτες του κάθε φορά που προσπάθησαν να Τον παγιδεύσουν στο λόγο. Είχε δει και ακούσει, αυτό που όλοι είδαν και άκουσαν, όσοι παρακολούθησαν τον Χριστό, ότι μιλούσε και ερμήνευε τους λόγους της Αγίας Γραφής με αυθεντικό και μοναδικό τρόπο, "ως άνθρωπος που έχει εξουσία και όχι όπως οι Γραμματείς" (Ματθ. ζ΄:29). Είχε την ευκαιρία να εμβαθύνει, με την καθοδήγηση του Χριστού, στην ερμηνεία του Θείου λόγου, των αληθειών που αποκάλυπταν την αγάπη του Θεού και πρόβαλαν τον μοναδικό Σωτήρα του κόσμου, τον Υιό του Θεού. Είχε την ευκαιρία να δει στο ζωντανό πρότυπο, τον Ιησού Χριστό, τη θεϊκή αγάπη και θεϊκή ευσπλαγχνία για τον αμαρτωλό άνθρωπο. Είχε δει στο πρόσωπο του Χριστού το Χαρακτήρα του Θεού (Ιωάν. ιδ΄:9) και είχε ακούσει από τον ίδιο τον Χριστό να προλέγει τα πάθη, το θάνατο και την Ανάστασή Του. Όλα όσα είδε και άκουσε, όμως, δεν τα κατανόησε σωστά ούτε ο Θωμάς ούτε οι άλλοι Απόστολοι, γι' αυτό και η θλίψη και ο φόβος τους κατέλαβαν όλους. Βέβαια στο Θωμά η θλίψη είχε πιο καταλυτικές συνέπειες με αποτέλεσμα την απομόνωσή του και τη δυσκολία να δεχθεί ότι ο Χριστός αναστήθηκε κι εμφανίσθηκε στους άλλους μαθητές. Ο Θωμάς αγαπούσε τον Χριστό και πίστευε στο λόγο Του. Όταν ο Χριστός απεφάσισε να πάει στη Βηθανία για το Λάζαρο το φίλο Του, που ασθενούσε και πέθανε, ο Θωμάς γνωρίζοντας ότι το ιερατείο ζητούσε να θανατώσει τον Χριστό και έχοντας υπόψη του και όσα ο ίδιος ο Κύριος τους είχε πει για τα πάθη που Τον περίμεναν, είπε στους άλλους μαθητές "ας υπάγωμεν και ημείς δια να αποθάνωμε μετ' αυτού" (Ιωάν ια΄:16). Αλλά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από τη στιγμή της συλλήψεως του Χριστού ήταν τόσο τραγικά και τρομακτικά που η πίστη του άρχισε να καταποντίζεται, γι' αυτό και ζήτησε να βάλει το δάκτυλό του στην πληγή που έκαναν τα καρφιά στα χέρια του Χριστού και η λόγχη στην πλευρά Του (Ιωάν. κ΄:25) για να πιστέψει στο λόγο των άλλων μαθητών.

Ο Ιησούς Χριστός, όμως, που η συγκατάβασή Του είναι πολύ μεγάλη, απαντά στην υπερβολική απαίτηση του Θωμά και εμφανίζεται και πάλι στην αδελφική συντροφιά, από την οποία δεν έλειπε πλέον ο Θωμάς και τον καλεί να βάλει τα χέρια του στις πληγές Του. Ο Θωμάς βέβαια δεν τολμά να το κάνει αλλά στη θέα του Χριστού πέφτει στα γόνατα κράζοντας "Ο Κύριός μου και ο Θεός μου" και ο Κύριος είπε αυτή τη φράση ως απάντηση στη συμπεριφορά του Θωμά: "Επειδή με είδες Θωμά επίστευσας· μακάριοι όσοι δεν είδον, και επίστευσαν". Ήταν σαν να του έλεγε: Θωμά, αυτό που ζήτησες δεν είναι το καλύτερο που μπορούσες να κάνεις και δεν έπρεπε να χρειάζεσαι την εμφάνισή μου για να πιστέψεις το γεγονός της Αναστάσεώς μου. Ο λόγος των άλλων μαθητών έπρεπε να γίνει πιστευτός από σένα, αφού μάλιστα τόσα άκουσες και είδες κοντά μου τρία ολόκληρα χρόνια, γι' αυτό κι εγώ σου λέγω ότι είναι μακάριοι αυτού που δεν είδαν αλλά πίστεψαν.

 

Αυτό σημαίνει ότι αυτοί που δεν είδαν αλλά πίστεψαν έχουν πιο δυνατή πίστη. Έχουν πιο δυνατή πίστη όχι γιατί είναι εύπιστοι, αλλά γιατί την πίστη τους δεν την στηρίζουν σε πράγματα, που βλέπουν τα φυσικά μάτια και ψηλαφούν τα φυσικά χέρια. Στηρίζουν την πίστη τους σε πράγματα που βλέπει ο νους τους και νοιώθει η καρδιά τους. Είναι αυτοί που ελκύονται από την αγάπη, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη του Προσώπου του Χριστού και του λόγου Του. Αυτοί που πιστεύουν όχι γιατί τους το λένε τα μάτια και τα χέρια τους τα φυσικά, αλλά ο νους και η καρδιά τους, γι' αυτό είναι μακάριοι. Γεύθηκαν και είδαν ότι "αγαθός ο Κύριος" (Α΄ Πετρ. β΄:3). Έχουν το νου και την καρδιά τους καταστήσει δια του Πνεύματος του Αγίου ευαίσθητα στις θεϊκές αλήθειες και τα θεϊκά μηνύματα. Έχουν το Πνεύμα τους πρόθυμο να δεχθεί το άγγιγμα της Θείας Παρουσίας και να πιστέψει με παιδική πίστη το Θείο λόγο. Όλα όσα έγιναν στο Θωμά συμβαίνουν και σήμερα και πάντοτε. Πάντοτε υπήρχαν και υπάρχουν Χριστιανοί που επιζητούν συνεχώς το θαύμα για να στηρίξουν την πίστη τους. "Σημείο ζητούσι". Ο Λόγος όμως του Θεού μας καλεί να εμβαθύνουμε στα πράγματα και να στηρίξουμε την πίστη μας σε θεμέλια ασάλευτα, θεμέλια πνευματικά και αξίες αιώνιες, για να είμαστε πραγματικά μακάριοι. Όσοι με τέτοια πίστη κινούνται με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος στο δρόμο του Χριστού είναι μακάριοι.

 

Είναι μακάριοι γιατί δέχονται με παιδική πίστη τον Ιησού Χριστό, που είναι "η οδός και η αλήθεια και η ζωή", Αυτόν στον οποίο "είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως" (Κολ. β΄:3), Εκείνον που είναι "απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως του Θεού" (Εβρ. α΄:3). Σ' Αυτόν τον θαυμαστό Κύριο τέτοια πίστη ταιριάζει. Μια πίστη άνευ όρων και ορίων. Μια πίστη που εμπνέεται από το Άγιο Πνεύμα και καλλιεργείται από το λόγο του Θεού που μεταβάλλει το νεκρό σε ζωντανό (Ιωάν. ε΄:25), το ταπεινό σε υψηλό, το κίβδηλο σε γνήσιο, το άσχημο σε ωραίο, το ψεύτικο σε αληθινό, το πρόσκαιρο και φθαρτό σε αιώνιο και άφθαρτο. Αμήν.    I

 

 

 

 

Μια επίσκεψη στον τάφο
του Ιησού Χριστού

κατά την ημέρα
της Αναστάσεως

 

του  κ Χ. Γ. Αγαπίδη

Το μεγαλύτερο από όλα τα θαύματα του Ιησού Χριστού και η επισημοτάτη επισφράγησις των θαυμάτων αυτών, είναι η εκ νεκρών ανάστασίς Του. Είναι η ανάστασις του Ιησού Χριστού, η βάσις του αιωνίου οικοδομήματος της Χριστιανικής πίστεως.

Ας επισκεφθούμε νοερώς τον τάφο Του. Εγείρεται όμως το ερώτημα: Πώς θα επισκεφθούμε τον τάφο του Ιησού Χριστού; Με το πνεύμα του σκεπτικισμού, προκατειλημμένοι από την ιδέα ότι έγινε κάποια απάτη στην περίπτωση της ταφής του, ή μήπως με το πνεύμα της τιμίας ερεύνης, αποφασισμένοι να δούμε πράγματι τι υπάρχει εκεί; Με το πνεύμα αυτό της τιμίας και ειλικρινούς ερεύνης ας πλησιάσωμεν αγαπητοί μου φίλοι.

 

Και πρώτον επισκεπτόμενοι τον τάφον τον βλέπουμε ότι ήταν καινούργιος τάφος. Ο Ιησούς Χριστός ήταν φτωχός. Οι μαθηταί του ήσαν φτωχοί. Κανείς τους δεν ήταν σε θέση να αγοράσει μια καλή θέση στα νεκροταφεία, όπως κάνουν μερικοί πλούσιοι στο πρώτο νεκροταφείο των Αθηνών. Χαιρόμεθα γιατί βρέθηκε ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία και παρεχώρησε τον νεόκτιστο τάφο του στον Χριστό.

 

Δεύτερον επισκεπτόμενοι τον τάφο του Ιησού, βλέπουμε ότι ο νεόκτιστος αυτός τάφος ήταν δανεικός. Ο Ιησούς Χριστός φίλοι μου, δανείστηκε πολλά πράγματα κατά το διάστημα της σταδιοδρομίας του. Το μέρος που γεννήθηκε, το πανδοχείο, ο σταύλος, η φάτνη όλα ήσαν δανεικά. Από ένα μικρό αγόρι δανείστηκε πέντε ψωμάκια και δύο ψαράκια για να χορτάσει πέντε χιλιάδες πεινασμένους. Από τον Σίμωνα Πέτρο δανείστηκε πολλές φορές την μικρή και βρώμικη εκείνη ψαρόβαρκά του, για να την χρησιμοποιήσει σαν άμβωνα για τα κηρύγματά του. Από κάποιον άλλον δανείστηκε ένα μικρό γαϊδουράκι για να επισκεφθεί τα Ιεροσόλυμα με τα ωσαννά του λαού. Και τέλος δανείστηκε έναν τάφο για να ταφεί εκεί ύστερα από 33 χρόνια ζωής.

Υπάρχει φίλοι μου κάτι το εκπληκτικό στην ιστορία του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός δεν είλκυσε μόνο φτωχούς ψαράδες, αλλά και πλούσιους ανθρώπους. Μην ξεχνάμε τον ιατρό Ευαγγελιστή Λουκά, τον Απόστολο Παύλο που στις μέρες μας θα κατείχε τους τίτλους του διδάκτορος της φιλοσοφίας, φιλολογίας και θεολογίας. Μην ξεχνάμε τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας με αξιώματα της εποχής εκείνης, και άλλους πολλούς.

 

Επισκεπτόμενοι λοιπόν τον τάφο του Ιησού Χριστού βλέπουμε πρώτον ότι ήταν καινούργιος τάφος, δεύτερον ξένος τάφος και κάτι ακόμη τρίτον.

Ο Απόστολος Ιωάννης μας λέει στο Ευαγγέλιό του ότι "εν τω τόπω όπου εσταυρώθη ο Ιησούς, ήτο κήπος, και εν τω κήπω μνημείον νέον" επισκεπτόμενοι σήμερα ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου μας, βλέπομε τον τάφο του ανάμεσα στα λουλούδια και τις πρασινάδες της ανοίξεως.

Στις πολλές κηδείες που παρακολουθώ χρόνια, προσπαθώ να δω μια ακτίνα χριστιανικού φωτός, αλλά άδικα. Και δυστυχώς επιδρούσαν και εξακολουθούν να επιδρούν αρνητικά στην ζωή μου. Βλέπω πάντοτε κλάματα, θρήνους και οδυρμούς, μαύρα ντυσίματα κ.λπ. Αν νομίζουμε ότι ο Γολγοθάς είναι το τέλος, τότε δικαιολογούνται όλα τα παραπάνω. Αλλά αν την σταύρωση διεξήχθη η δόξα, τότε τα νεκροταφεία μας πρέπει να γίνουν ωραίοι κήποι με λουλούδια και πρασινάδες της ανοίξεως. Επισκεπτόμενοι σήμερα τον τάφο του Ιησού Χριστού βλέπομε τέταρτον ότι ήταν ανοικτός τάφος. Όταν οι γυναίκες τρέξανε στον τάφο για να προσφέρουν τις τελευταίες τιμές του πόνου και της στοργής στον αγαπημένο τους νεκρό, είχανε τρομερό άγχος. "Τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον;" Ποιος θα σηκώσει την βαρειά εκείνη πέτρα από το στόμιο του τάφου; Έτσι λέγανε. Αλλά όταν διέσχισαν τον μυροβόλο κήπο την ώρα που τα σκοτάδια της νύκτας διελύοντο, και η αυγή χαμογελούσε φωτεινότερη, τότε η αγωνία των μυροφόρων έγινε έκστασις. Η μεγάλη πέτρα δεν υπήρχε. Αν η μεγάλη εκείνη πέτρινη πλάκα με την οποία ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία έκλεισε το στόμιο του τάφου έμενε εκεί μέχρι σήμερα, ο κόσμος μας θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικός. Δεν θα υπήρχαν τα αγαθά του Χριστιανισμού σήμερα, και το σκοτάδι της αμαθείας θα σκέπαζε τη γη μας. Αλλά πώς έγινε; Ποιος κύλησε την πλάκα; Είπαν μερικοί ο σκεπτικισμός και ο επιστημονισμός. Μας παρουσίασαν την θεωρία της απάτης. Είπαν ότι οι μαθηταί του Ιησού, έκλεψαν το σώμα του δωροδοκήσαντες τους φύλακας του τάφου, και κατόπιν διέδωσαν ότι ανεστήθηκε. Είπαν πως οι δύο πλούσιοι άνδρες ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος δωροδόκησαν τον Πιλάτο να καταδικάσει τον Ιησού και να Τον σταυρώσει φαινομενικά και κατόπιν τους διευκόλυνε να Τον φυγαδεύσουν προς τους ερημικούς μυστικιστάς για να γεννηθεί έτσι ο θρύλος της αναστάσεως. Άλλοι εθεώρησαν τα σχετικά κείμενα των γραφών παρείσακτα και προσπάθησαν να δώσουν κάποια ψυχολογική εξήγηση στο μύθο της αναστάσεως. Να απαντήσωμε; Δεν είναι ανάγκη. Έχουν απαντήσει οι αιώνες. Οι μύθοι δεν διαιωνίζονται. Κάποτε η ανήσυχη και τολμηρή ανθρωπότητα σκαρφαλώνει και σε αυτά τα απροσπέλαστα ύψη του Ολύμπου για να διαλύσει τον μαγευτικό μύθο του Ελληνικού δωδεκαθέου. Ο τάφος του Ιησού ήταν ανοικτός και έμεινε ανοικτός. Οι τάφοι, φίλοι μου, των αγαπημένων προσώπων που μας άφησαν είναι ανοικτοί. Όσοι αισθανόμεθα λύπην όπως και ο γράφων την ώρα αυτή, διότι αγαπητά μας πρόσωπα απεσπάσθησαν από τις αγκαλιές μας ας χαρούμε. Οι τάφοι μας είναι ανοικτοί.

Η Χριστιανική θρησκεία, είναι τρομερά αισιόδοξη και ελπιδοφόρα. Και αυτό με οδηγεί στο τελευταίο σημείο. Επισκεπτόμενοι τον τάφο την ημέρα της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού, βλέπομε ότι είναι άδειος. Όταν οι μυροφόροι φθάσανε στον τάφο, ένας λευκοφόρος άγγελος σαν υπερκόσμιος ληξίαρχος, απήγγειλε τη μεγάλη πράξη της αναστάσεως. "Ηγέρθη ο Κύριος. Τι ζητείτε; Τον ζώντα μετά των νεκρών; Ουκ έστιν ώδε, αλλά ηγέρθη".

 

Κάποτε ένας Μωαμεθανός συνομιλούσε με έναν Χριστιανό, και κατά την διάρκεια της ομιλίας τους, είπε: "Πρέπει να παραδεχθείς ότι εμείς οι Μωαμεθανοί έχομε κάτι που εσείς οι Χριστιανοί δεν το έχετε, όταν εσείς επισκέπτεσθε στα Ιεροσόλυμα τον τάφο του Ιησού Χριστού, τον βρίσκετε άδειο, δεν υπάρχει μέσα τίποτε. Ενώ εμείς όταν επισκεπτόμεθα τον τάφο του προφήτη μας Μωάμεθ στην Μέκκα, βρίσκομε μέσα το σώμα του". Μάλιστα φίλοι μου. Ο Μωαμεθανός είπε μια μεγάλη αλήθεια, και χωρίς ίσως να το θέλει ανέφερε και την ουσιώδη διαφορά μεταξύ Μωαμεθανισμού και Χριστιανισμού. Είναι φίλοι μου, διαφορά μεγάλη μεταξύ νεκρού ανθρώπου και ζωντανού Θεού. Ο τάφος του Ιωσήφ, του από Αριμαθαίας δεν ήταν τάφος. Ήταν δωμάτιον αναμονής.

Αλλά ας σταματήσωμε. Γύρω μας πλημμυρίζει η χαρά. Η φύσις με την ωραιότητα της ανοιξιάτικης περιβολής της μας προσκαλεί στην μεγάλη εορτή των εορτών, προς το Άγιο Πάσχα.

Σήμερα ο άνθρωπος σταύρωσε και έθαψε τον Θεό του. Το μίσος έθαψε την αγάπη. Σήμερα οι ισχυροί της Γης είναι θεοκτόνοι. Έχουν εγκληματήσει κατά της ιδέας, κατά της αληθείας, κατά της ζωής. Μήπως δεν έχομε σταυρώσει κάποτε την αγάπη; Αλλά η αγάπη ισχυρότερη από το μίσος κηρύττει μέσα στα σκοτάδια του Άδου την ζωή. "Ανέστη Χριστός". Ανέστη γιατί υπήρξε η αγάπη που είναι πιο δυνατή και από τον θάνατο. Κάποτε οι ισχυροί της Γης θα καταθέσουν τον πολεμικό τους οπλισμό, και θα αναβούν σε κάποια εκκλησία, σε κάποιο μοναστήρι, και θα γονατίσουν μπροστά στην αναστημένη ιδέα, για να αντλήσουν από την πηγή της χαράς κάποιο χαμόγελο, κάποια γαλήνη. Γιατί η ζωή δεν ανήκει στη βία. Και όταν η ανθρωπότητα κατορθώσει να ελευθερωθεί από την ομίχλη και τα σκοτάδια του σκεπτικισμού, και προσανατολισθεί προς την αυγή που αντιμετώπισε στον κήπο η Μυροφόρος, όταν ξεριζωθεί από την γη ο θεός του μίσους, ο πολύμορφος Άρης, και κυριαρχήσει παντού ο Θεός της αγάπης, ο Ναζωραίος Ιησούς, τότε και μόνον τότε θα εορτασθεί και στα ουράνια και στα επίγεια ολοκληρωμένο το καινό, το νέο Πάσχα. Τότε θα στερεύσει το δάκρυ και θα ανθεί το χαμόγελο. Τότε θα πνιγεί το μίσος και θα ζει η αγάπη.  I

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Αρχή ] Πάνω ] Βιβλικό Μήνυμα ] GREEK EVANGELICAL CHURCH ] Συχνές Ερωτήσεις ]
Send mail with questions or comments about this web site. to webmaster- Copyright © 2006 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Last modified: 04/11/2006