ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

του κ. ΚΟΛΑΡΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ

«…και να αναστηθεί εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα , και να κηρυχθεί εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών…» Λουκ.κδ΄46,47.  

Σύμφωνα με τα λόγια αυτά η άφεση των αμαρτιών εδράζεται στο κήρυγμα του ονόματος του Χριστού. Πάλι σύμφωνα με τα λόγια αυτά το κήρυγμα του ονόματος του Χριστού εδράζεται στην ανάστασή Του εκ των νεκρών. Το συμπέρασμα είναι ότι η άφεση της αμαρτίας σε τελευταία ανάλυση έχει ως πρόγονό της την ανάσταση του Χριστού. Η αμαρτία όμως δεν εισήλθε μόνη στον κόσμο· είχε το δικαίωμα να φέρει μαζί της και όλες τις θυγατέρες της, όπως είναι η φθορά και αδυναμία του ανθρώπινου σώματος, η θλίψη, ο φόβος, η αμφιβολία, η κόπωση, το σκοτάδι. Δεν χρειάστηκε το ανθρώπινο γένος να δώσει ιδιαίτερες και ξεχωριστές εξετάσεις δοκιμασίας προκειμένου να αποφασιστεί το εάν όλα αυτά τα δεινά θα περνούσαν μέσα στη ζωή μας μαζί με την αμαρτία ή ξεχωριστά από αυτήν. Εφ’ όσον άναψε η φωτιά ήταν πλέον αναπόφευκτο να υπάρξει και ο καπνός.

Του Αιδ. Μελέτιου Β. Μελετιάδη

Εάν η αρχική και διαχρονική αμαρτία του ανθρώπου ήταν η διάσπαση της σχέσης του με τον Θεό που είχε ως αποτέλεσμα και τη διάσπαση της σχέσης του με τον πλησίον του, η διαχρονική λυτρωτική κίνηση του Θεού ήταν και είναι η αποκατάσταση και των δύο σχέσεων, η καταλλαγή. Ευθύς εξ αρχής ο Θεός αναζητά τον άνθρωπο, ενώ την έχθρα, άρα και την διάσπαση των σχέσεων, τη μετατοπίζει και την τοποθετεί μεταξύ της πηγής του κακού και της γυναίκας και του σπέρματός της.

Εάν το πρώτο ερώτημα του Θεού προς τον πεπτωκό άνθρωπο αφορά την διαταραγμένη σχέση του με τον Δημιουργό του, το δεύτερο ερώτημα του Θεού προς τον άνθρωπο αφορά τη διαταραγμένη σχέση του με τον πλησίον του με τον οποίο όχι μόνο δυσκολεύεται να συνυπάρξει ειρηνικά και δίκαια, αλλά και του οποίου κάποιες φορές αφαιρεί τη φωνή, τη ζωή και τη μνήμη.